Bölüm 145: Halef
Eski bir moda elbise giyen Wu Yue, telefonu ve evrak çantasıyla çok hızlı bir şekilde içeri girdi. Yang Chen’e ya da Hongyan’a tek bir bakış bile atmadı ve direkt olarak Lin Ruoxi’ye başıyla selam verdi ve sordu: “Patron Lin, bir mesele mi var?”
“Bana bazı hesaplamaları yapmama yardım et. Zhao Hongyan’ın son üç yıldaki performansını ve son üç yıldaki maaşını Halkla ilişkiler Bölümü’yle bir bütün olarak kıyasla.”
Wu Yue, hemen dizüstü bilgisayarını açtı ve bir süre seri bir şekilde klavyeyi tuşladıktan sonra konuştu: “Zhao Hongyan’ın son üç yıldaki performansı 1,56 milyon, 1,73 milyon ve 2,1 milyon, bonus ortalamaları da dâhil ödemesi yılda 200 bin ve onun Halka İlişkiler Bölümü’nde ortalamanın üzerinde olduğu görülüyor.”
Lin Ruoxi, başıyla onayladı: “Zhao Hongyan’ın önümüzdeki on yılı için bir sözleşme yazmamda bana yardım et, bonuslarını yarıya indirirsek, şirket onun banka hesabına doğrudan 1,5 milyon yatıracak; özel bir yatırım olarak, özel şartlara sen karar verirsin.”
WuYue, kaşlarını ördü: “Patron, lütfen görüşümü sunmama izin ver.”
“Huh? Karşı mısın?” Lin Ruoxi, sordu.
“Evet halkla ilişkilerde bir personel olarak, on yıl çok uzun, nadiren onlar siparişlerini ve iş anlaşmalarını arttırabilirler ya da koruyabilirler. Özellikle genç bayanlar yaşlandıkça, yaptıkları iş miktarında açık bir şekilde düşüş olur, böyle bir sözleşme çok riskli.” Wu Yue ifadesiz bir şekilde cevap verdi.
Lin Ruoxi, cevap vermeden önce Yang Chen kendini tutamadı, güldü ve konuştu: “Hey uçak pisti* beyninin devreleri yandı mı? Öncesinde ben sadece senin ortalamanın altında bir kişi olduğunu düşünmüştüm, ancak beyninde mi eksik senin? Şirket senin değil, harcanan para senin değil, 1,5 milyon bu şirket için çok mu? Eğer o acil bir durumda olmasaydı, böyle on yıllık bir köle sözleşmesi imzalar mıydı?”
Ç.N: Düz göğüs demek
“Yang Chen dur! Sekreter Wu’nun söylediği şey de doğru.” Zhao Hongyan hızla müdahale etti. Yang Chen’in sözleri onun kalbini etkilese de Lin Ruoxi için işleri zorlaştırmak istemedi.”
Wu Yue soğukça Yang Chen’e baktı: “Meseleyi olduğu gibi değerlendiriyorum ve sadece şirketin ve CEO’nun çıkarlarını düşünüyorum.”
“Yeter.” Lin Ruoxi bu ikisine baktığında başı ağrıyordu, iç çekti ve konuştu: “Wu Yue, söylediğim gibi yap, ben Hongyan’a inanıyorum.”
Wu Yue, daha fazla bir şey söylemedi, başıyla onayladıktan sonra odadan ayrıldı.
Zhao Hongyan, kırmızı gözlerle ayağa kalktı ve konuşurken Lin Ruoxi’ye ciddi bir şekilde eğildi: “Teşekkür ederim.”
“Bana teşekkür etmene gerek yok, ben sadece gelecekte Bay Zhao’nun yaptığı yapışkan pirinç toplarını yiyebilmeyi umuyorum.” Lin Ruoxi, bir gülümsemeyle konuştu: “Bugün halletmen gereken pek çok başka şey olmalı, işe gelmene gerek yok. Eğer Yu Ailesi seni bırakmayı reddeder ya da bir karışıklık çıkarmayı denerse benimle iletişime geçebilirsin, senin için bir avukat tutacağım.”
Kocaman nezaket, korkunç sıkıntılarda yardım sağlıyor. ZhaoHongyan, zorla gözyaşlarını tutarken ofisten çıktığı gibi, Lin Ruoxi’ye bakmak için arkasını döndü, o anda sadece o içindeki duyguları anlayabilirdi.
Lin Ruoxi, hafif bir gülümsemeyle ona bakarken ofiste oyalanan Yang Chen’i gördü. Bu onu huzursuz hissettirdi, bu yüzden hislerini gizleyerek sordu: “Bir şey mi var?”
“Ben bizim ailemizin küçük Ruoxi’sinin böyle cana yakın bir tarafı olacağını hiç beklemezdim. Bugünki performansın güzeldi ve övgüye değerdi.”
“Eğer böyle saçma şeylerden bahsetmeyi düşünüyorsan, lütfen mümkün olan en kısa sürede burayı terk eder ve işime müdahale etmez misin?” Lin Ruoxi, onunla uğraşmak için çok miskindi, bilgisayar ekranına geri döndü.
Yang Chen, onun söylediği şeyi umursamadı, omuzlarını silkti ve ayrılmak için döndü.
Birkaç adım attı ve Lin Ruoxi ona arkadan bağırdı:
“Yang Chen.”
“Ne oldu, benden ayrılmaya isteksiz misin?” Yang Chen döndü ve konuştu.
“Sevgisiz evlilikler, hepsi onlar gibi mi sonlanacak?” Lin Ruoxi, başını eğdi ve kendisiyle konuşuyor gibi sordu.
Yang Chen, bir süre dondu, sonra bunun hakkında düşündü ve kötü bir gülümsemeyle konuştu: “Olmayacak, en azından bizimki olmayacak. Sevgilim Ruoxi, eğer kulübe ve bara gitmek istiyorsan, sadece beni çağırabilirsin, ben oldukça açık fikirliyim, birlikte dans edebiliriz.”
“Kaybol!”
…………
CEO’nun ofisinden ayrıldıktan sonra YangChen, hemen işe dönme niyetinde değildi. Çok fazla şey olmuştu, eğer Halkla İlişkiler Bölümü’ne geri giderse çok fazla soruyla karşılaşacaktı. Yang Chen, işkence görmek istemedi, bu yüzden yarın herkesin ilgisi azaldığında geri dönmeye karar verdi.
Çarşamba gününden itibaren birkaç günlüğüne Zhonghai’den ayrılmak zorunda kalacaktı, bu yüzden Rose’u ziyaret etmesi gerektiğini düşündü. Seve seve metresi olan bu kadını bir süredir görmüyordu. Batı ittifak Cemiyeti’nin düzensiz birlikleriyle uğraşması zaman aldığından Rose’un bu zaman zarfında meşgul olduğunu bilse de onu görmemesinin asıl nedeni onunla geçirecek çok az zamanının olmasıydı. Bu da Yang Chen’in ona karşı olan suçluluğunu sürekli artırıyor ve artırıyordu.
Rose Bar'a doğru arabasını sürdü. Bar bu vakitte hiç olmadığı kadar boştu. Birkaç garson masalarda uyuyordu ve Yang Chen’in girdiğini fark ettiklerinde hemen ayağa kalktılar ve onu selamladılar.
Yang Chen, onlara el salladı, sonra direkt koridora doğru yürüdü. Koridorun ortasında birkaç Kırmızı Dikenler Cemiyeti korumasının nöbet tuttuğu fark etti.
Koridorun duvarında, ortaya çıkmış bir kapı vardı, kapı duvarla karışmıştı ve onu fark etmek zordu, bu Yang Chen’in bunu fark ettiği ilk seferdi.
Korumalar onlara doğru yürüyen Yang Chen’i fark etti ve hemen seslendiler: “Merhaba Yang-ge.”
Yang Chen, kapının arkasındaki karanlık yolu işaret etti: “Orada ne var?”
Bir koruma cevap verdi: “Başkanın, suç işleyen kardeşlerle ve düşmanlarla ilgilenmek için yapılmasını emrettiği bir bodrum.”
Bu ‘ilgilenmek’ sözcüğü doğal olarak iyi bir şey değildi, dürüst olmak gerekirse bu yer sorgulama, işkence ve öldürmek içindi.
Yang Chen bunu hiç de garip bulmadı, burası yatak odasına çok yakın olduğundan sadece konumundan memnun değildi. Her zaman insan öldürmek atmosferin karanlık ve kasvetli olmasına neden olurdu.
“Yang-ge girmek ister misin? Sen başkanla önceden haber vermeksizin herhangi bir zamanda görüşebilirsin, bu başkanın emri.” korumalardan biri kibarca sordu.
Yang Chen elini salladı: “Boş ver, öldürmek sıkıcıdır.”
Yang Chen, kanlı sahneleri gördükten sonra aklının çıldırmasından korkuyordu, bu gerçekleşirse Rose’un onu tekrar bayıltması gerekecekti, bu kendine eziyet değil miydi?
Korumalar, öldürmenin gerçekten ilginç bir şey olmadığını düşündüklerinden bunu çok fazla düşünmediler, bu yüzden sadece başlarıyla onayladılar.
K.N: Kafalar gıcır gıcır :D
Ancak tam o anda, kafasını eğmiş ve bir eliyle yüzünü kapatan beyaz elbiseli küçük bir figür geçitten çıktı. Bir esinti gibi hızla kapıdan koşarak, hıçkıra hıçkıra koridora çıktı.
Sadece bir bakış atsa da Yang Chen, yine de bu kızın kim olduğunu tanıyabildi, bu genç hanım Chen Rong’du.
Onu fark etmeden göz yaşları içinde kaçtığını görünce Yang Chen şaşırdı, bu yüzden korumanın tekine sordu: “Rongrong’a ne oldu?”
Koruma zorla gülümsedi ve cevap verdi: “Bugün Başkan, Bayan Chen’i birkaç Batı İttifak Cemiyeti üyesini kişisel olarak öldürmesi için getirdi.”
Yang Chen sessiz kaldı. Rose’un bununla Chen Rong’u yetiştirmeyi amaçladığını bilse de bu kadar kısa bir sürede Chen Rong’a cinayet işleteceğini beklememişti. Kırsal bölgeden toy bir kızın bir silah alıp bir insanı öldürmesi, her ne kadar öldürdüğü insanın kötü biri olduğunu bilse de bu herhangi bir insanın tolerans limitlerini zorlayan bir şeydi.
Sonuçta birisini öldürdüğünüzde geri dönüşü olmayan bir yola girersiniz.
Yang Chen’in kafası biraz karışmıştı, Chen Rong’u buraya getirmesinin hata olup olmadığını ve kısa bir süre önce işi bırakmış olan Chen Bo’yu hayalkırıklığına uğratıp uğratmadığını düşünüyordu.
Koridorda bir sigara içtikten sonra, nihayet Rose geçitten dışarı çıktı. Siyah bir elbise giymiş, bu onun güzel cildini çok daha temiz ve pürüzsüz göstermişti, sanki karanlıktan çıkan asil ve zarif bir gece kraliçesi gibiydi.
Rose’un yüze hafifçe yorgun görünüyordu ancak kapıda duran Yang Chen’i gördüğünde hemen gülümseyip hızlandı ve Yang Chen’e sarıldı. Orada astlarının bulunup bulunmamasını umursamadı ve YangChen’i öptü.
“Beni özledin mi?” Kollarıyla Yang Chen’in boynunu tutan Rose sordu.
Yang Chen başıyla onayladı: “Daha yeni sigara içtim, öpme beni, kokuyorum.”
“Sigara kokusu, kan kokusundan çok daha iyidir.” Rose’un gözlerinde yorgunluk açığa çıktı.
Yang Chen, Rose’un pürüzsüz uzun saçlarını okşadı: “Sen bile hâlâ kan görmeye bağışık değilsin, yine de Rongrong’u bu kadar çabuk işe dâhil etmişsin, bu çok sert değil mi?”
Bu noktada, çevredeki astlar ve korumaların hepsi ayrılmıştı, bu boş koridorda sadece ikisi kaldı.
Rose çaresizce gülümsedi: “Ona pek çok sefer sordum, o bu yolda yürümeye istekli olduğundan emin.”
“Fakat insanları öldürmek…”
“Gelecekte insanları öldürecekse neden bugün öldürmesin? Dünyayı ve kuralları tamamen anlamadığında bunu yapmak çok daha iyidir, eğer birkaç yıl daha beklerse Rongrong için bunu yapmak çok daha zor olacaktır. Şu anda öldürmeyi sadece iğrenç bulacak ve korkmuş hissedecek ancak birkaç yıl daha beklersek, bunun insan haklarına ve toplumun değerlerine karşı olduğunu düşünecektir. Eğer daha sonra insanları öldürürse, harap olacaktır.” Rose, açıkladı.
Yang Chen kaşlarını çattı: “Çoktan öldürdü mü?”
“Üç tanesini öldürdü, üçü de Batı İttifak Cemiyeti’nin küçük çete lideriydi. Onların her birinin vücuduna üç el ateş etmesini istedim ve o da yaptı. Bu beni oldukça şaşırttı.” Rose sıradan bir tonla konuştu.
Yang Chen iç çekti: “Tebrik ederim, umut verici bir halefin var.”
Rose Yang Chen’in yüzünü okşadı: “Kocacığım, benim çok zalim ve bencil olduğumu düşünüyor musun? Bazı zamanlar ben bile zalim olduğumu düşünüyorum, hatta çok kısa bir an için Rongrong’un benden nefret ettiğini bile fark ettim.”
“Ben sadece bunları yapmanın benim acımasızlık olduğunu düşündüğüm noktadan hâlâ millerce uzak olduğunu söyleyebilirim. Rongrogn’un senden nefret etmesine gelince, bu normal olmalı, aksi halde o gerçekten bir canavar olurdu.” Yang Chen dürüstçe konuştu.
“O gerçekten olağanüstü. Zayıf görünse de gerçekten hızla olgunlaşıyor ve bir gün herkesten daha güçlü olacak. Çok zeki ve hızlı bir şekilde ipuçlarını yakalayabiliyor, onun anlaması için fazla bir şey söylemem gerekmiyor. Daha da önemlisi, ne istediği konusunda çok net ve önemli kararlar söz konusu olduğunda baskıdan ezilmiyor. Sadece böyle bir insan çetenin ilerlemesinde öncülük edebilir.”
Yang Chen hassas bir nergis gibi olan Chen Rong’un gizli bir cemiyetin patronu haline gelmesini hayal ettiğinde bir baş ağrısı hissetti, Rose’un yumuşak bedenine sarıldı ve onu duvara doğru ittirdi, sonra onun iyi gelişmiş vücudunu okşadı.
“Sevgilim Rose artık bunlardan konuşmayalım, yarından sonraki gün bir iş seyahati için Hong Kong’a gitmek için ayrılacağım, bu bir hafta sürebilir. Buraya sana veda etmeye geldim.”
Rose, sevgilisi tarafından böyle okşanıyor ve mıncıklanıyor olmaktan çoktan olgun ve sulu bir şeftali haline gelmişti, zorlukla solurken hemen uyandı ve kekeledi: “Burası olmaz, gidelim. Odaya gidelim.”
“Burada işimizi bitirdiğimizde odana gideceğiz.” Yang Chen kötü bir şekilde gülümsedi ve Rose’un belindeki kuşağı sökmeye başladı. Bunu yaparken, pantolonunu içindeki dikleşmiş alt tarafını Rose’un bacaklarının arasına itmeye başladı.
Göğsündeki etin büyük bir el tarafından sarıldığını ve yoğrulduğunu hisseden Rose’un vücudu titremeye başladı: “Uu… Ama… Ama kan kokusu var. Vücudumda… Ben… Ben, ilk önce bir duş alacağım.”
“Vücudundaki kan kokusunu seviyorum.” Yang Chen Rose’un dolgun, büyüleyici kırmızı dudaklarını ısırırken, alt tarafı hırladı.
Kısa bir süre sonra, birbirine karışmış bir erkek ve kadının boğuk sesleri koridorda yankılandı.