“İmparator kadını cariye olarak alacak!”
Tipik bir sabahtı. Ne bulutlu, ne yağmurlu, ne daha sıcak ne de daha soğuktu. Bugün tıpkı dün ve dünden önceki gün gibiydi.
Bu sıradan günde beklenmedik bir haber geldi.
“Demek İmparator bir cariye alırken İmparatoriçe Yeni Yıl hazırlıklarıyla meşgul.”
“Bu çok fazla.”
“En azından Yeni Yıl bitene kadar beklemeliydi.”
Nedimeler kendi aralarında karanlık bir şekilde şikayet ediyorlardı.
“…”
Sessizce aynada kendime baktım. Sovieshu’nun onu cariyesi yapmasına hazırdım…ama bunun bu kadar çabuk olacağını tahmin etmemiştim. Zamanlamaya bakılırsa, tören resmi olarak Yılbaşından hemen önce gerçekleşebilir.
“Haaaa…”
İçimden derin bir iç çekiş geldi ve herkesin yılbaşında bu konu hakkında konuşmak için yanıma gelmesi düşüncesiyle midem bulandı. Ve bunu yüzüme söylemeseler bile, arkadan fısıldadıklarını işiteceğimden emindim. Ancak, ne kadar hoşlanmasam da İmparator’un bir cariye alıyordu gerçeğini görmezden gelemezdim.
“Tören ne zaman?”
Nedimeler birbirlerine baktılar ve sonunda cevap veren Kontes Eliza oldu.
“Söylentilere göre bir an önce olmasını istiyor. Yılbaşından önce olmasını isteyecek.”
* * *
Öğlen saatlerinde Sovieshu’nun sekreteri bir mesaj iletmek için tekrar yanıma geldi. Cariye hakkındaydı ve diğer memurlar biraz dedikodu yakalamak için bize göz kulak oldular.
“İmparator, planlanmış başka büyük etkinlikler olduğundan ve zaman dar olduğundan, basit olmasını istiyor.”
“Basit?”
İmparatorun cariyeleri, İmparatorluk Ailesi’nin bir parçası olarak tanınmadı ve çocukları, prens veya prenses olarak tanınmadı. Olabilecek en iyi şey, iyilik kazanmak ve dük unvanını almaktı, ancak haleflik iddiası yoktu.
Yine de bir cariyenin imparatorun çocuğunu taşıması mümkündü ve ziyafet düzenlemek adettendi. Ancak bu bir düğün töreni değildi. Cariye, ziyafetin ilgi odağı olacak ve daha sonra şansölye tarafından noter tasdikli bir sözleşme imzalayacaktı.
“İmparator basit bir ziyafet vermemizi mi yoksa tamamen iptal etmemizi mi söylüyor?”
“Bu kadar kısa sürede çok sayıda konuğu davet etmek imkansız, bu yüzden ziyafeti atlayacağız.”
“Eğer bir ziyafet olmayacaksa halletmem gereken bir şey var mı?”
“Yok. Majesteleri bunun için endişelenmenize gerek olmadığını söyledi.”
Bildiğim kadarıyla ziyafeti kaçırmak alışılmadık bir şey değildi. Salonun içi yine o gün cariyenin şerefine dekore edilecekti ama bunun yerine İmparatorla yemek yemek, yakınlarını davet etmek ve sözleşme belgelerini imzalamak daha küçük bir iş olacaktı.
Ama bunun için endişelenmeme gerek yok mu? Sovieshu’nun gururu mu yoksa düşüncesi mi?
“Ona mesajını aldığımı söyle.”
Bana bir zararı olmadı. Sekreter eğilerek selam verdi ve gitti. Diğer memurlar bana bakıyorlardı ve başımı kaldırdığımda aceleyle başlarını eğdiler ve işe geri dönüyormuş gibi yaptılar.
“Onların önünde titremeyin.”
Herhangi bir incinme belirtisi gösterirsem fısıldarlardı. Cariye hayatımı mahvediyor olsa da, sırf kocam başka bir kadını seviyor diye hayatımın bittiğini düşünmelerini istemedim.
Umursamaz bir ifade takınarak planı yeniden gözden geçirdim ve gerekli düzeltmeleri yapmalarını tavsiye ettim.
* * *
“Önce İmparator sözleşmeyi imzalayacak. Sonra onun adının altındaki ince siyah çizgiyi imzalayacaksın.”
İmparatorun sekreterlerinden biri olan Baron Lant, Rashta’yı eğitmekle görevlendirildi. Baron, belgelerin ana hatlarını açıklamayı bitirdiğinde, Rashta’nın gözleri büyüdü ve küçük bir feryat kopardı.
Bu genellikle bir aristokratın çıkardığı bir ses değildi. Rashta’nın gözlerinden yaşlar süzülürken, Baron Lant telaşla ona baktı.
“Ne demek istediğini anlıyorum ama… Rashta’nın imzası yok.”
“Bir tane yapabilirsin.”
Rastgele cevap verdiği için Rashta’nın yüzü kıpkırmızı oldu.
“Ah…”
Baron Lant sonunda Rashta’nın neden mücadele ettiğini anladı.
“Yazmasını bilmiyor musun?”
Baron Lant, Rashta’ya atandığında, İmparator ona onun sıradan biri olduğunu söylemişti ve bu yüzden onun temel eğitim aldığını varsaymıştı. Belki de İmparator’un gözdesi olan bu güzel avın gerçekten de kaçak bir köle olduğu söylentileri doğruydu. Kölelere okuma yazma öğretmek için fazla yatırım yapılmadı.
“Sanırım bilmiyorsun.”
Ona köle olup olmadığını sormak istedi ama bilmiyormuş gibi gülümsedi ve önüne boş bir kağıt koydu. Ona birkaç günde yazmayı öğretmek kolay olmayacaktı ama adını nasıl çizeceğini çabucak öğrenebilirdi.
“Adını nasıl heceleyeceğini bilmiyorsan, kulağa ‘Rashta’ gibi gelen birkaç versiyon yazacağım ve sen de birini seçip ezberleyebilirsin.”
Neyse ki, Rashta yazım konusunda hızla ustalaştı. Kölelikten gelen biri için sinir bozucu bir görev olmalıydı ve Baron Lant şaşkına döndü.
“İyi miyim?”
“Mükemmel gidiyorsun.”
Baron Lant, onu övdükten ve karşılığında bir gülümseme aldıktan sonra, imza töreninden neler bekleyebileceğini açıkladı.
“Büyük bir ziyafet olacak ve tüm soylular orada olacak. Bayan Rashta istediği kadar arkadaşını davet edebilir.”
“Vay.”
“Şansölye size gelip hükümet belgelerini açtığında, onu imzalarsınız.”
“Belgeler-“
“Başbakan onu güvende tutacak.”
Rashta keyifle ayaklarını yere vurdu ve küçük bir ciyaklama çıkardı. Baron Lant başka bir şey eklemeden önce bir an onu izledi.
“Bu bir zorunluluk değil ama…”
“?”
“Bazen imparatoriçe, sözleşmeyi imzaladığında imparatorun cariyesine bir hediye gönderir.”
“Bir hediye?”
“İmparatoriçe sarayın sahibidir.”
“…”
“Sahibinin bakış açısına göre cariye, gelecekte onlarla birlikte yaşayacak olandır. Bu, cariye sadece imparatorun değil, kendisine bir hediye verilirse imparatoriçenin de saygısını ve onayını aldığı anlamına gelir. Birden fazla cariye varsa İmparatoriçeden hediye alanlar en iyi cariyeler olarak kabul edilir.”
Rashta birdenbire güvensiz göründü.
“Yani Rashta, İmparatoriçe’den bir hediye mi alacak?”
* * *
“Ben göndermiyorum.”
Nedimeler kendi aralarında rahatlamış bakışlar attılar.
“Tanrıya şükür.”
“Majestelerinin ona bir hediye göndermesinden o kadar endişelendim ki.”
Göndermemek için birçok sebep vardı. Sovieshu’nun sekreteri gittikten sonra, her ihtimale karşı emsalleri araştırdım. Ziyafet olsa bile hediye verme zorunluluğu yoktu. Birden fazla cariye varsa, bazılarının imparatoriçenin yakın akrabaları üzerinde çok fazla güç veya nüfuz oluşturmasını önlemek için hediyeler verilmeyebilir.
Ama Rashta ile durum ikisi de değildi. Her halükarda, vermek gibi bir niyetim yoktu ve Sovieshu sekreterini göndererek bu konuda endişelenmememi söyledi. Neden sadece “Lütfen kocama iyi bak” diyemiyordum?
“Endişelenme. Göndermek için bir neden var mı bilmiyorum ama göndermeyeceğim.”
Hanımların yüzlerine memnun bir bakış geldi.
“Laura burada olsaydı mutlu olurdu… Bugün saraydan çıkmayı düşünüyordum, bu yüzden Laura’ya bundan bahsedeceğim Majesteleri.”
“Laura nasıl?”
“Geçen gün onu gördüğümde, ‘o kadın’ hakkında öfkeyle konuştu.”
“Markie Tarithal de öfkeli ve ne zaman bir çay partisi verse bu hikayeyi anlatıyor.”
Benim tarafımda olmalarının daha iyi olacağını düşündüm. Sovieshu ve yardımcıları zaten Rashta’ya iyi bakacaklardı ve bana yakın olanların onu desteklemesi gerektiğini düşünmemiştim.
“Bu arada Majesteleri… size bir şey sorabilir miyim?”
“Nedir?”
“Batı Krallığı’nın prensinin yılbaşında geleceğine dair bir söylenti var. Bu doğru mu?”
Diğer nedimeler konuşmayı kestiler ve gözlerini bana diktiler. Başımı salladım ve yüzlerini örterken ya da yelpazelenirken ciyakladılar. Gülümsememek için dudaklarımı araladım. Nedimeler onun ortaya çıkmasını dört gözle beklemek için her türlü nedene sahipti. “Batı Prensi”, kralın pek çok şeyle tanınan yalnız küçük erkek kardeşiydi.
“Çok yakışıklı, değil mi?”
“Göz temasının seni onun büyüsüne kaptırmak için yeterli olduğunu söylüyorlar.”
“Ama oldukça inatçı olduğunu duydum. Batı Krallığı’nın şu anki kralının bile onu evlendirmekten vazgeçip vazgeçmediğini merak ediyorum.”
“Çekirdeksiz karpuz olduğu söylentileri doğru mu?”
“Bilmiyorum. Ama ne kralın ne de pek çok kadınla birlikte olan prensin çocuğu olmaması biraz şüpheli.”
Garsonların fısıltılarını dinlerken ihtiyatlı bir şekilde başımı salladım.
Batı Krallığı, neredeyse Doğu İmparatorluğumuzunkine eşit, büyük bir askeri güce sahip bir ülkeydi. Zenginlik açısından dünyanın en zenginiydi. Böyle bir yerin tahtına ilk giren kişi olduğu söylenen şehzade hakkında birçok söylenti dolaşıyordu.
Sovieshu ve cariyesi hakkındaki düşüncelerimi geride bırakıp hanımların şekerli sohbetlerine daldım.
* * *
“Ziyafet yok mu?”
Rashta, İmparator Sovieshu’ya ziyafetin ne kadar büyük olacağını ve arkadaşlarını davet edip edemeyeceğini sorduğunda, bu darbeye hazırlıklı değildi.
“Ama Baron büyük bir parti vereceğimizi söyledi…”
“Sana yakında yılbaşı olacağını söylemedim mi? Aceleye getirmek istemedim ama bir an önce imza törenini isteyen sendin.”
“?”
Açıklamasına rağmen, Rashta sadece şaşkınlıkla baktı. Sovieshu, onun sağduyu düzeyini çok fazla düşündüğünü fark etti. Göründüğünden daha zeki görünüyordu ama soylular hakkında hiçbir şey bilmediğini unutmuştu.
“Benim hatam.”
“Ne demek istiyorsun?”
“Büyük bir ziyafet düzenlemek kolay değil. Hazırlamakla meşgul olduğum başka şeyler var. Zaman dar ve birbiri ardına büyük ziyafetler vermek kabalık.”
“Ah…! Ama Rashta’nın imza töreniyle aynı gün başka bir ziyafet var mı?”
“Yılbaşı yakında gelecek.”
Rashta, cömert, görkemli bir ziyafette soylular tarafından tebrik edilme hayali toza dönünce hüzne kapıldı. Her zaman insanların kendisine akın ettiğini görmek istemişti ve bu yüzden Sovieshu’yu töreni bir an önce yapması için ikna etti. İmparatorun bundan rahatsız olacağı açıktı ve bu nedenle Rashta herhangi bir mutsuzluk belirtisi göstermedi ve sessiz kaldı.
Ancak hayal kırıklığı sadece tören gününde arttı. Büyük bir ziyafet olmasa bile, yine de bir çeşit ziyafet bekliyordu. Ve bu olmadığında, İmparator’un kendisine özürler yağdırmasını ve hediye sözü vermesini bekliyordu. İmparatoriçe’den ne bir tebrik sözü ne de bir hediye geldi. Baron Lant ona sarayın büyük salonlarının İmparatoriçe’nin yetkisi altında olduğunu söylediğinde üzüldü.
Rashta, imzası için özenle çalışmıştı ama belgeyi imzaladıktan sonra kendini boş hissetti. Bitirdiğinde, şansölye yapacak işleri olduğunu söyleyerek hemen ayrıldı. Sanki dünyadaki her şeye sahipmiş gibi tezahürat, alkış ya da kendinden geçme duygusu yoktu.
Sovieshu ayrıca “Bitirmem gereken bir iş var” ve “Sonra görüşürüz” diyerek ayrıldı. Rashta odasına döndüğünde yüzünü ellerinin arasına aldı.
“Neden böyle?”
Rashta’nın hizmetçileri yaklaşıp ona sorunun ne olduğunu sordu ve içinde tuttuğu acı sonunda patladı.
“İmparatoriçe benden nefret ediyor olmalı, yoksa ziyafeti ve hediyeyi atlamazdık. Bana hediye vermese bile yüzünü gösteremez mi?”
“Ağlama Rashta. Neden böyle güzel bir günde ağlıyorsun…”
“Endişelenme, zaten onu nadiren göreceksin.”
Ancak Rashta’nın yarası dinmedi. Sovieshu, işini bitirdikten sonra nihayet onu görmek için acele ettiğinde, onun kasvetli bir ruh hali içinde olduğunu fark etti.
“Bu anlamlı günde avım neden bu kadar üzgün görünüyor?”
“Ne demek anlamlı bir gün? Kimseden tebrik almadım…”
“Kimse tarafından tebrik edilmedi mi? Şansölye sizi tebrik etti. Size ve hizmetlilere de eğildi.”
Ama Rashta’nın istediği, hizmetkarların değil, soyluların tebrikleriydi. Dünyanın en iyisiymiş gibi çenesini kaldıranlar tarafından tanınmak istiyordu.
“İmparatoriçe Rashta’dan nefret ediyor olmalı…”
Rasta’nın yüzü daha kasvetli bir hal alırken, Sovieshu bir şeyler itiraf etmek zorunda kaldı.
“İmparatoriçe senden nefret ettiği için bir ziyafet ya da hediye hazırlamadı. Ona yapmamasını söyledim çünkü iyi bir zaman değildi.”
Rashta başını salladı ama ona inanmadığı açıktı. Bu atmosferde Sovieshu’nun cariyesiyle rahatlayıp eğlenmesi imkansızdı.
Ertesi gün Sovieshu sekreterine bir hediye verdi ve o da bunu İmparatoriçe adına Rashta’ya verdi.