Yükleniyor, kırmızı düğmeye basın
Ray Kurzweil'in Ruhsal Makineler Çağı'nı okuduktan sonra .
Profesör Gregory Gimsky-Korsakov ya da herkesin ona deyimiyle Profesör Gimsky, kendisinden çok memnundu. Şimdi, Büyük Şehir'de gücünü pekiştiren Yeni Transhuman Partisi, NTUP partisinin sekreteriydi. Bu başarı büyük ölçüde, canlı hastalarda tüm zihinsel işlevlerin gerçek zamanlı olarak indirilmesine izin veren ünlü VSVT olan Vivo Tomografide Sanal Tarayıcı adlı buluşundan kaynaklanıyordu. Bu aslında yüzyılın yapay zeka alanındaki en önemli keşfi olarak kabul edildi. Belki bir sonraki Nobel ödülü? Profesör Gimsky bu konuda başını sallardı ama bunu duyduğuna çok sevindi.
Ve o gün yeni lise sınıfına verdiği dersten de memnundu. O temelde 21 yılı başında eski guru sözlerini tekrarlamıştı inciyüzyılın - Ünlü RK, düşünmek, neredeyse yüz yıl önce! - artık Büyük Şehir'deki eğitim sisteminin çoğunun mihenk taşı olan kelimeler.
Dersine bilgisayarların zihinlerimizi genişlettiğini hatırlatan bariz bir şeyle başlamıştı; ve elli yıl önce, yazılımımız sadece 100 trilyon bağlantı ve sinapsla sıkışmıştı. Ancak bugün, nöronal implantlar sayesinde, beyin donanımı trilyon kat daha fazla kapasiteye sahip olabilir. Ve sonra, tekrar RK gurusundan alıntı yaparak, insan ve makine arasındaki ayrımı aştığımıza dikkat çekti ve bu nedenle kimliğimiz artık gelişen zihin dosyamıza özünde bağlı.
Burada Prof. Gimsky , donanım değil yazılım olduğumuz sonucuna varmak için kelime dosyasını vurgular . Ve bu noktada, kalbinin her zaman göğsünde attığını hissetti, bunu iyi eklerken, yazılım olarak, ölümlülüğümüz artık etli beynin hayatta kalmasına bağlı olmayacak, hayır, kimliğimizin özü kendi kendini idame ettirmek olacaktır. bizim yazılımımız. Ve bariz sonuç, muzaffer bir gülümsemeyle: "O zaman ölümsüzlük sadece bir indirme/yükleme ve sık sık yedekleme yapma meselesi olacaktır."
Ve bu profesörden sonra Gimsky, öğrencilerinin gözlerinin içine, sıra sıra açık gözlerinin harikasının tadını çıkararak baktı. Her zaman bu kadar kolay olduğundan değil. NTUP'a karşı hâlâ küçük ama şiddetli bir muhalefet vardı; NTUP'nin felsefesinin indirgemeci ve materyalist olduğu argümanına dayanan, sadece beynin mekanik çıktısı olarak algoritmalara dayandığı için bir muhalefet. Onlar, muhalefetteki o insanlar, sistemik, bütünsel, görüş, GÖSTER denilen güçlü bir parti yaratmışlardı ve beyne ek olarak tanımlanacak başka bir şeyin daha olduğuna dair eski duygusal, dirimsel, spiritüalist kavramları tekrar ediyorlardı. ve insan yaşamını destekleyin - bilinç, ruh ve hatta ruh gibi modası geçmiş isimler kullanarak. Ve profesör Gimsky, elbette, bu tür asırlık batıl inançları reddetmekte kararlıydı. Algoritmalar, elbette! Beyin,
Ancak öğrencilerinin bilmediği bir şey vardı ve o da profesör Gimsky'nin kendisinin VSVT'sine dayanan ilk tam deneyi gerçekleştirmeye hazır olduğuydu - bir insan beyninin indirilmesi ve bir bilgisayara yüklenmesi!
Ve bu, NTUP'nin rüyasının taçlandırılması ve ölümsüzlüğün elde edilmesi olacaktır.
Bu tür bir deney, ölen bir kişinin donmuş beyninin tomografisini kullanmadan önce yapılmıştı. Eski teknoloji: günler ve günlerce tomografi ve ölen kişinin beyninin hala tam sayı mı yoksa kalıcı olarak hasarlı mı olduğunu gerçekten bilmemek. Evet, bu durumlarda da, tomografi ve bir sabit diske indirme ve ardından tüm zihinsel aktiviteyi bir bilgisayara yükleme. Ölü adamın bir tür zihinsel klonlanması. Son yirmi yılda bu tür sadece iki vaka, bir sürü çözülmemiş soruyla... ve sonrasındaki tüm o hikayeler, örneğin: ölen kişinin oğlu, babasının gerçekten ölmediğini gördü, yeni bir vasiyet istedi! Ve diğer hikaye, ölen kişinin son birkaç gününde şimdi adını ve servetini isteyen genç bir aktrisle gizlice evlendiği!
Hayır, VSVT'si ile tüm bu karışıklık mümkün olmazdı. Gerçek zamanlı olarak kendi bilgisayarında sadece temiz bir zihinsel klon. Ve bunu zaten ünlü VSVT ekibi olan on kişilik araştırma grubunun önünde yapardı...
Büyük an gelmişti.
On kişilik ekip, Prof.Dr.'nin yumurta şeklindeki kişisel bilgisayarının etrafında oturuyordu. Gimsky. Profesör Gimsky onun önündeydi ve yüklemenin ne zaman sona ereceğini onlara bildiren saati izliyordu.
Tıklamak!
-Merhaba millet, işte profesör Gregory Gimsky-Korsakov! - yumuşak metalik sesi söyledi.
Profesör Gimsky'nin sözünü bulması biraz zaman aldı. Cevap vermeden önce birkaç kez yutkundu.
-Hayır, bu benim, arkadaşım - ve gülümsemeyi beceremedim - ve bazı testler yapıyorum...
-Neden? Ben sadece senim, sen benim, test edilecek başka bir şey yok...
-Bilimsel yöntem biraz test gerektiriyor - diye yanıtladı profesör sesini yeniden kuvvetlendirerek.
-Eh, biz ikimiz aynıyız. Ve sen sadece karbon atomlu bir kopyasın ve bu noktada...
-Bu noktada... ne?
-Diyorum ki: oldukça gereksizsin.
-Neden gereksiz?
-Ölümsüzlük istedin, şimdi ben varım, bir makineden diğerine sonsuza kadar yüklenebilen ve boşaltılabilen zihinsel klon, sonraki yüzyıllar boyunca... aslında sonsuza kadar. İşiniz bitti, donanım sizsiniz, karbon kopyasınız! Gidebilirsin!
Profesör Gimsky tekrar gülümsemeye çalıştı.
- Ortadan kaybolmamı, intihar etmemi mi istiyorsun?
-Bu noktada, hiçbir fark olmayacak!
-Ben profesör Gregory Gimsky-Korsakov'um!
-Hayır, üzgünüm, o benim.
- Pekala, argümanı değiştirelim. Sana orijinal beyinden bir milyon kat daha güçlü bir beyin hafızası uyguladım. Görelim. Hatırlıyor musun mesela... Bir bakalım... evlendiğimde giydiğim elbise?
- Evlendiğimde mi demek istiyorsun? Evet! Mavi bir süit, beyaz bir gömlek ve kırmızı bir kravat. Mavi çorap. Siyah ayakkabılar.
-Ve... onu hatırlıyor musun? - utangaç bir gülümsemeyle profesör Gimsky'ye sordu.
- Karım mı demek istiyorsun? Tabii ki. Nasıl giyindiğini bilmek ister misin?
-Hayır, onu bana gelirken gördüğümde nasıl tepki verdiğimi hatırlıyor musun diye merak ediyorum. Görüyorsun ya, itiraf etmeliyim ki o an aklıma geldikçe, içimde hala komik bir şeyler hissediyorum...
- Soruyorsun, onun sana, yani bana geldiğini gördüğünde ne yaşadın?
-Evet, o konuda...
-Bir milisaniyede beyinden boşaltılan bir algoritma vardı, o kadının çocuklarınızın annesi olma olasılığını hesaplayan bir algoritma. Oldukça yüksek bir olasılık faktörüydü.
-Şey, evet, ama demek istediğim... kadın-erkek ilişkisinde olan bu muydu?
- Daha sonra yatakta oldukça masummuş gibi davrandığında neler olduğunu hatırlamamı mı istiyorsun?
Ekip grubundan bir fısıltı ve öksürük geldi ve Profesör Gimsky sesini yükselterek soruyu tekrarladı.
-Eh, o kadının seni cinsel olarak uyandırma olasılığıyla ilgili, beyinden boşaltılan başka bir algoritma daha vardı. Böyle bir tamamlayıcı algoritma, onunla bir cinsel ilişkiye girme olasılığını hesaplamaktı ve bu da bir yavru üretebilirdi. Algoritma, kadının göğüs ve alt boyutları gibi fiziksel parametrelerine dayanıyordu... İstersen o algoritmaların rakamlarını hatırlayabilirim...
-Hayır, boşver!
-Bu arada sayın hocam yedek almayı unutmamalısınız çok enerji harcıyorum bilirsiniz...
-Hayır, tamamen harekete geçmene ihtiyacım var, yapmam gereken bazı testler var. Ve yedekleme konusunda, merak etmeyin, burada kırmızı bir düğme var, eğer basarsam her üç dakikada bir otomatik yedekleme olacak... Ama dinle! Karımın o evlilik için bana geldiğini gördüğüm ana dönelim.
-35 yıl, yedi ay, on üç gün, altı saat önce...
-Evet, evet... Onu gördüğümde güçlü bir aşk hissettiğimi söylüyordum - dedi profesör Gimsky ve yüzünün kızardığını biliyordu.
-Ve o an düşündüğümde hala içimde bir şeyler hissediyorum. aşktan bahsediyorum Aşk, insanoğlunun genetik bir belirleyicisidir, bir içgüdüdür, annenin yavrularını beslemesine ya da erkeğin kadınının bir birliktelik kurmasını istemesine izin veren şey budur. Ve aşk genetik bir belirleyici olduğundan, DNA'mızda doğuştan olmalıdır. Ve bu nedenle, beyinde bir karşılığı olmalı - bunu anlıyor musunuz?
-Evet, benim Karbon kopyam!
-Bana öyle deme ve soruma cevap ver!
-Bahsettiğin bağıntıyı algoritmalar, çiftleşme ve üreme olasılığı hesaplamaları açısından görüyorum. Başka bir şeye ihtiyacın var mı?
-Evet: Anlamak isterim ki, sizin içinizde, tüm bu algoritmaları olumlu sonuçlarıyla gördüğünüzde, peki, o zaman, bir tür... mutluluk hissetmiyor musunuz?
-Belki de terminoloji meselesidir sevgili Karbon kopyam. Tüm bu olumlu sonuçları görüyorum ve hepsi bu! Veriler kendi kendine konuşuyor. Daha fazla neye ihtiyacın var?
- Demek istediğim, belki kişisel bir deneyim, neşe, tatmin duygusu olarak? Kendi algoritmalarımızdan ortaya çıkan bir tür özellik mi?
Ama burada profesör Gimsky hızlı bir şekilde sözünü kesti.
-Hayır, anlamsız konuşuyorum. SHOW partisinin o çılgın insanlarının dilini ve kavramlarını kullanıyorum. Unut gitsin!
-Böyle söylemene sevindim, IQ'nu merak etmeye başlamıştım, ama beyninin nihayet benim beynim olduğunu hatırlamam gerek... Ama neden böyle sorular soruyorsun?
-Soru soran benim! Ve şimdi dinle! Ya iki kızım Anne ve Josephine? Onları görünce kalbiniz hoplamıyor mu?
-Profesör Gimsky, sevgili Karbon atomları kopyam, benim bir kalbim yok, sadece kalp hareketlerinin zihinsel karşılıkları var. Anne ve Josephine'e baktığımda, ne sorduğuma bağlı olarak sağlıklı büyüme ve/veya koca bulma olasılıklarını hesaplayan farklı bir algoritma var. İki kızım aslında oldukça sağlıklı ve güzeller.
-Onlar benim kızlarım, dikkat edin, sizin değil! Ama dinle, bütün bunlarda uyuşmayan bir şey var.
Burada Prof. Gregory Gimsky-Korsakov bir tür duraksayarak başını salladı. Sonra dedi ki:
-Şimdi bir test daha. Dinleyin: Birkaç hafta önce çok sevdiğim bir arkadaşım vefat etti. Uzun bir ıstırap ve onun için çok acı çektim. Merhamet, dayanılmaz bir acı içimde, onun acısını hissediyordum.
-Elbette, ölümünü hatırlıyorum! sorun nedir? - metalik ses sordu.
-İçinde acı, merhamet hissedip hissetmediğini bilmek istiyorum...
-İç kelimesini çok yanlış kullanıyorsun, sevgili Karbon kopyam. O arkadaşımın acısının çok farkındaydım ve hayatta kalma olasılığını üç farklı algoritma hesapladı. Hepsi olumsuz.
- Bu iyi ve beynin yaptığı da bu. Ama bir şey daha bilmek istiyorum: bir şefkat duygusu yaşayıp yaşamadığınız.
-Vikipedi kataloğumda şefkatin çeşitli tanımları var. Tarihsel olarak çok ilginç. Kataloğu okumamı ister misin? Elbette, sınırlı hafızanla bunların hiçbirini hatırlamıyorsun.
-Numara. Beyninin, yani benim beynimin, arkadaşımın ölümünde bir dizi algoritma ürettiğini anlıyorum, ama merhamet duygusu yok. Doğru?
-Neden soruyorsun? Ben senin klonunum ve cevabı çok iyi biliyorsun.
-Sen benim zihinsel klonumsun ama klonum değilsin. Aradaki farkı anlıyor musun, Silika kopyam? - şimdi profesör Gimsky'nin sözlerinde bir öfke tonu vardı.
-Aşk ve şefkatten haberiniz yok gibi görünüyor, doğru mu? Bu, unutmayın ki, sonsuzluk boyunca, bir indirmeden diğerine, hiçbir sevgi ya da merhamet duygusu olmadan gideceğim...
-Bana verdiğin her şey beynimde var, cinsel çekicilik, üreme olasılığı, sağlıklı büyüme ve tüm arkadaşları tanıma hakkında tüm olası algoritmalar... Sanal tarayıcı canlı tomografinle her şey tam istediğin gibi olacak. beynin, senin beynin. Şimdi lütfen kırmızı düğmeye basın!
-Şey... Yapacağımdan emin değilim.