Öykü Kâse hakkında, pagan efsanelerinin yeni Hıristiyan gerçeklerine uyarlanmasının klasik bir örneğidir. Kaynakları ve temeli apokrif "Nicodemus İncili" (Gnostik) ve kutsanmış Avalon adası hakkındaki Kelt efsanesiydi. Hristiyan yazarlar için Avalon, cehennem azabını hak etmeyen, ancak cennete layık olmadığı ortaya çıkan ruhlar için bir mesken haline geldi. Breton döngüsünün bazı romanlarında, şövalyeler Kase'nin saklandığı kaleyi arıyorlar. Çoğu zaman, bu kalıntı, Mesih ve havarilerin Son Akşam Yemeği sırasında içtikleri bardakla temsil edilir. Aynı kasede, efsaneye göre, Arimathea'li Joseph çarmıha gerilmiş Mesih'in kanını topladı. Ama romanlardan birinde, Kase'ye taş deniyor, bundan biraz sonra bahsedeceğiz.
Kutsal Kase Kaleleri
Chrétien de Trois, bitmemiş romanı "Perceval veya Kâse'nin Hikayesi" nde ilk okuyucularına Kâse'den bahsetti. Önsözde bu yazar, Kâse'nin öyküsünü, Flanders Kontu Philippe'in kendisine bir süreliğine verdiği bir kitapta bulduğunu söylüyor. Ve ayette yeniden anlatmaya çalıştığını söylüyor
"Kraliyet sarayında anlatılan hikayelerin en iyisi."
"Perceval" de Trois'de, "balıkçı kralı" nın kalesinin bir adı yoktur ve "Parzival" daki Wolfram von Eschenbach ona Munsalvesh ("Kurtuluşum") adını vermiştir. Aynı adlı operada, Wagner kalenin adını Monsalvat ("Kurtuluş Dağı") olarak değiştirdi ve Pireneler'e yerleştirdi. Belki bazılarınız M.Voloshin'in sözlerini hatırlıyor:
"Sonbahar Versailles parklarında dolaşıyor,
Bütün gün batımı parıltısı kucaklandı ...
Kâse şövalyelerini hayal ediyorum
Monsalvat'ın sert kayalarında. "
Bütün gün batımı parıltısı kucaklandı ...
Kâse şövalyelerini hayal ediyorum
Monsalvat'ın sert kayalarında. "
Ve "Vulgate" de (5 şövalye romanından oluşan anonim bir döngü) Kase'nin saklandığı yer Galce Caerbannog'dan ("Dağ kalesi") Corbenic veya Corbin kalesidir.
"Corbin Şatosundaki Kadehli Bakire." Arthur Rackham'ın çizimi
Şövalye romanlarında Kase kalesi, Avrupa'nın ortaçağ kalelerine çok az benzerlik gösterir. Birçok araştırmacıya göre, iç tasarımının tanımı daha çok İrlandalı kralların ziyafet salonuna ya da Cormac'ın Yolculuğu, Bricren'in Ziyafeti'nde anlatılan Sids'in yer altı konutlarına benziyor, Aziz Collen'in kaleye yaptığı ziyaret efsanesi Gwynne, Nudd oğlu.
Nazi Almanyası'ndaki bazıları Monsalvat'ı Katalan dağ manastırlarından biriyle özdeşleştirmiş görünüyor.
23 Ekim 1940'ta, İspanya sınırında bulunan güney Fransa şehri Hendaye'de Adolf Hitler ile Francisco Franco arasında bir görüşme gerçekleşti. Ve o gün Hitler'e eşlik eden Heinrich Himmler, kendisini birdenbire Barselona'ya yaklaşık 50 km uzaklıkta dağlarda bulunan Santa Maria de Montserrat Benedictine manastırında buldu ("Kara Madonna" nın ünlü heykeli burada saklanıyor).
Himmler'den Montserrat'a
Himmler, Almanca bilgisinden dolayı "rehberi" haline gelen keşiş Andreu Ripol'a şunları söyledi:
"Kutsal Kase'nin burada olduğunu hepimiz biliyoruz."
Modern Montserrat, yazarın fotoğrafı
Bazı kaynaklar, Munsalves Kalesi'nin Catharlara ait olduğunu söylüyor. Bu temelde, Alman arkeolog Otto Rahn, 16 Mart 1244'te haçlılar tarafından ele geçirilip yıkılan Albigensian kalesi Montsegur ile tanımladı. Bu kalenin düşüşünden kısa bir süre önce, dört mükemmel Cathar'ın Montsegur'dan gizli bir geçitten ayrılmayı başardığına ve onlarla birlikte Kase'nin olabileceği ana kalıntıları aldığına dair bir efsane var. Ran, bu hipotezi "The Crusade Against the Grail" kitabında belirtmiştir.
Bu çalışma, Rahn'ı SS'e katılmaya davet eden ve Montsegur civarında Kase'yi aramasının finansmanını emreden Heinrich Himmler'in kendisi ile ilgiliydi. Kase Ran'a benzer bir şey bulunamadı. Ve Kâse'yi zor buluyordu. Gerçek şu ki, bu özel kalıntı, Catharlar için özel bir değere sahip değildi. Albigensianlar, Mesih'i bir insan şeklinde bir melek olarak görüyorlardı. Bu nedenle, İsa'nın çarmıhtaki ölümüne ya da onu izleyen dirilişe inanmadılar. Ve buna göre, kanının bir tür kapta toplanabileceğine inanmadılar.
Wolfram von Eschenbach "Parzival" romanında Tapınakçıları Kâse'nin bekçileri olarak adlandırır. Bazıları, bu tarikatın son Büyük Üstadı Jacques de Molay'ın, Kâse'nin yerini Fransız Kralı IV. Philip'in uygulayıcılarına asla açıklamadığına inanıyor.
Kase'nin Gizemi
Eski Fransızcadan çevrilen graal (varyant - greal) kelimesi bir kadeh veya kase anlamına gelir. Birçoğu, şarabı suyla karıştırmak için tasarlanmış geniş boyunlu bir kap olarak adlandırılan Yunanca krater kelimesinden bir kez oluşan Latince gradalis'ten geldiğine inanıyor. Bazıları, Kâse'yi duyan Keltlerin, onu tanrıça Danu'nun çocuklarının halkının sihirli kazanıyla veya kimsenin aç bırakmadığı efsanevi Kral Ridderch'in yemeğiyle özdeşleştirebileceğine inanıyor.
Bu arada, Danu halkının diğer hazineleri, daha sonra Longinus'un mızrağı ile özdeşleştirilen mızrak ve Excalibur'un prototipi olarak kabul edilen kılıçtı.
Chrétien de Trois'in romanında, "graal" (graal) kelimesi hala küçük bir harfle yazılmıştır, o günlerde bu, genellikle balıkların servis edildiği düz bir tabak anlamına gelebilir (Perceval'in kalede bir kalıntı gördüğünü hatırlayın. "balıkçı kralı"). Bakire onu iki eliyle taşıdı ve tabakta balık yerine payet gofretleri vardı. Bu graal ile:
"Altın saftan yapılmıştır,
Ayrıca cömert ve zengin
Dağılmış taşlarla dolu. "
Ayrıca cömert ve zengin
Dağılmış taşlarla dolu. "
Katılıyorum, yarı yoksul havarilerin masasında bu kadar pahalı bir fincan hayal etmek zor. Ancak, de Trois bunu hayal bile etmedi, Mesih'in Efkaristanı ve Havarilerin kadehi daha sonra Kâse olarak adlandırıldı. De Troyes'in romanının kahramanı Perseval'in asıl ilgisini henüz Kase değil, daha sonra Longinus centurion'un mızrağıyla ilişkilendirilen kanayan mızrak çekiyor. Ancak, bu romanın okurlarını heyecanlandıran Kâse idi. Ve bu, insanlık tarihindeki en büyük efsanelerden birinin oluşumunun başlangıcıydı. Romanın devamı de Troyes, Vauchier de Denin, Pseudo-Voshier (Pseudo-Gaultier), Gerbert ve Manessier'i yazmaya çalıştı.
Robert de Boron, Arimathea'lı Joseph'in daha sonra Mesih'in kanını topladığı Son Akşam Yemeği fincanıyla Kâse'yi tanımladı ("Kâse Tarihi Üzerine Romanda"). Kase en yüksek ahlaki mükemmelliği simgeliyordu, ancak çok somut faydalar da sağladı. Hasta ve uzun süren hayatı iyileştirdi. Eschenbach şöyle yazıyor:
“Bu taşın önünde gördüğü günden sonraki hafta boyunca ölümden kaçınma garantisi alamayacak hasta yoktur. Kim görürse yaşlanmayı durdurur ... Bu taş insana öyle bir güç verir ki, kemikleri ve eti hemen gençliğini bulur. Ona Kâse denir. "
Kase ayrıca herhangi bir yiyecek verdi:
“Aroması bu dünyada şimdiye kadar yayılmış en güzel içecekler ve yiyecekler. Ek olarak, taş, koruyucular için çeşitli oyunlar sağlar "
(Eschenbach).
Diğer yerde:
“Kâse ile ilgili yüz sayfanın görünmesi ve daha sonra beyaz peçetelere sarılıp götürdükleri ekmeği toplamaları emredildi. Bana söylediler ve size tekrar ediyorum, yoldaşların Kâse'de isteyebilecekleri tüm yemekleri yenilmeye hazır bulduklarını. "
"Cennetten düşen taş" ve "en çok sevilen taş" dediği Eschenbach'ın Kase'si, filozofun taşına çok benziyor. Bu yazar onun hakkında şöyle diyor:
"En parlak sevinçlerin kaynağı,
O kök, o filiz
Cennet hediyesi, dünyevi mutluluk fazlası,
Mükemmelliğin vücut bulmuş hali ”.
O kök, o filiz
Cennet hediyesi, dünyevi mutluluk fazlası,
Mükemmelliğin vücut bulmuş hali ”.
Ek olarak, Eschenbach şunu belirtir:
"Kase çok ağır
Günahkâr insanların hiçbiri
Sonsuza kadar kaldırmayın. "
Günahkâr insanların hiçbiri
Sonsuza kadar kaldırmayın. "
Ancak diğer tüm kaynaklarda Kase bir fincan veya kadehtir. Eschenbach'ın romanına dayanan bir opera yazan R. Wagner bile Kase'yi bir fincan yaparak "hatayı düzeltti".
Gran Teatre del Liceu, Barselona'daki Parzival
Ancak "Kâse" kelimesinin Latince kademeli olarak geldiği bir versiyon var, bu sadece bir liturjik metinler koleksiyonu anlamına geliyordu.
Michael Baigent, Richard Lee ve Henry Lincoln "The Holy Blood and the Holy Grail" kitabında San Graal'ın ("Kutsal Kase") İsa Mesih ve Mary Magdalene'nin torunlarının "kraliyet kanı" olarak söylendiği gibi okunması gerektiğini önerdiler. (sözde Mervingi'nin "Tembel kralları" idi). Bu hayli hayali ve elbette Hıristiyanlara karşı saldırgan versiyon, Brown'un "Da Vinci Şifresi" adlı kitabı ve aynı adlı film sayesinde yaygın olarak tanındı.
Kase Arayışı
Kâse'yi aramaya cesaret eden şövalyeler kelimenin tam anlamıyla "oraya, nerede olduğunu bilmiyorum" dediler: sadece kimse aynı Munsalfleri (Monsalvat) tam olarak nerede arayacağını söyleyemezdi, bu kale de görünmezdi. Eschenbach şöyle yazıyor:
Bu kaleye girmek için
Ne çalışkanlığa ne de güce ihtiyaç vardır,
Ne şans ne de güçlü akıl, -
Sadece kaderin hazırladığı bir şans ”.
Ne çalışkanlığa ne de güce ihtiyaç vardır,
Ne şans ne de güçlü akıl, -
Sadece kaderin hazırladığı bir şans ”.
Eschenbach ayrıca Munsalveş'in Tapınakçılar tarafından korunduğunu savundu (bu düzenin 1119'da kurulduğunu hatırlayın):
Cesur şövalyeler, Kase'yi korudukları Munsalves kalesinde yaşarlar. Bunlar, macera aramak için sık sık uzak diyarlara giden Tapınakçılar ... Besledikleri her şey onlara değerli taştan (Kase) geliyor. "
Ve hiç kimse Kâse'nin neye benzediğini tam olarak bilmediğinden, "Ne olduğunu bilmiyorum" u bulacaklarını da ekleyebilirsiniz. Kase'nin kendisinin değerli görünmesi gerekiyordu.
Evrard d'Espenque. "Yuvarlak Masa Şövalyeleri ve Kutsal Kase'nin Vizyonu" 1475 Bu olay genç Galahad'ın (Lancelot'un oğlu) Kaderi Kadehi bulacak olan Arthur'un sarayına çıktığı gün gerçekleşti.
Ayrıca, "doğru bir hayat yaşayan ve büyük bir yiğitliğe sahip olan" şövalyeler yol boyunca "Kutsal Kase'nin alameti olan" kutsal otların dallarını buldular. "
Genel olarak:
"Sadece saf olanlara tefekkür verilir
Ebediyen neşe dolu Kase ".
Ebediyen neşe dolu Kase ".
(N. Gumilev).
Şövalyelerin en büyüğü olan Gölün Efendisi Lancelot, Kâse'yi iki kez gördü, ancak kahramanlıklarını Rab'bi yüceltmek için değil, Güzel Leydi - Kraliçe adına gerçekleştirdiği için buna layık değildi. Guinevere.
Aubrey Beardsley. Kraliçe guenever
Kutsal Kase Şapelindeki Lancelot, Edward Coley Burne-Jones, 1870
Ve Lancelot'un hikayesi çok üzücü bir şekilde sona erdi: Arthur'un ölümünden sonra delirdi ve sevgili Guinevere manastıra gitti.
Lancelot'un oğlu Galahad, yeğeni Sir Bors ve Percival (Alman romanlarında - Parzival) Kase'yi görmeye değerdi.
The Reaching of the Grail, Sir Galahad tarafından, Sir Bors ve Sir Perceval eşliğinde, XNUMX. yüzyıl duvar halısı
Efendim galahad ve kutsal kase
Ve sadece az bilinen Alman romanı "The Crown" da Sir Gawain'in Kâse'yi görebildiği belirtiliyor.
Galahad, kalıntının koruyucusu oldu. Ölümünden sonra Kâse melekler tarafından cennete götürüldü. Başka bir versiyona göre Galahad, Kâse ile birlikte canlı melekler tarafından cennete götürüldü.
Ve Wolfram von Eschenbach'ın Cermen romanında, Kâse'nin koruyucusu, yazarın Tapınak Şövalyeleri'nin başı olduğunu da ilan ettiği Parzival (Percival) idi.
Bazı araştırmacılar, Percival'in prototipinin, efsaneye göre toprağı birçok canavardan kurtaran Kelt kahramanı Peridor ab Efrav olduğuna inanıyor. Ayrıca Percival'ın hikayesinin kaynaklarından birinin başka bir İrlandalı kahraman Finn McCumhill'in efsanesi olabileceğine inanılıyor.
İngiliz geleneğine göre, Kase cennete götürülmedi, ancak Glastonbury Manastırı'na gömüldü. İddiaya göre Arimathea'lı Joseph, onu, yere yapıştırdığı asadan dikenlerin çıktığı tepelerden birine gömdü. Joseph'in dikeni olduğu düşünülen bitki aslında Orta Doğu kökenlidir. Görünüşe göre, fidesi Filistin'den haçlılardan biri veya hacılar tarafından getirilmiş.
Glastonbury karaçalı
2010. yüzyılda, bu ağaç Cromwell'in askerleri tarafından kesildi, ancak yeni sürgünler verdi. Ancak Aralık XNUMX'da bazı vandallar tarafından tekrar kesildi. Bazı rahipler bu haberi genel olarak insanların ve özellikle İngilizlerin artık bu kadar değerli bir kalıntıya layık olmadığı ve bu nedenle onlardan alındığı ruhuyla yorumladılar.
Glastonbury Abbey'de ayrıca yüksek demir içeriği nedeniyle suyu kırmızı renkte olan Chalice Well kaynağı da bulunmaktadır. Aynı efsaneye göre, kasenin mezar yerinden kaynaklanmaktadır.
"Kadehin Kuyusu"
1906'da, Wellesley Tudor Pole, bu kuyunun yakınında, neredeyse Kase olarak ilan edilen bir cam kase buldu. Ancak, yıllar önce belli bir John Goodchild'in bu gemiyi İtalya'dan getirdiği ve yerel Kelt tanrıçasına hediye olarak burada bıraktığı ortaya çıktı.
"Kase"
Kase'yi görmek ister misin? Ya da en azından Katolik Kilisesi'nin dikkatle "en olası Kase" olarak kabul ettiği bir eser. 2015 yılında Valencia Katedrali'nde keşfettim. Katedralin inşası, 1262 yılında, Roma Diana tapınağının temelleri üzerine inşa edilen yıkılmış bir cami yerinde başladı. Bu katedral farklı mimari tarzlarda inşa edilmiştir: Demir Kapının yanından - Apostolik Kapının Gotik olduğu İtalyan Barok ve Saray Kapısının cephesi Romanesk tarzdadır.
Saint Mary Katedrali, Valencia, Apostolik Kapısı
Kase, Kraliçe Meydanı'nın yanından Demir (ana) kapıdan erişilebilen Santo Caliz şapelinde tutulmaktadır.
Saint Mary Katedrali, Valencia, Demir Kapı
Katedrale girdikten sonra sağa dönmeniz gerekiyor.
Valencia Katedrali'ndeki Kase:
Lütfen dikkat: Sadece 9,5 cm çapında, 5,5 cm derinliğinde ve 7 cm yüksekliğinde oryantal karneliyenden yapılmış bir kase kase olarak kabul edilir.Ortaçağa ait sehpaya (Arapça yazıtlı) dikkat etmeyin.
Zaragoza Üniversitesi'nden Profesör Antonio Beltran Martinez, kupayı MÖ 100-50'ye tarihledi. M.Ö e. Haklı olsa bile, elbette bu, bir zamanlar Son Akşam Yemeği'nde Mesih ve havarilerin masasındaki bu fincan olduğu anlamına gelmez. Ancak 1959'da Papa XXIII.John, Valensiya'ya hac ziyaretinde bulunan ve "Kutsal Kadeh" adını verdiği bu kalıntının yanında dua eden herkese bir hoşgörü sözü verdi.
Onunla ilahi hizmetler, Valensiya'yı ziyaret eden iki papa tarafından gerçekleştirildi. John Paul II, 8 Kasım 1982'de Ayini kutlarken, bu kupaya Kâse demeye cesaret edemedi. 8 Temmuz 2006'da Papa XVI. Benedict daha cesur olduğu ortaya çıktı ve yine de "Kase" kelimesini söyledi.
Valencia'da Benedict XVI
Gelenek, bu kupanın 711. yüzyılda, Papa II. Sixtus döneminde, şimdi Saint Loresco (Lawrence) olarak bilinen bir keşişle birlikte İspanya'ya geldiğini ve XNUMX'e kadar Huesca şehrinin katedralinde tutulduğunu iddia ediyor. Sonra Moors'dan Pirene mağaralarından birine sığındı. Kase XNUMX. yüzyılın sonunda Huescu'ya geri döndü ve zaten San Juan de da Peña manastırındaydı.
Şimdi efsanelerden tarihe dönüyoruz ve bu eserle ilgili ilk mesajı kesinlikle güvenilir bir kaynakta görüyoruz: 1399'da, San Juan de la Peña manastırının rahipleri Aragon Kralı Martin ile bir anlaşma yaptı ve karşılığında ona kalıntıyı verdi. altın bir fincan için. Sözde Kase, Zaragoza'daki kraliyet sarayında tutuldu, sonra Barselona'ya nakledildi ve 1437'de Aragon Kralı Alfonso, borçlarını ödemek için onu Valencia Katedrali'ne transfer etti. Şu anda, kupa zaten herkes tarafından Kase olarak saygı görüyordu. Katedralin envanterinde şu şekilde belirlenmiştir:
"Rab İsa'nın Büyük Perşembe günü Akşam Yemeği'nde şarabı kana adadığı kadeh."
Bu kalıntının hürmetinin kanıtı Juan de Juanes'in 1562'de yaptığı "Son Akşam Yemeği" (Prado Müzesi) freskidir: Üzerindeki "Valensiya Kase", Mesih'in önündeki bir masanın üzerinde durmaktadır.
Juan de Juanes. Son Akşam Yemeği, detay
Valencia Kupası'nın Kâse olarak kabul edilip edilmeyeceği herkese bağlıdır - bu bir inanç meselesidir.
Diğer bazı şehirler de Kase'yi talep ediyor. Örneğin New York'ta, 1908'de Osmanlı İmparatorluğu topraklarında (Suriye'de) bulunan sözde "Antakya kadehi" ni görebilirsiniz.
Antakya Kadehi
Bu, yaldızlı bir kabuğun içine alınmış gümüş bir kasedir. Araştırmalar, iç kasenin 1950. yüzyılın ilk yarısında yapıldığını ve ibadetlerde kullanılan bir Bizans kandili olduğunu göstermiştir. XNUMX'den beri Cloisters Müzesi'nde (New York Metropolitan Müzesi'nin bir şubesi) bulunuyor.
San Lorenzo Katedrali'ndeki Kilise Hazineleri Müzesi'nde saklanan Ceneviz çanağı, Birinci Haçlı Seferi'nden sonra 1101 yılında Guglielm Embriako tarafından bu şehre getirildi.
Ceneviz kase
Eski bir ürün olan yeşil camdan yapılmıştır (İslam öncesi dönemde Mezopotamya'da yapılmıştır), ancak hala 2000 yaşından küçüktür. Bu kase, Paris'e gidip gelirken Napolyon Bonapart'ın bir ödülü haline geldiğinde hasar gördü.
Doña Urraki'nin kadehi (Kral I. Leon Fernando'nun kızı), XNUMX.-XNUMX. yüzyıllarda iki akik kaseden yapılmıştır. n. e. XNUMX. yüzyıldan beri Leon'daki San Isidoro Bazilikası'nda tutulmaktadır.
Donja Urraki kase
Efsaneye göre, 1054'te bu kupa, Denia emiri (şu anki Valensiya topraklarında bir İslam devleti) tarafından Kral Fernando'ya sunuldu ve Mısır'dan Denia'ya geldi.
Kâse unvanı için bir başka yarışmacı Lycurgus Kupası'dır: 165 mm yüksekliğinde ve 132 mm çapında bir cam kap, muhtemelen XNUMX. yüzyılda İskenderiye'de yapılmıştır. Duvarlarında, Dionysos'a hakaret ettiği için asmalarla boğulan Trakya kralı Lycurgus'un ölümü tasvir edilmiştir. Kupayı British Museum'da görebilirsiniz. Görünüşe göre, bir kase olarak kabul edildi çünkü ışığa bağlı olarak rengi yeşilden (gölgede) kırmızıya çeviriyor.
Likurgus Bardağı farklı aydınlatma altında
Bu fotoğrafta, Hoffburg Sarayı'nın (Viyana) İmparatorluk Hazinesinden Akik Kase'yi görebilirsiniz.
Hoffburg Sarayı Akik Kase
Bu, XNUMX. yüzyılda Bizans'ta yaratılmış sağlam bir taş tabaktır. Belirli bir aydınlatma altında, üzerinde Latin ve Yunanca harflerle yazılmış "İsa" kelimesini anımsatan desenler görülebilir.
Ve bu da Galler Ulusal Kütüphanesi'nde saklanan Nanteos kasesi.
Nanteos Kupası
İyileştirici özellikler ona atfedilir. Mesih ve elçilerin kadehi, belki de diğerlerinden daha benzerdir. Bu, 1879. yüzyılda bir karaağaç ağacından yapılmış ahşap bir kase parçası. Daha önce, Mesih'in çarmıha gerildiği haçtan yapıldığına inanılıyordu. Bunun Kâse olduğu söylentileri XNUMX'dan sonra ortaya çıktı.
Bu yazı dizisini sonlandırırken, Kelt efsanelerinin etkisi altında yazılan şövalye romanlarının ortaçağ Avrupa şövalyelerine ulaşılmaz da olsa, ancak çabalamaları gereken bir ideal verdiği söylenmelidir. Elbette, gerçek, kitap olmayan feodal beyler, okudukları kitapların kahramanlarından her zaman çok uzak kalmışlardır. Ancak CPSU'nun birçok üyesini gerçek komünist olarak adlandırmak da bir o kadar zordu. Ve gerçek Hıristiyanlardan uzakta, göğüslerine haç takan ve periyodik olarak kiliseye orada bir mum yakmak için giden insanların çoğu. Kilisenin inşası ya da onarımı için çaldıkları paranın bir kısmını kilise kubbelerinin ve ikon çerçevelerinin yaldızlarının arkasına Tanrı'dan gizlemek umuduyla bağışlayanlardan bahsetmiyorum bile.
Okudukları romanların olay örgüsünü eleştirmeyen ve namus kavramlarına fazlasıyla bel bağlayan şövalyeler genellikle çok kısa ömürlüydü. Çarpıcı bir örnek, Viscount Raimond Roger Trencavel'in kaderi. Bu genç adam, Avrupa'nın en asil, zengin ve güçlü lordlarından biriydi, ama aynı zamanda - bir idealistti. Temmuz 1209'da, haçlıların Albigens'in Béziers kentinde işledikleri zulüm karşısında şok geçirerek tebaasını bilgilendirmesini emretti:
“Bir kent, çatı, ekmek ve kılıcım peşinde koşanlara, şehirsiz, çatısız veya ekmeksiz kalan herkese öneririm.”
Daha sonra birçok talihsiz insan Carcassonne'a geldi ve 1 Ağustos'ta haçlılar da ortaya çıktı. 12 gün süren kuşatmanın ardından, 24 yaşındaki saf vizit şövalye kardeşleriyle pazarlık etmeye çalıştı, haince yakalandı ve üç ay sonra yakın zamanda kendisine ait olan Komtal kalesinin zindanında açlık ve hastalıktan öldü.
Raimond Roger Trencavel, Viscount of Beziers ve Carcassonne. Burlaz şehrinde anıt (Tarn bölgesi), Fransa
Bununla birlikte, daha önce de söylediğimiz gibi, Breton döngüsünün romanları yine de şövalyeliğin idealleri hakkında istikrarlı fikirler oluşturdu ve bu nedenle ahlakı en azından biraz yumuşattı.