Bir rakibi bir rakipten ayırt etmek söz konusu olduğunda, istilacı karıncalar insanlardan daha kolay bir şeydir: Yeni bir çalışma, genetik farklılıkları belirleyebilir.
İstilacı Arjantinli karıncalar, Kaliforniya'da büyük süper koloniler oluştururlar. Bu koloniler yüzlerce kilometre uzar ve milyonlarca yuva içerir. Aynı koloninin farklı yuvalarından gelen karıncalar nadiren birbirlerine karşı saldırganlık gösterirler. Fakat farklı süper-kolonilerdekiler sıklıkla çatışırlar ve birçok işçinin ölümüne neden olan savaşlarda bulunurlar.
Güney Kaliforniya'daki en büyük süper-koloni, yaklaşık 600 mil uzanır ve üç küçük koloniyi sınırlar.
Araştırmacılar, her hafta altı ay boyunca LakeHodges'teki küçük kolonilerin birinin sınırlarında ölü işçileri topladılar. Bu bölgedeki savaşlar en az 15 milyon işçi karınca öldürdü.
Fakat aynı koloninin uzak bir konumundan karıncalar yerleştirdikten sonra, kavga etmediler.
Aynı süper-koloni karıncaları, coğrafi uzaklıkları birbirinden ne olursa olsun genetik olarak benzerdi. Araştırmacılar, komşu süper-kolonilerdekinden genetik olarak farklıydılar.
“Bizim sonuçlarımız genetik çeşitliliğin eksikliğinin süper-kolonilerin ortaya çıkmasına izin verdiğini gösteren güçlü kanıtlar” diyor, çalışma yazarı eş-yazar Melissa Thomas, şu anda Batı Avustralya Üniversitesi'nden bir araştırmacı. “İşçiler, hepsi aynı gözüküyorsa yuva arkadaşları ve yuva olmayanlar arasında ayrım yapamaz. Aynı kolonide farklı yuvalardan gelen karıncalar birbirleriyle savaşmaz. ”
Araştırmacılara göre, kinleri ile barışı korumak, karıncaların üremeye daha fazla kaynak ayırmasına izin veriyor.
Thomas, “Bölge savunması hem zaman hem de işçiler için pahalıdır” dedi. “Yuvalar bu zamanı ve işgücünü kaynak toplamaya ve toprakları korumak yerine larvaları yetiştirmeye yatırırlarsa, koloniler çok daha hızlı bir oranda büyümelidir.”
Çalışma derginin Aralık sayısında detaylandırılmıştır. Moleküler Ekoloji.