ABD‘nin sahibi kim
Nikolay Vasilievich Vasiliev, “America through the back door”, 1952
New York’a geldiğimde tanıştığım Amerikalıların çoğu beni New York’un tüm ülkeyi yargılamak için kullanılamayacağı konusunda uyarma görevini hissetti.
“New York Amerika değil,” diye tekrarladı ve anlaştık. Onlara göre, New York genel kuralın bir tür istisnasını temsil ediyor, neredeyse özel bir durum.
New York’ta kaldığım süre boyunca bir kereden fazla karşılaştığım New Yorklu bir yaşlı Zaman Tarihçisi olan Felix Morley, bu bakış açısına şiddetle karşı çıkmıştı.
“Aksine, New York tüm şehirlerimizin en Amerikalısıdır” dedi. – Bu Amerika’nın özü.
Kendiniz karar verin, Amerika Birleşik Devletleri çok gelişmiş bir endüstriye sahiptir. Sanayi üretimi açısından New York’un rakipleri yok – Endüstriyel bir Ülke, şehirlerdeki nüfusun yoğunlaşması ile karakterizedilir.
New York bu yoğunluğun en uç ifadesidir. Ülkemizin ekonomisinde “büyük iş” tek eli en iyi Wall Street tarafından sembolize edilir, ancak New York’ta değilse Wall Street’i hayal edebileceğiniz başka bir yer! .. Öte yandan, siyaset alanını ele alın.
Siyasi hayatımız – eğer iki partili sistemi kastediyorsak – saf yolsuzluk mudur ve New York’takinden daha canlı yolsuzluk örneklerini nerede bulabilirsin? Son olarak, New York ABD’ye dikte edilmiyor mu? Elbette doğrudan değil, Kongre aracılığıyla, Wall Street vekilleri gönderir. Size gerçekliğimizle ilgili çok sayıda gerçek verebilirim, ama en tipik olanı New York’ta bulacaksınız …
Morley, “Ben onaylıyorum,” diyerek şöyle devam ediyor: “New York’un kapitalizm dediğimiz gibi“ Amerikan medeniyetinin ”bir sembolü. Eğer sembol “patolojik” görünüyorsa, bunun nedeni yalnızca “Amerikan medeniyeti” nin kendisinin uzun zamandır “patolojik” hale gelmesidir.
Morley şüphesiz haklı. New York, derin bir kısır Amerikan yaşam tarzının en açık ve en çarpıcı örneği olan modern plutokratik ve gerici Amerika’nın fiili başkentidir.
Şehrin görünümü hakkında genel bir fikir edinmek için New York’a yukarıdan bakmaya karar verdim ve bu amaçla 33. ve 34. caddeler arasında Beşinci Cadde’de bulunan en yüksek gökdeleni Empire State Binası’na tırmandım.
Merdivenleri tırmanmaya karar verseydim, 1903 basamak tırmanmam gerekirdi. Elbette, beni üç yüz seksen metre yükseklikte dairesel bir platforma götüren asansörü kullanmayı tercih ettim. Buradan, en uzun Manhattan adasında ve Hudson ve East River kıyılarında bulunan New York’un tamamını görebilirsiniz.
Büyük bir yükseklikten açılan şehrin resmi, birbirine sıkı sıkıya sarılmış, düşünülemez bir sokak karmaşasıdır. Çok katlı binalar alçak görünüyor, çatıları yere düzleştiriliyor.
Bireysel mahalleleri birbirinden ayırt etmek zordur. Doğuya bakan, karşısında beş köprü bulunan Doğu Nehri’ni görüyorum, New York’un konut ve sanayi bölgelerine yöneliyorum: Queensboro, Long Island City ve Brooklyn. Kuzeye bakıldığında, Hudson Nehri önümüzde belirir ve New York’u New Jersey’deki batı banliyölerine bağlayan bir asma köprü bulunur. Gökdelenlerle çevrili biraz daha yakın olan Central Park geniş bir alana yayılmıştır. Ön planda, “Rockefeller Center” ın çarpıcı olduğu büyük bir gökdelen grubu var – eğlence işletmeleri ve iş ofisleri tarafından işgal edilen yetmiş kat yüksek bir bina bloğu. Güneyden kuzeye, Manhattan’ın tamamında, Broadway’in kırık bir hattı var. Son olarak, Manhattan’ın güney kesiminde, Wall Street’in yakınında, başka bir gökdelen grubu gökyüzüne yükselir.
Manhattan’ın güney yarısının kıyıları, betonarme “iskeleler” ile yoğun bir şekilde noktalı: New York, dünyanın en büyük limanlarından biri, tahıl, kauçuk, şeker, kakao, demir dışı metaller, çelik ve demir için uluslararası bir pazar. ABD’nin ihracat ve ithalatının dörtte birinden fazlası bunu yapıyor. Buna ek olarak, New York limanı yılda yaklaşık bir milyon yolcu taşımaktadır.
Hudson ve East River setlerinde fabrika binaları ve bacalar görülebilir. Tozlu ağaçları olan birkaç park, gökdelenlerin, kışlaların, sonsuz rıhtımların, depoların, fabrika binalarının ve köprülerin bu kaotik kargaşasının koyu gri fuayesinde küçük adacıklar gibi görünüyor.
Şehri taradığımda, rehber eşliğinde bir grup turist yakınlarda duruyor. Turistlerin ortaya çıkması ve birbirleriyle alışveriş yaptıkları açıklamalar ile bunların yabancı olduğunu belirlemek kolaydır. Rehber onlara hayal güçlerini boğmak için hesaplanan Empire State Binası hakkında bilgi veriyor. Bu arada, bu veriler için ölçüm birimi kasıtlı olarak küçük önlemler alınır – kilo, ayak vb. Bu, rehberin bilgilerini gerçekten astronomik hale getiriyor: bina 607 milyon pound ağırlığında, hacim 37 milyon metreküp ve telefon ve telgraf hatlarının uzunluğu 17 milyon feet.
“Gökdelenler mimari ve inşaat teknolojisinin bir başyapıtıdır,” diye açıklıyor rehber. “Boyları, olduğu gibi, medeniyetimizin görkemli bir amblemidir ve güçleri ve istikrarı, dünyanın geri kalanında şiddetlenen sosyal kasırgalar karşısında dokunulmazlığını sembolize etmektedir.
Çarpıcı rakamlar ve yüksek tiradlar yabancı turistler üzerinde bazı izlenimler bırakıyor gibi görünüyor. Ama öyle görünüyor ki, hiç de değil. Bunlardan birinin şüpheci bir sırıtma ile komşusuna Fransızca fısıldadığını duydum:
– Saygın Cicero gökdelenlerin dalgalandığını belirtmeyi unuttu.
– Gerçekten mi?
“Empire State Binası’nın üst katlarında, şiddetli rüzgarlarda on beş santimetreye kadar titreşimler yaşanıyor. Büyük güçteki sosyal kasırgalara dayanıp dayanamayacaklarından bile bahsetmiyorum …
Ancak, Fransız aşırı övünen Amerikalıların sözleriyle ilgili yorumlarını yüksek sesle ifade etmeye cesaret edemedi. Bu, New York’un mevcut sınırlarının kesin olduğu anlamına gelmiyor. Başlangıçta şehir, Manhattan adasının alt kısmında yirmi kilometre uzunluğunda ve üç ila dört kilometre genişliğinde küçük bir alanı işgal etti. Büyürken, New York sadece Manhattan’ın tamamını işgal etmekle kalmadı, aynı zamanda yakındaki şehirleri ve kasabaları da emdi ve sadece New York eyaletinde bulunanları değil (örneğin Chelsea, Harlem, Brooklyn, Bronx, vb.) diğer eyaletlerde bulunanlar.
Artık Büyük New York’un yörüngesi New Arc’ın (yaklaşık 500 bin nüfuslu) büyük şehirlerini ve Jersey City’yi (yaklaşık 400 bin nüfuslu) ve New Jersey ve Connecticut eyaletlerindeki birçok köyü içeriyor. New York nüfusu düzgün savaş sırasında 7625 bin kişiye ulaştı,
Şehrin devasa boyutu birçok New Yorklu için fahiş bir gurur, her şeyden narsisistik övünme “en görkemli”, “en muazzam”. Broadway’in dünyanın en uzun caddesi (29 kilometre), Empire State Binası’nın dünyanın en yüksek binası (102 kat, 380 metre yükseklik) olduğunu, yüzlerce insanın her gün Grand Central istasyonundan ayrıldığını size bildirmezler. New York’ta her yıl en az 1.000 ikiz, 10 üçüz ve en az 1 dörtlü doğum yapan New York’ta 2.800 kilise (sadece 855 okul olmasına rağmen), 16.000 polis memuru, 300.000’den fazla köpek olduğunu öğreniyor.
Bununla birlikte, bu istatistikler eksiktir: “en görkemli” nin başlığı altında, kişi, işsizler, evsizler, evsizler, gangsterler, alkolikler, zihinsel ve fiziksel olarak çok sayıda fakir ekleyebilir. vb. Ancak bu veriler, elbette, turist reklamları için tamamen işe yaramaz.
Yerliler ziyaretçilere New York cephesini göstermeyi sever. Bir New Yorker’dan şehrin en karakteristik semtlerinden bazılarını keşfetmenizi önermesini istersen, önce büyük mağazalarıyla öğleden sonra Fifth Avenue’da ve akşamları aydınlatılmış Broadway’de bir yürüyüş yapmanızı önerir. Bu ilaç genellikle işe yarar. Latin Amerika veya Batı Avrupa’dan gelen hevesli turistler, sahte “demokrasiden” düşük dereceli parfümerilere kadar Amerikan’a hayran olmaya hazır, gördükleri ve duydukları her şeyle tamamen şaşkına dönmüş eve dönüyorlar. Bu şan için işlendikleri, malları yüzleriyle gösterebildikleri anlamına geliyor!
Ancak kendinizi New York’u bir turist otobüsü penceresinden veya Empire State Binası’nın çatısından “keşfetmek” ile sınırlamak istemiyorsanız, geçit törenlerinin bu şehrin fizyognomisini tanımlamadığından hemen emin olun. Anıtsal binaların hemen yakınında ve onlarla serpiştirilmiş gri, donuk mahalleler ve genellikle gerçek gecekondular.
Uzun yıllar boyunca, New York, boşuna dolar peşinde koşarak getirilen çok sayıda Avrupalı göçmene ev sahipliği yapmıştır. Göçmenler “yabancı mahalleler” denilen gecekondu mahallelerini doldurdular. Bazı milliyetler New York’ta kendi ülkelerinin başkentlerinin nüfusundan daha fazla insan tarafından temsil edilmektedir. Örneğin, New York’ta İtalya’dan bir milyondan fazla göçmen ve İrlanda’dan altı yüz binden fazla göçmen. Bu rakamlar, şehrin Roma’dan daha fazla İtalyan ve Dublin’den daha fazla İrlandalı olduğu iddiasını haklı çıkarıyor.
Aşağı Manhattan’da, Wall Street’e yakın, Doğu Nehri, Bowery Caddesi ve 14. Cadde’nin kıvrımından oluşan dörtgende, Yahudi gettosu, Romanya ve Macar mahalleleri var. 11. Cadde’nin hemen kuzeyinde yer alan First Avenue’da, ünlü İtalya Şehri, Küçük İtalya. New York’ta ayrıca “Küçük Fransa”, “Küçük İspanya” vb. Vardır. Harlem Nehri boyunca, New York’ta yaşayan Zencilerin büyük çoğunluğunun yaşadığı bir Negro mahallesi olan Harlem yatıyor. Ama Harlem’de yaşayanlar sadece siyahlar değil. Burada Yahudiler, İtalyanlar, İrlandalılarla da tanışacaksınız. Kentte, Çarlık Rusya’sından gelen çok önemli bir göçmen tabakasının yaşadığı 14. Cadde merkezli geniş bir alan gibi çok uluslu bir nüfusla dolu diğer mahalleler de var.
“Yabancı mahallelerin” nüfusu sadece sosyal değil, aynı zamanda ulusal baskıya da maruz kalıyor, çünkü Amerikan ırkçıları “yabancılar” üzerindeki “üstünlüklerini” göstermek için tek bir fırsatı kaçırmıyorlar.
Manhattan’ın bu mahallelerinde ve New York’un diğer bölgelerindeki benzer mahallelerde nüfusunun büyük çoğunluğu yaşıyor. Dev bir şehir için en tipik olanlarıdır. Ancak, elbette, herhangi bir rehberde bu mahallelerin labirentlerini nasıl anlayacağınıza dair talimatlar bulamayacaksınız. İşte şehrin varoşları, yoksulluk ve keder krallığı, burada memnuniyetsizlik ve öfke doluyor – buraya nasıl yol gösterebilirsiniz?
Ancak sadece New York cephesi ile değil, aynı zamanda çirkin alt tarafı ile de tanışmak isteyenler, kapitalist Amerika’nın gerçek yüzünü görmek isteyenler, her zaman burada yollarını bulabilirler.
– Wall Street adlı işletmeye gittiniz mi? – Felix Morley bana bir kez soruyor.
New York’ta kaldığım ilk aylarda Manhattan’ın güney kesiminde bulunan New York’un iş merkezi olan “aşağı şehir” i (İngilizce – “aşağı kasaba”) ziyaret ettim. Amerikan tekellerinin ana kolları burada yoğunlaşıyor: en büyük bankalar, borsalar, vakıflar ofisleri, büyük toptan satış şirketleri. Wall Street boyunca Menkul Kıymetler Borsası’ndan geçtim.
Morley’e bundan bahsediyorum.
“Ah hayır, bunu demek istemiyorum” diyor. – Bu Mammon tapınağını doğada görmek için Borsa’yı ziyaret etmelisiniz.
Menkul Kıymetler Borsası’nın turistler için incelenmesi, ancak idarenin izni ile mümkündür. Operasyonların yapıldığı salona değil, ziyaretçiler için özel galerilere girmelerine izin verilir.
Menkul Kıymetler Borsasını ziyaret etmek ve aynı zamanda aşağı kasabayı daha derinlemesine tanımak amacıyla, oraya Felix Morley ile birlikte Üçüncü Cadde boyunca uzanan tek yükseltilmiş yol boyunca sürüyorum. Tramvay gibi bu tür kentsel ulaşım New York’ta giderek azalıyor.
Şehrin orta kısmında – midtown’da bir yerde yükseltilmiş bir trene biniyoruz. Tren, alışılmadık bir kişinin dayanması zor olan bir kükreme ile koşar. Park Avenue’daki Waldorf Letoria Hotel’i geçip Grand Central İstasyonu’ndan geçip Aşağı Şehrin başladığı Bowery Caddesi’ne gidiyoruz. Çirkin eski evler, hurda dükkanlar ve her türlü metal çöp satıcıları, ucuz tavernalar ve kirli salonlar (tavernalar) yükselen hat boyunca sürekli bir çizgide parladı.
Kısa duraklarda, yükselen trenin demir yapılarına neredeyse yakın olan evlerin pencerelerine bakıyorum. Bazı dairelerde yatak sırası yoktur. Bunlar barınma evleri. Bazen ranzalar da balkonlarda, açık havadadır. Sığınakların kendileri pencerelerden görülebilir. Bu gecekondularda ne tür bir varlık yaşadıklarını anlamak için onlara bakmak yeterlidir.
“Düşünmeyin,” diyor Felix Morley, “önünüzde New York’un mutlak dibine sahip olduğunuzu. Bu insanlar bir ranzaya sahipler ve bir çatı altında uyuyabilirler. New York’ta bir yatak için ödeme yapmak için on beş veya yirmi sent bile olmayan birçok talihsiz insan var. Geceyi açık havada geçirmekten ya da yardım misyonlarına gitmekten başka seçenekleri yok. Geceyi orada ücretsiz, sert bir bankta oturarak geçirebilirsiniz. Bowery’de böyle birkaç görev var. ”Bu New York’un mutlak dibi.
“Bowery ve çevresi,” diye devam ediyor Morley, “bir zamanlar aşağı kentin Broadway’iydi. Ucuz müzik salonları, dans salonları, genelevler, salonlar barındırıyordu. Bütün alan azalan rabble ile iç içedir. Cinayet burada intihar gibi günlük bir olaydı. McGurk’un dansına “İntiharlar Evi” bile deniyordu. Ancak Broadway, Bowery Street’in “refahını” baltaladı ve şimdi sokak sadece gecekondu mahalleleriyle tanınıyor.
Bowery alanının arkasında, Brooklyn Köprüsü’nde asansörden çıkıyoruz.
Brooklyn Köprüsü yüksektir ve açıklıkları yakındaki sokakları kapsayan kıyıya kadar uzanır. Köprünün altında küçük bir Kiraz Sokağı da vardı. Köprünün demir iskelelerine bir plak yapıştırılmıştır, metninden 1789-1790’da 1 numaralı Cherry Street’te, New York’un geçici federal sermaye olduğu ABD’nin ilk Başkanı George Washington’un yaşadığını öğrendik. 1 numaralı evin kendisi doğada mevcut değildir – Brooklyn Köprüsü onu gereksiz paçavralar gibi süpürdü.
New York Belediye Binası’nın yanından Broadway’e yürüyoruz. Aşağı Şehir’de Broadway henüz her türlü eğlencenin merkezi değil. Burada Wall Street’i çevreleyen diğer tüm sokaklar kadar büyük bir iş merkezi var. Broadway’de Standart Petrol Şirketi, Rockefeller petrol tekeli, Singer dikiş makinesi şirketi, Woolworth şirketi ve diğer birçok tekel işletmesinin ofisleri bulunmaktadır.
Broadway gökdelenlerinin eteğinde metroya bindik ve Manhattan’ın güney ucuna gidiyoruz. Buradan koyda üç adacık görebilirsiniz: Burası “Vali’nin Adası”, “Gözyaşı Adası” olarak adlandırılan “Ellis Adası”, göçmenler için bir karantina olduğu için ve aralarında Özgürlük Anıtı’nı ayırt edebileceğiniz Bedlow adası.
“Amerikalılar ona yaklaşmaktan caydırılıyor,” diyor Morley ironik bir şekilde. Özgürlük fikri artık ülkemizde çok saygın değil. Bir zamanlar Özgürlük Heykeli’ni New York’un dışına taşıyan şehir babalarının hatırı sayılır bir öngörü gösterdikleri kabul edilmelidir. Adaya koydular – sanki şehirde “Amerikancılık” ile çelişen fikirlerin yayılmasını engelliyorlar …
Borsa ziyaretimizin zamanı yaklaşıyor. Karmaşık bir sokak ve sokak labirenti ile Wall Street’e doğru ilerliyoruz. Şehrin en eski bölgesi olan güney Manhattan’da sokaklar, 1623’te kenti kuran ve New Amsterdam olarak adlandırılan Hollanda’nın New York’un ilk sakinleri altında olduğu gibi çarpık ve çarpıktır.
Wall Street’in yakınında, Broad Street ve Exchange Place’in köşesinde, Morley bana Hazine’nin New York şubesinin (ABD Hazine Bakanlığı’nın adı) binasını gösteriyor.
“Aslında bu bir şube değil, gerçek bir Hazine” diyor, “çünkü federal yetkililer Wall Street’in büyük peruklarıyla birlikte ülkemizin mali politikasını belirliyorlar. Ve Wall Street direktiflerini uygulayan şube ofisi Washington’da bulunuyor.
Broad Street bizi, John Pierrepoint Morgan Ind Company bankacı binasının Borsaya bitişik olduğu Wall Street’in tam merkezine götürüyor. Burada (ülkenin finansal kalbi, spazmodik titremeleri hisse senedi fiyatlarının ateşli nabzını belirleyen atımlar, sadece Amerika Birleşik Devletleri’nde değil, ABD’deki bankaların, borsaların ve ticaret odalarının dolaşım sistemi içinde dolaşmaya zorlar.
Adı dünya hakimiyetini iddia eden dev emperyalist tekellerin sembolü haline gelen bu caddede merakla bakıyorum. Broadway’deki kirli Trinity Kilisesi’nden başlayarak, Wall Street, Doğu Nehri üzerinde, nakliye hatlarının yakınında sadece birkaç blok ötededir. Cadde boyunca duvarın olduğu günlerde dardı, 17. yüzyılda Hollandalılar tarafından saldırgan Yankees’e Connecticut’tan korunmak için inşa edildi. Şimdi, iki sıra gökdelen büyüdüğünde, daha da dar görünüyor. Bu bir sokak bile değil, kasvetli bir alacakaranlığın sürekli hüküm sürdüğü bir tür geçit.
Değişim lobisine girer girmez derhal bir polis tarafından durduruluruz. Onun yanında duran sivil kıyafetli iki korkunç adam, şüphesiz dedektifler. Soruşturma prosedürü, telefon görüşmeleri ve uzun bir bekleme başlar. Son olarak, mübadeleyi denetleme izni de alan bir grup kişiye katıldık.
Rehberimiz olmakla görevli bir katip bizi bir dedektif tarafından korunan bir asansöre götürür. İkinci ya da üçüncü kata tırmanırken, bir grup casusla karşı karşıyayız. Bu uğursuz haydutlardan birkaçı, borsa binasındayken bizi acımasızca takip ediyor.
Rehberimizi Borsa Yönetim Kurulu’nun genellikle oturduğu salona takip ediyoruz. Yarım daire içinde cumhurbaşkanının masasını çevreleyen sandalyelere oturduk. Ameliyathaneyi görmeden önce, borsa organizasyonu ve görevleri hakkında bir ders dinlemek zorundayız. Rehber akıcı bir şekilde konuşur, öğrenilen kuyrukluklarla, tuzaklardan ustaca kaçınır. Bu tür birçok dersi zaten okuduğu açıktır.
Değişimin yüz yıl önce oluşturulduğunu, işlevlerinin “hisse alım ve satım işlemlerini kolaylaştırmak”, “ülke geneline dağılmış hisse senedi sahipleri arasındaki bağlantıyı kolaylaştırmak”, “hisse senedi değerlerinin piyasa değerini belirlemek” vb. Kısacası, popüler bir formdaki öğretim üyesi, borsa tüzüğünü bize açıklarken, borsa sahtekarlığının spekülatif, yırtıcı özünü ustaca kapsayan resmi propaganda sözlüğüne başvuruyor.
Tabii ki, rehberimizin en azından çeşitli kapitalist grupların güven ve endişeler üzerindeki kontrolü, yükseliş ve düşüşte soygun spekülasyonu, küçük hissedarların kitlesel ve sistematik harabesi, hesaplanan kirli anlaşmalar, diğer ülkeleri soymak, köleleştirmek ve dolar boyunduruğuna teslim etmek.
Onun için böylesine hassas konularda borsa propagandacı soruları sormak daha az naif olmazdı.
Artık değişim işlemlerinde yeterince bilgili olduğumuza inanan rehber, bizi büyük ameliyathanenin açıkça görülebildiği galeriye götürüyor. Rahatsız bir karınca yuvası izlenimi veriyor. Hemen hemen tüm alanı, telefon kabinlerine çok benzeyen sıra sıralarıyla doludur. Her ofiste birkaç telefon vardır. Yanlarında oturan ve ayakta duran aracılar, telefon alıcısını sadece teletipten (doğrudan baskı telgraf cihazı) çıkarmak için geniş bir kağıt bant – en son tırnak içeren bir bülten – bıraktı. Salonun duvarında sürekli olarak ışık yazıtları görünür ve en önemli değişim haberleri hakkında bilgi verir. İşlemler orada, tezgahlarda, yüz yüze veya telefonla yapılır. Komisyoncular ve borsa çalışanları her zaman salona yaklaşıyor.
Yüzlerce sesin boğuk uğultusu galeriye ulaşır. Telefonların tiz sesi, teletiplerin kırılması ve diğer bilinmeyen sesler bu uğultuya dönüştü. Bazen salondaki hareket aniden yoğunlaşır ve genel bir telaşa dönüşür. Daha sonra, menkul kıymetlerin demetlerini sallayarak modern putperestlerin çılgın danslarını, eski Suriye’nin kazanılabilirlik ve para sevgisi tanrısı Mammon’un etrafında gerçekleştirdikleri görülüyor.
Biri, rehberin konferansta bize ne vaaz ettiğini istemeden hatırlıyor. Bir sığınma ortamının bu ortamında, elbette, “operasyonların düzene sokulması” ya da “stok değerlerinin sahipleri arasında iletişimin kolaylaştırılması” yoktur ve olamaz. Ancak burada sadece emperyalist tekeller arasındaki şiddetli çatışmaların yankıları, finans sermayesinin büyüklerinin, rakiplerini yok etmek adına, daha da fazla güç uğruna, ellerinde daha fazla servet birikimi uğruna şiddetli mücadelesi burada duyuluyor.
– Bugün borsa nispeten sakin. “Morley sözlerini bu pandemoniumda duyabilmek için kulağıma bağırmak zorunda. – Bazı büyük spekülatif operasyonlar meydana geldiğinde veya borsa paniği başladığında burada ne yapıldığını görmüş olmalısınız. Çıldırmış adam daha sonra kayıptan kaçınmak isteyen veya büyük bir miktar kazanmak için bir fırsat arayan komisyoncudan çok daha sakin görünüyor.
Rehberimizden, değişimin yaklaşmakta olan bir ekonomik krizin birçok belirtisine nasıl tepki verdiğini bulmaya çalışıyoruz. İş dünyasının durumu “sürprizlerle dolu” olarak gördüğünü bize bildirerek kaçınıyor. Geçen zaman içinde, bazı durumlarda döviz fiyatlarında güçlü bir düşüş kaydedilmiştir.
“Ondan anlaşılır bir şey elde edemezsin!” Morley kulağımda bağırıyor. – Değişimin beklentileri hakkında gerçekten ne düşündüğünü söyleyecek mi? Ya da belki de borsaların patlamaya hazır bir volkan olduğunu anlamıyor. 1929’da nasıl olduğunu biliyor musun? Hemen hemen herkes, her şeyin tersine döndüğü Kara Cuma’ya kadar hiç bitmeyen bir “refah” a inanıyordu. Eminim şimdi aynı olacak.
Rehbere elveda diyoruz ve dedektiflerin dikkatli gözlerinin altında çıkışa yöneliyoruz. Mammon’un ana tapınağını terk ediyoruz, ancak diğer tapınaklar etrafında, yani özel kullanım için yuvalanıyor. Wall Street’te, kapitalist Amerika’nın gerçek ustaları olan finansal oligarşinin en büyük temsilcileri olan 60 Ailenin ofisleriyle karşılaşıyorsunuz.
Sahiplerin kendileri, elbette, günlük olarak borsada gerçekleşen operasyonlarda kişisel rol almazlar. Bunun için çok sayıda brokerleri var. Ancak, perde arkasında kaldıklarında, borsadaki telaşlı faaliyetleri yakından izliyorlar ve ofislerinden yönlendiriyorlar.
Amerika’nın en güçlü finansal hanedanı, John Pierrepoint Morgan ve Company bankacılık evinin sahibi Morgan ailesidir. Yaşlı yırtıcı Morgan 1913’te öldü, ancak varisleri yırtıcı işlerine başarıyla devam etti. House Morganov, gücü yüzlerce olmasa da düzinelerce, bankalar, tröstler, otomobil işletmeleri, enerji santralleri, madencilik şirketleri, iletişim şirketleri, demiryolları, nakliye şirketlerine kadar uzanan yarım düzine tekelci dernek sahibidir. İkinci Dünya Savaşı’ndan önce, kasalarının ülkenin mevduatının üçte birine kadar yoğunlaşan en büyük on ABD bankasından dokuzu, Morgan evine doğrudan veya dolaylı olarak bağımlı. Bunlar arasında City National Bank, Guaranty Trust Company, Chicago İlk Ulusal Bankası, Bank of America, San Francisco ve diğerleri. Morgan House’un etkisi kapitalist dünyada hissediliyor.
Yakınında başka bir plütokratik hanedan olan Rockefellers’ın mabedidir. Broadway’de ana tekel grubu olan Standard Oil Company’den gösterişli bir gökdelen gördük. Rockefeller, ABD petrol sahalarının ve yurtdışındaki birçok bölgenin (Venezuela, Arabistan vb.) Ezici çoğunluğuna sahiptir. 6 milyar doların üzerinde özkaynak ile düzinelerce bankayı ve tröstleri kontrol ediyorlar.
Yardımları ile petrol endüstrisi, kömür, bakır ve kalay madenleri, demiryolları, enerji santralleri, sigorta şirketleri, yayın şirketleri, kamu hizmetleri vb. Üç milyar doların üzerinde özkaynak sermayeli bankaları ve şirketleri yöneten Rockefellers Mellons’tan çok az şey var.
Sonra Fords, Harrimans, Dupons, Coons, Guggenheims, Vanderbilts … Finansal oligarşinin bu temsilcileri aslında Amerika’daki tüm bankalara sahipler.
Ülkenin zenginliğinin ana kısmını ellerinde toplayan “60 aile” arasından gelen tüm büyükleri listelemeye gerek yok. Amerikalı yayıncı Anna Rochester’in aktardığı verilere göre, ABD nüfusunun% 1’inin tüm servetin% 59’una sahip olduğunu söylemek yeterli. % 12’nin payı% 33’tür ve nüfusun ezici çoğunluğu -% 87 – sadece% 8’dir. Bu son durumda “servet” kelimesi tüm anlamını yitirir.
Amerika Birleşik Devletleri nüfusunun% 1’i tüm servetin% 59’una sahiptir. % 12’nin payı% 33’tür ve nüfusun ezici çoğunluğu -% 87 – sadece% 8’dir. Bu son durumda “servet” kelimesi tüm anlamını yitirir. Amerika Birleşik Devletleri nüfusunun% 1’i tüm servetin% 59’una sahiptir. % 12’nin payı% 33’tür ve nüfusun ezici çoğunluğu -% 87 – sadece% 8’dir. Bu son durumda “servet” kelimesi tüm anlamını yitirir.
Bunlar, oranlar ya da daha çok, Amerika’daki zenginliğin dağılımındaki orantısızlıklardır. Stalin, SBKP’nin 16. Kongresi’ndeki (b) raporunda “kapitalizmin ana ülkesi, kalesi” adını verdi. Muazzam ekonomik güçle, tekelciler Amerika’nın siyasi ve manevi yaşamının tüm yönlerini etkiler.
Amerikalı gazeteci Landberg, “60 ailelerin” ve onlarla ilişkili yüzlerce diğer plütokratik ailenin rolünü açıklayan – “ikinci büyüklüğün yıldızları” ve “uydular”, şunları yazıyor: “Bu aileler, Amerika Birleşik Devletleri’ne hakim olan ve gizlice çalışan modern endüstriyel oligarşinin yaşam merkezidir. fiili bir mutlakiyetçi ve plutokratik hükümetin gizlendiği de jure demokratik bir hükümet biçimi.
Wall Street şimdiye kadar bu hedefe ulaşmayı başardı. İkinci Dünya Savaşı sırasında, hükümet emirleri sayesinde, savaşın belasını kârlı bir iş haline getiren Amerikan tekelcilerinin karları, 1939’da 6.4 milyar dolardan 1945’te 24.5 milyar dolara yükselen olağanüstü derecede arttı.
Savaşın dört yılı boyunca en büyük şirketlerin karı 87 milyar dolardı.
Savaş sonrası yıllarda, tekelciler, ABD’nin çalışan nüfusunu enflasyon yardımı ile yağmalayarak ve Batı Avrupa, Asya ve Afrika halklarını açgözlü “Marshall Planı” nın boyunduruğuna çekerek devasa süper kârlar almaya devam ettiler. 1946-1951 yılları için süper kar tutarı (vergilerden sonra) 140 milyar doların üzerindeydi.
Onlar Amerika’nın efendileri, savaş sonrası yeni koşullarda, dünya hakimiyetini kurmak amacıyla açıkça yayılmacı bir yol izlediler.
Uygun bir savaş zamanı konjonktürünü sürdürmeye çalışanlar, Avrupa ülkelerinin ekonomik zorluklarını spekülatif olarak onları eski Amerikan malları için pazarlara dönüştürmek için kullanıyorlar.
Nazi Almanya’sına karşı savaşın seyrini yavaşlatan, Batı’da ikinci bir cephenin açılmasını ertelediler ve savaşın bitiminden hemen sonra, “üçüncü savaş” diye bağırmaya başladılar ve SSCB’ye ve yeni demokrasinin ülkelerine düşman güçlerin bir araya geldiler.
Amerika Birleşik Devletleri’nin himayesinde hareket eden ve Hitler’in eksikliklerinden sağcı sosyalistlere kadar her yerde tüm gerici gerici güçleri destekleyen onlar.
Kore’ye karşı yırtıcı bir saldırganlık başlattılar, Çin’in Tayvan adasını (Formosa) işgal etti, Wall Street’in kasvetli geçidi iğrenç bir yırtıcıya ev sahipliği yapıyor – kötü nefesi ABD’deki ve ötesindeki atmosferi zehirleyen tekel bir canavar.