MELEK'İN TATLI ALEMİ
By Faatoss
MELEK'İN TATLI ALEMİ
Gülümsedi.
Gülümsemesi beni her zaman daha fazla heyecanlandırıyordu. Özellikle de yanaklarındaki duran o iki kusur: gamzeleri. Mükemmel bir gülüşü yoktu, dişleri diş ile ilgili fırlamış reklamlardaki gibi değildi ama öyle olmaması bile o kadar güzeldi ki.
"Hayırlı işler." Konuşamadım, konuşacak nefesi aradım kendimde. Onu bulduğumda ise hemen teşekkür ettim.
Elimdeki parayı kasaya koydum ama hâlâ aklım yanağında oluşan derin gamzelerde kalmıştı. Ne zaman gülümsese böyle değişik oluyordum. Tatlıyı da ekşiyi de aynı anda yaşıyordum. Tatlıyı yaşıyordum çünkü onu tekrar, sevdiğim gülüşü ile görebiliyordum. Acıyı yaşıyordum çünkü daha onun adını bile bilmiyordum.
Adını dahi bilmemem bir sorun mu? Belki. Peki bunu takıyor muyum? Kısmen. Yılmamak için gerekli olan güç ben de var mı? Kesinlikle!
Tatlılıktan ölecek olan, her yerinden sempatiklik akan, kısa boyu ile tüm uzunlara öldürücü bakışlar atan, ne kadar nefret etse de titiz olmakla ilgili takıntısı olan, hayatının dörtte ikisini kahve içmek ve kitap okumakla geçiren, nesnenin kahve, yüklemin içmek olduğu cümlenin öznesi, kıvırcık saçın kafa bulmuş hali olan, namı değer Lülekafa olan Melek Erdem'dim ben.
Elbet, bunu başarırdım.
Yayınlanma tarihi: 29.07.2016