"Bir Blankie için Çok Yaşlısın"
İlk en iyi arkadaşım pastel technicolor iplikten yapılmıştı. O bir battaniyeydi - sevgiyle Blankie olarak anılırdı - ve çocukluğumun her alanında bir temeldi. Büyükannem tarafından yeni doğmuşken benim için tığ işi, deniz kabuğu dikişli bir uyku arkadaşından daha fazlasıydı.
Blankie, hayal gücüm ve yaratıcılığım için erken (ve basit) bir çıkış olan Beanie Babies için bir pelerinden bir el çantasına kadar her şeye dönüştü. Yol gezilerinde güneşten gölge sundu ve banyodan sonra beni topladı. Gençliğimde bile onu sorgulamadan ve yargılamadan kabul eden arkadaşlarımla pijamalara eşlik etti. Karanlıktan korktuğumda, yalnız kaldığımda ya da üzgün olduğumda - Blankie oradaydı. Genellikle kendine güveni olmayan bir çocuk olarak, battaniyem “yabancılığa” karşı hislerimle beni karşılamaya ve kollarına sarmaya hazır bir dünya arasındaki boşluğu doldurdu.
Karşılığında, saygılı bir battaniye ebeveyniydim. Sabırla onu çamaşırhanede yuvarlanırken beklerdim, kurutma makinesinden hala sıcakken onu tutmayı dört gözle beklerdim. Blankie'yi yanlış yere koyarsam, o bulunana kadar uyumazdım - kendim için tartışılmaz standartlar belirlemeye dair ilk anılarımdan bazıları. Üniversiteye taşındığımda, paketlediğim son şeydi, gelişmekte olan hayatıma layık gördüğüm her türlü ıvır zıvırın üzerine onu dikkatlice katlıyordu. Diğer şeylerin çoğu çoktan unutuldu ama Blankie değil. Çöpler arasında bir hazineydi.
Bu günlerde Blankie, ailemin Indiana'daki evinde ahşap bir gardıropta yaşıyor. Bir zamanlar yumuşacık olan gökkuşağı ipliği iplere dönüştü ve ben ona sarılıp yıkamaya devam edersem, sevecek battaniye kalmayacak diye korkuyorum. Ama alışkanlığı bırakmadım ya da rahatlık mirasını unutmadım. Aslında, Blankie'yi yaşlılığında korumak için her gece yattığım yeni bir battaniye ördüm.
Tüm bunları paylaşıyorum çünkü bunun alışılmadık bir deneyim olduğunu düşünmüyorum. Aslında, olmadığını biliyorum. Görünüşe göre birçok yetişkin bu "geçiş nesnelerinden" geçiş yapmıyor. Bunlar ilk "ben değilim” erken çocukluk yıllarımızda algıladığımız ve annelerimizden bağımsızlığımızı kurmamıza yardımcı olan öğeler, çünkü eğlenceli bir gerçek, bebekler aynı varlık olduklarına inanırlar ilk birkaç ay anneleri olarak.
Bunlara ek olarak, geçiş nesneleri olarak işlev görür "deneyimin sorgulanmadığı tarafsız bir alan." Çocuklar olarak duygularımızı sonuçsuz olarak hissetmemiz için yargılayıcı olmayan bir alan sunarlar. Bu nesneler genellikle ilk sahip olduğumuz şeylerden biridir ve aslında birey olduğumuzun ilk işareti olurlar. Bu bireyselliği desteklerken, geçiş nesneleri, kendimizi nasıl sakinleştireceğimizi öğrenmemiz gereken ilk araçlardır - gelişimimizde temel bir beceridir.
“Bırakmanın” aynı zamanda bir şey olduğunu hatırlayınca işler karmaşıklaşıyor. olgunlaşmamız için sağlıklı. Bu eşyaları kendimizi rahatlatmak için kullanabileceğimiz araçlar olarak kabul etmek yerine, dünyadan kalkan olarak kullanmak çok kolay. Ancak, rahatımıza sarılmaya ve insanları değiştirmeye başlarsak ya da nesneler olmadan bir insan olarak eksik hissetmeye başlarsak, zamanı gelmiş olabilir. güvenilir bir arkadaş veya terapistle bir şeyler konuşun. Deneyimlerimizi çözmemize ve ihtiyaçlarımızı belirlememize yardımcı olabilirler.
Olgunlaştıkça ve kendime güvenim arttıkça Blankie'nin emekliliğini kederle kucakladım. Yeni bir battaniyeyle değiştirdiğimde, bunun belirli bir öğeden çok temsil ettiği şey olduğunu fark ettim. Hayatım boyunca beni kucaklayan ve eğlendiren bir zanaat olan tığ işinin karmaşık dokumaları. Battaniyem ayrıca beni giderek daha fazla tahmin edilemez hale gelen bir dünyada tahmin edilebilirliğe dayandırıyor, rutinin benim için ne kadar önemli olduğunun güçlü bir hatırlatıcısı. (Duyularımda ve anın içinde olmamı sağlamak için meditasyon yaparken elimde bir battaniye bile tutuyorum.)
Ve günün sonunda, bir battaniyeyle uyumanın, utanmadan bana büyük neşe getirdiğini bildiğim bir şey - çevremde büyüdüğüm utanç temelli öğretilerde nadir görülen bir şey. Battaniyeyle yattığımda bunu yapıyorum çünkü kendimi nasıl seveceğimi ve destekleyeceğimi anladım. Battaniye değilim, ama bana kendi başıma ne kadar yol kat ettiğimi hatırlatıyor. (Ve evet, kocam tüm bunların tamamen farkında.)
Bu nedenle, uzun toplantılara ve LinkedIn profillerine rağmen, yetişkinlikte rahatlık ihtiyacımızı basitçe kaybetmiyoruz. Sadece her birimiz için farklı şekilde ortaya çıkıyor. Belki sizin için bir Ingrid Michaelson albümü, liseden kalma eski bir t-shirt, bir Candy Crush oyunu veya bir kutu mağaza markalı peynir ve peynirdir. Bu rahatlık öğeleri geçmişimizde, dolaplarımızda veya kilerimizde saklı kalmak zorunda değil. Küçümsenmeleri veya açıklanmaları da gerekmez.
Hala bir battaniyede, bir aşkta veya bir oyuncakta rahatlık buluyorsanız, yalnız olmadığınızı bilin. Kendinizi utandırmayın - sizi devam ettiren her neyse, onu kutluyorum. Ve bahse girerim, yaşlanıp gri olduğumda bile, yeni nesil için battaniyeler öreceğim ve onları kendi kendini gerçekleştirmeleri için bir araç olarak sunacağım.
O zaman ben kendimle selâmetle uyuyacağım.