Kürtajlarımın Beni Tanımlamadığını Nasıl Anladım
Burada kamuoyuna daha önce hiç söylemediğim ama son birkaç aydır kendimi paylaşmak zorunda hissettiğim bir şeyi paylaşacağım. Hayatımın bu bölümü hakkında birkaç kez yazmaya veya konuşmaya başladım ama her başladığımda boğazımda bir yumru oluşmaya başlıyor, göğsüm sıkılıyor ve nefesim kısılıyor. Birçok insan 2012'de koşmayı keşfetmeme neden olan depresyon dönemini biliyor, ancak bu, dünyamın çöktüğünü ilk kez hissetmedim. Bir aktivist ve kadınların üreme haklarının savunucusu olarak çalışmama rağmen, üniversitede yaptığım iki kürtaj konusunda hâlâ utanç duyuyorum.
İlk kez kürtaj yaptırdığımda, üniversitede ikinci sınıf öğrencisiydim. New York City'de Columbia Üniversitesi'ne giden bir üniversite öğrencisi olarak sahip olduğum ayrıcalıktan tam anlamıyla yararlanarak, yurtta gerçekten umursamazca yaşıyordum. Bir şekilde mükemmel notlarımı koruyabilmiş olsam da, çok fazla içiyordum ve bir kadın düşmanı ile çıkıyordum. Artık depresyon ve anksiyeteyle uğraştığımı ve hareket ettiğimi biliyorum, ama sonra, sadece iyi hissettiren şeyi yapıyordum.
Bir çarşamba gecesi bir cappella provasından sonra hamile olduğumu öğrendim ve geceyi arkadaşımla olasılıkları tartışarak geçirdiğimi hatırladım. Erkek arkadaşım karakteristik olarak o gece aramalarımı ve hamileliğimle ilgili tüm iletişimi görmezden geldi. Ertesi sabah, aradığım sırada arkadaşım yanıma oturdu ve nihayet randevu almadan önce birkaç kez telefonu kapattı. kürtaj yaptırmak . Kararım yüzünden perişan oldum - utandım, kendimden tiksinmiştim, utanç ve suçlulukla sarılmıştım. Başka bir arkadaşım işlem için bana hastaneye kadar eşlik etmeyi ayarladı ve ardından beni pedikür yaptırmaya götürdü. Sonunda eve gittiğimde, bir hafta boyunca odamdan ayrılmadım. Mala zarar verdim.
Bu deneyim beni daha da derin bir depresyon dönemine götürdü. Aşırı içmeye devam ettim, kendim için çok yaşlı olan ve sadece beni manipüle etmekle ilgilenen erkeklerle çıkmaya devam ettim - yaptığım şey yüzünden dünyada iyi bir şeyi hak ettiğime inanmıyordum ve emin olacağım onun için acı çektim. Zaten küçük olan çerçevemden 30 kilo verdim ve nihayet, üniversitede birinci sınıfımın ilk yarıyılında bir yaz staj mülakatından eve dönerken, bir gün annemi aradım ve ona bir şey yaptığımı söyledim. affedilemez ve eve gitmesi gerekiyordu.
Ailem beni yurttan çıkardı ve acil serviste intihar için değerlendirilen ve anksiyete ve depresyon semptomlarımı hafifletmek için ilaç verilen bir gün geçirdim. Teaneck, NJ'deki eve döndüğümde, ailem kuzenimin beni sadece ders ve cappella provası için okula götürmesini ayarladı. Kafamda bana değersiz olduğumu söylemeye devam eden seslere rağmen bir şekilde yolumda kalabiliyordum.
Üçüncü yılımın sonunda, gerçekten kendim hakkında düşündüklerimin bir yansıması olan başka bir adamla çıkmaya başladığımda tekrar bir araya gelmiş gibiydim. Birkaç ay içinde kendimi bir kez daha hamile buldum ama bu sefer bu ikinci suçla başa çıkmak için arkadaşlarımın desteğini bile hak etmediğimi hissettim. Randevu aldım, kürtaj yaptırdım ve annemi babama bakma konusunda rahatlatmak için eve geldim, ardından Lewy Vücut Demansı teşhisine sadece iki yıl kala.
Kendimden o kadar nefret etmeye başladım ki, acıyı nasıl dindirmek için internette gezinmeye başladım. Kendine zarar verme hikayeleri ve kendilerini kesen ve bir salıverme duygusu hisseden insanlarla karşılaştım. Kendimi kalçamda ve kimsenin göremeyeceği diğer yerlerde kesmeye başladım ve her yaptığımda, hak ettiğimi aldığımı hissettim. Aylarca psikolojik acımla başa çıkma mekanizması olarak kesmeye güvendikten sonra, yeterince sahip olduğuma karar verdim ve bir şekilde ne yaptığımı sürekli, günlük bir hatırlatma olacak bir dövme yaptırma fikrini buldum; neredeyse kendi kırmızı mektubum gibi. Sol bileğime iki küçük kalp dövmesi yaptırırken yaralandım ve derin bir rahatlama duygusu hissettim - sonsuza dek kötü işlerim için işaretlendim.
Geriye dönüp baktığımda, hayatın bu noktasında kendimi içinde bulduğum için minnettarım. terapi annemin ısrarı sayesinde. Pek çok terapi seansı nihayet üniversiteden edindiğim deneyimleri işlememe, kendimi affetmeme ve hissettiğim utancın çoğunu gidermeme izin verdi. Şimdi o küçük kalpleri kaplayan bir çemberim var çünkü kürtajlarımın beni tanımlamadığını fark ettim. Kürtaj sağlık bakımıdır, dönem.
Kadınların kendi bedenleri üzerinde özerkliğe sahip olmasının önemine şiddetle ve derinden inanıyorum. Bununla birlikte, bu hikayeyi şimdi paylaşıyorum çünkü bu alandaki bir aktivist olarak, kendimi içine yerleştirdiğim durumlarla sürekli olarak meydan okuyor ve tetikleniyor ve bu nedenle kendime empati göstermem gerekiyor. Özbakıma öncelik vermek bencilce hissedebilirken, kişisel olarak büyümeye devam etmenin, kendi atılımlarımızı yapmanın ve yaptığımız şeyi yapacak enerjiye ve içgörüye sahip olmanın tek yolu budur. Ve belki de en önemlisi, başka türlü inanmamı sağlayacak bir dünyada önemli olduğumu hatırlatmaktır; önce kendi öz bakımım gelmeli. Audre Lorde'un sözleriyle,Kendimi önemsemek, kendini beğenmek değil, kendini korumaktır ve bu bir siyasi savaş eylemidir.