Savaşın ilk döneminde savaşçımız авиация ağır kayıplar verdi ve çoğu zaman cephedeki ve cephedeki Sovyet birliklerini kapsayamadı. Bundan yararlanan Alman avcı-bombardıman uçakları, dalış-bombardıman uçakları ve saldırı uçakları Sovyet birlikleri ve mülteci konvoylarına ağır kayıplar verdi. Özellikle yürüyüşteki piyade birliklerine düzenlenen baskınlardan, nakliye ve taşıma konvoylarındaki trenler büyük ölçüde acı çekti. Durum, birliklerin doğrudan kapsanması amaçlı uçaksavar silahlarının akut kıtlığı nedeniyle daha da kötüleşti. Savaş öncesi Sovyet endüstrisi, birlikleri gerekli uçaksavar silahlarıyla tam olarak donatmayı başaramadı, 22.06.1941 itibariyle, alay ve bölümün hava savunma birimleri sadece% 61 uçaksavar makineli tüfeklerle donatıldı. Çoğunlukla, birliklerin Maxim makineli tüfeğine dayalı tüfek kalibreli kurulumları vardı. Savaşın başlangıcındaki ağır 12,7 mm'lik makineli tüfeklerin oranı çok azdı.
1941'te, ana askeri hava savunma cihazı, dört adet 7,62 mm uçaksavar makineli tüfek montajı M4 arr idi. 1931g. Kurulum, dört Maxim makineli tüfek arrından oluşuyordu. 1910 / 30 g, aynı düzlemde bir zenith makineye monte edilmiş. Makineli tüfek namlularının yoğun çekim ile daha iyi soğutulması için, zorunlu su sirkülasyonu cihazı kullanıldı. İyi yangın yoğunluğu ile M4 uçaksavar silahı çok ağırdı. Zorla su soğutma sistemi ve araç gövdesine kurulum için kaynaklı bir çerçeve ile mücadele konumunda ağırlığı 400 kg ulaştı.
Dörtlü kurulum, kural olarak, kargo kamyonlarına, demiryolu platformlarına ve hatta atlı kızaklara kuruldu. Şubat ayında, 1943, 7,62-mm makineli tüfek tesislerinin modası geçmiş olduğu gibi, Yüksek Komuta Rezervinin uçaksavar alayları ve uçaksavar bölümlerinden kaldırıldı. Daha verimli 12,7-mm büyük kalibreli makineli tüfekler ile değiştirildiler, ancak cephenin ikincil alanlarında hayatta kalan M4 düşmanlıkların sonuna kadar kullanıldı. Savaş boyunca, Zenith Maxims, uçaksavar zırhlı trenlerde makineli tüfek takımlarının bir parçasıydı ve ekoları ve münferit istasyonları kapsayan uçaksavar platformlarına yerleştirildi.
İkiz uçaksavar montaj arr. 1930 g
Dörtlü kurulumlara ek olarak, savaşın başlangıcında daha küçük miktarlarda, birliklerin bir eşleşme süresi vardı. 1930 g ve tek uçaksavar teçhizatları arr. 1928 d. Maxim piyade makineli tüfekleri onları oluşturmak için de kullanıldı. Hepsinde su soğutması ve bir varilde 600 atış hızı / dk. Hava hedeflerinin tablo yıkım aralığı 1500 m idi Uygulamada, uçağın etkili atış menzili 800 m'yi aşmadı, ancak, Maxim'in uçaksavar makinelerinde kullanılan makineli tüfekler, düşman piyade saldırılarını engellemek için ön sıralara zorlandı. Bu durumda, çekim için piyade makineli tüfekleri için rafa monte yerler kullandılar.
Uçaksavar kurulum arr hesaplanması. 1928 G Stalingrad bölgesindeki bir hava hedefine ateş ediyor
Maxim makineli tüfek dayalı uçaksavar silahlarının yaygın bir dezavantajı, aşırı bir ağırlıktı ve yürüyüşden savaş pozisyonuna kadar kabul edilemez derecede uzun bir transfer süresiydi. Düşman havacılığını kovmadan önce, kapağı suyla doldurmak gerekiyordu, aksi halde namlu çabucak aşırı ısınırdı ve makineli tüfek ateşleyemezdi.
Süvari birimleri için 30-s tachanka makineli tüfek üzerine monte edilmiş, özel bir uçaksavar makinesi üretti. Bu makinenin dezavantajı, uçaksavar yangınlarının olası sektörünün sınırlamalarıydı. Bu bağlamda süvariler, hava saldırılarından korunmak için dolambaçlı uçaksavar makineli tüfeklere ihtiyaç duyuyordu. Ancak dörtlü M4 aşırı ağır ve hantal olduğu için arabaya eşleştirilmiş kurulumlar yaptılar. arasında 1930
Öndeki hava düşmanını vurmak için Maxim makineli tüfek arr kullanıldı. 1910 / 30, üniversal tripod tekerlekli makine sisteminde S.V. Vladimirova arr. Hem kara hem de hava hedeflerini ateşleyen 1931.
Üniversal makinede Maxim makineli tüfek S.V. Vladimirova arr. arasında 1931
Makineli tüfek, 320 m / s'ye kadar hızlarda 1500 km / s hıza uçan uçaklarda ateş etmeye izin veren halka monte bir uçaksavar görüşüne sahipti, ancak gelişmiş kurulumunda, elbette etkinliği düşüren, standart bir raf montajı görüşüyle uçağa ateş etmediler ve ateş etmediler. uçaksavar ateşi. Bununla birlikte, makineli tüfeklerin üniversal makinede seri üretimi sadece 1939 yılında başladı. Makinelerin yüksek karmaşıklığından dolayı Vladimirova fazla yayınlamadı. Bu nedenle askerleri AA tekerlekli makinedeki makineli tüfeklerden birkaç kat daha küçüktü. Sokolova arr. 1910 Ancak, Maxim'in evrensel makinedeki makineli tüfekleri savaş boyunca kullanıldı.
En azından bir şekilde kendilerini hava saldırılarından korumak için, birliklerde doğaçlama uçaksavar teçhizatları kuruldu. Çoğu zaman bu amaç için el sanatları fırdöndü üzerine monte edilmiş Maxim makineli tüfekler kullandılar ya da sadece bir ekseni zemine kazılmış olan tekerlekleri sürdüler.
Direk makinede makineli tüfek yükselme açısını artırmak için doğrudan ön planda, çekme için gövdenin 45 dereceye kadar bir açıyla yerleştirildiği ve zeminli torbaların tekerleklerin altına yerleştirildiği özel hücreler kesildi.
Oldukça sık, düşman havacılığına verilen ateş DP-27 hafif makineli tüfeklerden yapıldı. Bir destek olarak, genellikle ağaçlar, çitler, alçak duvarlar, araba gövdesi veya arabaları çatal kullanılır. Aşırı durumlarda, ikinci hesaplama sayısının omzuna yaslanarak çekim yapmak mümkündü. Savaştan önce DP-27 için uçaksavar dönebilen tripod test edildi, ancak servis için kabul edilmedi.
Bir BA-29 hafif zırhlı araçta uçaksavar çekim pozisyonunda DT-64 makineli tüfek
Savaşın ilk döneminde, Sovyet zırhlı araçlarının bir kısmı DT-40 makineli tüfeklere sahip P-29 uçaksavar kuleleri ile donatıldı. tank seçenek, sıkı bir savaş bölmesine bir makineli tüfek montajı dikkate alınarak oluşturuldu. Ahşap bir popo yerine geri çekilebilir bir metal popo vardı. Atıcıların ellerini namlu üzerindeki yanıklardan korumak için tasarlanmış bir gövde DT-29 makineli tüfeğinden sökülmüş, bu da boyutları azaltmayı ve soğutmayı iyileştirmeyi mümkün kıldı.
Düzenleyici belgelere göre, bir tanker veya zırhlı araç şirketindeki bir savaş aracı, ek uçaksavar makineli tüfek ile donatılmalıydı. T-26 tanklarındaki ilk uçaksavar taretleri İspanya’daki savaşlar sırasında test edildi. Kurulum kolaylığı ve P-40 taretinin tasarımının basitliği nedeniyle oldukça yaygınlaştı. Ayrıca zırhlı trenlere, zırhlı araçlara, motosikletlere ve arazi araçlarına GAZ-64 ve GAZ-67 'e yerleştirildiler. YES-27 ile karşılaştırıldığında, DT-29 taret versiyonundan gelen uçaksavar ateşi daha yüksekti; bu, daha iyi stabilite, toparlama ateşi olasılığı, 63 kartuşunda daha kapasitif bir disk ve özel uçaksavar halkası görüşünün bulunmasından kaynaklanıyordu. Son rol, uçaklara ateş açmada en iyi tankçı eğitimleri tarafından oynanmadı.
Bir zırhlı araç üzerinde DT-40 makineli tüfek ile P-29 taret
Yılın 1941'unun sonbaharında, Kovrovsky Tasarım Bürosu'nda deneysel olarak DT-29 makineli tüfek uçağının dört uçağa monte edilmesi kuruldu. Makineli tüfekler bir Kolesnikov makinesinde iki sıra halinde yatay olarak monte edildi. Toplam ateş hızı, 2400 dev / dak idi. Ancak, testlerin sonuçlarına göre kurulum seri üretime geçmedi.
Haziran ayına kadar 1941, depolarında önemli miktarda eski havacılık makineli tüfek YES, YES-2 ve PV-1 biriktirdi. İlk ikisi DP-27 piyade ile çok ortak noktadaydı ve ikincisi havacılıkta kullanılmak üzere adapte edilmiş, hava soğutmalı ve ateşin hızı 750 rpm'ye yükselen bir Maxim makineli tüfek. YES ve YES-2'e gelince, uçaksavar silahları olarak kullanımları için kurulumlarında tek tip bir standart yoktu.
YES-2 kullanarak uçaksavar makineli tüfek tesisinin varyantlarından biri
Makineli tüfekler, eski sivil işletmelerde veya eski sivil işletmelerde oluşturulan taretlere veya basit fırdöndülere monte edildi. cephanelik ön saflarda atölyeler.
Hayatta kalan uçaksavar montajı DA-2 müzede
Degtyarev uçak makineli tüfeklerinin kullanımı, başlangıçta hızlı hareket eden hava hedeflerine ateş etme amaçlı manzaralarla donatıldıkları için kolaylaştırıldı.
YES ve YES-2 otomatiğinin çalışma prensibi DP-27 ve DT-29'ten farklı olmadığından, taşıyıcı hava uçakları kurulumları birlikler tarafından hızla yönetildi. Makineli tüfekler, 63 kartuşunda bir kartuşla donatıldı. EVET ile DT-29 arasında göze çarpan bir dış fark, popo yerine, bir çentikli ahşap tabanca tutacağı ve arka tutamağın yerleştirilmiş olmasıdır. Eşleştirilmiş YES-2'te kısaltılmış bir omuz desteği vardı. İkiz makineli tüfek, atıcının körlüğünü önlemek için büyük alev tutucularla donatıldı.
Tek bir standart olmamasına ve taret üretiminin yarı zanaatkar doğasına rağmen, genel olarak namlu başına 600 dev / dak atış hızına sahip oldukça etkili bir hafif uçaksavar silahı olduğu ortaya çıktı. Tripod makinesine monte edilmiş iki yüklü dergiye sahip ikiz bir ünite, uçaksavar makine modundaki Maxim makineli tüfek ağırlığının yarısı kadardı. 1928 g.
Uçak makineli tüfek temelinde PV-1 N.F. Ağustos ayında Tokarev 1941 yerleşik uçaksavar silahı yarattı. Bu silah, çirkin görünümüne rağmen, Kızıl Ordu ordusunun hava savunmasını büyük ölçüde güçlendirdi. Maxim makineli tüfek, havacılık makineli tüfek su soğutma eksikliği ve kısaltılmış bir namlu için dikkat çekiciydi, bu da silah kütlesini azaltmayı mümkün kıldı. Kartuş bandı olmayan PV-1'in ağırlığı 45 kg idi. Uçaksavar silahının toplam ateş hızı yaklaşık olarak 2200 rds / dak idi. Aynı zamanda, çok daha karmaşık ve ağır bir dörtlü M4 için bu rakam 2400 rds / dak idi. SHKAS yüksek hızlı makineli tüfekle karşılaştırıldığında, tasarım özellikleri, daha yüksek güvenlik marjı ve nispeten düşük ateş oranından dolayı daha büyük PV-1, zeminde çalışırken daha güvenilir olduğu ortaya çıktı. ShKAS'ın aksine piyadelerde kullanılan düşük kaliteli tüfek kartuşlarını kolayca “sindirir”.
Tokarev vekil uçaksavar montajı, kısa sürede ve daha az ağırlık ve maliyetle yaratılmış, neredeyse özel olarak tasarlanmış bir dörtlü montaj kadar etkiliydi. PV-1 kullanarak uçaksavar makineli tüfeklerin seri üretimi Tambov'da 1941'un sonunda başladı. Toplam askeri 626 bu tür kurulumları kabul etti. Stalingrad’daki mücadelede önemli bir rol oynadılar. Zenith parçaları büyük kalibreli makineli tüfeklerle doldurulduğundan, 25 ve 37 mm uçaksavar silahları, çalışma koşullarında kalan yerleşik tesisatlar uçaksavar uçak birimlerine devredildi. Zırhlı trenlerde kazanılana kadar pek çoğu hayatta kaldı.
ShKAS yüksek hızlı uçak makineli tüfeklerinin 1936’te kullanılmasından kısa süre sonra, üssünde uçaksavar silahı yaratma sorunu ortaya çıktı. Yangın tareti ShKAS'ın oranı 1800 atış / dakika idi ve teorik olarak bir hızlı ateş makineli tüfek üç Maxim'in yerini alabilirdi. Bu, uçaksavar teçhizatlarının kütlesini ve boyutlarını azaltırken, kara kuvvetlerinin hava savunmasının ateş gücünde de önemli bir artış sözü verdi. 1938'ta, Maxim'in dört uçaksavar makineli tüfek üretimini değiştirmesi beklenen hafif bir tripod makinede eşleştirilmiş bir ShKAS makineli tüfek kurulumunun oluşturulması için teknik bir görev verildi. 1931 ve endüstri az sayıda eşleştirilmiş tesis üretti. Bununla birlikte, saha testleri sırasında, zeminde kullanıldığında, SCARC'nin servis kalitesine duyarlı olduğu ortaya çıktı. Nitelikli ayarlama, daha kapsamlı temizlik ve yağlama talep etti. Ve en önemlisi, makineli tüfek için gecikmeden ateş edebilmek için, Hava Kuvvetleri'nde özel yüksek kaliteli mühimmat kullanıldı. Havacılık parçaları, astarın boynunda çift kurşun yuvarlanan ve daha güvenilir ve daha iyi yalıtımlı bir astar olan 7,62 mm kartuşlar sağladı. Bu tür kartuşlar önemli ölçüde daha pahalıydı ve Kızıl Ordu'nun komutası ShKAS'a dayanan uçaksavar sistemleri kurmayı reddetti.
Shkas uçaksavar makineli tüfek ateşleme konumunda
Bununla birlikte, düşmanlıkların patlamasından sonra, ShKAS makineli tüfekleri düşman uçaklarına hala yerden ateş açtı. Hava Kuvvetleri'nde, savaşın ilk yarısında yüksek hızlı tüfek kalibre makineli tüfekler, havalimanlarının hava savunmasında aktif olarak kullanıldı. Bu durumda, makineli tüfeklerin bakımı ve şartlandırılmış kartuşların tedarikinde herhangi bir problem yaşanmadı.
Silah atölyesinde Shkas uçaksavar montajı
Tek ve ikiz ShKAS, silah atölyelerinde yapılan tripod makinelerine monte edildi, dairesel ateşleme ve yükseklik ayarı yapıldı. Makineli tüfek sistemlerinin ateşlenmesi ve bakımı ile ilgili sorumluluklar, kural olarak, havacılık teknisyenlerine ve silah ustalarına verilmiştir.
1939'te, V.A. tarafından geliştirilen DS-39 makineli tüfek Maxim makineli tüfek yerine orduyu almaya başladı. Degtyarev. Maxim'in makineli tüfek ile karşılaştırıldığında, yeni makineli tüfek çok daha kolaydı. Anten tasarımcısı GS'de çekim yapmak için Garanin, makineli tüfek için uçaksavar tripodu geliştirdi.
Uçaksavar makinesi tripodunda DS-39
Dışarıdan, DS-39 boyut olarak küçültülmüş büyük kalibreli bir DShK'yı andırıyor. Maxim makineli tüfekle karşılaştırıldığında, DS-39 makineli tüfek çok daha hafifti ve hava soğutması vardı, yoğun ateşlenmesinden sonra namlusu hızlı bir şekilde yedek bir tane ile değiştirilebildi. Makineli tüfek, yerdeki bir siviç ateşi (600 dev / dak) ve hava hedefleri (1200 dev / dak) ile donatıldı. Savaştan önce, Degtyaryov, "kamyon" ın arkasında test edilen dört uçaklı uçak tesisatı kurdu, ancak seri üretilmedi.
Ancak, tüm değerleri ile DS-39, eski Maxim makineli tüfeklerini zorlayamadı. Bu kısmen, zaten askerlerin makineli tüfeklerle birleşmesini sağlayan makineli tüfek makineli kayışlarını terk etmeye hazır olmayan ordunun hatasıdır. İlk olarak, Degtyarev ağır makineli tüfekini metal bir şerit için tasarladı ve kanvasa geçmenin otomasyonun güvenilirliğini olumsuz yönde etkiledi. Ayrıca, DS-39 düşük sıcaklıklara ve toza karşı daha hassastır. Degtyarev, makineli tüfeğinin kabul edilebilir bir operasyonel güvenilirlik seviyesine getirilebileceğini garanti etti, ancak Haziran 1941’te, DS-39’in parti üretimi durduruldu ve Maxim'in makineli tüfek montajına geri döndü.
Sovyet liderliği, Maxim makineli tüfeklerin değiştirilmesi gerektiğinin farkındaydı. Mevcut makineli tüfekler, yoğun ateş yakmasına izin vermesine rağmen, askerler tarafından iyi bir şekilde ustalaştırıldı ve sevildiler, aşırı kiloları, ilerleyen piyadelere eşlik etmeyi zorlaştırdı. Askerlerimiz savunma savaşları yaparken, o kadar kritik değildi, ancak saldırgan operasyonlara geçişle birlikte eski bir şövale makineli tüfek makinasının tüm eksiklikleri tam olarak ortaya çıktı.
1943'te SG-43 tasarımcısı PM, yeni bir makineli tüfek yarışmasını kazandı. Goryunov. Maxim'in aksine, yeni makineli tüfek, değiştirilebilir bir hava soğutma variline sahipti. Makineli tüfek Degtyarev tekerlek makinesine veya Sidorenko-Malinovsky makinesine yerleştirildi. Her iki seçenek de yer ve hava hedeflerine ateş açılmasını sağladı.
SG-43, uçaksavar çekimi için hazırlandı
Makineli tüfek aksesuarlarının bileşimi, 600 m'ye kadar olan aralıklarda 1000 km / saate kadar hızlarda hareket eden hava hedeflerine ateş etmeyi amaçlayan bir uçaksavar görüşü içermiştir.
Savaş yıllarında Kızıl Ordu'daki yerli uçaksavar makineli tüfeklerine ek olarak, yabancı örnekler kullanılmış - ele geçirilmiş ve ödünç verilmiştir: Amerikan 7,62 mm Browning М1919, 4 ve 12,7 mm Browning М2, 7,62 ve 7,7 mm İngiliz Vickers makineli tüfeklerin yanı sıra, kupalar ve kupalar. MG-7,92, MG-13, MG-15 ve MG-34.
Amerikan hafif tankları Sovyet tankı mürettebatı, 3'inci ayrı tank taburu olan М1А75'ten, hava hedefinde bir yangını taklit etti, fotoğraf sahnelendi
Hava hedeflerine ateş etmek için tasarlanan Amerikan makineli tüfekler genellikle SSCB'ye tedarik edilen zırhlı araçlara monte edildi veya donanma ve hava savunma havaalanları. Bu, mühimmat operasyonunu ve tedarikini kolaylaştırdı.
Kupa örnekleri arasında zaman zaman çok orijinal kopyalar vardı. En sık, taşıma kolonlarına eşlik eden veya sabit cisimlerin korunması için kullanılan uçaksavar makinelerinde Alman MG-34 ve MG-42’i ele geçirdi: depolar, yakıt depoları, köprüler ve hava alanları.
Yakalanan birçok Alman makineli tüfek, uçaksavar zırhlı trenlerin silahlanmasında kullanıldı. Bu tür “zırhlı trenler” oldukça basit bir şekilde yaratıldı - her iki tarafa açık demiryolu platformları, uçaksavar silahlarını kıymıklardan koruyan ahşap traverslerle bir buçuk metre yüksekliğe kadar kapatıldı. Bu şekilde “zırhlı” platformlara uçaksavar silahları ve makineli tüfekler yerleştirildi. Uçaksavar zırhlı bir trenin topçuları çok çeşitli olabilir: orta kalibreli uçaksavar silahları - 76,2-mm ya da 85-mm, 20, 25 ve 37-mm uçak uçağı tabancaları, 12,7-XNUMX-XNUMX mm makineli tüfekler ve çeşitli tüfek makineli tüfekler. Ayrı platformlarda çeşitli direkler ve uçaksavar yangın kontrol cihazları yerleştirildi. Her platformda uçaksavar ateşi için komut ve veri ileten bir telefon bağlantısı vardı. Hava savunma ilk zırhlı treninin inşası, tren bataryaları olarak adlandırılan Leningrad'da başladı.
Daha sonra, 7-10 mm kurşun geçirmez zırh ve zırhlı tepeye monte edilmiş kulelere veya kıymık kalkanlarına monte edilmiş uçaksavar silahları ile kaplı zırhlı araçlara sahip gerçek zırhlı trenler yaratıldı. Zırhlı platformlarla karşılaştırıldığında, buharlı lokomotifler daha ciddi şekilde rezerve edildi: tahtadan borudan tekerleklere, 25 mm zırh plakaları ve tavandan 15 mm kalınlıkta tekerleklere.
Örgütsel olarak, her uçaksavar zırhlı treni şunları içeriyordu: iki ekip lokomotif makinistleri, orta kalibre silah müfreze takımı, uçaksavar ateşi için bir kontrol noktası müfrezesi ve bir menzil uçağı müfrezesi, küçük kalibre tabancaları iki müfreze mühendisi ve bir teknik servis, teknik servis, teknik servis, teknik servis ve bir teknik servis, teknik servis ve teknik servis ekibi yazılımı. Uçaksavar zırhlı bir trenin uçaksavar silahlanmasının çeşitliliği nedeniyle, hem alçak hem de orta irtifalarda çalışan düşman uçakları ile etkili bir şekilde başa çıkabilirler. Savaş yıllarındaki uçaksavar zırhlı trenler, ulaşım merkezlerinin, büyük köprülerin, stratejik olarak önemli sanayi kuruluşlarının ve deniz üslerinin hava saldırılarına karşı korunmasında önemli bir rol oynadı.
Savaşın ilk döneminde, tüfek kalibre makineli tüfek sistemlerinin tüm metal uçağa karşı düşük etkinliği ortaya çıktı. Zaten 1941'te, Luftwaffe'de, kısmen zırhlı avcı bombardıman uçakları Bf 109E ve Bf 110F, yer hedeflerine yönelik grevler için kullanıldı. 1942'te, koruma önlemi, Hs 123В saldırı uçaklarında ve Ju 87D dalış bombardıman uçaklarında geliştirilmiştir. Mayıs ayında, yılın 1942'i, ön zırhlı saldırı uçağı Hs-129B-1'te göründü. Kesin yenilgileri için zırhı 12 mm kalınlığa kadar delebilecek bir silaha ihtiyaç duyuldu. Ek olarak, 7,62 mm makineli tüfekler nispeten küçük bir etkili menzile sahipti. Savaşta büyük kalibreli DShK makineli tüfeklerin akut kıtlığı durumunda, havacılık 12,7-mm makineli tüfek UBT ve 20-mm ShVAK silahları kullanıldı. Her şeyden önce, bu, silahlanmayı toparlanmaya tabi olmayan uçaklardan sökmenin mümkün olduğu havacılık birimlerine uygulandı. UBT büyük kalibreli makineli tüfekler, yalnızca alan aerodromlarının hava savunmasında zırhlı fırdöndülerinde kullanılmışsa, 20 mm ShVAK toplarına dayanan uçaksavar teçhizatları, endüstriyel işletmelerde küçük miktarlarda üretildi.
İlk olarak, ShVAK havacılık tabancası, 12,7 mm'lik bir kartuş için ve neredeyse aynı anda Hava Kuvvetleri'ne uçaksavar silahı yerleştirilmesiyle geliştirildi. 1935'ten 1937 yıl versiyonuna kadar, küçük seri halinde üretilen hava savunma birlikleri için tasarlanmıştır.
Makinede Kolesnikov 12,7-mm ShVAK uçaksavar makineli tüfek
Büyük kalibreli bir makineli tüfek bir Kolesnikov çarkına veya tripod makinesine veya bir Ershov donanma uçağı uçaksavar montajına monte edildi. Bir GAZ-AA aracının arkasına montaj için uçaksavar standında da bir seçenek yaratıldı. Bununla birlikte, büyük kalibreli bir makineli tüfek DShK'nın kabul edilmesinden sonra, uçaksavar karşıtı varyant ShVAK'ın üretimi kısıldı.
Savaşın ilk döneminde, birlikler akut uçaksavar makineli tüfek kıtlığı yaşadığında, silah fabrikalarında ve uçak silah depolarında biriken ShVAK uçak toplarının stoğu harekete geçti. Tabii ki, havacılıkta kullanılmak üzere tasarlanan 20-mm silahın ağırlık ve boyut özellikleri ideal olmaktan uzaktı ve yüksek tozlu koşullarda balistik verileri ve güvenilirliği arzu edilmeye bırakıldı, ancak toplam hava savunma silahlarının bulunmadığı durumlarda çok önemli değildi.
ZIS-20 kamyon temelinde 5-mm ShVAK tabancalı ZSU
1941 sonbaharının sonlarında, Leningrad'daki Izhora tesisinde, kısmen zırhlı ZSU'nun, ZiS-5 kamyonu temelinde yapıldığı güvenilir bir şekilde bilinmektedir. İki kişi tarafından uçaksavar montajı yapıldı. Taksi ve motor da rezervasyonu. Yolcu koltuğunun karşısındaki kabinde bir DT-29 makineli tüfek vardı. Hafif zırhın kenarlarından örtülmüş olan gövdede, bir 20-mermi tüfek cephanesine sahip bir 250-mm ShVAK topu bir tumba standına monte edildi.
SSVR 20 mm uçaksavar silahlarının resmen hizmet için kabul edilmediğinden savaş sırasında inşa edilen tam ShVAK uçaksavar teçhizatı sayısı bilinmiyor. Ayrıca, uçaksavar silahlarının bir kısmı, görevden alınmamış uçaklardan sökülmüş olan uçak silahlarından dönüştürüldü.
ShVAK uçaksavar silahlarının çoğu, Hava Kuvvetleri tarafından işletilen serbestti ve hiçbir yerde dikkate alınmadı. Yerli 20 mm uçaksavar silahları da zırhlı treni silahlandırdı ve filosuna yerleştirilmiş sivil gemileri, torpidoları ve devriye botlarını yerleştirdi.
Hafif tanklar T-60, uçaksavar atışı için silahlı konumda
ShVAK tank varyantı - genişletilmiş namlulu TNSh otomatik tabanca, T-60 hafif tanklara monte edildi. T-60'in geniş görüş alanına sahip özel uçaksavar manzaraları olmamasına ve silahın yükselme açısının sadece 25 ° olmasına rağmen, genellikle hafif uçan uçaklara hafif tanklar ateşlendi. Çoğu durumda, uçaksavar ateşi gibi bir uçağa binmek imkansız olsa da, belli bir manevi etki yarattı. Yönlerine doğru uçan mermi kovanlarını gören Alman pilotlar hızla bombalardan kurtulma eğilimindeydi. Fakat bazen başarıya Sovyet tank mürettebatı eşlik etti. Böylece, 1942'un başlangıcında, Leningrad yakınında, bir 20-mm TNS top çizgisi Ju 87 tarafından vuruldu. Hafif tanklar temelinde, T-60 ve T-70 savaş yıllarında ZSU tasarlandı, ancak ne yazık ki seri üretilmediler.
Seri ve vekil uçaksavar makineli tüfek tesislerinin, özellikle savaşın ilk döneminde, düşmanlıkların seyri üzerinde önemli bir etkisi oldu. Aynı zamanda, zaten 1941'in sonbaharında, Alman pilotlar, yürüyüşe yakalanan, genellikle panikten kaçmayan, ancak Alman dalış bombardıman uçakları ve Luftwaffe kayıplarının büyümesini etkileyen tüfek voleybolu saldırı uçakları ile karşı karşıya kaldıklarına dikkat çekti. Bazı Alman havacılık bölgelerinde, ilk dönemde tüfek ve makineli tüfek ateşinden kaynaklanan kayıplar% 60 olarak gerçekleşti. Ön kısımdaki Messers ve Junkers'ta kurşun geçirmez pencereler ve kabinin yerel rezervasyonu olmasına rağmen, bazen sıvı soğutmalı bir motorun radyatörüne çarpan bir tüfek mermisi olmasına rağmen, düşman uçağının acil bir zorunlu inişe geçmesi yeterliydi.
Kızıl Ordu askerleri, zorla iniş yapan esir pilot Bf 109'i aldı
Kayıpları azaltmak için, Alman pilotlar, makineli tüfek ve top silahlarıyla yapılan zemin saldırılarını önlemek için bombalamanın yüksekliğini arttırmak ve yerden gelen güçlü bir tüfek ve makineli tüfek ateşiyle zorlandı.
Savaşın ilk aylarının hüzünlü tecrübesi göz önüne alındığında, savaşçıların ve uçaksavar karşıtı kılıfın zayıflığı, piyade birimlerinde, alçaktan uçan düşman uçaklarında kişisel silahlardan uçaksavar ateşi ateşleme becerileri üzerine eğitim başladı. Kesin bir sonuç verdiğini söylemeliyim. Böylece, savaşın ilk yılında, cepheden alınan haberlere göre, 3837 düşman uçağı düşürüldü. Bunlardan 295, uçaksavar makineli tüfek teçhizatları, 268 - birliklerin tüfek ve makineli tüfek ateşlerinden sorumluydu.
Ancak alçaktan uçan uçaklara yönelik tehdit yalnızca Sovyet piyadelerinin emrinde olan tüfekler ve makineli tüfeklerden çıkan yangın değildi. 1942’te, birlikler aktif olarak hafif makineli tüfeklerle doygun hale gelmeye başladı. Sovyet PPD-40, PPSH-41 ve PPS-43'te, 7,62 m / s'ye kadar başlangıç mermi hızında çok güçlü bir 25 × 500 mm kartuş kullanıldı. 1941'te, bir P-41 zırh delici yangın söndürme mermisine sahip bir kartuş hizmete girdi. Zırh delici yangın mermileri, motosikletlere, arabalara ve alçaktan uçan uçaklara ateş etmek için tasarlandı. P-41 zırh delici yangın söndürme mermisinin kabuğunun altında, kurşun tişörtün içine yerleştirilmiş sivri bir tepeye sahip çelik zırhlı delici bir çekirdek vardır ve kurşun ile çekirdek arasındaki merminin başı, bir iç yakıcı bileşim ile doldurulur. Ve olağan mermiler, PPSH-41'ten, 100-150 metrelik bir mesafeden ateşlendi, uçağın zırhsız kısımlarına belirli bir tehdit oluşturdu. 5,5 g kütleli bir tabanca mermisi, zırhla kaplı olmayan veya pleksiglas bir fenerle kabin panosuna nüfuz edebiliyordu.
1942'te Sovyet askeri hava savunma sistemi bir miktar arttı, ancak piyade düşman uçaklarıyla mücadelede iyi sonuçlar elde etmeye devam etti. Örneğin, 10-I, 65-I, 92-I ve 259-I, 129'te rapor edilen bölümleri düşman uçaklarına düşürdü ve bu sadece piyadelerin onaylayabildiği zaferler. Düşman uçağının önemli bir kısmı, 14,5 mm tanksavar silahlarından PTRD-41 ve PTRS-41'ten ateş etmeyi başardı.
Başlangıçta, bu silah hava hedeflerine ateş etmek için tasarlanmamıştı, ancak yaratıcı bir yaklaşımla çok iyi sonuçlar verdi. 500 m mermi BS-32 kütle 64 g kütleli bir mesafede, çelikten ısıl işlem görmüş bir göbekle, namluyu 1000 m / s'den biraz daha yüksek bir başlangıç hızıyla deldi, 22 mm zırhı. Zırh penetrasyonunun bu özellikleri, yakıtlı korumalı bir tank veya hafif zırhla kaplı bir pilot kabini vasıtasıyla garanti altına alınmasına izin verdi.
İlk başta, anti-tank silahlarının düşman uçaklarına ateşlenmesi kendiliğinden gerçekleştirildi ve zırhlı kimseye, uçuş menzili ve hızı açısından ilerlemenin nasıl belirleneceği öğretilmediğinden, çok etkili olmadı. Ancak, 1942’in başlangıcında, askeri hava savunmasında tanksavar silahlarının kullanımı organize edilmeye başlandı ve personel ile birlikte tanksavar silahlarla donanmış, uygun eğitimler verildi.
Bir siperin korkuluğundaki hava hedeflerine ateş etmek için tüfek konumlarını donatırken, bir sapan gibi bir tahta cihaz monte edildi ve bu da MWT namlusunun durağı oldu. Alanda, daha iyi bir destek yokluğunda, ikinci hesaplama numarasının omuzu olabilir.
Genellikle en iyi vurgu için çeşitli doğaçlama doğaçlama tasarımlar ve ağaç gövdelerinin çatalları kullanılır. Kentsel savaşlarda alçak duvarlar ve çitler bir vurgu olarak görev yaptı. Bazı durumlarda, uçaklarda çekim yapmak için bir pozisyon ayarlarken, üzerinde dönen bir tekerlek bulunan bir dingil aksı veya direk, PTR varilin durması için zemine kazıldı - tekerleğin dönmesi, PTR varilin yatay düzlem boyunca hızlı bir şekilde hareket etmesini sağladı. Genellikle hücreler, dairesel bombalama olasılığı ile PTR'nin uçaksavar pozisyonları altında mesaj darbeleriyle birbirine bağlanan 1,5m'ye kadar olan bir derinliğe kazıldı. Bu tür hücreler ön cephe görevinde hava bombaları ve mermilerden elde edilen hesaplamalardan savundu.
Bazı durumlarda, tanksavar silahları hatalı veya kırık uçaksavar makineli tüfek makinelerinin üzerine monte edildi. Fakat böyle bir pozisyonun düzenlenmesi zaman aldı ve kural olarak uzun vadeli bir savunmada kullanıldı.
Uçaksavar füzelerinin kullanıldığı hava savunma birimleri tabur ve alayı merkezlerini, tıbbi sanatoryumları, topçu ve harç konumlarını ve depoları hava saldırılarından korumak için düzenlendi. Dakikada 10-15 tur atma savaş hızı ile uçaksavar silahlarındaki 6-8 PTR, bir adet büyük çaplı DShK makineli tüfek yerine başarıyla yerleştirilebilir.
PTR'den uçakla ateşleme yöntemlerinin geliştirilmesine önemli bir katkı 284'in tüfek bölümü Dmitry Shumakov'un tüfek zırhı delicisi tarafından yapıldı. Stalingrad Savaşı sırasında, farklı yükseklikte ve atıcıya göre farklı açılarda uçan uçaklarda çekim için planlar ve yöntemler çizdi. Geliştirilen programlar ve notlar, 284 Piyade Tümeni'nin zırhlı personeli ve daha sonra diğer birimler tarafından kullanılmaya başlandı.
Fw 190, arkaya yakın Sovyette acil iniş yaptı
Anti-tank silahları, diğer tüm piyade küçük silah türlerini vurma durumunda ateş menzilini ve yıkıcı etkiyi önemli ölçüde aştı. Hs-14,5 ve Fw 129F saldırı uçaklarının en ağır zırhı bile ağır 190-mm kurşunlardan tasarruf etmedi. 1942'taki Sovyet MTR'lerinin yangında gözle görülür kayıplar, Ju 87 dalış bombardıman uçakları tarafından gerçekleştirildi.
Düşmüş Ju 87
Anti-tank silahlarından defalarca Fw 189 izci avcılarını vurmayı başardılar, özellikle pilotları 1000 m üzerindeki yüksek tüfeklerin atış alanlarının dışında tuttuğu piyadelerimizden nefret ettiler.
Askeri muhabir Lt. P. Kozlov, bu bölümü “Yılın Anavatanının Zaferi İçin” Piyade Tümeni 236 gazetesinin 25.
“Tüm savaşçılar hızla dağıldı ve uzandı. Makineli tüfekler, zırhlı askerler. Silahı olan, onu uçakta ateş etmek için uyarladı. Köprü üstünden bir daire çizen “çerçeve” yoluna devam etti. Kızıl Ordu askerleri tt. Drozak ve Lebed, Simonov tanksavar silahını tüberküse taktı ve ateş açmak için uygun bir an bekledi. “Focke-Wulf” savunma alanlarına yaklaşıyordu.
3 rakamını elinde tutan Drozak, birkaç el ateş etti. Haze boşlukları, termik mermileri Nazi akbabalarının önüne geçirdi.
Ardından Drozak, daha küçük 1,5 rakamıyla öne geçti ve ateş etti.
Düşman uçağı hafifçe başladı ve sustu. Birkaç saniye sonra “çerçeve” sigara içmeye başladı ve yanan bir meşale ile aşağıya doğru uçtu.
- Yaşasın! - dövüşçüler sevinçle bağırdı, - “Focke-Wulf” yanıyor ...
Bu örnek inandırıcı bir şekilde piyade silahlarının düşman hava saldırılarını başarılı bir şekilde püskürtebildiğini gösteriyor. Aşağıdaki gerekliliklere uymak gerekir: sakin olmak, boşlukta saklanma zamanı, kılık değiştirme. Ve uçak düşürülür düşmez, ona ateş etmeyi amaç edin.
Zırhlı operatörler Drozak ve Lebed, birim komutanından takdir aldı ve devlet ödülleri aldı. ”
3 rakamını elinde tutan Drozak, birkaç el ateş etti. Haze boşlukları, termik mermileri Nazi akbabalarının önüne geçirdi.
Ardından Drozak, daha küçük 1,5 rakamıyla öne geçti ve ateş etti.
Düşman uçağı hafifçe başladı ve sustu. Birkaç saniye sonra “çerçeve” sigara içmeye başladı ve yanan bir meşale ile aşağıya doğru uçtu.
- Yaşasın! - dövüşçüler sevinçle bağırdı, - “Focke-Wulf” yanıyor ...
Bu örnek inandırıcı bir şekilde piyade silahlarının düşman hava saldırılarını başarılı bir şekilde püskürtebildiğini gösteriyor. Aşağıdaki gerekliliklere uymak gerekir: sakin olmak, boşlukta saklanma zamanı, kılık değiştirme. Ve uçak düşürülür düşmez, ona ateş etmeyi amaç edin.
Zırhlı operatörler Drozak ve Lebed, birim komutanından takdir aldı ve devlet ödülleri aldı. ”
Hava hedeflerindeki en etkili yangında, 5 kartuşları için bir dergi bulunan Simonov sisteminin kendinden yüklemeli anti-tank silahı vardı. Uçaklara ateş ederken, zırh delici izleyici kartuşlarının kullanılması tavsiye edildi, bu da silahın ucunu hızla değiştirmeyi mümkün kıldı. Her ne kadar 1943'ten, büyük kalibreli uçaksavar makineli tüfekler ve yüksek hızlı uçaksavarlar yerli üretim ve müttefikler tarafından tedarik edilmiş olmasına rağmen, giderek artan hacimlerde birliklere gelip müttefikler tarafından teslim edilmesine rağmen, küçük piyade birimlerinin hava savunmasındaki PTR değeri, savaşın sonuna kadar kaldı.
Muhtemelen en alışılmadık Sovyet vekil uçaksavar silahları, havacılık füzeleri RS-82'in fırlatılması için uyarlanan uçaksavar teçhizatlarıydı. Savaşın ilk günlerinden itibaren uçaklarımız tarafından 82-mm roketler kullanılmış ve yer ve hava hedeflerine karşı oldukça iyi olduğu kanıtlanmıştır. Kara hedeflerine karşı kullanılması durumunda, havacılık roketleri, perküsyon silahlarıyla (AM-A), havadaki füzelere ateş ederken - uzak bir sigorta (AGDT-A) ile tamamlandı. PC-82’i savaşta kullanılmak için uzak bir sigortayla hazırlarken, fırlatmadan sonra savaş başlığının patlaması aralığı önceden belirlenmiş.
Şok ve uzak sigortalı RS-82 füze
82 mm uzunluğunda PC-600, 6,8 kg ağırlığındadır. Parça savaş başlığı, 360 g TNT ya da amonyum nitrat bazında taşıyıcı patlayıcılar içeriyordu. Pyroxylin-trotyl tozu üzerindeki jet motoru, toplam 28 kg kütleye sahip 1,1 toz pulundan oluşmuştur. Bir füzenin maksimum hızı, taşıyıcı hızını hesaba katmadan 340 m / s'dir. Şarapnel 6-7 m ile katı imha alanının yarıçapı.
Savaşın ilk döneminde, RS-82, tüm Sovyet savaşçılarında, Il-2 saldırı uçaklarında, Su-2 ve Pe-2 bombardıman uçaklarında kullanıldı. Alan hedeflerine ateş ederken kullanımı kolay, ucuz ve oldukça etkili bir silahtı. Hava savaşında, PC-82'in hava hedeflerinde uzak bir sigortayla parçalanması ve yakın bir kapalı formasyona girmesiyle en yüksek verim elde edildi.
Standart uçaksavar silahlarının 1941 sonbaharındaki akut yetersizliği nedeniyle, uçak ustaları, 82'tan 2'e kadar bir dizi kılavuzla birlikte uzak sigortalı PC-24 mermilerini kullanarak uçaksavar silahları yaratmaya başladı.
1942’de, Hava Kuvvetleri’nin alay ve bölüm atölyelerinde uçaksavar fırlatıcı üretimi yapıldı. Çoğu durumda, PC-82'i başlatmak için, kaynaklanmış veya perçinlenmiş bir çerçeveye monte edilmiş, dairesel bombalama ve yükselme açısını değiştirme olasılığı olan 835 mm uzunluğunda standart kılavuzlar kullanılmıştır. Roket fırlatma roketlerinin fırlatılması, bir bataryadan veya pyro tabancalardan gelen elektrikli ateşleyiciler kullanılarak gerçekleştirildi. Manzaralar hem mekanik olarak hem de taret makineli tüfeklerden, halka net ve kanatlı bir bakış açısı ve kolimatör olanlardan kullanıldı. Atıcının füzelerin fırlatılmasında sıcak gazlardan korunması sorununa, gözlük, kask ve eldiven kullanarak ekranlar, mesafe kılavuzları ve uçaksavar kurulum kontrolleri kurularak karar verildi. Bakım taburunun personeli genellikle doğaçlama uçaksavar füzesi rampaları görevine dahil oldu.
Bu yayın için materyal toplarken, yer tabanlı fırlatıcı PC-82 kullanarak düşman uçaklarının yenilgisine dair güvenilir bir şekilde belgelenmiş vakalar bulmak mümkün değildi. Bununla birlikte, bu tür kurulumların 1943 yazından önce oldukça yaygın bir şekilde kullanıldığı göz önüne alındığında, Alman savaşçılarının ve bombardıman uçaklarının uçaksavar PC-82 tarafından yenilgisi durumlarının olduğu varsayılabilir. Genel olarak, doğaçlama uçaksavar silahlarının savaş kabiliyetleri düşüktü, bu da öncelikle füzelerin özelliklerinden kaynaklanıyordu. 300 m mesafesinde, yanal doğrultuda PC-82 mermi dispersiyonu, 3 m ve neredeyse 4 m yüksekliğindedir, PC-82 yörüngesinin aktif kısmı, mühimmatın maksimum hıza yükseldiği 220 - 280 m içindedir (bağlı olarak) jet motorunun şarjında şarj). Nispeten basit uçuş yolu, 700 m'ye kadar bir mesafede tutuldu, merminin nispeten yavaşça uçtuğu ve dağılma çok önemli olduğu göz önüne alındığında, doğru hedefleme noktasının ve ateş açma anının seçiminde büyük problemler ortaya çıktı. Bununla birlikte, zanaatkar uçaksavar füzesi sistemleri, hava alanlarımızı hava saldırılarından korumada belirli bir rol oynadı. Füzelerin kendi taraflarına fırladığını fark eden düşman uçağının pilotları, kural olarak, saldırıyı durdurdu ve en kısa sürede bombalardan kurtulmaya çalıştı. Kurstaki iyi işaretlenmiş molalar ayrıca Alman bombardıman ekiplerine iyimserlik katmamıştı ve uçuş haritalarında hava sahasının uçaksavar kapağına sahip olduğuna dair işaretler ortaya çıktı. Böylece, PC-82 uçaksavar silahları esas olarak bir çeşit “korkuluk” rolünü üstlendi ve çok başarılı bir şekilde başa çıktı. Savaşın ikinci yarısında, hava alanlarını kapsayan uçaksavar silahlarının sayısı arttıkça, PC-82 kullanmanın bu kadar tuhaf bir yoluna olan ihtiyaç ortadan kalktı.
Uzun yıllar sonra, ülkenin hava savunması ve hava savunmasını inşa etmedeki savaş arifesinde askeri ve politik liderliğimiz tarafından yapılan ciddi yanlış hesaplamalar görüldü. İlk başta askeri hava savunma uçaklarının ana uçak silahı olan dörtlü makineli tüfek М4'in II. Dünya Savaşı'nın başlarında modası geçmiş olduğu ve 1941'taki DSHK'nın çok başarılı büyük çaplı makineli tüfekleriyle birliklerin doygunluğunun çok düşük olduğu açıktır. Savaş yılları boyunca DShK, Alman dalış bombardımanlarını iten ve uçaklara saldıran ana silah oldu. Bununla birlikte, 12,7 mm makineli tüfekler ile 37 mm uçaksavar silahları arasındaki boşluk neredeyse hiçbir şey ile doluydu. 25-mm uçaksavar silahının tasarımı 72-K arr. 1940 g açıkça başarısız oldu. Genel olarak, 37-mm 61-K uçaksavar silahlarını taktı ve ayrıca, yangınla mücadele oranını olumsuz yönde etkileyen bir şarj cihazına da sahipti. Çok daha büyük ve daha ağır mermilere sahip olan 37-mm otomatik uçaksavar tabancasında böyle bir yükleme düzeni haklıysa, 25-mm'lik mermiler için bant besleme daha uygun olur. Sadece kalibreyi 37'ten 25-mm'ye düşürmek, ağırlık ve boyutta buna karşılık gelen bir düşüşe yol açmamıştır. 72-K uçaksavar silahları, alay seviyesinin hava savunması için tasarlandı, ancak bunun için çok ağır ve hantaldı. 72-K silahının ateş hızı 240 dev / dak iken, 37-mm 61-K, 170 dev / dak vermiştir. 25-mm zırh delici merminin ağırlığı 280 g ve 37-mm mermi - 770 g 25-mm silahının büyük kütlesi, ebat ve yükleme yükü nedeniyle, 6-7-37 silahları ile aynıdır. -K.
25-mm otomatik uçaksavar silahı modeli yılın 1940 (72-K)
25 mm tabanca dört tekerlekli bir taşıyıcıya monte edildiğinden, savaş pozisyonundaki ağırlığı 1200 kg idi. Savaş pozisyonundaki Fransız ve Japon 25 mm uçaksavar silahları, karşılaştırılabilir menzil ve ateş oranı ile birlikte ağırlığın yaklaşık yarısına sahipti.
Sonuç olarak, Sovyet 25 mm uçaksavar silahları, 12,7-mm makineli tüfek, 37-mm yerli ve 40-mm ithal uçaksavar silahları arka planında farkedilmeden gitti. 25-mm 72-K toplarının seri üretimi, 1943'un ikinci yarısında başladı. Ülkemizdeki savaş yıllarında neden 14,5 ve 23 mm hızlı ateş uçaklı uçakların bant beslemeli sistemlerin yaratılmadığı tamamen anlaşılmaz. 25 mm uçaksavar silahlarını ve mermilerini seri üretime sokmaya harcanan kaynaklar, VYa-23 uçak silahına dayalı yüksek hızlı uçaksavar silahları oluşturmak için etkili bir şekilde kullanılabilir.
Tula Silah Fabrikasında havacılık tabancaları VYa-23 montajı
Saldırı uçağı Il-2 ve Il-10'in bir parçası olarak kullanılan bu oldukça başarılı uçak silahı, savaşta kendisini kanıtladı. 66 kg silahın ağırlığıyla, yaklaşık 600 atış / dakika ateş oranına sahipti. 23-mm zırh ile delinmiş 198-metre mesafesinde 400 g kütlesi ile zırh delici bir yangın 25-mm mermi. Uçaksavar kurulumunun bir parçası olarak bir WN-23 kullanılması durumunda, savaş yıllarındaki askeri hava savunma birimlerimiz savaş sonrası ZU-23 kurulumlarına göre verimlilik açısından karşılaştırılabilir silahlar alabilirler. Ayrıca, VYa-23 bazında, 14,5-mm'lik mermi seviyesinde etkili atış menzilini korurken, silahın ağırlığının azaltılmasına ve mühimmatın arttırılmasına izin veren, tanksavar silahlar için haznelenmiş bir uçaksavar kalibre 23-mm kalibre etmek mümkündü. Savaş yıllarında Luftwaffe, 14,5 mm kurşunlara ve 23 mm mermilere vurabilen zırhlı saldırı uçaklarına sahip değildi. Ne yazık ki, etkili uçaksavar teçhizatları yaratmanın bu umut verici yönü savaş sonrası dönemde gerçekleşti.
Göre:
http://topast.ru/strochit-pylemetchik-za-sinii-platochek/
http://forums.airbase.ru/2014/09/t90124--protivotankovoe-ruzhe-kak-sredstvo-pvo.html
https://borianm.livejournal.com/362180.html
http://history.milportal.ru/2012/11/zenitnye-bronepoezda-pvo/
https://coollib.net/b/284572/read
https://forum.warthunder.ru/index.php?/topic/207540-zsu-zis-5-s-pushkoi-shvak-20-mm/
https://pikabu.ru/story/sovetskie_broneboyshchiki_protiv_asov_lyuftvaffe_4040540