JTF (sadece gerçekler): 2021 yılında Yale University Press (burada) ve Museum of Fine Arts, Houston (burada) tarafından ortaklaşa yayınlanmıştır. Ciltli, 10 x 10,7 inç, 288 sayfa, 588 renkli resimli. Lisa Volpe ve Ariel Plotek’in makalelerini ve sanatçının tanınmış fotoğraf eserlerinin eksiksiz bir kataloğunu içerir. (Aşağıdaki çekimleri kapatın ve yayınlayın.)
Kitap, başlangıçta 17 Ekim 2021’den 17 Ocak 2022’ye kadar Houston Güzel Sanatlar Müzesi’nde (burada) düzenlenen bir sergiye eşlik ediyor ve Addison Amerikan Sanatı Galerisi, Denver Sanat Müzesi ve Cincinnati’de ek duraklar var. 2023’ün başlarına kadar Sanat Müzesi.
Yorumlar/Bağlam: “Fotoğrafçı”nın basit tanımının fotoğraf çeken biri olduğu gayet açık görünüyor. Ancak bu kelimenin tam anlamıyla ifadenin altında, meseleleri karmaşıklaştıran süreç ve niyet hakkında daha incelikli bir dizi soru yatıyor. Daha sonra sanat objesi olarak sundukları fotoğrafları oluşturmak için kamerayı kullanan kişiler, aile toplantılarında çekim yapan ve bunları albümlerde saklayan kişiler gibi fotoğrafçılardır. Ve bilimsel örnekleri veya gök cisimlerini belgeleyen, kameralarla belgelenecek ayrıntılı kompozisyonlar veya görüntüler oluşturan ve sanatlarını yapmak için hiç kamera kullanmamış, bunun yerine kendi resimlerini yapan insanlara (hatta makinelere) ne demeli? karanlık odada mı yoksa bilgisayar yazılımıyla mı? Hepsi de fotoğrafçı, en azından bir anlamda.
Houston Güzel Sanatlar Müzesi’ndeki son sergiye eşlik eden bu kataloğun başlığı, Georgia O’Keeffe, fotoğrafçıBu durumda, “fotoğrafçı” kelimesinin uygulanması bir tür provokasyondur. O’Keeffe, elbette, yirminci yüzyılın en önemli Amerikan ressamlarından biri olarak ünlüdür ve eğer tüm dünyanın zihninde fotoğrafçılıkla bir şekilde ilişkilendirilirse, muhtemelen kocası Alfred için işbirlikçi bir model olarak yerini alacaktır. O’Keeffe’nin çıplak ve portresi, arabulucu tarihinin en heyecan verici eserlerinden biri olan Stieglitz.
Nispeten yakın zamana kadar kendisi de bir fotoğrafçı olmak, zengin sanatsal yaşamının gözden kaçan bir yönüydü. Ancak Georgia O’Keeffe küratörü Cody Hartley ile yaptığı konuşmada edatların ilginç bir dönüşü (‘O’Keeffe’in resimlerine değil, ‘O’Keeffe’nin fotoğraflarına atıfta bulunarak) küratör Lisa Volpe’yi arşivler arasında bir hazine avına yönlendirdi. Bu ciltte O’Keeffe’nin titizlikle organize edilmiş ve indekslenmiş yüzlerce fotoğrafını keşfedin. Eldeki hammaddelerle, Volpe’nin bir sonraki adımı, O’Keeffe’nin gerçekte nasıl bir fotoğrafçı olduğunu düşünmek ve değerlendirmekti.
O’Keeffe’nin Stieglitz ile evliliği ve Paul Strand gibi fotoğrafçılarla yakın dostlukları nedeniyle, sanatsal yaşamının çok erken dönemlerinden itibaren fotoğrafın estetik gücünün kesinlikle farkındaydı ve onun başlıca editörlerinden biri olduğu gerçeğini biliyordu. 1946’da ölümünden sonra Stieglitz’in çalışması için “anahtar seti” ne olacaktı. Ancak, daha önceki bazı çekimlerin dışında, O’Keefe, 1939’da Hawaii’ye yaptığı bir geziye kadar kendi teknik nedenleriyle kamerayı gerçekten çekmedi ve 1950’lerin ortalarına kadar kendi fotoğraflarını daha kapsamlı veya aktif olarak yapmadı.
Painter’ın fotoğrafçılık için bugüne kadarki en yaygın kullanımı görsel bir not alma aracıdır. Bazı ressamlar, fotoğraf makinesini bir tür eskiz defterinin yerine geçerek, görüntülerinde fikirleri, motifleri ve kompozisyon ilişkilerini toplayarak ve ardından resimlerini yaparken bunları yeniden kullanarak veya yeniden yorumlayarak kullanırlar. O’Keeffe’nin fotoğraflarıyla ilgili ilginç olan şey, Volpi, O’Keeffe’in daha sonraki bir resimle çizdiği bir resimle eşleşen bir avuç çok yakın eşleşmeyi ortaya çıkarmasına rağmen, O’Keeffe’nin kamerasını eskiz defteri tarzında kullandığına dair gerçek bir kanıt yok – görüntüler, yapılan bir şeyin taslağı olarak tasarlanmadı, boyandı ve fotoğrafları ile resimleri arasında, ince bir zamansal geçmişin yararına olsa bile, çizilebilecek kesin bir nedensel bağlantı yoktur. Böyle düşünmüyordun.
Bunun yerine, daha saf bir zihinle fotoğraf çekmeye başlamış, etrafındaki dünyayı görmenin ve işlemenin (en azından onun için) yeni bir yolu olarak buna katılmış gibi görünüyor. Stieglitz de dahil olmak üzere birçok modernist, deklanşöre tıklamadan önce görüntünün nasıl oluşturulacağını sabırla düşündükleri için denenmiş ve gerçek illüzyonistler olsa da, O’Keeffe daha doğaçlamaydı. Defalarca onun bir konu bulduğunu ve ardından kompozisyonun biçimsel ilişkilerini ve dengelerini aktif olarak ayarlarken, her biri küçük bir değişken olan çoklu pozlamalar yaptığını görüyoruz. Bir bakıma, bakmak, tekrar bakmak için kamerayı kullanıyor ve kısa süre sonra zihni, gördüklerini tekrarlıyor, “doğru” dengeyi bulmak için çerçeveyi ayarlıyor. Bir ressam olarak O’Keefe, gerçek dünyayı boyalı bir görüntüye çevirme konusunda ustaca bir beceri geliştirmişti. Bir fotoğrafçı olarak, nihayetinde sanatsal çözümleri tatmin eden sezgisel bir uyum süreci olarak çerçeveleme ve yeniden çerçeveleme ile kendine yeni bir şekilde görmeyi öğretiyordu.
O’Keeffe’nin en güçlü görüntüleri, New Mexico’daki Abiquiú’daki evinde, evi ile stüdyosu arasında çeşitli kerpiç duvarlar, kapılar ve veranda boşlukları kombinasyonları kullanılarak çekildi. Mülkün mimarisi sade ve süssüzdü, temiz, süslenmemiş çizgiler ve birkaç adaçayı çalısı, uzun bir ahşap merdiven ve kompozisyon karışımına katkıda bulunmak için binanın ahşapları. Büyük ölçüde siyah ve beyaz olarak çalışan biçimsel geometriler ve gün boyunca değişen aydınlatma koşullarının neden olduğu aydınlık ve karanlık kontrastı, şaşırtıcı sayıda görsel seçenek sundu. Çok karanlık Salita kapısı, onu saran dikdörtgen siyahlığa eğik gölgeler, ön planda bir adaçayı çalısı veya yakındaki bir merdiven neden olduğu için popüler bir temaydı. Kapılar ve diğer giriş noktaları, düzenleme için ek açılar ve renk sağlamak için evin düz çatı kenarı ve yukarıdaki berrak gökyüzü ile oynamak ve yeniden dengelemek için benzer geometrik şekiller sağladı; Bir durumda, tırtıklı ahşap çıtalara sahip tavanı olmayan bir oda, sürekli değişen bir dizi koyu doğrusal ton yarattı. O’Keeffe’nin bu görüntülere ilişkin fotografik kavrayışı minimal ve ayrıntılı, kapının gölge açısı veya uzamsal oranları (ve kromatik nitelikleri) o kadar hassas bir şekilde yerleştirilmiş ki, daha sonra defalarca en iyi noktasının çeşitli ince ayrıntılarında yeniden düşünmeye çalıştım. .
O’Keefe evin etrafında yüksek bir merdiveni hareket ettirdiğinde, değişen mevsimlerde onu görsel olarak çekici bulmuş görünüyor. Kavurucu güneşin altında, yakın gecenin soğuğunda ve ardından karla kaplı bir sabahın keskin kırılganlığında merdivenlerin resimleri var. Merdiven düz kerpiç duvarlara yaslandığı için, güneşin açısı hareket ederken, güneş alçaldığında neredeyse merdivenin arkasından, güneş gökyüzünde daha yüksek olduğunda şekli keskin ve geniş bir şekilde çarpıtmaya kadar her tarafa gölgeler düşürdü ve O’ Keeffe, bu göreceli durumlara dayalı olarak her kombinasyonu fark etmek ve yeniden düşünmek için oradadır. Bu merdiven görüntülerinden bir düzine veya daha fazlası bir arada gruplandırıldığında (kataloğun sonundaki küçük resimlerde olduğu gibi), O’Keeffe’in aynı alanı (ve aynı alanı) yeniden görme konusunda ne kadar düzenli ve titiz olduğu çok açık hale geliyor. konu) tekrar tekrar.
O’Keefe ayrıca kamerasını yakındaki çöle doğru yöneltti ve manzaranın kompozisyon alanını yeniden düşünmek onun devam eden hedefi gibi görünüyor. Alçak tepelerdeki evinin farklı pencerelerinden manzarayı aldı ve sadece farklı mevsimlerde değil, yakındaki mesa ile farklı ilişkilerde yolun durumuna dikkat ederek tasvir ettiği kıvrımlı bir yolu süpürdü. O’Keeffe kıyı şeridinin kum setlerini, adacıkları ve kıvrımlarını not ederek onları yıllar içinde yeniden düzenlerken, fotoğraf makinesini yürüyüşe çıkarırken, dik vadi köşelerini, tozlu tepeleri ve yakındaki Chama Nehri’nin değişen su hatlarının daha fazla görüntüsünü yakaladı. , suyun yüksekliğine ve bakış açısına göre. . Yine başka görüntüler, düğümlü bir adaçayı fırçasına ya da düz yolların sonsuz yoluna ya da kanyon yarıklarının ve arızaların kesiştiği yere yakından baktı, her zaman görünüşte ikamet ediyor ve tam önlerinde bulunacak biçimsel olasılıkları tekrar ediyor.
O’Keeffe’nin ünlü tabloları göz önüne alındığında, kamerasını kafataslarının natürmort düzenlemelerini veya çiçeklerin yakın çekimlerini yapmak için kullanacağını umabilirdik ve bunların her birinin fotoğrafik örnekleri varken, bu natürmort fikirleri onu derinden ilgilendiren bir fotoğraf konusu olmamışa benziyor. O’Keeffe beyaz çiçek kümelerini yakından ararken, tekli, çiftli ve beş veya daha fazla çiçekten oluşan kümelerle oynayarak, içeri ve dışarı hareket ederek, köşeyi yuvarlayarak ve doğru şekil dengesi. Bir avuç kafatası portresi, beyaz bir kafatasını karanlık bir kerpiç duvara karşı izole eder, ardından tek bir sandalye eklemek veya kafatasını bir evin çatısının üzerine yerleştirmek için kompozisyon seçeneklerini keşfetmeye devam eder, ancak canlı veya gözlemci olmaktan ziyade rutin görünüyor. Natürmort konusu O’Keefe’nin açıkça ilgilendiği köpekleri, dönen bir dizi siyah yiyecek (yirmi yıl boyunca sekiz farklı köpek), karanlık, gizemli şekilleri kalabalık zeminde veya karda kıvrılırken görüldü. kış, karanlık gölgeler gibi.
Bu iyi araştırılmış ciltten çıkarılabilecek şey, O’Keeffe’nin portrelerinin bireysel ve hatta önemli olduğu değil, Amerika’nın en saygın ressamlarından birinin ve onun alternatif bir sanat ortamı keşfetme girişimlerinin bitişik bir kaydını oluşturduğudur. Neyi fotoğrafladığı ya da ne için kullandığı değil – önemli olan nasıl gördüğünü, vizyonunu uygulamak için fotoğrafın sınırları içinde nasıl çalıştığını görebilmemiz. O’Keefe açıkça meraklıydı ve bu onun deney oyunuydu, bir konu etrafında döndüğü görüntü kümeleri, farklı kombinasyonlarla deneyler, uzamsal ilişkileri iyileştiriyor – bunlar, burada bulunabilecek filtrelenmemiş estetik sorunları çözmenin harika anları. Sanki kendini sanatsal olarak test etmeye devam etmek istiyormuş gibi (70’li yaşlarında ve sonrasında bile) ve fotoğrafları görmek, dünyayı görsel olarak düzenlemenin köklü yollarını değiştirmesini (ve yenilemesini) gerektiriyormuş gibi. Benim düşünceme göre, böyle bir girişimde doğası gereği iyimser ve ileri görüşlü bir şey var – kamerayı alarak kendine bir kez daha meydan okuyordu ve sonuçları, sanatsal zihnini çalkalamak için yeterli zeka parıltısı sağladı.
POV toplayıcı: Georgia O’Keeffe’nin tabloları ve renkleri için güçlü bir ikincil pazar kurulmuş olsa da, O’Keeffe’nin portreleri, sanatçının ölümünden bu yana Georgia O’Keeffe Vakfı ve/veya Müzesi’nde kalmıştır ve onun için arşivden yalnızca bir avuç kalmıştır. ikamet. Diğer Müze Koleksiyonları.