Ben İzmir'de okurken, üç ayrı ilçeden üç arkadaşım vardı. Biri Salihli, diğeri Nazilli, üçüncüsü Ödemiş'den gelmişti.
Arkadaşlarımın üçü de 5 Eylül ilkokulu mezunuydu. Ege bölgesinde eylül ayı illerin, ilçelerin ve köylerin kurtuluş ayıdır.
Çocukluğumu geçirdiğim Uşak'ta, dedemin beni 1 Eylül kutlamaları için götürdüğünde anlamıştım kurtuluş günlerinin ne anlama geldiğini.
Şehir süslenir, geçit törenlerinde özellikle gaziler, başlarında kapakları, Kırıkkale M1 tüfekleriyle gururla geçerlerdi.
İzmir'de 9 Eylül şehrin simgesi üniversitenin adıydı ve her 9 Eylül'de güzel İzmir, başka bir havaya bürünürdü.
Kurtuluş günlerinin en belirgin özelliği; o şehrin insanları arasındaki birlik ve beraberliği en iyi yansıtan günler olmasıdır.
Kurtuluş günlerinin bu özelliği, Doğubayazıt'ta 14 Nisan törenlerinde kendini gösterirdi.
Etnik bölücülük yapanlar tarafından hırpalanmış olan Doğubayazıt'lılar, o gün Rus ve Ermeniler karşısında nasıl birlik içinde direndiklerini hatırlarlar.
İstiklal Savaşı gazilerinin yaşadığı dönemlerde Eylül ayı trenler gazilere ücretsiz hizmet verirmiş, onlar da sadece bir araya gelip anılarını anlatmak için tren yolculuğu yaparlarmış.
Onların anılarını dinlemek isteyen öğrenciler ya da gazeteciler eylül ayında tren yolculuğu yaparmış.
Kurtuluş savaşının canlı tanıklarının anlatımıyla o büyük destanı dinlemek büyük bir onur.
Büyük tarihçi İlber Ortaylı da o öğrencilerden biri olduğunu son kitabında yazdı.
Şimdi geçen zaman içinde kurtuluş günlerini hatırlayan çok kimse kalmadı, lakin bizler kurtuluş günlerinde o heyecanı yaşamalı yaşatmalıyız.
Birlik içinde ne kadar büyük bir badireyi atlattığımızı hatırlamalı hatırlatmalıyız.