Eylül'ün bir hüznü varsa, yazın bittiğini haber verişinde gizlidir. Bir de ikindi vakitleri gitgide sararan ve akşam üzerleri duvarlara vuran, camları kızıla boyayan ışığındandır! Bu sözlerimi belagat sayıyorsanız, o ışığa hiç bakmamışsınız demektir. Bu sefer bakın, kaçırmayın!
Eylül bir ay değil, ayrı bir mevsimdir.
İşte tam o yüzden her gününün değerini bilelim.
Sabırla doldurmak gerekiyor kabuğun içini. Sevmenin ağırlığını taşımak, sevilmenin hafifliğinden sakınmak gerekiyor. Modern insan için ağır iş... Peki o halde nasıl oluyor da, "içten" ve "içli" biri olduğumuza inanabiliyoruz?
Onu beğenmiyor, bunu beğenmiyor... Onu aşağılıyor, bunu aşağılıyor... Nelerden nefret ettiğini anlatmaya bayılıyor. Ama durdurup neleri sevdiğini sorun ona! Göreceksiniz ki, şaşırıp saçmalıyor. Neden peki? İçten içe aşağılığın teki olduğunu bildiği ve bu bilgiyi kendinden bile saklamaya çalıştığı için mi?
Her şeye rağmen güzel şeyler
Simit hastasıyım ya, bir süredir Göksu Peçko'nun simitlerinin üzerine tanımıyorum.
Eylül müzikleri... Olafur Arnalds ve Rubato. Biraz da Erik Satie.
Şimdi kitaplıktan Guenon ve Schuon'ları indirip baştan okumaya başlamanın zamanıdır.
Balkondaki maydanoz, fesleğen ve naneler coştu. Her sabah onları görmek çok güzel.
Günaydın'ın tamamen üniversiteli gençler tarafından hazırlanan Kantin ekini gördünüz mü? Çarşamba günleri bakın.