Choi Han, Adin’e doğru yürümeye başladı.
“Biri nasıl bu kadar hızlı hareket edebilir?!”
Şövalyelerden biri şokunu gizleyemedi.
Sadece siyah bir bulanıklık görebiliyordu.
Her ikisi de siyah aurayla kaplı bir insan ve kılıcı, sanki vahşi bir hayvanmış gibi İmparatorluk Prensi Adin’e doğru hücum ediyordu.
Choi Han hareket ederken siyah aura çılgınca yayılmaya devam etti.
“Majesteleri yüksek dereceli bir şövalye!”
Şövalye, Choi Han’ın kılıcını kaldırmış olarak neredeyse anında Adin’in önüne gelişini izlerken korku hissetti. Amiri onu o anda sakinleştirdi.
“Düzelecek.”
“…Affedersin?”
Şövalye karşılık isterken iki kılıç çarpıştı.
Baaaaaang!
Sanki bir dağ başka bir dağa çarpmış gibi yüksek bir gürültü alanı doldurdu.
“Öf! Gözlerini kapat!”
Şövalye, amirinin ısrarı üzerine hızla gözlerini kapattı.
Çarpmanın etkisiyle yerin altındaki tozlar, yerin kırık parçaları havaya uçmaya başladı.
Ve toz bir kez çöktüğünde…
“…Aman Tanrım, böyle bir şey mümkün mü?”
Şövalye, neler olduğunu gördükten sonra bir savaşın ortasında olduğunu bile unutmuştu.
Siyah şeyler birbirlerini yutmak için savaşıyorlardı.
Choi Han kılıcının karşısında duran kara kılıca baktı.
Ölü manadan yapılmış bir kılıçtı. Ayrıca etrafı siyah aura dumanıyla çevriliydi.
Bir kılıç ustasının aurasıyla çevrili kılıcı, bu kara kılıcı kıramadı.
İmparatorluk Prensi Adin bu manzaraya gülmeye başladı.
“Ne düşünüyorsun? Bunu zaten biliyordun. Benim siyah aura dumanım ve senin siyah auran tamamen farklı seviyelerde.”
Screeeeech-
Dengeyi korurken iki kılıç birbirine karşı duruyordu.
Bu devam ettikçe Adin daha çok gülümsemeye başladı. Yardım edilemezdi.
Bunun nedeni, önceki çatışmaları ve şimdi ikinci çatışmalarıydı.
Choi Han yüzünde hiçbir duygu belirtisi göstermedi.
Ancak, ilk seferin aksine, aurasını saklamıyor ve çılgına dönmesine izin vermiyordu.
Ancak Adin bunu görebiliyordu. Konuşmak için ağzını açtı.
“Onu yemek istemiyor musun?”
Choi Han’ın donuk gözleri Adin’e yöneldi.
Adin’in bakışları Choi Han’ın ellerine yöneldi.
Eller hafifçe titriyordu.
İmparatorluk Prensi bir yılan gibi fısıldadı.
“Kara çaresizliğim. Onu yemek istemez misin? Hmm?”
Adin, Choi Han’ın boş bakışlarını görebiliyordu. Choi Han’ın kılıcı o anda yön değiştirdi.
Bang!
İki kılıç tekrar çarpıştı.
Choi Han’ın kılıcı daha sonra Adin’in kalan sol bacağına yöneldi.
Baaaaang!
Ancak İmparatorluk Prensi’nin sağ bacağı, sol bacağına ulaşamadan Choi Han’ın kılıcına çarptı.
Ölü manadan yapılmış siyah bacaktı.
“Ka, kahaha!”
Adin gülmeye başladı.
“Gördün mü! Kılıcın artık sağ bacağımı bile kesemiyor!”
Çatırtı.
Canavar benzeri bacak biraz güçle yere çarptığında yer kırılmaya başladı. Choi Han ve Adin aynı anda tekrar çatışmaya başladı.
Baaaaang!
Bang! Bang!
Her çarpıştıklarında siyah ışık belirdi. Adin, siyah aura dumanını yukarı kaldırırken parlak bir şekilde gülümsüyordu.
“Gerçekten yemeyecek misin?”
Daha sonra o dumanı Choi Han’a gönderdi.
Şaşkın!
Choi Han’ın kılıcı o siyah dumanı yarıp geçti. Ancak siyah duman kaybolmadı, bunun yerine Choi Han’a yaklaşmaya devam etti.
Bang!
Choi Han dumandan uzaklaştı ve kılıcını tekrar engellemek için Adin’e doğru savurdu.
Adin, Choi Han’ın titreyen ellerine baktı ve yorum yaptı.
“Elleriniz titrediği için tüm yeteneklerinizi kullanamazsınız.”
Elleri titrerken biri kılıcı nasıl düzgün sallayabilirdi?
Adin çılgınca atan kalbinden daha da kara umutsuzluk çıkardı. O anda yeraltı salonunu tuhaf bir gürültü doldurdu.
Screeeech- screeeeeech-
Kara çaresizlik. İçinde ölü ruhların çığlıkları.
Çığlıklar Choi Han’ın kulaklarını doldurdu.
“Ah!”
Duygusuz yüzü ilk kez kaşlarını çattı.
Boom! Boom! Boom!
Choi Han’ın kalbi çılgınca atıyordu.
Onu yemesini söylüyordu.
Ona kara umutsuzluğu kendisinin yapmasını söylüyordu. Ona tam olmasını söylüyordu.
Choi Han, bu sessiz baştan çıkarmanın sanki iğneler batıyormuş gibi tüm vücudunu doldurduğunu hissedebiliyordu.
“Ah, öf!”
Golem ile olan zamandan bile daha kötüydü.
Golemin içindeki siyah umutsuzluğun aksine, Adin’in gönderdiği kara umutsuzluk, duman şeklinde vücuduna giriyordu.
Çığlık-çığlık-
Choi Han’ın iki adım geri gitmekten başka seçeneği yoktu.
O an kulağında Adin’in sesini duydu.
“Görüyorsun, bu umutsuzluk denen şey…”
Adin, Choi Han’ın her seferinde daha da koyulaşan gözlerine baktı ve konuşmaya devam etti.
Umutsuzluk denen bu şey.
“…Bulaşıcı. Düşünürsen mantıklı geliyor. Dünyada kim çaresizlik içinde olan tek kişi olmak ister?”
Choi Han, şimdi daha da çılgınca atan kalbiyle birlikte Adin’in sesini duyabiliyordu.
‘O haklı.’
Kalbi Adin’in haklı olduğuna dair kükredi.
Sadece Karanlık Orman’da düşmanlarından kaçarken ne bağırdığını hatırlamasını istiyordu.
‘Neden böyle bir durumla karşılaşan tek kişi benim? Bu haksızlık.’
Söylediklerinin bunlar olduğunu söyleyerek geçmişini gündeme getiriyordu.
“Bu yüzden diğer insanların umutsuzluğu için açgözlüdür.”
‘O haklı.’
Kalbi yine Adin’le aynı fikirdeydi.
Tüm bedeninin başkalarının umutsuzluğunu arzulamasının nedeninin bu olduğunu söylüyordu.
Adin’in sesi ve kalbi, Choi Han’ın kulaklarında tek bir ses gibi birbirine karıştı.
“Yalnızca bu kara çaresizliği içine alarak güçleneceksin.”
‘Evet. Al içine.
Daha güçlü ol.
Tıpkı Karanlık Orman’da güçlendiğin gibi olacak.
O zaman her şey yoluna girecek.’
“Diğer seçenek, benim gibi her şeyin kolayca elde edilebileceği bir konumda doğmak olurdu… ne yapıyorsun?”
Adin’in bakışları Choi Han’a yöneldi.
“Öff!”
Choi Han’ın omuzları, yüzünü ortaya çıkarmak için geri çekilmeden önce yukarı ve aşağı hareket ediyordu.
“Pwa, hahahaha!”
Choi Han gülüyordu.
– İnsanım, Choi Han’ı daha önce hiç böyle gülerken görmemiştim!
Savaş alanına bakan Cale bile o kadar şok olmuştu ki Raon’un yorumuna başını salladı.
“Ben de değil.”
“O serserinin hiç böyle güldüğünü görmemiştim.”
Cale kaşlarını çatmaya başladı ama Choi Han’ın kahkahası bir süre daha devam etti.
“Hahahahaha- haha! Ah, hahaha!”
Choi Han çok sert güldüğü için neredeyse düzgün nefes alamıyordu.
Choi Han gülmeyi kestiğinde Adin’in ifadesi tuhaflaştı.
Orada değildi.
Siyah aura kaybolmuştu.
Choi Han tüm siyah aurasını geri çekmişti. Choi Han’ın sonraki eylemleri Adin’i şok etti.
Bir kez daha Adin’e doğru hücum ediyordu.
Herhangi bir aura olmadan şarj oluyordu.
Choi Han, Adin’e saldırırken sadece vücudunu ve kılıcını kullanıyordu.
“Sen deli misin?”
Choi Han, Adin’in sorusunu duyabiliyordu.
O da kalbini duyabiliyordu.
“Siyah çaresizliği içine alman ve güçlenmen gerekiyor.”
Choi Han o anda konuşmaya başladı.
“Onu uzağa fırlat.”
“…Ne?”
Adin’in sorusu Choi Han’ın kulaklarına ulaşmadı.
Boom! Boom! Boom!
Kalbini de duymuyordu. İşitme duyusunu çılgınca atan kalbine odakladı. Bu, vücudunda akan kanın kanıtıydı.
Yaşadığının kanıtıydı.
Karanlık Orman’a ilk düştüğü zamanı hatırladı.
Choi Han, hayatta kalabilmek için birçok şeyi çöpe atmıştı.
Canavarların yere fırlattığı meyve ve eti yutmuştu.
Kendini gizlemek için canavar cesetlerinin arasına saklandı ve vücudunda böcekler gezinirken hiçbir şey yapamadı.
Hatta canavarlar onun kokusunu almasın diye kıvrılıp bir deliğe saklanmadan önce kendini canavar bokuna bulamıştı.
Gurur. Temizlik. Sıcak yemek. Huzur içinde uzanmak için bir yer.
Hepsini birer birer çöpe atmıştı.
O boşlukları dolduran bir şey vardı.
Hangi gün başladığını hatırlamıyordu.
Ne zaman başladığını hatırlamıyordu.
Kılıcından çıkan şey siyahtı.
Ancak, atmadığı tek bir şey vardı.
Diğer avcılardan kaçınmak için vücudunu yırtıcı hayvanların bokuyla kapladığı gece boyunca.
Uyuyakalmasının kötü olacağı gece boyunca.
Geceleri hep sessizce kendi kendine mırıldandı.
‘…Ben-!’
Sadece gece boyunca değildi.
Bunu fırsat buldukça kendi kendine mırıldanıyordu.
“Ben… Choi Han.”
“Ben Choi Han.”
Choi Han.
Adını defalarca tekrarladı.
Adını binlerce kez tekrarladı. Adını her fırsatta defalarca tekrarladı.
Karanlık Orman’da hiç insan yoktu.
Konuşmaya ihtiyaç duymadığı bir ortamda dili unutmamak için çabalıyordu.
Kim olduğunu unutmamaya çalışıyordu.
Atmadığı tek şey adıydı.
Çünkü bu ‘o’ idi.
Her şeyi atsa da kendini atamadı.
Onlarca yıl boyunca adını hiç bir zaman ağzından atmamıştı, belki de hayatta kalması gereken daha fazla yıl yoktu.
Choi Han olarak var olabilseydi…
Başka bir şeyi atabilir ve başka bir şeyle doldurabilir.
Choi Han’ın kılıcı şimdi Adin’in yüzünün önündeydi. Aurasız sıradan bir kılıçtı.
Adin, Choi Han’ın odaklanmış gözlerini görür görmez konuşmaya başladı.
“İhtiyacın olmayan şeyleri at.”
Sarsıntı durmuştu.
Choi Han’ın elleri artık titremiyordu.
Doldurması gereken şeyleri düşündü.
Karanlık Orman’dan ayrıldığından beri hayatını düşündü.
Karanlık Orman’daki zamanına kıyasla son derece kısaydı.
Ancak, bu anılar ellerini titremeye başlamadı.
Henituse Malikânesinde kaldığı süre boyunca Raon ve Cale’in söylediği bir şeyi hatırladı.
Choi Han! Bunu bir süredir düşünüyordum ama isminin telaffuzu eşsiz!’
‘Beğendim.’
‘Tabii ki, bahsedilen insan olarak senin adını seviyorum! Ama benim adım en iyisi!’
Choi Han yerden tekme attı.
Adin’in peşinden yerden tekme atmasını ve kılıcıyla yavaşça yere inmesini izledi.
Raon ve Cale ona bakarken birbirleriyle sohbet etmişlerdi.
“Eh, onun adı benzersiz, bu yüzden hatırlaması kolay. Ayrıca…’
Cale bir sonraki yorumu yapmadan önce kıkırdamıştı.
‘…Ve Choi Han, senin için farklı bir isim düşünemiyorum.’
‘Haklısın! Choi Han, Choi Han için en iyi isim!’
Choi Han gülümsemeye başladı.
Arkasından tekme atarken kara çaresizliğini maksimum seviyeye çıkaran Adin’e gelişigüzel bir şekilde yorum yaptı.
“Çok aptalca.”
Adin aptaldı.
Bir kılıç ustası sadece aura yaratabilen biri değildi.
Tüm hayatını binlerce kez savurarak kılıca vermiş biriydi.
Dark Destruction Kılıç Sanatı.
Kılıç sanatının adı buydu.
O zamanlar hayatı karanlıktı ve hiçbir şeyi yoktu.
Dark Destruction adını bu yüzden seçmişti. Adından başka her şeyi karanlık hayatında yok etmişti.
Ama artık bu ismi bir kenara atma zamanı gelmişti.
Neden?
Hâlâ siyahtı ama şimdi doluydu.
Artık hayatında çok fazla şey vardı.
Boom! Boom! Boom!
Choi Han parlak bir şekilde gülümsemeye başladı.
Kalbinin sesi kayboldu. Choi Han elini kılıcına daha sıkı sardı. Vücudundaki tüm kan kaynıyordu.
“Güçleneceğim ve sonunda hayatta kalacağım.”
Aşağı doğru sallanırken kılıcından dumanlar çıkmaya başladı.
Choi Han’ın kılıcında değişiklikler görünmeye başladı.
Yükseliyordu.
Choi Han’ın kılıcından siyah aura yükseliyordu.
Ancak, öncekinden farklıydı.
– H, insan! L, şuna bak! T, bu!
“Ben de görebiliyorum.”
Cale’in gözleri kocaman açıldı.
Parlıyordu.
Aura hala siyahtı ama çok güzel parlıyordu.
Hâlâ kaba ve şiddetli bir siyah auraydı, ancak parlıyordu.
Ölü manadan ve kara umutsuzluktan farklıydı.
Kara büyücüler, büyücüler, Kara Elfler ve hatta Adin dahil herkesten farklı bir renkti.
“T, bu-“
Adin’in gözleri kocaman açıldı. Ölü mana ve siyah dumandan oluşan kılıcını saran bu parlak siyah ışığı görebiliyordu.
Choi Han ağlıyormuş gibi gülüyordu.
Tüm umutsuzluğu bir kenara atmamıştı.
Umutsuzluğun sadece yarısını atmış ve içini mutlulukla doldurmuştu.
Geçmişiyle bugününü birleştirdi.
“Bu benim.”
Parlak siyah ışık, Choi Han’ın kılıcının ucundan çıktı ve Adin’i kapladı.
“T, bu mümkün değil!”
Adin, siyah dumanının siyah ışıkla dağıldığını görebiliyordu.
“Niteliğini mi değiştirdi?”
Screeeeeech- screeeeeech-
Korkunç çığlıklar yavaş yavaş kayboldu.
Choi Han’ın yeni aurası kara umutsuzluğu yutmaya çalışmıyordu. Tam içinden geçti.
Keskin bir kılıç gibi önündeki şeyleri delip geçiyordu.
‘Bu mümkün?
Benimkine kıyasla daha düşük bir sınıfa sahip olan bir piçin şimdi farklı bir özelliği mi var?’
Adin kaşlarını çatmaya başladı.
Daha yüksek bir sınıf özelliğine sahip olmanın avantajı ortadan kalkmıştı.
Bu, geriye kalan tek şeyin kendi başlarına geliştirdikleri beceriler olduğu anlamına geliyordu.
En yüksek dereceli bir uzmanın aura dumanı, bir kılıç ustasının aurasını yenemezdi.
“N, hayır-!”
Güzel siyah ışık ölü mana kılıcını yok edip ona doğru koşarken Adin bağırmaktan kendini alamadı.
O anda oldu.
Baaaaaaaang!
Güzel siyah ışık ve patlama herkesin görme ve duyma yetisini aldı.
Ve bir kez ışığın yanıp sönmesi kayboldu…
Boom!
Adin bir kez daha düştü.
“Öksürük öksürük!”
Öksürmeye devam ederken Adin’in elleri ve kolları darmadağınıktı. Ölü mana kılıcı çoktan ortadan kaybolmuştu.
“Bu, hayır, s, sen, öksürük yapar!”
Adin’in arkasında siyah bir gölge belirdi.
Choi Han’dı.
Kılıcını kınına geri koydu ve bir sopa gibi tuttu. Sonra bir ayağını kaldırdı.
“Uuuuuuuuuuuuuuuuu!”
Choi Han, Adin kara kan öksürürken Adin’in göğsüne basmak için o ayağını kullandı.
“Öhö! Öf, öf!”
Adin göğsündeki baskı nedeniyle daha fazla kan öksürmeye başladığında Choi Han başını çevirdi.
Cale’in ona onay verdiğini görebiliyordu.
Cale bir şeyler söylerken gülümsüyordu.
“Onu biraz döv.”
Choi Han, Raon’un sesini de duyabiliyordu.
– Choi Han! İnanılmaz! Yeni özelliğinizi beğendim! Aynı senin gibi!
Choi Han kınını kaldırdı.
Sonra indirdi.
Pow!
İşlemi tekrarladı.
Pow!
Dövüş başlamıştı.
Choi Han, yeni özelliği hakkında düşündü.
Karanlık değildi.
Umutsuzluk değildi.
Herhangi bir kategoriye sığmadı. Bu özelliği tarif edecek bir kelime yoktu.
Sadece Choi Han’dı. Ona benzeyen bir özellikti.
Bu hoşuna gitti.
Onu mutlu etti.
“Ha, haha-“
Choi Han kendini bulmuş gibi hissederek gülmeden edemedi. Çocuksu ama yetişkin gülümsemesi yüzünü doldurdu.
Pow, pow, pow!
Hâlâ Cale’in emrini uyguluyor ve bunu yaparken Adin’i dövüyordu.
Bu yüzden Choi Han, birini döverken gülerken Cale’in asık yüzünü göremedi.