O zamana kadar İsviçre hiçbir zaman kendisini bir dünya uzay gücü olarak konumlandırmamıştı. Elbette, bu sessiz Avrupa ülkesi, diğer devletlerin uzay inisiyatiflerinde aktif bir rol oynadı, ancak uzay istasyonları ve füzeler Dünya'nın ötesine hiç girmedi. Bu, S2013'in kendi mini-mekik programında çalışmaya başladığını duyurduğu zaman 3'e kadardı. Bu program, gezegenin yüzeyinden 700 kilometre yüksekliğe kadar yükselebilecek bir uzay aracının oluşturulmasını sağlar. Aynı zamanda, bu uçuşların Amerika Birleşik Devletleri (Uzay Mekiği programı) ve SSCB'nin (Buran programı) bir seferde yaptığı gibi fırlatma araçları kullanılarak değil, aynı zamanda geleneksel Airbus A300 uçaklarının kullanılmasıyla yapılması önerildi.
İsviçre'nin teknik prensibi Virgin Galactic'ten aldığını zaten söyleyebiliriz. Projenin özü, çok daha az büyük bir uzay mekiğinin bağlı olduğu gökyüzüne büyük bir uçak fırlatmaktır. Taşıyıcı uçak bu birimi belirli bir yüksekliğe kaldırır, daha sonra mekik uçaktan ayrılır ve bağımsız olarak uçmaya devam eder. İniş yaparken, İsviçre mini-mekik pratikte motorunu kullanmaz - sadece rota ayarlama için kendi jet türbinleri de dahil olmak üzere atmosferde yüzer.
Nisan ayında, 2013 şirketi İsviçre Uzay Sistemleri, bu projenin uygulanması için halihazırda 250 milyon euro topladığını açıkladı. İsviçre'nin rahat şehri Peyern'de olması gereken özel bir uzay limanının inşaatı, 2013 yılında başlayacak. Şirketin başı ve eski İsviçreli astronot Claude Nicolier, projenin amacının, ihtiyacı olan herkese mekana erişim sağlamak olduğunu belirtti. Claude Nicolier, bu pazarı gelişmekte olan ülkelerden, araştırma laboratuvarlarından ve dünyadaki üniversitelerden müşterilere açarak İsviçre Uzay Sistemlerinin lansman hizmetlerini demokratikleştireceğini vurguladı.
İsviçre, özgün bir konsept sayesinde alan lansmanlarını demokratikleştirmeyi planlıyor. Ekstra bütçeli uzay uydularının piyasaya sürülmesi, en azından 4 kez ticari araçlara yönelik fırlatma servislerinin maliyetini düşürmelidir. İsviçreli şirket, sadece 10 milyon İsviçre Frangı (ya da 10,5 milyon dolar) için, dünyaya yakın yörüngelere kadar bir ton çeyreğe kadar çıkan küçük alan uyduları alacağı bir mini mekik aracı tasarladıklarını belirtti.
Mart 2013’ta düzenlenen Paris’teki Le Bourget Air Show’un yıldönümünde İsviçre firması Swiss Space Systems projesinde bazı düzenlemeler yaptı. İsviçreli tasarımcı - SOAR (Suborbital Aircraft Yeniden Kullanılabilir mekik) tarafından yaratılan suborbital yeniden kullanılabilir mekik, yalnızca mikro yerçekimi koşullarında çeşitli deneyler yapmak için değil, insanları taşımak için de kullanılabilir.
Önceden, bu proje sadece bilimsel deneysel amaçlar için çeşitli sıkı olmayan bölmelerin günümüzün çok popüler bir kozmonotiği olan yakın yörüngeye fırlatılmasını sağladı. Dünyadaki pek çok kuruluş ve üniversite, ISS veya özel uydular üzerinde bilimsel deneylerini yapmak için önemli miktarda para harcamak zorunda kalıyor. Aynı zamanda, SOAR projesi, mevcut rakiplerinden önemli ölçüde daha ucuz olan yükseltilmiş A300 uçağının arkasından mini mekiklerin suborbital fırlatmalarının uygulanmasını sağlıyor.
Aslında, İsviçre mini mekiği sıradan bir düzlemde 10 irtifaya kavuşur, daha sonra sıvı yakıt kullanarak, 80 kilometre yüksekliğine ulaşır ve bu da suborbital durumunun doğrulanmasını sağlar. Bundan sonra, SOAR ile konuşlandırılan uydu, gerçek bir yakın yörüngeye ulaşmak için kendi roket motorunu (geleneksel roket sistemlerinin 3 aşamasının bir örneğidir) başlattı. İsviçreli uzmanlara göre, bu sistem, 250 kg'a kadar kütleye sahip uyduları yeryüzündeki yörüngeye fırlatma yeteneğine sahip. 700 km yüksekliğe - ISS yüksekliğinden önemli ölçüde yüksek.
Göreceli olarak küçük ve ekonomik (sistemin tamamen yeniden kullanılabildiği 80 kilometreye kadar) tek seferlik yörüngeye fırlatılan uydunun tek seferlik roket aşamasının, tek seferlik bir taşıyıcıda uzaya fırlatılan normal roket fırlatma süresinden önemli ölçüde daha az para gerektirdiği açıktır. Aynı zamanda, çok sayıda çeşitli deneyin gerçekleştirilmesi için yeterli bir süre boyunca gerekli parametreler elde edilir. Dahası, Amerikan mekiklerinden farklı olarak, mekiğin yeniden kullanılabilir kısmındaki ısı yükleri minimum düzeydedir, çünkü 80 km'nin üzerine çıkmaz. Bu, bir geminin termal koruma yanma olasılığını büyük ölçüde azaltan bir gerçektir. uzay teknolojisi.
SOAR’ın ilk insansız mini-mekik, önce deneysel amaçlarla ve ticari kullanım için 2017’tan 2018’te yörüngeye girmelidir. İsviçreli şirket S3 temsilcileri, mekiğin gemideki kişiyle ilk uçuş tarihini henüz belirtmedi, ancak bunun mümkün olan en kısa sürede gerçekleşmesini sağlamak için gerekli tüm çabayı göstereceklerini belirtti. İsviçreli mekiğin hava geçirmez bir kabininin geliştirilmesi için gerekli teknolojilere erişim, Thales Alenia Space ile bir mutabakat anlaşması imzalayarak, havacılık endüstrisinin uzmanlarından birini aldı. İmzalanan anlaşma, SOAR için mühürlü yaşanabilir bir modül oluşturulması konusunda ortak çalışmalar sağlıyor.
İlk şirket Thales Alenia Space, Uyum ve Huzur bağlantı blokları (huzur ve Avrupa araştırma bloğu Columbus olarak da dahil) ISS için kapalı modüller oluşturuyordu. Bu şirketin temsilcilerine göre, SOAR için yaşanabilir bir modül yaratma hedefi uzay turizmi pazarını işgal etmek (oldukça rekabetçi olsa da), mevcut uzay limanları arasında hızlı ve kıtalararası yolculuk potansiyeli geliştirmek, aynı zamanda birkaç kat daha hızlı Modern yolcu yükselecek havacılık.
Bilgi kaynakları:
-http: //compulenta.computerra.ru/universe/explore/10007431/
-http: //www.novate.ru/blogs/280313/22748/
-http: //vpk.name/news/87445_shveicarskaya_kompaniyastartap_swiss_space_systems_obeshaet_deshevyie_kosmicheskie_zapuski.html