çok sevdiğim bir yönetmen olan claude chabrol'un 1969 yapımı la femme infidèle'in adrian lyne tarafından yapılmış yeniden çevirimi. yeniden çevirimlerin büyük çoğunluğuna burun kıvırmakla beraber lyne'in filmi hoş olmuş. özellikle diane lane çok çok iyi. aslında kesintisiz tek çekime sahip tren sahnesinde, dead can dance (devorzhum) eşliğinde lane'in zevk/pişmanlık/heyecan arasında gidip gelen mimikleri/jestleri müthiş.
diane lane'i sınıf atlatan filmdir. yıllarca sektörde ortalama performanslar gösterdikten sonra lyne yönetiminde coşan aktris bileğinin hakkıyla o yılın en iyi ilk beş kadın performansı listesinde yer almıştır ki bunun uzantısı olarak da şimdilik tek oscar adaylığı yine bu filmle kendisine verilmiştir. oscar adaylıkları ile ilgili küçük bir not: her meslek grubu kendi adaylarını belirler. erkek oyuncular erkekleri , kadın oyuncular da kadınları oylar. bu da diane lane'in iyi bir oyuncu olduğunun meslektaşları tarafından kendisine söylenmesi gibi bir jeste denk düşer. aynı jest sharon stone'un casino filmi ile aldığı adaylıkta "ben sadece seksi bir kadın değilim, iyi de bir oyuncuyum" dedirtmekten başka bir anlama gelmemektedir.