

Heykeltıraş Nuh Açın tarafından yapılan heykellerde; sabanı çeken öküzler betondan, ak sakallı devriş ve çiftçi ise fibergrastan yapıldı. Heykeltıraş Nuh Açın figürleri yapmadan önce araştırma yaptığını söyleyerek: 'Bu araştırma sonrasında Sapanca Gölünün oluşumunu anlatan bu figürler ortaya çıktı. Çalışmayı bir ayda tamamladım.' dedi.
Sakarya bölgesinde yıllarca anlatılan efsane şöyle:
'Bir zamanlar Sapanca Gölü'nün yerinde verimli topraklar, bu toprakların üzerinde de zengin, varlıklı bir kasaba varmış. Kasaba halkı zenginmiş, varlıklıymış ama, gözlerini dünya malı bürümüş, bencillik ve cimrilik ruhlarını karartmış. Bir gün, Adapazarı'nın güneyindeki Erenler tepesinde oturan, gözünü dünyaya kapamış, bir eren, kasabaya inmiş.
Selâm vermiş, selamını almamışlar, konuk olmak istemiş, kimse buyur etmemiş. hangi kapıyı çaldıysa yüzüne kapanmış. Bu fakir, fakat gönlü zengin dervişe bir bardak içecek su bile vermemişler. Derviş akşama kadar yorgun argın, aç susuz kasabayı terk ederken, uzakta küçük bir kulübeden sızan mum ışığına doğru yönelirken, 'Bir de bu kapıyı çalayım, belki bir gönül yoldaşı bulurum' diye düşünmüş. Burası, kasaba halkına sapan yaparak geçimini sağlayan fakir bir sapancının is yeriymiş. Kapıyı çalmış, az sonra sapancı güler yüzle konuğuna açmış kapıyı:
'Buyur, hoş geldin, safa geldin. Ocaktan tencereyi şimdi indirdim. Bir konuk göndermesi için Allah'a niyaz ediyordum.' demiş.
Derviş memnun, baş köşeye oturmuş. Sapancı sofrayı kurmuş, nesi var, nesi yoksa dervişin önüne getirmiş. Yemekten sonra, içi talaş dolu yatağını sermiş, konuğunu yatırmış. Sabah, erkenden kalkmışlar. Derviş, sapancıdan izin istemiş, Sapancı da onu karşıdaki tepelere kadar uğurlamış. Dönüsünde bir de ne görsün. Kasabanın yerinde koca bir göl var. Ne ev bark kalmış, ne tarla tapan. Koca göl, hepsini bir anda yutuvermiş. Kendisinden başka hayatta kimsecikler yok. Dervişin ahı tutmuş, kırılan bir gönül, bir kasabaya mal olmuş. O günden sonra, bu göle Sapanca adını vermişler."