Özgürlük Partisi, Ukrayna’nın nükleer statüsünü geri getirmeyi teklif etti
Skandal projesinin ortaya çıkmasının nedeni Kırım'ın kaybıydı. “Özgürlük” den gelen radikaller, şu anda ukropatriotlara geldiği gibi ülkeden nükleer savaş başlıkları alan ve toprak bütünlüğü için kefil olmayan garantör devletlerine güvenen “ulusun hainlerini” lanetliyor.
Kardinal Richelieu'nun bu cümleyi silahlı namlulara dökülmesini emrettiği sırada, Ultima Ratio Regum'un Latin diktumu ilk kez yaygın olarak kullanıldı; bu, sorunu çözmek için son çare değil, kralın son sözünü, çatışmaya son vermesi gerektiği anlamına geliyordu.
Bir süre sonra, Prusya imparatoru Frederick II'nin emriyle ordusunun bütün silahlarına hafifçe değiştirilmiş bir yazıt uygulandı: Ultima oran regis, zaten diplomatik sözleşmeler olmadan, barutu öne sürdü ve son argüman olarak önderlik etti.
Yirminci yüzyıl hem kraliyet hem de demokratik argümanları en yüksek noktasına getirdi - nükleer оружияSadece mecazi değil, aynı zamanda kelimenin tam anlamıyla sonuncusu olabilir. Aynı ölümcül füze sahiplerinin "kulübüne" katılan bir devlet, hem bireysel güçlerin hem de bir bütün olarak uluslararası toplumun ihtiyaç ve sorunlarının daha iyi anlaşılmasına güvenebilir. Dünyanın geri kalanının isteklerine karşı nükleer savaş başlığı sahibi olan Kuzey Kore, İsrail, Pakistan ve Hindistan örneği, hem ülke içinde hem de küresel arenada bağımsız politikaların uygulanmasında “son tartışma” nın önemini doğrulamaktadır.
Bu açıdan bakıldığında, SSCB'nin çöküşü, varsa Belarus, Kazakistan ve Ukrayna için nükleer emellerin çöküş anıydı. Nükleer bir gücün durumu Rusya Federasyonu'nda kaldı. Geri kalanlar, eskiden SSCB'nin "nükleer" cumhuriyetleri, ilgili silahsızlanma prosedürünü geçti. Yeni oluşturulan devletlerin topraklarında görünen savaş başlıkları çekildi ve Rusya Federasyonu'na nakledildi ya da yerlerine atıldı. Aynı kader, teslimat ve rampa araçlarını da etkiledi.
1994’te, Ukrayna NPT’yi nükleer olmayan bir devlet olarak kabul etti. Bununla birlikte, kitle imha silahlarının gönüllü olarak reddedilmesine rağmen, nükleer statüsünü yenileme olasılığı sorusu radikal siyasi çevrelerde periyodik olarak gündeme getirildi. Yakın zamana kadar ikna edici bahaneler yoktu, ancak mevcut durumda milliyetçiler nihayet dünya toplumu için oynamaya çalıştıkları bir koz kartı buldular. Belki de uluslararası toplum bundan şoke olmayacak. Belki de tek bir yönde uygulanabilmesi şartıyla, Kiev rejiminin elindeki “nükleer klübü” bile korusun.
Kar yerine liyakat belgesi
Malezya Hava Yolları uçağının kasıtlı imhası olan “Malezya asanı” nı oynamamaya ve Rusya Federasyonu'nu “terörizmin” sponsoru olarak sunmakta başarısız olduktan sonra Verkhovna Rada’nın radikalleri Rusya’yı diğer taraftan şantaj yapmaya karar verdi. Bir ülkenin nükleer statüsünün yenilenmesine ilişkin taslak karar Ukrayna parlamentosuna kaydedildi.
Doküman, Ukrayna'nın nükleer silahları terk etmesinden bu yana 20. Bu karar, ortaya çıktığı gibi, ülkenin mevcut iç ve dış politikasına gölge düşürmeye devam ediyor. Ukrayna, 1994'in Kasım ayında ilgili zorunlulukları üstlendi; birkaç yıl süren yoğun iç tartışmalar ve uluslararası müzakerelerden sonra Verkhovna Rada, Yayılma Önleme Anlaşmasını onayladı. 90'lerin başlangıcındaki uyuşmazlıkların nüanslarına girmeden, temel kararlar alındığında, Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa ve Rusya'nın talep ettiği gibi, mümkün olan en hızlı ve tam nükleer silahsızlanma koşullarına ilişkin olarak ülkede üç uzlaşma pozisyonu oluşturulduğuna dikkat edilmelidir. Bunlar aşağıdaki gibidir: 1) güvenlik garantileri almak; 2) nükleer savaş başlıklarının, dağıtım sistemlerinin ve altyapının ortadan kaldırılması için dış finansman; 3) Ukrayna topraklarında bulunan taktik ve stratejik silahlarda bulunan bölünebilir malzemeler için önemli miktarda tazminat almak.
Tüm öğeler resmen yürütüldü. 1994’in sonbaharında, “nükleer klübün” resmi üyeleri -RF, ABD, İngiltere, Fransa ve PRC-, Ukrayna’nın çevirisinde “garantiler” başlıklı, iyi yazılmış bir metin içeren kağıt sayfalarını Budapeşte Memorandum’u imzaladı (diplomatlar ve uzmanlar bu güvencenin iyi olduğunu bilse de) "güvence"). İmzacılar, devletin askeri istila tehdidi karşısında Ukrayna'nın güvenliğini garanti etti.
Haziran ayında, son 1996 stratejik füze savaş başlığı Rusya'ya kaldırıldı (taktik nükleer silahlar, 1992 yazında kaldırıldı). 1998, bölünebilir malzemeler için tazminat aldı. 2000'lerin başlaması ile ABD'nin yardımıyla nükleer güçlerin dağıtım sistemleri ve altyapıları ortadan kaldırıldı.
Bu bağlamda, “hetmanat” ın cephaneliğin imhası için “canlı” para almadığı not edilebilir. Amerikan Nunn-Lugar programına göre para, Ukraynalı ile zorunlu olarak uyuşmayan “ortak tehdit azaltma” nın transatlantik anlayışına uygun olarak kullanıldı. Asla hibe ve kredi şeklinde değil, sadece hizmetler, ekipman, lojistik ve taşeronlar şeklinde yardım sağlanmıştır. Adalet adına, Kiev'in Moskova'dan fissile malzemeler için önemli bir tazminat aldığını hatırlamakta fayda var. Ve bu, ABD-Rusya’nın yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyumun dönüşümüyle ilgili sözleşmesi olmadan imkansız olurdu. Bu arada, Rusya Federasyonu için böyle bir program yürürlüktedir ve “sektörel yaptırımlar” uygulansa bile askıya alınma olasılığı düşüktür.
ABD askeri uzmanlarının resmi olmayan tahminlerine göre, askeri planlama, Ukrayna nükleer mühimmatının ABD’ye getirdiği tehdide karşı 10’ten 30’ten yıllık milyarlarca dolar talep ettiği tehdidine karşı tedbirler alıyor. 90’in başladığının ifadelerine göre, Rusya bu cephaneyi Amerikalılar tarafından tahsis edilen iki ila üç milyar dolara karşılıklı zevk için tasfiye etmeye hazırdı. Kiev uzmanları 1,5 milyar dolardan bahsetti. Amerika Birleşik Devletleri, öncelikle kendi başlarına hareket ederek, oldukça mütevazı bir miktar yönetti. Genel olarak Ukrayna makamları, görünüşte güvendikleri herhangi bir özel “mahzeni” almadılar. Dahası, “ortak” tehdit azaltma programının bir parçası da Ukrayna makamları için bir baş ağrısı haline geldi. Pavlograd Kimya Fabrikası'nda, RS-19 “Neşter” MBR'nin yakıt aşamaları hala atılmaları gereken depolanmaktadır. Pragmatik Amerikalılar, katı roket yakıtının dönüştürülmesi için bir projeyi finanse etmeyi reddetti ve basitçe yakmayı teklif etti. Ukrayna tarafı bu seçeneği reddetti ve proje devlet bütçesinin omuzlarına düştü. Bu nedenle silahsızlanmadan beklenen kar yerine, Kiev, nükleer olmayan bir durum için bilinçli bir seçim yaptığı için yalnızca ABD ve Avrupa Birliğinden övgü biçiminde bir “onur belgesi” aldı.
Doğru, Ukrayna siyasetinin çok vektörlü doğası, bu görünüşte uzun çözülmüş meseleyi etkilemekte yavaş değildi. Nükleer serbest statü açıklamasının ülkenin Bağımsızlık Bildirgesi'nde bile yer almasına ve Verkhovna Rada'nın 24. Ekim'deki 1991 kararıyla teyit edilmesine rağmen, XnUMX'teki Kravchuk zaten Amerikalılar ile pazarlık ediyordu. Amerika, Ukrayna’ya yapılan saldırıyı kendi başına bir saldırı olarak görecektir. Kravchuk bizzat Clinton’u kırdı. Sonuçta, yılın Ocak 1994 tarihinde Moskova’da 14’te Moskova’da imzalanan ve sorunu çözecek gibi görünen Ukrayna, Rusya ve ABD’nin Üçlü Beyanı oldu: son Sovyet savaş başlığı Temmuz’da 1994’te kaldırıldı.
Uzun süredir, “Muskovitlerin laneti” ne karşı korunmak için “nükleer cop” Ukrayna politikasının bir kısmının geleneksel fantezisi haline geldi. Vatanseverler, Rusya ile ağırlaştırılmış siyasi ilişkiler döneminde nükleer silahları terk etmenin yanlışlıklarına yakınıyordu. Her şey, eğer o zaman “ulusun hainleri” füzeleri “Moskovalara” vermediyse, şimdi korkacak ve saygı duyulacağımız gerçeğine kaynadı. Doğru, bu tür tartışmalar denizaşırı "bölgesel komite" temsilcileri tarafından sürekli olarak geri çevrildi. Yerel siyasetçilere dünyanın nükleer silahların bilinçli olarak reddedilmesi için Ukrayna'ya nasıl alkışlandıklarını ve seçtikleriyle gurur duymayı sürdürdüklerini hatırlattılar.
Teröristlerin mantığı
Ağustos ayındaki 2008’te “barışı sağlamak” sonrasında Saakashvili’nin ardından Rus sınırlarının yakınında askeri bir çatışma başlatmak isteyen hiç kimse yoktu. 2014'te ABD-Gürcü stratejistinin takipçileri nihayet sağcı Ukraynalı politikacılar arasında olduklarını kanıtladılar.
Svoboda Partisi, Nazi ideolojisi ile birlikte oynadığı için her zaman haklı olarak suçlandı. Son zamanlarda, bu kuruluştan bir grup insan vekilinin değerlendirilmesi için teklifte bulundu. Başlatıcılar, halkın milletvekilleri All-Ukraine Association “Özgürlük” hizipinin genel başkan yardımcısı Oleksiy Kayda ve “partaigenossen” Oleksiy Furman ile parti sıradan üyeleri - Markiyan Lopachak, Ruslan Martsinkiv, Anatoly Vitiv, Oleg Osukhovsky ve Igor Sabiy. Verkhovna Rada'nın Ukrayna'nın nükleer güç statüsündeki yenilenmesine ilişkin taslak kararı Temmuz 23'te kaydedildi.
Bu skandallı belgenin görünmesinin nedeni elbette Kırım'ın kaybıydı. Ukrayna, “zorlu” batı ortaklarına ve Budapeşte Memorandumuna dayanarak yarımadayı devlette tutamadı. Bu anlaşmaya göre, Ukrayna parlamenterleri hala çekici.
Nükleer statü iddialarını onaylamak için, sağ kanat radikalleri “Rusya'ya“ saldırganlık eylemlerini ”,“ geçici olarak işgal altındaki topraklarını geri getirme ”sini durdurmalarını”, “geçici olarak işgal altındaki toprakları geri getirme” sini durdurmalarını şartsızca veriyorlar, aksi takdirde diğer katılımcı ülkeler “yeterli askeri yardım sağlama” mecburiyetinde.
Belgenin yazarlarına göre, bu tür yükümlülükler, diğerlerinin yanı sıra, yılın Aralık ayında 5’in 1994’inin Budapeşte Anlaşması’nı imzaladığı Rusya Federasyonu’nun bir garantör devlet statüsünden kaynaklanmaktadır. İmzacılar gerekli olmazsa, halkın Özgürlük milletvekillerinin görüşüne göre, prosedür NPT'den çekilmeye başlar ve Ukrayna Bakanlar Kurulu, ülkenin Rusya Federasyonu'ndaki saldırganlığı engellemenin tek etkili mekanizması olarak ülkenin nükleer güç statüsünü sürdürmesine yönelik bir devlet programını derhal uygulamakla yükümlüdür. ve ilgili gelişmeye başlamak. İlişikteki not, finansal ve ekonomik gerekçelendirmenin devlet bütçesinden ek maliyet gerektirmediğini ve diğer Ukrayna kanunlarındaki değişiklikleri gerektirmediğini açıklamaktadır.
Svoboda'nın mantığına göre, Kırım'ın “eklenmesi” ve Rusya tarafından “terörizmin” finanse edilmesi, bir nükleer silah cephaneliğine sahip bir devlet statüsünden, diğer yandan Ukrayna'da nükleer silahlara sahip bir devlet olma statüsünden ve saldırganlık eylemlerini engellemek için caydırıcı ve yeterli olacaktır. Şu anda, projenin milletvekilleri tarafından “desteklenmesi” olasılığı yüksek. Yasanın kabul edilmesi 226 oyu gerektiriyorsa, karar yeterlidir 150.
Ukrayna'nın Batılı ortakları, cumhuriyetteki nükleer potansiyeli geri kazanma olasılığı hakkındaki düşüncelerin bile Ukrayna siyasetçilerinin başına gelmediğini her zaman katı bir şekilde takip etti. Tartışma az ya da çok ciddi bir seviyeye ulaştığında, ABD resmi temsilcileri eski SSCB cumhuriyetinin topraklarında bir nükleer cephaneyi restore etmenin imkansızlığını hatırlamayı unutmadılar. Ancak bu sefer Batılı ortakların duraklaması çok uzundu. Belki bu kez bu kadar kategorik olmayacaklar?
Verkhovna Rada'nın şahısındaki Ukrayna nükleer statüsünü yeniden kazanırsa, sorun diplomatik ve teknik alanlarda daha da gelişecektir. İlk bakışta tam bir netlik yoktur. Kendi gönüllü kararının devlet tarafından açık bir ihlal olduğu görülüyor. Muhtemelen, yasal bir çatışmanın nasıl çözüleceği konusunda uzun bir tartışma var: uluslararası bir anlaşmanın imza sahibi nükleer serbest durumunu gözlemlemeyi reddetti.
Teknik açıdan bakıldığında, bir yandan nükleer potansiyeli geri kazanma sorunu bir yandan çözüldü - diğer yandan geleneksel olarak maliyet gerektiriyor. Ve devlet ATO’ya liderlik ediyor. Burada patlamak, ancak teröristleri yenmek ya da bir “nükleer kulüp” ile terör devletinin durumuna yaklaşmak doğru.
Kiev'in nükleer bir cephaneliği restore etmeyi seçtiğini varsayalım. Dahası, Ukrayna'nın doğusundaki hükümet yanlısı güçlerin ilişkileri yenilgiye doğru ilerliyor.
“Nükleer baton” el sanatlarına bakarsanız, savaş başlıkları, dağıtım sistemleri ve bunların hepsini devlet bütçesi pahasına yapacak uzmanlara ihtiyacınız olacak. Kapsam gelince, burada bile son maydanschik füzelerin nereye hedefleneceğini biliyor. Önemli olan uçmak, iyi, çok uzak değil.
Ukrayna kendi bombalarını oluşturmak için tüm bilimsel ve teknolojik yeteneklere sahip. Aşırı durumlarda, kendinize hakim olduğunuzu iddia edebilirsiniz, ancak gerçekte küçük bir “borç verme” olacaktır. Daha da karlı, çünkü silah kontrolü Kiev rejimine yardım edenlerle birlikte kalıyor. Özellikle de, muhtemelen 10 ünitelerinden fazla olmayan ücretlendirme sayısıyla ilgili olacaktır. Nükleer silahların bakımı pahalıdır, ancak bu bireysel oyuncular için bile gerekli finansmanı tahsis edebilir.
Kharkov Bilimsel Araştırma Enstitüsü'nde bilimsel çalışmalar için depolanan silah sınıfı uranyum kalıntıları, 2012 yılında “gangster” Yanukoviç tarafından ABD'ye devredildi. Aslında bundan sonra, Avrupa entegrasyon süreci keskin bir şekilde hızlandı. Fakat aynı zamanda, lanetli başkan, vatanseverleri, birkaç ay içinde, nükleer savaş başlığını “Moskova'ya!” Perçinleme şansını yitirdi.
Ukrayna'da da hiçbir taşıyıcı yoktur. Teorik olarak, Yuzhmash'ta sipariş edilebilirler. Ya da cephaneliklerden kurtulmak için görevden alınmamış balistik füzeler "Tochka-U" ve onlara bir nükleer savaş başlığı asmaya çalışın.
Temmuz ayı sonlarında, Amerikan medyası anlaşılmaz olanı "vurguladı" tarih Saur-Grave'nin ateş etmeye çalıştığı kısa mesafeli balistik füzelerin (muhtemelen "Point-U") Ukraynalı ordusu tarafından stratejik yükseklikte başlatıldı. Resmi Kiev'in konuşmacıları geleneksel olarak bu olasılığı reddediyor. Öyleyse, “Marslılar” ateşi - ne isyancılar ne de Rus birlikleri eski Sovyet “Puan” gibi bir “yapıya” sahip değildir.
Kiev’in bariz şeyleri reddetmesi, iç savaşta herhangi bir ahlaki kısıtlamanın bulunmadığını gösteriyor. “Grad” sivilleri her gün bombalanıyor, neden kitle imha silahları kullanmıyorlar? Sonuçta, son, araçları haklı çıkarır.
Bu bağlamda, Ukrayna'nın nükleer serbest statüsü hakkındaki kararın gözden geçirilmesi süreci tamamen farklı bir boyut kazanıyor. Kiev zaten, sözde demokratik dünyanın - Avrupa Birliği ve ABD'nin müdahalesizliği ile kendi vatandaşlarını acımasızca öldürdüğü üçüncü ay. Masum insanlar top bombardımanından ölüyorlar, ancak BM bile Donbas'ta hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. Dünya toplumu, temel insan haklarının toplam ihlali rejiminde nüfusun imha edilmesinden hiç endişe duymuyor. O zaman neden Kiev komşu bölgelere nükleer savaş başlığıyla ateş etmemeli? Sonuçta, Rusya'nın cevaben nükleer silah kullanması pek mümkün değil. Ve Birleşik Devletler, Poroshenko rejiminin doğudaki “saldırgan” ile mücadelesini desteklemekten başka bir şey yapamıyor.
Mevcut siyasi durumda, “nükleer devlet” te Ukrayna vatanseverlerin oyunları sadece görünüşte masum. Kiev zaten Donbas'taki cezai harekat için tam bir dokunulmazlık hissetti, bu yüzden bu iç savaşta yeni bir silah sınıfı kullanma olasılığı kötü niyetli bir gerçeklik kazanıyor.
Ukrayna nükleer statüsünü yeniden kazanırsa ve en azından taktik füze kazanmaya çalışırsa, onların hangi yöne döneceklerine dair hiçbir şüphe yoktur. Yüksek Kiev ofislerindeki Donetsk ve Lugansk bölgeleri son sivillere çoktan bir tarama hazırladı ve halkın yaşamı ve ülkenin geleceği için sorumluluk şeklindeki bazı çevresel tehditler ve diğer insani saçmalıklar mevcut Hetman için endişelenmiyor. Sonuçta, eğer bir şey olursa, Londra'da (Washington, Riga, Varşova) yaşayacaklar.
Genel olarak, Rusya'yı bir nükleer grev değiş tokuşu haline getirme veya Rusya Federasyonu'nun sınır bölgelerinde Donbas'la birleştiğinde azami zarara yol açma görevi her şey sadece bu karar için gereken süreye bağlı. Gerisi ne Poroshenko, Yatsenyuk, Turchynov, ne de “Özgürlük” ten gelen radikalleri hiç rahatsız etmiyor, çünkü bunun için hiçbir şey bulamayacaklar. Ne kınama ne de cezalandırma ne de Nazilerin yaptırımları, özellikle de hiçbir şeye cevap verme niyetinde olmadıklarından hiç rahatsız etmiyorlar.
Son Hateman Argümanı
- Yazar:
- Valentin Stodolsky
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter