Yazarken Bu sabah güneş, evimi çevreleyen köknar olanları festin eden yosunlu dalları üzerinden sıçramaya başlıyor. Sabah 4’te uyandığımda, Kısmi Bahar Ayı, yutturmaca evimin fayans katındaki yumuşak mavi gölgeleri boyuyordu. Hızlı bir su içtikten sonra, sabah namazım için dört postama geri döndüm.
Batı Moğolistanlı Ovalarda, bir pansiyonda bir çadırda uyanmak isterim, her gün aynı. Yeni Güney Galler’de, ya da her yerde. Bir geminin güvertesi Endonezya’nın turkuaz sularından veya Tayland’daki bir şeker kum plajından kayıyor.
Ben uyanmak için çok minnettarım. 68’de, her günün gerçek bir hediye olduğu, ne getirdiği önemli değil.
Larry McMurtry ve minnettar olmak
Hayatın çirkinliğine şükretme yeteneği, bize yükselenlerin ne kadarıyla, Larry McMurtry ‘nın yetenekli hayal gücü. Yazar, geçen hafta bu hafta 84’te kendi batı günbatımına girdi.
McMurtry ile yabancı olanlar için, Pulitzer-Ödülü kazanan lonesome güvercin , terimleriyle birlikte kaldı. Sevgili ve Son resim gösterisi . McMurtry burada > </Ant. McMurtry'nin geçtiği bir saygıda, Minsaries, şu anda arka planda.
Bu, bunun namazla ne yapmalı? Benimle burada kalın.
Ben dini bir insan değilim, ama çok fazla inanç var. Bu inanç, çirkinlik konusunda gerçeğe uygun payımdan geçerek güçlendirilir ve bana sadece yaşam için değil, yüksekleri tanımlamaya yardımcı olan düşükler için bana takdir etmeyi öğretti. McMurtry’nin muhteşem karakterleri, çoğumuz için en sevdiklerimiz güvercin ‘ s augustus McCrae, bu tür bir onayla romanlarında ve ekranda konuşun.
bir popüler youtube videosu Augustus’u gösterir, Robert Duvall tarafından ölümsüz lütuf ile hareket etti ve San Francisco’ya ulaşamayacağını hayal kırıklığına uğratan fahişe Lorie’yi rahatlattı. Kuşkusuz, ancak çok nadiren nadiren yaşanan sözleri, özellikle de bu zamanlarda yaşadı:
“Lorie Darlin ‘, San Francisco’daki hayat, görüyorsunuz, hala sadece hayat. Herhangi bir şeyi çok kötü istiyorsanız, hayal kırıklığı yaratması muhtemeldir. Hayatı yaşamanın tek sağlıklı yolu, akşamları iyi bir viski yudumları gibi, yumuşak bir yatak, bir bardak buttermilk ya da kendimi gibi bir feisty bir beyefendi gibi tüm küçük günlük şeyleri sevmeyi öğrenmektir. “
McMurtry’nin hayranları evrensel olarak McCrae’nin halk bilgeliğini sever.
Güvenli olmak için karantinaya girenler için, geçen yıl kozalanan, başka bir yerde, başka bir yerde olmak için harika bir yer gibi görünebilir. Birçoğumuzun, şu anda olduğumuz yerden başka bir yerde, yeşil görünen çimlerin oldukça yoğun bir versiyonuydu.
hayır. Çimen değil, daha yeşil değildi.
Son 60, bunu zaten biliyoruz. Belki de tüm yaş armağanları, perspektifin gücünün en iyisi arasında. Yaşlanma McCrae’nin yaşamın görüşü, kaybolan fırsatların mizahi görünüşü, kadınlar sevilen kadınlar ve hızlı değişen Batı, nasıl olmasını istediğimizden ziyade hayatta olduğum için derslerdir.
McCrae pişmanlık duyuyor, ancak her an tamamen hayatta olma şansını kaçırmaz. Bu, bu, bufaloyu kovalayan bir viski yudum olsun, Gus için, hepsi sadece hayat bu.
“Bu konuda konuşmuyorum” dedi. Bu tam anlamıyla. Karantinaya alınmış olsak bile, hala hayattaydık. Amerika’daki yarım milyondan fazla insan, sadece Covid’ten değil. Her gün uyandığım, bana, bana bir mucize bir şey. Ve bu yüzden verdiğim saatlerce yaptığım saatleri yapabildiğim zaman için çok minnettarım.
Yeni evimdeki, tüm tuhaflıklar ve talepler ve maliyetler ve bu yeni olan zorluklarla Yer, kendimi ayarlamak ve kendimi yaptırmak için koyar, bu kadar minnettar olduğumun bir parçası. Geçen yıl Moğolistan’a gitmeyi özledim. Seyahatimi özlüyorum. Çok şeyleri çok özlüyorum.
, ancak o zaman yerleşmeme, yapılması gereken işe, ekipleri işe almaya, onarım yapmak, yazmaya konsantre olamama, yazmaya konsantre olmamı, şekle ve daha büyük bir diğer harika Yoğun bir seyahat yılının önleneceği şeyler.
Bu sadece hayat
McMurtry’nin ağrılı güzel nesir korkunç kayıplarla konuştu , 19 th yüzyıldan kalma Batı’nın kalpbakileri ve maceraları, şu anda her zaman doğru. Bu kayıplar ve kalp kırbahürür ve maceraları sadece bir buçuk yüzyılda yüzlerce yüzlerce, ancak daha az yoğun değiller, ya da gözyaşlarımıza ve sevinçlerimize layık olmazlar.
Unuttuğumuz şey, sanırım Kendi yaşam boyu romanlarımızda karakteriz. Gittiğimiz hangi silinmez öyküler, başkalarının hayatları için yaptığımız izleri, söylediklerimizin ve nasıl yaşadığımız yolu, bu kadar çok şeyle hayal edemeyiz. Her gün her gün iyi yaşamakta, yolunu kucaklayan, brambles’a düştüğümüz zamanlar kadar uzanıyoruz.
Brambles için ve çekdikleri kan sadece hatırlatıcıdır. Biz gerçekten, çok hala hayatta.
Herhangi bir karakterden ilham alıyor musunuz? Hayatları size ne olursa olsun kalmayı bırakmaya devam etmek için kalbi veren edebiyat örnekleri var mı? Lütfen favori karakterlerinizi ve size nasıl dokunduklarını nasıl paylaştılar!
>>>>>