1960’ların ve 70’lerde teknolojiler geliştikçe, fotoğraftan ilham alan sanatçılar da arttı. Hiperrealizm bir nevi fotogerçekçilik olarak kabul ediliyor. Renkler net, detaylar daha hassas ve konular daha tartışmalı.
Hiperrealizm, süper-realizm, mega-realizm ya da hiper-realizm olarak da bilinir. Trompe l’oeil’in pek çok tekniğini kullanır. Ancak trompe l’oeil’den farklı olarak amaç gözü kandırmak değildir. Bunun yerine hiperrealist sanat kendi yapıtına dikkat çeker. Özellikler abartılı, ölçek değişken ve nesneler şaşırtıcı…
Resimlerde ve heykelde Hiperrealizm, izleyicileri sanatçının teknik inceliğiyle etkilemekten fazlasını yapmayı hedefliyor. Gerçeklik algılarımıza meydan okuyarak Hiperrealistler sosyal kaygılar, politik konular veya felsefi fikirler üzerine yorum yaparlar.
Örneğin Hyperrealist heykeltraş Ron Mueck (1958) insan vücudunu ve doğum ve ölümün acısını kutluyor. Yumuşak, ürpertici bir yaşamı andıran cilde sahip figürler oluşturmak için reçine, fiberglas, silikon ve diğer malzemeleri kullanır. Damarlı, buruşuk ve lekeli cesetler rahatsız edici derecede inandırıcıdır.
Ancak aynı zamanda gerçekçi figürler asla birebir ölçüde değildir. Bazıları muazzam büyüklükte, diğerleri ise minyatürdür. Görüntüleyenlerde genellikle çarpıklık, şok edici ve kışkırtıcı etki bırakır.