77 yaşındaki fotoğrafçı Cynthia MacAdams, Los Angeles'taki dairesinin yemek odasında oturuyor ve feng shui ilkelerine uygun olarak yakın zamanda kırmızıya boyadığı iki duvarı hayranlıkla seyrediyor. “Sağlıklı bir kırmızı. Neşe ve enerji getiriyor” diyor. Etrafı çalışmalarıyla (bir Mısır piramidinin büyük çerçeveli baskısı dahil) ve eski sevgilisi, sanatçı ve feminist yazar Kate Millett'in basit nü çizimleriyle çevrilidir. Ve sonra, MacAdams'ın hem onun koruyucusu hem de engelleri yok eden biri olarak gördüğü, savaşmaya hazır Hindu tanrıçası Kali'nin başgösteren görüntüsü var. Bir şampanya şişesinin tıpasını açar, birkaç bardak doldurur ve Michelle Phillips'in başrolde olduğu Dennis Hopper'ın meşhur The Last Movie -bir kokain-, LSD- ve seks yakıtlı 1971 yapımı filminde rol almak için Peru'ya gittiği zamanı anlatır. şaka yollu "neredeyse hepimiz için son film oldu" diyor.
New York'taki Actors Studio'da Lee Strasberg ile eğitim gören MacAdams, o zamandan beri Mamas & the Papas şarkıcısıyla arkadaş. Phillips, MacAdams'ı tutkularının peşinden giden ve yol boyunca güçlü izlenimler bırakan biri olarak nitelendiriyor. Onları bir gezintiye çıkaran tekneyi kullanan adamlara şaşmamalı. Amazon'da film için yerdeyken, kolları yerel tanrılara saygıyla uzanmış, dümende duran üstsüz sarışını asla unutmadı.
"Evet, nüdisttim ama aynı zamanda dart tabancası becerilerimle onları etkiledim," diyor MacAdams. “30 yaşındaydım ve rüzgar beni nereye götürürse oraya gittim. Rüzgarla gitmeyi bıraktığımızda aptal olduğumuzu düşünüyorum çünkü rüzgar harika bir rehber."
Bu korkusuz, arayış içinde olan merak, MacAdams'ı kendisini bir sanat dünyasının dışından ama aynı zamanda kendisini genellikle bir hareketin bağlantı noktasında bulan biri haline getiren bir kariyere yönlendirdi. Çalışmaları şık ve sade olduğu kadar şehvetli, net ve bir zamanlar klitorise yaptığı yakın çekim kadar arsız. Belki de en çok, Phillips, Gloria Steinem, Patti Smith, Jane Fonda, Mary gibi sıra dışı kadınların yanı sıra sanatçılar, aktivistler ve entelektüellerin portrelerinden oluşan 1977 ikinci dalga feminist kitabı Emergence ile tanınır. Ellen Mark, Lily Tomlin, Laurie Anderson ve Judy Chicago. Şimdi, Emergence'ın yayınlanmasından 40 yıl sonra, Feministler: Ne Düşünüyorlardı? kitabından ilham alan bir belgesel., yapım aşamasında.
Sanat ve toplumsal mücadeleyi kesiştiren fotoğrafçılıkta uzmanlaşan Steven Kasher, MacAdams'ın çalışmalarını 2010'da New York'taki galerisinde sundu. fotoğrafları diğer bayiler için bir dönüm noktası olabilirdi. "Bu çalışma önemlidir, çünkü bu harika kadınların nasıl göründüklerini görmek istiyoruz.asal durumdaydı, işleri sarstı”diyor. “Fotoğraflarda bu mücadelenin ruhu var. Cynthia, karmaşık veya entelektüel olmaya çalışmadan onları cesurca yakalar.”
Kitap için yaptığı sanatçı açıklamasında MacAdams biraz daha açık sözlüydü: “Sizinle aynı fikirde değillerse, 'S-off' diyebilecek, güçlü ve güçlü kadınları aradım. gözlerinde yumuşaklık ve hayatlarıyla başa çıkma tarzlarında bir dolaysızlık.”
Aktris Lily Tomlin için Ortaya Çıkış bir mihenk taşı olmaya devam ediyor: "Önemli bir ana odaklanan tarihimizin önemli bir parçası." Tomlin, o zamanlar masum zamanlardı, diyor. “Kendimizi oraya koyabilir ve ne hissettiğimizi, ne düşündüğümüzü veya ne için çalışmaya istekli olduğumuzu beyan edebileceğimizi hissettik.” O zamanlar, Millett'in Bowery'deki çatı katı bir merkezdi. MacAdams, “Kate benim harika öğretmenlerimden biriydi” diyor. "Tavuk yemekleri için bütün bu farklı kadınlara sahip olurduk - Gloria Steinem, [sanatçı] Marisol Escobar. Côtes du Rhône içer, sigara tüttürür ve şöminenin etrafında oturup feminizmi tartışırdık.”
MacAdams kadınları fotoğraflamaya başladı çünkü dediği gibi, "Geleceğin kadınların elinde olacağına inanıyordum çünkü erkekler çok fazla kurumsal bir varlıktı ve kadınlar bedeni ve gezegeni korumayı düşündüler ve erkekler bunu umursamıyor gibiydi; sadece ceplerinde para istiyorlardı.” Çığır açan 1969 kitabı Cinsel Politika geçen yıl yeniden yayınlanan Millett, Emergence'ın girişine katkıda bulundu. “Onlar yeni bir tür kadın” diye yazdıMacAdams'ın deneklerinden. "Onları daha önce görmedin. Bende de yok. En azından resimlerde yok. Yeni ortaya çıkan, şimdiye kadar hiç kaydedilmemiş, hiç fark edilmemiş, bir isim verilmiş, bir süreklilik içinde müttefik olan yeni bir türümüz… çoğu. Gözlerinde yeni olanla. Sana bakmak. Ve ötesinde. Çünkü onlar gelecek."
Yine de kitap çıktıktan sonra, eleştirel tepki pek hevesli değildi. The New York Times, "Emergence esasen bir ünlüler albümüdür ve bu yararlı olsa da, iddia ettiği keskin sosyolojik belge değildir," diye alay etti The New York Times. 82 yaşındaki Millett'e bu kötü eleştiriyi hatırlattığımda, konuşma erkek bakışı fikrine ve o noktaya kadar kadınların erkekleri cezbetmek, reklam yapmak, satmak için nasıl poz verdiği fikrine dönüyor. Millett, MacAdams'ın deneklerinin poz vermediğini öne sürüyor. Bekledi ve anı yakaladı. "Bu yüzden ona Skippy adını verdim. Her zaman kendinden öndeydi, zamanının ötesindeydi ve dünyanın ona yetişmesi uzun zaman alacaktı.”
MacAdams, 1939'da Güney Dakota, Webster yakınlarındaki bir rezervasyonda, gazete işleten Kızılderili olmayan bir ailede doğdu. Ailesinin onaylamamasına rağmen sanatçı olma hayalinin peşinden gittiğini söylüyor. Northwestern Üniversitesi'nde tiyatro eğitimi aldıktan sonra New York'a taşındı ve Timothy Leary ve zihin genişletme çalışmalarına katıldı. (“Evet, çok fazla LSD yaptım. Hayata bakmanın yollarını deniyordum.”) Broadway'de ve dışında çalıştı ve 60'ların sonlarında Robert gibi filmlerde rol aldı. Frank'in Ben ve Erkek Kardeşim ve Sokaklarda Vahşi, onun akıl hocalarından biri olacak Shelley Winters'la (başka bir Acil Durum konusu) tanıştığı yer. Ancak Hollywood zorlu olduğunu kanıtladı. MacAdams dışarıda bir lezbiyendi ve oyunu oynayacak mizacına sahip olmadığı onun için açıktı. "Güzel değilim, seksi değilim, meme değilim ve Melania değilim" diyor şimdi.
Böylece Big Sur'daki ünlü ruhani inziva yeri olan Esalen'e gitti, Swami Muktananda ile tanıştı ve maiyetiyle birlikte California sahilinde yukarı ve aşağı ilahiler söyledi. Daha sonra Hindistan'da, Ram Dass adıyla Be Here Now'ın yazarı olacak olan Richard Alpert ile tanıştı. MacAdams, Hindu ashramlarında kadınların marjinalleştirilmesinden bıktığında, Alpert Nepal'e gidip Budist rahibe olan eski bir aktris olan Zina Rachevsky ile çalışmasını önerdi. 1974'te, MacAdams ABD'ye döndükten sonra, Amazon'da The Last Movie'yi çeken o günlerden beri arkadaşı olan fotoğrafçı Aloma Ichinose, onu bir kamera almaya çağırdı. Ichinose, “İşine özel bir bakış var, ama aynı zamanda amansız” diyor. “Rötuş yok; işi zor ama bir o kadar da dürüst ve harika kılan bir ışık yolu var.”
Cheryl Swannack, sanatçı ve Feminists: What We Are They Thinking'in baş yapımcısı., MacAdams ile o sıralarda, Swannack, Los Angeles'ta Judy Chicago gibi müze ve galeri sisteminin dışında kalan kadın sanatçılar için bir sergi alanı olan Woman's Building'in eş-yöneticiliğini yaptığı sırada tanıştı. Swannack, her zaman düşündüğünü söylüyorkitap filme alınmalı. "Şu ana kadar yapamazdık. 70'lerde kadınların bu kadar güçlü ve bağımsız görünmesi fikrine kimse tahammül edemezdi."
O, Millett, Tomlin ve MacAdams, son 40 yılda büyük ilerlemeler kaydedildiğini kabul etseler de, son cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ardından bugün bile hazır olup olmadığımızı sorguluyorlar. MacAdams, Donald Trump'ın kazanmasına şaşırmasa da depresyonda olduğunu söyledi. Ama sonra, “Ben bir süfrajetim. Hepimizin oy hakkı savunucusu olmalıyız. Elizabeth Cady Stanton oy kullanamadan öldü ama sonunda kadınlar oy kullandı. Bu yüzden yürümeye ve kadınların mümkün olan her şekilde erkeklerle eşit olduğu gerçeğine inanmaya devam edeceğim. Şimdi sadece daha sert, daha akıllı ve daha güçlü olmamız gerekiyor ve sonunda kazanacağız."