... insan ilk zindandan, tabiat zindanından, bilinç, irade ve yaratıcılığını, tabiatı tanımak suretiyle yani bilimle çekip kurtarabilir.
İkinci zindandan, yani historizm zindanından, tarih felsefesine ve tarihin belirleyiciliğinin istihdamını, yani tarih bilimini tanımakla kendi kurtuluşunu temin eder.
Üçüncü zindandan, yani sosyolojizm ve sosyal düzen zindanından ise bireyler kendini bilim ile kurtarabilir ve kendi toplumsal düzenlerinin kurucusu olabilirler.
Dördüncü zindan, en kötü zindandır ve insan bu zindan karşısında en aciz tutsaktır. Bu zindan, ''kendimdir.''
İlginçtir, gördüğümüz üzere tarih boyu her ne kadar insan, söz konusu üç zindandan kurtuluşunu daha ileri derecede temin etmiş, bugün bu üç cebrin zorlama ve baskısından her dönemdekinden daha fazla kurtulmuş ve bu üç cebre her zamankinden fazla egemen olmuşsa da dördüncü cebir karşısında, yani ''kendi'' cebri, kendi zindanı karşısında tersine her dönemden daha çok, hatta teknolojiye sahip bulunmadığı, tabiat bilimlerini bilmediği, sosyoloji ve tarih felsefesini anlamadığı dönemden daha çok acizdir. Sonra günümüz insanının bu dördüncü belirleyicinin tutsağı oluşu, birinci, ikinci ve üçüncü zindanlardan kurtuluşunu da boş, anlamsız ve beyhude kılmıştır. Bugün tabiat, tarih ve toplum zindanından kurtulan insan boşluğa düşmektedir. Niçin? Çünkü dördüncü zindanın tutsağı olan insanın, önceki üç zindandan kurtuluşuyla mutsuzluğu da başlıyor.