“Devotia moderna”, Hollanda’da aldığı kurala bağlanmış biçim içinde, manastıra özgü bir dinsel hayat biçimi yaratmıştır. Müminler, ölçülü hareketlerinden, kambur yürüyüşlerinden, sırıtmalarından, yeni ama yamalı elbiselerinden tanınmaktaydılar. Ve özellikle bol bol gözyaşı dökmelerinden anlaşılmaktaydılar. “Devotio est quaedem cordis tereritudo, qua quis in pias faciliter resolvitur lacrimas”. (İman, onun aracılığıyla kolayca gözyaşına boğulanabilinen bir cins gönülden sevgidir). Tanrıdan “gündelik olarak, gözyaşlarının (oluşturduğu) vaftizi” talep etmek gerekir; bu gözyaşları ibadetin kanatlarıdır ve aziz Bernard’ın sözleriyle, meleklerin şarabıdır. Övgüye değer gözyaşlarının affediciliğine sığınmak, bütün yıl boyunca buna hazırlanmak ve kendini buna alıştırmak gerekin. Ama bu hazırlığın esas olarak Careme yortusu sırasında yapılması ve duahanla birlikte “Fuerunt mihi lacrimae meae panes die ac note” denilmesi gerekir. (Bu gözyaşları) bazen o kadar bol gelirler ki, hıçkırıklar ve iç çekmeleri içinde dua ederiz, “ita ut suspiriosa ac cum rugitu oremus”. Ama eğer gözyaşları gelmezse, zorlamamak gerekir. Bu durumda kalbin gözyaşlarıyla yetinilir. Üçüncü şahısların karşısında olağanüstü bir dindarlığın göstergelerinden kaçınmak gerekir.