Uzun zamandır bazı okuyucular beni son zamanlarda bu “yüksek korku” film trendinden bıkmış bir adam olarak hatırlayabilir. Hırsı ve yetişkinlere yönelik temaların peşinde koşmayı teşvik etmekten çok mutlu olsam da, film yapımcıları, efendim lütfen Kötü ilişkiler ve toplumsal kadın düşmanlığı hakkında filmler yapın, eğer gerçekten hikaye anlatmakla ilgileniyorlarsa? Onları, internet düşünce parçalarını çalkalayan fabrikalar için sadece nahoş görünen içerik yemi kadar korkutucu olmayan sıkıcı “sanat evi korku” ziynetleriyle giydirmek yerine?
Eh, öyle görünüyor ki Parker Finn duamı duydu ve şeklinde yanıtladı Gülümsemek, sizi bir tiyatroda korkutmaktan başka bir şeyle ilgili olmayan, ince, nahoş küçük bir eser. Memnuniyetle, başardı, tam olarak çünkü film, filmlerinin “korkudan daha fazlası” olduğunu kanıtlamak zorunda hisseden diğer film yapımcılarını sık sık rahatsız eden şeylere çok az saygı göstererek temelleri sıfırladı. Sanki “sadece korku” utanılacak bir şeymiş gibi.
Hemen yarasa, Gülümsemek ana hikayesini hemen başlatarak iyi bir başlangıç yapıyor. Kahramanı psikiyatrist Rose Cotter’ın (oyuncu tarafından canlandırılan) travmatik geçmişine işaret eden kısa, parçalı bir geri dönüşten sonra (buna bir iğne yapın). sosie domuz pastırmasıgörünüşe göre ailesinin isteklerine karşı oyunculuk kariyeri sürdüren Kevin pastırması ve Kyra Sedgwick) Cehennemden Gelen Haftası hakkında başıboş dolaşan, başgösteren şiddetli ölümünün korkunç görüntüleri ve herhangi bir insan şeklini alabilen bir yaratık tarafından takip edilmesiyle noktalanan, darmadağınık ve solgun görünümlü bir üniversite öğrencisi ile oturur, dişlek gülümseme. Ve sonra, Rose onun söylediklerini algılayamadan öğrenci kendi ürkütücü gülümsemesini sergiliyor ve tam o anda ve orada gözünün önünde ürkütücü bir şekilde intihar ediyor.
Cue başlık kartı! Uzatılmış bir giriş yok, oyalanmak yok, sadece bizi kanlı havuzun derinlerine itiyor.
Şimdi, açılış sahnesinin o özetini okumuş ve kendi kendinize “Ama benzer kurguya sahip düzinelerce film gördüm” diye düşünmüş olabilirsiniz. Ve haklı olurdun. Gülümsemek özgünlük için puan almaz. Sıfır. Aslında, filmin önermesi çok kolay bir şekilde şu şekilde özetlenebilir: “Ya eğer Yüzük ayrıca Takip Eder” ve vicdanım rahat olmasa da şöyle olduğunu söyleyebilirim iyi bu iki filmden biri olarak, neredeyse etkili hedef direğini nereye koyduğunuza bağlı olarak, o filmler gibi ve hatta belki biraz daha korkutucu. Eğer bir korku hayranıysanız, bunu izlemeye değer kılan şey, utanmazca özgün olmayan önermesinin uygulanmasıdır; Finn, filmin bir hilesinden – uygunsuz durumlarda çok geniş bir gülümsemenin doğasında var olan ürkütücülük – beklenmedik şekilde etkileyici bir mesafe elde ediyor ve bir şekilde, tür için en ucuz numaralardan biri olan, dayanılmaz derecede gergin ve korkutucu olan atlama korkutmaları yapmayı bile başarıyor. .
Neredeyse tamamı bu özelliği daha önce hiç duymadığım, usta bir ekip tarafından destekleniyor. Cristobal Tapia de Veer‘müzik’ diyebileceğiniz kadarıyla, uyumsuz cıyaklayan yaylı çalgılar, inilti ve kükreme arasında gidip gelen atonal sesler ve çınlayan bas ve vurmalı çalgıların tam anlamıyla nahoş bir karışımı. birbirinin içine. O zamandan beri değil Daniel İnciiçin çiş renginde sinematografi Teksas Testere Katliamı yaklaşık elli yıl önce bir korku filminin tek bir zanaat unsuru bu kadar uygun bir şekilde isyan etti. Şapkamın bir ucu da Elliot Greenbergne zaman ve ne zaman olduğunu bilen sezgisel bir anlayışa sahip bir editör olumsuzluk Etrafında dönerse korkunç bir şeygöreceğini bilen bir izleyici üzerinde maksimum korku uyandırmak için kesmek, Tanrım, biliyorum! DP Charlie Sarroff çekimlerinde karanlığı ve negatif alanı fevkalade bir şekilde esnetiyor ve kaygımızı artırmak için arka plan çekimlerinde net olmayan görüntüler yakalamak konusunda canlandırıcı bir rahatlık sağlıyor.
Ve eminim ki bu, annemle babamın okumak istediği şey olmayabilir ama kızları çok yetenekli bir aktris. Hayır, onun için geçici bir Oscar kampanyası başlatmamıza gerek yok; bu olağanüstü değil Lupita Nyong’o içinde Biz veya Essie Davis içinde Babadook-seviye başarı. Ancak, böyle bir film için “doğru” ekran varlığına sahip ve akıllı, rasyonel kahramanın önce onu bir arada tutan ve sonra aynı sinir karmaşası ve zar zor tutarlı kekemelik haline gelene kadar giderek daha fazla sarsılan güvenilir bir yay çiziyor. önsözde öğüt vermeye çalıştı. Bundan sonra ne yapacağını görmek için sabırsızlanıyorum.
Deeper Themes’e yönelik aldatmacaları bile canlandırıcı, çünkü evet, The Monster Is Trauma Personified™’in ve bunun Rose’un geçmişiyle bağlantılı olduğunu öğreniyoruz, ancak bu asık suratlı temada debelenmek ya da güvensizlik gibi kafamıza çarpmak yerine. MFA, eleştirel analiz dönem ödevinin kelime sayısını doldurmaya çalışırken, Finn, bu temayı gülümseyen yaratığın mekaniğine ve onun kurbanlarını oyunun gidişatını bozmadan nasıl tuzağa düşürdüğüne işleyecek kadar akıllı. perili ev gezintisi yapıyor, bizi daha çok uğraştırmak için yatırım yapıyor.
Dır-dir Gülümsemek bazen aşırı yönlendirilir mi? Elbette (Bazı Hollandalı açıları seviyorum, Parker… ama onları sevmiyorum o fazla). Korku türünde bir taklit edilemezlik örneği mi? Kesinlikle hayır. Ama size şu kadarını söyleyeceğim: A24, A24’ten bir iki şey öğrenebilir. Gülümsemekkendi heyecanını sulandırmayan veya etkili bir korku deneyiminden başka bir şey olmaktan uzaklaşmayan bir film.
Bu güncel sinema ortamında, bu tam anlamıyla bir mucizeye yakın.
PUAN: ★★★