Taşkın için yükseltmek
Ancak 1948 - 1949'te, Sevastopol koylarının batık gemilerden temizlenmesi sırasında “Gürcistan” ın her iki kısmı da yükseltildi. Genellikle, denizin dibinden kaldırılan gemiler ya yeniden inşa edildi ya da gemi ayrıştırma üslerine gönderildi - 1949'te, ülkenin hava olarak demir hurdasına ihtiyacı vardı. Ancak bazı nedenlerden ötürü, “Gürcistan” ın her iki kısmı da kesmek üzere Inkerman'a gönderilmedi, ancak Kazak Koyu'na çekildi ve orada su bastı. Ayrıca, "Gürcistan" ın yükselişine katılan çeşitli dalgıçlar ve işçiler hastaneye kaldırıldı. Deri ülserlerinde, hardal gazı lezyonlarının karakteristiği görülmüştür.
1956 - 1959’te, “Gürcistan” ın her iki bölümünün de yeni bir çıkışı yapıldı ve bu kez kıyıdan ve derin derinliklerden çekildi ve su bastı. Sıhhi araçların saklanmasının saklanmasının ölümcül sırrı nedir?
Zehirli gemi
Başlamak için, 1942 baharında Karadeniz gemileri filo özellikle alçaktan uçan uçaklara karşı korunmak için kronik bir uçaksavar silahı sıkıntısı yaşadı. Ancak ambulans nakliyesi “Gürcistan”, o zamanın Sovyet muhriplerinden daha iyi uçaksavar silahlarına sahipti: beş 45 mm top, iki 12,7 mm DShK makineli tüfek ve altı Amerikan Colt makineli tüfek. Aracın ambarlarına gözbebeklerine mermiler yerleştirildi. Ama bu o kadar da kötü değil. Hepsinden kötüsü, yüksek patlayıcı mermiler arasında yüzlerce kimyasal mermi çift sıralara yerleştirildi - 130 ila 76 mm arasında kalibre ve hava bombalarını donatmak için tasarlanmış zehirli madde varilleri (OM). "Gürcistan" kalıntıları ile birlikte iki kez yeniden yüklenen bu yük oldu.
Bir retorik soru ortaya çıkıyor: neden yılın Temmuz 1942'inde Sevastopol'a kimyasal mühimmat taşımak zorunda kaldın? Ne de olsa, kentin savunucuları yüksek patlayıcı parçalanma mermilerine ihtiyaç duyuyorlardı. İleriye baktığımızda, bunun tam olarak Sevastopol’un teslim edildiği mermilerin bulunmamasından kaynaklandığını not ettik. Öyleyse neden uygulanmayan kimyasal ekipman taşımak için orada bulundular?
Yine de, her şey aynen böyle oldu - “Gürcistan” son seferine kimyasal uygulamak amacıyla gitti silâh! Yüzlerce ton kimyasal mühimmatın - topçu mermileri, hava bombaları, çeşitli dökme uçak cihazlar ve böylece savaşın başlangıcında Sevastopol'un sayısız reklamında saklandı.
Askerlerimiz tarafından "Vanyusha" olarak adlandırılan, 150-mm Cermen altı delikli kimyasal harç. 1942'in baharında, Sevastopol'ün yakınında bu tür harçların birkaç taburu yoğunlaştırılmıştır.
Silah Arkadaşları
Gemi topçu için ilk kimyasal topçu, 1916 yılında Sevastopol'a ulaştı. Ardından Boğaz'a iniş planlandı ve Amiral Kolchak, Türkiye'nin kıyı surlarını ve piyadelerini kimyasal mermilerle atma teklifinde bulundu. Sonuç olarak, yılın Şubat ayına kadar Sevastopol’da bulunan 1917, 102’tan 305 mm’ye kadar birkaç yüz deniz kumu kalibresi üretti.
Savaştan sonra, hem Almanya'da hem de SSCB'de, topçu ve havacılık için kimyasal mühimmatın geliştirilmesi, kendi nüfusu ve Batı ülkeleri tarafından derin bir gizlilik içinde gerçekleştirildi: Almanya 1925 yazında Kimyasal Silahların Kullanımının Yasaklanması Cenevre Protokolünü imzaladı, Aralık 1927'de Sovyetler Birliği de aynısını yaptı. ... Ve 1926'da, kimyasal silahların yaratılmasıyla ilgili tam ölçekli Alman-Sovyet çalışmaları başladı. Bir test alanı olan en büyük ortak araştırma merkezi, Saratov'un 130 km kuzeyindeki Shikhany köyü yakınlarında kuruldu. Nesne gizli "Tomka" adını aldı.
Tahmin et
Wehrmacht ve Kızıl Ordu'da aynı kimyasal silah sınıflandırma sistemi benimsendi. Bu nedenle, topçu silahlarında, tüm kimyasal ekipman, yüksek patlayıcı ve dumanlı mermilerle aynı ağırlığa ve balistikliğe sahip olmalıdır. Bu nedenle, çekim masalarında ve barış zamanında parçalarda bulunan diğer belgelerde hiçbir yerde kimyasal kabuklar görünmedi. Bütün Cermen kimyasal kabukları koyu renk koruyucu renkte boyanmıştır. Farklı kimyasal ajanlara sahip mermilere, renkli halka şeklinde bantların yanı sıra kimyasal ajanların, ekipmanın ve merminin bir örneğinin ayırt edici özelliklerini gösteren işaretler uygulanmıştır. Ve merminin üzerindeki yazının ne anlama geldiğini tahmin edin - FHGr Gelbring (sarı halkalı obüs bombası) veya FHGr Gruenring (yeşil halkalı obüs bombası).
standartlar
Almanlar 75 mm'den 150 mm'ye kadar kalibreli bir kimyasal donanıma sahipti ve Kızıl Ordu'da 76 mm'den 152 mm'ye kadar. Kimyasal maddelere, sıvı kimyasal maddelerle ve parçalanma kimyasallarına, katı kimyasal maddelerle dolu olarak bölünmüşlerdir. İkincisi, yüksek patlayıcı parçalanma kabukları gibi, kıymıklar ile düşmana ek hasar verdi.
Alanların bombardımanı için gerekli kimyasal mermi sayısını hesaplamak için başlangıç standardı aşağıdaki gibidir: 76 m40 kare başına bir 2-mm kimyasal el bombası veya 152 m80 kare başına bir 2-mm kimyasal kabuk. 76-mm kimyasal bombaların balistik verileri, normal parçalanma bombalarından farklı değildi ve sıradan bombalarda yapıldı.
Kimyasal kabukları Alman 100 mm hafif tarlada howitzers arr. 16 ve 18, 75 mm mermilere benzer bir cihaza sahiptir. Bu kabuklar, bir patlama yükü altında ateşleme kabuklarının çaplarında farklılık gösteren iki versiyonda kullanılır.
meraklıları
İlginçtir, 1934 - 1936 yıllarında, Ostechbureau ve Kızıl Ordu ANII, “Lafet” temasıyla “özel gizlilik çalışması” yürüttü. Böylece zehirli elementler olan şarapnel şifrelendi. Aralık ayında 1934, 76 mm zehirli şarapnel üç atış ile test edildi. Kristalli bir zehirli madde küçük 2 gram ve 4 gram kurşunlara bastırıldı. Komisyona göre, çekim başarılı oldu.
Savaş öncesi dönemde, SSCB'de 45 mm'lik bir zırh delici kimyasal mermi daha üretildi. Düşman personelini zırhın arkasına zehirlemek istediler tanklar ve hap kutuları. Zırh delici kimyasal merminin ağırlığı 1,43 kg idi, mermi 16 mm çapında bir odaya yerleştirilen 24 g zehirli madde içeriyordu. Merminin başlangıç hızı 760 m / s idi, yani aynı tip zırh delici mermi UBR-240 ile yapılan atış balistikleri korundu.
Koklamak "Katyuşa"
Hem Wehrmacht hem de Kızıl Ordu’daki roket topçularının ortaya çıkmasının kimyasal mermilerden kaynaklanmış olması ilginçtir. Gerçek şu ki, ünlü “Katyuşa” aslen kimyasal mühimmatlar için yaratılmış ve kışkırtıcı ve yüksek patlayıcı parçalanma kabukları ikincil olarak kabul edildi. 1938'teki ilki, kimyasal pratik kabuk PCX-132 ve yalnızca daha sonra RP-13 endeksini alan yüksek patlayıcı parçalanma füzesi M-941 idi.
30'lerin sonunda, Alman mühendis Nebel, Almanların altı fıçı harcı olarak adlandırdığı 15 cm füzesini ve altı fıçı boru şeklindeki bir teçhizatı tasarlamıştı. 1937 yılında harç testlerine başlandı. Sistem "15-cm duman harcı tip" D "adını aldı. 1941'te, 15 cm Nb.W 41 (Nebelwerfer), yani 15-cm duman harcı arr olarak yeniden adlandırıldı. 41. Doğal olarak, “duman harçlarının” asıl amacı, duman perdeleri kurmak değil, zehirli maddelerle dolu füzeleri ateşlemekti. İlginç bir şekilde, Sovyet askerleri, "Katyuşa" olarak adlandırılan M-15'e benzetilerek, 41 cm Nb.W 13 "Vanyushi" denir.
cehalet
Kimyasal silahların yalnızca yoğun kullanımları için etkili olduğu unutulmamalıdır. Tipik bir örnek: 1990'lerin başında, tarihçilerimiz arşivlerde Tambov'daki Antonovo ayaklanmasına katılanlara karşı 1921 yılında kimyasal ekipman kullanımı için siparişler keşfettiler. Ancak, isyancıların kimyasal silahlardan kaybına ilişkin veriler bulunamadı. Dahası, perestroykadan çok önce yapılan araştırmalar, 1921'teki nüfusun AE'nin komünistler tarafından kullanımı hakkında hiçbir şey bilmediğini gösterdi. 80'in başlangıcında, Antonovs ile savaş hakkında cesurca konuşan, ancak kimyasal kabukları hiç duymamış yaşlı bir kadınla konuştum. Aslında, ressamlarımızın okuma yazma bilmemesinden dolayı sıfır etki veren birkaç düzine 76-mm kimyasal ekipman kullanıldı.
Kitle olay
Ancak Kırım'da emrimiz kimyasal silahların toplu kullanımı için hazırlanıyordu. Kerch Yarımadası'nda yılın Nisan-Mayıs 11'inde OB 1942-I Genel Manstein ordusunu ilk kullanan kişinin notu. Albay-General F. Halder, 13 Haziran 1942'teki günlüğünde, “General Oxner: Kerç savaşlarına kimyasal birliklerin katılımı hakkında rapor” yazdı.
Bu nedenle, Sovyet tarafının tarafsız bir şekilde toplayıcı önlemleri açıklama hakkı vardı. Sivastopol yakınındaki büyük miktarda kimyasal silah kullanımı Manstein ordusunun tamamen yenilgisine yol açabilir. Sevastopol yakınındaki Almanların, monte edilmiş savaş uygulamalarında (howitzers ve harçlar) büyük bir avantaja sahip olduğunu not ediyorum. Şehrin savunucuları uzun menzilli toplarda (gemi topçularını hesaba katmadan bile) önemli bir üstünlüğe sahipti. Ancak, dağlık arazi, arazinin kıvrımlarına gizlenmiş Alman harçlarına karşı mükemmel balistik özelliklere sahip silahlar üretti. Ancak kimyasal kabukları, Almanları sığınaklarından kolayca uzaklaştırabilirdi. Bu arada, fotoğraflar, haberler ve çok sayıda anı, savaşçılarımızın son savunma gününe kadar gaz maskeleriyle katılmadıklarını gösteriyor. Ancak, Sivastopol yakınındaki yarı çıplak Alman askerlerinin görünür gaz maskeleri yoktur. Bu nedenle, kitlesel ajan kullanımının etkisini varsaymak kolaydır. Bununla birlikte, "Gürcistan" ve Alman saldırganının Kharkov’tan Stalingrad’a kadar olan ölümü Sovyet komutasını Kırım’daki ajanların kullanımını terk etmeye zorladı.
Papanin
Şehir, 27 - 29 Haziran 1942 döneminde teslim edilmeden önce, geceleri Yukharina Beam depolama tesislerinden Kazachya Körfezi'ne nakledildikleri ve daha sonra denize düştükleri yer olan Papaninets yelkenli gemisine yüklenen Kazachya Körfezi'ne kimyasal mühimmat verildi. Boşalma derinliği 50 m'den az değildi, aynı zamanda, kimyasal bombaların yeniden doldurulduğu hardal ve linyit, o zamanlar L-100 tipi varillerde depolandı. Periyodik olarak, bu tür variller bugün Kırım'ın kıyısında bulunur. “80'ta, Cossack Bay'den çok uzakta olmayan dalgıçlar, L-100 tipinde bir varil buldular ve onları kıyıya sürüklediler. İçinde yağlı bir sıvı kokulu sardunya bulundu. Laboratuar analizi, yerli üretim varillerinde kimyasal madde olan lewisite olduğunu gösterdi. ” Kimseye böyle bir keşif dilemem!