Paris’in göbeği, 25 Eylül Pazar günü trafiğe kapatıldı. Çok geniş bir alana (saat 11 ile 18 arasında) otomobil giremiyor. Bu yasağın uygulandığı bölgede tamamı 650 kilometre tutan sokak ve cadde yayalara, bisikletlilere bırakıldı. Bu arada şehir otobüsleri (ve tabii metro) normal olarak çalışıyor bu alanda. Bir de taksiler girebiliyor. Ancak hız sınırı var: 20 km/saat.
Yukarıda koyu yeşille gösterilmiş olan bölge trafikten arındırılmış alan. Burada motosikletler de dolaşamıyor. Hatta belediyenin sorumlu olup işlettiği “autolib” bile. (Bu, kentin sayısız köşesine binlerce dağıtılmış olan, elektrikle çalışan ve saatliğine elektronik olarak kiralanan başarılı bir otomobil sistemi.)
Diğer günlerin gürültülü, kazalara neden olan, hava kirliliği yaratan otomobil trafiği bugün kentin yarısında yerini sokakta oynayan çocukların sesine, kaydırak yapan gençlerin neşesine, binlerce bisikletlinin tur atmasına ve yaşlıların sakin sakin, keyifle dolaşmasına bırakıyor.
Belediyenin bu girişiminin temelinde iki ana hedef var. Birincisi, motorlu taşıt trafiği nedeniyle gittikçe artmakta olan hava kirliliğini azaltmak. Gerçekten de, Paris bu konuda sıkıntılı. İkincisi de, kentin üzerine çökmüş olan otomobil imparatorluğunun belini bir ölçüde kırarak Paris’i zevkle yaşanır bir ortama dönüştürmek.
Aslında bu girişim çok eskilere dayanıyor ve gelişe gelişe büyüyüp sayısız kente yayılıyor. Şu sıralarda dünyada 1.500’ü aşkın kent Paris’tekine benzer “otomobilsiz gün” düzenliyor. Geçtiğimiz yıl Ekogazete bu konuyu kapsamlı bir yazıyla sunmuştu. (Yazıya buradan ulaşabilirsiniz.)