Ateş, dünyadaki en yararlı doğa olaylarından biridir. İlk insanlar ilk önce doğal olarak yanan bölgelerden ateş yaktılar ve daha sonra alevler ürettiklerinde, yaşamları dramatik şekilde değişti. Bu doğa anlayışıyla, gecenin batısından sonra ışık ve ısı olabilir ve yiyeceklerini pişirebilirlerdi.
Ancak ateş, aynı zamanda dünyanın en tehlikeli olaylarından biridir ve bu gerçek insanlarda kaybolmamıştır. Arkeolojik kanıtlar, erken avcıların avlarını temizlemek için ateş kullandığını ve bazı grupların bunu diğer insanlarla savaşmak için kullandığını ileri sürmektedir. Tarih boyunca, yangının son derece etkili ve yıkıcı bir silah olduğu kanıtlanmıştır.
Yangın silahlarındaki en ilginç gelişmelerden biri de flamethrower. Modern alev makinesi 20. yüzyılın başlarında ortaya çıktı, ama asıl fikir aslında binlerce yaşında. Bu makalede, bu erken piroteknik silahların yanı sıra modern meslektaşlarına, ne yaptığını ve nasıl yaptıklarını anlamak için bakacağız.
-
10. yüzyılda gösterildiği gibi "Yunan ateşi" nin erken kullanımı Bizans el yazması
Ateşe, iki veya daha fazla madde arasındaki kimyasal tepkime, tipik olarak havadaki oksijen ve bir çeşit yakıt (örneğin benzin, odun veya kömür). Bu reaksiyon, genellikle başka bir alev veya kıvılcımın neden olduğu aşırı ısı ile tetiklenir. Ateşin kendi ısısı, yanması için yakıt olduğu sürece kimyasal reaksiyonu sürdürmek için yeterlidir.
Bir alev makinesinin temel fikri, ateşi yaymaktır. fırlatma yanan yakıt. Kabaca 5'inci yüzyıldan kalma en erken alev alevlendiriciler, yanıcı katı malzeme (kükürt veya kömür gibi) ile doldurulmuş uzun tüplerdi. Bu silahlar, bir darbe tabancasıyla aynı şekilde çalıştı - savaşçılar, tüpün bir ucuna düştüler ve yanan maddeyi düşmanlarına ittiler.
7. yüzyılda daha sofistike bir tür alev silahı yaygın kullanıma girdi. Bu dönemde Bizans İmparatorluğu ekledi "Yunan ateşi" onun cephaneliğine. Yunan ateşi muhtemelen sıvı petrol, kükürt, sönmemiş kireç ve diğer elementlerin bir karışımıydı. Her durumda, çok yanıcı, yağ bazlı bir akışkandı.
Savaşta Bizanslı kuvvetler, bu maddeyi dar pirinç borularla büyük bir rezervuardan pompalayacaktı. Bu tüpler basınçlı sıvıyı güçlü bir akışa yoğunlaştırdı, aynı şekilde bir hortum ve nozul dar bir jet içine suyu konsantre etti. Askerler ateşlendiğinde sıvı akışını ateşlemek için pirinç boruların ucunda bir sigorta yaktılar. Sıvı akışı havada düzinelerce ayak taşıdı.
Bizanslılar bu silahları Konstantinopolis'in duvarlarına ve gemilerinin yaylarına monte ettiler. Yanıcı madde yağ bazlı olduğu için, suya çarptığında bile yanmaya devam ederek, deniz savaşlarında özellikle etkili bir silah haline geldi.
Flamethrowerların askeri ve sivil kullanımları vardır. Flamethrowers daha fazla resim bakın.
Başlangıçta, Bizanslıların düşmanları bu korkunç silahla gizlendi, ama çok geçmeden, diğerleri teknolojiyi kopyaladılar. Çin, ileri teknolojiyi bir sonraki seviyeye taşımak için uyguladı. Bizanslılar, bir yeraltı kuyusundan suyu sürmek için kullanılan türden çok temel bir pompa kullandılar. Bu tür pompalar sadece aşağı akıştaki sıvıyı dışarı atmaktadır, bu yüzden Bizanslı alev alevleri yalnızca kısa mesafelerde ateş yakabilir. Çinliler daha gelişmiş bir pompa geliştirdiler çift etkili körük. Çift etkili körükler, iki pompa odasını tahrik eden bir döner pedaldan oluşur. Pedal bir odaya (aşağı inme) doğru iterken, diğer tarafa (yukarı-aşağı) doğru kalkar. Bu şekilde, pompa sürekli olarak akan sıvıyı akıtıyor ve sürekli bir akaryakıt akımına izin veriyor (ve bu yüzden de sürekli bir ateş).
Bu tür silahların kullanılmaya başlamasından kısa bir süre sonra, başka bir piroteknik teknoloji tarafından gölgede bırakıldı: barut. Önümüzdeki bin yıl boyunca, barut savaş dünyasında devrim yarattı ve alev püskürtücüler az çok yol kenarına düştüler.
Fakat bir sonraki bölümde göreceğimiz gibi, alevlendiriciler en sonunda değiştirilmiş bir biçimde dünya savaş cephanesine yeniden sokuldu.
Fransız askerleri Birinci Dünya Savaşı sırasında Flanders, Belçika'da Alman siperlerine gaz ve alev saldırısı yapıyorlar.
Birinci Dünya Savaşı'nda, Alman ordusu, alev makinesini yeniden keşfetti ve cephanelerine ekledi (yeni ve gelişmiş bir biçimde). II. Dünya Savaşı, her iki taraftaki kuvvetler savaş alanında bir dizi alev silahı silahı kullandı.
En etkileyici yenilik ise el alev makinesi. Bu uzun, silah tipi silahın, askerler sırtında taşıyabilecekleri bir yakıt tankı var.
New Castle Operasyonu sırasında Vietnam'da bir ABD'li alev makinesi operatörü - yakıt tanklarının ağırlığı ve büyüklüğü, askerleri düşman ateşine karşı son derece savunmasız hale getirdi ve askerlerin onu korumak için görevlendirilmesi gerekiyordu.
bir ABD Donanması "Zippo" alev makinesi bir devriye botundan test edilir. Elektronik ateşleme sistemlerinin güvenilmezliği, operatörlerin, yakıtı nozuldan çıkarken ateşlemek için bir Zippo çakmağı kullanmak zorunda kalması anlamına geliyordu.
Aşağıdaki şema, tipik bir el ünitesinin nasıl çalıştığını göstermektedir.
Bu içerik bu cihazda uyumlu değil.
Sırt çantası içerir üç silindirli tank. İki dış tank, Yunan ateşini yapmak için kullanılan malzemeye benzer, yanıcı, yağ bazlı bir sıvı yakıt tutmaktadır.Tankların vidalı kapakları vardır, bu sayede kolayca tekrar doldurulabilirler. Orta tank yanıcı, sıkıştırılmış bir gaz (bütan gibi) tutar. Bu tank, bir basınç regülatöründen iki bağlı tüplere gaz besler.
Bir tüp, daha sonra tartışacağımız tabancadaki ateşleme sistemine yol açar. Diğer boru, iki yan yakıt tankına yol açar ve sıkıştırılmış gazı yanıcı sıvının üzerindeki açık alana bırakır. Sıkıştırılmış gaz, yakıt üzerinde büyük bir aşağı doğru basınç uygulayarak, tanklardan dışarıya, bağlı bir hortum aracılığıyla, tabancadaki bir hazneye doğru itmektedir.
silah muhafazası sonunda bir valf tapasıyla içinden geçen uzun bir çubuk vardır. Tabancanın arkasındaki bir yay, tıkacı bir valf yuvasına bastırarak çubuğu ileriye doğru iter. Bu, tetik kolu bırakıldığında yakıtın tabanca nozulundan dışarı akmasını önler. Operatör tetik kolunu sıkınca, çubuğu (ve takılı fişi) geriye doğru çeker. Valf açıkken, basınçlı yakıt memeden akabilir. Bunun gibi bir alev makinesi, 50 metreye (46 metre) kadar yakıt akıntısı çekebilir.
Memeden çıkarken, yakıt akar. ateşleme sistemi. Yıllar içinde, alev makinelerinde kullanılan ateşleme sistemleri çeşitli olmuştur. Daha basit sistemlerden biri, yüksek dirençli bir tel bobini idi. Elektrik akımı bu tellerden geçtiğinde, çok fazla ısı yaydılar ve yakıtı yanma noktasına getirdiler. Yukarıdaki diyagramdaki tabanca biraz daha ayrıntılı bir sisteme sahiptir.
Ne zaman ateşleme valfı açık, sıkıştırılmış yanıcı gaz, sırt çantasındaki orta silindir tankından tabanca ucuna kadar uzun bir hortum boyunca akar. Burada hava ile karıştırılır ve nozülün önündeki hazneye birkaç küçük delikten salınır. Tabanca ayrıca, portatif bir batarya ile çalışan nozulun önüne yerleştirilmiş iki bujiye de sahiptir. Tabancayı hazırlamak için operatör, ateşleme valfini açar ve bujiyi etkinleştiren bir düğmeye basar. Bu, akan yakıtı ateşleyen ve ateş akışını yaratan nozulun önünde küçük bir alev oluşturur.
1 No'lu Tabur Taburu'ndaki Vietnam'ın Quang Ngai ilçesinde, Doser Operasyonu sırasında I. Tank Taburunun saldırı tanklarının alev tankları.
Dünya Savaşları I ve II'nin yanı sıra Vietnam savaşında, el tipi modellere benzeyen flamethrower tasarımları tanklara monte edildi.
Tipik olarak, bu silahlardaki yakıt, doğrudan tank motoru tarafından beslenen döner veya pistonlu pompalarla tahrik edildi. Daha fazla pompalama gücü ile, tanka monteli alev püskürtücüler daha iyi bir menzile sahipti ve daha fazla yakıt deposu alanı ile daha büyük bir mühimmat tedariki gerçekleştirdiler.
Askeri kuvvetler bugün bu tür silahları kullanmaya devam ediyor, ancak teknoloji şiddetsizler için daha yaygın olarak kullanılıyor sivil amaçlar. En önemlisi, ormancılar öngörülen yakmalarda alev püskürtücüler kullanırlar ve çiftçiler tarlaları temizlemek için kullanırlar. Bazı otomobil meraklıları, otomobillerinin arkasına düşük menzilli alevli atıcılar takarlar ve havalandıklarında etkileyici bir ateş topu çıkarırlar. Kaya yıldızları ve diğer eğlence meraklıları genellikle detaylı piroteknik ekranların bir parçası olarak alev püskürtücüler içerir.
Günümüzde en çok bilinen flamethrower teknolojilerinden biri aslında en basit olanıdır. "Yangın breathers"Kendi gövdelerini (genellikle gazyağı) ağızlarına boşaltarak ve bir ateşleme sistemini (tipik olarak bir meşale) tutarak kendi alevlerini alevlendiriciler haline getirin. Gazyağı tükürdüğü zaman, meşale ateşler ve göz kamaştırıcı bir yangın akımı yaratır. (sadece profesyoneller bunu denemelidir - bu çok tehlikelidir) Teknik kesinlikle düşük teknolojidir, fakat çalışma prensibi tam olarak en pahalı askeri alev makinelerindeki gibidir!
Alevciler ve ilgili konular hakkında daha fazla bilgi için bir sonraki sayfadaki linklere bakın.