İshal hastalığına yakalandı. Kendine hakimiyeti kayboldu. Yutkunamıyordu, yemek yiyemiyor su içemiyordu. Hizmetçiler, köleler; ellerinde altın şamdanlar, ipek halılar, altın eşyalar olduğu halde, etrafında dönüp duruyorlar ama, derdine derman olamıyor, bir lokmayı boğazından geçirmeye muvaffak olamıyorlardı. Gözlerinin feri sönmüştü. İpek yorgan ve atlas örtüler içinde, altına kaçırdığı için kokudan yanında durmak mümkün olmuyordu. Ikına ıkına, inleye inleye, aç susuz ve necaset içinde son nefesini verdi.
Çoğu gayrı meşru yollardan elde edilmiş bunca para, servet, altın, gümüş, çiftlik, mal mülk bir nefes almasını, bir lokma yemesini ve bir yudum su içmesini sağlayamamıştı. Üstelik bu kadar mal mülk onu rüşvetçi olarak tarihe kaydettirmiştir.
Rüstem Paşa iyi bir devlet adamı mı idi?
Evet! Büyük bir devlet adamı ve daha da büyük bir hayırseverdi!
Peki, rüşvetçi mi idi?
Hayır!
O devrin tayin sisteminde, "pîşkeş" diye bir kural vardır. Dilimizde sonradan "peşkeş çekmek" hâlini alan "pîşkeş", yüksek memuriyetlere getirilenlerin zamanın padişahına ve sadrazamına tayin karşılığında ödedikleri paranın ismidir ve Rüstem Paşa'nın sahip olduğu büyük servetin bu pîşkeşlerden kaynaklandığı söylenegelmiştir.