Çingene sancağı, Osmanlı Devleti’nde Řumeli topraklannda yaşayan Çingenelerin yönetsel, mali ve askeri işlerini dūzenlemek amacıyla kurulan Rumeli Eyaleti’ne bağlı sancak.Osmanlı ülkesinde yaşayan Çingeneler,16. yüzyıla değin yalnız cizye ve ispenç ōdeyerek vergi yükümlülüklerini yerine getiriyorlardı. Osmanlı sınırlarının batıda genişlemesinden sonra, 1520’de Rumeli Eyaleti ile İstanbul ve yöresinde yaşayan Çingeneler bir sancak sayıldı; sancağa da Çingene sancağı dendi.
Sancak Çingeneleri, Muslüman ve gayrimūslim olarak ikiye ayrılırdı.Mūslūman olanlar hane başına yılda 22 akçe, mūcerredler de (yetişkin bekâr) aynı miktarda vergi vermekle yükūmlüydüler.Gayrimüslimler için bu miktar 25 akçeydi.Arusiye, cürüm ve cinayet akçesi gibi tekâlif-i örfiye türünden vergileri öbür reaya ile aynı miktarda verirlerdi. Müslüman ve gayrimüslim Çingenelerin bir arada konup göçmeleri, aynı işi birlikte yapmaları ve birbirleriyle evlenmeleri yasaktı.
Çingenelerin bazıları mūsellemdi. Bunlar avarız ve tekálif türü vergilerden bağışık tutulurdu.Sefer sirasında ise öbür müsellemler gibi askerlik hizmetiyle yükümlüydüler. Çingene müsellemleri 300 ocaktan (her ocak beskişi) oluşur, orduda ikmal ve haberleşme gibi geri hizmetlerde görevlendirilirlerdi.Çingene sancağının yöneticisi sipahi ya da
silahtarlardan atanırdı. “Çingene beyi” yada “miri Kıptiyan” olarak adlandırılan bu yönetici, sancak beyinin yetkilerine sahipti.Vergileri toplamak, göçebe Çingenelerin güvenliğini sağlamak, seferde müsellemleri toplayıp orduya göndermek başlıca göreviydi.