Yapım aşamasındaki Ay üssünün sanatçı tarafından görüldüğü şekliyle genel görünümü. Birleştirilmiş modüller ve inşaat ekipmanı görülebilir
Ellili yıllarda, uzay programının başlangıcında, Amerika Birleşik Devletleri gök cisimlerini kullanma konularını incelemeye başladı. askeri alanda. Böylece, 1959'da Horizon Projesi kodu altında kalıcı bir ay üssü için bir proje oluşturuldu. Çalışmalar, böyle bir nesneyi inşa etmenin temel olasılığını ve ordunun çıkarları doğrultusunda tam olarak çalışmasını göstermiştir. Ancak, böyle bir inşaat kabul edilemeyecek kadar karmaşık ve pahalı olacaktı ve projeden vazgeçildi.
Genel fikirler
Ellili yılların sonuna kadar, Amerikan uzay projelerinin büyük bir kısmı Savunma Bakanlığı'nın çeşitli kuruluşları tarafından geliştirildi. Özellikle Ordu Balistik Füze Ajansı (ABMA) öncü bir rol oynadı. Roket teknolojisinin daha da geliştirilmesinin yollarını inceledi ve ayrıca yörüngesel veya sabit uzay istasyonları için çeşitli seçenekler sundu.
1958-59'da. ABMA uzmanları, ordunun çıkarları doğrultusunda kullanıma uygun, ayda uzun vadeli bir üs kavramının geliştirilmesiyle ciddi şekilde ilgileniyorlar. Çalışmanın kod adı Project Horizon idi. Temmuz 1959'un başında, bu çalışmanın sonuçları ABD askeri ve siyasi liderliğine sunuldu.
Horizon projesi, Ay'da sadece 12 kişilik bir garnizonla küçük bir kalıcı üssün inşasını içeriyordu. Böyle bir üssün şu veya bu ekipmanının yardımıyla, Dünya'nın ve Dünya'ya yakın uzayın optik veya elektronik keşiflerinin yapılması, askeri operasyonların desteklenmesi, araştırma yapılması vb. Ayrıca, Ay'a şu veya bu silahı yerleştirme olasılığı da göz ardı edilmedi.
Modül tasarımı - konut ve ağ geçidi
Mevcut füzelerin teknik özelliklerinin yanı sıra çözülmekte olan görevlerin doğasıyla bağlantılı olarak, yeni üssün yeri için en uygun alanları bulduk. Nesne, Znoya Körfezi'nin kuzey veya güney kesiminde ve Apennine Dağları'nın kuzeyindeki Yağmur Denizi'nin güneybatı kesiminde konuşlandırılabilir.
Ay üssünün yüksek bir beka kabiliyeti ve kararlılığı vardı. Tesis, doğal tehlikeler dikkate alınarak tasarlandı ve neredeyse başka hiçbir risk yoktu. O sırada potansiyel düşmanın Ay'daki bir üsse saldırabilecek herhangi bir silahı yoktu ve gelecekte de beklenmiyordu. Aynı zamanda, bir düşman karaya çıkması durumunda bazı önlemler sağlandı.
1959'daki hesaplamalara göre, üssün inşasına hazırlanmak birkaç yıl sürdü. 1964 yılında, tüm ana elementlerin ve kargonun dünya yörüngesine yerleştirilmesi ve ardından aya gönderilmesi önerildi. İki askeri astronotun katılımıyla uyduya iniş 1965 olarak planlandı. Birkaç ay içinde üssü konuşlandırmak ve tüm garnizonu alacak şekilde hazırlamak zorunda kaldılar. 1966'nın sonunda Horizon hizmete başlayabilirdi.
Ön hesaplamalar, böyle bir projenin son derece karmaşık ve pahalı olacağını gösterdi. Yaklaşık sürdü. O zamanın fiyatlarıyla 6 milyar dolar - bugün neredeyse 60 milyar. 1959'daki ABD askeri bütçesinin 40 milyar doları geçmemesi dikkat çekicidir.
Modüler prensibi
Horizon üssünün modüler bir temelde inşa edilmesi önerildi. Bu mimari, tüm yapının mevcut veya gelecekteki fırlatma araçlarıyla Ay'a gönderilebilecek ayrı bloklara bölünmesini mümkün kıldı.
Olası istasyon düzeni
İstasyonun ana bileşenleri için, 10 fit (yaklaşık 3 m) çapında ve 20 fit (yaklaşık 6 m) uzunluğunda "yatan" silindirik kasalar amaçlandı. Uçlarda, modülleri gerekli konfigürasyon yapısına bağlamak için cihazlar sağlandı. Ayrıca, farklı tip ve tasarımdaki blokların veya çeşitli kapların kullanımı da dışlanmadı. Tipik bileşime sahip bir istasyonun kütlesi yaklaşık 320-340 ton olabilir.
İnşaat sırasında, gerekli sayıda modülün doğrusal veya L şeklinde bir yapıya monte edilmesi gerekiyordu. Dış etkilerden ve olumsuz faktörlerden korumak için, bir hendeğe yerleştirilmesi ve yukarıdan ay toprağı ile örtülmesi önerildi. Doğal olarak, yüzeye ağ geçitleri-çıkışlar ve ulaşım için garajlar sağlandı.
İstasyonun güç kaynağı, kompakt nükleer reaktörlere tahsis edildi. Bu tür güç ünitelerinin standart kasalara monte edilmesi de önerildi. Ancak güvenlik nedeniyle bu modüllerin üssün ana yapısına bağlı olmaması gerekirdi. Aksine, reaktörlerin yaşayan ve çalışan modüllerden uzaktaki çukurlara kurulması gerekiyordu.
İnsanları ve küçük yükleri Ay'a teslim etmek ve Dünya'ya iade etmek için özel bir iniş aracı önerildi. Ay yüzeyine yumuşak iniş yapma yeteneğine sahipti ve ayrıca ondan havalanıp daha fazla uçuş için yörüngeye girebiliyordu. Ay'da hareket etmek için araçlar ve özel ekipmanlar geliştirildi. çeşitli inşaat makineleri türleri.
Ay'a uçmak için bir gemi. Sol - iniş, sağ - yörünge aracı
Horizon modüllerinin çeşitli ev, bilimsel ve diğer ekipmanlarla doldurulması önerildi. Onun yardımıyla, istasyonun garnizonu uzun bir görev yapmak ve çeşitli görevleri yerine getirmek zorunda kaldı. Hesaplamalara göre, istasyonun özerkliği birkaç aya ulaştı, ancak kargo gemilerinin daha sık gelmesi gerekiyordu.
Proje, istasyonda 12 kişinin bulunmasını sağladı. Garnizonun yarısı aslında teknik personeldi ve ana sistemlerin işleyişini izlemek zorundaydı. Diğer altı kişi operatördü, istihbarat sistemlerini, silahları vb. Ekiplere, lojistik olanaklarına bağlı olarak birkaç haftalık bir vardiya ile dönüşümlü olarak çalışmaları teklif edildi.
Projenin yazarları, temel koruma konularını değerlendirdi. Bunun üzerine astronotlardan özel olarak tasarlanmış bir tüfek kullanmaları istendi. silâhayın karakteristik koşullarına uyarlanmıştır. Daha güçlü silahların kullanımı, dahil. topçu. Ek olarak, nesnenin etrafında özel anti-personel mayınlarından bariyerler oluşturulabilir.
İnşaat süreçleri
Project Horizon istasyonunun modülleri, fırlatma araçlarına özel talepler getiren önemli boyut ve ağırlıkta farklılık gösteriyordu. Satürn A-1 ve A-2 roketlerinin yanı sıra o sırada oluşturulan yeni üst aşamaların yardımıyla Ay'a gönderilmeleri önerildi.
Ay'da çalışmak için uygun
Horizon projesinin bir parçası olarak, bir fırlatma programı ve Ay'da çalışma yapıldı. Böylece 1964'ün sonunda Satürn'lerin ilk fırlatmalarının kargolarla yapılması planlandı. Modüllerin Dünya'nın yörüngesinde toplanması, uçuşa hazırlanması ve ardından Ay'a gitmesi gerekiyordu.
Ocak 1965'te ilk modüller inşaat alanına inecekti. Birkaç ay sonra, Nisan'da aya iki astronot göndereceklerdi. Halihazırda gelen yapıların kurulumunu yapmak, yeni modülleri kabul etmek ve yerlerine kurmak zorunda kaldılar.
İstasyonun inşaatının ilk aşaması ve teçhizatın montajı için bir buçuk yıla kadar süre verildi. 1966 yılı sonunda 12 kişi karakola sevk edilecekti. ana garnizon ve ek modüller, teçhizat vb. Bu aşamada, Horizon istasyonu zaten savaş görevine başlayabilirdi, ancak yine de bazı iyileştirmelere, bazı sistemlerin konuşlandırılmasına vb. ihtiyaç duyuyordu.
Plana göre, üssün inşası, çeşitli faydalı yüklere sahip 210'dan fazla fırlatma aracı gerektiriyordu. Ortalama olarak, ayda en az 5-6 lansman yapılmalıdır. Daha fazla operasyon ve görev, düzenli fırlatma ve aya ve geri uçuşlarla da ilişkilendirildi. Programın tahmini maliyetinde bir artışa yol açan çok sayıda füze ve düzenli fırlatma ihtiyacıydı.
Satürn A-1 fırlatma aracı
Umut yok
Temmuz 1959'da ABD askeri ve siyasi liderliği ABMA raporunu okudu ve kararını verdi. Başkan Dwight Eisenhower ve diğer yetkililer, orijinal fikirleri ve cesur kararları takdir ettiler, ancak projenin daha da geliştirilmesini onaylamadılar. "Ufuk" ile ilgili materyaller arşive gitti.
Bu kararın nedenleri oldukça basit. Project Horizon, çeşitli türden pek çok fayda vaat etti, ancak bir dizi karakteristik sorunu vardı. Ana olan kabul edilemez derecede yüksek maliyet olarak kabul edildi. Sadece bir ay istasyonunun inşası, yıllık askeri bütçenin yaklaşık %15'ini gerektiriyordu. Aynı zamanda, programın maliyetinin uygulanmaya başladıkça kademeli olarak artması ve makul sınırların ötesine geçmesi beklenebilir.
Ayrıca, proje aşırı derecede karmaşıktı. O zamanlar Amerika Birleşik Devletleri sınırlı sayıda fırlatma aracına sahipti ve yalnızca insanlı uçuşlar üzerinde çalışıyordu. ABMA'nın Horizon projesi aslında bilim ve teknolojinin yeteneklerinin ötesinde çıktı. Belirtilen zaman çerçevesi içinde uygulanması en azından sorgulanabilirdi. Dahası, böyle bir yapının temel olasılığından şüphe etmek için sebepler vardı.
Bu nedenle, uzay programının değerinin ve öneminin farkında olan Amerikan liderliği, şüpheli beklentileri olan kabul edilemez derecede karmaşık ve pahalı bir proje için kaynakları boşa harcamadı. Kısa sürede istenen sonucu veren daha önemli projelere odaklanmaya karar verildi. Ayrıca kısa süre sonra bir ay programı başlattılar - daha az iddialı ve çok pahalı değil, daha mütevazı ve gerçekçi.