Rüyada, öğleden sonra okumak amacıyla notlardan derleme üzerine yazılmış, hatta kahve eşliğinde üzerine bir sigara yakılmış notlar:
“Yükten kurtulmak gibiydi…
Takip ettiğin diziye gelir gelmez tutunmak!
Gözden gelen yaş değil bu defa. Sessizce odaya çekilmek, sahte gülümsemeye fırsat vermeden. Ağlayamıyor olmak, bazen yerinde kullanılan kötü bir koz gibi. Meth’ini alan bir keş daha bitkin hissediyor olabilir. Ama, bu kötü olduğum anlamına gelmez.
Rahatlamışlık. Belki de hatırlamışlık.
Simyacıdan farkı yok belki de. Gereği de. Saçlarını boyatman, gözlerimin yaşarması, ağzımdan çıkan istemsiz uğultu. Duyulmayan cinsten. Cevapsız karmaşalar gibi.
Gözler anlamsız bazen. Sessizlik baki. Uyku gibi.
Kahve’nin taşan köpüğü ya da elin yanması gibi, ağızdan çıkan milyonlarca küfür, yalnızlığı tatmamış bir zengin, dertleri sevilesi maymunlar. Ağlamak gibi. Susmamak gibi.
Krakerden gelen çatırdılar. Susanmışlık gibi.
Mecali kalmayan işçiler gibi.
Her neyse…
Breaking Bad’in beni duygulandıran, biraz da olsa yükümü unutturan, uyumadan önce izlemiş olduğum 4. sezon 1. bölüm final sahnesinden.”