Bazen öyle görünüyor ki beklemek bizim için en zor şey. Neye ihtiyacımız olduğunu bildiğimiz ve bunun için hazır olduğumuzu düşündükten sonra, çoğumuz genişletilmiş bekleyişi neredeyse dayanılmaz buluyoruz. Batı dünyamızda, arabada otururken ve müzik dinlerken bir fast food restoranında demir olmayan kıyafetlerde beş dakika sıraya girmemiz durumunda sinirli ve sabırsız olabiliriz. Büyük büyükannenizin onu nasıl göreceğini hayal edin.
Hıristiyanlar için beklemek, Tanrı'ya güvendiğimiz gerçeği ile daha da karmaşıktır ve ihtiyaç duyduğumuza derinden inandığımız ve yapmaya devam ettiğimiz şeyleri neden yaptığımızı anlamakta zorlanırız. dua etti ve mümkün olan her şeyi yaptı, anlamadı.
Kral Saul, Samuel'in savaş için fedakarlık yapmaya gelmesini beklerken endişelendi ve rahatsız oldu (1 sam. 13,8). Askerler huzursuz oldu, bazıları onu terk etti ve görünüşte sonsuz beklemeden hayal kırıklığı içinde nihayet kurbanın kendisini teklif etti.Tabii ki Samuel sonunda geldi. Olay, Sauls hanedanının sonunu getirdi (13-14).
Çoğumuz muhtemelen Saul gibi biri ya da Malachi gibi hissettik. Tanrı'ya güveniyoruz, ama neden fırtınalı denizlerimize müdahale etmediğini veya sakinleşmediğini anlayamıyoruz. Bekleriz ve bekleriz, işler gittikçe kötüleşir ve nihayet beklemek, alabileceğimiz şeyin ötesine geçer. Pasadena'daki mülkümüzü sattığımızda bazen hepimizin burada Pasadena'da ve kesinlikle tüm topluluklarımızda hissettiğimizi hissettiğimi biliyorum.
Ama Tanrı sadıktır ve bizi hayatta karşılaştığımız her şeyden geçirmeye söz verir. Tekrar tekrar kanıtladı. Bazen bizimle acı çekiyor ve bazen - daha nadiren, öyle görünüyor - hiç bitmeyen bir şeye son veriyor. Her iki durumda da, inancımız bizi ona güvenmeye çağırıyor - bizim için doğru ve iyi olanı yapacağına güvenmeye. Geriye dönüp baktığımızda, genellikle yalnızca uzun bekleme gecesinde kazandığımız gücü görebiliriz ve acı verici deneyimin gizlenmiş bir lütuf olabileceğini anlamaya başlarız.
Yine de, onun üzerinden geçerken dayanmak daha az sefil değil ve şöyle yazıyor: “Ruhum çok korkuyor. Ah, efendim, ne kadar! ”(Ps. 6,4). Eski Kral James Versiyonu'nun “sabır” kelimesini “uzun acılar” ile çevirmesinin bir nedeni var!
Luke bize Emmaus'a giden yolda üzgün olan iki öğrenciden bahsediyor çünkü beklemelerinin boşuna olduğu ve İsa'nın öldüğü için her şey kayboldu (Luk. 24,17). Ama tam olarak aynı zamanda, hepsinin umduğu yükselen Lord yanlarına gitti ve onlara cesaret verdi - sadece tanımadılar (V.15-16). Bazen aynı şey bizim için de olur. Tanrı'nın bizimle birlikte olma, bizi arama, bize yardım etme, bizi cesaretlendirme yollarını - daha sonraki bir noktaya kadar - çoğu zaman anlamıyoruz.
Sadece İsa onlarla ekmek kırdığı zaman "gözleri açıldı ve onu tanıdılar ve onlardan kayboldu. Birbirlerine dediler: Yolda bizimle konuşurken ve kutsal kitapları bize açtığında kalplerimiz yanmadı mı? ”(31-32).
Mesih'e güvenirsek, yalnız beklemeyiz. Her karanlık gece bizimle kalır, bize dayanma gücü verir ve her şeyin bitmediğini görmek için ışık verir. İsa bizi asla yalnız bırakmayacağına dair güvence verir (Matt. 28,20).
Joseph Tkach tarafından