The source-page: https://sun.iwu.edu/~wchapman/stories.html
Wes Chapman tarafından
Bertrand Russell için hazırlandı
“Neden Hristiyan değilim” dizisi,
10 Nisan 1996
Bertrand Russell’ın “Neden Hristiyan Olmuyorum” serisinin ikinci gününde bugün sizinle konuşmamı sağladığı için Chaplain White’a teşekkür ederek başlayayım. Bertrand Russell’ın konuşmacısı Larry Colter’in izinden gitmek zor olacak. Geçen yıl katılanlar, akılcı ve analitik geleneğin gerçekçisi olan Dr. Colter’in, inancının rasyonel olarak haklılaştırılabileceği koşulları tartıştığını hatırlayabilir. Konuyla ilgili kendi yaklaşımım biraz farklı ve Dr. Colter’in bu konuşmada söyleyeceklerimin çoğu ile aynı fikirde olmayacağını güvenle söyleyebilirim. Bu yılın başında başka bir üniversitede terfi kabul etmek için ayrıldı ve bu sorunları onunla tartışma fırsatını çok özlüyorum. Daha sonra, bu konuşmanın sonunda izleyicilerle sizinle görüşmek için sabırsızlanıyorum ve bunun için çok zaman ayırmaya çalışacağım. Çatışmalı görüşleri olan insanlar arasındaki saygılı tartışma ve tartışma fırsatı, Bertrand Russell serisinin, her şeyde olması için aldığım şey – ve bu fırsatı elde etmek, burada bulunmam için minnettar olmamın nedenidir.
Başlamak için, işleri biraz daha karmaşık hale getireyim: Kesin olarak Hristiyan olmadığımı söyleyemem. Kendimi aramayı seçtiğim ilk şey bu değildi, bu doğru. Dahası, kendimi Hristiyan olarak adlandırdığım anlamıyla aynı zamanda kendime bir zen Budist, ateist, varoluşçu, Oversoul’a inanan, Taocu, putperest ve Yahudi diyeceğim. Kafam karıştığını bile itiraf edeceğim, ancak din konusunda diğer birçok konuda olduğundan daha az kafam karıştı. Buradaki amaçlarım için, bir ölçekteki Hristiyan olduğuma dair kanıtları düşünmek yeterli:
- Ailemden hiçbiri özellikle dindar olmamasına rağmen, aşağı yukarı bir Hristiyan olarak büyütüldüm. İlk yıllarımda belki yılda iki kez Kilise’ye gittik. Bir keresinde annemin bir haftalığına gideceğimize karar verdiğini hatırlıyorum, ancak Pazar okulunun ilk haftasında kız kardeşim ve ben böyle bir telaşa yol açtım ve planın kalıcı bir şekilde bekletildiği gibi sincaptı. Babamın kiliseye gitmeye çok az ilgi duymasına, dini mahremiyete çok inandığına ve organize dine pek inanmadığına yardımcı olmadı. Dininde o kadar özeldi ki, üniversite çağındayken, aslında aşağı yukarı bir Hristiyan dünya görüşüne girdiğini öğrendiğim için çok şaşırdım. On yaşına geldiğimde, akşam yemeğinden önce lütuf demeyi bıraktığımız zamanlar, mahremiyet ve özgürlük günün emriydi ve kız kardeşim ve ben kiliseye gidip gitmemeyi seçebiliyorduk. Gitmemeyi seçtim. On beş yaşına geldiğimde kendime ateist ve varoluşçu diyordum, sanki bu erken deneyimlerin hiçbiri artık sayılmaz. Şimdi daha iyi bir anlaşma yaşıyorum ki yanıldığımı söylüyorum.
- Ben hala Noel’i kutlarım, en azından bir Noel ağacı koymak, hediyeler almak, şarkılar söylemek vb. Dua etmek bana pek bir anlam ifade etmiyor, çünkü özellikle Tanrı’ya inanmıyorum, ancak kendimi yılın o zamanında kendimi Mesih’in hayatının ve öğretilerinin anlamını, genellikle onay ile düşünerek buluyorum.
- Hristiyan geleneklerine ve inançlarına doygun hale gelen bir kültürde yaşıyorum. Bu, “Yahudi-Hristiyan kültüründe yaşıyoruz” ifadesiyle aynı şey değildir, yanlış olduğunu düşündüğüm bir ifade, çünkü Amerika’da aktif ve mevcut olan birçok kültür ve dini gelenekleri dışlar ve bazı Hristiyanlık karşıtlığını siler Amerika’da gelenekler. Ancak Hıristiyan gelenekleri kesinlikle de buralarda ve yürürlüktedir. Dahası, İngiliz ve Amerikan edebiyatı öğretmeni olarak sürekli Hristiyan gelenekleri ve inançları ile çalışıyorum; Yaptıklarımın çerçevesinin bir parçasını oluşturuyorlar ve canım tutuyorlar.
Tamam, şimdi, bazılarınız muhtemelen beni artık saptanmış bulunmaktadır. Söylemek olurdu koymak için bir tür şekilde, o laik Hristiyan. Ama o bir mümin değil ve bu nedenle o değil gerçek Hıristiyan. Benim hatam tüm sayıları – ama sonra burada ben yine olduğumu demeliyim ne bir Hıristiyan gibi bilerek “Benim hatam”. Bu sayılır mı sayılmaz mı? Bence öyle. Bence her şey önemli. Öyleyse size niçin önemli olduğunu düşündüğümü, neden bir miktar Hristiyan olduğumu göstermeme izin ver – ve gösteri sürecinde neden Hristiyan olmadığımı gösterebilirim. Çoğunlukla hikayeler hakkında birkaç söz söylemek istiyorum – bu yüzden konuşmamın başlığı, “Başlangıçta hikayeler vardı.”
İşte burada.
Tamam, işte oradaydı. Şimdi anlıyor musunuz? Ben öyle düşünmedim. Öyleyse ne olduğunu çözmemiz gerek. Fakat olanlar artık buralarda değil; gitti. Ondan geriye kalanlar bir hatıra, aslında birkaç hatıra, çünkü hepimiz biraz farklı bir şey gördük – izleyicinin o tarafındaki birinin bakış açısı bu taraftaki olandan farklı, ve her ikisi de bakış açımdan farklı görüşü podyum tarafından engellenen birinin bakış açısı. Dahası, olanların hafızan muhtemelen şu anda seni pek iyi yapmıyor; ne gördüğünü gördün, ama neler olduğunu hala bilmiyorsun. Tecrübelerinizden bir tür hikaye çıkarılana kadar size bir şey ifade etmeyecektir. Ve bu hikayelerle ilgili ilk yapmak istediğim nokta: hepsi senin. Dünya hakkında bildiğiniz şey dünyanın kendisi değil dünya hakkında bir hikaye. Cuma gecesi randevuda en iyi arkadaşına ne olduğunu bilmiyorsun; bildiğiniz tek şey, onun size anlattığı hikaye. Dün Washington’da ya da Pekin’de ne olduğunu bilmiyorsun; Gazetede olanlarla ilgili hikayeyi biliyorsun. Maddenin atom altı seviyede nasıl davrandığını bilmiyorsun; Sadece bir fizikçinin anlattığı atomaltı parçacıkların hikayesini biliyorsun. Aranızdaki bilim adamlarından bazıları, bilimsel bilginin sadece bir haberin bir hikaye olduğu gibi aynı anlamda bir hikaye olmadığını ya da cuma gününe ilişkin rant ya da öfkeli olmadığını itiraz edebilir. Bu neden bir bilim adamı olmadığımla ilgili bir konuşma olmadığından, iddiayı çok güçlü bir şekilde savunmayacağım, bazıları kurgusal olan, bazıları olmayan, farklı şeyler hakkında farklı hikayeler olduğunu kabul etmekten kaçının; Bazıları teste tabi, bazıları değildir. Farklı türden hikayeler, ancak yine de hikayeler.
Bu arada bir şey oldu, ben burada bir şey yaptım ve hala onun ne olduğunu bilmiyorsun, çünkü sana bunun hakkında bir hikaye anlatmadım. Size bununla ilgili bazı hikayeler anlatacağım, ama önce hikayeler hakkında ikinci bir noktaya değinmeme izin verin: Tamamıyla ilgili olduklarını asla yakalayamazlar. Bir şey yaptım ve size bundan bahsedeceğim, fakat yaptığımı yaptığım zaman haç üzerinde bir sinek olup olmadığını asla bilemeyiz. Ve geri dönemeyiz ve kontrol edemeyiz, çünkü daha önce dediğim gibi, geçmişin gittiğini söylediğimiz gibi, sadece geçmişin hikayesi var. Şimdi iyi sorabilirsiniz, kimin umrunda? Haçta bir sinek olup olmamasının ne önemi var? Bu konu dışı. Fakat cevaben sormak zorundayım, kim hikayenin bir parçası olduğunu kim söyleyebilir? Ne yaptığımı hala bilmiyorsun; tüm bildiğiniz için doğrudan hikaye ile ilgilidir. Peki, ben size ipucu vereceğim – değil. Endişelendiğim kadarıyla, çarmıhta bir sinek olup olmadığı önemli değil, şu an hakkında konuşarak hikayenin bir parçası yaptığım sürece tasarruf edin. Ancak hikayenin bir parçası olan ya da olmayan bu mesele son derece zor bir konudur. Örneğin: Tanrı’nın tüm canlılarda var olduğuna inananlarınız için, bir sineğin kutsal ruhun bir kabı olduğu düşünülebilir ve bu yüzden haç üzerindeki bir sineğin istediğimiz herhangi bir hikayenin parçası olduğunu düşünürdüm haç hakkında anlatmak için. Başka bir örnek: “hikaye” yalnızca burada olduğum yerde neler olduğunu mu içeriyor, yoksa izleyicide ne olduğunu da içeriyor mu? Peki, bir şekilde senet yapmadın, ne demek istediğimi anlarsan, öyleyse ne olduğunu anlatmayı planladığım hikayelerin doğrudan bir parçası değilsin. Ama sonra, bugün burada söylediklerimin bir şeyler düşünmenize neden olacağını umuyorum; Bir anlamda, sizinle olanları, kilisenin dışında olanları eve götürecek ve onu hayatınızın küçük bir parçası yapacaksınız. Belki ileride bir süre size biraz farklı bir şey yapmanıza, sessizken ne zaman konuşacağınıza, ne zaman konuşacağınıza sessiz kalmanıza neden olabilir. Bu davranışlar hikayenin bir parçası mı? Size söyleyeceğim hikayelerin bir parçası değiller ama kim söyleyecek? Hikayemin bir parçası değiller ama sizin bir parçanız olabilir. Hiçbir hikaye her şeyi yakalayamaz. Hiçbir hikaye önemli olan her şeyi yakalayamaz bile. Bu hikayelerle ilgili üzücü şeylerden biri.
Ama olanlar hakkında bir hikaye anlatsam daha iyi olur, çünkü bunların hepsinin Hristiyan olmama ya da olmama ile ne yapması gerektiğini görmeden önce çok uzun bir yolumuz var. Bu yüzden, gerçekleri doğru bulsa da, şahsen doğru olmadığını düşündüğüm bir olay hakkında başlamama izin verin. Bu küçük yaratık yıllar önce bir “Damit Doll” adı altında satıldı. Kendisini bacağından tutabilecek ve hayal kırıklığına uğramış veya öfkeli hissettiğinizde, muhtemelen aynı anda küfrederek, dolayısıyla adı küfredecek şekilde şekillendiriyor. Öyleyse, olanlar hakkında bir hikaye: dindar inançlarıyla ilgili olarak kilisede konuşmaya nezaketle ve saygıyla davet edilen bir profesör, haç tarafından bir Damit Doll yaptı. Argus’ta bir manşet olarak görebiliyorum – bu, korunmamış bir fakülte üyesinin en kötü kabusu gibi bir şey – “Şapel’deki Profesör Blasphemes”. Şimdi tekrar söylüyorum, bu hikayenin doğru olduğunu düşünmüyorum, ancak daha sonra başka bir hikaye anlatana kadar neden doğru olmadığını düşündüğümü açıklayamıyorum. Ancak bazı seviyelerde bunun doğru olup olmadığını düşünmem önemli değil. Bu şey bir Damit Bebek olarak adlandırılır, onu çarmıhta tutardım ve bu konuşmanın sonunda hatırladığın şey buysa, senin için hikaye budur. Ve hikayelerle ilgili yapılacak bir sonraki nokta budur: ne olduğu hakkında söylenebilecek birçok hikaye var ve bu hikayeler çıktığında onları kontrol etmek imkansız. Kendi hayatlarına bürünüyorlar ve “hikayeyi” kontrol etmek için yapabileceğim bir şey yok, sana inanamayacağım başka bir hikaye anlatmak dışında, buna inanmadığım gibi. (Bu arada, seyircide bir Argus muhabiri varsa, bu konuşmanın tam metni talep üzerine temin edilebilir.)
Bu yüzden sana hızlı bir şekilde başka bir hikaye anlatmalıyım. İşte bir tane daha. Bu arada, kesinlikle doğru olduğunu düşünüyorum. Bir adam güneydoğuda beş adım yürüdü, sonra birkaç beyaz iplik ve iki plastik nesnenin tutturulduğu, sıkıştırılabilir bir madde ile doldurulmuş kırmızı desenli kumaştan bir nesne yükseltti. Nesneyi kaldırdığı sırada adam, birleştirilmiş yatay ve dikey çapraz parçalarla yaldızlı, büyük bir tahta nesnenin önünde duruyordu. Nesneyi yükselttikten sonra kuzeybatıda beş adım yürüdü. Son. Diyelim ki, olayın varoluşsal hikayesi, hikaye fiziksel detayların en alçaklarına çekildi. Minimalizmine rağmen tarafsız bir hikaye değil; haçı birleştirilen yatay ve dikey çapraz parçalara sahip ahşap bir nesne olarak adlandırmak, haç sembolizminin anlam ifade ettiği referans çerçevesinin dışına çıkmaktır ve böylece dünyada insanlar anlam vermeden hiçbir anlam ifade etmemektedir. Bu benim görüşüme göre, genellikle O’nu anladığımız anlamda hiçbir Tanrı olmadığı anlamına gelir. Varlık özneden önce, söylendiği gibi gider. Bazı seviyelerde haç yoktur, sinek ile veya sinek olmadan sadece ölü odun vardır.
Bu hikayenin doğru olduğunu düşünüyorum ve tekrar söylüyorum. Ama bu yeterli bulduğumu söylemek değil. Varoluşsal bir görüş özgürleştirilebilse de, insanlar uzun zamandır bu kadar boşluk ve anlamsızlıktan geçemezler, bu yüzden bence, bir hareket olarak varoluşçuluk oldukça ölü. Varoluşçuluğun bu ülkede çok canlı olduğu günlerde, bazı Hristiyanların bana Tanrı’nın olmadığı bir dünyada yaşayamayacaklarını söylediklerini hatırlayabilirim çünkü yaşayacakları hiçbir şey kalmadan boş ve mekanik olacaklardı. O zaman bu ifadeye cevabım iki konum arasında salındı: “anlamın dileği, anlam anlamına gelmez” diyebilirim, diğer zamanlarda söylerdim, “dünyadaki doğal anlamın yokluğu bizi özgür bırakır kendi anlamlarımızı kendimiz yapmak için. ” O zamanlar çok gençtim ve bu iki konum arasındaki çelişkiyi algılayamadım, yine de umursamasam bile her türlü anlamla dolu olan gerçek hayatımla uyuşmadıklarından daha az. birçoğu ve inanmak istediğim kadar özgür değildim. Şimdi sadece dünyanın hikayelerle dolu olduğunu ve bunların birden fazlasının gerçek olabileceğini söyleyebilirim.
İşte birkaç dakika önce olanlarla ilgili başka bir hikaye ve bu da benim açımdan gerçek bir hikaye. Bu küçük adam bana ait değil; oğluma ait. Oğluma bir sürü hikaye anlattım – her zamanki anlamıyla hikayeler, asla gerçekleşmeyen şeyler hakkındaki kurgular; yatma vakti hikayeleri, çoğunlukla, bazen uyanma hikayeleri, bazen arabadaki hikayeler veya sadece ikimizde sıkıldığımızda ya da söyleyecek bir şeyim olduğunda sebepsiz hikayeler. Bazı hikayelerin açık ahlakları vardır; bazı hikayelerin açık ahlakları yoktur, ancak bir noktaya sahiptir; bazı hikayelerin bir anlamı yoktur, ama yine de görünür; bazı hikayeler bir nokta ile başlar ve bir diğeri ile sonuçlanır; ve birçokları, bu hikayeleri ilerledikçe genellikle telafi ettiğim için, çok fazla bir anlamı olmayan saçma şeyler. Ve böylece Quimby ile tanış. Onun hakkında çok fazla hikaye anlattı. Böyle komik bir sesle konuşuyor – “merhaba”. Sadece şapka yiyor, bu yüzden – bunu nerede olduğunuzu çok net bir şekilde göremiyorsunuz – yaptığı kumaş farklı türde şapkalardan oluşuyor. Onun bir insan olduğunu düşünüyor, bu yüzden ona doldurulmuş bir şey diyorsan şiddetle itiraz ediyor – “ne?” Flips yapmayı sever. Ve bunun gibi.
Şimdi, neden yaptığımın küfür olmadığını düşündüğümü söyleyerek başımı belaya sokmama izin verin. Çok basit bir şekilde şudur: benim için oğluma olan sevgimden daha önemli hiçbir şey yoktur ve oğluma olan sevgimi başka yerlerdeki kadar hikayelerimde ifade ederim. “Kutsal” derken sadece önemli demek istemiyorum; Gerçekten “kutsal” gibi bir şey demek. Çünkü dünyamızı ancak onun hakkında anlattığımız hikayelerle anlarsak, o zaman birbirimize geçirdiğimiz tüm ahlakımızla hikayelerimiz arasındadır; uyanık hayallerimiz ve gece terörlerimiz; alemin karmaşıklığı ve evrenin gizemine olan hayranlığımız; güzellik ve hakikat sevgimiz; saçmalamak bizim kahkaha; kayıp ve değişim konusundaki kederimiz; korkumuz ve yargıya duyduğumuz özlem; şefkatimiz ve masum ve savunmasız insanları koruma arzusunun korkunç acı çekiciliği; adaletsizlikteki öfkemiz ve zayıflığımızın affedilmesi; ve hepsinden öte sevgi, aşikar ve baskın aşk, kırılgan ve kalıcı aşk, şefkatli dokunuş ve çaresiz kavrama ile aşk, nehir gibi ve bir rüzgar ya da bulut gibi kıtalar arasında geriye doğru uzanan aşk. Bunların bir kısmı, oğluma anlattığım her hikayede olduğu gibi, izleyicilerini seven tüm hikayecilerin anlattığı her hikayede olduğu gibi; ve bu hikayelere Tanrı veya dinin adını vermesem bile, buradaki zavallı alçak saçma Quimby’nin kutsal bir şey olmadığını kim söyleyebilir? (“ne?” Üzgünüm, Quimby, kutsal bir varlık.) Gerekirse ama küfürlü değilsen beni yanlış ya da yanlış olarak çağır.
Yani bir anlamda – ve çok önemli bir anlamda – ben aslında bir Hristiyanım. Ben de ailemin ve kültürümün anlattığı hikayelerin kutsal sularına biniyorum; Bu hikayelerin çoğu, hepsinden uzak olsa da, Hristiyan geleneğinden ve özellikle İncil olarak adlandırdığımız öyküler kitabından geliyor; ve ben bu hikayelere, bazılarına rağmen, dünyaya hayat ve gerçeğe sevgi, güzellik, adalet ve saygı göstermeyi amaçlayan herhangi bir hikayeye saygı duyduğum aynı saygıyı kabul ediyorum. Ve diğer duyularda, eşit derecede önemli, ben hiç bir Hristiyan değilim, çünkü Kutsal Kitap, bir hikaye kitabı olarak, benim için kutsal değil, daha da önemlisi Kuran’dan veya Upanishads’tan daha az düşünülemez. bunun daha iyi olduğunu ya da Emily Dickinson’un şiirlerini ya da Virginia Woolf’un romanlarını daha iyi tanıyın. Ve hiçbiri benim için oğluma, karıma, kız kardeşime veya aileme olan sevgim kadar kutsal değil, gerçekte aile sevgisi ve hikayeler aklımda tamamen birbirinden ayrılamıyor. Başlangıçta benim hikayem, Word, logolar, yaratılışın, vahiy ve kefaretin ilahi gücünü değil, hikayeleri, dünyayı anlamlandırmaya yönelik kısmi ve ahlaksız insan çabalarıydı.
İncil’e yaptığım gibi bir hikaye kitabı demek, İncil’in ilahi bir şekilde ilham almadığını ima etmek anlamına gelir ve aynı zamanda her zamanki Hristiyan anlamında Tanrı olmadığı anlamına da geldiğini düşünüyorum. Ancak İncil’e yalnızca bir hikaye kitabı deyince önemsizleştirmemem konusunda ısrar ediyorum. Aldığım anlamdaki hikayeler önemsiz şeyler değil, şakalar, dedikodular, komik bir sesle şapka yiyen ve konuşan küçük bir adamın yatma zamanı hikayeleri gibi aptal olanlar bile değil. Hiçbir şey hikayelerden daha önemli veya güçlü değildir. Hiçbir şey hikayeyi anlatma dürtüsünden daha güçlü değildir; şimdiye kadar seksten daha güçlü bir dürtü. Hikayeyi söyleme dürtüsü, bence, insan yaşamının en temel dürtüsüdür. Birkaç hafta önce Washington’daki Ulusal Holokost Müzesi’ne gittim ve oradan ayrıldım ve ayrılmadan önce ve hikaye anlatımının önemi ve sınırlamaları gereği bu rasyonel düşünmeden edemedim; toplama kamplarının kurbanları ve aynı zamanda kampları kurtarmak için gelen askerlerin hepsinin bir hikayesi vardı ve anlatması gerekiyordu. Birçoğu – ısrar, hatta – “kelimelerin bunu ifade edemediğini” söyledi ve yine de anlatmaya devam etti. Savaştaki askerler ve çocuk istismarı mağdurları aynı deneyime sahiptir; hikayeyi anlatmak, rekoru düzleştirmek, anlatılmamış hikayeler olarak oyalanan hayaletlerden kurtulmaya çalışırlar. Ve eğer kelimelerle söyleyemezlerse, resim veya işle ya da bedenleriyle ve yaşamlarıyla, gözyaşı ya da sessizliği ya da başarısızlığı ya da kendi kendini imha etmeleri ya da kahramanlıklarıyla söyleyemezlerse, her biri masal anlatmaya çalışır. Holokost Müzesi’nde, ölülerin ve acıların yüz binlerce yüzünü gördükten sonra, Yahudi topluluklarının insan izlerini gördükten sonra – yüzlerce yıllık – yakacak odun gibi yığılmış cesetlerin resmini gördükten sonra tamamen yok edildi , uzun süren insan, tüfeklerle ateş ederek, acımasız bir koro çizgisi gibi birbiri ardına tam bir toplu mezara devrildi, hayatta kalanların büzülmüş iskelet gövdeleri, soğuk kanlı tıbbi deneyler, kurbanların montaj hattı gaz odalarında, insan saçı çantalarında ve binlerce çift boş ayakkabıda nihayet ağlamamı azaltan yeşil bir oyuncak kelebek, tahtadan yapılmış ve boyanmış, toplama kampında üretilen, kahramanca ne ve ne için Maliyeti hayal edemiyorum ve kampın diğer tarafındaki bir çocuğa kaçırıldım. Müzede durduğumda, kontrol edilemez bir şekilde ağlarken, etrafımdaki kalabalığın gördüğü haldeyken artık umursamıyordum, umduğum tek şey ebeveynin veya çocuğun hayatta kalması değildi, her iki olasılık da umudu hak etmekte pek olası görünmüyordu. Hedefe ulaştı, bir işçi paçavrası altına gizlice sokuldu ya da dikenli teller arasında kayar ya da bir altın dolgusu ve hatta basit bir insanlığa rüşvet tarafından taşınan bir gardiyan tarafından geçti ve bu oyuncak kelebeğin anlattığı öykünün, yeterince basit ve yeterli anlayacak kimse duyuldu.
Hikayeler çok büyük bir güce sahiptir. İyileşme gücüne sahipler; yatıştırma ve rahatlama gücü; öğretme gücü; insanları bir topluluk olarak bir araya getirme gücü. Fakat onların da yaralama gücü var – baskı yapmak ve baskıyı haklı çıkarmak için. Neredeyse her şiddet ya da ayrımcılık ya da suiistimal eyleminin, Nazi’nin Aryan “usta ırkı” konusundaki anlatımından Domino Teorisi’ne, kadının efsanesine “evin meleği” ne kadar açıklamak ve haklı göstermek için eşlik eden bir hikayesi var. “Ayrışmacılığın Afrika kökenli Amerikalıları” Ham’ın oğulları “olarak tanımlamasıyla, tecavüzcünün fantezisine” onu giydirerek gerçekten istediğini söyleyebilirsin “, okula zorbalıktan kaçınmak için” başlattı. ” Bu hikayelerden bazıları, Quimby hikayelerim gibi, anlatıcıları ilerledikçe, anın mahsurunda oluşur; ancak çoğu eğer önceki hikayeler üzerine kurulmamışsa ve özellikle de onları desteklemek için ahlaki otorite ve geleneğin ağırlığını taşıyan anlatılar. Şeytan, Kutsal Kitaptan alıntı yapabilir ve alıntı yapar; bunu koymak için bir yoldur – tam anlamıyla veya en azından özellikle kutsal yazılar, çünkü kültürümüzde, hiçbir metin bu tür bir kötüye kullanıma İncil’den daha duyarlı değildir.
Benim bakış açıma göre öyküler ve hikaye anlatıcılığının doğasını bilmek ahlaki bir zorunluluktur. İzleyicilerden sizlerin Hıristiyan olanların inanmasını beklemiyorum, hatta inanmaya başladığımı sanıyorum ki, Başlangıçta W’nin başkenti bir kelime değil, sürekli insan yarattıkları halinde düşünülebilecek hikayeleri, başkenti W olduğu kanaatindeydi. Ancak kişi, SADECE bir hikaye kitabı olmadığına inanıyor olsa bile, İncil’in bir hikaye kitabı olduğuna inanabilir. Mukaddes Kitaptaki bazı hikayelerin bir kısmının veya tamamının ilahi olarak ilham aldığına inansanız bile, yine de insanlar tarafından yazılmıştır, insanlar tarafından yazılmıştır ve tercüme edilmiştir. John Boswell, kitabında Hıristiyanlık, Sosyal Tolerans ve Eşcinsellik 6:9 ve ben Timothy 1:10, hem pasajlar sıklıkla eşcinsellik kınamaya kullanılabilir veya Genesis hatta dil:, ben Corinthians 6 dili olduğu belli değil savunuyor 19, Sodom yok edilmesi, daha eşcinsellik belirtir; kelimeler çeşitli şekillerde çevrilmiş ve Yunanca kelimelerin sosyal ve metinsel bağlamı şüphe duymaya çok yer bırakıyor. Başka bir deyişle, ilham verip vermemek, pasajlar hikayelerdir ve tüm hikayelerin ve hikaye anlatıcıların sınırlamalarına tabidir. Gerçek hikayeler bile, göstermeye çalıştığım gibi, kaçınılmaz olarak önemli gerçekleri dışlar; tüm hikayeler birden fazla yoruma tabidir. (Hikayeler de ekleyebilirim, basitçe yanlış olabilir.) Bu nedenle hiçbir hikaye yeterli değildir; Gerçek şu ki, her biri yeni nesiller tarafından sürekli olarak anlatılması ve yeniden yorumlanması gereken, birbiriyle çelişen birçok anlatıcı ve masal gerektirir. Gerçeklerin, yalanların ve çelişkilerin bu karışık ağından ahlakımız üretildi ve herhangi bir hikayeye çok fazla güvenmeden önce belli bir tereddüt göstermemiz bize bağlı kaldı. Ölmeye değer bir hikaye olup olmadığını bilmiyorum, ama başkalarına karşı ayrımcılık yapmaya, öldürmeye, işkence etmeye, tecavüz etmeye, kötüye kullanmaya değecek bir hikaye olmadığına eminim. Ahlaki olmak, hikayeye ne zaman inanacağını ve inanmayacağını ya da hikayeyi yeniden okumayı ya da bir hikayeyi bir başkasına karşı okumayı öğrenmektir – ve örneğin, komşunuzu sevmeye yönelik teşvikin daha önemli bir ders verdiğine karar vermektir. Corinthians veya Timothy’de belirsiz bir cümle. Bazen ahlaki olmak, eski hikayeleri inkar etmemizi ve çağdaş hayata daha yakın olan yeni hikayeler anlatmamızı gerektirir. İşte bu yüzden nihayet ben Hristiyan değilim – çünkü Kutsal Kitap’taki masumların çok zengin duvar halısı bile yeterli değil; dünyadaki tüm hikayelerden daha az bir şey yeterli değil. Dünyadaki bütün hikayeleri ve hatta bunların önemli bir kısmını bilmiyorum, ama yine de, güçlü bir nehrin suları gibi içimden geçiyorlar. Ve senin de içinden geçerler.
Bu arada, daha önce kendisiyle ilgili böyle bir hikayesi olmayan fakir Quimby var ve haç var. İkisi eşdeğer değil, hatta bana. Aralarındaki ilişki nedir? Bununla ilgili anlattığın hikaye, anlattığım hikayeden farklı olacak. Size sorarsa oğluma söyleyeceğim hikayeyi anlatabilirim – isterse – sadece Quimby’yi Haç’a kadar tuttuğumu söyleyeceğim, muhalefet ya da onaylamada değil, sadece görmesine izin vermek için. Bu onun için yeterli değilse, yeni bir hikaye yapmak zorunda kalacağım.
Bununla, size zemini açmama izin verin, böylece kendi hikayelerinizi anlatabilir veya benimkileri sorgulayabilirsiniz. Mümkünse bunun gerçek bir tartışma olduğunu görmek isterim, bu yüzden kendinizi soru sormak veya düşüncelerinizi bana sınırlamakla sınırlamak zorunda hissetmeyin. İsterseniz sorular sorun, ancak ifade vermekten, diğer izleyicilerle konuşmadan vb. Çekinmekten çekinmeyin. Dinlediğiniz için teşekkür ederiz.
© 1996 by Wes Chapman.