Eski atasözünü dinlemeyin. PonyWang / Getty Images
Birçok faktör mutluluğu belirle, ancak yıllar içinde önemli bir tartışma yaşandı: para.
Eski atasözü paranın mutluluk alamayacağını söylese de, çeşitli çalışmalar gelirinizin arttıkça daha mutlu olduğunuzu belirledi. Yıllık 75,000 ABD Doları. Bu eşiğe ulaştıktan sonra daha fazla gelir fark etmez.
Ama bir yeni analiz 40,000 yaş ve üzeri 30'den fazla ABD'li yetişkinden, meslektaşım ve ben para ve mutluluk arasında daha derin bir ilişki bulduk.
Anket verileri 1972'den 2016'ya kadar XNUMX yıl içerdiğinden, para ve mutluluk arasındaki bağın yıllar içinde değişip değişmediğini de görebildik. İşler burada ilginçleşti: Bugün, para ve mutluluk geçmişte olduğundan daha güçlü bir şekilde ilişkilidir. Paranın eskisinden daha fazla mutluluk aldığı anlaşılıyor.
Bu nasıl oldu?
Çarpıcı bir sınıf bölünmesi
Mutluluk eğilimlerine sınıfın merceğinden, özellikle de gelir ve eğitim yoluyla bakmaya karar verdik.
1970'lerde beyaz Amerikalılar arasında, üniversite derecesi olan ve olmayan yetişkinlerin eşit derecede “çok mutlu” olduklarını söyleyebilmeleri - yaklaşık% 40. Ancak 2010'larda mutlulukta bir eğitim boşluğu vardı: Derecesi olmayanların sadece% 29'u, dereceli olanların% 40'ına kıyasla çok mutlu olduklarını söyledi. Aynı şey gelir için de geçerliydi: Gelir düzeyine göre mutluluk farkı 1970'lerden 2010'lara kadar sürekli büyüdü.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Daha fazla eğitim ve gelire sahip Siyah Amerikalıların mutluluğu 1970'lerden 2010'lara kadar artarken, daha az eğitim ve geliri olanların mutluluğu sabit kaldı. Böylece, 1970'lerde gelir düzeyine göre küçük bir mutluluk açığı, 2010'larda Kara Amerikalılar için daha büyük bir boşluk haline geldi.
Ayrıca, önceki çalışmalardan farklı olarak, daha yüksek gelir düzeylerinde bir mutluluk platosu veya doygunluk yoktu. Örneğin, 160,000 dolarda yılda 2020 dolar veya daha fazla kazanan yetişkinler, 115,000 ila 160,000 dolar arasındakilerden daha mutlu oldular.
Daha az, daha fazla değil
Bu eğilimlerin birçok nedeni olabilir. Birincisi, gelir eşitsizliği arttı: Zenginler daha da zenginleşti ve yoksullar daha da fakirleşti. Bugün ortalama bir şirket CEO'su tipik bir işçinin maaşını 271 kat artırır30'de 1978 kat daha fazla. Bir ev almak ve lise eğitimine sahip bir aileyi desteklemek bir kez mümkün olsa da, giderek zorlaştı.
Daha fazla gelir eşitsizliğine sahip bir toplumda, “sahipler” ve “yokluklar” arasındaki uçurum daha açıktır ve daha azı orta sınıfa aittir. Bunun nedeni kısmen birçok temel ihtiyacın maliyeti, barınma, eğitim ve sağlık gibienflasyonu aştı ve işçiler daha üretken hale gelse bile maaşlar devam etmedi.
Evlilik oranları da trendin bir kısmını açıklayabilir. 1970'lerde evlilik oranları sınıfa göre çok az farklıydı, ancak şimdi daha fazla geliri ve eğitimi olanlar daha az evli olanlardan daha fazla evleniyor.. Evli insanlar evli olmayanlardan ortalama olarak daha mutlu. Evlilik oranlarını kontrol ettiğimizde, sınıfta mutlulukta büyüyen bir bölünme eğilimi azaldı - hala devam etmesine rağmen, birkaç faktörün iş başında olduğunu düşündürüyor.
Öndeki yol
2015 yılında geniş çapta yayılan bir gazete üniversite derecesi olmayan beyaz Amerikalılar için ölüm oranı artıyordu. Bu ölümlerin çoğu araştırmacılarınçaresizlik ölümleri, ”İntihar ve aşırı dozda ilaç dahil. Eğer bir şey varsa, sınıf refahı bölmek COVID-19 salgını sırasında daha da büyüdü, düşük gelirli Amerikalıların işlerini kaybetme olasılıkları daha yüksekti. Tüm bu kanıtlar, ABD'de hem fiziksel hem de zihinsel sağlıkta sınıf bölünmesinin büyük ve büyüyen olduğunu göstermektedir.
Politikacılar bunu fark etmeye başlıyor ve evrensel vatandaşların her ay hükümetten belirli miktarda para aldığı evrensel temel gelir fikrini daha fazla destekliyorlar. Andrew Yang, 2020 Demokratik başkanlık ilkelerinde kısmen evrensel temel gelire desteği, ve dahası ülke genelindeki belediye başkanları garantili gelirle denemeler yapıyorlar.
Genel bir kural olarak, sınıfa göre keskin bölünmeler toplumun refahı üzerinde olumsuz bir etkiye sahiptir. Bir çalışma daha fazla gelir eşitsizliğine sahip ülkelerde yaşayan insanların daha az mutlu olduğunu bulmuşlardır. Zaten derinlemesine kutuplaşmış olan bir ülkede, büyüyen bu sınıfsal bölünmeler muhtemelen sadece konuları daha da kötüleştirecektir. 2020 seçimleri yaklaştıkça, siyasi kampanyalar bu keskin sınıf ayrımlarının sonuçlarını kabul etmelidir.
Ülkenin mutluluğu ve refahı tehlikede.
Yazar hakkında
Jean Twenge, Psikoloji Profesörü, San Diego State University