Bu hafta Hilary Mantel’i (1952–2022) anıyoruz ve 2 No’lu sayımızdan size öneriler getiriyoruz. 241 katkıda bulunanlar.
Fransa’da tatildeyken, Musée Unterlinden’deki Isenheim Altarpiece’i görmek için Colmar’a gittim. Daha sonra, müzenin ortaçağ ve Rönesans sanatı koleksiyonunda dolaşırken, küçük bir yağlı boya tabloya rastladım: Colmar’lı on beşinci yüzyıl Alman sanatçısı Gabriel Mälesskircher’e atfedilen bir sunak parçasının parçası. Saint Guy Ele Geçirilmiş Bir Adamı İyileştiriyor ağırlıklı olarak kırmızılar ve yeşiller olmak üzere net, şarkı söyleyen renklere sahiptir. Saint Guy bakarken, söz konusu ele geçirilmiş adam diğer üç adam tarafından tutuluyor. Kafası geriye atıldı ve kovulan iblis, küçük siyah bir insansı, az önce açık ağzından uçtu.
Mavis Gallant’ın, kahramanı Sarah’nın, bir erkek vücudundan atılmış minyatür bir insan figürünü gösteren bir kartpostalın arkasına şakacı, çapkın bir akşam yemeği daveti yazmasıyla biten “Tünelde” hikayesi aklıma geldi: “ Bu kişi benim yemeklerimi yemiş olmalı.” Gallant’ın diğer bir öyküsü olan “Virüs X”in kısmen Colmar’da geçtiğini hatırladım ve onun Mälesskircher’in resmini bildiğinden emindim. Ona baktığını, ayrıntılarını benim gibi incelediğini ve bağlantının heyecanı parlak bir tel gibi içimden geçtiğini hayal ettim.
Sidney’e döndüğümde sabahın üçünde jet lag ile uyandım. Oturma odasında ısıtıcıyı ve bir lambayı yaktım ve “Tünelde” okumaya başladım. Sona gelmeden önce, Sarah’nın kartpostalı konusunda yanıldığımı biliyordum. Hikaye Fransız Rivierası’nda geçiyor ve Sarah, Menton’dan çok uzak olmayan bir dağ şapelinde kartı çalıyor. Gallant’ın adını vermediği şapel, freskleriyle ünlü Notre-Dame des Fontaines. Sarah’nın kartpostalında Giovanni Canavesio tarafından çoğaltılan resim, asılan Yahuda’yı tasvir ediyor. Aç karnından dökülen bağırsak karmaşasından, küçük bir adam olan ruhu, bekleyen İblis’e uzanır. Sarah ile birlikte kiliseyi ziyaret eden sevgilisi Roy ve onu aldattığı kadındır. Roy, hain ve şeytan, gaddarlıktan zevk alan bir adam, idamları denetleyen bir adam, Sarah’nın yemekleri hakkında ilk açıklamayı yapan – her zamanki gibi acı çektirmeye çalışan bir adam. Başka bir deyişle, fresk konusu hikayenin ayrılmaz bir parçasıdır. Ama Gallant’la bağlantı kurma isteğimle tüm bunları unutmayı başarmış ve Mälesskircher’in resmini Canavesio’nun eserinin üzerine yerleştirmiştim.
Hikayenin sonunda, yıllar geçti ve Sarah da her şeyi unuttu: Roy, şapeldeki gün, kartpostalın kaynağı. Roy’un sözlerini bilinçsizce tekrar ettiğinde, onları kendi haline getiriyor ve incinmeyi erotik potansiyele dönüştürüyor. Kartı yazdıktan sonra geçmiş aklına gelir. Müstakbel akşam yemeği konuğu başka bir Roy olabilir, ama şimdilik tünelden çıktı ve görünüşte neşe var. Mutluluk için sadece ihtiyacımız olduğu kadarını hatırlıyoruz ve ben o gün Colmar’da mutlu hissettim. Belki Gallant bir keresinde onun önünde durmuştur. Saint Guy Ele Geçirilmiş Bir Adamı İyileştiriyor-neden?
—Michelle de Kretser,” kitabının yazarıKış Dönemi”
Orta sınıf çocuk edebiyatı, çocuklara bir şeyler öğretmeye yönelik, çoğu sıkıcı olan kitaplardan ve çocukların gerçekten sevdiği, çoğu kötü kitaplardan oluşur. Susan Cooper’ın Karanlık Yükseliyor 1965’ten 1977’ye kadar yayınlanan dizi de öyle değil. Birkaç hafta önce, on yaşındaki kızım sonunda onlara döndüğünde, çocukken çok sevdiğim bu kitaplarla yeniden karşılaştım. Harry Potter, ayrıca hoşunuza gidebilir…” Cooper’ın serisi bir anlamda tipik orta sınıf fantezidir: çocuk büyücü, kehanet, kötülük yapanlar, Gandalf figürü. Bununla birlikte, daha geniş bir anlamda, kitapları, daha yazılacak bir formül bile bulunmadan formülü yeniden yazdı. Çocuk büyücü her zaman merkezde değildir. Gandalf figürü oldukça acımasız. Çocuklar önemli aktörlerdir, ancak olaylar, şehvetin engellenmesi gibi yetişkinlerin zayıflıklarına bağlıdır ve karakterlerin kusurları ve erdemleri birbirine dolanır: Bran adındaki bir erkek kahramana bir yabancı gibi davranıldığında, bu muameleye içerlenir ama aynı zamanda bu konuda kibirlenir. öyle ki başka bir çocuk Bran’in yüzünün “kurnaz kibir gölgeleri” gösterdiğini düşünür ve aksini diler. Kızımın en sevdiği kitap üçüncüsü, yeşil cadı, çok iyi çalışan eski bir hasat ritüeli tarafından yaratılan garip bir yaratık hakkında. “Sevdiğim şey,” dedi bana, “her şeyin sadece insanlarla ilgili olmaması, bunun yerine kimsenin kontrol edemediği ve kimsenin gerçekten anlayamadığı bu gizemli güçle ilgili olması.” Dünya ya da kitapların dünyası hakkında düşünmenin daha kötü yolları var.
—David Orr,” kitabının yazarıYeni Sen”
Okulda, Hilary Mantel’in Daha Güvenli Bir Yer Nefret dolu bir genç olan ve en az sevdiğim tarih öğretmeni I tarafından önerildi (bilgiçlik; görünüşte gizemli gerçekler konusunda kendinden geçme eğiliminde). Fransız Devrimi üzerine okuyabileceğimiz en iyi kitap olduğunu ilan etti; Listedeki tek roman olduğu için yine de açtım ve isteksizce büyülendim. (Robespierre, kendinden emin, Danton’a karşı her zamanki ince, soğuk gülümsemesinden daha iyi bir şey toplamaya çalışıyor – “Ama yüzündeki tek gülümseme buydu.”) Mantel’in hayal gücü son derece dolambaçlıydı: Görünüşe göre onu özümseyip yeniden icat edebilirdi. yerleşik gerçeklerden herhangi birini bükmeden veya bunlardan kaçınmadan devrimciler ve sayısız tartışmalı olanlar arasında dans ediyorlar. zamanına kadar kurt salonu, hiçbir antika kokusu olmadan düşünceleri hızlı ve hayati olan tarihsel kayıtlara sadık bir Thomas Cromwell çağırabilirdi. Karmaşık bir şekilde araştırılmış ve oluşturulmuş kitaplar, baştan sona, Mantel’in Cromwell’inki gibi bir zihinde yaşaması için verdiği heyecanla canlandırılıyor – olağandışı zekasını, aşırı uçlarda bile kendi kendine söyleyebileceği karanlık şakaları hayal etmek. Adamımızın ölebileceğine inanan, itirafta bulunmaya, “başkalarının işleme fırsatını bile bulamadığı… onlar benim” günahlarından vazgeçmeye isteksiz olduğu bir an vardır. Devam ediyor: “Ayrıca, yargıya vardığımda elimde bir muhtıra ile gelmek niyetindeyim: Yaradanıma diyeceğim ki, burada elli parçam var, muhtemelen daha fazlası.”
—Lidija Haas, editör yardımcısı
Hilary Mantel’in Hayaleti Bırakmak en sevdiğim anılarımdan biridir—kendine acımayı bırakın, duygusallığın olmadığı bir hastalık hakkında bir kitap; woo-woo olmadan doğaüstü hakkında; çocuksuz annelik hakkında:
Bu yere geliyorsun, orta yaş. Buraya nasıl geldiğini bilmiyorsun, ama birdenbire elli yüzüne bakıyorsun. Dönüp yıllara baktığınızda, yaşamış olabileceğiniz diğer hayatların hayaletlerini bir anlığına görürsünüz. Tüm evleriniz, olabileceğiniz kişi tarafından perili. Hayaletler ve hayaletler, halılarınızın altına ve perdelerinizin çözgü ve atkıları arasında sürünür, gardıroplarda gizlenir ve çekmece astarlarının altında düz durur. Sahip olabileceğiniz ama sahip olamadığınız çocukları düşünürsünüz. Ebe “erkek” dediğinde kız nereye gider? Hamile olduğunuzu düşündüğünüzde ve değilsiniz, zihninizde oluşmuş olan o çocuğa ne olur? Açılış satırlarından sonra işe yaramayacak kısa bir hikaye gibi, bilincinizin bir çekmecesinde saklı tutuyorsunuz.
—Emily Stokes, editör
Kaynak : https://www.theparisreview.org/blog/2022/09/23/de-kretser-orr-recommend/