Leningrad'ın faşist Alman birliklerinin Ocak'taki 1944'teki ablukasından tamamen kurtarılması, Rusya'nın Kuzey başkenti için yaptığı çok sayıda savaş sırasında en iddialı ve kanlı savaşın sona erdiğini gösteriyordu. Kibirli komşuya rağmen inşa edilen Neva kenti, “sadece Avrupa'ya açılan bir pencere değil”. Rusya ve Batı arasındaki ebedi yüzleşmenin ön saflarındaydı.
Rusya'nın batı karakolu
Batılı rüzgarların bile burada büyük bir gücün başkentinin yaratılmasına karşı olduğu görülüyordu. Mayıs ayının 16’inden iki ay sonra, yılın 1703’i kutsandı, yeni bir şehir yaratıldı, batıdan kuvvetli bir rüzgâr yağdı ve inşaatın başladığı Hare Adası Neva suyuyla sulandı. Neva, Peter ve Paul Fortress inşası için toplanan bütün ormanın olduğunu söyledi. 323'in ilk selinin varlığı, 310'in yaşadığı yıllar boyunca kuzey başkentine saldırmasıdır. Aynı zamanda, 10 taşkınları özellikle büyüktü.
Bir kereden fazla batıdan elementlerin işgali kraliyet odalarına ulaştı. Dehşetle, Hermitage'in camlarından 1777 seli Catherine II tarafından görülmüştür. Ardından, 1000'ten daha fazla sermaye sakinleri öldü. Kasım ayının başlarında, 1824, tarihçi N.K. Schilder, bir felaket oldu, "kendi başına hatırlattı, ancak daha korkunç bir dereceye kadar, 1777 yılı seli". Beş saat içinde, binlerce evin 4'i tahrip edildi veya hasar gördü ve çeşitli tahminlere göre, 1'tan binlerce kişinin 4'una öldü. Görgü tanıkları, selin sonuçlarına bakarak Alexander'ın nasıl ağladığımı hatırladı. Yüz yıl önce, Petersburg'un kurucusu Peter I, yılın soğuk algınlığına yakalandığı, boğulan insanları kurtardığı ve ardından öldüğü 1724 seline kurban gitti.
Batı'nın Rusya'sının düşmanca doğasının bile ülkenin başkentine saldırdığı ve ona ölümcül darbeler vermeye çalıştığı görülüyordu.
St. Petersburg’un konumu, Batılı devletlerin saldırılarına açık hale geldi. Bu nedenle, şehrin savunma çalışmaları ve savunma hatlarına ihtiyacı vardı.
Başkentin savunması için Kronstadt kuruldu. Yılın Nishtadt Dünyası 1721'i, sadece Ingermanlandia topraklarının yeni kentin kurulduğu Rusya'ya değil, St. Petersburg'un batısındaki ve kuzeybatısındaki engin toprakların: Estonya, Livonia, Karelya Isthmus ve Ladoga Gölü'nün kuzey kıyılarına eklenmesini sağlamıştır. 850 yıllarında ilk kez Rus devletinin varlığı, sınırları daha önce olduğu gibi kuzeye, doğuya ve güneye değil, batıya doğru kaydırdı.
Ancak şimdi sermaye korunmasız kaldı. Tilsit’le Alexander’ın Finlandiya’yı işgal etmek istediğini kabul eden Napolyon, Rusya’nın iddialarının geçerliliğini açıkladı: “St. Petersburg, Finlandiya sınırına çok yakın; St. Petersburg’daki Rus güzellikleri artık İsveç silahlarının sesini saraylarından duymamalı.”
Finlandiya'ya katılarak İskender, fethedilen topraklarda barışı sağlamaya çalıştım, Rus İmparatorluğu'nun hiçbir yerinde var olmayan politik bir sistem kurdum. Finlandiya bir anayasa, kendi diyeti ve para sistemi aldı. Bir rahatlıkla, imparator, Finlandiya'daki Karelya İsthmus'u ve Ladoga Gölü'nün kuzey kıyılarını “Finlandiya devletini yuvarlamak için” yapıldığını söyleyerek bile aktardı.
İskender'in simetrisine duyduğum aşk, daha sonra 1939-1940 savaşının nedeni oldu, elbette, korkunç bir rüyada bile olan imparator, Finlandiya'nın bağımsız olacağını, ancak Rusya'nın başkentinin Nishtadt'ın imzalanmasından önce olduğu kadar savunmasız olacağını hayal bile edemezdi. Dünyanın
Kırım Savaşı sırasında, St. Petersburg'a yönelik tehdit denizden doğdu. Ana operasyon tiyatrosu Karadeniz bölgesi olmasına rağmen, İngiltere, Rus Baltık Filosunu yok etmeye çalıştı. Mart ayında, 1854, Finlandiya açıklarında ve daha sonra Kronstadt'ta, İngiliz savaş gemileri ortaya çıktı. Londra kulüpleri, önümüzdeki haftalarda St. Petersburg'u götürdüğü için çoktan kızdı. Petersburg'da tarihçi olarak E.V. Tarle, "Mart ayından bu yana, İngiliz filosu Baltık Denizi'ne girdiğinde, korkaklık göstermemeye çalıştığında, kursta vatansever yazılar vardı ... ama karışıklık kayda değer ve bozulmazdı ve Pogodin, kraliyet konutundan elli mil uzakta olan heyecanla dışladı düşman topu suçlanıyor ... Deniz mesafesinden ve sisten belirgin bir şekilde İngiliz gemilerinin yüksek hatlarını görüyor, sonra sisin içinde kayboluyor, sonra yaklaşıyor, sakinleri ne kadar zor olursa olsun, 1854 yazında kuzey başkentinin bakışlarından önce uğursuzca geliyordu anksiyete veya utanç belirtileri. "
Şimdi imparator batıdan esen rüzgârlar yüzünden değil, işgalcilerin oradan işgali nedeniyle alarma geçti. Diğer pek çok hatıra gibi, A. Panaeva da “uzun süren deniz kenarındaki Kış Sarayına kadar tanıdık bir ekip ve tanıdık savaşçıları” hatırladı. O günlerde, birçok kişi, “düzleşmiş figürü, kasvetli, kararmış, bakır bir kaskın altındaki haggard yüzünü, hala gözleri ve görünmez gözleri, gözlemledi ve her şeyin nereye gittiğini ve bu adamın nerden geldiğini, neden Peterhof'a taşındığını sormadı. teleskoptan uzaklaşmadığı yerde, Peterhof ve Kış Sarayı arasında neden bu kadar tedirgin bir şekilde koşuyor? ”
Petrograd'a yeni bir tehdit, 1915'te ortaya çıktı. Polonya ve Kurland'ı Alman birlikleri tarafından ele geçirmek, düşmanın Rusya'nın başkentine ilerlemesini mümkün kıldı. Tehdidin ciddiyeti, II. Nicholas’ın ülkenin altın rezervini Petrograd’dan Kazan’a tahliye etme kararı ile kanıtlandı.
Petrograd'ın çöküş olasılığı, 1917’te Riga’nın düşmesinden sonra başlamış, ancak Brest’in Troçki’yle yaptığı görüşmelerin ve ardından Alman askerlerinin saldırılarının ardından tüm Baltık devletlerini işgal ettiklerinin sonucu, Petrograd’ın işgalini birkaç gün meselesi yapıyor gibi görünüyordu.
Almanların Estonya işgalinden ve Finlandiya'nın bağımsızlık ilanından sonra kentin kırılganlığının artması göz önüne alındığında, Mart ayında Sovyet hükümeti 1918 başkenti Moskova'ya devretti.
1919’teki İç Savaş’ın patlaması sırasında Petrograd iki kez savaş alanı haline gelebilir. Petrograd savunmasının organizatörüne göre Mayıs-Haziran ayları arasında 1919, I.V. Stalin, yok ediciler (5'tan 12'a) ve denizaltılar (2'ten 8'a) tüm verilere göre, Anglo-Fince'ye göre kentteki saldırıya katıldı ". Temmuz ayında 8'in Pravda muhabiri ile yaptığı konuşmada Stalin, “iki ay önce Petrograd'ın düşüşüyle ilgili iki ya da üç gün içinde Petro'nun düşmesiyle ilgili muzaffer çığlıklardan” bahsetti.
General N.N.’nin ikinci saldırısı sırasında 1919 sonbaharında Yudenich.Petrograd'a gelen Troçki, sokaklarda savaşlar içeren bir savunma planı geliştirdi. Daha sonra Troçki hatırladı: "En önemli noktalar tellerle dolanmıştı ... Meydanlarda ve en önemli kavşaklarda, kapaklara 60 toplarının etrafına monte edildi. Kanallar, meydanlar, çitler ve evler güçlendirildi. Eteklerinde ve Neva siperleri boyunca kazıldı ... Birçok cadde ve meydanda barikatlar düzenlendi. " Neyse ki kuzey başkenti ve nüfusu için Troçki'nin planı faydalı değildi, çünkü Yudenich Pulkovo Tepeleri'nde durduruldu.
Petrograd'ın (o zaman Leningrad'ın kaderi) kaygısı, Sovyet ülkesinin Batı ülkeleriyle ilişkileri şiddetlendiğinde ortaya çıktı. Leningrad'ın güvenliğini sağlama arzusu, SSCB'nin savaşlar arası dönemdeki dış politika eylemlerini büyük ölçüde belirledi.
1939'da “Danzig krizinin” başlangıcından bu yana, Sovyet hükümeti inatla Büyük Britanya'dan Baltık ülkelerinin Alman birliklerinin Sovyet sınırlarına transfer edilebileceği bir köprüye dönüşmediği konusunda güvenilir garantiler aramaktadır. İngiliz tarihçi A.Taylor'a göre, "Ruslar Almanların Leningrad'a saldırmasından ve Alman deniz kuvvetlerinin üstünlüğü göz önüne alındığında korkuyorlardı filo Baltık Denizi'nde - bu çok muhtemeldi. Bu nedenle Baltık ülkelerini kontrol ederek karadaki sıkıyönetimini güçlendirmek istediler. Bu devletlerin, eğer duvara bastırılırlarsa, Rusya'dan ziyade Almanya'yı tercih edeceğini iyi bilen Ruslar, Sovyet “yardımının” davetsiz olarak sağlanacağı konumu güçlendirmek istiyorlardı. ”Ancak A. Taylor'un yazdığı gibi,“ İngilizler Rusların sadece "emperyalist" iddiaları kaçırmaya çalıştıklarına inanıyordu. Bu ücret o zamandan beri sık sık tekrarlandı. Ancak Sovyetler Birliği'nin bu devletlerle ilgili kaygısı samimiydi. "
Bu şartlar altında, SSCB Sovyet-Alman saldırganlık antlaşmasının imzalanmasına ve ardından Almanya ile dostluk anlaşmasına imza attı. Bu anlaşmaların şartı iki ülkenin etkisinin sınırlanmasıydı.
Eylül - Ekim 1939’te üç Baltık ülkesi ile karşılıklı yardım anlaşmaları imzalanması ve Sovyet askeri üslerinin topraklarında konuşlandırılması, Leningrad’ın korunmasını sağlamıştır.
Anılarında, Sovyetler Birliği Mareşali K.A. Meretskov şöyle yazdı: "Leningrad Bölgesi'nin komutanı olarak Estonya'daki üslerin güvenliğinden sorumluydum."
Ve kısa bir süre sonra Meretskov, Kasım sonunda 1939'ta başlayan Sovyet-Fin savaşı sırasında Leningrad cephesine liderlik etmek zorunda kaldı. Kızıl Ordu'nun ağır zarara uğradığı bu savaşın sebeplerini açıklama, I.V. Stalin 17 Nisan 1940: “Finlandiya ile barış görüşmeleri sonuç vermedi ve Leningrad'ın güvenliği kayıtsız şartsız sağlandı çünkü savaş gerekliydi, çünkü güvenliği Anavatanımızın güvenliği olduğundan, ancak Leningrad yüzde 30-35'i temsil ettiğinden değil Ülkemizin savunma sanayii ve bu nedenle ülkemizin kaderi, Leningrad'ın bütünlüğüne ve güvenliğine bağlı, aynı zamanda Leningrad'ın ülkemizin ikinci başkenti olması nedeniyle ”dedi.
22'ten sonra Haziran 1941
30 Temmuz 1941’i ABD Başkanı Harry Hopkins’in kişisel elçisine, Sovyet savunmasının amaç ve hedeflerine açıklayan Stalin, tüm askeri fabrikaların% 70’inin Leningrad, Moskova ve Kiev merkezli alanlarda bulunduğunu söyledi. G. Hopkins’in belirttiği gibi, Stalin’in sözleriyle “Alman ordusu bu merkezlerin yaklaşık 150 mil doğusunda ilerlerse, Rusya’nın sanayi potansiyelinin% 75’ini yok edeceği” izlenimini verdi. Bu nedenle Stalin, "kış aylarında cephenin Moskova, Kiev ve Leningrad yakınlarında yapılacak" umudunu dile getirdi. Bu görevin yerine getirilmesi savaşın ilk aylarında Kızıl Ordu’nun eylemlerine tabi oldu.
Karelya İsthmus'u ve Ladoga Gölü'nün kuzey kıyılarının Leningrad Bölgesi'nin bir parçası olduğu 1940 Mart'ta Finlandiya ile barış antlaşması imzalanması ve ardından üç Baltık ülkesinin SSCB'ye Ağustos ayında girmesi 1940, Leningrad çevresinde emniyet kemerini genişletti. Sadece Ağustos ayının sonuna kadar Fin birlikleri Vyborg'u ve Ladoga Gölü'nün kuzey kıyılarını ele geçirdi. Alman kuvvetlerinin Baltık Devletlerinde terfi ettirilmesi, onlardan iki ay sürdü. Sadece Ağustos sonunda eski Sovyet-Estonya sınırına ulaştılar. Denizcilerimizin Moonsund Takımadaları adalarındaki direnişi Ekim ortasına kadar sürdü.
Birkaç hafta boyunca Nazi birlikleri Luga'nın savunma hattında durduruldu. Sovyetler Birliği Mareşalı Vasilevski, "Leningrad'a, özellikle de Luga'nın savunma hattına uzak mesafedeki eylemlerde, günlerce süren, çoğu zaman duraksamadan son derece şiddetli ve uzun süren savaşlar yaşandığını" hatırladı. Temmuz 10'ta başlayan bu kavgalar kırk günden fazla sürdü.
Sovyet birliklerinin artan direniş gücü, Leningrad’da Nazilerin saldırısının hızıyla değerlendirilebilir. 10 Temmuz'dan önce günlük ortalama hareket hızları 26 kilometre idi. Temmuz ayında 5 kilometreye düştü. Ağustos ayında, 2,2 kilometreye, Eylül ayında ise günde birkaç yüz metreye kadar çıkar. Yine de, yavaş ama kesin bir şekilde, faşist Alman birlikleri Leningrad'a doğru ilerliyorlardı.
G.K. Zhukov
Leningrad'dan korkan Stalin, oraya V.N.'den oluşan bir Devlet Savunma Komitesi komisyonu olan 26 Ağustos 1941'i gönderdi. Molotof, G.M. Malenkov, Halk Komiserleri Başkan Vekili A.N. Kosygin, Deniz Kuvvetleri Komiseri N.G. Kuznetsov, Hava Kuvvetleri Komutanı P. F. Zhigarev, Kızıl Ordu Topçu Şefi N.N. Voronov. Bu arada, Leningrad yakınlarındaki durum hızla kötüleşti. Mga istasyonunda, komisyon üyeleri bombardımandan kaçmak için mücadele etti ve daha sonra neredeyse, aniden bu istasyona giren Alman makineli tüfekçilerin gelişmiş görevlileri tarafından yakalandı.
29 Ağustos 1941, Stalin, Leningrad’ın komisyon üyelerini telgrafladı: “Sadece Tosno’nun düşman tarafından alındığını söylediler. Eğer böyle devam ederse, Leningrad’ın aptalca aptalca teslim edilmesinden ve tüm Leningrad bölümlerinin ele geçirilme riskinden korkmasından korkuyorum. (Ağustos ayındaki 23'ten Baş Genel MM Popov, yeni oluşturulan Leningrad Cephesi'ne başkanlık etti ve KE Voroshilov Kuzey-Batı Yönü Komutanıydı. - Yazara göre not al.) Ne almayı düşündüklerini bile rapor etmiyorlar böyle bir tehlike, meşguller Yeni geri çekilme sınırları, bu işte görevlerini görüyorlar. ”
Aynı gün, Devlet Savunma Komitesi üyeleri, Stalin’e Leningrad’da gıda ürünlerinin rasyonelleştirilmesi konusundaki kararlarını, sivil nüfusun Leningrad’dan tahliyesi hakkında bilgi verdi. 250 000 kentinden kadınları ve çocukları şehirden Eylül 8'e çıkarması gerekiyordu. Ancak, kararnamenin tayin edilen zamanda yerine getirilmesi muhtemel değildir, çünkü sona ermesinden önce bile, ilerleyen Alman birimleri şehre giden demiryollarını kesti.
9 Eylül Stalin, L.P. ile birlikte Beria ve V.M. Molotov ve G.M. Zaten Leningrad'dan dönen Malenkov, K.E'ye orada bir telgraf gönderdi. Voroshilov ve A.A. Zhdanov: "Davranışlarımızdan ötürü öfkeliyiz, bu da bize yalnızca belirli bir alanı kaybetmemizden bahsettiğinizde ifade edilir, ancak genellikle durdurmak ve nihayetinde şehirleri kaybetmek için hangi önlemleri aldığınıza dair bir kelime söylemezsiniz. Shlisselburg'un kaybını da çirkin bir şekilde rapor ettiniz, kayıpların sonu olacak mı? Belki de zaten Leningrad'ı teslim etmeye karar verdiniz mi? tanklar HF, onları nereye yerleştirdiniz ve sahip olduğunuz HF tanklarının bolluğuna rağmen neden ön tarafta herhangi bir gelişme yok? Sonuçta, bir cephede, ön taraftaki HF sayısının yarım payı bile yoktur. Senin ne авиацияneden askerlerimizin sahadaki eylemlerini desteklemiyor? Kulik’in bölümlerinin yardımı size geldi - bu yardımı nasıl kullanıyorsunuz? Herkes cephede herhangi bir gelişme umuyor olabilir mi, yoksa Kulik'in yardımı sıfıra indirilecek mi, KV tanklarının muazzam yardımı nasıl iptal edilebilir? Ön taraftaki durum ve günde iki veya üç kez aldığınız önlemler hakkında bizi bilgilendirmenizi rica ediyoruz. "
Stalin'in bir gün önce G.K.'yi Kremlin'e çağırmıştı. Zhukov ve ona şöyle dedi: "Leningrad'a doğru sürün. Leningrad çok zor bir durumda.
Almanlar, Leningrad’a katılarak ve Finlilere katılarak, kuzey-doğudan Moskova’ya olan devreyi kapatabilir ve daha sonra durum daha da karmaşık hale gelecektir. “Zhukov’un yazdığı gibi,“ Leningrad’a olan uçuşumuza hoşçakal derken, Üstün: ve Leningrad’a vardığınızda, atamanızın sırası iletilecektir. ” K.E'ye bir notta. Voroshilov şunları söyledi: "Cephenin emrini Zhukov'a transfer et ve hemen Moskova'ya uç." Dedi.
Leningrad’a gelen Zhukov, kent savunmasının liderliğinin “Leningrad’ı koruyamama ...
K.E ile konuştuktan sonra Voroshilov, A.A. Zhdanov, A.A. Kuznetsov ve cephenin diğer Askeri Konseyi üyeleri, toplantıyı kapatmaya karar verdik ve kentin tesliminde herhangi bir önlem alınmaması gerektiğini belirttik.
Leningrad'ı son adama karşı savunacağız. "
Eylül 17'a Leningrad Cephesi birliklerine bir savaş emri verildi. İçinde şöyle söylendi: “1. Ligovo Leningrad, Kiskino, Verkh güney bölümünün savunmasında özellikle önemli göz önüne alındığında. Koyrovo, Pulkovo Tepeleri, Slavyanka Bölgesi, Shushary, Kolpino, Leningrad Askeri Konseyi HEMEN KUTULU KONU.
2. Mevcut emri makbuz ve emir üzerine siyasi yapıya bildirmek. Sıradan kompozisyon yaygın olarak açıklanmaktadır. "
Dünyada eşsiz hikayeler kuşatma
O sırada, ilerleyen Alman birlikleri şehre giden demiryollarını kesti. Eylül 8’te Leningrad’ın cesaretlendirmesi tamamlandı ve modern tarihin sonuçlarının ciddiyeti ve ciddiyeti açısından eşsiz bir kentin ablukası başladı.
Bundan önce, Fransız-Prusya savaşı 1870 - 1871'in olayları bu türün en korkunç örneği olarak hizmet etti. 19 Eylül 1870, Prusyalı birlikler Paris'i bloke ettiğinde, kentin 4 ayı için yiyecek rezervleri vardı.
Fransız tarihçiler, E. Laviss ve A. Rambo tarafından düzenlenen “XIX Yüzyılın Tarihi” kitabında yazdıkça, “Kasım 20 sığır ve kuzu bitti, Aralık 15 at unu, 30 gram, Ocak ayı 15 ekmek rasyonel, siyah, yulaf, arpa veya pirinçle karıştırılır - 500’tan 300 gramına düşürülür ve herkes Ocak 31’ten sonra kentin kesinlikle hiçbir şey yemeyeceğini biliyordu. ”
5 Ocak 1871, hükümetin açlıktan suçlandığı duvarlara yapıştırılan Paris broşürlerinin duvarlarında ve Ocak 22'te ise kentte açlıktan kaynaklanan bir ayaklanma bastırıldı. Ocak ayında 28, Paris teslim oldu ve yakında Prusyalı birlikler Fransız başkentinin ana caddelerinde yürüdü.
Leningrad'ın konumu başlangıçta daha zordu. Düşman Badayev yiyecek depolarını yaktıktan sonra, yiyecek malzemeleri fazlasıyla sınırlıydı. Leningrad'daki Eylül ayında düzenlenen 12, 35 günleri için tahıl ve unu, 30 günleri için tahılları ve makarnayı, 33 günleri için etleri, 45 günleri için yağları, 60 günleri için şekerlerini orada bıraktı. Bu nedenle, ablukanın ilk günlerinden itibaren rasyon kartlarında satılan ürün normlarında düşüş başladı. Ayrıca, pişmiş ekmeğe çeşitli safsızlıklar da eklenmiştir. Almanlar tarafından bombalanan mavnalarla dolu tahıl bile fırlatıldı. Dalgıçlar kargoları bu mavnalardan Ladoga Gölü'nün altından kaldırabildiler ve bu nemli tahıl ekmeğe eklenmeye başladı. Ekim ayındaki 20 ekmeğinde% 63 çavdar unu,% 4 keten unu,% 4 kepek,% 8 yulaf ezmesi,% 4 soya unu,% 12 malt unu,% 5 küflü unu bulunur. Birkaç gün sonra, malt unu kurumaya başladığında, uygun şekilde işlenmiş selüloz ve pamuk keki gibi başka ikameler kullanılmaya başlandı.
Leningrad'ın gıda standartlarındaki ilk azalma, Eylül 2, ikincisi Eylül 10, üçüncü Ekim 1, dördüncü Kasım 13 ve beşinci Kasım 20'ta yapıldı. "Ekmek" olarak adlandırılan ürünün günlük oranı, 125 ile 250 gram arasında değişmektedir. İngiliz gazeteci Alexander Werth, “Dördüncü düşüşün hemen ardından insanlar açlıktan ölmeye başladı” dedi.
A. Werth tarafından sağlanan bilgilere göre, Kasım ayında 1941, şehirde 11 bin kişi öldü, Aralık ayında - 52 bin, Ocak ayında 1942, günlük olarak binlerce kişi 3,5'te öldü. Yılın 4'i ve Ocak ayının Ocak ayında 1941 yılı 1942 binlerce kişiden öldü
Yiyecek kıtlığı giderilse bile, birçok insan uzun süren açlığın yol açtığı hastalıklar nedeniyle ölmeye devam etti. Çeşitli tahminlere göre, Leningrad'daki abluka sırasında, bir milyon insan 1'ten 1,5'a öldü.
DV Pavlov "ablukadaki Leningrad" adlı kitabında şöyle yazdı: "Ölüm farklı pozisyonlarda insanları devraldı: sokakta - hareket eden, adam artık düştü ve artık yükselmedi; apartmanda - yatağa girdi ve sonsuza kadar uyuyakaldı, genellikle makine ömrünü durdurdu. Ölüler genellikle kızaklarda sürüldü, kızak tarafından sürüklenen iki ya da üç akraba ya da arkadaş ... çoğu zaman tükenmiş, yetkililerin istedikleri gibi vücutla başa çıkmalarına izin vererek ölen yarısını terk etti. "
Werth şöyle yazdı: “Su temini ve kanalizasyon sistemleri Aralık ve Ocak aylarında dondu; şehir genelinde patlayan borular salgın tehdidini şiddetlendiriyordu. Su, Neva'dan kovalara taşınmak zorunda kaldı ya da çok sayıda Leningrad kanalına götürülmek zorunda kaldı. bu nedenle, Şubat ayında neredeyse bir buçuk milyon insan tifo aşısı geçirdi. "
“Leningrad’daki isyanların veya yiyecek isyanlarının yokluğu nüfusun vatanseverliği ve demir disipliniyle açıklandı. Elbette spekülatörler vardı, ancak genel olarak disiplin yüksekti. performanslar, rolleri neredeyse açlıktan kaçıp, onları izleyebilecek her şeyde giyinen (ve izleyiciler gibi) oyuncular tarafından oynandı. "
Leningrad'ın ruhunun sıkılığının kanıtı, ünlü Yedinci Senfoni'nin kuşatılmış Leningrad'ında D. Shostakovich'in oluşturulmasıydı. Shostakovich: “Faşizme olan bağlılığımız, düşmana karşı kazanacağımız zafer, memleketim Leningrad, 7 inci senfonimi adadım.” Dedi.
En zor şartlara rağmen, Leningrad halkı kentin savunması için yaşamaya ve çalışmaya devam etti. 1942'in baharında, 57 savunma şirketleri Leningrad'da faaliyet gösterdi. Bu süre zarfında, 99 tabanca, 790 makineli tüfek, 214 bin mermi, 200 bin mayın ateşledi. Gemi yapım endüstrisi işçileri savaş gemilerini onardılar.
Leningrad'ın kahramanca savunması Reich liderlerini bile vurdu. Goebbels, günlüğünde “Leningrad ile Mücadele” filmi hakkında hayranlıkla yazdı. Şehrin savunucularının başarılarının modern tarihte hiçbir örneği olmadığını kabul etti.
Ablukanın ilk günlerinden itibaren, Leningrad'ın Ladoga üzerinden su ile tedarik edilmesini sağlamak için girişimlerde bulunuldu. Ancak, Almanlar sürekli olarak Leningrad'a hareket eden mavnaları ve diğer gemileri bombaladı. Onlarla birlikte şehirden su ile tahliye edilen birçok kadın ve çocuk öldürüldü. Göl güzergahının ilk operasyon ayında, şehir sakinleri için sekiz günlük tedarik oranı olan Leningrad'a sadece 9800 ton yiyecek verildi. Ardından gıda arzı arttı. 12 Eylül’den Kasım’da 15’e kadar, 25’in binlerce ton gıda maddesi Leningrad’a teslim edildi ve bu sayede 20 günlerinde yaşayanlar uzak durmaya başladı. Ancak 15, Kasım ayındaki 1941’te, donma işleminin Ladoga’da başlamasından dolayı durdu. Çok milyonluk bir kentin tedariki sadece hava ile gerçekleştirildi.
1941 Kasım ayının sonundan bu yana, Ladoga Gölü'nün buza yiyecek verme girişimleri yapıldı. Kenti, Leningrad'ın dediği gibi, Ladoga yaşam yolu boyunca tedarik etmek oldukça riskli bir işti. Almanlar sürekli bombaladılar ve arabalar insanlarla ve yüklerle birlikte buzun altına girdiler. Abluka sırasında Ladoga'nın yaşam yolu boyunca yük taşıyan bir sürücü, kapıyı kapatmadan bir araba sürdüğünü ve hatta buzlu suya girmeden önce arabadan atlayabilmek için bazen basamakta durduğunu söyledi.
Ve yine de, yaşam boyu gıda kaynakları sayesinde, Ocak 1942'un sonundan itibaren, Leningrad'daki beslenme standartları - "ekmek" in 200 - 350 gramına yükseltildi. Aynı zamanda, 1942 Ocak ayının sonundan itibaren, kadınları, çocukları, yaşlıları ve Leningradlı hastaların Ladoga yolu boyunca yaşam ve hava yolunda organize tahliyesi başladı. 1942’te Leningrad’dan bir milyon insan alındı. Kasım ayında 1942, Leningrad sivil nüfusu sadece 550 bin kişiydi.
Şimdi bazı insanlar şu soruyu soruyor: “Leningrad'ı teslim etmek ve böylece sakinlerinin açlıktan kaçmak mümkün olabilir mi?”
Aynı zamanda, o zamanın düşmanlarının "insanlık dışı" olarak kabul ettikleri kişilerin hayatlarını kurtarmak için hiçbir fırsat bırakmadıklarını unutuyorlar. Ülkemize yapılan saldırıdan bir ay önce Goering, 23 Mayıs 1941’in Direktifi’nde Doğu’da ekonomik politika üzerine şunları yazdı: “Almanya… sadece orada bulunan birliklerini besliyor… Açlıkta. " Goering, "bu bölgelerde on milyonlarca insanın gereksiz olacağı" gerçeğinden hareket etti. Almanya SSCB'ye saldırdıktan sonra, bu Goering programı uygulanmaya başladı. Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında düşmanın işgal ettiği topraklarda bulunan her 88 milyonlarca Sovyet insanı açlıktan ve bunun neden olduğu hastalıklardan öldü.
Leningrad ve sakinleri, Hitler tarafından tamamen imha edildi. Rastenburg yakınlarındaki Yüksek Askeri Komutanlık karargah toplantılarının metni, Hitler'in emrini kaydetti ve yılın 25 Eylül 1941'ini Mareşal Manstein'e verdi: "Leningrad'ı yeryüzünden sil." Açıkçası, bu emir, Alman komutanları arasında bile kafa karışıklığına neden oldu ve bu nedenle Hitler aynı gün akşam yemeğinde şöyle dedi: “Muhtemelen, çoğu, kafalarını sıkıştırarak,“ Führer St. Petersburg gibi bir şehri nasıl tahrip edebilir? ”Sorusuna cevap vermeye çalışıyor. Irkımızın tehlikede olduğunu hissettiğimde, hislerim en soğuk hesaplamanın altında kalıyor. "
Şimdi Alman belgeleri tanındı, bundan sonra şehri çevreleyen askeri birliklerin, şehirden ayrılmaya çalışırlarsa açlık çekmeleri için çok fazla emir aldıkları ortaya çıktı.
Kuzey Başkentinin Kurtuluşu
1941'in sona ermesinden bu yana yürütülen Leningrad kuşatmasını kırma girişimleri birçok mağdur olduğunu iddia etse de, ancak Ocak ayında halka açıklamasının 1943'i yapıldı. Ancak, düşman şehirden geri çekilmedi ve onu sürekli bombaladı. Bu amaçla, 75 ağır batarya ve 65 hafif ağır top bataryalarından oluşan iki özel topçu grubu oluşturuldu. Düşman, 16 ve 18 ordularını burada Kuzey grubuna dahil etti. General ve tarihçi Kurt Tippelskirkh yazdı: "İki yıl boyunca Kuzey grubunun her iki ordusu, Leningrad'dan Volmen Nehri boyunca Ilmen Gölü, Staraya Russa, Kholm'den Nevel'e kadar uzanan kuvvetli bir çizgide bulunuyordu." Pulkovo Tepeleri'nin güneyinde ve Novgorod'un kuzeyinde tabanca ve makineli tüfek bunkerleri, betonarme hap kutuları, tank karşıtı hendekler, dolbybah ve salyangozlar inşa edildi. Operasyonel savunmanın toplam derinliği 230 - 260 km'ye ulaştı.
"Kuzey" grubunun ordusunun mağlup edilmesi, Leningrad ablukasının kaldırılması ve Leningrad Bölgesi'nin kurtarılması, Leningrad Cephesi (Ordu Genel Sekreteri LA Govorov, Volkhov Cephesi Komutanı, Ordunun Komutanı KA Meretskov) Ordu Genel MM Popov).
Ormanlık ve bataklık alanların ve birçok nehirin üstesinden gelmek için birliklerin karaya çıkması son derece zor bir işti. Saldırı zor ve o sırada beklenmedik bir çözülme başladı.
Askerler ve memurlar olağanüstü bir özveri gösterdi. Sokuli kasabası savaşlarında, başçavuş I.K. Skuridin, Alexander Matrosov'un başarılarını tekrarladı.
19 Ocak ayında birliklerimiz Red Sela ve Ropsha'yı ele geçirdi. Alman birlikleri Leningrad'dan 25 kilometreye geri sürüldü. 20 Ocak Novgorod piyasaya sürüldü. Ocak ayına kadar 30 Puşkin, Gatchina'yı piyasaya sürdü.
Leningrad’ın savunmasının Estonya’dan düşmanları kovmadan tamamen güvence altına alınamadığı gerçeğine dayanarak, Stalin ilerleyen birliklerin görevini üstlendi: Şubat 17 Narva’yı ele geçirmek için. Ancak birliklerimiz Narva'yı ele geçiremedi, çünkü şehir güçlü bir direniş merkezine dönüştü. O zamana kadar, bir buçuk aydan fazla bir süredir birliklerimiz sürekli taarruz savaşları düzenlediler. Akut bir mühimmat sıkıntısı yaşadılar ve insan gücü ve ekipmanlarında önemli kayıplar yaşadılar. Stavka istikametinde, Mart 2'un Leningrad ve 1 Baltık Cephesi cepheleri savundu ve yeni operasyonlar hazırlamaya başladı.
Kızıl Ordu’nun askeri operasyonlarını 1944 yılında, I.V. Stalin, Leningrad ablukasının tamamen kaldırılmasını "birliklerimizin Alman birliklerine yönelik darbelerini kıran bir dizi" olarak nitelendirdi. Stalin, "Kızıl Ordu uzun süredir Almanların savunmasını kırdı ve Baltık'a geri attı. Bu darbenin sonucu Leningrad Bölgesi'nin kurtuluşu oldu."
Böylece, on Stalinist grev yılı başladı, Sovyet birliklerinin sürekli taarruz yılı, Zaferi düşmanın üzerine yaklaştırdı.