"Felaketimizi başka biriyle taksim etmek saadettir, fakat annelerle değil, annelerle değil. Anneler anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur: Çocuklarının felaketini iki kat şiddetle hisseden anneler, bu ıstıraplarını çocuklarına fazlasiyle iade ederler; böylece keder, anadan çocuğa ve çocuktan anaya her intikal edişinde büyüdükçe büyür.
Kırlara çıktım.
Şehir bana kendini unutturacak kadar geride kaldı."
Bu sayfaları okuduktan sonra mutfağa gidiyorum.
"Bu tencereleri senin için almıştım. Gelince İzmir'e yerleşeceksin diye, evin için. Bir de yemek takımı alacaktım. İyi ki almamışım."