C. MÖ 563 - c. 483 M.Ö.
Bilim adamları tarafından Siddhartha Gautama, Buda'nın yaşamının genel olarak kabul edilen tarihleri.
C. 400 M.Ö.
Rajgir, Bihar, Hindistan'daki İlk Budist Konseyi; öğretileri ve manastır disiplini kabul edildi ve kodlandı.
383 M.Ö.
Sthaviravada ve Mahasanghika okullarının manastır disiplinindeki farklılıklar nedeniyle ayrıldığı İkinci Budist Konseyi; Budizm'deki ilk ayrılık.
C. MÖ 200 - c. 600 CE
Ajanta'da birçoğu Gupta mimarisinin özelliklerini sergileyen 30 Budist mağara tapınağının inşaatı.
C. 100 M.Ö.
Budist sutralar Pali dilinde yazılmaya başlandı.
C. 75 CE - c. 450 CE
Kuşan, sanat, mimari ve Budist dininin yayılmasının mükemmel olduğu Gandhara uygarlığının altın çağı olan Gandhara bölgesinde hüküm sürüyor.
148 CE
An Shigao, Çin imparatorluk başkenti Luoyang'da bir çeviri merkezi kuran Çin kaynaklarında adı geçen ilk Budist çevirmendir.
C. 200 CE
Budist Lotus Sutra, Pali dilinde yazılmıştır.
C. 200 CE - c. 400 CE
Budist Nirvana Sutrası Pali dilinde yazılmıştır.
C. 200 CE
Dhammapada Çince ve diğer Asya dillerine çevrilmiştir.
372 CE
Kuzey Kore'nin Goguryeo krallığında bir Konfüçyüs Akademisi kurulur ve Budizm devlet dini olarak kabul edilir.
384 CE
Budizm, Batı Kore'nin Baekje krallığı tarafından devlet dini olarak benimsenmiştir.
C. 450 CE
Budist bilgin Buddhaghosa, yorumunu Dhammapada üzerine yazıyor.
538 CE
Budizm'in Kore'den Japonya'ya tanıtılması için alternatif tarih 552 CE.
552 CE
Budizm'in Kore'den Japonya'ya girişi için geleneksel tarih.
7 Şubat 573 CE - 8 Nisan 622 CE
Prens Shotoku, Japon Budizminin ve Japon ulusunun kurucusuydu. Oluşturulan ilk Budist anayasası olan 17 maddelik anayasasıyla ünlüdür.
593 CE
Shitennoji Budist tapınağı Japonya'da inşa edilmiştir.
596 CE
Hokoji Budist tapınağı Japonya'da inşa edilmiştir.
607 CE
Horyuji Budist tapınağı, Naip Prens Shotoku döneminde Japonya'nın Nara kentinde inşa edilmiştir.
617 CE - 686 CE
Koreli Budist filozof Wonhyo'nun hayatı.
710 CE
Budist Kofukuji tapınağı, Japon Fujiwara klanının ana tapınağı olan Nara'da kurulmuştur.
751 CE - 790 CE
751 CE - 774 CE
Kore, Gyeongju'nun doğusundaki Seokguram'daki (Sokkuram) Budist mağara tapınağı inşa edilmiştir.
752 CE
767 CE - 822 CE
Japonya'da Tendai Budizminin kurucusu Saicho'nun hayatı.
771 CE
Emille Çanı olarak da bilinen Kore, Bongdeoksa'daki Budist tapınağındaki büyük bronz çan dökülmüştür.
774 CE - 835 CE
Japonya'da Shingon Budizminin kurucusu olan keşiş Kukai'nin (aka Kobo Daishi) hayatı.
C. 793 CE - 864 CE
Çin'den Japonya'ya birçok ezoterik öğreti getiren Budist bilgin-keşiş ve Enryakuji'nin başrahibi Ennin'in hayatı.
796 CE
Heiankyo (Kyoto), Japonya yakınlarındaki Budist To-ji tapınağı kuruldu.
819 CE
Kukai (Kobo Daishi), Japonya'daki Koya Dağı'nda Shingon Budizmi için bir manastır ve karargah kurar.
838 CE - 847 CE
Japon Tendai Budist keşiş Ennin, Çin'de ezoterik Budizm okuyor.
842 CE - 845 CE
Çin devleti Budist rahiplere ve manastırlarına zulmediyor.
849 CE
Ennin, Japonya'nın Enryakuji kentinde ilk imparatorluk destekli ezoterik ritüele öncülük ediyor.
874 CE
Budist Daigoji tapınağı Shobo tarafından Heiankyo'da (Kyoto) kurulmuştur.
1164 CE
1855 CE
Dhammapada'nın ilk Latince çevirisi.
Erken Budist Tarihi: İlk Beş Yüzyıl
Herhangi bir Budizm tarihi, 25 yüzyıl önce Nepal ve Hindistan'da yaşamış ve öğretmiş olan tarihi Buda'nın hayatıyla başlamalıdır. Bu makale tarihin bir sonraki bölümüdür - Budizm'e Buda'nın ölümünden sonra, yaklaşık MÖ 483'te olanlar.
Budist tarihinin bu sonraki bölümü Buda'nın müritleriyle başlar. Buda'nın pek çok meslekten olmayan takipçisi vardı, ancak öğrencilerinin çoğu rahip ve rahibe olarak görevlendirildi. Bu keşişler ve rahibeler manastırlarda yaşamıyordu. Bunun yerine evsizdiler, ormanlarda ve köylerde dolaşıyorlar, yiyecek dileniyor, ağaçların altında uyuyorlardı. Keşişlerin saklamasına izin verilen tek şey üç kaftan, bir sadaka tası, bir jilet, bir iğne ve bir su süzgeciydi.
Elbiseler atılan kumaştan yapılmalıydı. Kumaşı daha şık ve muhtemelen daha iyi kokması için boyamak için zerdeçal ve safran gibi baharatları kullanmak yaygın bir uygulamaydı. Bugüne kadar, Budist rahiplerin cübbelerine "safran cübbesi" denir ve genellikle (her zaman olmasa da) safranın rengi olan turuncu renktedir.
TEMEL BUDİZM
Budizm dünyadaki en büyük dinlerden biridir. 2500 yıl kadar önce Hindistan'da Siddhartha Gautama'nın dünyaya nasıl mutluluk getireceğini keşfetmesiyle başladı. MÖ 566 civarında, küçük Kapilavastu krallığında doğdu. Babası Kral Suddhodana ve annesi Kraliçe Maya idi.
Doğumundan yedi gün sonra. Kraliçe Maya öldü. Kız kardeşi Prajapati, onu kendi çocuğu gibi büyüttü.
Bir mistik, prensin büyük bir kral veya bir Buda olacağını önceden bildirdi. Şimdi, oğlunun kral olmasını isteyen kral, onu şarkılar ve danslar arasında büyüttü, onu sarayda tuttu, hayatın talihsizliklerinden kopardı.
Bir prens olarak Siddhartha, savaşta eğitim gördü ve zamanın sanat ve bilimlerinde eğitim gördü. Çok geçmeden büyük bir güç, güzellik ve bilgeliğe sahip genç bir adama dönüştü. On dokuz yaşında, güzel karısı Yashodara'yı bir okçuluk yarışmasında kazandı. Günlerini zenginlik ve mutluluk içinde geçirirken, yoksulluk ya da acı hakkında hiçbir şey bilmiyordu.
Dört Görülecek Yer
Siddhartha 29 yaşındayken saray kapılarının ötesine üç kez seyahat etti. Yol boyunca babasının ondan sakladığı dünyayı gördü - yaşlı bir adam, hasta bir adam ve ölü bir adam. "İpek minderlere nasıl mutlu bir şekilde yatıp bu acıyı dindirmeyeyim?" diye sordu. Ama nasıl?"
Son yolculuğunda, insanların acıları arasında mutluluğu arayan meraklı bir keşiş gördü. Bunu yapmalıyım, dedi Siddhartha. Böylece servetinden, kraliyet unvanından ve sevdiği her şeyden vazgeçti. Yashodara'ya veda etti ve gizlice saraydan puslu geceye kaçtı.
Araştırma
Siddhartha altı yıl boyunca ormanda dolaştı. Bilge öğretmenlerden derin meditasyon öğrendi ve beş yogi ile oruç ve kemer sıkma uyguladı. Bunun sonsuz mutluluğa giden yol olduğunu düşünerek, acıların en büyüğüne katlandı, ama hiçbir cevap bulamadı. Saray hayatında huzur bulamadım dedi. Ne de sade bir hayatta huzur buldum. Bir orta yol bulunmalı.”
Ölüme yakın, genç bir kızdan bir kase pirinç sütü aldı ve gücünü yeniden kazandı. Beş yogi, Siddhartha'nın zengin ve lezzetli yiyecekleri yediğini görünce, onun vazgeçtiğini düşündüler ve onu terk ettiler.
Aydınlanma
Tek başına giderken bir Bodhi ağacının altına oturdu ve aydınlandı, bir Buda oldu. Doğum ve ölüm döngüsünü ve acıyı nasıl hafifleteceğini anladı. Kendi gerçek doğasını ve tüm canlıların doğasını gördü. Bu onun ruhsal arayışının sonuydu.
Beş yogiyi hatırlayarak, onları Benares yakınlarındaki Geyik Parkı'nda buldu ve onlara Budizm'in temelleri olan Dört Yüce Gerçeği ve Sekiz Katlı Yolu öğretti. Sangha adı verilen ilk Budist Rahipler grubunu oluşturdular.
Buda Öğretir
Buda sonraki kırk beş yılını öğretilerini Hindistan'a yaymakla geçirdi. En düşük kast olan kadınları ve dokunulmazları kabul eden ilk dini liderdi. Zengin ve fakir, erkek ve kadın, kral ve köle, genç ve yaşlı - hepsi onun topluluğunda eşitti.
Uyanmasından iki yıl sonra Buda, Kapilavastu'daki ailesini ziyaret etti. Kral, Buda'nın bir öğrencisi oldu ve kraliyet ailesinin birçok üyesi, Buda'nın oğlu Rahula da dahil olmak üzere Sangha'ya katıldı. Kralın ölümünden sonra Buda'nın teyzesi Prajapati ilk Budist rahibe oldu. Daha sonra Yashodara ve diğer yüzlerce kadını Sangha'nın bir parçası olarak atadı.
Geçen yıllar
Kendi zamanında Buda, Hindistan'daki tüm ruhsal öğretmenler arasında en çok tanınan ve sevilen kişi oldu. Kendini asla bir otorite olarak görmedi, ama herkese bilge ve nazik bir arkadaştı.
Seksen yaşında, müritlerini etrafına topladı. Onlara başka bir lideri takip etmemelerini, Dharma'yı efendileri olarak almalarını söyledi. Son sözleri, “Hayatta her şey biter. Kendi aydınlanmanız için gayretle çalışın.” Gözlerini kapatan Buda, nirvana'nın son durumuna geçti.
Doğu Sahili Budistleri
Doğu Sahili'nde, 1870'lerde Henry David Thoreau ve H.P. Henry Steel Olcott ile Teosofi Cemiyeti'ni kuran Blavatsky. Bu Doğu Kıyısı Budistlerinin çoğu, "egzotik" veya "antik" Budist metinleri ve fikirlerinden manevi ilham aldı.. Doğu Kıyısı Budistleri hakkında daha fazla bilgi edinin
Budizm Tarihi
Budizm'in bu dünyadaki kurucusu Buddha Shakyamuni'dir. MÖ 624'te aslen kuzey Hindistan'da bulunan ancak şimdi Nepal'in bir parçası olan Lumbini adlı bir yerde kraliyet prensi olarak doğdu. ‘Shakya’, doğduğu kraliyet ailesinin adıdır ve ‘Muni’,‘Mükemmel’ anlamına gelir. Ailesi ona Siddhartha adını verdi ve geleceği hakkında birçok harika tahmin vardı. İlk yıllarında kraliyet sarayında bir prens olarak yaşadı, ancak 29 yaşındayken ormana emekli oldu ve burada ruhsal bir meditasyon hayatı izledi. Altı yıl sonra Hindistan, Bodh Gaya'daki Bodhi Ağacının altında aydınlanmaya ulaştı.
Daha sonra öğretmesi istendi ve Saygıdeğer Geshe Kelsang'ın Budizm'e Giriş'te dediği gibi:
Bu isteğin sonucu olarak Buddha meditasyondan yükseldi ve ilk Dharma Çarkı'nı öğretti. Dört Yüce Gerçeğin Sutrasını ve diğer söylemleri içeren bu öğretiler, Hinayana'nın veya Budizm'in Küçük Aracının başlıca kaynağıdır. Daha sonra Buddha, sırasıyla Bilgelik Sutralarının Mükemmelliği ve Niyeti Ayırt Eden Sutra'yı içeren ikinci ve üçüncü Dharma Çarklarını öğretti. Bu öğretiler, Budizm'in Mahayana'sının veya Büyük Aracının kaynağıdır. Hinayana öğretilerinde Buddha, yalnızca kendi başına acı çekmekten nasıl kurtulacağını açıklar ve Mahayana öğretilerinde, başkaları uğruna tam aydınlanmaya veya Budalığa nasıl ulaşılacağını açıklar. Her iki gelenek de Asya'da, önce Hindistan'da ve ardından yavaş yavaş Tibet dahil diğer çevre ülkelerde gelişti. Şimdi Batı'da da gelişmeye başlıyorlar.
Sakyamuni Buda'nın tamamında seksen dört bin öğreti verdi. Budizm'i kurmaktaki amacı, canlıları acıdan kalıcı olarak özgürlüğe kavuşturmaktı. Acılardan ve zorluklardan geçici olarak kurtulmanın yeterli olmadığını fark etti. Sevgi ve şefkatle motive olan amacı, canlıların kalıcı barışı veya nirvanayı bulmalarına yardımcı olmaktı.
Bir meditasyon merkezi bulun
Kasaba, şehir, ülke veya merkez adını girin
Site araması
Bir dizi özel meditasyon ve Budizm sitesindeki soruların yanıtlarını bulun
Yeni Meditasyon El Kitabı
Meditasyon pratiğini yoğun bir yaşam tarzına dahil etmeye çalışan modern okuyucu için özel olarak yazılan bu kitap, gerçek bir iç huzur deneyimine yol açan lamrim olarak bilinen 21 meditasyon dizisi boyunca bize rehberlik ediyor.
Kadampa.org'da daha fazla video ve meditasyon ipucu
Dosya Eklentisini Oku HATA:/home/kadampa2/public_html/kem/upcomingEventsGlobalen.txt açılamıyor
Geshe Kelsang Gyatso'nun kitaplarından yapılan tüm alıntıların telif hakkı Yeni Kadampa Geleneği - Uluslararası Budist Birliği, tüm hakları dünya çapında saklıdır. Geshe Kelsang'ın kitapları hakkında daha fazla bilgi için Tharpa Publications'ı ziyaret edin.
Budizm Zaman Çizelgesi - Tarih
Gautama, Kshatriya kastına ve Sakya etnik grubuna ait bir prensti. 16 yaşında kuzeni Yasodhara ile evlendi ve ondan oğlu Rahula doğdu. Bir gün sarayını terk etti ve gezgin bir çileci oldu. Sakyalar, Kashi Kosala kralı Virudhaka tarafından yok edildi. Buda'nın takipçileri arasında katliamdan kurtulan kuzenleri Ananda ve Anuruddha da vardı. 80 yaşında öldü.
MÖ 528 veya MÖ 4## : Siddhartha Gautama aydınlanmaya ulaşır
MÖ 483 veya MÖ 40#: Buda ölür
MÖ 479 veya MÖ 40#: İlk Budist konseyinde Buda'nın öğretileri (Sutta) ve manastır disiplini kuralları (Vinaya) kodlanmıştır.
3## MÖ : Budizm Nepal'de yayılıyor
MÖ 383 veya MÖ 30#: Vesali'deki ikinci Budist konseyi Mahayana yerine Hinayana'yı seçer
3## BC : Jatakas oluşur (Buda'nın hayatları)
MÖ 259: Hindistan kralı Ashoka, Budizm'e döner ve yakındaki eyaletlere Budist misyonerler gönderir.
MÖ 251: Asoka'nın oğlu Mahinda, Budizmi Seylan'a (Sri Lanka) tanıtıyor.
MÖ 247: Asoka, Patna'daki üçüncü Budist konseyini, Budist kutsal metinlerini (Tipitaka) kodlamak için çağırır.
MÖ 246: Sri Lanka'ya ilk Budist misyonu
MÖ 200 : Budizm Orta Asya'da yayılıyor
MÖ 50 : Hinayana Budizmi (Pali kanonu) Seylan, Burma, Tayland'da yayılır.
MÖ 24: Seylan'da Mahaviranhara ve Abhayagiri manastırları kuruldu
68 AD : Mahayana Budizmi Çin'de tanıtıldı
?? AD: Gandharan metinleri (Sanskritçe değil, Prakrit lehçesinde), mevcut en eski Budist el yazmaları ve muhtemelen genel olarak mevcut en eski Hint metinlerinden oluşmaktadır.
100 AD : Pure Land sutra oluşur
350 : Huiyuan Çin'de Pure Land Budizm'i kurdu
366 : Budistler Çin'deki Dunhuang yakınlarındaki Mogao mağaralarına başlar
372 : Budizm Kore'de Çin'den tanıtıldı
380 : Budist rahipler Bamiya, Baktriya'da (Afganistan) kayaya iki dev Buda heykeli oyuyor
494 : Çin'deki Yun-kang mağara tapınakları
465 : Budistler Çin'deki Datong yakınlarındaki Yungang (Yun-Kang) mağaralarına başlarlar.
494 : Budistler Çin'deki Luoyang yakınlarındaki Longmen mağaralarına başlarlar.
520 : Bodhidharma Çin'e gitti ve Chan (Zen) Budizmini kurdu
528 : Silla krallığı Budizm'i devlet dini olarak benimser
538 : Kore'den bir heyet Japonya imparatorunu Budizm ile tanıştırıyor
560 : Zhiyi Çin'de Tendai Budizmi'ni kurdu (Lotus Sutra'nın öğretileri etrafında toplandı)
615 : Horyu-ji tapınağı Japonya'nın başkenti Nara'da inşa edildi
625 : Shotoku Taishi, Budizm ve Konfüçyüsçülüğü Japonya'nın devlet dinleri olarak benimser
650 : Vajrayana Budizmi (Tantrizm)
750 : Guru Rinpoche/ Padmasambhava Tibet'i Budizm'e dönüştürüyor
751 : Kore başbakanı Kim Tae-song, Toham Dağı'ndaki Budist mağara tapınağı Sokkuram'ın inşasını emretti.
752 : Japonya'nın başkenti Nara'nın dev Buda heykeli
800 : Saliendra hanedanı Java, Borobudur'da Buda'ya dev bir tapınak inşa ediyor
805 : Saicho, Tendai Budizmini Japonya'ya getiriyor
806: keşiş Kukai (Kobo Daishi) Shingon (Tantrik) okulunu Japonya'ya tanıtıyor
Budizm'in Kısa Tarihi
BUDİZM'İN KISA TARİHİ
Budizm'in Tarihi, MÖ 6. yüzyıldan günümüze, Eski Hindistan'ın doğu kesiminde, eski Magadha Krallığı'nın içinde ve çevresinde (şimdi Bihar, Hindistan'da) ortaya çıktığı zamana kadar uzanır ve emsalsiz fevkalade aydınlanmış insanların öğretilerine dayanır. Shakyamuni Buddha (ayrıca Gautama Buddha), (Prens Siddhārtha Gautama olarak doğdu). Bu, onu bugün uygulanan en eski dinlerden biri yapar.
Siddhartha Gautama, Budizm'in tarihi kurucusuydu. Hindistan, Shakya Cumhuriyeti, Lumbini'de bir Kshatriya savaşçı prensi olarak doğdu. Doğum ve ölüm tarihleri hala bir tartışma konusudur, ancak çoğu bilgin Buda'nın MÖ 6. yüzyılda vefat ettiğini ileri sürmektedir. Bununla birlikte, Buda'nın doğumu, aydınlanması ve ölümü için verilen en yaygın tarihler şunlardır: Doğum MÖ 624 Aydınlanma MÖ 589, 35 yaşında ve Ölüm MÖ 544, 80 yaşında.
Özel Sakya Kshatriyas ailesi, "Gautama" aile adı ve "Angirasa" sıfatıyla belirtildiği gibi, bir Brahman soyuna (Sanskritçe: gotra) ait olduğunu iddia etmiş olabilir. Eitel gibi 19. yüzyıl bilginleri onu Brahman Rishi Gautama'ya bağladı. Bazı Budist metinleri ise Brahman Bilge Angiras'a atıfta bulunan Angirasa sıfatını kullanır.
Budist geleneğine göre, katı çilecilik ve meditasyon uyguladıktan sonra, Siddhartha Gautama Budist Orta Yolu'nu keşfetti -kendine düşkünlüğün ve kendini aşağılamanın uç noktalarını aşan bir ılımlılık yolu.
Siddhartha Gautama, Hindistan, Bodh Gaya'da şimdi Bodhi Ağacı (Aydınlanma Ağacı) olarak bilinen bir peepal ağacının altında oturarak eşsiz yüce aydınlanmaya ulaştı. O andan itibaren Gautama, Samyaksa m Buddha, "Aydınlanmış Kişi" olarak biliniyordu.
Buddha, Magadha hükümdarı imparator Bimbisāra'da himaye buldu. İmparator Budizmi kişisel inancı olarak kabul etti ve birçok Budist vihārasının (manastır) kurulmasına izin verdi. Bu, sonunda tüm bölgenin Bihār olarak yeniden adlandırılmasına yol açtı.
Kuzey Hindistan'daki Vārāṇasī yakınlarındaki Geyik Parkı'nda Buda, daha önce aydınlanma arayışında olduğu beş arkadaştan oluşan bir gruba ilk vaazını vererek Dharma Çarkı'nı harekete geçirdi. Buda ile birlikte, ilk Saṅgha'yı (görevlendirilmiş keşişler (bhikkhu'lar) ve rahibelerden ( bhikkhunis) ve ayrıca erkek ve kadınlardan oluşan Budist uygulayıcıların destekleyici ve uyumlu topluluğu) oluşturdular. Kutsal yazılara göre, rahibelerin düzeni bir süre sonra kuruldu. Buda'nın teyzesi ve üvey annesi Mahapajapati Go tami, ilk bhikkhuni idi. Sangha, Buda ve Dharma ile birlikte Üç Mücevheri veya Üçlü Mücevheri (Buddha, Dharma ve Sangha) oluşturur.
Hayatının geri kalan 45 yılı boyunca, Buddha'nın Dharma'sını herkesin yararına paylaşmak için Kuzeydoğu Hindistan'ın Ganj Ovası'nda ve diğer birçok bölgede seyahat ettiği söylenir. Buda parinirvāṇa'yı Kuśināra'nın terk edilmiş ormanlarında elde etti.
Buda ölmeden hemen önce, takipçilerine bundan sonra Dharma'nın (doktrin, öğretim) onların rehberleri olacağını söylediği bildirildi. İlk arhantlar Buda'nın sözlerini Dharma ve Vinaya'nın (davranış kuralları ve topluluk yaşamı) birincil kaynağı olarak gördüler ve öğretilerini doğru bir şekilde formüle etmek ve iletmek için büyük çaba harcadılar. Bununla birlikte, öğretilerinin hiçbir süslenmemiş koleksiyonunun günümüze ulaşmadığına inanılmaktadır. Kanonun (kabul edilen kutsal metinler) (Tripitaka veya Üç Koleksiyon) Pāli, Sanskritçe, Çince ve Tibetçe'de ve ayrıca diğer dillerde korunan versiyonlarının, doğruluğu korurken, büyüyen ve kristalleşen bir külliyatın kültürel varyantları olduğu söylenir. üç yüzyıllık sözlü aktarım sırasında.
Erken Budizm, Ganj vadisi bölgesinde ve çevresinde merkezlenmiş olarak kaldı ve antik merkezinden kademeli olarak yayıldı. Kanonik kaynaklar, manastır Sangha'nın Buda'nın öğretilerine dayanan metin koleksiyonlarını kurduğu ve aynı zamanda topluluk içindeki belirli disiplin sorunlarını çözdüğü iki konseyi kaydeder.
1. Budist konseyi (MÖ 6. yy)
İlk Budist konseyi Buda'nın Parinirvana'sından hemen sonra yapıldı ve 6. yüzyılda kral Ajāthaśatru'nun asil desteği altında Rājagṛha'da (bugünkü Rajgir) Buda'nın en kıdemli öğrencilerinden biri olan Gupta Mahākāśyapa tarafından yönetildi. Konseyin amacı, Buda'nın tüm öğretilerini doktrinsel öğretilere (Sutra'nınki) ve Abhidhamma'ya (Budist felsefesi ve psikolojisi üzerine daha yüksek bilgi öğretileri) kaydetmek ve manastır davranış kurallarını (vinaya) kodlamaktı.
Buda'nın ana öğrencilerinden biri olan Ānanda ve onun genç kuzeni ve uzun süredir hizmetçisi, Buda'nın konuşmalarını ve Abhidhamma'sını okumaya çağrıldı ve bir başka öğrenci olan Upali, vinaya'nın davranış kurallarını okudu. Bunlar, Pāli'de korunan Tripiṭaka'nın (Üç Koleksiyon) temeli oldu.
2. Budist konseyi (MÖ 4. yüzyıl)
İkinci Budist konseyi, Saṅgha'da bazı keşişlerin çeşitli disiplin noktalarındaki gevşemeleri üzerine çıkan bir tartışmanın ardından Vaisali'de yapıldı. Bu ikinci konsilde, ilk Konsil'de korunmuş olan orijinal Vinaya metinleri, bu gevşemelerin Buda'nın kayıtlı öğretilerine aykırı olduğunu göstermek için alıntılandı.
Aśokan proselitizm (c. 261 M.Ö.)
Mauryan İmparatoru Aśoka (MÖ 273-232), Kalinga Savaşı sırasında doğu Hindistan'daki Kalinga (günümüz Odisha) topraklarını kanlı bir şekilde fethinden sonra Budizm'e geçti. Çatışmanın yol açtığı dehşet ve sefaletten pişmanlık duyan kral, şiddeti reddetmeye, savaşın neden olduğu sefaleti tüm insanlığa saygı ve onurla değiştirmeye yüce gönüllülükle karar verdi.
Stupalar ve sütunlar inşa ederek, diğer şeylerin yanı sıra tüm hayvan yaşamına saygı gösterilmesini teşvik ederek ve insanları Buda Dharma'yı takip etmeye teşvik ederek Budizm'i yaydı. Bunların belki de en güzel örneği, MÖ 3. yüzyılda inşa edilen ve daha sonra büyütülen Sanchi'nin Büyük Stupası (Bhopal, Hindistan yakınlarında). Torana adı verilen oymalı kapıları, Hindistan'daki Budist sanatının en güzel örnekleri arasında sayılıyor. Ayrıca ülke çapında yollar, hastaneler, dinlenme evleri, üniversiteler ve sulama sistemleri inşa etti. Dinlerine, politikalarına veya kastlarına bakılmaksızın tebaalarına eşit davrandı.
Bu dönem, Budizm'in Hindistan'ın ötesinde diğer ülkelere ilk yayılmasını işaret ediyor. Aśoka tarafından bırakılan levha ve sütunlara göre (Aśoka fermanları), Budizmi yaymak için çeşitli ülkelere elçiler gönderildi, Sri Lanka kadar güneyde ve Yunan krallıkları kadar uzak batıda, özellikle komşu Greko-Bactrian Krallık ve muhtemelen Akdeniz'e daha da uzak.
3. Budist konseyi (c. 250 BCE)
Kral Aśoka, üçüncü Budist konseyini MÖ 250 civarında Pataliputra'da (günümüz Patna'sı) topladı. Keşiş Moggaliputtatissa tarafından yapıldı. Konseyin amacı, Saṅgha'yı, özellikle kraliyet himayesinin çektiği Budist olmayan çilecilerden arındırmaktı. Konseyin ardından, Budist misyonerler bilinen dünyaya gönderildi.
Helenistik dünya
Aśoka'nın bazı fermanları, o zamanlar Hindistan sınırlarından Yunanistan'a kadar kesintisiz bir süreklilik oluşturan Helenistik dünyada Budizm'i yaymak için gösterdiği çabaları anlatmaktadır. Fermanlar, Helenistik bölgelerdeki siyasi örgütlenmenin net bir şekilde anlaşıldığını gösteriyor. Zamanın başlıca Yunan hükümdarlarının adları ve yerleri belirlenir ve Budist proselitizmin alıcıları oldukları iddia edilir: Antiochu'nun II. ), Makedonyalı Antigonus Gonatas (MÖ 276–239), Magas (MÖ 288–258), Sirenayka'da (günümüzde Libya) ve II. Aleksandr (272–255), Epirus'ta (günümüz Kuzeybatı Yunanistan).
"Dharma'nın fethi burada, sınırlarda ve hatta Yunan kralı Antiochos'un yönettiği altı yüz yojan (5.400-9.600 km) ötede, orada Ptolemy, Antigonos, Magas ve İskender adlı dört kralın hüküm sürdüğü yerde kazanıldı. aynı şekilde güneyde Cholas, Pandyas ve Tamraparni'ye (Sri Lanka) kadar." (Aśoka Fermanları, 13. Kaya Fermanı).
Ayrıca, Pāli kaynaklarına göre, Aśoka'nın bazı elçileri iki kültür arasındaki yakın dini alışverişi gösteren Yunan Budist rahiplerdi.
"Fatih'in (Aśoka) dininin aydınlatıcısı thera (yaşlı) Moggaliputta, üçüncü konseyi sona erdirdiğinde, bir şuraya bir oraya theras'ı ve Aparantaka'ya (Batı ülkelerine karşılık gelen) gönderdi. Gujarat ve Sindh) Dhammarakkhita adlı Yunanlıyı (Yona) gönderdi. (Mahavamsa XII).
Aśoka ayrıca Aramice'nin yanı sıra Yunan dilinde de fermanlar yayınladı. Kandahar'da bulunan bunlardan biri, Yunan toplumu için dindarlığın (Yunanca Dharma için eusebeia terimini kullanarak) benimsenmesini savunuyor.
"On yıllık saltanatı tamamlanan Kral Piodasses (Aśoka), insanlara dindarlık öğretisini duyurdu ve bu andan itibaren insanları daha dindar kıldı ve her şey tüm dünyada gelişiyor."
Bu etkileşimlerin ne kadar etkili olduğu açık değildir, ancak bazı bilim adamları, Helenist düşünce ile Budizm arasındaki bir düzeyde bağcılığın Helen topraklarında başlamış olabileceği yorumunu yapmışlardır. Bu dönemde Helenistik dünyada, özellikle İskenderiye'de Budist toplulukların varlığına ve Hıristiyanlık öncesi manastır düzeni Therapeutae'ye (muhtemelen Pāli kelimesi Theravada'nın bir deformasyonu) işaret ettiler. ilhamını Budizm'in öğretilerinden ve uygulamalarından alır ve hatta Aśoka'nın Batı'daki elçilerinin soyundan gelmiş olabilir. Cyrene Magas'ın hüküm sürdüğü Cyrene şehrinden Cyrene'li filozof Hegesias, Aśoka'nın Budist misyonerlerinin öğretilerinden etkilenmiş gibi görünüyor.
Ptolemaios döneminden kalma Budist mezar taşları da İskenderiye'de bulundu ve Dharma çarkının tasvirleriyle süslendi. İskenderiye'de Budistlerin varlığı, Hıristiyanlığın en aktif merkezlerinden bazılarının daha sonra bu yerde kurulduğu sonucunu bile çıkardı.
MS 2. yüzyılda, Hıristiyan dogmatist İskenderiyeli Clement, Baktriyalı Budistleri ve Hintli jimnosofistleri Yunan düşüncesi üzerindeki etkileri nedeniyle tanıdı:
"Böylece, en yüksek faydaya sahip bir şey olan felsefe, antik çağda yabancılar arasında gelişti, ışığını ulusların üzerine saçtı. Ve daha sonra Yunanistan'a geldi. Saflarında ilk sırada Mısırlıların ve Keldanilerin Asurlular ve Keldani peygamberleri vardı. Galyalılar arasında Druidler ve Bactrianlar arasında śramanalar ve Keltlerin filozofları ve Perslerin Magi'leri Hintli jimnosofistler ve diğer yabancı filozoflar da var ve bunlardan iki sınıf var, bazıları śramana olarak adlandırılıyor ve diğerleri Brahminler."
Sri Lanka ve Myanmar'a Genişleme
Sri Lanka, MÖ 3. yüzyılda Aśoka'nın oğlu Mahinda ve altı arkadaşı tarafından dinini yaymaya başladı. Kral Devanampiya Tissa'yı ve soyluların çoğunu dönüştürdüler. Buna ek olarak, Aśoka'nın kızı Saṅghamitta da Sri Lanka'da bhikkhunī düzenini (rahibeler için düzen) kurdu, ayrıca beraberinde daha sonra Anuradhapura'ya dikilen ve Mahāvihāra manastırının inşasına yol açan kutsal bodhi ağacının bir fidanını getirdi.
Pāli kanunu, kral Vattagamani'nin saltanatı sırasında Sri Lanka'da yazıldı ve Theravāda geleneği orada gelişti. Daha sonra Buddhaghoṣa (4.–5. yüzyıl) ve Dhammapāla (5.–6. yüzyıl) gibi bazı büyük müfessirler orada çalıştı ve onlar, nesilden nesile aktarılan geleneksel yorumları sistemleştirdiler.
Mahāyāna Budist geleneği o sırada Sri Lanka'da bir miktar etki kazanmış olsa da, Theravāda Budist geleneği nihayetinde galip geldi ve Sri Lanka bir Theravada kalesi haline geldi. Oradan 11. yüzyıldan itibaren tekrar Güneydoğu Asya'ya genişleyecekti.
Hint yarımadasının doğusundaki bölgelerde (bugünkü Myanmar ve Tayland), Hint kültürü Mons'u güçlü bir şekilde etkiledi. Mons'un MÖ 3. yüzyıldan itibaren Kral Aśoka'nın dinini yayması altında Budizm'e dönüştürüldüğü söyleniyor.
Burma'nın merkezindeki Peikthano gibi Erken Mon Budist tapınakları, MS 1. ve 5. yüzyıllar arasına tarihlendirilmiştir. Mons'un Budist sanatı, Gupta ve Gupta sonrası dönemlerin Hint sanatından güçlü bir şekilde etkilendi ve onların üslubu, Mon krallığının 5. ve 8. yüzyıllar arasında genişlemesini takiben Güneydoğu Asya'da geniş çapta yayıldı.
Theravada Budizmi, Güneydoğu Asya'nın kuzey kesimlerinde Mon etkisi altında genişledi, ta ki MS 6. yüzyıldan itibaren kademeli olarak Mahāyāna Budizmi ile yer değiştirene kadar.
Aśokāvadāna'ya göre, şu anda Kral Aśoka'nın kuzeye, Himalayalar üzerinden, Tarım Havzası'ndaki Hotan'a, daha sonra Hint-Avrupa dili konuşan Toharların ülkesine bir misyoner gönderdiğini belirtmek de ilginçtir. .
Shunga'nın Yükselişi (MÖ 2.–1. yüzyıl)
Shunga hanedanı (185-73 BCE), Aśoka'nın ölümünden yaklaşık 50 yıl sonra 185 BCE'de kuruldu. Kral Brhadrata'yı (Maurya hükümdarlarının sonuncusu) öldürdükten sonra, ordunun başkomutanı Pushyamitra Shunga tahta geçti. Aśokāvadāna gibi Budist dini metinleri, ortodoks bir Brahman olan Pushyamitra'nın Budistlere düşman olduğunu ve onlara zulmettiğini iddia eder. Yüzlerce manastırı yıktığı ve yüz binlerce masum Keşişi öldürdüğü de iddia ediliyor. Aśoka tarafından inşa edilmiş olan 840.000 Budist stupanın yıkıldığı söyleniyor ve herhangi bir Budist keşişin başına 100 altın ödül teklif edildi. Buna ek olarak, Nalanda, Bodhgaya, Sarnath ve Mathura gibi yerlerde çok sayıda Budist manastırının Hindu tapınaklarına dönüştürüldüğü iddia ediliyor.
Ancak modern tarihçiler bu görüşe karşı çıkıyorlar. Aśoka'nın Budizm sponsorluğundan sonra, Budist kurumlarının Shungalar altında sadece daha zor zamanlar geçirdiğini düşünüyorlar.
Ancak bu süre zarfında bölgede Budizm'in öneminin büyük ölçüde azaldığı tartışılmaz. Birçok Budist keşişin ya kuzey yolunu (uttarapatha) ya da güney yolunu (dakṣinapatha) izleyerek Ganj vadisini terk ettiği kaydedilmiştir. Budist sanatsal yaratımı, eski Magadha bölgesinde, kendisini Gandhāra ve Mathura'nın kuzeybatı bölgesinde veya güneydoğuda Amaravati çevresinde yeniden konumlandırmak için durdu. Orta Hindistan'da da bazı Budist sanatsal faaliyetler meydana geldi.
Greko-Budist etkileşimi
(MÖ 3. yüzyıl - MS 1. yüzyıl)
İpek Yolu'nun başlangıcında, Hindistan ve Çin arasındaki kavşakta (günümüzde Afganistan, kuzey Pakistan ve Tacikistan), Yunan krallıkları, MÖ 326 civarında Büyük İskender'in fetihlerinden bu yana yürürlükteydi ve devam etti. 300 yıl: önce MÖ 323'ten Seleukoslar, daha sonra MÖ 250 civarından Greko-Bactrian krallığı ve son olarak MS 10'a kadar süren Hint-Yunan Krallığı.
Greko-Bactrian kralı Demetri ius I, MÖ 180'de Hint Yarımadası'nı işgal etti ve MS 1. yüzyılın sonuna kadar Güney Asya'nın Kuzeybatı bölgelerinde sürecek bir Hint-Yunan krallığı kurdu.
Budizm, Hint-Yunan ve Greko-Bactrian kralları altında gelişti ve Hindistan'ı işgallerinin Maurya imparatorluğuna desteklerini göstermeyi ve Budist inancını Shunga'ların iddia edilen dini zulümlerinden korumayı amaçladığı öne sürüldü. 73 M.Ö.).
En ünlü Hint-Yunan krallarından biri, MÖ 160'tan MÖ 135'e kadar hüküm süren Menander'dı. Budizm'e geçti ve Mahāyāna geleneğinde Dharma'nın en büyük hayırseverlerinden biri olarak, kral Aśoka veya sonraki Kuşan kralı Kaniśka ile eşit olarak sunuldu. Menander'ın madeni paraları, sekiz kollu Dharma çarkının bazı tasarımlarını taşıyan Yunanca "kurtarıcı kral" dan söz eder.
Menander ve kendisi Yunan Budist keşiş Mahadharmaraksita'nın öğrencisi olan Budist keşiş Nāgasena arasında MÖ 160 civarında 'Milindapanha' (Kral Milinda'nın Kayıtlı Soruları) diyalogunda da doğrudan kültürel alışveriş önerilmektedir.
Menander'in ölümü üzerine, onun yönetimi altındaki şehirler onun kalıntılarını paylaşma onurunu talep etti ve tarihi Buda'ya paralel olarak stupalarda yer aldılar. Menander'in Hint-Yunan haleflerinden birkaçı, sikkelerinin üzerine Kharoṣṭhī yazısıyla "Dharma'nın İzleyicisi" yazdılar ve kendilerini veya tanrılarını vitarka mudrā'yı (kutsal Budist el hareketi) oluştururken tasvir ettiler.
Buda'nın ilk antropomorfik (insan benzeri) temsillerinin, genellikle gerçekçi Greko-Budist tarzda, ilk Yunan ve Budist etkileşiminin zamanlarında da bulunur. Buda'nın antropomorfik temsillerine yönelik önceki isteksizlik ve bundan kaçınmak için anikonik sembollerin sofistike gelişimi, Digha Nikaya'da bildirilen Buda'nın, bedeninin neslinin tükenmesinden sonra kendi temsillerini cesaretlendiren öğretilerinden biriyle bağlantılı görünüyor. Muhtemelen bu kısıtlamalara bağlı hissetmeyen Yunanlılar, Buda'nın heykelsi bir temsilini deneyen ilk kişilerdi.
Antik Dünyanın birçok yerinde, Yunanlılar, farklı geleneklere sahip topluluklar için ortak bir dini odak haline gelebilecek, senkretik tanrılar geliştirdiler. İyi bilinen bir örnek, Ptolemy I tarafından Mısır'da tanıtılan ve Yunan ve Mısır Tanrılarının özelliklerini birleştiren senkretik Tanrı Sarapis'tir. Hindistan'da da, Yunanlıların bir Yunan Tanrı-Kral (Güneş-Tanrı Apollon veya muhtemelen Hint-Yunan Krallığı'nın tanrılaştırılmış kurucusu Demetrius) imajını birleştirerek tek bir ortak tanrı yaratmaları doğaldı. Buda'nın geleneksel nitelikleri ile.
Buda tasvirlerindeki üslup unsurlarının çoğu Yunan etkisine işaret eder: Her iki omzu da kaplayan Greko-Romen toga benzeri dalgalı elbise (daha doğrusu daha hafif versiyonu, Yunan himation), dik figürlerin kontrapposto duruşu gibi. 1.–2. yüzyıl Gandhara ayakta Budaları, stilize edilmiş Akdeniz kıvırcık saçları ve topknot (ushnisha) görünüşe göre Belvedere Apollo'nun (MÖ 330) tarzından türetilmiştir ve yüzlerin ölçülen kalitesi, tümü güçlü sanatsal gerçekçilikle işlenmiştir. Budist ve tamamen Helenistik stilleri ve ikonografiyi birleştiren çok sayıda heykel, Hadda'nın Gandharan bölgesinde kazıldı.
Birkaç etkili Yunan Budist keşiş kaydedilmiştir. Mahadharmaraksita (kelimenin tam anlamıyla: Büyük Öğretmen / Dharma'nın Koruyucusu), Yunan şehri Alasandra'dan 30.000 Budist keşişi yöneten Mahavamsa'ya ('Büyük Hikaye' - Sinhalese tarihinin Pali kronikleri) göre bir Yunan Budist baş keşişiydi ( Kafkas İskenderiye, bugünkü Afganistan'daki Kabil'in yaklaşık 150 km kuzeyinde), Kral Menander I'in egemenliği (MÖ 165-135) sırasında Anuradhapura'daki Büyük Stupa'nın adanması için Sri Lanka'ya. Dharmaraksita, Maurya imparatoru Ashoka tarafından Budist inancını yaymak için gönderilen misyonerlerden biriydi.
Hindistan'dan bir Budist altın sikke kuzey Afganistan'da Tillia Tepe arkeolojik alanında bulundu ve MS 1. yüzyıla tarihlendi. Ters tarafta, önünde bir nandipada (kelimenin tam anlamıyla: Nandi'nin ayağı) (eski bir Hint sembolü) ile hareket halindeki bir aslanı tasvir eder ve Kharoṣṭhī senaryosunda "Sih[o] vigatabhay[o]" yazan efsane ("Korkuyu dağıtan aslan").
Mahayana Budistleri, Buda'yı aslan, fil, at veya boğa gibi hayvanlarla sembolize etti. Bir çift ayak da kullanıldı. Arkeologlar ve tarihçiler tarafından "nandipada" olarak adlandırılan sembol aslında bileşik bir semboldür. Üstteki sembol, Orta Yolu, Buda Dharma'yı sembolize eder. Merkezi olan daire bir çakrayı (tekerlek) sembolize eder. Böylece, bileşik sembol bir Dharma Çakra'yı (Dharma çarkı) sembolize eder. Böylece, madalyonun arka yüzündeki semboller, ortaklaşa Buda'nın Dharma çarkını çevirdiğini sembolize eder.
Hindistan, Saranath'ın 'Aslan Başkenti'nde, Dharma çarkını döndüren Buda, bir silindirin duvarında bir aslan, bir fil, bir at ve Dharma çarkını döndüren bir boğa ile tasvir edilmiştir. Ön yüzde, yalnızca Helenistik bir chlamys (pelerin) giyen ve bir başlık giyen neredeyse çıplak bir adam bir Dharma çarkını döndürür. Kharoṣṭhī senaryosundaki efsanede "Dharmacakrapravata[ko]" ("Kanun Çarkını Döndüren") yazıyor.
Bunun Buda'nın erken bir temsili olabileceği öne sürülmüştür. Baş elbisesi Orta Yolu simgelemektedir. Dolayısıyla başörtülü adam, Orta Yol'a bağlı bir insandır. Böylece, madalyonun her iki tarafında Buddha'nın Dharma çarkını çevirdiğini görüyoruz.
Arkeologlar ve tarihçiler tarafından Buda ve Budizm'in edebi ve fiziksel sembolizasyonu üzerine hiçbir bilimsel çalışma yapılmadığından, ne yazık ki sikkeler, mühürler, yazıtlar ve diğer arkeolojik buluntular üzerinde sadece eğitimsiz yorumlar yapılmıştır.
Mahāyāna'nın Yükselişi (MÖ 1. yüzyıl - MS 2. yüzyıl)
Mahayana Sutraları Buda'nın zamanından beri var olmasına rağmen, daha sonraki bir tarihe kadar halka açık bir şekilde ifşa edilmediler.
Birkaç bilim adamı, en eski Mahāyāna Sutra'ları arasında yer alan Prajñāpāramitā (Bilgeliğin Mükemmelliği) Sutra'larının, Güney Hindistan'ın Āndhra bölgesindeki Kṛṣṇa Nehri boyunca uzanan Mahāsāṃghika soyu arasında ortaya çıktığını öne sürdüler.
Keşfedilen en eski Mahāyāna Sutraları, Prajñāpāramitā'nın ilk versiyonlarını ve Akṣobhya Buddha ile ilgili metinleri içerir ve MÖ 1. yüzyılda Hindistan'ın güneyinde yazılmış gibi görünmektedir.
Guang Xing, birkaç akademisyenin Prajñāpāramitā'nın muhtemelen güney Hindistan'daki Mahāsāṃghikas arasında, Āndhra ülkesinde, Kṛṣṇa Nehri üzerinde geliştiğini öne sürdüğünü belirtir. A.K. Warder, Mahāyāna'nın Hindistan'ın güneyinde ve neredeyse kesinlikle Āndhra ülkesinde ortaya çıktığına inanıyor.
Anthony Barber ve Sree Padma, Budist düşünce tarihçilerinin, diğerlerinin yanı sıra, Nāgārjuna, Dignaga, Candrak īrti, Āryadeva ve Bhavaviveka gibi çok önemli Mahayana Budist düşünürlerinin, teorilerini ve öğretilerini Batı'da yaşarken formüle ettiklerinin oldukça uzun bir süredir farkında olduklarını belirtiyorlar. Āndhra'daki Budist topluluklar. Amaravati, Nāgārjuna koṇḍā ve Jaggayyapeṭa da dahil olmak üzere aşağı Kṛṣṇa Vadisi'ndeki eski Budist sitelerinin, daha önce olmasa da en azından MÖ üçüncü yüzyıla kadar izlenebileceğini belirtiyorlar. Akira Hirakawa, kanıtların birçok Erken Mahayana yazıtının Güney Hindistan'da ortaya çıktığını gösterdiğine dikkat çekiyor.
Dördüncü Konseyin, Keşmir imparatoru Kaniṣka'nın saltanatı sırasında yaklaşık 100 CE Jalandhar'da veya Keşmir'de toplandığı söylenir. Theravāda Budizmi, yaklaşık 200 yıl önce Sri Lanka'da kendi Dördüncü Konseyine sahipti ve burada Pāli kanonunun ilk kez yazıldığı söyleniyor. Bu nedenle, iki Dördüncü Konsey vardı: biri Sri Lanka'da (Theravāda geleneği) ve diğeri Keşmir'de (Sarvāstivādin geleneği).
Dördüncü Keşmir Konseyi için Kaniṣka'nın, kısmen Abhidharma (Yüksek Bilgi) hakkında kapsamlı yorumlar derlemek için Vasumitra başkanlığındaki 500 keşişi bir araya getirdiği söylenir, ancak mevcut olanlar üzerinde bazı editörlük çalışmaları yapılmış olabilir. canonun kendisi. Konsey sırasında toplam üç yüz bin ayet ve dokuz milyondan fazla ifade derlendi ve tamamlanması on iki yıl sürdü. Bu konseyin ana meyvesi, Sarvāstivādin Abhidharma'nın bir kısmı üzerine kapsamlı bir özet ve referans çalışması olan Mahā-Vibhāshā (Büyük Açıklama) olarak bilinen geniş yorumun derlenmesiydi.
Akademisyenler, daha önceki bir Prakrit versiyonunu Sanskritçe'ye dönüştürerek Sarvāstivādin kanonunun dilinde önemli bir değişikliğin de bu zaman zarfında olduğuna inanıyorlar. Bu değişiklik kanonun bütünlüğünü kaybetmeden gerçekleştirilmesine rağmen, Sanskritçe Hindistan'daki Brahmanizmin kutsal dili olduğundan ve özel dini veya felsefi bağlılıklarına bakılmaksızın diğer düşünürler tarafından da kullanıldığı için bu olay özel bir önem taşıyordu. Budist fikirlerine ve uygulamalarına erişmek için çok daha geniş bir kitle. Bu nedenle, bundan sonra Hindistan'daki Budist bilginler arasında yorumlarını ve incelemelerini Sanskritçe yazma yönünde artan bir eğilim vardı.
Bununla birlikte, Theravada gibi ilk okulların çoğu, kısmen Buda'nın söylemlerinin seçkinci bir dini dile çevrilmesini açıkça yasakladığına inandıkları için asla Sanskritçe'ye geçmedi. Rahiplerinin onun yerine herkesin anlayabileceği yerel Pali dilini kullanmasını istediğine inanıyorlar.
MAHAYANA GENİŞLEMESİ (CE 1.-10. YÜZYIL)
O zamandan beri ve birkaç yüzyıl içinde, Mahāyāna geleneği doğuda, Hindistan'dan Güney-Doğu Asya'ya ve kuzeye doğru Orta Asya'ya, Çin'e, Kore'ye ve nihayet 538'de Japonya'ya gelişti ve yayıldı. 7. yüzyılda CE ve Tibet.
Kuşan İmparatorluğu'nun sona ermesinden sonra, Budizm Hindistan'da Gupta İmparatorluğu hanedanı (4-6. yüzyıl) döneminde gelişti. Mahāyāna öğrenme merkezleri, özellikle yüzyıllar boyunca en büyük ve en etkili Budist üniversitesi olacak olan kuzeydoğu Hindistan'daki Nālandā'da, büyük usta Nāgārjuna gibi ünlü öğretmenlerle kuruldu. Gupta tarzı Budist sanatının etkisi de Budizm ile birlikte Güneydoğu Asya'dan Çin'e yayıldı.
Hint Budizmi, 6. yüzyılda Ak Hun (ya da Eftalit) istilaları ve Mihirkula önderliğindeki zulmün ardından zayıflamıştı.
Xuanzang, 7. yüzyılda Hindistan'da yaptığı seyahatlerde, Budizm'in Andhra, Dhanyakataka ve Dr.
Xuanzang, günümüz Nepal'inin çevresindeki bölgede çok sayıda terk edilmiş stupa ve Shashanka tarafından günümüz Batı Bengal'inde Gauda Krallığı'nda Budistlere zulmedilmesi hakkında rapor verirken, aynı dönemde Harṣavardana'nın himayesini övdü.
Harsavardana krallığından sonra, birçok küçük krallığın yükselişi, Rajput'ların gangetik ovalar boyunca yükselmesine yol açtı ve Bengal bölgesindeki Pāla İmparatorluğu'nun yeniden canlanmasına kadar kraliyet himayesinde keskin bir düşüşle birlikte Budist yönetici klanların sonunu işaret etti. .
Burada Mahāyāna Budizmi gelişti ve Pāla İmparatorluğu'nun Hindu Sena hanedanının saldırısı altında çökmesinden önceki 7. ve 12. yüzyıllar arasında Tibet, Butan ve Sikkim'e yayıldı. Pālas birçok tapınak ve kendine özgü bir Budist sanatı okulu yarattı.
Xuanzang, seyahatlerinde çeşitli bölgelerde Budizm'in Jainizm ve Hinduizm'e yol açtığını belirtti. 10. yüzyılda Budizm, yeniden canlanan bir Hinduizm altında Bengal'deki Pāla krallıklarının ötesinde keskin bir düşüş yaşadı ve Buda'nın Vaishnavite Hinduizmine tanrı Vishnu'nun 9. enkarnasyonu olarak dahil edildi.
Kuzeyde Hint Budizminin düşüşünde bir dönüm noktası, 1193'te Muhammed Khilji yönetimindeki Türk İslam akıncılarının Nālandā Üniversitesi'ni yakmasıyla meydana geldi. 12. yüzyılın sonunda, Bihar'daki Budist kalelerinin İslam tarafından fethedilmesinin ve siyasi desteğin kaybının sosyal baskılarla birleşmesi sonrasında, Budizm pratiği kuzeyde Himalaya eteklerine ve güneyde Sri Lanka'ya çekildi. Ek olarak, Hinduizm'in Advaita gibi canlanma hareketleri, bhakti hareketinin yükselişi ve Sufilerin misyoner çalışmaları nedeniyle Budizm'in etkisi de azaldı.
Orta ve Kuzey Asya
Orta Asya büyük olasılıkla Budizm'den Buda'nın zamanından beri etkilenmişti. Theravādin kanonunun dili olan Pāli'de korunan bir efsaneye göre, Baktriya'dan Tapassu ve Bhallika adlı iki tüccar kardeş Buda'yı ziyaret etti ve onun öğrencisi oldu. Daha sonra Baktriya'ya döndüler ve Budist tapınakları inşa ettiler.
Orta Asya uzun zamandır Çin ve Hindistan arasında bir buluşma yeri rolünü oynuyordu.
ve Pers. MÖ 2. yüzyılda, Eski Han hanedanının batıya doğru genişlemesi, onları Asya'nın Helenistik uygarlıkları, özellikle de Greko-Bactrian Krallıkları ile temasa geçirdi. Daha sonra, Budizm'in kuzeye doğru yayılması, Orta Asya vahalarında Budist toplulukların ve hatta Budist krallıkların oluşumuna yol açtı. Bazı İpek Yolu şehirleri neredeyse tamamen Budist stupalarından ve manastırlarından oluşuyordu ve ana hedeflerinden birinin doğu ve batı arasındaki yolcuları ağırlamak ve onlara hizmet etmek olduğu görülüyor.
Theravādin gelenekleri, MÖ 2. ve 3. yüzyıllarda Mahāyāna gelenekleriyle birleşmeden önce, günümüz Pakistan, Keşmir, Afganistan, Özbekistan, Türkm enistan ve Tacikistan'ı kapsayacak şekilde İran kabileleri arasında yayıldı. Bunlar, Çin'e yayıldığı Gandhāra, Bactria, Margiana ve Sogdia'nın eski devletleriydi. Budizm'in etkisi altına giren bu devletlerden ilki, MÖ 3. yüzyılda Baktriya idi. Bununla birlikte, bu bölgenin münhasır dini değildi. Ayrıca Zerdüştler , Hindular , Nestorian Hıristiyanlar , Yahudiler , Maniheistler ve şamanizm , Tengrizm ve diğer yerli, örgütlenmemiş inanç sistemlerinin takipçileri vardı.
Çeşitli Theravadin okulları Orta Asya ve Çin'de MS 7. yüzyıla kadar varlığını sürdürdü ve Mahāyāna bu dönemde baskın olmaya başlamış olsa da Sarvāstivādins ve Dharmag uptaka'nın Vinaya'sı (manastır davranış kuralları) Orta Asya'da Vinaya'nın tercihi olarak kaldı. manastırlar.
Çeşitli Budist krallıklar, Kral Mihirkula döneminde Budistlerin yoğun bir şekilde zulüm gördüğü 5. yüzyılda Ak Hun istilasından önce, hem Orta Asya bölgesinde hem de Kuşan İmparatorluğu gibi Hint alt kıtasında ortaya çıktı ve gelişti.
Orta Asya'da Budizm, İslam'ın yayılması ve 7. yüzyıldan itibaren savaşlarda birçok stupa ve manastırın yıkılmasıyla gerilemeye başladı. Müslümanlar onlara kitap ehli statüsü verdiler, birçoğu Buda'ya bir peygamber olarak atıfta bulundu.
Budizm, Moğolların hükümdarlığı sırasında, Cengiz Han'ın işgali ve 13. yüzyılda Budist etkilerini kendileriyle birlikte getiren İl Hanlığı ve Çağatay Hanlığı'nın kurulmasının ardından bir yükseliş gördü, ancak 100 yıl içinde Moğolistan'da kalan Moğollar. o bölge İslam'a dönüşecek ve İslam'ı Orta Asya'nın tüm bölgelerine yayacaktı. Sadece Doğu Moğolları ve Yuan hanedanının Moğolları Vajrayāna Budizmi uygulamasına devam edecekti.
Budizm batıya doğru, Arsacid Parthia'nın en doğudaki sınırlarına, eski Margiana'da (bugünkü Türkmenistan) Merv bölgesine doğru genişledi. Sovyet arkeoloji ekipleri, Merv yakınlarındaki Giaur Kala'da bir Budist şapeli, devasa bir Buda heykeli ve bir manastır kazdı.
Parthlar, Budizm'in yayılmasına doğrudan dahil oldular: Bir Parth prensi olan bir Shigao (MS 148), Çin'e gitti ve Budist yazılarının Çince'ye bilinen ilk çevirmeni.
Orta Asya'nın doğu kısmı (Çin Türkistanı, Tarım Havzası, Sincan) çok sayıda mağaradaki duvar resimleri ve kabartmalar, tuval üzerine taşınabilir resimler, heykel ve ritüel objeler gibi son derece zengin Budist sanat eserlerini ortaya çıkarmıştır. ve Helenistik kültürler. Serindian sanatı Gandhāran stilini oldukça andırıyor ve Gandhāri yazısı Kharoṣṭhī'deki kutsal yazılar bulundu.
Orta Asyalılar, Budizm'in Doğu'ya taşınmasında kilit rol oynamış görünüyor. Budistlerin kutsal metinlerini Çince'ye ilk çevirenler, An Shigao (MS 148) gibi Parth dili veya Lokaksema (178 CE), Zhi Qian ve Zhi Yao gibi Yuezhi etnik kökenine sahip An Hsuan, Kuşan veya Kang Sengkai gibi Sogdlulardı. Budist metinlerinin otuz yedi erken tercümanı bilinmektedir ve bunların çoğunluğunun Orta Asyalılar olduğu tespit edilmiştir.
Orta Asyalı ve Doğu Asyalı Budist rahipler, Tarım Havzası'ndaki fresklerin gösterdiği gibi, 10. yüzyıla kadar güçlü alışverişlerini sürdürmüş görünüyor.
Bununla birlikte, bu etkiler, güçlü Çin kültürü tarafından hızla emildi ve bu noktadan itibaren güçlü bir Çin aroması gelişti.
Geleneksel hesaplara göre, Budizm, Han hanedanlığı (MÖ 206-MS 220) sırasında Çin'e tanıtıldı, sonra bir imparator Buda olduğu düşünülen uçan bir altın adam hayal etti. Arkeolojik kayıtlar, Budizm'in Han hanedanlığı sırasında bir ara ortaya çıktığını doğrulasa da, Çin'de Altı Hanedanlık dönemine (MS 220-589) kadar gelişmedi.
MS 67 yılı, iki keşiş Moton ve Chufarlan'ın gelişiyle Budizm'in Çin'e resmi girişini gördü. MS 68'de, imparatorluk himayesi altında, imparatorluk başkenti Luoyang'ın yakınında, bugün hala var olan Beyaz At Tapınağı'nı kurdular. 2. yüzyılın sonunda, müreffeh bir Budist topluluğu Pengcheng'e (günümüz Xuzhou, Jiangsu) yerleşmişti.
Bilinen ilk Mahāyāna kutsal metinleri, Luoyang'daki Kuşan keşişi Lokakṣema tarafından MS 178 ile 189 yılları arasında Çince'ye çevrilmiştir. Çin'de bulunan bilinen en eski Budist eserlerinden bazıları, tipik Gandhāran çizim tarzında, MS 200 tarihli 'para ağaçları' üzerindeki küçük heykellerdir. Yeni gelen doktrine eşlik eden ithal edilen görüntülerin Gandhāra'dan geldiği, bu 'para ağacı' üzerindeki erken Gandhāran özellikleri tarafından şiddetle tavsiye edilir, örneğin saçın uşnişa dikey bir düzenlemesi, bıyık, simetrik olarak ilmekli elbise ve para için paralel kesikler. kolların kıvrımları.
460-525 yılları arasında, Kuzey Wei hanedanlığı döneminde Çinliler, 5. ve 6. yüzyıllardan Çin taş oymacılığının seçkin örnekleri olan Yungang Mağaralarını inşa ettiler. Hep birlikte site, 51.000'den fazla Buda heykeli ve heykelciği ile 252 mağaradan oluşuyor.
Budist Mağaralarının bir başka ünlü örneği, MS 493'te Kuzey Wei Hanedanlığı ile başlayan Longmen Mağaralarıdır. Boyları 25 mm ile 17 metre arasında değişen 1.400 mağarada 100.000 kadar heykel bulunuyor. Alan ayrıca yaklaşık 2.500 stel ve yazıtın yanı sıra altmıştan fazla Budist pagoda içerir.
Budizm, Tang Hanedanlığı'nın (618–907 CE) başlangıcında gelişti. Hanedan, başlangıçta, 4. yüzyıldan 11. yüzyıla kadar Çinli Budist rahiplerin Hindistan'a yaptığı sayısız seyahat nedeniyle, yabancı etkilere güçlü bir açıklık ve Hint kültürüyle yenilenen alışverişler ile karakterize edildi. Chang'an'ın Tang başkenti (günümüz Xi'an), Budist düşünce için önemli bir merkez haline geldi. Oradan Budizm Kore'ye yayıldı ve Kentoshi'nin Japon büyükelçilikleri Japonya'da yer edinmeye yardımcı oldu.
Ancak Tang Hanedanlığı'nın sonlarına doğru yabancı etkiler olumsuz olarak algılanmaya başlandı. MS 845 yılında Tang imparatoru Wuzong, yerli Taoizm'i desteklemek için Budizm de dahil olmak üzere tüm yabancı dinleri yasakladı. Toprakları boyunca Budist mallarına el koydu, manastırları ve tapınakları yok etti ve Budist rahipleri idam ederek Budizm'in kültürel ve entelektüel egemenliğine son verdi.
Ancak, Anti-Budist Zulüm'den yaklaşık yüz yıl sonra, Budizm Song Hanedanlığı (1127-1279 CE) sırasında yeniden canlandı.
Saf Toprak ve Chan Budizmi, birkaç yüzyıl boyunca gelişmeye devam etti, ikincisi Kore Seon ve Japon Zen'e yol açtı. Çin'de Chan, özellikle Song hanedanı (1127–1279 CE) altında, manastırları büyük kültür ve öğrenme merkezleri olduğunda gelişti.
Son iki bin yılda Çinli Budistler, Budizm'in Dört Kutsal Dağı olarak bilinen şeyi kurdular. Wutai Dağı, Emei Dağı, Jiuhua Dağı ve Putuo Dağı.
Bugün Çin, dünyadaki en zengin Budist sanat ve miras koleksiyonlarından birine sahiptir. Gansu eyaletindeki Dunhuang yakınlarındaki Mogao Mağaraları, Henan eyaletindeki Luoyang yakınlarındaki Longmen Mağaraları, Shanxi eyaletindeki Datong yakınlarındaki Yungang Mağaraları ve Chongqing yakınlarındaki Dazu Kaya Oymaları gibi UNESCO Dünya Mirası Alanları, en önemli ve ünlü Budist heykelleri arasındadır. Siteler. Tang Hanedanlığı döneminde 8. yüzyılda bir yamaçtan oyulmuş ve üç nehrin birleştiği yere bakan Leshan Dev Buda, hala dünyanın en büyük taş Buda heykeli.
Budizm, MS 372 civarında, Çin büyükelçilerinin Kore'nin Goguryeo krallığını ziyaret ederek, yanlarında kutsal yazılar ve görüntüler getirerek Kore'ye tanıtıldı. Budizm Kore'de, özellikle de Seon (Zen) Budizmi'nde 7. yüzyıldan itibaren gelişti. Bununla birlikte, MS 1392'de Joseon döneminin Konfüçyüsçü Yi Hanedanlığı'nın başlamasıyla, kalan bir Seon hareketi dışında, Budizm neredeyse tamamen ortadan kalkana kadar Budizm'e karşı güçlü bir ayrımcılık gerçekleşti. Budizm, popülaritesi ve uygulama özgürlüğündeki gelgitlerle birlikte Kore'de tanıtıldığından beri uygulanmaya devam etti. Budizm'in son zamanlarda yeniden güçlü bir dönüş yaptığına inanılıyor.
Japonya Budizmi, 6. yüzyılda Kore'nin Üç Krallığı aracılığıyla tanıtıldı. Çinli rahip Ganjin, 754 CE'de Japonya Budizmine Vinaya sistemini (davranış kuralları) sundu. Sonuç olarak, Japonya'nın Budizmi hızla gelişti. Budist ustalar Saichō ve Kūkai, 9. yüzyılda Çin'den yeni Budist okulları Tendai ve Shingon'u tanıtmayı başardılar.
Coğrafi olarak İpek Yolu'nun sonunda yer alan Japonya, Budizm'in Hindistan'da ortadan kaybolduğu ve Orta Asya ve Çin'de bastırıldığı sırada birçok yönünü korumayı başardı.
Budizm hızla ulusal din haline geldi ve özellikle Asuka döneminde (538-794 CE) Shotoku Taishi (Prens Shotoku) altında gelişti. 710 CE'den itibaren, beş katlı pagoda ve Hōryū-ji'nin Altın Salonu ve Kōfuku-ji tapınağı gibi başkent Nara'da çok sayıda tapınak ve manastır inşa edildi. Genellikle devlet sponsorluğunda sayısız resim ve heykel yapıldı. Japon Budist sanatının kreasyonları özellikle Nara dönemi (710-794 CE), Heian dönemi (794-1185 CE) ve Kamaku ra dönemi (1185-1333 CE) sırasında 8. ve 13. yüzyıllar arasında zengindi.
Kamakura döneminde, 'İmparatorluk sarayı için Budizm'den 'Sıradan insanlar için Budizm'e dönüşen büyük reform faaliyetleri başladı. O zamana kadar Budizm'in çoğunlukla ülkenin, imparatorluk hanedanının veya soylu ailelerin kötülükten korunmasına ve imparatorluk ailelerinin, soyluların ve keşişlerin kendilerinin kurtuluşuna (öz kurtuluş) odaklandığı anlaşılıyor. Öte yandan Honen tarafından kurulan Jodo shu (saf toprak mezhebi) ve Honen'in öğrencisi Shinran tarafından kurulan Jodo Shinshu (gerçek saf toprak mezhebi) gibi yeni okullar, günahkarların, sıradan erkek ve kadınların ve hatta katiller gibi suçlular. Shinran sıradan insanlara nembutsu (Amitabha Buddha'nın adının okunması) okumanın Amitabha'nın onları özgürleştirme yeteneğine olan inancın bir beyanı olduğunu öğretti. Ayrıca Budizm tarihinde ilk kez Shinran, o zamanlar muhafazakar geleneksel Budist bakış açısına göre tabu sayılan kendi evliliğini başlatarak keşişlerin evlenmesine izin veren yeni bir mezhep başlatmıştır.
Kamakura dönemindeki bir diğer gelişme de Çin'den döndüklerinde Dogen ve Eisai tarafından tanıtılmasından sonra Zen'dir. Zen, derin düşünceyi yansıtan basitleştirilmiş kelimelerle son derece felsefidir. Zen'in sanat tarihi, esas olarak, zen sanatı olarak adlandırılan, mürekkep yıkama ve Enso gibi orijinal resimler ve dünyanın gerçek özünü izlenimci ve süssüz ikili olmayan temsillerle ifade etmeye çalışan şiir, özellikle haikus ve koanlarla karakterize edilir. . Bu andaki aydınlanma arayışı, Chanoyu çay töreni ve İkebana çiçek düzenleme sanatı gibi diğer önemli türev sanatların gelişmesine de yol açtı. Bu evrim, dövüş sanatlarıyla ilgili etkinlikler de dahil olmak üzere, neredeyse her türlü insan etkinliğini, güçlü bir ruhsal ve estetik içeriğe sahip bir sanat biçimi olarak görmeye kadar gitti.
Budizm bu güne kadar Japonya'da aktif kalır. Yaklaşık 80.000 Budist tapınağı korunur ve düzenli olarak restore edilir.
Budizm Tibet'e 7. yüzyılda geç ulaştı. Tibet'in güneyi yoluyla hakim olan biçim, doğu Hindistan'daki Bengal bölgesindeki Pāla imparatorluğunun üniversitelerinden mahāyāna ve vajrayāna'nın bir karışımıydı. Sarvāstivādin etkisi güney batıdan (Keşmir) ve kuzey batıdan (Hotan) geldi. Bu uygulayıcılar Tibet'te varlıklarını sürdürmeyi başaramasalar da, metinleri Tibet Budist kanonuna girerek Tibetlilere Vakıf Aracıyla ilgili neredeyse tüm birincil kaynaklarını sağladı. Bu okulun bir alt mezhebi olan Mūlasarvāstivāda, Tibet Vinaya'sının (davranış kuralları) kaynağıydı. Chan Budizmi, Çin'den Doğu Tibet aracılığıyla tanıtıldı ve izlenimini bıraktı, ancak erken dönem siyasi olaylarla daha az önem kazandı.
Başlangıçtan itibaren Budizm, aristokrasinin desteğine sahip olan yerli şamanist Bon dini tarafından karşı çıkıldı, ancak kraliyet himayesi ile Kral Rälpachän (817-836 CE) altında zirveye ulaştı. Çevirideki terminoloji, MS 825 civarında standart hale getirildi ve bu da oldukça gerçek olan bir çeviri metodolojisine olanak sağladı.Kral Langdarma (MS 836-842) döneminde başlayan Budist etkisindeki bir tersine dönüşe rağmen, sonraki yüzyıllar, çoğu şimdi yalnızca Tibet tercümesinde mevcut olan mevcut Hint kaynaklarını toplama konusunda muazzam bir çaba gösterdi. Tibet Budizmi, emperyal Çin ve Moğol Yuan Hanedanlığı (1271-1368 CE) yöneticileri tarafından diğer dinlerin üzerinde tercih edildi.
Budizm, Tibet'te tanıtılmasından bu yana, popülaritesi ve uygulama özgürlüğündeki gelgitlerle birlikte uygulanmaya devam etti.
MS 1. yüzyılda, kara İpek Yolu üzerindeki ticaret, Roma'nın yenilmez bir düşmanı olan Part imparatorluğunun Orta-Doğu'daki yükselişi nedeniyle bir şekilde kısıtlandı, tıpkı Romalılar aşırı derecede zenginleştikçe ve Asya lüksüne olan talepleri azaldı. yükselen.
Bu talep, Akdeniz ve Çin arasındaki deniz bağlantılarını yeniden canlandırdı ve Hindistan'ın tercih edilen aracı olduğu görüldü. O zamandan beri, ticaret bağlantıları, ticari yerleşimler ve hatta siyasi müdahaleler yoluyla Hindistan, Güneydoğu Asya ülkelerinin çoğunu güçlü bir şekilde etkilemeye başladı. Ticaret yolları Hindistan'ı güney Burma, orta ve güney Siam (Tayland), Sumatra ve Java adaları, aşağı Kamboçya ve Champa ile bağladı ve orada çok sayıda kentleşmiş kıyı yerleşimi kuruldu.
Bin yıldan fazla bir süredir, Hint etkisi bu nedenle bölgenin çeşitli ülkelerine belirli bir düzeyde kültürel birlik getiren ana faktördü. Pāli ve Sanskrit dilleri ve Hint yazısı, Theravāda ve Mahāyāna Budizmi, Brahmanizm ve Hinduizm ile birlikte, doğrudan temastan ve kutsal metinler ve Hint edebiyatı yoluyla aktarılmıştır.
5. yüzyıldan 13. yüzyıla kadar, Güneydoğu Asya çok güçlü imparatorluklara sahipti ve Budist mimari ve sanatsal yaratımda son derece aktif hale geldi. Ana Budist etkisi artık doğrudan deniz yoluyla Hint alt kıtasından geldi ve bu imparatorluklar esasen Mahāyāna geleneğini takip etti. Güneyde Sri Vijaya İmparatorluğu ve kuzeyde Khmer İmparatorluğu nüfuz için yarıştı ve onların sanatı Bodhisattva'nın zengin Mahāyāna panteonunu ifade etti.
Srivijayan İmparatorluğu (7-13. yüzyıl)
Srivijaya denizcilik imparatorluğunu genişletirken, Budizm halkı arasında gelişti. Srivijaya, Güneydoğu Asya'daki genişlemesi sırasında Budist sanatını yaydı. Bu döneme ait çok sayıda bodhisattva heykeli, çok güçlü bir incelik ve teknik incelik ile karakterize edilir ve tüm bölgede bulunur. Son derece zengin mimari kalıntılar, dünyanın en büyük Budist yapısı olan Borobudur tapınağında görülebilir ve M.S. Srivijaya, 13. yüzyıldaki İslami genişleme tarafından istikrarsızlaştırılmadan önce Hindistan'ın Hindu Chola yöneticileriyle olan çatışmalar nedeniyle geriledi.
Khmer İmparatorluğu (9-13. Yüzyıllar)
Daha sonra, 9. yüzyıldan 13. yüzyıla kadar, ağırlıklı olarak Mahāyāna Budist Khmer İmparatorluğu, Güneydoğu Asya yarımadasının çoğuna egemen oldu. Khmer döneminde, Kamboçya'da ve komşu Tayland'da 900'den fazla tapınak inşa edildi. Angkor, yaklaşık bir milyon kent sakinini destekleyebilen bir tapınak kompleksi ve kentsel organizasyonla bu gelişmenin merkezindeydi. En büyük Khmer krallarından biri olan Jayavarman VII (MS 1181–1219), Bayon ve Angkor Thom'da büyük Mahāyāna Budist yapıları inşa etti.
Vietnam'da Budizm, Vietnam halkı tarafından uygulandığı şekliyle, esas olarak Mahāyāna geleneğine aittir. Hem Theravada hem de Vajrayana gelenekleri orada da uygulanmaktadır. Budizm'in Vietnam'a ilk olarak MÖ 3. yüzyılda Güney Asya ve Hindistan'dan geldiğine ve daha sonra MS 1. yüzyıldan itibaren Çin'den etkilendiğine inanılıyor. Vietnam Budizmi, Çin Budizmine çok benzer ve bir dereceye kadar Song Hanedanlığı'ndan sonraki Çin Budizminin yapısını yansıtır.
Vajrayāna'nın ortaya çıkışı (5. yüzyıl)
Budizm'i destekleyen çeşitli kraliyet mahkemelerinin bir sonucu olarak çeşitli Vajrayana edebiyatı sınıfları gelişti. Vajrayana Budizmi, aydınlanma yolunda zihin eğitimi sürecinin bir parçası olarak Tantra (süreklilik) metinlerinde öğretildiği gibi mantra (zihin koruma) ve görselleştirme yöntemlerinin yanı sıra diğer ritüel uygulamaları kullanır. Genel olarak, Tibet geleneği dört Tantra sınıfından bahseder: Kriya(eylem)-tantra Charya(ayrıntılandırma)-tantra Yoga-tantra ve Anuttara(yüce)-yoga-tantra.
Theravāda Rönesansı (11. yüzyıldan başlayarak)
11. yüzyıldan itibaren, İslami istilalar nedeniyle Hindistan'da Budizm'in yıkılması, Güneydoğu Asya'daki Mahāyāna inancının azalmasına yol açtı. Hindistan alt kıtasındaki kıta yollarının tehlikeye girmesi, Orta Doğu'dan Sri Lanka üzerinden Çin'e uzanan doğrudan deniz yolları , Theravāda Budizminin ve bölgeye 11. yüzyılda Sri Lanka'dan tanıtılan Pāli kanonunun benimsenmesine yol açtı .
Pagan İmparatorluğu'nun kurucusu Kral Anawrahta (1044-1078), ülkeyi birleştirdi ve Theravāda Budizmini benimsedi. Bu, 11. ve 13. yüzyıllar arasında başkent Pagan'da binlerce Budist tapınağının yaratılmasını başlattı. Bunların yaklaşık 2200'ü hala ayakta. Taylandlıların yükselişi ve başkentin 1287'de Moğollar tarafından ele geçirilmesiyle Burmaların gücü azaldı, ancak Theravāda Budizmi bugüne kadar Burma'daki ana Budist okul olarak kaldı.
Theravāda geleneği, 1260 civarında yeni kurulan etnik Tayland Sukhothai krallığı tarafından da benimsendi. Theravāda Budizmi, Ayutthaya döneminde (14.-18. yüzyıl) daha da güçlendi ve Tay toplumunun ayrılmaz bir parçası haline geldi.
Kıta bölgelerinde, Theravāda Budizmi 13. yüzyılda Laos ve Kamboçya'ya yayılmaya devam etti. Bununla birlikte, 14. yüzyıldan itibaren, kıyı kenarlarında ve güneydoğu Asya adalarında, İslam'ın etkisi Malezya, Endonezya ve güney Filipinler'e kadar uzanan adaların çoğuna yayıldı.
Bununla birlikte, 1966'da Endonezya'da Başkan Suharto'nun iktidara gelmesinden bu yana, Endonezya'da Budizm'de dikkate değer bir rönesans yaşandı. Kısmen Suharto'nun Endonezya halkının Budizm de dahil olmak üzere beş resmi dinden birini benimsemesi için Yeni Düzeninin gereklilikleri nedeniyle. Bugün Endonezya'da yaklaşık 10 milyon Budist olduğu tahmin ediliyor. Bunların büyük bir kısmı Çin kökenli insanlardır.
Budizm'in Batı'ya Yayılması
Greko-Budist sanatında kaydedilen Budizm ile Batı arasındaki daha önce bahsedilen klasik karşılaşmalardan sonra, Budizm hakkında bilgi ve efsaneler zaman zaman Batı'ya ulaşmış görünüyor. Buda'nın yaşamının bir kaydı, Şamlı John tarafından Yunancaya çevrildi ve daha sonra Josaphat'ın hikayesi olarak Hıristiyanlara geniş çapta dağıtıldı. İlginç bir şekilde, 14. yüzyılda Josaphat'ın bu hikayesi o kadar popüler hale geldi ki, Katolik bir aziz yapıldı.
Quang Duc Manastırı
Melbourne, Avustralya'da bir Vietnam tapınağı
Nan Tien Tapınağı
NSW, Avustralya'da bir Tayvan tapınağı
Avrupalılar ve Budizm arasında kaydedilen bir sonraki doğrudan karşılaşma, Orta Çağ'da Fransisken rahip Rubruck'lu William'ın 1253'te Fransız kralı Saint Louis tarafından Moğol Mongke mahkemesine bir geziye gönderildiği zaman oldu. Temas Cailac'ta (günümüzde Kazakistan'da) gerçekleşti. ).
Hülagü Han'dan sonraki dönemde Moğol İlhanlılar giderek Budizm'i benimsediler. Çok sayıda Budist tapınağı, hiçbiri 14. yüzyılda hayatta kalmayan İran ve Irak'ın manzarasını süslüyordu. İl-Hanlık'ın Budist unsuru, Argun Han'ın ölümünden sonra öldü.
Kalmık Hanlığı, Oiratların Dzungaria'dan Orta Asya üzerinden Volga Nehri'nin ağzının çevresindeki bozkırlara daha önceki göçünü takiben, ana din olarak Tibet Vajrayana Budizmi ile 17. yüzyılda kuruldu. 18. yüzyıl boyunca, Rus İmparatorluğu tarafından emildiler.
Budizm'e olan ilgi, Batılı güçlerin Budizm'e ve onun sanatsal tezahürlerine ayrıntılı olarak doğrudan tanık olma konumunda olduğu sömürge döneminde arttı. Japonya'nın 1853'te açılması, Japonya'nın sanat ve kültürüne önemli bir ilgi yarattı ve dünyanın en gelişen Budist kültürlerinden birine erişim sağladı.
Budizm, 20. yüzyılın çalkantılarının ardından Batı'daki genel nüfustan güçlü bir ilgi görmeye başladı. 1959 Tibet ayaklanmasının ardından, bir Tibet diasporası Tibet Budizmini özellikle dünyanın geri kalanı için daha geniş çapta erişilebilir hale getirdi. O zamandan beri geleneğin popülerlik kazandığı birçok Batı ülkesine yayıldı. Önde gelen temsilcileri arasında Kutsal Hazretleri 14. Dalai Lama yer almaktadır. Müritlerinin sayısının on ile yirmi milyon arasında olduğu tahmin edilmektedir.
Son birkaç on yılda Budizm, kısmen insanlar ve ailelerinin çeşitli Budist kültürlerinden Batı ülkelerine göç etmesi nedeniyle Batı'daki birçok ülkede sağlam kökler aldı. Aynı zamanda, tüm geçmişlerden Batılıların Budizm'e gösterdiği gerçek ilgiden de kaynaklanmaktadır. Bazıları Budizm'i önceki yaşamlarında uygulamaktan derin erdemli köklere sahiptir ve diğerleri Budizm'de tamamen yeni olup, Budist ahlak, meditasyon ve bilgelik uygulamalarından kaynaklanan barış, uyum ve anlayışa güçlü bir çekiciliğe sahiptir.
Genel olarak, Batı ülkelerinde Budizm bir barış yolu olarak büyük saygı görmektedir. Gittiği her yerde barış, uyum ve anlayışa neden olan bir tarihe sahip kusursuz bir din. Batı'da tapınakların ve Dharma merkezlerinin yanı sıra tüm geçmişlerden uygulayıcıların sayısı sürekli ve tutarlı bir şekilde artmaktadır.
Tibet Zaman Çizelgesi
Aşağıdaki BBC Tibet zaman çizelgesi, Tibet tarihindeki önemli olayların bir kronolojisidir. Tibet platosu uzun, huzurlu ve gizemli bir tarihe sahiptir. Antik Tibet denilince akla büyük lamaların, meditasyon yapanların, çiçeklerin ve yakların görüntüleri gelir. Daha yakın zamanlarda Çin'in işgalinden bu yana, Tibet'in tarihi çalkantılı hale geldi ve hüsran ve acıyla doldu.
Önemli olayların kronolojisi: BBC'nin izniyle
7-9 yüzyıl - Namri Songzen ve torunları, Tibet'in yaşadığı bölgeleri birleştirmeye ve Çin ile rekabet halinde komşu bölgeleri fethetmeye başlar.
822 - Çin ile yapılan barış anlaşması sınırları belirliyor.
1244 - Moğollar Tibet'i fethetti. Tibet, Yuan Hanedanlığı altında önemli ölçüde özerkliğe sahiptir.
1598 - Moğol Altan Khan, yüksek lama Sonam Gyatso'yu ilk Dalai Lama yapar.
1630'lar-1717 - Tibet, Çin'deki Mançu ve Moğol grupları arasındaki güç mücadelelerine karıştı.
1624 - Tibetlilerin Portekizli misyonerlerin kilise açmasına izin vermesiyle ilk Avrupa teması. 1745'te Lama'nın ısrarı üzerine kovuldu.
1717 - Dzungar (Oirot) Moğolları Tibet'i fethetti ve Lhasa'yı yağmaladı. Çin İmparatoru Kangxi sonunda 1720'de onları devirdi ve Dalai Lama'nın yönetimini yeniden kurdu.
1724 - Çin Mançu (Qing) hanedanı, tarihi Kham ve Amdo eyaletlerinin bazı kısımlarını ilhak eden Tibet'i yönetmesi için yerleşik komiser atadı.
1750 - Lhasa'da 2.000 kişilik garnizon tutan Çin ordusu tarafından bastırılan Çinli komiserlere karşı isyan. Dalai Lama hükümeti, komiser gözetiminde günlük yönetimi yürütmek üzere atandı.
1774 - İngiliz Doğu Hindistan Şirketi temsilcisi George Bogle, ticaret olanaklarını değerlendirmek için ziyaret ediyor.
1788 ve 1791 - Çin, Nepalli işgalcileri kovmak için asker gönderiyor.
1793 - Çin, Dalai ve diğer kıdemli lamaların seçimini denetlemek için Lhasa'daki komisyon üyelerine karar verdi.
Tibet Zaman Çizelgesi - Yabancılar yasaklandı
1850'ler - Orta Asya'nın kontrolü için Rus ve İngiliz rekabeti, Tibet hükümetini tüm yabancıları yasaklamaya ve sınırları kapatmaya sevk ediyor.
1865 - İngiltere, Tibet'i gizlice haritalamaya başlar.
1904 - Dalai Lama, Albay Francis Younghusband komutasındaki İngiliz askeri seferinden kaçtı. İngiltere, herhangi bir Rus girişimini önlemek için Tibet'i ticaret anlaşması imzalamaya zorlar.
1906 - 1906 tarihli İngiliz-Çin Sözleşmesi, 1904 anlaşmasını teyit ediyor, İngiltere'ye Çin hükümetinden tazminat karşılığında Tibet'i ilhak etmeyeceğini veya müdahale etmeyeceğini taahhüt ediyor.
1907 - İngiltere ve Rusya, Çin'in Tibet üzerindeki egemenliğini kabul ediyor.
1908-09 - Çin, hükümetini kontrol etmek için ordu gönderirken Hindistan'a kaçan Dalai Lama'yı geri aldı.
1912 Nisan - Çin Cumhuriyeti ilan edildikten sonra Çin garnizonu Tibet makamlarına teslim oldu.
Tibet Zaman Çizelgesi - Bağımsızlık ilan edildi
1912 - 13. Dalai Lama Hindistan'dan döndü, Çin birlikleri ayrıldı.
1913 - Tibet, İngiltere ve Çin'in on yıllarca kontrolü tesis etme girişimlerini geri çevirmesinden sonra bağımsızlığını yeniden ilan ediyor.
1935 - Daha sonra 14. Dalai Lama olacak olan adam, kuzeydoğu Tibet'te küçük bir köyde köylü bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelir. İki yıl sonra, Budist yetkililer onun önceki 13 Dalai Lama'nın reenkarnasyonu olduğunu ilan etti.
1949 - Mao Zedong, Çin Halk Cumhuriyeti'nin kuruluşunu ilan ediyor ve Tibet'i "kurtuluş"la tehdit ediyor.
1950 - Çin, Tibet üzerinde uzun süredir devam eden bir iddiada bulunuyor. 15 yaşındaki Dalai Lama, resmi olarak devlet başkanı oldu.
1951 - Tibetli liderler, Çin'in dikte ettiği bir anlaşmayı imzalamaya zorlanıyor. "Onyedi Nokta Anlaşması" olarak bilinen anlaşma, Tibet özerkliğini garanti etmeyi ve Budist dinine saygı göstermeyi ifade ediyor, ancak aynı zamanda Lhasa'da Çin sivil ve askeri karargahlarının kurulmasına da izin veriyor.
1950'lerin ortası - Çin yönetimine karşı artan kızgınlık, silahlı direniş patlamalarına yol açıyor.
1954 - Dalay Lama, Mao ile görüşmek için Pekin'i ziyaret ediyor, ancak Çin hala Onyedi Nokta Anlaşması'na uymayı başaramıyor.
Tibet Zaman Çizelgesi - İsyan
1959 Mart - Lhasa'da geniş çaplı bir ayaklanma patlak verdi. İsyanın bastırılması sırasında binlerce kişinin öldüğü söyleniyor. Dalai Lama ve bakanlarının çoğu kuzey Hindistan'a kaçıyor ve onları 80.000 kadar Tibetli takip ediyor.
1963 - Yabancı ziyaretçiler Tibet'ten yasaklandı.
1965 - Çin hükümeti Tibet Özerk Bölgesi'ni (TAR) kurdu.
1966 - Kültür Devrimi Tibet'e ulaşır ve çok sayıda manastırın ve kültürel eserin yok edilmesiyle sonuçlanır.
1971 - Yabancı ziyaretçilerin tekrar ülkeye girişine izin verilir.
1970'lerin sonu - Kültür Devrimi'nin sona ermesi, Han Çinlilerinin Tibet'e büyük çapta yer değiştirmesi devam etse de, baskının bir miktar hafiflemesine yol açıyor.
1980'ler - Çin, Tibet için daha fazla özerkliğe yönelik herhangi bir harekete direnirken, "Açık Kapı" reformları başlatıyor ve yatırımları artırıyor.
1987 - Dalai Lama, Tibet'in bir barış bölgesi olarak kurulması çağrısında bulunuyor ve Çin'de Tibet için gerçek bir özyönetim sağlamak amacıyla Çin ile diyalog arayışına devam ediyor.
1988 - Çin, ayaklanmalar patlak verdikten sonra sıkıyönetim ilan ediyor.
1989 - Dalai Lama, Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü.
1993 - Çin ile Dalai Lama arasındaki görüşmeler bozuldu.
1995 - Dalai Lama, Tibet Budizminin ikinci en önemli figürü olan Panchen Lama'nın gerçek reenkarnasyonu olarak altı yaşındaki bir çocuğa Gedhun Choekyi Nyima adını verir. Çinli yetkililer çocuğu ev hapsine aldı ve altı yaşındaki başka bir çocuk olan Gyancain Norbu'yu resmi olarak onaylanmış Panchen Lama olarak atadı.
2002 - Dalai Lama ve Pekin arasındaki temaslar yeniden başladı.
Tibet Zaman Çizelgesi - Demiryolu bağlantısı
2006 Temmuz - Lhasa ile Çin'in Golmud kentini birbirine bağlayan yeni bir demiryolu açıldı. Çinli yetkililer bunu bir mühendislik başarısı olarak selamlıyor, ancak eleştirmenler bunun Han Çinlilerinin Tibet'e olan trafiğini önemli ölçüde artıracağını ve geleneksel Tibet kültürünün altını oymasını hızlandıracağını söylüyorlar.
2007 Kasım - Şu anki Dalai Lama, Tibet halkının bir rolü olması gerektiğini söyleyerek, yüzlerce yıllık halefi seçme geleneğinden bir kopuşa işaret ediyor.
2007 Aralık - Çin devlet medyası, Tibet'e seyahat eden turist sayısının yıllık %64 artışla dört milyonun biraz üzerine çıkarak rekor seviyeye ulaştığını söylüyor.
2008 Mart - Çin karşıtı protestolar tırmanarak Tibet'in 20 yıl, yani Pekin'in Olimpiyat Oyunlarına ev sahipliği yapmasından beş ay önce gördüğü en kötü şiddete dönüştü.
Birkaç ülkedeki Tibet yanlısı aktivistler, Olimpiyat meşalesi koşusunun ilerlemesini engelleyerek dünyanın dikkatini bölgeye çekiyor.
2008 Ekim - Dalai Lama, Tibet'in geleceği konusunda Çin ile anlaşmaya varma umudunu kaybettiğini söylüyor. Sürgündeki hükümetinin şimdi Pekin'e karşı tutumunu sertleştirebileceğini öne sürüyor.
2008 Kasım - İngiliz hükümeti ilk kez Çin'in Tibet üzerindeki doğrudan yönetimini tanıyor. Eleştirmenler, hareketin Dalai Lama'nın Çin ile yaptığı görüşmelerde altını oyduğunu söylüyor.
Çin, Dalai Lama'nın yardımcılarıyla yapılan son görüşmelerde ilerleme kaydedilmediğini söylüyor ve tartışmaların başarısızlığından Tibetli sürgünleri sorumlu tutuyor.
Kuzey Hindistan'daki Tibetli sürgünlerin bir toplantısı, Dalai Lama'nın Çin'den bağımsızlık yerine özerklik arama yönündeki uzun süredir devam eden politikasına desteği yeniden teyit ediyor.
2008 Aralık - Dalai Lama'nın Avrupalı milletvekillerine hitaben yaptığı konuşmanın ardından Avrupa Birliği ile Çin arasında tartışma çıktı. Çin, Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy'nin Dalai Lama ile görüşmesinin ardından Fransa ile üst düzey ilişkileri askıya aldı.
Tibet Zaman Çizelgesi - Yıldönümü
2009 Ocak - Çin makamları, Dalai Lama'nın 1959 uçuşunun Mart yıldönümü öncesinde sürgündeki Tibet hükümetinin güvenlik önlemi dediği olayda 81 kişiyi gözaltına aldı ve yaklaşık 6.000 suçluyu sorguladı.
2009 Mart - Çin, Dalai Lama'nın uçuşunu yeni "Serflerin Kurtuluş Günü" resmi tatiliyle kutladı. Çin, Tibet'teki Çin yönetiminin sözcüsü olarak atanan ikinci en yüksek Lama olan Panchen Lama'yı terfi ettiriyor. Hükümet, Tibet'i yıl dönümü öncesinde iki aylık bir kapanışın ardından turistlere yeniden açıyor.
2009 Nisan - Çin ve Fransa, Aralık ayında Başkan Sarkozy'nin Dalai Lama ile görüşmesi üzerine ve Başkan Sarkozy ile Çin Devlet Başkanı Hu Jintao arasında Londra G20 zirvesinde yapılacak bir toplantı öncesindeki sürtüşmenin ardından üst düzey temasları yeniden kurdu.
2009 Ağustos - Çin'in Sincan bölgesindeki ciddi etnik huzursuzluğun ardından Dalai Lama, Pekin'in etnik azınlıklara yönelik politikasını "başarısızlık" olarak nitelendiriyor. Ama aynı zamanda Tibet sorununun Çin'in iç sorunu olduğunu da söylüyor.
2009 Ekim - Çin, Mart 2008'de Lhasa'daki Çin karşıtı ayaklanmalara katıldıkları için en az iki Tibetlinin idam edildiğini doğruladı.
Saf Toprak Budizminin Tarihi
“Buddha Amitabha, Saf Ülkesinden iniyor.” Tanımlanamayan Sanatçı, 13. yüzyılda aktif, Çin. The Met'in izniyle.
Mark Unno, Sonsuz Işık Budası olan Amida Buddha'nın aydınlanmış diyarına dayanan gelenek olan Saf Toprak Budizminin arkasındaki zengin tarihe bakıyor.
Son yirmi yılda, Doğu Asya Mahayana Budizminin önemli bir gelişmesi olarak Saf Toprak Budizminin Amerika'da artan bir farkındalığı olmuştur. Zen Budizmi Batı'da hala daha iyi bilinirken, Saf Toprak Budizmi ve Sonsuz Işık Buda'sını veya Amida Buda'yı içeren uygulamalar, Doğu Asya'da uzun süredir yaygın ve Tibet ve Vietnam dahil olmak üzere diğer bölgelerde de yaygın.
Kurucu usta Honen'in ufuk açıcı çalışmasından Shin Budizm'in Higashi Honganji şubesinin bilim adamı-pratisyenlerinin modern çalışmalarına kadar, Japon Saf Toprak düşüncesi ve pratiğinde zengin bir çoğulculuk vardır.
Saf Toprak Budist uygulamaları Japonya'da en azından yedinci yüzyıldan itibaren öne çıktı, ancak onikinci yüzyılda kritik bir dönüş yaptı. Jodoshu ya da Saf Toprak Okulu'nun kurucusu olan Genku Honen (1133-1212), zamanının en bilgili, geniş çapta saygı gören keşişlerinden biriydi, hatta çağdaşlarından “Honen, Bilgelikte İlk” ünvanını bile aldı. Binlerce eserden oluşan Budist kanonunun tamamını beş kez ve Saf Topraklar bölümünü üç kez daha incelediği söylenir. Birçok farklı okuldan önde gelen keşişlere ve rahibelere danışman olarak hizmet etti ve emirler ve meditasyon konusundaki ustalığında eşsiz, en zor görselleştirmelerde yetkin ve davranışlarında kusursuz olarak kabul edildi. Bununla birlikte, kırk üç yaşında, yaptığı uygulamaları terk etti ve kendini yalnızca altı heceli Japonca deyimle ifade edilen “Amida Buddha'nın Adı” nı çağırmaya adadı. Namu Amida Butsu (Sanskritçe: Namo Amitabha Buda), kabaca, "Ben, kör tutkuyla dolu aptal bir varlık, kendimi sonsuz ışığın uyanışına emanet ediyorum" anlamına gelir.
Honen'e göre, Mahayana'nın gerçek öğretisi buydu, hayatın her kesiminden kadınlara ve erkeklere ve her yerdeki tüm varlıklara özgürlük getirdi. Sanki kozmik dharmakayadharma, boşluğun/birliğin vücut bulmuş hali olarak, dağ manastırından inerek acı çeken tüm varlıklara karışmak, gülmek ve ağlamak için köylülerden aydınlara ve kır çiçeklerinden yükselen çamlara kadar herkesin kalplerine ve zihinlerine kendini salmıştı. her yerde ve her zaman.
Bu, Mahayana'nın gerçek öğretisiydi, hayatın her kesiminden kadınlara ve erkeklere ve her yerdeki tüm varlıklara özgürlük getirdi.
Altı heceli Namu Amida Butsu'yu herkes söyleyebilir, ancak Honen'in anlatımının gücünün, "diğer güç" olarak bilinen ego benliğinin ötesinden gelen sınırsız şefkatten türetildiği söylenir. Amida Buddha'nın Vaadi: Honen'in Mutluluğa Giden Yolu (Bilgelik, 2011), Joji Atone ve Yoko Hayashi tarafından, Genku Honen'in yazıları ve sözlerinin İngilizce olarak bugüne kadarki en kapsamlı derlemelerinden biridir. İçinde yazarlar, “Dönüşümün dönüşümü nembutsu Zihinselden vokale [buda farkındalığı] Çin'de Shan-tao ve Japonya'da Honen tarafından yapıldı ve Amida Buddha adının okunmasının sadece herkes için kolay değil aynı zamanda ömür boyu devam etmesi mümkündür.”
Honen, yalnızca kişinin yaşamı boyunca Adın okunmasını savunmasıyla değil, aynı zamanda bir sonraki yaşamda Saf Birliğin Saf Ülkesini gerçekleştirme arayışıyla tanınır. Ancak bu, Saf Toprak uygulayıcılarının yalnızca bir sonrakinde daha iyi bir yaşam için bu dünyanın acılarından kaçmaya çalıştıkları anlamına gelmez. Aksine amaç, karmik olarak bağlı bu hayatı, sınırsız şefkatin kucağında anlamlı bir şekilde yaşamak ve ahirette kurtuluşu tam olarak gerçekleştirmektir. Bunu daha iyi anlamak için, otuz beş yaşında nirvanaya ulaşan, ancak parinirvana'ya ulaşana kadar sınırlı zihin ve bedenin (nirvana-ve-mainder) karmik ıstırabının kalıntılarıyla yaşayan Buddha Shakyamuni'nin yaşamının yörüngesini hatırlamak faydalı olacaktır. nirvana-kalansız) seksen yaşında, dünyevi varoluştan geçtiğinde.
LION'S8217S ROAR BÜLTENLERİNE KAYDOLUN
Doğrudan gelen kutunuza daha da fazla Budist bilgeliği gelsin! Lion's Roar ücretsiz e-posta bültenlerine kaydolun.
İçinde Maneviyat Yetiştirmek (SUNY Press, 2011), editörlüğünü Mark L. Blum ve Robert Rhodes'un yaptığı bir antolojide, Pure Land düşüncesinin çok farklı bir toplumsal ve tarihsel bağlamda ortaya çıktığını görüyoruz. Asya'nın geri kalanı Batılı emperyal güçler tarafından sömürgeleştirilirken, yalnızca Japonya üç yüz yıldan fazla bir süre bağımsız kaldı. Ancak bunun bir bedeli vardı: Japonya limanlarını dış dünyaya kapatmış ve Batı dünyasının önemli sanatsal, entelektüel ve teknolojik gelişmelerini kaçırmıştı. Amiral Matthew Perry ve diğerlerinin “gamboat diplomasisi” 19. yüzyılın ikinci yarısında Batı kültürünü zorla ama barışçıl bir şekilde Japonya'ya getirdiğinde ve Japon entelektüeller ve öğrenciler Batı'ya seyahat etmeye başladığında, gerçek bir faaliyet patlaması başladı, ve antik başkent Kyoto, kültürel, sanatsal, dini ve felsefi tartışmaların yanı sıra yaratıcı sentezin merkezi haline geldi.
Batı etkilerinin ani akışı, din de dahil olmak üzere birçok kültürel alanda muazzam değişikliklere neden oldu. Japonya ve Batı arasındaki etkileşim, Batı'da Zen'in filozofu ve popülerleştiricisi DT Suzuki ve Japonya'da İngilizce eğitimi alan ve Batı'ya Zen'i Batı'ya getirme hayalleri kuran San Francisco Zen Merkezi'nin kurucusu Shunryu Suzuki gibi figürler üretti. hayatının başlarında. Zen uygulayıcıları ve filozofları Kitaro Nishida ve Keiji Nishitani, Batı'da “Kyoto Felsefe Okulu”nun savunucuları olarak biliniyordu ve James Heisig, Thomas Kasulis ve John Maraldo gibi bilim adamları ve çevirmenlerin çalışmaları aracılığıyla, eserlerinin çoğu. İngilizce tercümesi mevcut hale geldi. Yine de orta çağda olduğu gibi, Japonya'da onların çalışmaları Zen muadillerinin çalışmaları kadar önemli olmasına rağmen, Saf Toprak düşünürlerinin katkısı büyük ölçüde fark edilmedi.
Blum ve Rhodes'un antolojisi, Shin Budizm'in Higashi Honganji dalındaki dört akademisyen-uygulayıcının çalışmalarına odaklanır; bu, kökenlerini, kendisi Honen'in bir müridi olarak başlayan ancak daha sonra devam eden kurucu Gutoku Shinran'a (1173-1262) kadar takip eder. Pure Land düşünce ve pratiğinin kendine özgü yorumunu geliştirir. Honen ve Shinran arasındaki fark, bir vurgu meselesi olarak kabul edilebilir. Honen, Amida Buddha'nın adının sürekli okunması gerektiğini vurgularken, Shinran bunu kişinin tüm varlığıyla -bedeni, zihni ve kalbi- samimi katılımıyla, yani, kalite üzerinde miktar. Honen ahirette Birliğin Saf Ülkesini gerçekleştirme vaadiyle takipçilerini yüceltirken, Shinran, şinjin, Şimdiki anda, burada ve şimdi, Sınırsız Merhamet Yemini'ne gerçek anlamda emanet. Ancak nihayetinde, samimi, tek fikirli uygulama gerektiren herhangi bir disiplin gibi, sınırsız merhametin gerçekleşmesinin her ikisini de gerektirdiği söylenebilir. kalite ve miktar hem şimdiki hem de gelecekteki özlem. Bununla birlikte, vurgudaki bu farklılıkların sonraki gelişmeler için önemli sonuçları olacaktır.
Samimi, tek fikirli uygulama gerektiren herhangi bir disiplin gibi, sınırsız şefkatin gerçekleştirilmesinin hem mevcut nitelik ve nicelik hem de gelecek özlemi gerektirdiği söylenebilir.
Shin Budizminin Higashi Honganji şubesindeki dört akademisyen-pratisyen, Kyoto'da bulunan Higashi Honganji'nin ana ilahiyat okulu ve mezhep üniversitesi olan Otani Üniversitesi ile yakından ilişkilidir. Dördü de Batı felsefesi ve dini okudular, dini gerçekleştirmeye giden zorlu yollara girdiler ve çeşitli şekillerde eleştirildiler, dışlandılar ve “sapkın” görüşler ve uygulamalar nedeniyle kınandılar. Yine de sonunda hepsi ün kazandı (Kiyozawa'nın durumunda çoğu ölümünden sonra) ve düşünürler kadar büyük dini liderler olarak görülmeye başlandı.
Kiyozawa, Shin Budizm'de adını verdiği yeni bir hareketin kurucusuydu. Seishinshugi, Amida Buddha'nın mutlak "diğer gücü" ve şefkatine yoğun bir şekilde odaklanarak, içsel ruhsal farkındalığa büyük bir vurgu yaparak. Bir yanda sekter entelektüellerin dar bir skolastisizmi, diğer yanda ise “cenaze Budizmi” olarak bilinen din meselesi haline gelen statükoyu reddetti. cenaze törenlerinin ve bitmeyen anma hizmetlerinin performansına aşırı vurgu yapılması. Kiyozawa'nın yanıtı iki yönlü oldu. İlk olarak, içsel bir "deney" süreci olarak adlandırdığı şeyle meşgul oldu. Bu öyle aşırı bir çilecilik içeriyordu ki, bir noktada diyetini çam iğnesi yemeye indirdi. Aşırı fiziksel disiplin, yaşamın ruhsal önemini keşfetmek için yoğun bir içe dönüş için bir platform sağladı. Bu süreç sayesinde, “özgücünün” mutlak çaresizliğini ya da ruhsal özgürlüğe ulaşmak için ego güdümlü girişimlerin ve mutlak “öteki-gücün” gitmesine izin vermenin gerekliliğini keşfetmeye geldi:
Tathagata [buddha] nezaketle tüm eylemlerimin sorumluluğunu alır. Sadece bu tathagataya inanarak sürekli barış içinde yaşayabilirim. Tathagata'nın gücü sonsuzdur. Tathagata'nın gücü emsalsizdir. Tathagata'nın gücü her yerde mevcuttur. Tathagata'nın gücü, sınırsız, bozulmamış faaliyetinde her yöne yayılır. Tathagata'nın bu mucizevi gücüne kendimi emanet ederek büyük bir dinginlik ve büyük bir huzur buluyorum. Tüm hayatımı tathagata'ya emanet ederek, hiçbir endişe ve huzursuzluk hissetmiyorum.
Kiyozawa için bu, istediği her şeyi sorumluluk almadan yapabileceği anlamına gelmiyordu. Aksine egonun kendini gerçekleştirebileceğini düşünmek sorumsuzluktu. Mutlakta temellenen gerçek özne, kişi sadece fiziksel olarak değil, aynı zamanda toplumsal ve etik olarak inşa edilmiş cephesi açısından da ölüm karşısında egonun çaresizliğini fark ettiğinde açığa çıktı. Ancak o zaman kişi sorumlu bir şekilde, yani engellenmemiş ışığın diğer gücünün, Amida Buddha'nın tathagatasının birliğinin akışında benliğin etik temeline sadık olarak yaşayabilirdi. Böylece etik yaşamın temeli, toplumsal beklentilerden mutlak diğer gücün ya da tüm varoluşun birliğinin gerçekleştirilmesine doğru kayar.
Deneyinin diğer itici gücü, Asya ve Batı felsefesi ve dini üzerine yaptığı çalışmanın ardından Shin Budist düşüncesini yeniden formüle etmek oldu ve bu da onun eserinin yayınlanmasına yol açtı. Bir Din Felsefesinin İskeleti (Shukyo tetsugaku gaikotsu)) 1892'de. Ayrıca Higashi Honganji'nin mezhep okulu Shinshu Daigaku'nun da başkanı oldu ve daha sonra Otani Üniversitesi oldu. Kiyozawa, öğrencilerin kariyer odaklı başarı için çalışmalarını yasakladı ve onları yalnızca manevi veya dini kendini anlama arayışında teşvik etti. Bu deney uzun sürmedi çünkü kurumu ayakta tutacak kadar öğrenci çekmedi. Bununla birlikte, Shin Budizm'i Hindistan'dan Japonya'ya ve küresel felsefe ve dinin daha geniş Budizm kapsamında yaratıcı bir şekilde yeniden düşünen yakın bir takipçi çevresi geliştirdi. Bunlar, tümü antolojide yer alan Ryojin Soga, Daiei Kaneko ve Yasuda Rijin'i içeriyordu. Soga ve Kaneko, Otani Üniversitesi'nde önde gelen akademisyenler olurken, özellikle Kaneko'nun öğretilerinden ilham alan Yasuda, küçük öğrenci gruplarıyla şahsen ve daha sonra kendi özel akademisinde yakın çalışmayı tercih eden saygın bir öğretmen oldu. profesörlük randevusu alması için birkaç talep vardı.
Bununla birlikte, bu dördü için, derin maneviyatlarının tanınmasına giden yol pürüzsüz değildi. Mezhepsel dogmanın dar sınırlarından “sapkınca” ayrıldıkları ve Budist ve küresel dini düşüncenin daha geniş dünyasına saptıkları için çeşitli şekillerde eleştirildiler ve hatta yıllarca görevlerinden atıldılar. Sonunda sadece Kyoto'nun dini merkezinde öne çıkmakla kalmadılar, aynı zamanda Soga, Otani Üniversitesi'nin başkanı oldu.
Tüm bu figürler için, derin maneviyatlarının tanınmasına giden yol pürüzsüz değildi. Budist ve küresel dini düşüncenin daha geniş dünyasına daldıkları için çeşitli şekillerde eleştirildiler […].
Kiyozawa, Japon militarizmine karşı tavır almadığı için eleştirildi, ancak Blum'un işaret ettiği gibi, Kiyozawa'nın savaş zamanı retoriği konularına girmeyi reddetmesi, yoğun içe odaklanmasının ışığında görülmelidir. Nişanlı Budizm gibi hareketlerin bakış açısından, sosyal, ekonomik, çevresel ve politik sorunları ele almadaki isteksizlik bir başarısızlık gibi görünse de, Kiyozawa'nın doğrudan katılımının olmaması, Budizm'in kökenleri ışığında, feragat eden bir din olarak yorumlanabilir. amaç bu dünyada yaşamak ama bu dünyadan olmamak, samsaranın ortasında nirvana salıverilmesini gerçekleştirmektir. Shinshu Daigaku'daki öğrencilerin yalnızca ruhsal kurtuluş amacıyla çalışmaları konusundaki ısrarı, erken Hint sangha'sının ve daha sonra manastır uygulamasının ve çalışmanın odak noktası olduğu Nalanda Üniversitesi gibi kurumların idealleriyle yankılanıyor.
Kaneko, kişi Budist öğretilerinin anlayışını zihniyle alabilirken, kişinin gerçek dharmayı avuç içleri birleştirerek, bu sınırlı, aptal benliği sınırsız şefkatin sınırsız ışık okyanusuna emanet ettiğini vurguladı. Bu, onikinci yüzyıldan yirminci yüzyıla kadar Japon Saf Ülkesinin gelişimi boyunca, sekter otoriteyi ve saf bir manastır varlığının görünümünü halkla bir olmak için terk eden Honen'den, Kiyozawa'ya ve diğerlerine kadar uzanan bir ipliği ortaya koyuyor gibi görünüyor. içsel maneviyatlarının derinliklerine inmek için zamanlarının baskın kurumlarını reddettiler.
Budizm, ister Asya'da ister Batı'da olsun, öncülerin zamanlarına ve yerlerine uygun yeni yollar kurmak için konumlarını ve hatta hayatlarını riske attıkları çeşitli tellerden oluşan zengin bir duvar halısı olduğunu ortaya koymaktadır.
Bu makale, dergisinin İlkbahar 2012 sayısında yayınlanan bir özellik incelemesinden uyarlanmıştır. Budadharma.
LION'S ROAR'U OKUDUĞUNUZ İÇİN TEŞEKKÜRLER. YARDIM İSTEYEBİLİR MİYİZ?
Lion's Roar'da görevimiz, günümüz dünyasında Budist bilgeliğini iletmektir. Sizinle - okuyucularımızla - paylaştığımız bağlantılar, bizi bu görevi yerine getirmeye iten şeydir.
Bugün sizden Lion's Roar ile daha fazla bağlantı kurmanızı istiyoruz. Bugün bir bağışta bize yardım edebilir misin?
Budist bilgeliğini tüm çeşitliliği ve genişliğiyle paylaşmaya kendini adamış bağımsız bir kar amacı gütmeyen kuruluş olan Lion's Roar, sizin gibi okuyucuların desteğine bağlıdır. Kendi hayatınızda Budist pratiğinin ve bilgeliğin faydasını hissettiyseniz, başkalarının da faydalanabilmesi için lütfen çalışmalarımızı destekleyin.
Lütfen bugün bağış yapın - desteğiniz her şeyi değiştirir.
Lion's Roar, ABD ve Kanada'da tescilli bir yardım kuruluşudur. Tüm ABD # 038 Kanada bağışları, yasaların izin verdiği ölçüde vergiden düşülebilir.
Mark Unno Hakkında
Mark Unno, shin Budist geleneğinde atanmış bir rahip ve Oregon Üniversitesi'nde Budizm Doçentidir. o yazarı Shingon Kırılmaları: Myoe ve Işık Mantrası, ve editörü Kültürler Arası Budizm ve Psikoterapi.
İlgili Mesajlar.
Doğu ve Batı'nın Büyük Birleşimi: Budist Kuşanlar ile Hıristiyan ve Pagan Avrupa hakkında inanılmaz uzun süreli bir Düelloda bir zaman çizelgesi
Herkese selamlar ve yeni zaman çizelgeme hoş geldiniz. Oy verdiğiniz gibi, Budizm ve Hıristiyanlık zaman çizelgesi, İslam'ın yokluğunda en çok oyu aldı ve işte başlıyorum. Tipik bir Bilimkurgu filmi tarzında başlıyorum.
Evrenin uzak bir geleceğinde, bir Hiperuzayda, iki İmparatorluğun Antik Düellosu hakkında, birbirleriyle ve dinleriyle nasıl rekabet ettikleri ve çok uzun bir düellodan sonra nihayet birleştikleri hakkında bir hikaye anlatılır. Dinleyiciler, hikayenin ilginç dünyasına girerken kendi Zaman Makinelerini açarlar.
Çin'in kenarlarında, Antik Dünyanın iki büyük uygarlığı olan Hindistan ve Çin'i sınırlayan Yarı Çölde Geçmişimize girin. Hindistan'ın kuzeyi, birkaç yüzyıl önce Büyük İskender'in Doğu'ya yaptığı büyük yolculukla yerleşen Yunanca konuşan bir halk tarafından yönetiliyor. Orada konuşulan çok sayıda yerel İran dili vardır ve Budizm baskın dindir. Çin, sofistike kültürü, mimarisi ve baharatları ile egzotik mal ticareti yoluyla kazanılan inanılmaz bir servete sahip büyük bir imparatorluktur.
Yuezhi'ye girin. Doğu Orta Asya ve çevresinde yaşayan göçebe bir Hint-Avrupa konfederasyonu. Etnik ve dinsel aidiyetleri tam olarak bilinmemekle birlikte Hint-Avrupalı ve yarı göçebe oldukları bilinmektedir. Muhtemelen Doğu İran veya Toharca konuşuyorlardı, ancak kesin olanı henüz doğrulanmadı. İmparatorluk dönemlerinde başkentleri olan Baktriya ve Yunanca konuşulan dili benimsediler. Zaman çizelgemiz için önemli olmasa da, din ve kültürde erken bir Türk etkisi önerilmektedir. İmparatorluk döneminden önceki Yuezhi aristokrasisinin isimleri tam olarak bilinmemektedir. POD'umuz da burada başlıyor. Xiongnu, Yuezhi'nin doğu sınırlarının ötesinde bulunan bir başka yarı göçebe konfederasyondu. İmparatorluk Çin ve Yuezhi ile sık sık savaş halindeydiler. Kushan klanının öfkeli Prensi Xiongnu tarafından yenilgiye uğratıldıktan sonra, Yuezhi'nin beş aristokrat klanından biri nihayet konfederasyonları birleştirmeye ve Çin gibi kendi İmparatorluk İmparatorluğunu kurmaya karar verir. 150 civarındadır. Kesin kronoloji, İmparatorluk Dönemi'nin başlangıcıyla başlayacak. Konfederasyon birleşir ve Tarım Havzası'nı süpürür, Yunan egemenliğinin son günlerinde olan ve Kuzey'den Saka tarafından sık sık akınlar gören Baktriya'yı hızla fetheder ve sonunda Soğdia'yı fetheder. Yuezhilerin birkaç Yüzyıl önce Hindistan'da ortaya çıkan bir din olan Budizm'e geçtiği ve İmparator Ashoka'nın himayesini alarak kuzeye Yunanlılara ve oradaki diğerlerine yayıldığı yer burasıydı. Yuezhiler nazik yöneticilerdir. Fethettikleri hiçbir yerliye dinlerini asla dayatmadılar. Tek amaçları kalıcı bir imparatorluk ve zengin bir imparatorluk kurmaktı. Ancak, Budizm sonunda yaklaşan Altın çağda yayılır.
Komşu Sakalar (İskitler) kısa sürede boyun eğdirilir ve onlarla anlaşmalar yapılır. Hâlâ aşiret mensubu olan Hükümdarlar şu anda yerleşiyorlardı. Heliocales tahttan indirildi ve şimdi yeni doğan İmparatorluğun düzenli bir vatandaşı. Yunan yönetimi o sırada azalmakta olduğu için güç değişimi çoğunlukla hızlıydı. Yeni imparatorluk, resmi dil olarak Yunanca ve Baktriya kullanıyor, ancak aristokrasileri içinde konuştukları dillerin ve kabilelerdeki sıradan ailelerin ne olduğundan emin değiliz. Doğu Saka? Toharyan? Arkeologlar ve Bilim adamları henüz dillerinin izini sürüyorlar. Ancak, Aristokrasi yakında Yunanca ve Baktriya dilini kullanacak. Göreceli bir güç boşluğuna sahip olan ve Saka istilalarının Hindustan'a yönelik önceki dalgaları tarafından gevşek bir şekilde yönetilen İndus Vadisi ve Pencap, hızla ilhak edildi.Kuşan Aristokrasisinin hoşgörülü politikası değişmez. Hindu, Tengri ve Pagan uyruklarının şölenlerine ve şenliklerine katılırlar, ancak Budist olmayan dinlere tapınmaya pek düşkün değillerdir.
Ancak kabileler sadece bir isim kazanmak istemiyorlar. Yerleştikleri topraklarda iz bırakmak istiyorlar. Hükümdarlar benzeri görülmemiş bir hamleyle, anlaşmaları gereği yeni uyruklarının mevcut yerleşim yerlerini rahatsız etmemeye karar verdiler ve bunun yerine Peşaver'in dışında, Pali ve İran'da "Bodhicittashahr", yani aydınların ülkesi/yeri olarak adlandırılan yeni bir başkent buldular. dilim. Yunan, İran, Kuşan ve Hint-Aryan mimarisinin zarif bir karışımı ve devasa Buda heykelleri, Cennet Melekleri (Tengrizm, İran dinleri, Helen dini ve eski Yuezhi dininin kalıntılarından kopyalanan) ortaya çıkıyor. küçük bir Türk etkisi ve Gökyüzüne ve Ay'a saygı duyuyordu). Ortaçağ Hristiyanlığı gibi, çekirdek Budizm'dir, ancak Yerel dinlerin birçok yönünü içerirler. Büyük etkileyici kütüphaneler, Kışlalar, Tapınaklar, Viharalar, Manastırlar, Aristokrat malikaneleri/villalar, çeşmeler, bahçeler ve meyve ağaçları, düzenlenmiş taş patikalarla meydanın etrafında dolaşıyor. Meydanın çevresinde Budist Yuezhi konfederasyonunun halk ve askerlerinin en büyük yerleşim yeri büyüdü. Bununla, Soğdluların ve Sakaların toprakları Kuşan İmparatorluğu'nun altına girer ve Kuzey Hindustan'daki, Mathura'nın kuzeyindeki topraklar da öyle. İmparatorluğun büyüklüğü, Antik Çağ için bölgede emsalsizdir ve birçok tebaa genişlemenin hızı ve kolaylığı karşısında şaşkına dönmüştür. Kendi Han imparatorluğunu kurma taahhüdü yakında yerine getirilecek.
Bir sonraki bölüm, Aral Denizi ve Rus Bozkırları'nın yanı sıra, şimdi zayıflayan bir kurala sahip olan İran ve Mezopotamya'ya doğru kuzeye doğru genişlemeleri kapsayacak. Bu onları Avrupa ve Roma ile ilk temasa getirecektir. İşte gerçek düellomuz başlıyor.