Akgün Akova’nın güzel bir şiir tanımı var, hani,
“Bi gün Amsterdam’dayım, orda bi köprü vardır, altından kanal geçer, o sırada kar yağıyor, etraf bembeyaz, kanalsa simsiyah, köprünün altından bana doğru gelen bembeyaz bir kuğu farkettim ve o an dedim ki ‘şiir karlı bir havada köprünün altında bütün güzelliğiyle arzı endam eden kuğudur.”
diye başlayan ve devam eden. (Dileyen Ekşi Sözlük’te bulabilir.) Şiiri yaşamın satır aralarındaki saklı güzelliklerde okuyan ve sözcüklere döken o tanımı çok sevmiştim.
Bir tanım da benden şimdi:
Şiir, masa başında çalışırken, minicik bir kanaryanın, kahve fincanınızın kenarına konuverip sizi izlemeye başlaması ve siz ona dudağınızı uzattığınızda, minicik gagasıyla öpücük vermesidir :)