"amerika büyük bir şaka, sevgili frank, ama ona ne kadar gülebiliriz?" (yky
, 2001) adlı new york yolculuğunun, bu nefis kitabının bir bölümünü orada yaşayan türklere ayırmış enis batur
. oraya yerleşenleri, uzun süre kalıp dönenleri, orada ölenleri, daha bir sürü adamı saymış da 1959 yılından beri orada bulunan ilhan mimaroğlu
'ndan söz açmak usunun ucundan geçip kaleminin ucuna ulaşamamış. biraz ayıp etmiş bay batur, kitabında sayıp döktüğü kişilerin toplam new york'ta yaşama sürelerinden daha uzun bir süredir orada olan, artık bir anlamda oralı olan mimaroğlu'na. bu durumu atlamış olması biraz da şaşırtıcı öte yandan: 1996 yılından beri 20. yy. müziğiyle içli dışlı olan enis batur'un, en azından müzisyenliğini tanıyor olması beklenirdi ilhan bey'in (ki mimaroğlu'nun new york kapı dışı sanatı
adlı fotogırafi kitabı da, batur'un döneminde basılmıştır yky'den). doğrusu, ben, new york yolculuğunu okumaya başlarken mimaroğlu'nun adını bir yerde, bir biçimde göreceğimden emindim. yanılmışım.