Fotoğraf sanatının son yirmi yılda bir önceki yüzyılda olduğundan daha fazla değiştiği söylenebilir. Her ekipman iyileştirmesiyle, teknolojinin zanaattan uzaklaştığını düşünen birçok fotoğrafçının kaçınılmaz iniltileri geliyor. Bu haklı mı yoksa yanlış mı?
Orta format bir dijital gövde olan Fujifilm GFX 50R’ye sahibim. Bu gövdede, odaklamayı kilitleyebiliyorsanız, onunla çekilen görüntülerde ince bir eterik alan derinliği sağlayan çok hızlı bir manuel odaklama lensi bulunur. Bu seti aldığımdan beri, orta formatlı fotoğrafları geniş açık çekmeye biraz takıntılıyım. Bu benzersiz bir eğlence değil ve neredeyse her zaman müşteriler için değil, sadece eğlence için olmasına rağmen, çoğu kişi geniş çekim yapmayı ne kadar tercih ettiğimi eleştirecektir. Fotoğrafçılığı bu şekilde sevmemin birkaç nedeni var. Birincisi açık: Orta format sensörün yarattığı estetiği ve söz konusu sensördeki f/1.4’ü seviyorum. Ardından, dar alan derinliği ile eşleştirildiğinde manuel odak öğesini de seviyorum. İstediğim resim stilini elde etmek için oldukça sıkı çalışmam gerekiyor; Odağı tamamen kaçırmak çok kolaydır.
Hevesli ama amatör bir fotoğrafçı olan bir arkadaşım bu çekimleri ne kadar çok sevdiğimi defalarca dile getirdi. Görünümü nasıl yarattığımı ve çekime ne girdiğini tartıştık. Sonra beni bir döngüye sokan bir şey oldu. Kız arkadaşımın ve oğlumun iPhone’umla hızlı bir fotoğrafını çektim ve arkadaşım bunu gördüğünde, orta format görünümün bir çekim için ne kadar harika olduğunu yorumladılar. Şimdi, bu bir amatör (kendi kendini tanımlıyor), bu yüzden hataya çok fazla ağırlık vermenin bir değeri yok, ancak çekimi biraz orta format bir fotoğraf gibi görünecek şekilde değiştirdim ve aynı görünüyordu.
Aynı çekimi orta format gövdemde ve manuel odaklama lensimde oluşturmak daha zor olurdu ve her ihtimalde çok farklı görünmezdi. Telefon kameralarının artık çok güçlü olduğu ve özel kamera alanını kalıcı olarak işgal ettiği bir haber değil. Yapay zeka ve akıllı tasarımın birleşimiyle, bir zamanlar fotoğrafçılıkta büyük bir beceri olan birçok efekti yeniden yaratabilirler. Artık neredeyse ayırt edilemez bir düzeye ulaşan en son örnek, uzun pozlamadır.
Evet, özellikle eğitimli göz için sonuçta hala farklılıklar var. Ayrıca, dosya boyutu ve son işlemede ne kadar esnek olduğu genellikle özel kameralardan uzaktır. Ancak, tüm bu sayılanlarda, asla önemli değil. Çoğu insan farkı anlayamaz ve çoğu fotoğraf uygulaması görüntüyü gerçek boyutlarına yakın hiçbir yerde göstermez. Buradaki en heyecan verici soru, tüm bu teknolojinin fotoğrafçıyı nasıl etkilediğidir.
Özel kamera ve telefon arasında yorucu bir tartışma var. En azından benim için daha da ilginç olan, tüm bu teknolojinin zanaatı nasıl değiştirdiği. Sonuçta, telefon kameraları bir düğüm hızında gelişirken, özel kameralar da gelişti. Modern nesneler artık eye AF’den uzun pozlamalar oluşturmaya ve gerçek zamanlı birleştirmeye kadar yaşam kalitesini artıran bazı harika özelliklere sahip. Tüm bunlar, istenen fotoğrafı çekmeyi birkaç yıl önce mümkün olmayan bir şekilde kolaylaştırıyor ve genellikle fotoğrafçılıkta bir becerinin yerini alıyor.
Dijital fotoğrafçılık, aşağı yukarı film fotoğrafçılığının yerini aldığında, iyi bir fotoğrafçı olmak için gereken becerilerin aşındığını hisseden fotoğrafçılardan kaçınılmaz bir tepki geldi. Artık banyonuza film asmanıza gerek olmadığı konusunda kuşkusuz haklıydılar ama kamerayı kullanmakta da haklılar mıydı? Fotoğraflarınızı hareket halindeyken kontrol edebiliyorsanız, pozlamayı ve kompozisyonu mükemmel olana kadar ayarlayabilirsiniz, bu önceden bilgi ve deneyimle mümkün olmayan bir şey.
Artık dijital fotoğrafçılık, analogdan dijitale geçiş gibi çok önemli bir değişim anı yaşamadı, ama sayısız küçük olay yaşadı. Benim için en belirgin ve etkili olanı yukarıda bahsedilen Eye AF. Sony cihazımda geri düğmesine ayarladım ve konunun gözündeki görüntünün odağını bir daha asla kaçırmadım. Hayvanlar üzerinde çalışmak için bile eklediler! Otomatik odaklamada bile odaklanmak için gerçekten çok çalışırdım (benzer başka bir tartışma olduğu için), ama şimdi aşağı yukarı ücretsiz. Bu soru dizisiyle de biraz daha belirsiz olabilirsiniz: Düşük ışıkta elde çekim yapmak için atıcının nefes alma tekniğini uygulardım, ancak şimdi IBIS o kadar iyi ki hayal edebiliyorsam dans ederken çekimi yapabilirim.
Bu fotoğrafçı için ne anlama geliyor? Fotoğrafçılık daha mı kolay? Evet, kesinlikle bazı konularda. İki küçük çocuğun babası ve amcası olarak, Eye AF’nin korumaları makul bir farkla artırdığını doğrulayabilirim, ancak Eye AF olmadan çekilirse ve başarılı olursa atışlar aynı olacaktır. Bunun birçok örneği vardır ve bu nedenle, belirli çekimlerin nesnel olarak daha kolay olduğu ve fotoğrafçı açısından daha az beceri gerektirdiği inkar edilemez. Bunun argümanı, çekimin daha kolay olduğu ve kasetin indirildiğidir. Fark ettiğim nokta bu.
Fotoğrafçılığın temelleri kolay olduğundan, çıta hiç düşürülmedi. Öğrenme eğrisi basitleştirilmiştir ve yeni başlayanlar, neredeyse anında düzgün pozlanmış ve odakta çekimler yapabilir, ancak bu gerçekten çıtayı yükseltir. Ortalama, birkaç on yıl öncesine göre çok daha yüksek, çünkü eskiden iyi bir fotoğrafçının becerisi ve ayırt edici özelliği olan şey, artık sadece asgari düzeyde. Sonuç olarak, özellikle büyük bir faktörle her zamankinden daha fazla fotoğraf çekmekle kalmayıp aynı artan oranda daha fazla fotoğraf gösterdiğimizde daha fazlasını bekliyoruz. Fotoğraflarınızın çok sayıda insan tarafından beğenilmesi her zaman zor olmuştur, ancak şimdi, aşılmaz hissettirecek bir şekilde zor; Sen çölde bir kum tanesisin.
Ancak, fotoğrafçıların yaşam kalitesinde birçok gelişme var. İster kameranızın teknik özelliklerinin üst kısmındaki otomatik modda, ister orta boy bir kasa üzerinde manuel olarak çekim yapıyor olun, koltuk değnekleri (daha iyi bir kelime olmadığı için) gerçekten önemli olan şeye odaklanmanızı sağlar: unutulmaz bir fotoğraf çekmek. Fotoğrafçıların çoğu için zanaat sevgisi, ayarların ustalığı değil, sonuçlarıdır. Elbette herhangi bir beceride uzmanlaşmaktan bir memnuniyet duygusu vardır, ancak hangi ayarların kullanılacağını bilmek hedefe ulaşmanın bir yoludur. Aklınızı umutsuzca hareket eden bir göze odaklanmaya çalışmaktan, bir sahnenin garip bir şekilde geniş dinamik aralığını kontrol etmekten veya kamerayı düşük ama güzel ortam ışığında çekim yapmak için yeterli tutmaktan ayırarak, harika bir fotoğrafa giden diğer her şeye odaklanabilirsiniz. : kompozisyon, ışık ve son görüntünün hissi.
Benim için teknoloji – doğru şekilde görüntülenen ve odaklanan görüntüleri oluşturma sürecini kolaylaştırdığını kabul etmek – yaratıcılık olarak özgürleştirici. Filmde çekim yapmaktan ve dijital nesneler üzerinde manuel odaklama ve manuel ayarlar kullanmaktan tamamen zevk alıyorum, ancak çağdaş fotoğrafçılığın modern kolaylıkları bunun bir seçenek olmasına izin veriyor. İstediğiniz zaman çekim yapmaya ve yaratıcı olmaya odaklanabilirsiniz ve bunun araç için olumsuz olabileceğini hayal etmek zor.
ne düşünüyorsun? Giriş engelini düşürmek disiplin becerimizi aşındıracak mı yoksa çıtayı yükseltecek mi? ikisini aynı anda mı yapıyorsun Düşüncelerinizi aşağıdaki yorum bölümünde paylaşın.