Daha az yediğimiz ve daha çok spor yaptığımız için kaybettiğimiz yağların, bir şekilde bir yerlerde toplanması gerekiyormuş gibi gelir. Gerçek şu ki kaybedilen yağların hepsi ortadan kaybolur. Nasıl olduğunu anlamak için, öncelikle yağların vücudumuzda ne işe yaradığını bilmemiz gerekir.
Vücudun çoğu kısmı haliyle faydalıdır. Kalp, ayak parmaklarından başa kadar kan pompalar. Akciğerler, havayı içine çeker ve tekrar bırakır. Gözler, günbatımının eşsiz mor tonlarını görmemizi sağlar. Kemikler vücudumuzu dik tutar, böylelikle olduğumu yere yığılıp kalmayız. Beyin, düşünür, muhakeme yapar, hatırlar ve vücudun kalan kısımlarını çalıştırır. Yağlara gelince, yağların tek yaptığı, orada öylece oturmaktır.
Aslında tam olarak böyle değil. Yağ, en az vücudun her bir kısmı kadar önemlidir. Aslında onsuz yaşayamayız. Yağlar vücudun taşınabilir mutfak ihtiyacı gibidir ve kaynaklar azaldığında gıda tedarikinde bulunur. Soğuk havalarda vücudu izole ederek iç organlarımızı sabit bir ısıda tutmaya yardımcı olur. Kemiklerimizi destekleyerek kırılmalarını önler; hormon salgılar.
Yağ vücudumuzdan kaybolduğunda, emekli olup bir yağ çiftliğine yerleşmez. Çoğu, kaslar tarafından yakılır.
Aslında kasların enerji için ilk tercihi şekerdir çünkü daha kolay yanar. Şeker üç yerde mevcuttur: Bir kısmı kaslarda, bir kısmı karaciğerde depolanır ve birazı da kanda dolaşım halindedir. Ancak kaslar tarafından kullanıma hazır olmak üzere, sadece 750 kalori değerinde şeker depolanabilir.
Dolayısıyla kaslar yakıt olarak şekerim yanında yağları da yakar. Ne kadar yavaş hareket ederseniz, yanan yağ yüzdesi de o kadar artar.(Yağ en fazla gece uyurken yakılır.) Bununla birlikte ne kadar yavaş hareket ederseniz, yakılan yağ ve şeker miktarı da o kadar az olur.
Bir saatlik uyku sırasında 60 kaloriden daha az yağ yakılırken, bir saatlik hafif koşu sırasında 450 ile 600 kalori yakılabilir.
Vücudun şeker kaynağı sınırlıdır. Bunun yanında 13,6 kg vücut yağı, aç bir vücuda neredeyse 105.000 kalori enerji sağlar. Bu miktar, vücuda birkaç ay yetebilecek enerji miktarına eşittir. Geçmişte yiyecek kıtlığı sık yaşandığı için yeterince vücut yağına sahip olmak çok önem taşıyordu. Günümüzde hala milyonlarca insanın açlıkla mücadele ettiğini düşünürsek, önemini koruyan bir konu olduğunu söyleyebiliriz.
Şeker tamamen yakıldığında, geriye kalan tek şey su ve karbondioksittir. Kaslarda yakılan yağlar için de aynı şey geçerlidir. Bununla birlikte bazı yağlar karaciğerde işlem görebilir. Bu durumda geriye kalan atık madde keton adı verilen, kısmen yakılan yağ parçalarıdır.
Karbondioksit kan tarafından akciğerlere taşınarak nefes yoluyla dışarı verilir. ( Bitkiler, yakılan yağlarımız Dünya’ya biraz daha yeşillendirsin diye karbondioksit kullanır.) Su vücut tarafından kullanılır veya nefes, ter ya da idrar yoluyla karaciğerden ayrılarak enerji için kaslar ve beyin tarafından kullanılır veya böbreklerde parçalanır. Yine elde kalan son ürün karbondioksit ve sudur. Yağlar da ortadan kaybolmuş olur.