Dior 1957’de 52 yaşında beklenmedik bir şekilde öldüğünde, arkasında şirketin ve öncüllerinin gelişmesine izin veren bir kimlik bıraktı. Yves Saint Laurent, Marc Bohan, Gianfranco Ferré, John Galliano ve Raf Simons sırasıyla yaratıcı yönetmen rolünü, ardından 2016’da Chiuri’yi doldurdu.
Starkman, merhum tasarımcı hakkında “Bence pek çok insan onun ne kadar odaklanmış ve iş odaklı olduğunun farkında değil” diyor. “Böyle olmasaydı, 75 yıl sonra muhtemelen bir Dior evi olmayacaktı, anlıyor musun?”
Zamana kadar LVMH başkanı Bernard Arnault 1984’te Dior’u satın aldı, marka hazır giyim, erkek giyim ve çocuk giysilerinin yanı sıra bir kozmetik ürün grubunu da kapsayacak şekilde genişledi. Arnault’nun ilk büyük girişimlerinden biri, 1987’de markanın 40. yıldönümünü kutlamak için Paris’teki Musée des Arts Decoratifs’te bir ev retrospektifi düzenlemekti. Sergi için giysi ve belgeleri bulmak üzere küçük bir ekip kuruldu ve kısa bir süre sonra arşiv departmanı kuruldu. . Pfaff, 1996 yılında bölümü devraldı. “Oraya Galliano’dan üç hafta önce geldim” diyor. “Onunla öğrendim; birlikte öğrendik.”
Pfaff ve ekibi, arşiv parçalarını bulmak için çeşitli yollar arar. Birçoğu açık artırmalarda bulunur ve satın alınır veya müzelerden satın alınır. Bazıları, Dior’un 1949–1950 sonbahar-kış koleksiyonundaki Junon elbisesi gibi, tasarımcının kapsamlı müşteri kayıtlarına başvurularak ve bu ailelerle iletişime geçilerek elde edildi. “O elbiseyi, onu geri aldık. [the family of] Florida’dan Bayan Newman adında bir kadın,” diyor Pfaff. “Gençken öldü ve kocası Dior’dan aldığı tüm giysiler ve aksesuarlarla bir müzayede düzenledi. Tabii ki her şeyi aldık.”
“Bu gerçekten delilik Beccari, evin 2018’de tasarladığı La Galerie Dior için bunu önermemizi sağladı” diyor. Amacının “Paris’teki Dior markası için fantastik bir benzersizlik noktası yaratmak” olduğunu açıklıyor. çoğaltılabilir. Dior’un iki yıldan fazla bir süredir 30 Montaigne’de yer alan amiral gemisi butiği, ofisleri ve atölyeyi kapatmasını gerektiren projeden “Mösyö Arnault’a gitmek cesaret aldı” diyor. Marka, mimari için uzun süredir birlikte çalıştığı Peter Marino’yu seçti. Geçmişte birkaç Dior sergisi tasarlamış olan Nathalie Crinière, çeşitli sahneleri belirledi.
“İnanılmaz olan, Dior’un hikayesinin burada başlamış olması,” diyor Crinière, müzenin başka hiçbir yerde inşa edilemeyeceğine dair meslektaşları tarafından paylaşılan bir duyguyu tekrarlayarak.
Sergi, 1.800’den fazla 3D baskılı minyatür Dior parçasından oluşan bir gökkuşağı sergileyen üç katlı bir cam muhafazanın önünde yükselen döner bir merdivenle açılıyor. Crinière, “Fikir, sıkılmadan yukarı çıkmaktı,” diye açıklıyor. “Bu büyük colorama ile insanlar şaşırıyor ve çok özel bir şeye gideceklerini anlıyorlar.” Dior’un lüks evinin kökenleri, orijinal eskizler, ilk basın kupürleri ve Dior’un koleksiyonlarını planlamak için kullandığı kumaş örneklerinin çizelgeleri aracılığıyla başka yerlerde sunulmaktadır.
Geçmiş ve şimdi birden fazla odada iç içe geçmiştir. Çeşitli yaratıcı yönetmenler tarafından tasarlanan çiçek motifli önlüklerle dolu iki elbise, Dior’un çiçek sevgisine saygı duruşunda bulunuyor. Gösteriler için hazırlanan modellerin yer aldığı kulis alanının, kabini andıran yeniden yaratımı, cam döşeme ile görülebiliyor. Miss Dior kokusuna ve Dior’un Picasso, Man Ray ve Dalí’nin eserlerini sergilediği bir galerici olarak günlerine övgüler var. Her yaratıcı yönetmene adanmış videolar bir alanda bir döngüde oynuyor ve bir başkası evin en ünlü giysilerinden bazılarını öne çıkarıyor: Fransız filminde Lauren Hutton’ın giydiği Bohan tasarımı altın lame elbise Tout feu, tout alev, donanma Galliano slip Prenses Diana’nın 1996 Met Gala için giydiği, Prens Charles’tan boşandıktan hemen sonra skandala şakacı bir selam. Dior’un bilgi birikimine ayrılmış bir alanda, atölyenin çeşitli bölümlerinden becerilerini gerçek zamanlı olarak gösteren ikililer bulunur. “Gerçekten çok güzel anlar var ki, [we] 20’li yaşlarında bir çırağım ve yanında 60’lı yaşlarında olan ve 40 yılını Dior’da geçirmiş biri var,” diyor Starkman. “Galeri her gün binden fazla ziyaretçiyi ağırlıyor” diye ekliyor. Starkman, “Müzede yürürken birçok dil duyuyorsunuz” diyor. “Elbette moda tutkunlarınız, moda öğrencileriniz olacak – bir moda sergisinde görmeyi beklediğiniz tüm insanlar. Ama aynı zamanda çok daha geniş bir izleyici kitlesi var.”
La Galerie Dior olarak Bitişikteki amiral gemisi butiği, iki restoran (bir pastane ve Le Restaurant Monsieur Dior), üç bahçe ve özel bir haute couture salonu ve Isa Genzken’in yüksek bir gül heykeli gibi çeşitli diğer süsleri içerecek şekilde yenilendi.
Starkman, “Her gün butiğin önünde kuyruğa giren insanlar var” diyor. “İçeri girip bir şeyler satın almak için değil, sadece deneyim için.” Beccari bunu “anti-metaverse; buraya gelmeli ve bu duyguları hissetmelisin” diyor. Bu, butik için bir bahar ziyareti sırasında belirgindi. Dışarıda, bir dizi ev meraklısı ve meraklı turist, Dior markalı bir bölmenin arkasında girişi bekliyordu. İçeride, bir grup kadın, ayakkabı ve çantaları kişiselleştirmeye ayrılmış bir alanda iplik renklerini inceledi. Üst katta yemek yiyenler, şef Jean Imbert’in öngördüğü gibi Dior’un en sevdiği tarifleri yediler. Her yerdeki herkes, özenle düzenlenmiş çatının, köpüklü tarçın Dior logolarıyla kaplanmış kapuçinoların ve bir sürü özçekimin fotoğraflarını çekiyordu.
Kaynak : https://www.vanityfair.com/style/2022/07/christian-dior-feminist-fashion