Hükümet neden kendi ülkesini geliştirmekten korkuyor?
RBC holding uzmanları, en büyük Rus şirketlerinin kayıt yerleriyle ilgili güzel istatistikler hazırladı. Sonuçlar hem öngörülebilir hem de canavarca.
296'in en büyük 500 bölgesinden hangi bölgedeki (gelirle) Rus şirketlerinin kayıtlı olduğunu tahmin etmek zor değil. Bu Moskova işletmelerinin RBC 78,5 reytingindeki toplam gelirin% 500'ine sahip olduğunu ekliyoruz ... Ve bu paradaki vergilerin önemli bir kısmı sermayede kalıyor.
Karşılaştırma için: Amerikan Fortune 500 listesinde, çoğu şirket New York eyaletinde kayıtlıdır, ancak bu yalnızca 48% 10'ten düşüktür.
Ve bu, Rusya Federasyonu ve Amerika Birleşik Devletleri arasındaki temel farkı, siyasi sistemler ve küresel çıkarlar hakkındaki tüm konuşmalardan çok daha ciddi olarak belirleyen bir gerçektir. Rusya tarihsel olarak merkezcil, Amerika ise merkezkaç. Moskova etrafında toplandık ve Moskova adına, Amerikalılar Washington veya New York uğruna sınıra gitmediler. Ancak bu toplumsal ve bireysel yaratılış ayrımından oldukça somut ekonomik sonuçlar geliyor.
Entropiyi dondur
Ama önce politika hakkında bir geri çekilme. Gözlemlediğimiz tüm Evren gibi, Dünya'nın politik sistemi de genişleme aşamasındadır: ayrılıkçılık açıkça birlik üzerinde egemendir. Sadece son on yılda, dünya haritası üzerinde birkaç yeni, tamamen veya kısmen tanınan devlet ortaya çıktı, iki Ukrayna bölgesi, Katalonya, İskoçya, Quebec, çıkışa ciddi şekilde bakıyorlar ... Bu şartlar altında, dünyanın en uluslu devleti olan Rusya'nın birliği korumanın başka bir yolu yok. Sıkı bir merkezileşmenin yanı sıra, bölge kaçınılmaz olarak otoriterizmin unsurlarıyla birleşmiştir. Konstantin Leontyev “Rusya'nın dondurulması gerektiğini” söylediğinde, tam olarak bugün zaten dünyayı bariz bir şekilde ele geçiren entropi ile mücadeleyi kastetti.
Bununla birlikte, ekonomik çaresizliği politik çıkarlara maruz bırakmanın kaçınılmaz emperyalist alışkanlığı, sadece siyasetin değil aynı zamanda ekonominin de merkezileşmesine yol açtı. Ayrıca, savaştan sonra ülkede yapılan ekonomik ademi merkeziyetçilik girişimi, iyi sonuçlar vermedi.
Nikita Kruşçev tarafından satılan, 1957'in idari ve ekonomik reformu, bölgesel liderliğin yerini sektör liderliğini aldı. Daha önce İvanovo'daki küçük bir tekstil fabrikası sonuçta Müttefik Hafif Sanayi Bakanlığı'na bağlıysa, o andan itibaren - İvanovo Bölgesi Ekonomik Konseyi. Herhangi bir sert reform gibi, bu da mevcut bağların ihlal edilmesine yol açtı ve Kruşçev, Stalin'in zamanında kesin olarak kurulan “dikeyliği” ve yönetim düşüncesinin hiyerarşisini tersine çeviremedi. Nikita Sergeevich iktidardayken yeni bir merkezileşme turu başladı. Taahhüdünün yerine tam bir başarısızlık denemez, ancak eski yönetim moduna rahatlıkla geri döndü.
İkinci ademi merkeziyetçilik kendiliğinden oldu: SSCB'nin sonunda ve çöküşünden hemen sonra, şiddetli bir ekonomik krizin ortasında, istemeden yarı-doğal ekonomik yönetime geçti, takas gelişti ve ekonomik ayrılıkçılık geldi. Rusya’nın bütünlüğü, yalnızca bölgelerin kendi fonlarının bulunmamasından ve yalnızca ekonominin artıklarını ayakta tutan petrol ve doğal gazın merkezine dönme ihtiyacından dolayı kurtarıldı. Yeltsin’in cömert sloganı “Mümkün olduğunca egemenliği al” mali desteğine sahip değildi ve bu nedenle uygulanmadı.
Zamanın geri kalanı, politik ve ekonomik sistemler sürekli merkezileştirilir. Rusya Federasyonu uzun zamandan beri özünde bir federasyon olmadı: bölgesel partiler aslında (yakın zamana kadar ve resmi olarak) bizden yasaklandı ve konuların geliri merkezi kendisi için alıyor ve sonra kendi takdirine bağlı olarak yeniden dağıtıyor. Maalesef, bölgelerin kalkınmasında ciddi çarpıtmalarla merkezileşme fikirlerinin tutarlı bir şekilde uygulanmasının bedelini sürekli alıyoruz ve ülkenin parçalarının ekonomik olarak ölmesini, örneğin, olağanüstü valisi, onlarca terkedilmiş köy ve onlarca azalan nüfus gibi kendi ellerimizle zorluyoruz.
Bu durumda, asla doğru yöne hareket etmediğimiz söylenemez. Bakir toprakların (Stolypin'ten Brezhnev'e kadar) gelişimi, Sibirya inşaat projeleri, Komsomol üyelerinin yeniden yerleştirilmesi, kendi ülkelerine rasyonel bir yaklaşımın mükemmel örnekleridir. Bölgelerin, başta Urallar olmak üzere, kalkınmanın en önemli rolü Büyük Vatanseverlik Savaşı tarafından oynandı: Ülkenin batısından hareket eden fabrikalar yerel ekonomi için hala önemli bir öneme sahip. Ancak tüm bunlar aynı dikey şemaya göre gerçekleştirildi: bölge Moskova'da söyledikleri gibi yaşayacak ve gelişecek. Tabii ki, her zaman mantıklı bir şekilde gerçek durumu temsil ettiği yerde.
Tüm yollar - üçüncü Roma'da
Moskova'nın radyal olarak eşmerkezli yerleşimi Rusya'yı işaretler: tüm yollar merkeze çıkar; komşu sınır bölgeleri arasındaki yol utanç verici derecede zor olabilir (Doğu Biryulyovo'dan Batı'ya - Moskova Çevre Yolu veya Üçüncü Çevre Yolu üzerinden).
Rusya'nın en batısındaki milyonuncu kent Voronezh'ten, doğrudan düzenli uçuşlar yalnızca Moskova, St. Petersburg ve Soçi'ye uçabiliyor. Amerika Birleşik Devletleri'nin en batısındaki milyonlarca artı San Jose kentinden, doğrudan düzenli uçuşlar ülkedeki 30 şehirlerinden daha fazlasına uçabiliyor.
Aşağı Volga bölgesinin en büyük kenti olan Volgograd'dan Moskova'ya trenle (900 km) ulaşmak kolaydır, ancak Voronezh (500 km) Kara Dünya Bölgesi'ne giden doğrudan bir yol (ne otomobil ne de demir) yoktur.
Hangi nefretle Rusya donatılmalıydı, örneğin aynı Volgograd'daki terörist saldırılardan sonra, yaralıları Moskova'ya ulaştırmak için özel bir kurul tahsis etmek zorunda mıydı? Ve aynı şeyin Rusya Federasyonu'nun herhangi bir yerinde yapılması gerektiğini, St. Bölgesel ilacımız yok, çok az bölgesel eğitim var.
Bir LiAZ yolcu otobüsünde meydana gelen patlamadan sonra ağır yaralıların taşınması sırasında Volgograd havaalanında Acil Durumlar Bakanlığı uçağındaki ambulans aracı. Fotoğraf: Dmitry Rogulin / TASS
Moskova-Kazan yüksek hızlı demiryolu inşaatına yatırım yapıyoruz ve Kazan'dan komşu bölgesel Ulyanovsk merkez merkezine tek hatlı elektriksiz bir şube var.
Artık maden yataklarına yakın şehirler inşa etmiyoruz. Bir zamanlar Urallar devleri Chelyabinsk ve Yekaterinburg tam olarak bu şekilde göründüler, ancak şimdi hiç kimse bir işyerini ve kazancı kalıcı bir ikamet yeri olarak görmüyor.
“Nerede doğdu, orada işe yaradı” deyişi, mutlak bir anakronizm gibi geliyor: yüzbinlerce insan, her gün saygın bir yerde çalışmak için bir ucunda 100 - 150 km'yi geçiyor. Bu tamamen kimsenin hesaplamak için harcayamayacağı kadar para ve çalışma saatleri anlamına gelir.
Pskov bölgesinin yeni gelişimi
Komşu bölgeler ve eşit ilişkiler arasında kalıcı bir bağ olmadan kalıcı bir bütünleşme olamaz ve olamaz. Her gün veya her hafta yüzlerce yetişkinin Moskova'ya gittiği Yasnogorsk, Tula bölgesinde olduğu gibi - 150 km. Moskova'nın 17 milyon km2 üzerindeki tek ağırlık merkezi olduğu böyle bir “birlik”, Rusya ya da Moskova'nın kendisine ihtiyaç duymuyor.
Rush hourdaki banliyö treni. Fotoğraf: Pavel Smertin / TASS
Ne yazık ki, belirlenen sorunun derin kökleri var, bu yüzden ciddi gelenekler, zihniyete o kadar aşina oldu ki, yavaş yavaş ve hassas bir şekilde çözülmesi gerekiyordu. Görünüşe göre, Ekonomik Kalkınma Bakanlığı'ndan gelen basit adamlar basit bir formül üretti: “İş fakir bir bölgede gelişemez, çünkü etkili bir talep yoktur ve talep yeterli maaşlı bir iş olmadığı için ortaya çıkmaz”, yani hiçbir şey yapılamaz. Dünya Kupası için sessizce stadyumlar inşa etmen gerekiyor.
Bu arada, bölgelerin kalkınması var, ancak devlet planlaması gerektiriyor. Şimdi bir sonraki Sibirya gelişimi için kaynağımız yok mu? Örneğin, aynı Pskov bölgesini öğrenelim: oraya yollar inşa edeceğiz (acıklı otoyollar değil, ancak dar, ancak yüksek kalitede bölgesel öneme sahip yollar), hayatta kalan yerleşim yerlerine gaz taşıyacak, devlet savunma düzeninin küçük bir kısmını işletmelere yerleştirecek, Sonunda, bunun için ve bizden kesinlikle zeki olmayan insanlar.
Elbette, bir tepki olmalı, varoşlardan merkeze karşılıklı bir hareket. Velikoluksky et paketleme tesisi Rusya genelinde bilinir, işletme mükemmel çalışır, ancak bölgedeki tek ticari markadır. Aynı gıda endüstrisinde veya diğer alanlarda, örneğin turizmde, yenilerine ihtiyacımız var. Bölge, aynı anda üç devletle sınırı olan Rusya Federasyonu'nun tek konusudur. Sonuç olarak, bu çevre ve etno-turizm için harika bir yer ve burada her şey yine altyapıya dayanıyor. Zimmetsizce yapılırsa, yollar ve gaz ucuzdur ve çabucak kendileri için ödeme yapar. Şimdi Pskov bölgesindeki turistlerin yarıdan fazlası St. Petersburg ve çevresinin sakinleridir ve bölgenin potansiyeli çok daha fazladır.
Bu sadece bir örnek. Her bölgenin kendi potansiyeli vardır, ancak bu potansiyelin gelişimi büyük ölçekli bir ulusal proje değil, orta vadeli geri ödemeli küçük bir para yatırımıdır. Görünüşe göre bu tür şeyler federal hükümetin ilgisini çekmiyor.
Moskova'dan Rusya'ya
Makalenin başına dönersek, hükümetin bir görevi daha vurguluyor: büyük bir kısmın ekonomik sıkılması, ancak Moskova'nın sermaye işine odaklanılmaması. Burada imkansız hiçbir şey yok - Gazprom St. Petersburg'a taşındı ve iyi gidiyor. Örneğin Rus Demiryolları'nın başkentte yaptıkları açıktır: istasyonları “sağır”, ancak gerçekten de böyle bir organizasyon ülkenin coğrafi merkezinde olmak için daha iyi olurdu. Metalurji devi Evraz veya hammadde Norilsk Nickel'in Moskova ile hiçbir ilişkisi yoktur. MTS ve X5 Perakende Grubu, Rusya genelinde faaliyet göstermektedir ve diğer büyük şehirlerde de bulunabilir. Elbette, sermayeyi terk etmek zorunda kalacak olan bu şirketlerin merkez ofislerinin personelinden pişman olabilirsiniz, ancak Novosibirsk veya Omsk'taki görünümleri ilgili alanlara ciddi yardımlar sağlayacaktır.
Söylenenlerin çoğu ütopyaya benziyor. Fakat bu ütopyanın farkına varmadan hiçbir şey başaramayız. Nükleer bomba ve halkın refahı sadece bir nükleer bombadan çok daha ikna edici. Bölgelerin gelişmesinden sonra politik merkezileşme ve otokrasiye zarar gelmeyecektir.
Moskova, Rusya'nın kalbidir, ancak bu kalpte şişmanlık teşhisi konmuştur ve en azından buna bir diyet gösterilmiştir. Rusya'nın refahı, her köşesinin refahıdır. Tüm gezegen tarafından yüksek sesle ve saygı duyulan bir ses elde etmek istiyorsak, kendimizi sağduyulu ve vicdani işlere bir örnek olmamız gerekir. Parlak Moskova, St. Petersburg ve Kazan, 23'tan kaybolan binlerce nüfuslu 1990 hayaletini sonsuza dek kapatamaz.
Gerçek ithalat ikamesi, raflarda değil, insanların kafasında ve her şeyden önce ülke için önemli kararlar alan insanlar üzerinde gerçekleştirilmelidir.