Paskalya'dan sonraki hafta Londra'da düzenlenen Uluslararası Denizcilik Örgütü (IMO) görüşmelerinde tehlikede olan çok şey vardı. Küresel deniz taşımacılığı toplu olarak örneğin Almanya'dan daha fazla CO2 emisyonu üretirken, IMO gemilerden kaynaklanan emisyonların sınırlandırılması ve azaltılmasına yönelik önerileri tartışıyordu. Gemilerin küresel CO2 emisyonlarındaki payı son yıllarda %2-3 civarındaydı.
Deniz taşımacılığı 2015 Paris İklim Anlaşması'nın dışında tutulmuştur çünkü küresel bir sınır ötesi endüstri olarak ülkelerin katkılarını tek tek ayrıştırmak neredeyse imkansızdır. Küresel denizcilik emisyonlarındaki büyümenin ana itici gücü, 2035 yılına kadar neredeyse iki katına çıkması ve 2050 yılına kadar yılda yaklaşık %3 oranında büyümeye devam etmesi öngörülen uluslararası ticaretteki artıştır.
2035'e kadar gemicilikten kaynaklanan sıfır emisyon, IMO'da masada bulunan en iddialı tekliftir. Bu öneri, dünyanın en büyük ikinci gemicilik siciline ev sahipliği yapmakla kalmayıp aynı zamanda yükselen deniz seviyelerine tehlikeli bir şekilde maruz kalan Marshall Adaları tarafından ortaya atıldı. Marshall Adaları, gemicilik sektörünü Paris İklim Anlaşması hedefleriyle uyumlu hale getirmek için bağlayıcı hedefler için bastıran Avrupa ülkeleri tarafından da desteklendi.
Aralarında Brezilyalı dev demir cevheri ihracatçısı Vale'nin de bulunduğu bazı büyük endüstri oyuncuları, IMO'yu emisyonların 2050 yılına kadar yarı yarıya azaltılması konusunda zayıf da olsa bir ön anlaşma üzerinde uzlaşmaya ikna etti. Riskler gerçekten de yüksek ancak kilit paydaşların birbirine zıt çıkarları var: bir yanda Brezilya ve Suudi Arabistan gibi büyük emtia ihracatçısı ülkeler; diğer yanda iklim açısından hassas ada devletleri. Nihayetinde, deniz taşımacılığı için düşük ve nihayetinde sıfır karbonlu bir geleceğe giden tek yol, yeni yakıt teknolojilerinin benimsenmesi olacaktır.