Belki de bunun nedeni, pandemik kilitlenmelerin kadınları kamusal alana erişiminden kalan her şeye bağlı kalmasına neden olmasından kaynaklanıyordu. Belki de bunun nedeni, #MeToo hareketinin üç yıldan uzun bir süredir devam etmesinden sonra, polis ve toplumun hala kadınlara biraz geçici güvenlik satın almak için özgürlüklerinden fedakarlık etmelerini söylemeleriydi.
3 Mart’ta Londra’da eve giderken ortadan kaybolan 33 yaşındaki Sarah Everard, yapması gereken her şeyi yaptıktan bir hafta sonra ölü bulunduğunda her şey su yüzüne çıktı. İyi aydınlatılmış ve kalabalık olan daha uzun bir rota izledi. İçeri girebileceği parlak giysiler ve ayakkabılar giymişti. Ayrılırken ona haber vermek için erkek arkadaşıyla görüştü. Ama bu onun hayatını kurtarmak için yeterli değildi.
Bu nedenle, İngiliz kadınlarının, polisin kapı kapı dolaşıp Güney Londra mahallesindeki kadınlara kendi güvenlikleri için içeride kalmaları gerektiğini söyleyerek verdikleri yanıt, öfke ve hayal kırıklığının fışkırmasına dönüştü.
Bir şekilde daha önce gelenlerden farklı hisseden bir sosyal hareket başlattı: hayatın her kesiminden kadınlar, erkek şiddetine karşı güvenlik talep ediyor ve polisin, hükümetin ve erkeklerin toplu olarak bunu yapmasını talep ediyor. onu sağlamanın yükünü taşır.
Londra, Clapham Common’da Cumartesi günü nöbet tutan polis memurları nöbet tutarken akıllı telefonlar protesto işareti olarak parlıyordu. Kredi. . . The New York Times için Mary Turner
“Kendini Tutuklayın”
“Hey bayım, çek ellerini kardeşimden!” Polis, Cumartesi gecesi Güney Londra, Clapham’daki bir parkta pazarlama yöneticisi olan Bayan Everard için nöbeti dağıtmaya çalışırken kadınları yakalarken kalabalık slogan attı.
“Kendini tutuklayın!” Yüzlerce kişi Bayan Everard’ı öldürmekle suçlanan polis memuruna atıfta bulundu. “Polis, eve git!”
Memurlar, Bayan Everard’a geçici bir anma törenine serilen çiçekleri ayaklarken ve şok eden genç kadınlarla yerde güreşirken, Londra Metropolitan Polisi, kasıtlı olarak yola çıkmış olsalardı, kadınların neyi protesto ettiklerine dair daha iyi bir örnek veremezdi.
Bayan Everard’ın kaybolduktan sonraki günlerde, kendisine Bu Sokakları Geri Al adını veren bir grup, Cumartesi gecesi Güney Londra parkında bir nöbet düzenleneceğini duyurdu. Etkinlik kısmen yas tutmak ve kısmen de polisin kadınlara kendi güvenlikleri için evde kalmaları ve bunun yerine daha güvenli sokaklar talep etmeleri talimatını protesto etmek olacaktı.
Ancak Londra polisinin bilindiği şekliyle “Met”, kadınlara bir kez daha evde kalmalarını söyledi. Polis, kapatma kısıtlamalarını gerekçe göstererek, nöbetin iptal edilmemesi halinde yüksek para cezası tehdidinde bulundu.
Yazar ve bilim adamlarından biri olan Mary Morgan, organizatörlerin nihayetinde teslim olduklarını ve kısmen cezalarının protesto ettikleri polis kuvvetlerini sübvanse edeceği düşüncesine dayanamadıkları için etkinliği iptal ettiklerini söyledi. etkinliğin orijinal organizatörleri. Bir röportajda “Midem çürüyor” dedi.
Met’in iç mantığı ne olursa olsun, ülke çapındaki kadınlara gönderdiği mesaj, polisin erkek şiddeti yerine kadınların özgürlüğünü kısıtladığı yönündeydi.
“@Metpoliceuk gerçekten kadınların sokaklardan çekilmesini istiyor değil mi?” 64 yaşındaki Anne Lawtey, organizatörlerin toplantının iptal edildiğini duyurmasının ardından Twitter’a yazdı. Şok oldu, bir telefon röportajında kapatıldığını söyledi. “Nöbet yapamaz mıyız? Hareketsiz duran, parkta maskeli insanlar mı? ”
Yine de büyük bir kalabalık çıktı; mumlar ve buketler, cam kavanozlarda çiğdem soğanları ve çiçek yığınına eklemek için hercai menekşe fidanları taşıyordu.
Kadınlar, hiçbir ses ekipmanı olmadan, geçici bir anma törenine dönüşen Viktorya dönemine ait orkestra standına tırmandılar ve Occupy Wall Street tarzı bir insan mikrofonu kullandılar: Kalabalık, arkadan duyulabilmesi için söylenenleri tekrarladı.
“Polis bizi susturmaya çalışıyor, polis bizi bastırmaya çalışıyor” diye tekrarladı yüzlerce hep birlikte. “Polis, Sarah Everard’ı hatırlayacak bir nöbet tutamayacağımızı söyledi. Polisin bizi tehdit etme cüreti var. Polis bizi yıldıracak kadar cüretkar. ”
Sonra daha yüksek sesle: “BİZ. SÖYLE. HAYIR. “
Kötü Bir Pazarlık
Yazar ve köşe yazarı Nesrine Malik, kadın olmak “sürekli bir pazarlık halinde” olmaktır, “Yeni Hikayelere İhtiyacımız Var. ”
Bayan Everard’ın ortadan kaybolması, güvenlik pazarlığının şartlarına dikkati o kadar çok yaydı ki, pek çok kadın bunu asla bu tür terimlerle düşünmemiş olabilirdi: kendi güvenliklerini erkek şiddetinden satın almak için “doğru” seçimleri yapmaları gerekiyordu. Ve bir kadın bunu yapmazsa, kaderi kendi hatasıdır.
Kadınlar, bu pazarlığın kendi taraflarının ayrıntılarını çevrimiçi olarak paylaştı. Ne giydiler. Yürüdükleri yer. Ayrılmadan önce ve eve geldikten sonra kiminle kontrol ettiklerini. Tek başlarına ya da başka kadınlarla ya da erkeklerle dışarı çıkacakları zaman.
Bazıları kendi yakın görüşmelerine yansıdı. Doğu Londra’da yaşayan 26 yaşındaki reklam yapımcısı Nosisa Majuqwana, arkadaşlarına “Tanrıya şükür spor ayakkabı giyiyordum, çok şükür sırt çantası taşıyordum” dediğini söyledi. bir bıçak çıkardı ve ona sessiz olmasını söyledi. “Londra’da eve asla topuklu ayakkabılarla yürüyemezsin. ”
Ancak Bayan Everard’ın ölümü, Bayan Majuqwana ve diğerlerinin pazarlığı tamamen reddetmesine neden oldu.
Bayan Morgan, “Kadınların ne yaptığı önemli değil” dedi. “Aşırı ihtiyatlı olabiliriz, çocukluğumuzdan beri bize öğretilen tüm önlemleri uygulayabiliriz. “
Güney Londra’da bir ekonomi politikası araştırmacısı ve yerel politikacı olan Anna Birley, aynı zamanda Bu Sokakları Geri Al etkinliğini organize etmek için de çalışan, cinayetin “insanları bu değiş tokuşları yapmanın normal olduğunu kabul ederek şok ettiğini” söyledi. “Her kadın kendini bu durumda görebilir. “
Kimler Feda Etmeli?
Kadınların güvenliğinin yükü, onlara yönelik şiddetin çoğunun kaynağı olan erkekler yerine neden kadınlara düşüyor?
Cornell Üniversitesi’nde felsefe profesörü ve cinsiyetçiliğin toplumu şekillendirme yolları üzerine iki kitabın yazarı olan Kate Manne bir röportajda “Kadınların özgürlükleri, bazen, trajik bir şekilde, kadınların kendileri gibi, vazgeçilebilir ve kullanılıp atılabilir olarak görülüyor,” dedi. “Erkeklerin hayatlarının bundan önemli ölçüde etkilenmeyeceğine dair acil bir varsayım var,” bu nedenle onlardan bunu değiştirmek için fedakarlık yapmaları istenemez.
Kadınların kamusal yaşamdaki rolü büyüdükçe, farklılıklar sade ve acı verici hale geldi. #MeToo hareketi, pek çok kadının Harvey Weinstein gibi avcılardan kaçınmak için işlerini veya tüm sektörleri terk ettiğini ve bunun sonucunda istismarcıların on yıllardır diğer kadınlara zarar vermeye devam edebildiğini ortaya koydu.
Taciz edici ilişkilerde olan kadınlara genellikle şiddet uygulayan partnerlerini terk etmeleri söylenir, ancak aslında bunu yapmaya çalıştıklarında çoğu zaman en kötü şiddetle karşı karşıya kalırlar.
Bazen hesap daha inceliklidir, ancak toplu etki yine de önemlidir.
Dünya Bankası’nda araştırmacı olan Girija Borker’den bir çalışma raporu, Hindistan’daki kadınların günlük sınıfa giderken taciz veya tacizden kaçınmak için çok daha kötü kolejlere gitmeye ve daha fazla harç ödemeye istekli olduklarını ortaya koydu. Bu “seçimin” bir kadın üzerindeki etkisini ölçmek zor olabilir – ancak araştırmasında belgelediği binlerce kişi arasında kazançlar, ekonomik güç ve sosyal hareketlilik üzerinde bir etkisinin olması beklenebilir.
Ancak İngiliz kadınların öfkesi, güvenlik için kimin fedakarlık yapması gerektiğine ilişkin varsayımları değiştirmeye başlıyor.
Yeşiller Partisi’nden bir barones olan Jenny Jones, geçen hafta Lordlar Kamarası’nda 6 p olması gerektiğini önerdi. m. Bayan Everard’ın ortadan kaybolmasının ardından erkekler için sokağa çıkma yasağı. Daha sonra bunun tamamen ciddi bir öneri olmadığını açıklığa kavuşturdu ve Britanya’dan Sky News’e şunları söyledi: “Örneğin, polis kadınların evde kalmasını önerdiğinde kimse telaşlanmıyor. Ama bunu önerdiğimde erkekler silahlı. ”
İlk Galler Bakanı Mark Drakeford, öneriyle ilgili sorulduğunda, BBC’ye verdiği bir röportajda, erkekler için sokağa çıkma yasağının “listemizin başında olmayacağını”, ancak bazı durumlarda bunun düşünülebileceğini ima ettiğini söyledi. (Daha sonra Galler hükümetinin böyle bir önlemi düşünmediğini açıkladı.)
Polisliğe Odaklandı
Erkeklerin değişiklik yapma talepleri daha da öne çıkmaktadır. Ancak halkın öfkesi de büyük ölçüde polise düştü. Ve Cumartesi gecesi Clapham nöbetinden sonra polis memurları tarafından gözaltına alınan ve dövülen kadınların fotoğrafları dolaşırken öfke büyüdü.
Bayan Majuqwana, “Büyükşehir Polisinin kadınları bu kadar büyük ölçekte yüzüstü bırakmasının ilk kez olmaması gerçeğinde o kadar büyük bir öfke var” dedi.
Kişisel deneyimlerinden de konuştuğunu söyledi. Birkaç yıl önce, bir adamın onu kolundan tuttuğunu ve ilerlemesini reddettiğinde cam şişeyle yüzüne çarptığını söyledi. Ancak polis geldiğinde, kendisi de tutuklanmak istemediği sürece yapabilecekleri hiçbir şey olmadığını söylediler, çünkü o da kendini savunmak için saldırgana vurduğunu itiraf etmişti.
Reclaim Theses Streets etkinliğinin iptal edilmesinin ardından kadınları parka gitmeye teşvik eden feminist grup Sisters Uncut, Pazar günü de bu kez Emniyet Müdürlüğü önünde bir protesto duyurdu.
Grup Twitter’da “Polis, kadına yönelik bireysel ve devlet şiddetinin failleri – dün gece kanıtlandığı üzere” diye ekleyerek, “16:00. New Scotland Yard. “