Owyhee Nehri
LSMR-515: dp. 850 (O.); 1. 206', b. 35' Dr. 10' (maks.) sn. 13 bin; cpl. 146; a. 1 5", 10 rkt., 4 40mm., 8 20mm., 4 4.2"m.; cl. Elk Nehri.)
LSMR-616, 21 Nisan 1945'te Brown Shipbuilding Co., Houston, Teksas tarafından kendi sınıfından 36 gemi ile aynı tarihte; 19 Mayıs'ta başlatıldı; 16 Temmuz'da görevlendirildi, komutan Lt. F. A. Loveil.
Sarsıntıdan sonra, LSMR-616 Baltimore'a ilerledi ve 1946 yazının ortasına kadar orada yanaştı, ardından Donanma Amfibi Üssü, Little Creek, Va'da bulundu. 1948 sonbaharına kadar tam tamamlayıcısı atanmadı ve böylece aktif hizmete girebildi. Ancak o zamandan rezerv statüsüne geçene kadar St. John's, Newfoundland'dan Caraeas, Venezuela'ya kadar geniş bir alanda faaliyet gösterdi. Roket ateşleme testleri ve diğer görevleri en sık Virginia Capes'te ve Chesapeake Körfezi'nde gerçekleştirildi, ancak sık sık Onslow Beach, NC'deki eğitim saldırılarına katıldı. Ocak 1969'da bir kıyı yangın destek gemisi olan LFR-515 olarak yeniden sınıflandırıldı ve 1970'e kadar Atlantik Rezerv Filosunun bir parçası olarak kaldığı Norfolk'a yanaştı.
Owyhee: Çöl Nehri, Çöl Hikayeleri
Işık vadide değişti. Çalıkuşu, konuşmaya başladıkları esrarengiz hayvan zekalarıyla, kanyon duvarlarını büken, gölgeli iç kısmından yayılan şarkıları ile biliyorlar. Platoda, mis kokulu adaçayı her zamankinden daha yeşil büyüyor. Arrowleaf balsamroot, cesur ve dayanıklı, şimdiden çiçek açmaya başladı, ancak diğer çöl çiçekleri zamanlarını bekleyerek daha sıcak sıcaklıklar bekliyor. Nehir, bütün gece olduğu gibi yuvarlanıyor - kendi yanında akan suyun o zamansız, amansız sesi, kanyon duvarına, kayanın etrafına, çatlaktan itiyor. Bir süre geçtikten sonra, ilk güneş kanyonun kenarına çarpar ve riyolit altın renginde parlar. Havada kalıcı kış önerileri yankılanır ve kaybolur. Owyhee Canyonlands'de bir bahar sabahı.
Bu yerin tüm anatomisi ve onu karakterize eden tüm şekiller, suyun zaman içindeki hareketiyle belirlenmiştir. Ancak Owyhee platosuna - seyrek nüfuslu bir çimen, adaçayı ve ardıç okyanusu - bakan kişi, güneybatı Idaho otlaklarının sürekli süpürmesinin altından akan nehirden tamamen habersiz kalabilirdi. Bu vahşi ve yalnız kol kuzeybatı Nevada'dan geliyor. Yaylalar boyunca dramatik, dar bir kanyonu yontuyor, Güneydoğu Oregon'a devam ediyor ve sonunda Oregon-Idaho sınırına yakın Snake River Ovası'na iniyor. Owyhee Nehri'nde yüzmek, bu kadim doğal güçle seyahat etmek, onun toprağa kazıdığı hikayeleri deneyimlemektir - çöldeki bir su hikayesi, geçici olduğu kadar hayatidir. Idaho'nun güneyindeki gezegenin kabuğunda parıldayan erimiş kayaların yükseldiği, sertleştiği ve sonra aşındığı, bilinmeyen kıtalara sahip garip, karanlık bir dünyanın hikayesi. Mevsimlerin gelgitlerinin, doğal dünyanın kesintisiz değişiminin ve hareketinin ve su ve zamanın güçleri tarafından dövülebilir hale getirilmiş şiddetli ve görünüşte aşılmaz bir manzaranın hikayesi.
Owyhee gibi bir kanyon ülkesinde nehir aşağı seyahat ederken, arazinin hikayeleri ve nasıl oluştuğuna dair hikayeler kelimenin tam anlamıyla teknenizin her iki tarafında yükselir - bu topraklardaki değişimin birincil etkeni ile seyahat ediyorsunuz. Yaklaşık 16 milyon yıl önce, Yellowstone sıcak noktası gelişmeye başladığında bu bölgede yoğun gezegensel kuvvetler harekete geçti. Kuzey Amerika kıtası güneybatıya doğru sürüklendi ve bir volkanizma dalgası günümüzün Owyhee ülkesini süpürdü. Yerkabuğundan eriyen riyolit magmalarının püskürmesi, nehirde karşılaşacağınız perdahlı, pas rengi kayalıklara neden oldu. Yerin daha derinlerinden gelen bazalt magmalar, yüzeyden yükseldi, sertleşerek kayalara, uçurumlara ve yamaçlara dönüştü - gezegenimizin mantosundan yüzeyde görünen eserler, dünyanın saf büyüklüğünü ve tüm güçlü, gizemli güçleri ve tüm güçlü, gizemli güçleri hatırlatıyor. içinde titreşen maddeler. Tabii ki, jeoloji hakkında istediğiniz her şeyi okuyabilirsiniz. Suyun etrafınızdaki manzarayı nasıl şekillendirdiğini gerçekten anlamak için Owyhee kanyonunda bir bahar akıntısı patlamasıyla taşınmak gibisi yoktur.
Owyhee, diğerleri kadar doğanın uzun süreli zaman çizelgeleri hakkında olduğu kadar, kendi insani kısalığımız hakkında daha yeni başka hikayeler de taşır. Çöl, insanlardan kalıcılığı davet etmez, kendini geçiciliğe ödünç verir. Bu bölgede ortaya çıkarılan taş silahlar, kil aletler ve diğer antik eserler, burada yaşayan ilk insanların yaklaşık 15.000 yıl önce ortaya çıkan yarı göçebe kabileler, günümüz Kuzey Paiute, Bannock ve Shoshone'un ataları olduğunu gösteriyor. Bu avcı-toplayıcılar kanyonlarda dolaşarak buğday çimi, çayır otu ve Hint pirincini savurmak ve öğütmek için aradılar. Nehir kanyonuna saçılmış petroglifler var - yabancı güneşler ve ağaçlar, başka bir dünyadan geometri, talusun paslı patinasına kazınmış. Nehir boyunca sayısız yan yürüyüş, tarih öncesi insanların el sanatlarına daha yakından bakma fırsatı sunuyor. Çizimler, ilk insanların bu su yolunu seyahat etmek için de kullandıklarını gösteriyor, bu su yolunun başka türlü geçilmez arazilerde bir yol açtığı kanyon ülkesinde çok sık yaptığımız gibi.
1820'lere gelindiğinde, beyaz adamlar Owyhee ülkesine gelmişti: Kürk avcıları Donald McKenzie ile birlikte "Yılan Ülkesi" olarak adlandırdıkları güney Idaho'da seyahat ediyorlardı. Nehrin adı - "Hawaii"nin orijinal Polinezya dilindeki fonetik versiyonu olan Owyhee - bu keşif gezisinden, McKenzie'nin grubundan üç Hawai avcısının kanyonda kaybolmasından kaynaklanmaktadır. Diğer tuzakçılar, Kızılderililer tarafından öldürüldüklerinden şüpheleniyorlardı. Seferi takip eden insanlık tarihi, birçok batı hikayesinde yaşayan aynı karakterlerle doludur. Önce yerliler vardı, sonra tuzakçılar, kaşifler ve sınır muhafızları, bir madenci akını, Basklı çobanlar ve doğulu duyarlılıklarıyla gelen, daha sert, daha sert bir yaşam kurmaya çalışan tüm umutlu ama şanssız çiftlik sahipleri vardı. şimdiye kadar bildiklerinden daha kurak bir manzara. Owyhee ülkesinde, içinden geçen, ancak kalmayan insanlar hakkında bir hikaye anlatan her türlü kalıntıyla karşılaşacaksınız. Bazıları nehri bitki veya av hayvanı peşinde seyahat etmek için kullandı, diğerleri altınla cezbedildi, bazıları da bölgede bir yaşam kurmaya çalıştı. Çoğu başarısız oldu. Kaba yontulmuş ahşap çiftlik evlerinin kalıntıları, Avrupa-Amerikalıların Amerikan Batısının gücüne karşı geldiği bir çağın son unutulmaz kalıntıları olan kanyon arazilerinin içinde ve çevresinde görülebilir.
Beyaz yerleşimciler bir ülkeye yerleşmeyi başaramayınca, maden arayıcılarının uçup giden altın stokları buharlaştığında, yerli halk haksız, trajik bir şekilde ya da başka bir şekilde ortadan kaldırıldığında ya da yeniden yerleştirildiğinde, Owyhee gibi bir batı manzarasından geriye ne kalır? On dokuzuncu yüzyılın sonunda, Amerikalılar bu yerlere vahşi doğa demeye başladılar. İşte kanyonun kuru, çöl havasında, güneş ışığındaki toz gibi asılı duran başka bir hikaye - Amerika'nın vahşi doğayı algılama biçiminde bir değişiklik, hem konuşmalarda hem de yasalarda dünyanın bu köşesini tanımlamaya gelen bir kelime. Leopold, Muir ve Thoreau gibi çığır açıcı düşünürlerden önce, vahşi yaşam kelimesi çorak arazileri, ıssızlık manzaralarını çağrıştırıyordu. Kimseye çok az faydası olan gelişmemiş bölgeleri tanımlamak için kullanıldı. Owyhee gibi bu yerler, 1800'lerde ülkeyi kasıp kavuran manzaranın gayrimenkule çılgınca dönüşümüne karşı dirençli olduğunu kanıtladı.
Yüzyılın başında, açık kaderin çöküşünün ardından, bozulmamış “vahşilik” Amerikan hayal gücünde yüce, nostaljik bir yer işgal etti. Vahşi manzaralar, hızla sanayileşen ve kentleşen bir ulusta uygarlıktan uzak durma olanağı sunuyordu ve bunların korunması, ulusal bir gurur kaynağı haline geldi. 1964'te Kongre, bir hükümet organı için şiirsel bir dille bu yeni Amerikan vahşi doğasını yasalaştıran Vahşi Doğa Yasasını verdi: "dünyanın ve onun yaşam topluluğunun insan tarafından engellenmediği, insanın kendisinin bir ziyaretçi olduğu bir alan. kalmaz.” Dört yıl sonra, 1968 tarihli Vahşi ve Manzaralı Nehir Yasası çıkarıldı. Yasaya göre, Kongre daha sonra Owyhee'nin ve kollarının yüzlerce kilometresini Vahşi ve Manzaralı olarak belirledi ve nehrin bu kısımlarını serbest akışlı durumda korudu. Başkan Obama, 2009 yılında bölgede yarım milyon akreden fazla yeni vahşi doğa oluşturan yeni yasaları imzaladı. Bugün, Owyhee Canyonlands, 48'in aşağısındaki en vahşi ve uzak arazilerden biri olarak biliniyor. Bu uçsuz bucaksız, engebeli arazide bir nehir macerası alan tam da bu - bir macera. Çölün yoğunluğu insanları her zaman büyülemiştir. Issız olduğu kadar güzel, gerçekten sınırsız bir manzara, sizi tamamen yutacak kadar büyük.
Bugün bu manzarayı gören insanların çoğu bunu Owyhee Nehri'ni yüzerek yapıyor. Yolculuk, yüksek çölü ve içerdiği tüm hikayeleri deneyimlemenin olağanüstü, benzersiz bir yoludur. Ancak Owyhee'yi çalıştırmak sadece bir gözlemci olarak çölü deneyimlemekten daha fazlasıdır, nehrin akıntısı tarafından yazılmaya devam eden hikayelere katılmaktır, ilkbahar dalgasından yaz sonuna kadar belli belirsiz bir şekilde taşa karşı aşınmıştır. Giderek sanallaşan bir toplum tarafından sınırlanan, ekonomileri ve yaşam biçimleri metamorfozda olan bir Amerikan Batısı hakkında hikayeler var. Baş döndürücü miktarda bilgi ve sermaye alışverişi ile neredeyse titreşen bir dünyada, Owyhee'de tekne gezintisi bizi fiziksel dünyaya geri getiriyor. Su ve toprağın elle tutulur güçlerinden daha gerçek ne olabilir?
- 11 Nisan – 18. (Garat – Üç Çatal) 2000$/kişi 19 Nisan – 22. (Üç Çatal – Roma) 1200$/kişi 25 Nisan – 29 (Roma – Birch Creek) 1250$/ kişi 2 Mayıs – 7. (Roma – Birch Creek) 1500$/kişi
Dove Henry, New York'un taşralarında ve ormanlarında dolaşarak büyüdü. 2014 yılında Reed Koleji'nden mezun olduğundan beri tarih öğretmeni, garson, yol yapımcısı, vahşi yaşam araştırmacısı, bakım teknisyeni, fırıncı, çiftlik eli, parça koşucusu ve en son olarak bir orman itfaiyecisi olarak çalıştı. Bir sonraki kariyer değişikliğini düşünmediğinde veya bir açık hava eğlencecisi olarak poz vermediğinde, Lost Trail Kayak Alanında çalışırken ve oynarken bulunabilir. Dove'un çalışmaları sergilendi Appalachia Dergisi, NS National Geographic Explorer Blogu, ADK Dergisi, Montana Üç Aylıkve deneme antolojisi Vahşi Sesler.
Owyhee Nehri'nin Jeolojik Tarihi
Aşağı Owyhee Nehri'nin jeolojisi birkaç nedenden dolayı benzersizdir. İlk olarak, Owyhee'deki en eski kayalar yaklaşık 16 milyon yaşındadır (Ma). Bu eski görünebilir, ancak jeolojik olarak konuşursak, bu çok genç. Bir bakış açısı vermek gerekirse, Büyük Kanyon'daki en genç kayalar 245 milyon yıllık ve en eskileri yaklaşık 1,8 milyar yıllık, Appalachian Dağları 250 milyon yıllık ve Rocky Dağları 70 milyon yıllık büyümeye başladı. Owyhee'nin en eski kayaları, 70.000 yaşında bazı volkanik kayalarla birlikte, yalnızca 16 milyon yıl öncesine ait. Bu oldukça genç!
Owyhee bölgesini özel kılan bir diğer şey de nehir havzasının ne kadar aktif olduğudur. Son 2 Ma'da, birden fazla baraj nehri yavaşlattı, durdurdu ve hareket ettirdi, ancak nehir savaştı ve akmaya devam etti. Nehir koridoru boyunca yumruk ve tekmelerin kanıtlarıyla devam eden bir savaş.
Ve son olarak, kokuşmuş havalı görünüyor! Pembe riyolitten oluşan uzun, dik uçurum, bloklu sütunlu bazalt, siyah ve beyaz lav ve tortu katmanları, pişmiş kilden oluşan ince koyu kırmızı katmanlar, yeşil, kırmızı, ten rengi, mor, gri, siyah, beyaz…. Jeoloji jargonu bir yana, bakmak çok güzel!
Jeoloji Lingo'nun Tanımları
Başlamadan önce, burada bazı jeoloji kelimelerini anlamanıza yardımcı olacak birkaç tanım var.
Volkanik Bir zamanlar yeryüzünde magma olan bir kaya, kabuğun içinden yükseldi ve Dünya yüzeyinde soğudu. Volkanik, iki tür Magmatik Kayaçtan biridir. İkinci tip, daha sonra Dünya'nın içinde soğutulan magma olan plütoniktir.
Bazalt – Genellikle koyu renkli olan ve soğurken paralel altıgen sütunlara ayrılan bir tür volkanik kaya. Demir, magnezyum ve kalsiyum açısından daha zengindir. Ayrıca daha kolay akar ve genellikle kalderadan daha uzağa gider.
riyolit Krem renginden ten rengine ve pembeye kadar değişen, genellikle daha açık renkli olan başka bir volkanik kaya türü. Riyolit, silika, potasyum ve sodyum bakımından daha zengindir ve daha viskoz veya yapışkandır ve iyi veya uzağa akmaz.
Miyosen – Miyosen Epoch, kabaca 23 Ma – 5 Ma'dan jeolojik zamanın bir bölümüdür. Jeolojik zaman, daha küçük ve daha küçük zaman gruplarına ayrılır. En büyük zaman periyotları Eons, ardından Eras, Periyot ve en küçüğü Epoch'tur. Bu makale boyunca, birçok kaya katmanı, bir yaş tahmini vermek için basitçe Miyosen olarak tanımlanacaktır.
Sıcak nokta – Sıcak nokta, mantodan yükselen ve yüzeyde püsküren magmanın kaynağıdır. Yavaş yavaş zamanla, levha tektoniği araziyi bu sabit magma musluğu üzerinde hareket ettirir ve bir yanardağ zinciri oluşur. Yellowstone ve Hawaii Adaları harika örneklerdir.
yitim – Okyanus kabuğunun kıtasal kabuğun (kara) altında kaydığı bir jeolojik süreç. On binlerce mil okyanus kabuğu mantoya dalabilir. Kıta kabuğunda bir volkan zinciri oluşur ve okyanustaki herhangi bir ada kıta kabuğuna sıkışır.
Arıza – Fay, yerkabuğunda bir kırılma olduğunda ve her iki taraftaki arazinin kırılmaya paralel olarak birbirine göre hareket etmesidir. Normal bir fayda, arazi yayılıyor ve düşüyor, arazinin sıkıştırıldığı ve yukarı itildiği bir ters fay var.
Taban kayaları
Oregon, yaklaşık 400 milyon yıl önce (Ma) başlayan yitim yoluyla Kuzey Amerika plakasının batı tarafına çarpışan farklı adalar ve kara kütlelerinden yaratıldı. Oregon'un temel kayası, batıya doğru büyüyen ve sonunda günümüz Oregon'unu yaratan, yan yana sıkışmış her türlü kayanın devasa bir derlemesidir. Bu temel kayalar, bugün gördüğümüz manzaraları boyamak ve oluşturmak için daha fazla jeolojik süreç için bir tuvaldir. Güneydoğu Oregon'da, bu temel kaya tamamen gömülüdür ve bu nedenle kesin kaya türü bilinmemektedir. Ne olursa olsun, oradadır ve şu anda gördüğümüzü yaratmak için bir platformdur.
Yellowstone Etkin Noktası (17 – 15 Ma)
Yellowstone Ulusal Parkı, Yellowstone Hotspot tarafından yaratılmış, dünya çapında bilinen inanılmaz bir konumdur, ancak daha az bilinen ve hala keşfedilmekte olan magmanın Yellowstone N.P.'yi yarattığıdır. aslen doğu Oregon'da patladı.
15 – 17 Ma, Yellowstone Hotspot ilk önce karada başını kaldırdı. Oluşan volkanlar, bazı akışların 400 mil yol kat ettiği ve tek akışların 10.000 mil kareyi kapladığı, dünyanın herhangi bir yerinde meydana gelebilecek en büyüklerden bazılarıydı. Bu, Washington, Oregon ve Idaho'da büyük bir volkan alanı yarattı ve Columbia Gorge'un ünlü Columbia Nehri Bazaltlarını yarattı. Daha da önemlisi, Güneydoğu Oregon'da Owyhee Nehri boyunca gördüğümüz volkanik riyolit akıntıları üretti, özellikle de Iron Point Canyon. Riyolit büyük olasılıkla Güneydoğu Oregon'da görülenden çok daha büyük bir alanı kaplar, ancak o zamandan beri gömüldüğü için nehrin içinden geçen küçük cepler ortaya çıkar.
Şekil 1. Iron Point Kanyonu'nun riyolit duvarları, nehir mili 32-35. Montgomery Rapid'den fotoğraf, 32.5 mil.
Hâlâ tartışmalar olsa da, Yellowstone Hotspot'un yeryüzünde yükselen büyük bir baş aşağı gözyaşı damlası gibi göründüğü düşünülüyor. Böylece yüzeye ulaştığında geniş bir volkan alanı oluşturdu. Büyük kafa patladığında, çok daha küçük kuyruk kaldı ve magma üretmeye devam etti. Tektonik plakalar batıya doğru hareket ettikçe, bu magma kuyruğu, Owyhee bölgesinden güney Idaho'ya ve bugünkü Yellowstone N.P.
Uzatma Süresi (15 – 2 Ma)
15 Ma'dan başlayarak, güneydoğu Oregon doğudan batıya doğru uzanmaya başlar. Bunun kesin nedenleri hala kesin değil, ancak iki ana hipotez var.
(1) Sıcak noktadan kalan bu magma, toprağı yukarı itiyor ve uzatıyor.
(2) Nevada ve Utah Havzası ve Menzil Bölgesi'nin en kuzey kısmıdır.
Havza ve Menzil Bölgesi, açıklamaya çalışmak için bile tam bir araştırma makalesi alacak süreçler tarafından yaratılan doğu-batı uzantısının geniş alanıdır. Her iki durumda da sonuçlar güneydoğu Oregon'un kuzey-güney yönünde uzanan dağları ve vadileri için aynıdır.
Şimdi riyolit lav akıntıları ve büyük olasılıkla bazalt lekeleriyle noktalı olan toprak, yarılmaya veya parçalanmaya başlar. Kuzey-güney normal fayları araziyi keserek kuzey-güney doğrultusunda uzanan dağlar ve vadiler oluşturur. Bu süre zarfında yüzlerce volkan, eyaletin güneydoğu üçte birini delip geçiyor. Küçük kül konilerinden kilometrelerce uzanan kalderalara ve her türden lav akıntılarına kadar her şey var, ancak Owyhee Nehri boyunca öncelikle bazalt görülüyor.
Yeni oluşan vadiler aynı zamanda suyun tutulması için harika yerler olarak hizmet etti ve bu süre zarfında yüzlerce küçük göl gelişti. Göller ve volkanlar sürekli etkileşim halindeydi. Vadilerde oluşan göller, içlerine lav aktı ve onları akmaya, hareket etmeye veya değişmeye zorladı. Yeni alçak noktalar oluşacak ve böylece yeni göller ve sonunda lav tekrar akacaktı. Genellikle bu sıcak lav göllerin dibine döküldüğünde, göl yataklarının killerini pişirerek sert, neredeyse metamorfoza uğramış kırmızı tuğla tabakası oluştururdu. Bu döngü, göl yatağı tortullarının (silttaşları, kumtaşları, çakıllar) ve bazalt lav akıntılarının ara katmanları ile tekrar tekrar görülmektedir. Basitlik adına, bu katmanlar bir araya getirilecek ve Miyosen göl çökelleri ve lav olarak adlandırılacaktır. Bu, Lambert Rocks bölgesinde çok belirgindir ve nehir boyunca çeşitli noktalarda da görülür.
Şekil 2. Lambert Dome, Mile 25, nehir solu.
Nehrin solunda, kabaca 24-28 mil uzunluğundaki bu bölümün tamamı, Miyosen'de (Owyhee nehrinden önce) birikmiş, gömülmüş ve daha sonra nehir tarafından açığa çıkarılmıştır. (Nehir sağındaki bazaltların tamamı 70.000 yıllık Batı Krater Lavaları iken.)
Daha Fazla Bazalt Volkanı (2Ma - Şu Anda)
İşte burada hikaye biraz daha karmaşıklaşmaya başlıyor. Son 2 milyon yılda Owyhee vadisi çevresinde ortaya çıkan bir dizi bazalt volkan var. Birçoğu nehir boyunca görülmese de, birçoğu görülüyor. Doğal olarak yaşlıların üzerinde daha genç olan tortul kayaçların aksine, lav, mevcut olan topografyanın üzerinden akar ve su gibi yokuş aşağı akar ve alçak noktaları doldurur. Eski çökellerin veya lavların altında görünen çok daha genç bazaltın görülmesi nadir değildir.
Genel olarak nehirde yüzerken, tüm bu genç bazaltları bir araya getirmek ve tüm eski Miyosen bazaltlarını bir araya toplamak ve iki grubu tanımlamaya çalışmak daha kolaydır. Bununla birlikte, istenirse, birkaç yeni araştırma projesi ile daha genç bazalt bölünebilir ve tanımlanabilir. Daha sık görülen akıntılardan beşi ve yaşları şu şekildedir: Bogus Basin (1.8 My), Deer Park (780 bin), Clark's Butte (215 bin), Saddle Butte (144 bin) ve West Crater (70 bin). Bundan bahsetmenin ana noktası, jeolojinin gerçekte ne kadar karmaşık olduğu hakkında bir fikir vermektir.
Genel olarak, daha fazla aşınmış veya parçalanmış görünen ve yalnızca nehir oyduğu ve onu açığa çıkardığı için görünür gibi görünen kayalar görürseniz, büyük olasılıkla Miyosen bazalt veya tortullarıdır. Kayalar üstte veya kanyondaki yeni sırtlarda oturuyor gibi görünüyorsa ve daha güçlü bir yapıya sahipse (daha az ayrışma) büyük olasılıkla daha genç bazaltlardır.
Şekil 3. Jackson Hole'un görünümü, 37 mil, nehir sağı. Bogus Basin Lava'nın sırtlarını ve Clark's Butte Lava'nın ucunu gösteriyor.
Birch Creek'ten çıkarken, yüzlerce mil kareyi kaplayan ve sadece 3.200 yaşında olan Jordan Kraterleri var. Bu çok genç volkanların bir dizisi güneydoğu Oregon'u işaret ediyor. Bölgede şu anda aktif volkan olmamasına rağmen, önümüzdeki birkaç bin yıl içinde bir noktada Owyhee'nin tekrar aktif olacağını varsaymak doğru olur.
Yükselen Nehir, Lav Barajları ve Heyelan Barajları (2Mayıs – Günümüz)
Owyhee Nehri'nin ne zaman başladığı tam olarak bilinmiyor, ancak son 2 milyon yıl içinde ortaya çıktığına inanılıyor. Akmaya başladığından beri, önceki Miyosen gölleri gibi, o da lavla devam eden bir savaş içinde. Nehir kesilmeye başlayınca lav akıntıları gelir ve onu tıkar. Zamanla nehir ya rezervuarı doldurur ve yavaş yavaş barajı kesmeye başlar ya da nehir eski göl yatağı tortulları gibi daha kolay aşınabilir bir alan bulur ve barajın etrafında yeni bir yol bulur. Bu barajlar daha çok yeni bir keşif ve bölgenin jeolojisi için gerçekten çığır açıcı. Nehir erozyonu ve lav dolgusu arasındaki mücadelede burada meydana gelen jeolojiyi nasıl görebileceğiniz gerçekten şaşırtıcı.
Bir barajdan bir göl oluştuğunda, yeni göl yatağı çökelleri oluşturan ve hikayeye başka bir bileşen ekleyerek çökelme meydana gelir. Bu, karışıma daha yeni tortuların katmanlarını ekler. Nehir seviyesinden tortuların Miyosen mi yoksa son iki milyon yıl içinde mi olduğunu belirlemek zordur.
Lav Barajları
Owyhee Kanyonu'nda oluşan iki tür baraj vardır - lav barajları ve heyelan barajları. Lav barajları, akan lav nehre girip suyu tıkadığında oluşur. Genellikle lav nehre girdikten sonra hem yukarı hem de aşağı doğru akmaya başlar. Sağlam bir baraj oluşturana kadar daha fazla lav kendi üzerine yığılarak akar. Lav barajları böylece patlama anında meydana gelir. Bu barajların aşındırılması zordur ve mümkünse nehir bunların etrafında aşınarak orijinal yoluna dönene kadar yeni bir yol oluşturacaktır.
Şekil 4. Eyer Butte Lav Barajı
Lav suya, nehre veya daha yaygın olarak oluşturduğu gölün içine aktığında, Şekil 4'te görüldüğü gibi çok tanısal bir görünüm oluşur. Bunun gibi kaya bölümleri nehir boyunca çeşitli yerlerde görülür (ve bunlar #8217 gerçekten harika!). Suya akan lavları ifade ederler. Alt katman, birbirinin üzerine akan açılı bazalt çizgileri ile sarı-ten rengidir (ayrışmadan). Açı, lavın hangi yöne aktığını gösterir. Bu bölümün üzerinde, bazaltın tam su seviyesinde olduğu ve daha sonra denizaltı lavlarıyla veya yüzeyin üzerinde olduğu ince bir geçit tabakası vardır.
Nehirde altı lav barajı vardır ve bunlardan dördü bilinen baraj yerlerine sahiptir ve bunlar aşağıdaki gibidir:
- Saddle Butte Lava Barajı – nehir mili 16 – 21, öncelikle Şekil 4'te görüldüğü gibi sol nehirde görülüyor.
- Batı Krater Lava Barajı - Şekil 5'te görüldüğü gibi, kabaca Pruitt Kalesi'nin karşısında nehir mili 24.
- Bogus Basin Lava Barajı – Iron Point Canyon'un başladığı 31 mil civarında. Barajın yapıldığı tarihte, yaklaşık 1.8 milyon yıl önce, mevcut Iron Point Kanyonu'nu oluşturan riyolit zar zor aşınmıştı. Lavlar, Bogus Basin Canyon'dan (Şekil 5) Owyhee'ye aktı ve şimdi Iron Point Canyon'un girişinin olduğu küçük nehir koridoruna set çekti.
- Geyik Parkı Lava Barajı – 43-44 mil, nehir üzerinde, yaklaşık 60m yukarıda, Greeley kaplıcalarının karşısında, Şekil 6'da görüldüğü gibi.
Lambert Rocks bölgesinden geçen nehirdeki bazaltların tamamı 70.000 yıllık Batı Krater Lavalarıdır. Soldaki nehir üzerindeki kayaların tamamı Miyosen göl yatağı çökelleri ve lavlardır. Bogus Basin lavları, Bogus Basin Lav Barajını oluşturarak Owyhee Nehri'ne ulaşmak için Bogus Basin Kanyonu'ndan aşağı aktı.
Şekil 6. Nehir mil 44'ten nehre bakıldığında, Deer Park Lava Barajı'nın kanıtı.
Heyelan Barajları
Lav barajlarına ek olarak heyelan barajları da vardı. Daha ağır bazalt katmanları, daha kolay aşınabilen göl tortullarının üzerine oturduğundan, bir noktada tortulardaki bir katman kayabilir ve büyük heyelanlar oluşturabilir. Slaytları tetikleyen kesin katalizör bilinmiyor. Nehir boyunca heyelanların kanıtlarını görmek için birden fazla nokta vardır (Şekil 7). Bu heyelanlar, lavların püskürmesi, soğuması ve aşınmasından bir süre sonra meydana gelir. Heyelan barajları, lav barajlarından daha kolay aşınabilir. Nehir genellikle etraflarına oyulan bu barajlar sayesinde aşınabilir. Çoğu zaman heyelan barajları felaketle kırılabilir, büyük kayaları hareket ettirebilir ve kütlesel su salınımından mansaptaki kayaları aşındırabilir veya düzleştirebilir. Sağda, Artillery Rapid'in hemen altındaki nehir üzerindeki çakıl çubuğu, Saddle Butte Heyelan Barajı'ndan bunun bir örneğidir. (Üzgünüm, fotoğraf yok)
Şekil 7. Nehir mili 14'ten (Yürüyüş kampının hemen yukarısından) fotoğraf, nehrin solunda, nehirden geriye doğru açılı büyük bazalt parçaları var. Bu kaya parçaları, yukarıdan aşağıya, mevcut konumlarına doğru kaydı. Bunlar büyük olasılıkla Bogus Point Lava'dır ve bu parçalar yaklaşık üç mil aşağıda devam eder.
Bu heyelanlardan bazılarının nehre set oluşturduğuna dair kanıtlar var. Bunun iki örneği aşağıda belirtilmiştir.
- Mil 13, Bulls Eye Rapid'in hemen yukarısında. Nehir solunda ve nehir sağında bazalt kaydıraklardan kalıntılar var. Büyük olasılıkla nehrin bu bölümü bir zamanlar enkaz tarafından tamamen kapatılmıştı. Şekil 8 ve 9.
- Saddle Butte Heyelan Barajı, yaklaşık 21 mil yukarıda, Oku ve Hızlı Ağla. Bu, Saddle Butte Lav Barajı'ndan kısa bir süre sonra. Nehirde, nehrin solunda ortaya çıkan büyük bir Saddle Butte Lava yığınından oluşan nehirde bir tutam var. Şekil 10.
Hızlı ve Kirli Versiyon
- 17 – 15 Ma: Yellowstone Hotspot'tan gelen riyolit – şeffaf pembemsi dar kanyonlar oluşturur
- 15 – 2 Ma : Faylanmadan dağlar ve vadiler oluşur – bu havzalarda göller ve faylardan bazalt volkanlar oluşturur – siyah (lav) ve beyaz (göl sedleri) katmanlar oluşur
- 2 Ma – Günümüz : Daha yeni bazalt akıntıları daha eski riyolit, bazalt ve tortulların üstünde – Owyhee Nehri formları – bu bazaltlar zamanla nehrin akışını değiştiren barajlar yarattı
Tamam, Owyhee Jeolojisi Harika!… Şimdi Ne?
Git kontrol et!! Lambert Dome'un siyah beyaz Miyosen katmanlarına tırmanın, 70.000 yıllık bazalt sütunlarına dokunun, Iron Point Kanyonu'nun tepesini görmeye çalışırken boynunuzu bükün, baraj alanlarını keşfedin, kalıcı oyma nehir boyunca kamp yapın, muhteşem manzarayı görün. çok sayıda renk! Git iç jeologunu kucakla! Arkadaş, tekne ve teçhizattan oluşan bir ekip alabilir ve kendi izinlerinizle nehri yüzerek – alabilirsiniz. Tekne ve teçhizat konusunda eksiklik yaşıyorsanız veya biraz daha yardım istiyorsanız, ticari bir rafting gezisine çıkabilirsiniz. Nisan sonu ve Mayıs ayı genellikle gitmek için harika zamanlardır. Daha fazlasını görmek istiyorsanız veya rafting tam size göre değilse, Birch Creek Ranch, Jordan Craters, Leslie Gulch veya Succor Creek State Rekreasyon Alanı çevresinde yürüyüş yapmayı deneyin. Eğlence!
USGS jeolojik haritacılar ve kendilerine Yeehows olarak atıfta bulunan Üniversite araştırmacılarından oluşan bir koalisyondan Owyhee Nehri'nin Jeolojisi hakkında daha fazla bilgi edinin.
LSM Çıkarma Gemisi, Orta
Bir LCI (Landing Craft, Piyade) ve bir LST (Landing Ship, Tank) boyutu ve yer değiştirmesi arasında bir yerde bir çıkarma gemisine ihtiyaç duyan Donanma, sorunu kompakt ve manevra kabiliyetine sahip LSM'yi bulan mimarlarına ve tasarımcılarına devretti ( Çıkarma Gemisi, Orta). LSM, 54 er ve dört subaydan oluşan bir mürettebata sahipti ve Pasifik'te II. Dünya Savaşı'nın son kampanyaları sırasında ekipman, malzeme ve asker taşımak için kullanıldı. LSM, okyanusta giden gemilerin en küçüğüydü. Bir DUKW, bir tür askeri tekerlekli amfibi çıkarma gemisi için üretici kodu veya bir Higgins teknesi gibi hedefine çekilmesi gerekmiyordu. LSM, tankları, çeşitli diğer teçhizatı ve Deniz Piyadelerini kıyıya teslim etmekten sorumluydu.
Yüksek pruva, LST'deki (iniş gemisi, tank) gibi kapılara sahipti ve ciplerin, kamyonların ve tankların doğrudan geminin güverte güvertesinden sahile sürmesi için bir yükleme rampası ile açılıyordu. LSM, kum çubukları ve kumsallar arasında kayan düz bir tabana sahip, yüksek manevra kabiliyetine sahipti. Gemiler yüklendiğinde pruvada sadece altı fit su çektiği için "Kum Kazıyıcılar" takma adı takıldı. Bir LSM bir sahile yaklaştığında, LCI'den uyarlanmış bir tasarım olan kıç çapa düşürüldü ve bir zincir çalınarak doğrudan sahile gitmesine yardımcı oldu. Gemi çekilmeye hazır olduğunda, kıç çapa gemiyi sahilden geri çekerek içeri çekildi.
Savaş sırasında görevlendirilen bu benzersiz gemi sınıfından 554 adet vardı ve bunların 60'ı LSMR'lere (Roket Gemileri) dönüştürüldü. Çoğu, savaşın Pasifik tiyatrosunda düşman eylemini gördü. Bazıları Kore Savaşı'nda görev gördü ve Vietnam Savaşı'nda üç LSMR görevdeydi. İkinci Dünya Savaşı sırasında Amerika Birleşik Devletleri ile müttefik olan ülkelerin donanmalarında bu gemi sınıfından birkaç tane kaldı.
Deniz tarihçisi Samuel Eliot Morison, onları yüzen ortaçağ kalelerine benzetiyordu: silindirik gemi ortasındaki kılavuz kulübeleri ve modern bir amfibi savaş gemisinden çok bir kalenin taretlerine ve surlarına benzeyen çok sayıda alidad. Pasifik işgal kuvvetlerinin şefi Amiral Daniel Barbey, Leyte, Iwo Jima, Luzon ve Okinawa'da her birinin "altın olarak ağırlığına değer" olduğunu söyleyerek onları nihai amfibi gemi olarak nitelendirdi. Gerçekten de öyleydiler, çünkü çirkin ördek yavrusu Çıkarma Gemisi Ortamları, amfibi çıkarma gemilerinin savaş zamanındaki evriminde son noktayı temsil ediyordu. İngilizler, Büyük Savaş'ın talihsiz Gelibolu seferinde amfibi savaşın nasıl yapılmaması gerektiği konusunda bazı acı dersler öğrenmişti. İkinci Dünya Savaşı'nın açılış aşamalarında Norveç'e karşı erken işgal girişimleri, onlara küçük personel taşıyan çıkarma mavnalarının yetersizliğini gösterdi.
Landing Ship, Medium [LSM], LCI(L) konvoylarıyla çalışmak üzere tasarlanmış, okyanusta giden bir tank çıkarma gemisiydi. Bu yeni tasarım, LST ve LCT(6) öğelerinin bir kombinasyonundan türetilmiştir ve başlangıçta LCT(7) olarak adlandırılmıştır. LCT'nin İngiliz tasarımlarından daha küçük olan ve bir LST'nin güvertesinde taşınabilen ABD versiyonu, 105 fit LCT(5) olarak üretildi. Modifiye edilmiş bir arabadan geçiş versiyonu olan LCT(6), araçların bir LST rampasından, LCT üzerinden ve LST'nin yaklaşamadığı durumlarda sahile inmesine izin vermek için kıç tarafında açılabilen bir kapıya sahipti. kıyıya yeter. Tankların boyut ve ağırlığındaki artış ve LCT'lerin zayıf deniz tutma nitelikleri, 1943'te bir başka amfibi gemiye, 203 fitlik çıkarma gemisi, orta (LSM) yol açtı. Bir LST'den daha küçük, daha hızlı ve daha manevra kabiliyeti olan LSM, beş orta tank taşıyabilir ve LCT'den daha dik sahillerde çalışabilir.
Başlangıçta, çıkarma gemisi üretimi programı aynı zamanda düşük önceliğe sahip mütevazı bir programdı ve neredeyse tamamen Donanmanın gemiden kıyıya operasyonları için küçük ve orta boy tekneler ve çakmaklara odaklandı. The decision in April 1942 to invade northwestern Europe across the English Channel in the spring of 1943 (ROUNDUP), or, under emergency conditions, in 1942 (SLEDGEHAMMER), gave the program a strong new impetus and an entirely different turn. The cross-Channel invasion was conceived primarily as a shore-to-shore operation, and the British succeeded in convincing their American allies that great quantities of large vehicular and personnel landing craft would be necessary to negotiate the difficult Channel waters. It was also mutually agreed that almost all of them would have to be produced by the American shipbuilding industry. The result was a crash landing craft production program in the United States, with schedules and objectives drawn up almost exclusively in terms of ROUNDUP and SLEDGEHAMMER.
The abortive planning for a cross-Channel operation in 1942 or 1943 left as one of its legacies a large pool of landing craft either in being or in production. The crash program compensated, at least partially, for earlier failure to plan for adequate quantities of amphibious equipment in the general munitions and shipping pool. Yet its effects were clearly disruptive of other naval building programs and created within the Navy an aversion to any further emergency programs of the kind.
Although the Navy's plans as early as June 1943 had contemplated a moderate increase in landing craft production in the fall, the first strong impulse for a new "crash" program on the scale of that undertaken in 1942 came in August 1943. In that month pressure to produce more landing craft became heavier in both main sectors of the war in the Pacific as a result of the JCS decisionto seek means of defeating Japan within a year of the defeat of Germany in the European war as a result of the appearance of the OVERLORD outline plans and demands from many quarters to strengthen the OVERLORD assault. At the same time, the unmistakable completeness of the victory over the U-boat promised to release facilities and materials hitherto pre-empted by construction of escort vessels. Yet the new landing craft program was not designed for a two-front war. A companion piece to the Navy's big new combat loader program, it was shaped by the demands of the Pacific war, not the war in Europe.
Owing to the changeover from the LCT (5) to the improved LCT (6) no LCT's had been produced in the United States between January and August 1943. Admiral King was not prepared to slow down or dilute his Pacific program in order to provide more lift for OVERLORD, particularly in the light of his oft-stated conviction that the British would probably contrive, in one way or another, to prevent its execution.
On 17 August 1943 the Navy's Bureau of Ships, in response to Admiral King's telephoned inquiry from Quebec, reported that it would be possible to expand production of landing craft by as much as 35 percent. (On the following day King told the conference that no increase greater than 25 percent was being considered). The greatest limitation would be the output of diesel engines, the power plant for all principal types except LST's. At the planners' meeting on 22 September the Navy members belatedly produced a copy of a directive from Admiral King to the Vice Chief of Naval Operations and approved by the Secretary of the Navy, ordering an increase of "approximately thirty-five percent" in the program. It was dated 6 September, three days before the JCS had approved the 25 percent increase, and implementing instructions had gone out to the bureaus on the 13th.
The real significance of the Navy's new program was not a matter of percentages, but of types and timing. The entire emphasis was put on a brand new type of craft the LCT (7), a longer and heavier model than the LCT (6), with a cruising radius of 1,500 miles and ocean-going capabilities. It was essentially a smaller edition of the LST, equipped with the characteristic bow doors of that vessel, and in fact was soon to be renamed landing ship, medium (LSM). Production had not yet begun. First deliveries were expected in May or June 1944, rising to a monthly level of 25 by October at the earliest. Not only would the new ship contribute nothing to the war in Europe, but the production effort it would absorb would detract heavily from the output of older types. Apart from the LCT (7), the new program promised an increase of only 15 percent over the old program in gross tonnages of craft produced per month. It added only two LST's to the existing average monthly output, and no LCT (6)'s at all. None of the scheduled increases, finally, was expected to be realized before spring of 1944. In short, the program was designed specifically, very nearly exclusively, for the war in the Pacific.
The first LSM (landing ship, medium) was completed in April 1944. Soon, six shipyards were producing one per month. More than 550 of them were launched in just over a year, each crewed by about 55 enlisted men and officers who were quickly but rigorously trained. As the war progressed some shipyards only took as little as 53 days from the time the keel was laid up through commissioning. The Navy built 500 LSMs during World War II, which were eventually decommissioned and sold to various companies and countries. The LSM was developed as a tank carrier and was 203 feet long with a beam of 34 feet. It could carry either five M4 medium tanks, or six Landing Vehicles, Tracked (LVTs).
Weather conditions around Iwo Jima on D-day morning, 19 February 1945, were almost ideal. The assault divisions embarked many of their tanks on board medium landing ships (LSMs), sturdy little craft that could deliver five Shermans at a time. But it was tough disembarking them on Iwo s steep beaches. Daha büyük çıkarma gemisi, LCT'ler ve LSM'ler bile karaya çıkmakta büyük zorluk çekiyordu. Gemiyi dik, yumuşak dipte nadiren hızlı tutulan kırıcılara dik tutmak için deniz çapaları gerekiyordu. The stern anchors could not hold in the loose sand bow cables run forward to deadmen LVTs parted under the strain. On one occasion the lead tank stalled at the top of the ramp, blocking the other vehicles and leaving the LSM at the mercy of the rising surf. Other tanks bogged down or threw tracks in the loose sand. Many of those that made it over the terraces were destroyed by huge horned mines or disabled by deadly accurate 47mm anti-tank fire from Suribachi. Other tankers kept coming. Their relative mobility, armored protection, and 75mm gunfire were most welcome to the infantry scattered among Iwo s lunar-looking, shell-pocked landscape. From the time the engagement was joined until the mission was completed it was a matter of frontal assault maintained with relentless pressure by a superior mass of troops and supporting arms against a position fortified to the maximum practical extent.
The following were not decommissioned after WW II: 297, 397, 398, 399, 419*, 448, 462, 401R*, 403R*, 404R*, 512R, 514R, 515R, 517R. The following were recommissioned between Aug 1950 and Jan 1951: 58*, 110*, 125*, 161*, 175, 226*, 236*, 268, 316*, 355*, 362*, 422, 429*, 455, 546*, 547*, 405R, 409R*, 411R, 412R*, 520R, 525R*, 527R*, 536R*. All of the above ships except one were decommissioned between Dec 1953 and Nov 1955. LSM 161 was decommissioned 19 April 1965, 14 years 3 months and 19 days of continuous active duty. (*=earned battle stars) USS Clarion River (LSMR 409), USS St. Francis River (LSMR 525), and USS White River (LSMR 536) were recommissioned in Sep/Oct 1950 and decommisioned Apr/May 1970. All earned battle stars. Tours of duty during Korea and Vietnam were much longer than WW II, usually three to four years and longer. Jim Caldwell served aboard the USS Owyhee River (LSMR 515) for five years, five months, and 12 days. Note that on 1 Oct 1955 all 401 and 501 Class LSMR's were given names of minor rivers and LSMs still on active duty were also given names. The LSM-45 is the last remaining ship in the United States still configured for its original purpose. During the ship's era, the Navy had approximately 500 LSMs in use. The LSM-45 was used to shuttle supplies, ammunition and equipment ashore just after the Battle of Okinawa in 1945. The LSM-45 was built by Brown Shipyard in Houston, Texas, and was commissioned July 28, 1944. During its voyages, it housed 54 enlisted and four officers. Prior to its home in Freedom Park, the ship was docked in Greece. After its decommissioning in March 27, 1947, the ship was transferred to the Greek Navy in November 1958 and was named Ipopliarkhos Grigoropoulos. In August 1998, the ship came under full control of the USS LSM-LSMR Association, made up of former shipmates who served on LSMs and similar ships from 1944 to 1970. The ship was refurbished as a floating museum by the group and made the trek to Omaha, Neb. Rolf Illsley, organizer, Amphibious Ships Museum, was able to locate it while preparing a history book for the Amphibious Ships Museum. After four years of red tape and paperwork they brought the ship to Freedom Park, a naval museum in Omaha, Neb., but according Illsley to the Museum wanted to donate the landing ship to the Marines.
Marines from the Air Station revived a piece of naval history in June 2004 in Charleston, S.C. when they helped to restore a World War II era Landing Ship Medium. Corporal David W. Alexander, tower controller, Air Traffic Control, Lance Cpl. Brandon K. Metcalf, final controller, ATC, and Pfc. Jay A. Lawson, final controller ATC, worked about 11 hours a day from May 24-26 on USS LSM-45, which arrived in North Charleston May 23. The 203-foot veteran of the Pacific Campaign docked at Deytens Shipyards to get dressed for her trip to Jacksonville, N.C. where she will be a permanent exhibit at the new Marine Corps Museum of the Carolinas, which is currently under construction.
The Marine Corps Museum of the Carolinas is dedicated to honoring the service and sacrifice of Carolina Marines and Sailors, and to highlight the unique contributions of those communities that helped form the Marine Corps presence in the Carolinas since 1941. The museum will be built in Jacksonville, NC, with a projected opening date of 2009. When complete, the Marine Corps Museum of the Carolinas was to be a 40,000 square foot complex featuring hands-on, multimedia experiences, first-person stories, recreated environments and displays of original uniforms and equipment, including war-fighting vehicles and aircraft.
A 60-year-old Landing Ship-Medium 45 was donated from the Amphibious Ships Museum to the Marine Corps Museum of the Carolinas 31 July 2004 during a transfer ceremony at Mile Hammock Bay. Marines, retired veterans, government officials and family members gathered to witness the massive ship on its 60th birthday and to support the donation to the museum. Retired Marine Sgt. Maj. Joe Houle, executive director of the Marine Corps Museum of the Carolinas, and Senator Cecil Hargett of the North Carolina State Senate, welcomed the guests and said a few words about the donation. Hargett helped raise $1.5 million through fundraisers, benefits and grants to donate to the museum to help with the costs of its construction as well.
LSM-60 suspended the bomb detonated during the Baker Atomic bomb test. Quite normal, not a single trace of her was found.
Wagers Family Biography
Today Idaho Candy Company is owned by the Wagers family. John Wagers, grew up in Nampa, Idaho and bought the company in 1984, after having been a local accountant for over 20 years. He always said he had the sweetest job in town. Dave Wagers, his son, now serves as President. The company still makes its famous Idaho Spud Bars and Owyhee Butter Toffee. We also make about 20 different kinds of bulk candies all in the same "modern" factory at 412 S. 8th Street in Boise, ID.
Owyhee River Local History
When Europeans first traveled into the Owyhee country they found the Northern Paiute people living a nomadic life in the region. Food was so scarce that families spent most of their time traveling from place to place, searching for what little the desert offered. Plants were vital to Paiute survival. During Spring they sought fresh green thistle or squaw cabbage around streams and lakes. As plants ripened and produced seeds during summer, Paiute families might travel up to 40 miles to gather seeds at a particularly productive location. Grass seeds — fescue, wheatgrass, and Indian rice — were collected, winnowed, and ground into flour. Adding water to the flower, a mush was produced. Seeds were stored in baskets, pits, or caves for use during the long winters. Late in the Summer, Paiute families traveled to moist areas where bulbs of camas, lily, arrowroot, and wild onion were harvested. With the onset of Winter, Paiute bands moved to semi permanent villages near their stored-food sites, where they stayed until the following Spring.
In 1819, Donald McKenzie of the North West Fur Company traveled through the Owyhee region. His job was to discourage competition in the Snake River watershed by exterminating the region’s fur bearing mammals. In his search for these animals, McKenzie sent three employees — Hawaiian Islanders, as it happens — to explore a river they had encountered. They never returned, and the river — the Owyhee — was named in their honor, after their homeland.
The first passable east-west road through the region, known as the Oregon Central Military Road, crossed the Owyhee near Rome. (Rome was so named because white cliffs found near town reminded visitors of pillars in Rome, Italy.) Local gold miners, faced with rising prices for basic supplies, had hopes that improved transportation would drive down prices. Instead, prices continued to rise: to $ 3.00 for a dozen eggs, and $ 12.00 for a pair of boots.
Traffic was so heavy along the roadway that Sam Skinner, Mike Jordan, and Peter Donnelly — the road’s builders — had to inspect the route constantly for damage. During these tours of inspection the partners had to be on the lookout for the Paiute, who were determined to keep the encroaching outsiders away. During one such inspection tour, Jordan and his brother were killed.
But the Paiute did not succeed in protecting their land from the outsiders. By 1896 an increased military presence in the Owyhee region had compelled the northern Paiute to surrender. The Paiute were placed on the Malheur Indian Reservation, created in 1871 by President Grant. Not happy as reservation farmers, a way of life alien to them, the Paiute left the reservation in protest in 1878. The catalyst for their departure was trouble on another reservation. A clerical error opened the Camas Prairie Reservation in Idaho to white settlers — a mistake that precipitated the Bannock War, last Indian uprising in the Northwest.
Prehistoric evidence left by the Indians who lived in the Owyhee region is scarce. Petroglyphs are found in the Owyhee canyon near Hole-in-the-Ground. Designs found there include human figures, bird tracks, ladders, rain symbols, and circles. To the south, along Jordan Creek, several sites display a series of petroglyphs on canyon walls and on boulders near springs. The drawings found on boulders, however, have been exposed to the elements, and the patterns are greatly faded.
Owyhee River: History (Part 2)
In the last post about the Owyhee River, I talked a lot about the history of the Owyhee River and why America’s Rafting Company loves this little river, “Oregon’s Grand Canyon” so much. The history behind setting aside acres and acres of land for a designated wilderness is fascinating and something that anyone with a passion for the outdoors, preservation, wildlife, ranching, and living should read about (so click here to see it). Our great nation has made a point to set aside land and let it be wild- no roads- no motors- no wheels- accessible only under your own power, or that of a horse. This is unique to the United States, there are few other countries in the world that have done this. Reading up on the wilderness act, you will likely find information about Idaho, the state with the second largest wilderness area, Alaska is the first. You’ll also read about senator Frank Church from here in Idaho, for which the Frank Church River of No Return Wilderness is named. Being stewards of the land as an outfitter is an honor and a privilege that we don’t take lightly. That is one of the reasons why we love what we do. Joining America’s Rafting Company on a multi-day river trip will give you a sense of that, especially on the Owyhee River where you will feel like the only people on earth, where the land is wild and the foot print of man-kind is so small, sometimes you’ll wonder if you’ve been the only person to stand in that very spot along the Owyhee River’s edge.
The presence of Native Americans in the Owyhee Canyonlands is hard to ignore, where arrowheads are easily washed up along the river banks (it’s illegal to touch them or take them) and pictographs and petroglyphs mark many rocks and walls along the canyon. It is very clear that “Oregon’s Grand Canyon” is not just thought to be grand in this modern day, it has been a grand river since the beginning! Native Americans such as the Shoshone Paiute and the Klamath tribes would have frequented the river for hunting, fishing, refuge for the hot summer sun and a place to gather and celebrate. To learn more about the Shoshone Pauite tribes, now of Duck Valley, CLICK HERE, there are some great videos about the history of the tribes as well as information on how the Duck Valley Indian Reservation came to be. An attribute of particular interest is how the Owyhee Canyonlands served to be a place of refuge for the Shoshone Paiuite tribes during the Bannock War of 1878. The military as well as many settlers were hunting Indians, a bounty was placed on their scalps in 1866: $100 for a male, $50 for a female and $25 for a child. This act pushed the Native American’s to escape and they used the Owyhee Canyonlands as a sanctuary to evade the military and bounty hunters. The Owyhee Canyonlands are very steep, harsh and difficult to access, the terrain is near impossible for anyone on foot, but especially for the military with their cavalry, cannons and horses. But, for the Native American’s who were accustomed to the climate and the harsh terrain, the Owyhee River was their only means of escape and survival and to this day, the Owyhee River is sacred to the Shoshone Pauite tribes. Which lends to a very significant reason behind making the Owyhee Canyonlands a protected Wilderness. Here are some photos of the Owyhee River that we have taken:
The Owyhee River white water rafting trip that we offer is so much more than just rafting. There are hot springs along the river’s edge. The fishing is outstanding! Before the dams were placed on the Snake River, the Owyhee River was an outstanding fishing ground for Chinook Salmon traveling back from the ocean to spawn. Now since the dams are in place, the Salmon do not run wild and free like they used to. Being on an Owyhee River trip, you’ll see pictographs and hopefully other artifacts, we tread lightly on the ground in order to preserve the river for those still to come. It’s an opportunity that not many people get, but if you do, it’s one that you won’t soon forget.
A few days float on the remote Owyhee River
E very bend in the Owyhee River hides something new and enchanting. On this stretch of remote river near the Oregon/Idaho border, canyon walls of black basalt and red rhyolite rise up to 2,000 feet before giving way to wide-open, sagebrush-covered badlands. From the water, paddlers can spy 14 million years of geologic history in towering rock formations, etched petroglyphs and bubbling hot springs.
And much of that scenery looks just as it has for thousands, if not millions, of years.
The 280-mile Owyhee River spans three states, originating in northeastern Nevada, and cuts through the heart of the 2.5-million-acre Owyhee Canyonlands—one of the most remote, inaccessible regions in the country. And with only three paved roads crisscrossing the region, your best bet for exploring this wild expanse is from the seat of a raft or kayak on the Owyhee River.
Even with the drive—at least four hours from Bend—getting on the water is easier than you think. Follow our journey through the Owyhee and plan a trip of your own.
Millennia by the Mile
Hunter-gathers roamed the Owyhee as many as 10,000 years ago, and petroglyph carvings—still visible today—indicate that Native Americans hunted and lived in the region for centuries.
More recently, a group of North West Company fur trappers became the first non-Native people to enter the Owyhee in the winter of 1818-1819 three Hawaiian members of the party left to explore but never returned, and the river was named for the trio (using the Polynesian pronunciation of “Hawaii”).
The first white settlers arrived in the 1860s to establish cattle ranches on the vast rangeland, and Basque sheepherders followed suit in the 1870s. More than 150 years later, ranching remains an economic driver and way of life in the region.
Wild on the Water
With a little know-how and planning, the Owyhee River is accessible to paddlers of all abilities. The high season for paddling is generally March to June—but check with the Bureau of Land Management office in Vale before heading out. Water levels and temperatures can fluctuate wildly, and heavy rain can render some roads impassable. And note that all paddlers must fill out a free self-registration form at each of the approved put-in sites before launching.
Paddlers generally put in along one of two stretches of river: the Lower Owyhee River and the Middle Owyhee River, both offering wildly different experiences.
The most common put-in site along the Lower Owyhee is near the hamlet of Rome, roughly four hours southeast of Bend. Trips along this stretch navigate Class II to Class III+ rapids through Sweetwater Canyon and the wide-open Chalk Basin before arriving at Birch Creek or Leslie Gulch.
Most paddlers on the Middle Owyhee, meanwhile, launch at Three Forks—a nearly six-hour trek from Bend—and take out at Rome. Experienced rafters enjoy the fast-moving, more technical Class IV and Class V rapids along this less-traveled stretch, which hosts some of the most dramatic canyons and red-rock formations in the whole Owyhee River basin.
The Owyhee Experience
Experienced paddlers can tackle the river’s rapids alone. Others choose from several outfitters that make the journey easy by providing multi-day trips that include shuttle services, meal preparation, campsite setup and teardown, and recommendations for smooth navigation.
At the end of each river day, unwind with a soak in hot springs along the Lower Owyhee, hike to nearby rock formations, spy wildlife (from raptors to California bighorn sheep), or gaze upon the stars glinting down from some of the continent’s darkest skies.
Take a little of the Owyhee’s beauty and serenity home with you, until next time.
Owyhee River LSMR-515 - History
The fascinating geology of the Owyhee Canyonlands ranges from millions of years ago, when the land was part of the supervolcano that’s now Yellowstone, to just thousands of years ago when Jordan Craters became coated in lava. Here, Oregon State University-Cascades student Chloe Hallock interviews one of her instructors, Daniele McKay, about this diverse landscape. Professor McKay holds a doctorate in geology from University of Oregon and studies volcanoes.
Chloe: Why do you feel it is important to protect the Owhyee Canyonlands?
Daniele: It is one of the most isolated areas in the continental United States, which makes it incredibly unique. There are not many places that remote left in the U.S., and it is worth protecting simply for that reason alone. The geology of the Owhyee area is also special. Volcanic deposits from explosive calderas associated with the Yellowstone Hotspot have been eroded by the river, exposing layers of rock that were deposited millions of years ago. In areas where the hotspot has created more recent calderas, these layers are not yet exposed and they may not be for millions of years. The Owyhee area provides an excellent opportunity to study these rocks and piece together the history of the Yellowstone Hotspot. We are lucky to have access to this pristine landscape with such rich geologic history and diversity.
What is the Yellowstone “hotspot” and how we can see it “moving” across North America. Can you provide some insight into that?
Contrary to how it appears, the Yellowstone Hotspot is not actually moving, but the crust of the Earth above it is moving. The hotspot has created a series of large calderas located in southeastern Oregon, across southern Idaho through the Snake River Plain, and ending in Yellowstone. This chain of calderas makes it seem like the hotspot is moving toward the northeast. However, the hotspot, or plume of hot material coming up from deep within the Earth, is stationary and the North American plate is moving over the top of it. As the plate moves, the hotspot creates a chain of large calderas, the oldest of which is in southeastern Oregon at about 16 million years old and the youngest is in Yellowstone at about 600,000 years old. This means for the last 16 million years the hotspot has been in the same place and the North American plate has moved southwest over the top of it.
Tell us more about the geology of the Owyhee Canyonlands.
The geology of the Owyhee area is quite diverse and breathtaking. One of the most immediate and impressive features are the deep canyons cutting through the area. Much of the rock in these canyons is rhyolite, which was produced by huge caldera forming-eruptions, similar to the eruption that formed Crater Lake but much, much bigger. These very explosive eruptions left behind thick deposits of rhyolite ash and pumice, which cooled and consolidated to form a type of rock called welded tuff. Some of these deposits are hundreds of feet thick, so when the river cut through them it created the vertical walls we see in the Owyhee canyons today. Similar deposits are also responsible for the spectacular pinnacles and cliffs along the Little Owyhee River.
Other unique landscapes in the Owhyee area are the soft, chalk-like hillsides seen in some sections of the river, such as Lambert Rocks. These are a great contrast to the steep canyons we just spoke about. The range of colors and textures in these hillsides are the result of ash deposits, lake deposits and lava flows. The ash layers and lava flows came from various ancient volcanoes in the area, and the lake deposits are a result of lava flows periodically damming the river. This created temporary lakes where materials like clay and silt were deposited. Over time these sediments were eroded into the colorful landscapes we see today. The contrasting colors were made more dramatic by lava flows that were injected into the colorful, horizontal layers. The hot lava essentially baked the sedimentary deposits, like terra cotta, leaving behind darker colors and adding more texture.
Another interesting feature in the Owyhee is the honeycomb-like rock seen in the Leslie Gulch area. What causes this?
This honeycomb texture in rock is called tafoni. It results when rock weathers at different rates, creating a network of pockets and holes. The rock at Leslie Gulch is welded tuff, created by the explosive caldera eruptions we spoke about earlier. The tuff is densely compacted in some sections, and less compacted in others, which makes it erode at different rates. In areas where it is less compacted, it is more susceptible to weathering and holes can form, creating a honeycomb-like texture. Other processes of erosion, like water freezing and thawing in the rock, and sand blowing across the rock, can contribute to tafoni. Water also carries dissolved minerals, which are deposited on the rock. Areas where more minerals have been deposited often become harder and are less susceptible to weathering.
Where are the most recent lava flows in the Owyhee Canyonlands?
The most recent volcanic activity occurred at Jordan Craters, about 3,200 years ago. Although this sounds like a long time ago to us, geologically this is very recent and it indicates that the Owyhee area is still volcanically active.
Do you have a favorite geological area in Oregon?
That is a tough question! Oregon is such a great state because of its diverse climates and ecosystems, which is ultimately related to its diverse geology. There are excellent examples of many different kinds of landscapes in Oregon, again due to the wide range of geology. The Cascades are a textbook example of very recent volcanic activity caused by subduction. The Owyhee area preserves ancient, highly explosive caldera eruptions that have been eroded over time. Other parts of the state preserve different geologic stories, from ancient ocean sediments deposited during the time of the dinosaurs, to recent earthquakes along the Pacific Coast. Picking one part of Oregon’s geologic story as my favorite is impossible because there are so many special geologic features throughout the state.
History of Morrisonite
Morrison Ranch Jasper has been a sought after lapidary material since the 1950’s. Below is a very early article published in The Sundial of Payette Idaho in the May-June issue of 1948. A special thank you to Doris Snyder of the Midwest Mineralogical and Lapidary Society of Dearborn, Michigan for providing a copy of this article.
Quite often a certain gem stone or mineral is named for the person by whom it was first discovered. Being new, it must be given a name, and what is more fitting than that it be given the name of the one who first brought it to public notice?
And that is the reason one of the most outstanding ornamental gem stones found in Malheur county, eastern Oregon is known as "Morrisonite," named for James Morrison, who for a half century has made his home in a canyon of the Owyhee river some six or eight miles above the discontinued post office of Watson. During those years Mr. Morrison has explored much of that rugged area known locally as the Owyhee breaks. Deeply interested in Indian lore, Mr. Morrison has accumulated a large collection of Indian artifacts most of which he found at old campsites and in caves along the river.
It was fifteen years ago that I first heard of Morrison and his unique place on the Owyhee. The Morrison Cabin on the Owyhee -- one of the few pictures ever taken of Jim MorrisonIt was thru Riley Horn, an old-time stockman in Malheur county, that I learned of the Morrison collection of artifacts and of the Indian rock writings along the Owyhee about eight miles above the Morrison ranch.
I believe that Frank Zimmerman of Payette, and myself can justly lay claim to being the first rockhounds to make a trip to the Morrison ranch, for that same summer we managed to find our way in. That was a trip well seasoned with grief, such as car trouble and much walking. At that time neither of us was particularly interested in rock collecting. Indian relics is what we were after. But while we were there "Jim" called our attention to a few small pieces of the gem stone which were lying about the place, and told us where he found them.
I don’t recall bringing any of the material out with us on that trip. Don’t believe we did. But on a later trip we went with the express purpose of bringing back some "Morrisonite," realizing here was an unusual gem stone. We made but one trip to the location, which, measured in terms of miles, is but a short distance from the Morrison ranch, but on a hot summer day that was plenty, for the steep climb out of the canyon is really something.
As a result of that trip 15 years ago, Morrisonite, as far as I know, was first brought to the attention of rock collectors in this region. I remember sending a small specimen to a rockhound in Boise, a charted member of the Idaho Gem club. He immediately came back at me with the query: "Where in h---l did you get that rock?" That was Harry Eslick, now located at Auburn, Calif.
Soon after that the Boise rockhounds got wind of the location, as did other collectors in nearby communities, and several parties made trips to the locality. In spite of the this, not a great deal of Morrisonite has been taken out. It is formed in rhyolite, and is confined to a small area, by no means being what one would call plentiful. I have made a number of trips to the place, but my supply of Morrisonite is quite limited, though a few pieces I think are outstanding.
Now you have been given a brief history on "Morrisonite." What type of gem stone it is I would not say. Some say it is a form of jasper. Others call it a jasp-agate. if there is such a stone. It has even been classified as jade, perhaps because occasionally solid green specimens are found. But those who have sawed and polished the material are inclined to disagree and are content to call it Morrisonite, and let it go at that.
Strange as it may be, the fact remains, Morrisonite is confined to one small area, although the surrounding territory is of the same formation. At least it would appear thus, for Morrison has pretty well covered the country and reports no new finds. Therefore the material is not easy to find, and collectors are loath to part with it.
Perhaps you will think I have described this Morrisonite in terms rather glowing which I have. But it rates all of that. However, rockhounds, I’m telling you this: The road to Morrison’s is rough and there’s lots of it. We found it plenty bad 15 years ago, and it is no better today.
But here is a real gem stone, and classify it as you may. we call it Morrisonite.
Read more about Gene’s experiences mining
the most desired jasper in the world through anecdotes and vignettes.