Duke Üniversitesi’nde araştırmacı Hintli bilge Harris Cooper’ın söylediği bu ifadeyi ilk duyduğumuzda şaşırtıcı geliyor. Oyun zamanından kaybedilen saatlerin, ödev yaptırmak için harcadığımız mücadele ve gözyaşının bir hiç uğruna olduğu doğru olabilir mi? Milyonlarca ailenin akşam ritüellerinin herhangi bir yararı olmadığı doğru mu?
‘’Ev ödevlerinin, ilköğretim öğrencilerinin akademik başarısını arttırdığına dair herhangi bir kanıt yoktur. ‘’
Araştırmanın verdiği cevap ise: ‘Ödevin faydaları vardır fakat bunlar yaş gruplarına bağlı olarak değişir.’
Araştırmalara göre, ilköğretim çağındaki çocuklarda, sınıf içindeki çalışmalar öğrenme sürecine daha fazla katkı sağlıyor. Bunun dışındaki ekstra ödevler ise sadece fazladan iş yükü. Ortaokul grubunda bile, ödev ile akademik başarı arasındaki ilişki en düşük seviyede. Öğrenciler liseye geldiğinde ise ödevler akademik başarıyı ortalama seviyede destekliyor.
Sınır her akşam 2 saat çalışma. Ev ödevine ayrılan zaman bu süreyi geçerse, ödevin yararı azalmaya başlıyor. Arizona Üniversitesi’nden eğitim profesörü EttaKralovec bu araştırmaya katılıyor ve ekliyor: ‘İlköğretim çağında ödevlerin öğrenciye bir yararı olmaz.’
Daha ileri yaş grubuna bakmadan önce, araştırma sonuçlarına bakalım. Cooper 1989 yılında 120 öğrenciyi, 2006 yılında farklı 60 öğrenciyi topladı. Çoklu araştırma sonuçlarının kapsamlı analizini yaptı ve ilköğretim seviyesi için akademik başarı ile herhangi bir ilişki olmadığını ortaya çıkardı. Hatta, çocukların okula dair tutum ve davranışlarını olumsuz yönde etkilendiği de bulundu.
Bu endişe verici bir durum. Ödevin küçük yaş grubu üzerinde bir etkisi yok, ama bu iyiye işaret değil. Okula yeni başlayan bir çocuk öğrenme aşkını geliştirmeyi hak ediyor. Bunun yerine, ödevler küçük yaşta birçok çocuğun okuldan, gelecekteki ödevlerden ve akademik öğrenmeden soğumasına neden oluyor.
Ayrıca ödevler, bireyin kişisel ilişkilerine de zarar veriyor. Ülke genelinde, binlerce evde aileler akşamları ödevler yüzünden çatışma yaşıyor. Ebeveynler ödev yaptırmak için genelde söylenmeye başlıyor ya da çocuklarını ikna etmenin yollarını arıyor. Bunlardan yorulan çocuklar tepki gösteriyor ve ağlamaya başlıyor.
Ödevler ağır geldiğinde, çocukların tek başına yapması zorlaşıyor. Ödevlerini tamamlamak için yetişkinlerin yardımına ihtiyaç duyuyorlar. Ödev yaparken de bu sefer başka türlü tartışmalar yaşanıyor. Ebeveynler “Ödev Kontrol Polisi” rolünüüstleniyorlar. Bu rolle de çocukların sorumluluk duygularını baltalıyorlar.