doğa durumunun tanımı
Doğa Durumu kavramı felsefi terminolojinin bir parçasıdır. Locke, Hobbes ve Rousseau gibi filozoflar, Doğa Durumunu, medeniyetten önceki insanların durumu olarak anladılar. Başka bir deyişle, nasıl olduğumuzun ve bir tür olarak nasıl davrandığımızın bir yansımasıdır. Gerçek Doğa Durumumuzun ne olduğunun tanımından, bir yönetim biçimini ve bir toplum yapısını meşrulaştırmak mümkün olacaktır.
John Locke'a göre Doğa Durumu
Bu on yedinci yüzyıl İngiliz filozofu, başlangıçta insanların barış içinde yaşadığına, özgürce hareket ettiğine ve karşılıklı işbirliği tavrına sahip olduğuna inanıyordu. Saygı duydukları tek yasa Doğal Hukuk, yani kimsenin başkalarına zarar vermemesi fikriydi. Locke, insan aklının bu temel Doğa Yasasını anlama yeteneğine sahip olduğunu ve bu nedenle, onun itaatini empoze etmek gerektiğini anladı.
Locke'a göre, insanların Doğa Yasasını ihlal etmemesi için tüm toplum arasında bir anlaşma yapılması gerekir. Bireyler arasındaki anlaşma, doğal özgürlüğü ve bireysel mülkiyeti korumak için ortaya çıktı. Doğa Durumuna ilişkin bu öncüllerle Locke, toplumun tamamı için en uygun yönetim biçiminin kuvvetler ayrılığına dayalı liberalizm olduğunu savunur.
Thomas Hobbes'a göre Doğa Durumu
Bu on yedinci yüzyıl İngiliz filozofu, en uygun yönetim biçimini meşrulaştırmak için insanın Doğa Durumu kavramını da yansıttı. Hobbes, insanın kendi deyimiyle insan için bir kurt olduğu için, insanın kalıcı bir savaş durumunda yaşadığına dair varsayımsal varsayımdan başlar. Bu sürekli savaş durumunda, bireylerin adil bir toplumu ifade edebilecek bir sosyal bedene ihtiyacı vardır.
Sonuç olarak, bireyler kendi aralarında çatışmaya karşı doğal eğilimlerini terk etmelidirler ve bunun için hükümeti mutlak bir hükümdarlığa bırakmayı kabul ederler. Böylece, Hobbes, herkesin herkese karşı doğal yasasını sürdürmeye izin veren yönetim biçimi olan siyasi mutlakiyetçilik teorisyeni oldu.
Rousseau'ya göre Doğa Durumu
Rousseau, 1712'de Cenevre'de doğmuş bir filozoftur. Bir hükümet biçimini meşrulaştırmanın temeli olarak insanlar arasında bir sosyal sözleşme fikrini Locke ve Hobbes ile paylaşır. Bununla birlikte, Doğa Durumu hakkındaki görüşü açıkça farklıdır. Rousseau, medeniyetsiz insanın içgüdülerine göre yaşadığını, insanın tek başına ve temel ihtiyaçlarına cevap veren saf bir hayvan olduğunu savundu.
Doğal haldeki insan ne iyi ne de kötüdür, ancak bir masumiyet durumunda doğaya tamamen entegre olmuştur. Doğa Durumundaki yaşamda insan mutlu bir şekilde yaşadı, ancak işbölümü ve özel mülkiyetin ortaya çıkışı bir arada yaşamayı daha karmaşık ve zor hale getirdi.
Böylece doğal eşitlik ve mutluluk zayıflamaya başladı. Bu, yaygın bir varoluş bozulması yaratır. Toplumdaki bu yozlaşmanın üstesinden gelmek için Rousseau, eşitsizlikleri sona erdiren bir sosyal sözleşme olan bir anlaşma ihtiyacını önerdi. Bu sosyal sözleşme herkes arasında karar verme özgürlüğüne dayanmalıdır, bu nedenle demokrasi, otantik Doğa Durumuyla en iyi bağlantı kuran yönetim sistemidir.
Fotoğraf: iStock - Kalıntılar