Pazartesi
Bugünlerde Muhafazakar Parti’ye yetişmek için hızlı hareket etmemiz gerekiyor. Kısa bir süre önce altı grup bir ölüm sarmalının içinde kalmıştı. Muhafazakar sağın “beş ailesi” – Avrupa Araştırma Grubu, Kuzey Araştırma Grubu, gülünç bir şekilde adlandırılan Common Sense Group, Yeni Muhafazakarlar ve Muhafazakar Büyüme Grubu – ve herhangi bir şey yapamayacak kadar zayıf olan Tek Ulus ılımlıları.
Geçen haftadan bu yana bir tane daha ekleyebiliriz: Daily Telegraph’ın Muhafazakarların seçimleri yok etmeye doğru ilerlediğini gösteren YouGov anketini finanse eden gizemli İngiliz Muhafazakar İttifakı ve (yanlış olan tüm bu konularda uzmanlaşmış Muhafazakar meslektaşı Lord Frost da dahil) tüm yabancıların Ruanda’ya sınır dışı edilmeli. Bunun ardından muhafazakarların sözde seçim gurusu Isaac Levido, muhafazakarların biraz birleşmeleri gerektiği sonucuna vardı.
Belli ki muhafazakarlardan çok para kazanıyor ama güvenilirliğinin zedelenmesinden pişman olacak çünkü bu sadece başka bir parçalanmış grubu ateşledi. Liz Truss, Jacob Rees-Mogg ve Simon Clarke liderliğindeki yeni Halkın Muhafazakarlığı hareketi, lansman etkinliğini Şubat ayının başlarında gerçekleştireceğini duyurdu.
Şimdi, bunun onu Truss’un ilişkilendirdiği her şeyi “popüler” olarak etiketlemeye iteceğini düşünebilirsiniz – son gezisi pek iyi bitmedi – ama o benim için kesinlikle çok popüler. Bu bir tasarımcının hayalidir. 2022 liderlik lansman etkinliği rakipsizdi. Kapıyı bulmakta hiçbir zorluk yaşamayan milletvekilleri ve medyayla dolu bir odada yolunu bulamadığı için başlangıçta garip bir duraklama yaşandı. Kısa bir kampanya konuşmasının ardından seyircilerin arasından geçerek pencereden dışarı çıkmaya çalıştı. Birinci kattaydık. Bu tür bir komedi zamanlamasını satın alamazsınız. İlginç bir şekilde, popüler muhafazakarlık, bazı kısımları diğerlerinden daha popüler olacak şekilde, daha başlamadan bölünmüş olabilir. Clarke hile yaptı ve Sunak’tan Liz’e tek kelime etmeden gitmesini istedi. Ona karşı komplo kurarak Rishi’ye sadıkmış gibi davranıyor. Bir gün işleyen bir hükümete sahip olmanın ne demek olduğunu hatırlayabiliriz.
Salı
Sanırım sonunda realite TV şovlarıyla işim bitebilir. Yıllarca, beni düşünerek yapılmış olabilecek The Great Pottery Throw Down’ı sadakatle izledim. Seramik tutkunu, düzenli olarak sergilere katılıyor ve sahip olduğum çömlekler için artık yerim olmamasına rağmen koleksiyonculuğu bırakmaya hiç niyeti yok. Ama bu yeterli. Bunun nedeni kısmen her serinin bir öncekinin tekrarı gibi görünmesi, ama çoğunlukla formatın kendisinin çok yüzeysel olması. Çömlekçilerin kullanması beklenen beceriler olan zanaatkarlığa neredeyse hiç vurgu yapılmıyor. Bunun yerine gösterinin neredeyse tamamı yarışmacıların “kişisel yolculuklarına” ayrılmış durumda. Yaptıkları çaydanlık, 10 yıldır deniz kenarında yaşama deneyimlerini vurguluyor. Birkaç ay önce trajik bir şekilde ölen sevgili kedilerinin reenkarnasyonu bir klozettir. Bütün bunlar doğru olabilir ama beni pek ilgilendirmiyor. Tanımadığım ve dizi sonunda unutacağım 10 kişinin kişisel yolculukları beni ilgilendirmiyor. Bilmek istediğim şey benimle konuşan seramikler yapıp yapamayacakları. Kili sanat eserine dönüştürebilecek bir kaliteye sahiptir. Ve hiçbir şey, bir sunucunun sürekli olarak berbat şakalarla sözünü kesmesi kadar bozuk bir format olamaz. Yani realite şovları, sahte bir TV anlatısını takip etmek yerine gerçek şeyler yapan insanlara ne kadar erken dönerse o kadar iyi. Orada. Artık rant yok.
Çarşamba
Desert Island Discs’e konuk olmak yapılacaklar listemin üst sıralarında yer alırdı. Elbette bu gerçekleşmeyecek ama bu beni zaman zaman sekiz müzikal seçimimin ne olacağını düşünmekten alıkoymuyor. Ancak çellist Sheku Kanneh-Mason evet dediği için pişman olabilir. Bu hafta harika geçen bölümün sonuna doğru sunucu Lauren Laverne ona Baloların Son Gecesi’ni oynayıp oynamadığını ve Rule, Britannia! hakkında ne düşündüğünü sordu. Soru hiçbir çıkar gözetmeden, herhangi bir gündem olmadan soruldu ve Kanneh-Mason düşünceli bir yanıt verdi. Albert Hall’da çalmak benim için bir onurdu ama sonundan önce ayrıldı; müzisyenlerin kalmasına gerek yok, Rule, Britannia! onu rahatsız etti. Belki de organizatörlerin Dün Gece finali hakkında tekrar düşünmesi gerekiyor. Bu öfkeyle ya da çatışmayla söylenmedi. Sadece bir görüş beyanı. İdeal bir dünyada falan. Muhtemelen geçen Pazar gününe kadar önceden kaydedilen röportaj hakkında iki kez düşünmemişti. Sonra sağcı gazetelerin İngiliz geleneklerine yönelik bir başka hayali saldırı karşısında öfkelenmesiyle kıyamet koptu. Bu kültür savaşları artık çok yorucu olmaya başladı. Londra’nın kuzeyindeki Michaela Okulu’nda, kendisini “Britanya’nın en katı müdürü” ilan eden Katharine Birbalsingh tarafından yönetilen bir okul var. Okul, Müslüman çocuklara ibadet odası sağlamadığı için dava ediliyor. Birbalsingh, Michaela’nın laik bir okul olduğunu ve hiçbir inanca hitap etmediğini söyleyerek bu teklifi reddetti. Bu tamamen katıldığım bir pozisyon. Bütün okulların dini bir kenara bırakmasının iyi olacağını düşünüyorum. Ancak Michaela’da laikliğin dereceleri olduğu ortaya çıktı. Bildirildiğine göre, günlük toplantı sırasında Tanrı Kralı Korusun, Sana Yemin Ediyorum Ülkem ve Kudüs sırayla söyleniyor. Bu üç ilahinin/ilahinin sözlerinde örtülü bir Tanrı fikri bulunmaktadır. Ve dünyadaki en iyi niyetle, o gerçekten bir Hıristiyan tanrısıdır. Bu yüzden Birbalsingh’e, Müslüman çocuklara neler olduğunu anlatmadan önce toplantı rutinini hızla yeniden düşünmesini öneriyorum.
PERŞEMBE
Aktör Tom Hollander, ABD’deki bir sohbet programında, Süpermen’in yıldızı Tom Holland’a Yenilmezler’deki rolü nedeniyle verilen ikramiyeyi nasıl aldığını anlattı. İki oyuncu aynı menajeri paylaştı ve Hollander, birdenbire aşırı derecede zengin olduğunu bildiren bir e-posta aldı. Yaklaşık bir saat boyunca. Durumunun iyi olduğunu ve iyi bir hayat kazandığını düşünen Hollander artık kıskançlığa kapılmıştı. Çünkü Hollanda’nın yedi haneli ödemesi nihai bir komisyon ya da ikramiye bile değildi. Bu sadece geçici bir ödemeydi çünkü buna değdi. Paranın yakın adaşının hesabında kalsaydı Holland muhtemelen farkına bile varmazdı. Yalnızca bir kez yanlış kimlik kurbanı oldum. Neyse ki bu benim avantajıma çalıştı. 1989’da serbest yazar olarak çalışmaya yeni başlamıştım – özgeçmişimdeki yaklaşık 10 yıllık boşluğu açıklamayı gerektirmeyen aklıma gelen tek kariyerdi – ve ilk makalemi Pazar günü Independent’a gönderdim. spesifikasyona göre. Bunun son olacağını düşündüm. Boşlukta yazdığımı ve hiçbir zaman bir yanıt alamayacağımı. Dikkat çekici bir şekilde, yazı editörü onu okudu, beğendiğini söyledi ve bana 400 £ teklif etti. Daha sonra beni romancı Jim Crace’le karıştırdığını keşfettim. Hatasını anladıktan sonra ürün başına yalnızca 200 £ aldım. Kelime oyunu yapmadım. Yerimi biliyordum.
Cuma
Westminster’da yine uzun ve gergin bir gece. Bu sefer Avam Kamarası’nda değil. Muhafazakarlar birbirlerine karşı yürüttükleri uzun savaşa bir anlığına ara verilmesi çağrısında bulunmuştu. Ancak Bellamy kafe/restoranında her yıl son derece rekabetçi olan basın lobisi yarışması yapıldı. Bu yıl yazılı basın, televizyon ve radyodan 5’er kişilik 20 ekip vardı. Guardian ekibi, Peter Walker, Andy Sparrow, Aletha Adu ve sizin ekibinizle birlikte siyasi editörümüz Pippa Crerar tarafından kahramanca yönetildi. Şaşırtıcı bir şekilde, hepimiz kralın prostatı için dua ederken duruşma bir dakikalık saygı duruşuyla başlamadı. Bu hafta Parlamento’daki neredeyse tüm görüşmeler, geri kalanımızla aynı tıbbi sorunları yaşayan kraliyet ailesine saygı duruşunda bulunulmasıyla başladı. Bunun yerine, hemen “Pot Luck” ve “Şarkı Sözleri” başlıklı turlarla sıkışıp kaldık. Büyük bir itibarla, bundan sonra pelotonda sonuncular arasında yer aldık. Açıkçası, bu kelimeleri kasvetli bir Britpop’a ya da “sözde klasik” Taylor Swift’e bilseydik utanırdım. Eğer sorular Mozart ya da Verdi’nin aryaları ya da hatta Leonard Cohen ya da Joni Mitchell’in eserleri hakkında olsaydı, kesinlikle turu basardık. Her Oasis şarkısının sözlerini okuyabilen insanlardan her zaman derin bir şüphe duymuşumdur. Dört turdan sonra masanın daha da ortasına gelmiştik ve Pippa hepimize heyecan verici bir moral konuşması yaptı. Eğer gelişme göstermezsek hepimiz kovulacaktık. Bazen sert aşk işe yarar. “Seçimler”de joker karakterimizi oynayarak 10 üzerinden 20 puan aldığımız hareketli bir final turu yaşadık. 2017’de kimin seçildiğini %99’un üzerinde oyla zahmetsizce yanıtladık. Cevap, güvenli olduğu bilinen ülke Ruanda’dan Paul Kagame. Oldukça saygın bir altıncı beraberliğe ulaştık. Çok övüngen değil ama sessizce etkili. Sonuncusu… Büyük Britanya Haberleriydi.