Kolu çektiğinde, bir kişi için yeterince büyük bir boşluk belirdi. Her odada, sırrının yalnızca oda sahibinin bildiği gizli bir oda vardı. Bu aynı zamanda talihsiz bir olay durumunda hazırlanacak saklanma yeri olacaktı.
Genellikle, sığınağın açıklaması aile reisi tarafından gizli bir nota yazılır ve sadece odanın sahibi onu okurdu. Önceki hayatında kontun ailesinin bir üyesi olarak hiç tanınmayan Aria, ölümünden bir ay önce böyle gizli bir yerin var olduğunu anladı.
Ve başarılı Mielle’in kıskançlığı ve yaşadığı boyun eğmez gerçeklikle çıldırdığı sırada tesadüfen karşılaşmıştı. O sırada aklını kaçırmış olan Aria, odasının duvarlarındaki ve çerçevelerindeki her şeyi yok etmişti. Zemine düzinelerce nesne serpilmişti ve attığı vazolardan biri yanlışlıkla duvardaki düğmeye çarparak gizli yeri açığa çıkardı.
‘Tüm bunlara rağmen, gerçekten önemli olduğunda kullanamadım.’
Aria, ölümü yaklaştığında, saklanması gereken durumda saklanmadığı için önceki hayatında hiç kullanmadığı gizli alanı, ona hayatını geri vermiş olan kum saati için kullanmaya karar verdi.
Tık tık!
Kum saatini sakladığı anda kapıda sert bir vuruş oldu. Sadık köpekler gelmiş gibiydi. Onları çağırır çağırmaz, şövalyeler aceleyle odaya girdiler, her birinde Aria için birer bardak su vardı. Sanki bir tanrıya armağan ediyormuş gibi tek dizlerinin üzerine eğildiler ve Aria her bir kupayı kabul ederken parlak bir şekilde gülümsedi.
“Bundan sonra bana göz kulak ol.”
‘Benim sevimli yavrularım!’
———————-
3. Değişen Gelecek
Aria kısa süre sonra Mielle’in elbisesini iade etti. Elbiseyi bir an önce elinden çıkarmak istediği için yıkamadı bile.
Mielle’in yüzü, elbiseyi yırtmadan geri veren Aria’ya baktığında tuhaf görünüyordu. Muhtemelen Aria’nın elbisesini korkunç bir halde geri getireceğini düşünmüştü.
Elbette, Aria’nın öyle yapmak için büyük bir arzusu vardı, ancak bu tür suçları işlemenin kendisini şu anda sadece biraz daha iyi hissettireceğini ve daha sonra durumunun daha da kötüleşmesine neden olacağını öğrendikten sonra, bunu yapmadı.
Dahası, sayısız insan onun elbiseyi Mielle’den ödünç almasını izlemişti, bu yüzden karmaşa içinde iade edemiyordu. Her şeyden önce, o iğrenç bakışları olan adam elbisenin sahibini aramaya gelebilir, bu yüzden elbisenin Mielle’in soyunma odasında güvende tutulması gerekiyordu.
“Artık birkaç kıyafet satın aldığıma göre, onları sizden ödünç almam gerekecek bir durum olmayacak.”
“Daha fazlasını ödünç alabilirsin, ama şimdilik memnunum.”
Aria’nın kendi kendine ne düşündüğüne dair hiçbir fikri olmayan Mielle rahatladı. Sonra Aria, Mielle ile yüzleşirken nazikçe gülümsedi.
Mielle’in geçmişte kendisini zekice taciz ettiğinde ne düşündüğü Aria’ya belli belirsiz açıktı. Uygulama düşündüğünden daha eğlenceli ve eğlenceliydi. Mielle bu yüzden onu bu kadar uzun süre taciz etmişti.
‘Aptal sürtük! Umarım bu adam beni Mielle zanneder.’
Gelecekte olsaydı olmazdı. Mielle o zamanlar Aria’dan çok farklı bir görünüme, tona ve havadar bir atmosfere sahipti, ancak bunun dışında diğer tüm dış özellikler aynıydı: parlak sarı saçlar, porselen ten, ortalama boy ve benzer yaş. Son olarak, ikisi de Roscent’in genç hanımlarıydı. Mielle ve Aria’nın birçok ortak özelliği vardı.
Aria’nın durumunda, genç yaşta düzgün yemek yiyemiyordu, bu yüzden Mielle’den biraz daha kısaydı, ancak bu nedenle, Mielle ondan bir yaş küçük olmasına rağmen ikisi de aynı boydaydı. Bu yüzden ikisi bir arada olsaydı, uzaktan biri bu ikisini ayırt edemezdi.
Elbette insanlar Mielle’in zarafetini Aria’nın zarafetinden sadece duruşuyla ayırt edebileceklerdi, ama Aria zarafetini geliştirmek için çalışmaya başladığından beri bu boşluk yavaş yavaş kapanmaya başlamıştı.
İnsanlar, Kont Roscent’in kızı düşünüldüğünde Mielle’nin tek kişi olduğunu düşüneceklerdi, bu yüzden adam ailesinin adı ve dış özelliklerine göre arama yapacak olsaydı, Aria’nın adının ortaya çıkmayacağı çok muhtemeldi. Sadece bu da değil, Mielle’in Oscar’dan aldığı elbisenin kendisi de bir tuzaktı.
Bu elbise Aria’ya değil, Mielle’e aitti. Hediyeyi alan Mielle, civarda tanıştığı herkese övünerek, Frederick Dükü ailesinin mührünü taşıyan kırmızı yakutla süslenmiş elbisenin güzel olduğunu söylemişti.
Bu nedenle, o adam onu asla bulamayacaktı. Bu şekilde düşünen Aria rahatlamış hissetti. Halkın genellikle toplandığı yere gitmediği sürece, tehlikeye karşı tamamen güvende olabilir, ancak her şeye hazır olmak daha iyiydi.
Gelecekle ilgili engin bilgisi nedeniyle, öngörülemeyen bir gelecek korkusu, sıradan insanlarınkinden kat kat daha fazlaydı, özellikle de zaten hayatını bir kez kaybettiği ve bu kez bir daha kaybetmemeye kararlı olduğu için.
Mevcut durum, olanlardan farklıydı. Ona çarpan iyiyse, düşünmeye değer olabilirdi, ama kötüyse, her ne pahasına olursa olsun bundan kaçınması gerekiyordu. Mielle’in tüm riskleri ve tehlikeleri kendine alacağını uman Aria, etrafına sağlam duvarlar inşa etmeye devam etti.
“Bu elbise, tanıştığım herkes, sahibi olmamama rağmen güzel olduğunu söyleyerek onu övdü.”
‘Lütfen o elbiseyi giy ve içinde dolaş. Elbisenin senin olduğunu herkese övün. ‘
Aria ona hikâyeyi anlattığında, Mielle’in yüzü sertleşti. Elbise o kadar değerliydi ki, Mielle bile onu giyemedi, ama o başka birinin giymesini de istemedi. Aria, Mielle’in dostane ifadesini sürdüremediğini gördü, bu da onun çok kızmış olması gerektiği anlamına geliyordu, bu da tam olarak Aria’nın umduğu şeydi.
Mielle’in Oscar’ın hediye ettiği elbiseyi giydiğini ve kalabalığın arasında birkaç kez dolaştığını hayal eden Aria, odasına yöneldi. O gün her şey o kadar iyi gitti ki bilinçaltında mırıldanıyordu.
***
Neyse ki markette tanıştığı adam Mielle veya Aria’nın peşine düşmedi. Bu arada Aria, gitmeden önce Sarah’nın çay partisine kaç kişinin katılacağını sordu.
“Leydi Aria ve ben de dâhil olmak üzere, toplam altı kişi olacak.”
Bunu istemesinin nedeni, misafirlere önceden işlemeli mendiller hazırlamaktı. Kadın aristokratlar arasında, işlemeli eşyaların birbirlerine takdim edilmesi, bağ kurma yöntemi olarak kullanılıyordu.
Geçmişte erkeklerden güzel, parlak mücevherler alan Aria, işlemeli hediyeleri takas etmenin ne işe yaradığını anlamakta güçlük çekti, ama Sarah ona diğer seçenekleri anlattığında başını sallamak zorunda kaldı.
Kadınlar, nakışlı eşyalar dışında, başkalarına hediye olarak verilmeden önce annelerine veya kız kardeşlerine onay için gösterilen elle çizilmiş resimler, antika şiirler ve basit denemeler de hediye ediyorlardı.
Mielle ile bu tür eylemlerde bulunması gerektiğini düşünen Aria, o kadar hasta hissetti ki tiksintiyle kusmak üzereydi, ancak zar zor tuttu. Zehirden yapılmış boya ve mürekkebi kullanacaksa sorun olmazdı, ama Mielle ile bu tür eylemler yapma düşüncesi iğrençti. Bahsetmiyorum bile, diğer genç bayanlarla gerçekten böyle şeyleri değiş tokuş edip edemeyeceği sorusu vardı. Bunları yazamıyordu çünkü ilk başta nadiren kitap okumuştu.
“… Leydi Aria? Cildiniz… ”
“Ah, üzgünüm… Ben biraz hissediyorum …”
Aria’nın, bazı şeyleri anlattıkça cildinin daha da solduğunu doğrulayan Sarah, birkaç seçenek arasından mendili tavsiye etti. Bunun nedeni, Aria’nın kendini reddedilmiş hissetmesine neden olmadan yeteneklerinin çiçek açmasına izin vermesiydi.
“Her ailenin amblemini işlemek çok karmaşık olduğundan, imparatorluğun mührünü üzerlerine koymak yeterli.”