Uncial komut dosyası
Uncial bir olduğunu majuscule [1] komut ya genel olarak 8 asır, MS 4. kullanılan (büyük harflerle tamamen yazılmış) Latince ve Yunanca din bilginleri . [2] Uncial harfler Yunanca , Latince ve Gotik yazmak için kullanıldı .
geliştirme
Erken uncial yazı büyük olasılıkla geç rustik başlıklardan gelişmiştir . İlk formlar, papirüs gibi daha pürüzlü yüzeyler için daha uygun olan köşeli, çok vuruşlu harflerin aksine , yeni parşömen ve parşömen yüzeylerinden yararlanan basit yuvarlak formları kullanan geniş tek vuruşlu harflerle karakterize edilir . Bu tür bir fragmanı olarak uncial eski örneklerde, de Bellis macedonicis olarak British Library geç 1. erken 2. yüzyılın, [3] tüm harfleri birbirinden kesilir ve kelime ayrılması tipik olarak kullanılmaz. Bununla birlikte, sözcük ayrımı daha sonraki uncial kullanımın özelliğidir.
Senaryo yüzyıllar içinde geliştikçe, karakterler daha karmaşık hale geldi. Spesifik olarak, MS 600 civarında, temel vuruşların süsleri ve abartıları daha fazla el yazmasında görünmeye başladı. Yükselenler ve inenler ilk büyük değişikliklerdi, ardından temel vuruşta aletin bükülmeleri ve üst üste binmeler geldi. MS 800 dolaylarında daha kompakt küçük yazılar ortaya çıktığında, bazı gelişmiş uncial stiller bu basitleştirilmiş, daha küçük yazıların temelini oluşturdu. Uncial, özellikle İncil'in kopyaları için hala kullanılıyordu ve 10. yüzyıla kadar azaldı. Karolenj Rönesansından önceki en büyük sayı olan, günümüze ulaşan 500'den fazla uncial el yazısı kopyası vardır .
Formlar
Genel olarak, uncial yazının bazı ortak özellikleri vardır:
- ⟨f⟩, ⟨i⟩, ⟨p⟩, ⟨s⟩, ⟨t⟩ nispeten dardır.
- ⟨m⟩, ⟨n⟩ ve ⟨u⟩ nispeten geniştir; ⟨m⟩ kavisli vuruşlarla oluşturulur (düz bir ilk vuruş erken bir yazı olduğunu gösterse de) ve ⟨n⟩, onu ⟨r⟩ ve ⟨s⟩'den ayırmak için ⟨ɴ⟩ olarak yazılır.
- ⟨e⟩ kavisli bir vuruşla oluşturulur ve kolu (veya hasta ) üst eğri ile bağlantı kurmaz; kolun yüksekliği ayrıca yazının yaşını da gösterebilir (yüksek bir konumda yazılmış, yazı muhtemelen erkendir, eğrinin ortasına daha yakın yazılmış bir kol daha sonraki bir yazı olabilir).
- ⟨l⟩ küçük bir tabana sahiptir, bir sonraki harfe bağlanmak için sağa doğru uzanmaz.
- ⟨r⟩ uzun, kavisli bir omuza sahiptir ⟨ ꞃ ⟩, genellikle bir sonraki harfle bağlantılıdır.
- ⟨s⟩, " uzun s " ⟨ſ⟩'ye benzer (ve onun atasıdır) ; uncial'da ⟨ ꞅ ⟩, ⟨f⟩'den çok ⟨r⟩'ye benziyor.
Daha sonraki uncial yazılarda, harfler bazen gelişigüzel çizilir; örneğin, ⟨ll⟩ taban çizgisinde birlikte çalışır, yaylar (örneğin ⟨b⟩, ⟨p⟩, ⟨r⟩'de) gövdelerine dokunmak için tamamen eğri değildir ve komut dosyası genellikle daha önce olduğu kadar net yazılmaz .
Ulusal stiller
- Afrikalı (yani Roma Kuzey Afrikalı ) uncial diğer uncial formlarından daha açısaldır. Özellikle ⟨a⟩ harfinin yayı özellikle keskin ve sivridir.
- Bizans uncial'ın iki benzersiz özelliği vardır: "bd uncial", yarı-uncial'a daha yakın olan (aşağıya bakınız) ⟨b⟩ ve ⟨d⟩ biçimlerini kullanır ve 4. ve 5. yüzyıllarda kullanımdadır; 5. ve 6. yüzyıllarda kullanımda olan "br" uncial, diğer harflerden iki kat daha büyük bir formb has formuna ve taban çizgisine dayanan bir yay ve taban çizgisinin altına uzanan bir ⟨r⟩ biçimine sahiptir. .
- İtalyan uncial'ı yuvarlak harflere (⟨c⟩, ⟨e⟩, ⟨o⟩ vb.) sahiptir ve üstleri daha düzdür ve keskin bir yay ile (Afrika uncial'da olduğu gibi), ⟨d in'de dikey sap yerine neredeyse yataydır ve çatallıdır topuzlar (yani tırnaklar gibi ⟨f⟩, ⟨l⟩, ⟨t⟩ ve ⟨s⟩ gibi bazı harflerle).
- Insular uncial (ayrı Insular yazısıyla karıştırılmamalıdır ) genellikle kesin kelime ayrımına sahiptir ve vurgulu hecelerde aksan işaretleri vardır, bunun nedeni muhtemelen İrlandalı yazıcıların Latince kökenli bir dil konuşmamasıdır. Ayrıca spesifik olarak dar görüşlü kullanımı scribal kısaltmalar , kullanım sırasında takoz şekline sahip diğer uncial formlarda bulunmayan topuzlar biraz ⟨m⟩ veya ⟨h⟩ (bir kelime sonunda) ve süslemek ile "asılı ⟨i⟩" indis bağlamak hayvanlar ve noktalar içeren yazı ("Insular noktalama", genellikle üçlü gruplar halinde).
- Fransızca (yani, Merovingian ) uncial, ince inişler (⟨g⟩, ⟨p. vb.), ortasından daha yükseğe geçen çizgileri olan bir ⟨x⟩ ve kıvrılmış bir gövdeye sahip bir ⟨d⟩ kullanır (biraz elma) ve birçok balık, ağaç ve kuş süslemesi vardır.
- Kiril el yazması, dokuzuncu yüzyılın sonlarında Yunanca uncial'dan geliştirildi (çoğunlukla Glagolitik alfabenin yerini aldı ) ve başlangıçta Eski Kilise Slav ayin dilini yazmak için kullanıldı . Daha önceki forma ustav (11-14. yüzyıllarda baskın olan) adı verildi ve daha sonra yarı-ustav yazısı (veya poluustav , 15-16. yüzyıllar) haline geldi.
etimoloji
Kelimenin orijinal anlamı hakkında bazı şüpheler var. Uncial kendisi muhtemelen gelen Aziz Jerome için 'ın önsöz Job Kitabı o formu bulunur, uncialibus ama bu bir anlaşılarak olması mümkündür inicialibus (bu bağlamda biraz mantıklı olsa da) ve Jerome paragrafların başında bulunan daha büyük ilk harflere atıfta bulunmuş olabilir.
- Gerçek gönüllü kıdemli sözlükler, membranis purpureis auro argentoque tanımlarında vel, vel uncialibus ut vulgo aiunt litteris onera magis exarata quam kodeksleri.
- "Arzu edenler eski kitaplara sahip olsunlar, ya da mor parşömen üzerine altın ve gümüşle yazılmış kitaplar ya da halk arasında denildiği gibi (kitaplar yerine) onsial harflerle yazılmış külfetler olsun."
Klasik Latince'de uncialis hem "inç yüksekliğinde" hem de "bir ons ağırlığında" anlamına gelebilir ve Jerome'un bu konuda kumar oynaması mümkündür; muhtemelen kodeksin diğer anlamı olan "tahta blok" ile de oynuyor olabilir .
Bu senaryoyu tanımlama anlamında uncial terimi ilk olarak 18. yüzyılın başlarında Jean Mabillon tarafından kullanılmıştır . Daha sonra tanımı Scipione Maffei tarafından rafine edildi ve bu yazı Roma'nın kare başkentlerinden farklı olarak bu yazıya atıfta bulunmak için kullandı .
Diğer kullanımlar
Uncial kelimesi bazen, özellikle ufacık ile kaleme alınanlardan farklı olarak, uncial olarak yazılmış el yazmalarına atıfta bulunmak için de kullanılır. En dikkate değer Yunan unciallerinden bazıları şunlardır:
- Codex Sinaiticus
- Codex Vatikanus
- Codex Alexandrinus
- Codex Bezae
- Codex Petropolitanus Purpureus
Petropolitanus, bazıları tarafından optimum uncial stili içerdiği kabul edilir. Aynı zamanda karakterlerin ne kadar büyüdüğünün bir örneğidir.
Bu el yazmaları hakkında daha fazla ayrıntı için bkz. Guglielmo Cavallo Ricerche sulla Maiuscola Biblica (Floransa, 1967).
Modern kaligrafi genellikle, daha sonraki 7. ila 10. yüzyıl örneklerine kıyasla muhtemelen en iyi olan, evrimleşmiş Latin temelli uncial el biçimini öğretir, ancak kuşkusuz, Latin uncial'daki varyasyonlar Yunancadan çok daha geniş ve daha az katıdır. Modern uncial, daha el yazısı yazılarda bulunan bazı geleneklerden , süslemeler, değişken genişlik vuruşları ve hatta bazen merkez eksen eğimi kullanarak büyük ölçüde ödünç aldı .
Blackletter yazı tiplerinin 20. yüzyıla kadar yazılı Almanca için devam eden yaygın kullanımıyla karşılaştırılabilir bir şekilde, uncial harf biçimlerine benzeyen Gael harf biçimleri, 1950'lere kadar İrlanda'da tipografi için geleneksel olarak kullanıldı . Yazı, belge adları, anıtlar üzerindeki yazılar ve diğer 'resmi' kullanımlar için hala bu şekilde yaygın olarak kullanılmaktadır. Kesin konuşmak gerekirse, Gal yazısı tek biçimli değil, yalıtkandır. Uncial Greek (yaygın olarak Yunanlılar tarafından "Bizans harfleri" olarak adlandırılır) bu güne kadar Yunan Ortodoks Kilisesi ve Yunanistan'daki çeşitli kurum ve kişiler tarafından yaygın olarak kullanılmaktadır . Modern Yunan Devleti, Yunan Bağımsızlık Savaşı sırasında Yunan geçici hükümetlerinin birçoğunun yaptığı gibi, resmi sıfatla (mühürler, hükümet belgeleri vb. gibi) çeşitli vesilelerle uncial yazı kullanmıştır . Modern Yunan Devleti tarafından uncial kullanımın yüksekliği, 1967-74 Yunan askeri cuntası sırasında, Yunan Drahmisi madeni paralarının bile üzerlerinde uncial harfleri olduğu zamandı . Metapolitefsi'den bu yana, Yunan Devleti uncial yazı kullanmayı bırakmıştır.
yarı uncial
Terimi, yarı uncial veya yarı uncial birinci ile dağıtılan Scipione Maffei , İstoria diplomatica (Mantua, 1727); [ Kaynak belirtilmeli ] o ünlü uncial bir cut-down versiyonu gibi görünüyordu ayırt etmek kullandı Codex Basilicanus ait Hilary yazısının iki türlerinin hepsinde bölümleri içerir. Terminoloji 18. yüzyılın ortalarında René Prosper Tassin ve Charles François Toustain tarafından devam ettirildi .
Yaygın ve iyi belirlenmiş kullanıma rağmen, yarı uncial, normal uncial'a bir miktar organik borç önerdiği ölçüde zayıf bir isimdir, ancak her iki tür de eski kaynakları olan Capitalis rustica'dan miras kalan özellikleri paylaşmaktadır . [4]
İlk olarak 3. yüzyılda kullanıldı (en eski örneğini Leonard Boyle'un yaptığı gibi rustik yazının bir geçiş varyantı olarak kabul etmezsek ) ve 8. yüzyılın sonuna kadar kullanımda kaldı. Yarım uncial'ın ilk biçimleri pagan yazarlar ve Roma hukuk yazıları için kullanılırken, 6. yüzyılda yazı Afrika ve Avrupa'da (ancak tecrit merkezlerinde olduğu kadar sık değil) Hıristiyan metinlerini yazmak için kullanılmaya başlandı.
Yarım uncial formlar
Yarım uncial harflerin bazı genel biçimleri şunlardır:
- ⟨a⟩ genellikle yuvarlaktır ⟨ɑ⟩, bazen üstü hafif açık
- ⟨b⟩ ve ⟨d⟩, modern harflerle aynı dikey gövdelere sahiptir.
- ⟨g⟩ düz bir tepeye sahiptir, yay yoktur ve kavisli bir inişe sahiptir ⟨ᵹ⟩ (5 rakamına biraz benzer)
- ⟨t⟩ kavisli bir şafta sahiptir ⟨ꞇ⟩
- ⟨n⟩, ⟨r⟩ ve ⟨s⟩ uncial muadillerine benzer (modern harflerle karşılaştırıldığında aynı farklılıklarla)
mektuplar
Ayrıca bakınız
Referanslar
- Glaister, Geoffrey Ashall . (1996) Kitabın Ansiklopedisi . 2. baskı New Castle, DE ve Londra: Oak Knoll Press & The British Library , s. 494. ISBN 1884718140
- İngiliz Dilinin Cambridge Ansiklopedisi . Ed. David Kristal . Cambridge: Cambridge University Press , 1995. s. 258.
- İngiliz Kütüphanesi Bayan
- LE Boyle, "'Basilicanus of Hilary Revisited," İntegral Paleography'de , F. Troncarelli'nin önsözüyle (Turnhout, 2001), 105–17.