A. Antonov ASTC'de Sovyet yapımı bir askeri nakliye uçağı olan An-12 (NATO Cub kodlamasına göre - "Yunets") - kuruldu. Taktik askeri nakliye uçağı anlamına gelir. İlk uçuş, 16 Aralık 1957’i seri olarak üretti, seri olarak 1957 yılından 1973 yılına Irkutsk, Voronezh ve Taşkent uçak fabrikalarında üretildi. Sovyetler Birliği'nde çeşitli modifikasyonlara sahip toplam X-NUMX An-1248 uçağı üretildi.
An-12 haklı olarak olağanüstü uçak kategorisine giriyor. Zamanında, iyi bir teknik seviyede, yeterli miktarda inşa edilmiş, operasyonda iddiasız ve öğrenmesi kolay, yaratılan bu uçak, dünyaca şöhreti sadece O.K. Antonov'a ve tüm OKB ekibine değil aynı zamanda AI Mikoyan savaşçıları ve bombardıman uçlarına da getirdi. ve uçakları A. N. Tupolev, tüm Sovyet havacılık endüstrisi. Muhtemelen, 1960’lerden başlayarak, ulusal çapta tek bir büyük olay değil. hikayeler Bu nakliye uçağının katılımı olmadan: hala ıssız alanların geliştirilmesinden darbelere ve silahlı çatışmalara katılmaya kadar - bu, Lockheed’in C-130’iyle birlikte uzun yıllar boyunca gezegenin ana nakliye uçağı olarak kalan makinenin kullanım alanıdır.
Yaratılış Tarihi
1955 yazında, N. S. Khrushchev'in Antonov Tasarım Bürosu'na ilk ziyareti yapıldı. O yıllarda, PKP Merkez Komitesinin İlk Sekreteri “işçi kolektifleriyle tanışmak” için ülke çapında birçok geziler yaptı, ancak Kruşçev'in uzun süredir tanıdığı ve sempati duyduğu Antonov'u ziyaret etmek onun için çok sıradan değildi. Nikita Sergeyeviç Nikita Sergeyeviç, Kiev'deki uçak fabrikasında şimdiki meşhur An-1947 uçağını şahsen uçarken, 2'e geri döndüğünde, Oleg Konstantinovich Antonov'u Novosibirsk'ten Kiev'e taşınması için kişisel olarak ikna etti ve OKB'nin çalışmalarını yeni bir yerde organize etmesine tam destek sözü verdi. Tereddüt etmeden Antonov kararı o zaman verdi, şimdi Kruşçev yeni bir yerde nasıl çalıştığını görmek istedi.
O zaman, tasarım bürosu yükselişe geçti. An-8'in tasarımı üzerine yapılan çalışmalar tatmin edici bir şekilde gitti, genç tasarım ekibi büyüdü ve gerekli deneyimi kazandı ve Antonov'un kendisi de yeni yaratıcı fikirlerle doluydu. Kruşçev, An-8’in yaratılmasındaki ilerleme ile ilgili ayrıntılı olarak ziyarete geldi. Genel Sekreter'in özellikle ilgisini çeken, uçağının halihazırda tahtadan yapılmış tam boyutlu bir taşıt olan yolcu uçağıydı. Tesiste “H” endeksini alan uçağın kanatları, çift motorlu elektrik santrali, kuyruk düzeneği ve iniş takımları, ulaşım uçaklarının ilgili birimleriydi, sadece gövde, dairesel bir kesite sahipti. Kapatıldı ve yolcu taşımak üzere tasarlandı.
Nikita Sergeevich, bu gelişimin yabancı analoglarının varlığını sordu ve bu sınıftaki tüm otomobillerin her birinde dört motor bulunduğunu söyledi. Açıkçası, bu daha çok yolcu trafiğinin güvenliğini sağlama arzusundan kaynaklanıyordu. Bundan sonra Kruşçev, yeni Antonov uçağının da dört motora sahip olacağının damarlarında olduğunu söyledi. Muhtemelen o zaman Oleg Konstantinovich, ışığın çok başarılı An-12 askeri nakliye uçağını gördüğü için ona fikri açıkladı.
Antonov'a göre, dört motorlu yolcu uçağının yaratılması gerekiyordu, bu nedenle temel olarak bir taşıma varyantı inşa etmek nispeten kolaydı. Uçaktan bir taslak oluşturması gerekiyordu, ancak iki versiyonda sadece gövdenin ekipman ve kuyruk kısmında farklılık gösterecekti. Bu yaklaşım, uçağın tasarlanması, üretilmesi ve seri üretime hazırlanması, makinelerin çalışmasının hızlandırılması ve teknik personel tarafından geliştirilmelerinin kolaylaştırılması için önemli ölçüde hızlanmamızı ve azaltmamızı sağladı. Ek olarak, bir askeri nakliye uçağının şasisindeki yolcu uçakları, asfaltsız ve asfaltsız hava sahaları dahil olmak üzere çok geniş bir hava sahası ağından çalıştırılabilir. Bu, çevre hava hatlarına, merkezi otoyollarda zaten var olan konforu getirecektir. Dahası, gerçek bir askeri tehdit olması durumunda, tüm yolcu uçakları “sivil” arka gövdesini “askeri” olanla değiştirerek kolayca askeri araçlara dönüştürülebilir.
Rekor sürede yeni bir araba tasarımı yapıldı ve sadece 11 ay sürdü. Bir buçuk yıl sonra uçağın ilk prototipi üretildi. Yılın Aralık 16'i, yılın 1957'i, pilot pilot Ya. I. Vernikov başkanlığındaki ekiple ilk uçuşunu yaptı. Bir dizi fabrika ve durum testini geçtikten sonra, seri üretim için An-12 önerildi. Uçağın faaliyete geçmesi - 1959 yılı. Temel versiyon - An-10 orta menzilli yolcu uçağı, 7 Mart 1957'ten daha erken kalkış yaptı. Ancak yolcu versiyonunda, 108 yılında kullanım dışı olan tüm 1973 makineleri üretildi.
An-12 askeri nakliye uçağı, An-8'in yolcu versiyonuyla aynı hükümet kararıyla tasarlanan An-10 ile aynı şekilde yapıldı. Mükemmel kalkış ve iniş özelliklerinin bir kombinasyonu ve yüksek geçişli şasi kullanımı sayesinde, uçak günümüzde başarıyla çalışmaya devam ediyor. Bu uçağın yaratılması için, Baş Tasarımcısı Oleg Konstantinovich Antonov ve dört asistanına 1962'te bir fahri Lenin Ödülü verildi.
Uçak Tasarımı
Aerodinamik tasarımına göre, An-12 uçağı, tek kanatlı kuyruğu ve kuyruğunda bulunan kargo ambarlı dört motorlu yüksek turboprop tamamen metal yüksek kanatlı bir uçağıydı. Kabinin yükseltilmiş bir kuyruk bölümü ve büyük bir kargo ambarıyla birleştirilmesi, büyük ebatlı yüklerin yüklenmesi / boşaltılması ve inişlerinin paraşüt yöntemiyle yapılması için uygun şartların elde edilmesini mümkün kılmıştır. Uçak gövdesi alüminyum ve magnezyum alaşımlarından yapılmıştır.
Uçakta, 2800 kg yük kapasitesine sahip bir yükleme cihazı (vinç kirişi) ve yükleme, boşaltma ve bağlama işlemlerini hızlandırmayı ve kolaylaştırmayı kolaylaştıran kolayca çıkarılabilir bir taşıma bandı vardı. Yapısal olarak, gövde, An-10'in yolcu gövdesinin tasarımını neredeyse tamamen tekrarladı. Asıl fark, gövdenin arka kısmındaydı, burada bir kargo kapağı ve hava topçusu için donatılmış bir kabinin bulunduğu bir tüfek ünitesi vardı. Gövdenin orta kısmında, yolcu kabini yerine, sızdıran bir kargo kabini yapılmıştır. Bu durumda, kokpit dahil olmak üzere uçağın ön tarafı, yapısal olarak neredeyse% 100 üzerinde, uçak An-10'in önünü tekrarladı. Kokpit kapatıldı, hava geçirmez kargo bölmesinden bir kapı ile basınçlı bir bölme ile ayrıldı.
Nakliye işçisinin şasesi, uçağın karla kaplı, buzlu ve asfaltsız hava limanlarından havalanmasına izin veren yüksek manevra kabiliyetine sahiptir. Gövdenin arkasında bulunan kapaktan üretilen ekipman ve hacimli ürünler. “Yüksek uçak” düzeninin kullanılması nedeniyle, aracın kargo tabanının seviyesi zemine yakın yerleştirilir ve bu da uçağın yüklenmesini kolaylaştırır. Aynı zamanda, kargo kabininin zeminde, bir sedye yerleştirmek için demirleme üniteleri ve yuvalar vardır.
An-12 kanadının orta kısımlarında, 18 yumuşak korumalı yakıt depoları için bir yer vardı, orta kısımda 4 korumasız tanklar vardı. Uçağın kanadının alt ve üst yüzeylerinde kontrol kablolarına, hidrolik ünitelere, yakıt sistemine, yakıt göstergelerine ve yakıt doldurma kapaklarına erişim için kapaklar yerleştirilmiştir. Uçağın kanadının tüm elemanlarının ana yapısal malzemesi alaşımlı B95T idi.
An-12 askeri nakliye uçağının elektrik santrali, otomatik AB-20 kanatlı vidaları ve sola dönüşü olan dört adet AI-68 dört kanatlı motordan oluşmaktadır. Maksimum çalıştırmada, bu motorlar, 4000 HP'nin gücünü geliştirdi. Motor vidalarının çapı 4,5 metredir ve uçuş sırasında kanatların kurulum açısını ve geçiş yumuşatma işlemini değiştirmek için tasarlanmış hidrolik aktüatörlerle donatılmıştır. Uçağın yakıt sistemi, her biri çalan bir boru hattıyla birbirine bağlanan 6 tank gruplarını içeren sağ ve sol bölümlere ayrılmıştır. Yakıt kapasitesi 14 270 litredir.
Ek olarak, uçakta bir yangın sistemi, nötr bir gaz sistemi ve bir buzlanma önleme sistemi vardır. Sonuncusu motor kompresörlerinden gelen ılık havayı çalıştırmak için kullanılır. Sıcak hava, motorların hava girişlerini, sol iniş takımlarının hava girişini, kanat çoraplarını, radyatörleri ve kokpit fenerlerinin yan camlarını ısıtmak için kullanılır. Ek olarak, dengeleyici ve omurga ön kenarları, bıçaklar ve koka vidaları, kokpit kabininin ön camları elektrotermal ısıtma cihazları ile donatılmıştır.
An-12 uçağına takılan iniş taşıma ekipmanı şunlar içindir:
- İniş iniş mühendisliği ve askeri teçhizat ile hesaplamalar ve mühimmat, ayrıca 96 kişiye kadar olan personel sayısı.
- Hesaplamalarla birlikte kargo ve askeri teçhizatın paraşütle inmesi, Hava Kuvvetleri personelinin 58 kadar kişiye kadar miktarlarda olması.
- BL-52 vinçleri kullanarak - kargo merdivenleri (uçakta taşınan), kendiliğinden tahrikli olmayan donanımlar kullanılarak kendi motorları ile yüklenen ve kendiliğinden çalışan araçlara yükleme yapılması. 2 tona kadar ağırlık ağırlığının taşıma kapasitesi, vinç kullanılarak gerçekleştirildi. An-12'teki platformlara ve ekipmanlara kargo inişinin uygulanması için, bir taşıyıcı TG-12 vardır.
- Sıhhi versiyon, tıbbi personelin eşlik ettiği birleşik bir ordu sedyesinde yaralanan veya hasta olan 60'i taşıma imkanı sağlar.
Uçağın savunma silahı, makineyi arka yarımküreden düşman uçaklarının saldırılarına karşı korumak için tasarlanmış PV-23U top silah sistemi içerir. Bu sistem, iki adet HP-65 23-mm top, bir nişan ve bilgisayar ünitesi ve bir elektrik kulesi uzaktan kumanda sistemi bulunan bir DB-23U kıç taretinden oluşmaktadır. Bu kurulumun mühimmatı, 700 mermileridir (varil başına 350 mermi), ateş oranı varil başına dakikada 1350 dır.
Arka kabin oku kapalı. Ok, kokpit kabininin zırhlı camından (cam kalınlığı 110-135 mm) iyi bir görüş sağlar. Kıçtan kıç kabini oku 20 mm kalınlığında çıkarılabilir bir vücut zırhı ile kaplanmıştır. Pilot kabininin yanlarına ve koltuklarının altına 8 mm kalınlığında zırh plakası yerleştirilmiş, ayrıca pilotların koltuklarında zırh plakası ve zırhlı kafa plakası bulunmaktadır.
An-12 uçağı, ülkemizin hava kuvvetlerinin oluşumunda çok büyük bir rol oynadı. Bir zamanlar, An-12 en büyük BTA uçağıydı - askeri nakliye uçağıydı. Bu makine hem paraşütçülerin hem de havadan savaş ekipmanlarının toplu inişine izin verdi. Uçak, BTR-D'ye dayanarak yapılan iki savaş aracını, BMD-1 ya da BMD-2 havadan yayınlanan iki savaş aracını, kendinden tahrikli bir 2UM9 "Nona" ya da 60 paraşütçülerini devralabilir. Aynı zamanda uçağın kargo kabininde paraşütçüler dört sıra halinde düzenlenmiştir. İniş iki akarsuda gerçekleşir: ilki orta sıralardaki dövüşçüler, ikincisi uçağın kenarları boyunca yer alan dövüşçülerdir.
An-12 uçağı, SSCB tarafından Afganistan'daki 1979-1989 yıllarında, savaş koşullarında mükemmel hayatta kalma ve asfaltlanmamış yüksek irtifa hava alanlarına dayanma kabiliyetini kanıtlamak için büyük ölçüde kullanıldı. Uçak, kontrolde basitlik, operasyonda basitlik, yaratma uygunluğunun olağanüstü bir örneğidir. An-12 haklı olarak dünya ününü kazandı. Her zaman için, 30'ten daha fazla bu makinede çeşitli değişiklikler yapıldı. Askeri amaçlar için, acil durumlarda, askeri teçhizat ve silahlı kuvvetlerin personelinin taşınması, ayrıca kargo taşımacılığı, kurtarma ve insanlı uçak ve uzay aracı mürettebatının aranması, uzay objeleri, tehlike altındaki kişilerin aranması için aktif olarak kullanılmıştır. Bu uçağın iç hava kuvvetlerinin gelişimi üzerinde büyük etkisi oldu.
Bazı değişiklikler:
An-12А - 20 tona yükselen taşıma kapasitesine sahip uçağın modifikasyonu. Ayrıca, araçta toplam 16 6001 kapasiteli ilave yakıt depoları bulunuyordu. Uçak Irkutsk fabrikasında üretildi, 155 makineleri üretildi.
An-12B - uçağın kanat konsollarına ilave keson tanklarının takılması ve otonom motorun çalıştırılması için tasarlanan türbogenerator TG-16'un kurulumu ile modifikasyon. Seri olarak Voronej tesisinde üretildi.
An-12TP-2, astronavigasyon ve uzun mesafeli iletişim, yeraltı yakıt tankları araçlarının kurulumunu yapan kutupsal bir havacılık makinesidir. Aralık ayında, An-1961TP-12 ve IL-2 uçaklarının X-NUMX'i, Moskova-Antarktika'yı Mirny kutup istasyonuna uçtu ve binlerce kilometre uzunluğunda 18'a geri döndü.
An-12PP - iki ana gruba ayrılan elektronik karşı önlemlerle özel olarak donatılmış hava aracı jammer: havacılık birimlerini ve An-12PP'nin kendisi için kişisel koruyucu donanımları kapsayan grup koruma araçları.
An-12BK-IS - EW uçağı, An-12BK sürümünün bir modifikasyonu olan ve potansiyel bir düşmanın uçaksavar telsiz ekipmanından (havalanmasını yapan uçağın kendisi) kişisel koruma ekipmanı alan bir modifikasyon Ayrıca uçakta harici askıda bulunan konteynırlara karşılıklı girişimli "Leylak" 4 istasyonu, istasyon aktif gürültü paraziti, kızılötesi ve pasif parazit oluşturma cihazları yerleştirildi. 1970'te 45 uçakları üretildi, 1974'te 105 da yeniden donatıldı.
An-12МЛЛ - ejeksiyon sistemlerini test etmek için tasarlanmış uçan bir laboratuar. Uçak ufka herhangi bir açıyla fırlatma sağlayan döner kıçlı deney kabini ile donatıldı.
An-12BCC "Cyclone" - meteorolojik işlemlerin araştırılması, siklonların ve hava akımlarının gelişimi için uçan bir laboratuvar.
Uçuş performansı An-12:
Kaba ölçüler: uzunluk - 33,109 m, yükseklik - 10,525 m, kanat açıklığı - 38,015 m, kanat alanı - 121,7 kare. m.
Yük Kabini Ölçüleri (LxWxH) - 13,5x3,5x2,6 m.
Enerji santrali - X-NUMX turboprop motor AI-4M güç 20 x4 hp
Maksimum uçuş hızı 660 km / s'dir.
Seyir hızı - 570 km / s.
Boş uçak ağırlığı - 28 ton.
Maksimum kalkış ağırlığı - 61 ton.
Maksimum yük - 21 ton.
Yolcu kapasitesi - 90 askerleri veya 60 paraşütçüleri.
RџSЂR ° RєS, ROS ‡ RμSЃRєR ° SЏ RґR ° F "SЊRЅRѕSЃS, SЊ RїRѕR" RμS, R € "5700 RєRј â °.
Pratik tavan - 8600 m'ye kadar.
Mürettebat - 5-6 kişi.
Silahlanma: 2X23-mm silah HP-23 (namludaki 350 mermileri).
Bilgi kaynakları:
http://www.airwar.ru/enc/craft/an12.html
http://www.svavia.ru/ttd/ttd2.html
http://avia.pro/blog/an-12
http://kollektsiya.ru/samoleti/203-an-12-voenno-transportnyj-samoljot.html
http://russianplanes.net/planelist/Antonov/An-12