İtalyan bilim adamlarından oluşan bir ekip, şaşırtıcı ve karmaşık bükülmüş şekilleri dönüştürmenin bir yolunu keşfetti. Kaos teorisi Gerçek takılarda, göre yeni yaprak Chaos Journal’da yayınlandı. Bu parçalar sadece kaos teorisinden ilham almıyor. Doğrudan matematiksel ilkelerinden yaratılmıştır.
“Dağınık şekillerin gerçek, ışıltılı, ışıltılı fiziksel mücevherlere dönüştüğünü görmek tüm ekip için büyük bir zevkti. Onlara dokunup takmak da çok heyecan vericiydi” diyor. ortak yazar Eleonora Bellotta dedi Calabria Üniversitesi’nden. “Bir bilim adamının teorisi şekillendiğinde veya bir ressam bir tabloyu bitirdiğinde hissettiği zevkle aynı olduğunu düşünüyoruz.”
Kaos kavramı tam bir rastlantısallık önerebilir, ancak bilim adamlarına göre, çıktıları rastgele görünen, temel iç düzen kurallarını (borsa, isyan eden kalabalıklar, sara nöbeti sırasındaki beyin dalgaları veya hava. Kaotik bir sistemde, sistem kritik hale gelene kadar küçük etkiler tekrarlanarak büyütülür. Bugünkü kaos teorisinin kökleri bir şans eseri keşif 1960’larda bir matematikçi ve meteorolog tarafından Edward Lorenz.
Lorenz, bilgisayarların gelişinin daha iyi hava tahmini için matematik ve meteorolojiyi birleştirme fırsatı sağladığına inanıyordu. Sıcaklık, basınç, rüzgar hızı ve benzerlerindeki değişiklikleri açıklayan bir dizi diferansiyel denklem kullanarak havanın matematiksel bir modelini oluşturmaya koyuldu. İskelet sistemini yerine oturttuktan sonra, bilgisayarında her dakika bir gün için sanal bir hava durumu çıkaran sürekli bir simülasyon çalıştıracaktı. Ortaya çıkan veriler, doğal olarak meydana gelen hava durumu kalıpları gibiydi – hiçbir şey aynı şekilde iki kez olmadı, ancak açıkça altta yatan bir düzen vardı.
1961’in başlarında bir kış günü, Lorenz kestirmeden gitmeye karar verdi. Her şeye başlamak yerine, makineye başlangıç koşullarını vermek için sayıları doğrudan daha önceki bir baskıdan yazarak yarı yolda başladı. Sonra bir fincan kahve içmek için koridora çıktı. Bir saat sonra geri döndüğünde, önceki sürümü tam olarak tekrarlamak yerine, yeni baskının varsayılan hava durumunu önceki modelden o kadar hızlı saptığını gösterdi ki, birkaç varsayımsal “ay” içinde ikisi arasındaki tüm benzerlikler ortadan kalktı.
Bilgisayarın belleğinde altı ondalık basamak saklanır. Baskıda yer kazanmak için yalnızca üç tane çıktı. Lorenz, farkın – binde bir – önemsiz olduğunu varsayarak daha kısa sayıları girmiş ve yuvarlamıştı; büyük ölçekte hava durumu özellikleri üzerinde pek etkisi olması muhtemel olmayan küçük bir rüzgar esintisi gibi. ama Lorenz’in kendi denklem sisteminde, bu küçük farkların felaket olduğu ortaya çıktı.
Bu, başlangıç koşullarına duyarlı bir bağımlılık olarak bilinir. Lorenz daha sonra keşfini “Kelebek Etkisi“: Hava durumunu yöneten doğrusal olmayan denklemler, başlangıç koşullarına karşı inanılmaz bir duyarlılığa sahiptir – Brezilya’da kanat çırpan bir kelebeğin teorik olarak Teksas’ta bir kasırgaya neden olabileceği. Metafor özellikle uygundur. Daha fazla araştırma yapmak için Lorenz, karmaşık hava modelini basitleştirerek Yuvarlanan bir sıvının atmosferimizde taşınımı üzerine: Temel olarak, altta bir ısı kaynağı ve üstte bir soğutucu bulunan, sıcak havanın yukarıya yükseldiği ve soğuk havanın dibe çöktüğü katı dikdörtgen bir kutu içindeki gaz. bazı akışkanlar dinamiği denklemleri ve üç boyutta tanımlanan parametrelerin değerlerinin sonuçlarının çizilmesinin alışılmadık bir kelebek şekli ürettiğini buldu.
“Bedava müzik aşığı. Sert yemek fanatiği. Troublemaker. Organizatör. Bacon fanatiği. Zombi aşığı. Seyahat bilimcisi.”