Uzayda kalbiniz küçülür.
Bilim adamları, Circulation dergisinde Pazartesi günü yayınlanan bir çalışmada, 2015 ve 2016 yıllarında Uluslararası Uzay İstasyonunda yaklaşık bir yıl geçiren Scott Kelly’nin kalbinin en büyük odasının, Dünya’ya döndüğü zaman.
Bu, insan vücudunun yerçekiminin sürekli aşağı doğru çekilmesi olmadan maruz kaldığı dönüşümlere katkıda bulunuyor. Astronotlar ayrıca şişmiş kafalara, ezilmiş gözlere, buruşuk bacaklara ve daha kırılgan hale gelen kemiklere sahip olma eğilimindedir.
Ancak daha küçük bir kalbin Bay Kelly üzerinde herhangi bir kötü etkisi görünmüyordu.
Dolaşım gazetesinin kıdemli yazarı ve Texas Southwestern Tıp Merkezi ve Texas Health Presbiteryen Dallas’ta iç hastalıkları profesörü olan Dr. Benjamin D. Levine, “Bir yıldan fazla bir süredir önemli ölçüde iyi iş çıkardı” dedi.
Dr. Levine, “Kalbi düşük yer çekimine adapte oldu” dedi. “İşlevsizleşmedi, kapasite fazlası kritik bir düzeye indirilmedi. Makul bir şekilde formda kaldı. Uzaya gitmeyi beklediğiniz gibi kalbi küçüldü ve köreldi. “
Yerçekimi çekmeden, kalbin o kadar güçlü pompalanması gerekmez ve diğer kaslar gibi, daha az yorucu kullanımdan dolayı kondisyonunu biraz kaybeder. Kelly için, uzay istasyonunda neredeyse her gün egzersiz yapmasına rağmen küçülme meydana geldi, bu rejim kemik kırılmalarını ve genel olarak kas kaybını sınırlamada etkili oldu.
Ancak daha küçük bir kalp, gelecekteki Mars görevleri için bir endişe kaynağı olabilir.
Dr. Levine, Bay Kelly ve diğer astronotların uzay istasyonundaki deneyimlerine dayanarak, “Muhtemelen iyi olacaklardır” dedi. Ancak bir astronot yaralandığında veya hastalandığında ve egzersiz yapamadığında sorunlar ortaya çıkabilir. Veya egzersiz ekipmanı kırılırsa. Daha zayıf kalplerle, aylarca ağırlıksız yolculuktan sonra kırmızı gezegene adım atarken sersemleyebilir ve bayılabilirler.
Makalede, Dr. Levine ve meslektaşları ayrıca Bay Kelly’nin kalbini, 2018’de Pasifik’i geçmeye çalışan uzun mesafeli dayanıklılık yüzücüsü Benoît Lecomte’un kalbiyle karşılaştırdı. vücut ağırlıksızlık olarak. Bay Lecomte çoğu zaman yatay pozisyondaydı – eşlik eden bir destek teknesinde sekiz saate kadar yüzme ve sekiz saate kadar uyumak.
Bilim adamları, periyodik ekokardiyogramlarla gözlemlenen Bay Lecomte’nin kalbini korumak için yüzme saatlerinin yeterince yorucu olacağını düşünüyorlardı. Bunun yerine, neredeyse Bay Kelly’nin uzayda yaptığı kadar hızlı bir şekilde küçüldü.
159 günden fazla – Bay Lecomte, tekne bir fırtınada hasar gördükten sonra planlanan 5.650 millik bir yolculuğa çıkmak için yolun üçte birinden daha azını terk etmek zorunda kaldı – kalbinin sol ventrikülü tahminen altı onstan beş onsa kadar hafifledi . Sol ventrikül, kalbin en büyük ve en güçlü odasıdır ve kanı aorta ve vücuda pompalar.
Dr. Levine “Sadece şok oldum” dedi. Gerçekten kalbinin büyüyeceğini düşünmüştüm. Bu yaptığı çok fazla egzersizdi. ”
Bir röportajda, Bay Lecomte yüzerken kalp atış hızının “belki düşük yüzlerde” olduğunu tahmin etti ve uzun mesafeli yüzmenin yoğunluğunu “daha çok hızlı bir yürüyüşe benziyor, belki veya çok yavaş koşuyor” olarak tanımladı. ”
NASA artık astronotlar için daha iyi egzersiz programları tasarlayabilir. Texas Southwestern Tıp Merkezi’nde kardiyoloji görevlisi ve makalenin başka bir yazarı olan Dr. James MacNamara, “Egzersizin uygun yoğunluğu ve süresiyle ilgili büyük bir soru var” dedi. “Bay. Lecomte’un yüzmesi bize çok fazla “düşük yoğunluklu egzersiz” yapmış birine bakma fırsatı verdi.
Bay Kelly, uzay istasyonunda haftada altı gün, bir koşu bandında yaklaşık 30-40 dakika koşarak ya da sabit bir bisikletle egzersiz yaparak egzersiz yapıyordu. Ek olarak, ağırlık kaldırmayı taklit eden bir direnç makinesi kullandı.
Şimdi NASA’dan emekli olan Bay Kelly bir röportajda, “Oldukça yorucu,” dedi. “Burada kesinlikle benim evde kaldırabileceğimden daha fazla ağırlık zorluyorsun. ”
Yine de, uzayda geçirdiği 340 gün boyunca, Bay Kelly’nin kalp kütlesi 6,7 onstan 4,9 onsa, yaklaşık yüzde 27’lik bir düşüşle küçüldü.
Hem Bay Kelly hem de Bay Lecomte’un kalpleri, haftada bir onsun yaklaşık 1 / 40’ı oranında zayıfladı.
Kelly, araştırmayı ilginç bulduğu için şaka yaptı çünkü “kalbimin elit bir atlete benzer davrandığını gördü. “
Dr. Levine, başka bir çalışmanın uzay istasyonunda altı ay kalmadan önce ve sonra 13 astronotun kalbine baktığını söyledi. Henüz yayınlanmayan bu çalışma, güven verici görünen daha geniş bir veri yelpazesi sunuyor.
Dr. Levine, “Gerçekten ilginç olan şey, uçmadan önce ne yaptıklarına bağlı olmasıydı. ”
Çoğu atletik astronot için, tıpkı Bay Kelly’nin yaptığı gibi, kalpleri uzayda kütle kaybetti. Ancak Dünya’da tek başına oturup uzay istasyonunda düzenli olarak egzersiz yapmak zorunda kalanların kalpleri, Dr. Seuss hikayesindeki Grinch’inki gibi büyüdü.
Bunun nedeni, yeni keşfedilen nezaket ve cömertliği deneyimledikleri için değil, sadece artan çabalarıydı.
Dr. Levine, “Kalp diğer kaslar gibidir ve üzerine yüklenen yüke tepki verir,” dedi.
NASA, uzayda bir yıl geçiren sonraki 10 astronotun kalp sağlığını incelemek için finansman sağladı.
Kelly, kemik kaybı da dahil olmak üzere başka değişiklikler yaşayan vücudunun neredeyse normale döndüğünü söyledi.
“Uzayda olmaktan kaynaklanan herhangi bir semptomum yok, en azından fiziksel olanlar yok,” dedi. Bugün, izin verirsen, her şeyi baştan yaparım. “
Takviminizi güneş sistemiyle senkronize edin
Bir tutulmayı, meteor yağmurunu, roket fırlatmasını veya bu dünyanın dışında kalan herhangi bir astronomik ve uzay olayını asla kaçırmayın.
Güneş Sistemini Keşfetmek
Dünya yörüngesinin ötesindeki uzay gemisine bir rehber.