“Zırh güçlü ve tanklar bizimki hızlı ... ”- Sovyet tankerlerinin yürüyüşünün bu sözleri elbette doğrudur. Zırh koruması, manevra kabiliyeti ve hız, gerçekten de herhangi bir savaş aracı için çok önemlidir. Ancak bir tank için sadece onlar yeterli değildir. Açıkçası, topçu silahları olmadan yapamaz. V.G.'nin yerli tank topları hakkında Grabina ve bugün konuşacağız.
SAVAŞIN YANINDA
Genel olarak, bir tankın etkinliğinin değerlendirilmesi, en önemli üç genel özelliğinin birbiriyle nasıl ilişkili olduğu sorusuna gelir: hız ve manevra kabiliyeti, zırh korumanın gücü ve silahların gücü. Her birinde tarihsel ve farklı ordular burada kendi yollarına vurgu yaptılar. Geçen yüzyılın 30'larında Kızıl Ordu liderliğinde öncelikler tam olarak yukarıdaki sıraya göre yerleştirildi. Sovyet zırhlı kuvvetlerinin temeli hafif T-26 tankları ve BT aile araçlarıydı. T-26'nın iki taretli versiyonları sadece DT makineli tüfekleri ya da 37 mm'lik bir top ve makineli tüfekle donatılmıştı ve tek taretli BT-5 ve BT-7, namlu uzunluğu 45 kalibre olan 20 mm'lik 46 K'lık bir tank topuyla donatılmıştı. Aynı silahlar ağır beş kuleli tank T-35'in iki kulesinde duruyordu. O zamanlar, 20-K'nin alanında birçok yabancı hafif ve orta tank silahını aşan alanında oldukça değerli bir silah olduğu belirtilmelidir.
Üç kule T-28 ana orta tank olarak kabul edildi. Kulelerinden biri 76-mm KT-28 topuyla donanmış, aynı silahlar ağır T-35'in ana kulesine yerleştirilmiştir. 76 mm, o yılların tank silahları için çok büyük bir kalibre. Sadece burada CT-28'in namlu uzunluğu sadece 16,5 kalibreli ... Dil şimdi 6,23 m / s hızıyla 260 kilogram mermi üreten etkili silah çağrısı yapmıyor. Bu aracın yaygınlığına rağmen, uzmanları tam olarak tatmin ettiği söylenemez.
1936'te, Kirov Tasarım Bürosunda, 76 kalibrelik uzunlukta bir 10 mm L-26 tank silahı tasarlanmıştır. I.A.'nın tasarımını yönetti. Makhanov. Merminin başlangıç hızı zaten 550 m / s idi. Bu kesinlikle bir adım ileriydi. Ancak, zırhlı birliklerin silah ustalarına öncülüğünün temel gereksinimleri küçük boyutlar ve silah ağırlığı olarak kaldı. Bir hendek üstesinden geldiğinde uzun bir topun dünya ile tıkanması garip bir yanılsamadan söz edilmez mi? Sovyet tank binasının tüm fikri 1930-ler. BT tanklarının kısaltmasını (“Yüksek Hızlı Tanklar”) deşifre ediyor. Tekerlekler üzerindeki BT-7 tankı, karayolu üzerinde 72 km / s hıza ulaşabilir! Aynı zamanda 15 mm'de bir rezervasyonu vardı. Bu tür makinelerde küçük engellerin üzerinden "sıçrama" çalışmaya başladı. Amfibi tanklar yarattım ve hatta projeleri uçurdular.
Doğal olarak, savaştan önce yalnızca Sovyet tankı birlikleri bu "evrim" yoluna gitmedi. Alman Pz.l ve İngilizcesi "Vikkers" (ilk T-26'in bir prototipi) hiç silah silahına sahip değildi ve sadece kurşun karşıtı zırhları vardı. Ancak onlardan da yüksek hızlara ihtiyaç duymuyorlardı: yaklaşık 35 km / s. Oysa asıl amacı piyadeleri desteklemekti. Hız açısından, BT “Amerikan” ve Alman Pz.III, 60 km / s ile ilgili geliştirmelerine rağmen BT ile yetişemedi. 37-mm toplarıyla, silahlanma sırasında bile hafifçe kayboldular. Ancak şimdi zırhları iki kat daha kalındı ...
Tabii ki, 1941'teki Kızıl Ordu'nun zırhlı kuvvetlerinin yenilgisinin sebepleri arasında, personelin yetersiz bir eğitimi, parkın çok yetersiz bir teknik durumu ve birlikler arasında neredeyse tamamen telsiz iletişiminin olmaması vardı. İtiraf etmek ne günahtır: üretilebilirlik arayışı içindeki tasarımda bazen operasyon rahatlığı göz ardı edilir. Ancak bir diğer önemli hata, hız ve kütle için önlenemez bir arzuydu. “Başlık kapma” politikası, tank savaşı stratejisini olumsuz yönde etkiledi. Tanklar bazı komutanlara “mekanik süvari” olarak tanıtıldı: tanksavar savunma hattını kaydırmak (şanslı olan) ve düşman hatlarını paletlerle sarmak.
Kızıl Ordu’da, Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın başında, neredeyse hiç orta tank yoktu, ağır tanklar hakkında konuşmak zor: T-28’ın orta büyüklükte tankları, 500 birimleri üretildi ve ağır T-35 birimleri üretildi. Aynı zamanda, yalnızca BT-60 modelinin hafif tankları, 7, T-5000 üzerinde çeşitli değişikliklerin yapıldığı ve 26'ten daha fazla üretildi. Tank kullanmanın taktikleri yanlıştı - “noktadan atış” gibi bir kavram yoktu. Ve hareket halinde, uygun stabilizasyon sistemleri olmadan, doğru ateşleme neredeyse imkansızdır.
Tank teknolojimizin "Cenaze namazı" 30-ler. savaşın kendisini oku. Ayrıca bazı savaş öncesi gelişmelerimizin - KV-1 ve T-34'in umutlarını gösterdi. Her ikisi de rezervasyonda, güvenilirlikte ve otuz dört ve hız özelliklerinde yabancı meslektaşlarına karşı önemli ölçüde kazandılar. Orta ve ağır tanklar alanındaki delikler, modern ekipmanlarla yavaş yavaş kapanmaya başladı. Elbette, bu makinelerdeki silahlar zaten farklı bir seviyedeydi ...
İLK TANK GUNBREADS
Ancak KV-1 ve T-34 silahlarının kaderi, bir kerede olağanüstü ve olağanüstü bir toplantı olmasaydı, tamamen farklı olabilirdi. 1937 yazında, iki topçu uzmanı Soçi sanatoryumlarından birinde buluşuyor. Bunlardan ilki, SAU topçu komitesi çalışanı olan genç bir askeri mühendisdi, Ruvim Yevalevich Sorkin. İkincisi, Volga Volga tesis tasarım bürosu No. XXUMX Vasily Gavrilovich Grabin'in baş tasarımcısı oldu. O zamana kadar, Grabin liderliğindeki genç ekibin ilk beyni olan X-NUMX-mm bölünmüş silah F-92, Kızıl Ordu tarafından kabul edildi. I.V.'yi tanıdığı için bu silahı en yüksek seviyede savunmak zorunda kaldı. Stalin. Ve sadece F-76'in o zamanki olağanüstü özellikleri olduğu için değil. Öte yandan, Sorkin, Grabin ile konuştuğu düşük güçlü topçu ile tankların silahlandırılması konusunda son derece endişeliydi. Sanatoryumdaki son toplantı, Sorkin’in Grabin ve tasarım bürosunun yeni bir ağır tankın silahlanması için tasarlanan X-NUMX-mm L-22 silahlarının yaratılması için çalışan Makhanov ekibiyle rekabet etme isteği ile sona erdi. Ruvim Evelevich ve Vasily Gavrilovich'de güçlü tank silahları yaratma ihtiyacına ilişkin görüşler tamamen aynı oldu.
Bu olayları daha sonra anılarında anlatan Grabin, aralarındaki karşılıklı anlayışa rağmen, o andaki girişimin başarısına inanmadığını itiraf etti. Mesele şu ki, tasarım bürosu henüz tank silahlarına karışmamış, zorluklardan korkmuyor ve ekibine tamamen güveniyordu. Sadece zırhlı kontrol sırasında geçerli olan eğilimleri tam olarak anladı. Liderliğin yüksek hızlı hafif tank oluşturma politikasını sert bir şekilde değiştireceği ve güçlü, dolayısıyla bariz bir şekilde daha ağır ve daha büyük bir top için bir tasarım görevi yayınlayacağı umudu çok kararsızdı. Ancak Vasily Gavrilovich, yakında tesise resmen yeni bir silah siparişi ile gelen resmi ve inisiyatif Sorkin'i açıkça küçümsemiştir. Tasarım bürosunda, tank silahlarının geliştirilmesi için bir birim derhal kuruldu ve Grabin'in baş komutanı Pyotr Fedorovich Muravyev başkan olarak atandı. Baş tasarımcının, tank silahlarının tasarımında aktif bir rol almaya devam ettiği belirtilmelidir.
Ancak, güçlü tank topçularının yaratılma yolu bizim istediğimiz kadar kısa değildi. Sonuçta, tasarımcı, her şeyden önce, müşteri tarafından sunulan taktik ve teknik gereklilikleri karşılamalıdır. Ve Grabin'in ilk düzeni, evrensel Kirov L-11'e benzer bir balistik topun oluşturulmasıydı. CT-28 ve 20-K ile daha önce uygulanmış olmasına rağmen, farklı tank türlerini tek bir silahla donatma isteği tek başına iyi bir fikir değildi. Ancak başlangıçta, KB Grabin'nin çok düşük olduğunu düşünmesine rağmen, bu gereklilikleri yerine getirmek zorunda kaldı. Görünüşe göre GAU, bu çalışmaları öylesine taviz vermedi ki, tank tipini ve buna bağlı olarak tabancanın boyutlarını bile belirleyemedi. Bu durumun çıkış yolu, aynı zamanda askeri mühendis V.I. Gorokhov yetkilileri ikna edebildi ve BT-7 1935 hafif tankını fabrikaya teslim etti. Seçim yapmadığı için, tasarımcılar “silah hafif tankın içine, sonra diğerine uyarsa” diye düşündüler.
Grup Muravyev çalışmaya başladı. Yeni silah F-32 endeksini aldı, böylelikle F-22 bölümünün yapısını aldı. Silahın balistik özellikleri, TTT: kalibre 76 mm, bölme tabancasından mermi, namlu uzunluğu 31.5 kalibreli tarafından belirlendi. Pyotr Fyodorovich'in hatırlattığı gibi: “Asıl zorluk, aletin minimum enine boyunu ve aks ekseninden manşonun iç konturuna en kısa mesafenin temin edilmesinin gerekli olmasıydı. Ek olarak, tabanca aks eksenine göre kesinlikle dengelenmelidir. Kulenin boyutlarını en aza indirgemek ve kızağın ön kısmının dışına çıkmaktan kaçınmak gerekiyordu. Makat dilimi ile manşonun iç çevresine olan mesafe, mümkün olduğu kadar kısa olması gereken tabanca geri dönüş uzunluğunu belirler. Bu da, deklanşör kamalarının açılması ve kapatılması için yarı otomatiğin normal çalışmasını sağlamada ilave bir zorluk yarattı. Tasarımın kolaylaştırıldığı bir şey: sadece bir sallanan parça ve bir kaldırma mekanizması oluşturmak gerekliydi. Üstteki makine ve tabanca taşıyıcıları tank kulesi olmalıdır. ”
Yaklaşık bir ay sonra, daha sonra GAÜ tarafından onaylanan bir ön tasarım hazırlandı. F-32'in gövdesi serbest bir boru ve mahfazadan oluşuyordu. Kama dikey kamadır, tasarımı kolay kullanım ve imalat ile ayırt edilmiştir. Yarı otomatik fotokopi tipi. Fren geri tepme hidrolik nakatnik hidropnömatik. Merminin 6,23 kg ağırlığındaki başlangıç hızı, 612 m / s idi.
Mart-Mayıs aylarında, 1939, L-11 ve F-32, bir topçu RKKA deneysel test aralığında test edildi. Testler T-28 ve BT-7 tanklarında yapıldı. F-32 F-11, namlunun bakırla kaplanmasıyla ortaya çıkan problemleri hızla çözerken, L-32 geri tepme tertibatlarında "doğuştan" dedikleri gibi kusurlara sahipti. Belirli bir çekim modunda, silahın Grabin'in bir kereden fazla gösterdiği şekilde başarısız olması garanti edildi. Özellikle testler sonucunda Grabinsky tabancasının Makhanovsky'ye göre bir takım avantajları ortaya çıktı: “F-11 sistemi, L-32 sistemi için silah tankları için aşağıdaki avantajlara sahiptir: F-28, hem T-7 hem de tanklar için tek bir sisteme sahip olmanızı sağlar ve BT-32 tipi tanklar için. F-32 taşıma, kullanım, montaj ve sökme işlemleri sırasında daha kolay ve güvenilirdir. F-100, 11 atm üzerinde özel bir silindir veya basınç göstergesi gerektirmez. Geri tepme cihazları L-32'e göre daha güvenilirdir, geri dönüşe karşı daha az dirençli ve daha uzun bir geri dönüş uzunluğuna sahiptir. F-6 daha kalın bir boruya sahiptir (32 mm'deki ağızlıkta), kıymıklara karşı koruma için daha avantajlıdır. F-11 sisteminin düzeni ve boyutları (özellikle enine olanlar) L-XNUMX sisteminden daha avantajlıdır. ”
XXUMX fabrikasının tasarım bürosu tarafından üstlenilen tüm zorlukların yalnızca yeni aracın yararına olduğunu tahmin etmek zor değil. Test sonuçlarına göre, her iki tabanca da devreye alındı: ana olarak F-92 ve yedek olarak L-32. Gerçek şu ki, L-11, halihazırda brüt üretim aşamasında olan değiştirilmiş ve genişletilmiş bir L-11 idi ve F-10'in sadece ustalaşmaya başlaması gerekiyordu. Bu nedenle, L-32, KV-11 ve T-1'in ilk modellerine de yerleştirildi.
Ancak Grabin, elde edilenlere son vermedi ve umut verici bir orta tank için yeni ve daha güçlü bir aracın tasarımına neredeyse hemen katıldı. GAU’nun yeni bir 76-mm makineli tüfek kullanma arzusunu öğrendikten sonra, F-32’i teklif etmedi, ancak daha güçlü ve umut verici bir silahla çalışmaya başladı. Ve yine, Sorkin ve Gorokhov tarafından sıcak bir şekilde desteklendi. Yeni silah F-34 endeksini aldı ve temel olarak 10 kalibratörleri tarafından uzatılmış bir F-32 silahıydı. Balistik F-22USV bölücü tabanca ile çakıştı. Böylece merminin başlangıç hızı 662 m / s'ye ulaştı.
Ekim ayında, 1939 yeni silahın ilk testini geçti. F-34'in başlangıçta T-28 ve T-35 tanklarını yeniden donatmaya yönelik olduğu, ancak daha sonra terk edildiği yönünde bir görüş var. Grabin'e, silahı A.A.'nın öncülüğünde geliştirilen yeni tankla ilişkilendirmesi ... Morozov. Vasily Gavrilovich'in anılarına göre, tasarımcılar yeni silahı gerçekten çok sevdiler ve iki tasarım bürosu tamamen karşılıklı bir anlayışa ulaştı. Ancak Kış Savaşı 34-1939, F-40’in benimsenme zamanını ayarladı ve BT-7’teki silah cepheye gönderildi. Kasım ayında, 1940 tabancası T-34 tankında test edildi ve Grabin Tasarım Bürosu, silah için resmi TTT'yi aldı ve Grabinerler tarafından geliştirilen ve halihazırda Grabinerler tarafından uygulanan gereksinimlerin bir kopyası değildi.
F-34 tank silahı, bazı kaynaklara göre, 38.580 silahlarının yapıldığı Kızıl Ordu'nun en büyük silahlarından biri haline geldi. Zırhlı trenlere, motorlu zırhlı vagonlara yerleştirildi, ayrıca 1124 projesinin zırhlı botlarıyla silahlandı. Tasarımcıların çocuklarına yönelik testleri ve mücadeleleri hakkında uzun süre konuşabilir, istatistik verebilir, rakamlar verebilirsiniz. Ancak elde edilen sonucu not etmek daha önemlidir. Değerlendirme Grabinsky silahı savaşı verdi. Ve burada, bildiğiniz gibi, düşmanın tanınmasından daha iyi bir övgü yoktur. Alman General B. Muller-Hillebrand, Alman Sovyet tanklarının Alman birliklerine yaptığı izlenimi hakkında yazdığı şuydu: “Kampanyanın başlangıcında, Kızıl Ordu, Alman kara kuvvetlerinin eşdeğer bir tanka karşı koyamayacağı yeni bir T-34 tank aldı. uygun savunma T-34 tankın ortaya çıkması tatsız bir sürprizdi, çünkü hızı, manevra kabiliyeti, arttırılmış zırh koruması, silahlanma ve esasen mermilerin daha geniş, hala ulaşılamayan bir mesafede atış ve delme kabiliyetini arttıran uzun bir 76-mm silahın varlığı nedeniyle, tamamen yeni bir tank oldu оружия". Sorun sadece araba sayısındaydı ve fabrikaların ve insanların tahliyesine, 34'in büyük kayıplarına ve askeri başarısızlıklarına rağmen savaş sırasında sadece T-1 ve KV-1941 sayısı arttı.
Elbette, ağır KV-1, ortalama tanktan daha zayıf olduğunda bu durum Grabin'den pek hoşlanmadı. Ve bir başlangıç için, KV-34 altında F-1'in versiyonunu yeniden başlatarak en azından iktidarda seviyelendirmeye karar verdi. Yeni silah ZiS-5 endeksini aldı ve beşik tasarım, cihaz ve sabitleme kilidindeki F-34'ten ve birkaç küçük parçadan farklı oldu. Tasarımcının daha fazla çaba göstermesine rağmen, KV-5’te “önceden yazılmış” olan ZiS-1 ve KV-1’in bu tankların üretiminin sonundan itibaren yaptığı değişiklikler. Yaklaşık olarak 3500 ZIS-5 top üretildi.
Ve çabalar not edilmelidir. 1939'e geri döndüğünde, Vasily Gavrilovich ekibi proaktif olarak X-NUMX-mm tank silahı F-85'i 30 m / s cinsinden 9,2 kg ağırlığında bir mermi hızıyla tasarlamaya başladı. 900 yazında, silah T-1940 tankında test edildi, ancak KV-28 tankından daha ileri gitmedi. Ancak savaşın ortasında, Grabin ve FF arasında bir rekabet ile KB 220-mm silahlarının tekrar ekipmanlarına döneceklerdi. Petrov ve D-85T Petrova kazanır. Ancak o zamana kadar, HF-5 eski bir çözüm olacak. F-85'e paralel olarak Grabin, bir X-NUMX mm tank tabancası olan F-30'in yaratılması için çalışmalara öncülük etti, ancak başarılı fabrika testlerinden sonra üzerinde durdu. 85’te Vasily Gavrilovich, F-39’ten birçok üniteye sahip olan X-NUMX-mm tank silahı F-1940’in tasarımını önerdi. Mart ayında, KV-107 tankındaki 42 F-39, GAU ve GBTU’ya bildirilen fabrika testlerinden başarıyla geçti ancak kesinlikle hiçbir tepki vermedi. Tüm bu araçlar düzenli bir şekilde yapıldı. Bu ne anlama geliyor? Bu, tasarımcıların siparişi ve bu araçları geliştirmek için para almadığı anlamına gelir. Ve aslında, efsanevi hale gelen Grabinsky silahlarının çoğu ilk girişimde ve “gayri meşru” idi.
Ancak çok yakında girişim yukarıdan geldi. 1941'in başlangıcında, ülkemizin liderliği, Almanya'da ağır ve iyi zırhlı tankların oluşturulması konusunda istihbarat aldı. Daha sonra ortaya çıktığı gibi, tarla topumuzu zayıflatmak için iyi organize edilmiş bir yanlış bilgi vardı. Naziler bir yıldırım umudu ve Sovyet endüstrisinin toparlanıp yeniden yapılandırılacak zamanı olacağını düşünmüyorlardı. Yine de, şimdi Stalin, tank ekiplerinden önce, güçlü bir 107-mm topuyla ağır bir tank kurma sorusunu gündeme getirdi. Ve ne kadar paradoksal gelse de, onlardan kategorik bir reddetti. Bir sesle, böyle güçlü, büyük ve ağır bir silahın bir tanka atılmayacağını savundu. Bundan sonra, Stalin Grabin'e doğrudan telefonla, bir tankın üzerine güçlü bir 107-mm top koymanın mümkün olup olmadığı sorusu ile hitap ediyor. F-42 deneyimine atıfta bulunan Vasily Gavrilovich, olumlu yanıt verdi.
Grabin'in anılarına göre Joseph Vissarionovich, bu soruya şöyle yorum yaptı: “Bu çok önemli, Yoldaş Grabin. Böyle bir top ile ağır bir tank silahlanıncaya kadar sakin hissedemeyiz. Bu görevin mümkün olan en kısa sürede çözülmesi gerekiyor. Uluslararası durumun ne olduğunu kendiniz görebilirsiniz ... "
Ertesi gün Grabin, A.A. başkanlığında yeni ağır tanklar oluşturma komisyonundaydı. Zhdanov. Burada, inanılmaz bir topçu, yine zırhlı kontrol temsilcileri ve tank tasarımcılarıyla, özellikle de J. Ya ile çarpışmak zorunda kaldı. Kotin. Tabii ki, onların argümanlarında bir anlam vardı: tankerler ağırlık ve büyüklüğü artırmak, karmaşıklığı artırmak istemiyorlardı. Ancak uzun zamandır önyargılar vardı. Bir kez daha inatla engellerin üstesinden gelirken uzun bir silahın toprağa gömüldüğünü iddia ettiler. Grabin hakkında herhangi bir topu bir tanka sürüklemeye hazır olduğunu söylerdi ve anlaşmazlıkların sıcağında “bir tankın bir top için vagon olduğunu” söyledi. Her neyse, komisyonun çalışmaları yine de rasyonel bir yöne taşındı ve sorunların çoğu çözüldü. Sadece zamanlamayı netleştirmek için kaldı. İşte Vasily Gavrilovich ve silahı 45 günlerinde yapacağını söyleyerek herkesi sersemlet!
Olağanüstü bir topçu tasarımcısının kendisini bu kadar kısa tutmasına neden olan şey neydi? Bu muhtemelen Stalin'in telefon mesajı ve geri kalanı için ve hepsinden önemlisi, kendisi ve tasarım bürosu için silah sistemlerinin oluşturulmasında yeni ritimler oluşturma arzusu. Aynı zamanda ilerici, eşsiz Grabin "yüksek hızlı tasarım" yönteminin bir testiydi. Tasarımcılar ve teknoloji uzmanlarının çalışmalarının yakından iç içe geçmesi, parçaların ve montajların maksimum birleştirilmesi, tasarımın ve teknolojik sürecin sürekli iyileştirilmesi bu yöntemin temel taşlarıdır. Artık herhangi bir mühendis size tasarımın üretilebilirliğinin ve standart parçaların maksimum kullanımının herhangi bir tasarımcı için yasa olduğunu söyleyecektir. Fakat bu ilkeler bir zamanlar bir kelime değildi, ancak durum bütün dünyaya ancak tasarım bürosu tasarımcıları ve tesisin teknoloji uzmanları tarafından kanıtlandı. Nisan ayında, 1941, aralarında bile, hepsinden çok, işlerinin başarısına inanıyordu. Fakat liderleri onlara inanıyordu ve güvenini herkese aktarabilirdi.
107-mm tank tabancası ZIS-6 oluşturma talimatı, Nisan 6’te yayınlandı, ancak KV-2 tankındaki prototip testleri sadece 38’ta çalışmaya başladı! Bu güne kadar dövülmemiş bir dünya rekoru olduğu ortaya çıktı. 19 Mayıs 1941 G. Grabin zaten fabrika testlerinin Zhdanov fabrikalarının başarılı sonuçları hakkında rapor verdi. Yeni silah için bir model olarak, F-42 top şeması kullanıldı. Aynı kalibre birçok detayı ve bileşeni birleştirmeye izin verdi. Değişiklikler ve işleme sadece yeni ürünün gücündeki önemli bir artış nedeniyle gerekliydi - 16,6-kg merminin başlangıç hızı 800 m / s idi. Merminin ağırlığındaki önemli bir artışla bağlantılı olarak, Grabin mürettebatın çalışmasını büyük ölçüde kolaylaştıran tasarıma "mekanik yükleyici" bir cihaz yerleştirmeye karar verdi. Bu kadar kısa sürede bile Grabin, ürününü kullanmanın kolaylığını düşünmeyi unutmadı. XXUMX numaralı fabrika ekibi tam da böyle zor bir sıkıntıyla başa çıktı. Silahın, bu tür tasarım ve üretim şartlarında bile başarılı, güvenilir ve kullanışlı olduğu kanıtlandı. Ancak, yeni bir silahın benzeri görülmemiş gelişimi önce durdurulmalı ve sonra tamamen kapatılmalıdır. "Tankerler" zamanında KV-92 ve KV-3 tanklarını oluşturamadılar ve savaş sırasında onlarla ilgili çalışmalar durduruldu. KV-5 başlangıçta kağıt üzerinde kaldı.
ZAMANINDA ÇALIŞAN ARAÇLAR
1941'de Vasily Gavrilovich efsanevi “üç inç” –76 mm ZiS-3 bölümlü silahını yarattı. Bu, bir konveyör montajına yerleştirilen dünyanın ilk topçu silahı ve İkinci Dünya Savaşı'nın en büyük silahıydı. Basit, güvenilir, hafif ve yeterince güçlü bir bölme silahı, Wehrmacht'ın en iyi silah ustaları arasında bile saygı kazandı. Krupp topçu bölümünün başkanı Profesör W. Wolf şöyle diyordu: “Sovyetler Birliği hariç olmak üzere Alman silahları genel olarak diğer devletlerin silahlarını aştı. II. Dünya Savaşı sırasında, yakalanan Fransız ve İngiliz silahlarını test ettim. Bu testler Alman sistemlerinin üstünlüğünü açıkça gösterdi. Ve bu nedenle, ZiS-3'ün 2. Dünya Savaşı'nın en iyi silahı olduğu fikri kesinlikle doğrudur. Herhangi bir abartı olmadan, bunun namlu topçu tarihindeki en ustaca tasarımlardan biri olduğu söylenebilir. ”
Savaş sırasında, ZIS-3 birkaç kendinden tahrikli tabancaya kondu. ZIS-3'i T-60 tankının tabanına koymaya çalıştık, ancak OSU-76 prototipini ürettikten sonra, işler kısıtlandı. T-70 tankını temel alan kendinden tahrikli tabanca SU-12 adını aldı, revizyon SU-76 oldu. Yaratılmasına ve modernleşmesine en büyük katkı S.A. Ginsburg. ZIS-3, kırpılmış yataklarla neredeyse hiç değişmedi. SU-76 bir dizi kusura, özellikle de dişli kutusunun ve ana milin güvenilmezliğine sahipti. Kötü tasarlanmış düzen ve egzoz havalandırmasız kapalı kabin, savaşçıyı topçular için cehenneme çevirdi. "Dört kişilik toplu mezar" - yani mürettebatının kalbinde aradı. Temmuz ayında, 1943, SU-76 tarafından SU-76М tarafından değiştirildi, tabancanın değiştirilmiş bir eki, değiştirilmiş bir şanzıman ve yukarıdan ve arkadan açık bir kabin ile değiştirildi. 1943 tarafından, ışığın kendinden tahrikli silahlarının taktikleri değişti - daha önce tanklar için eşitsiz bir yedek olarak kullanıldı. Askerlerin değiştirilmiş arabaya karşı tutumu değişti. Hafif ve manevra kabiliyeti olan kendinden tahrikli tabanca SU-76М karşı akü savaşı, tankların imhası ve piyade desteğinin evrensel bir makinesi haline geldi. Toplam sipariş 14.000 SU-76M kendinden itmeli tabancalar piyasaya sürüldü.
1944’te, Gorky Otomobil Fabrikası’nın tasarım bürosunda V.A. Grachev, orijinal tekerlekli kendinden hareketli tabanca KSP-76'i yarattı. GAZ-63 dört tekerlekten çekişli kamyon şasi olarak kullanıldı. Zırhlı tekne tepesinde açıktı. ACS'nin çok düşük bir silueti vardı, fakat aynı zamanda manevra kabiliyeti eksikliği de vardı. KSP-76 Kızıl Ordu ile hizmete girdi asla.
1943 ile otuz dört ayaklığın avantajı ortadan kalktı. Alman tankları Pz.VI "Tiger" ve Pz.V "Panter" savaş alanında belirdi. Vasili Gavrilovich ve diğer bazı meraklıların korkuları kendilerini haklı çıkardılar: Almanlar, savaşın başında bu kadar iyi zırhlı ve silahlı araçların bulunmamasına rağmen, çok geçmeden onları yaratmayı başardılar. Pz.V, 75 mm ve 75 mm tabanca uzunluğunda 70 mm tabancada frontal zırh, Tiger 100 mm ve 88 mm kalibreli güçlü bir 56 mm tabancaya sahip ön zırha sahipti. F-34 için güçlü X-NUMX ile donanmış olan T-1941, bazen 34 metreden 80-mm Pz VI yan zırhına girmedi. Bir "Tiger" güvenle otuz dört kez 200 m aralığında yendi.
Yakalanan Pz.VI’nin, Nisan 25’taki Kubinka 30-1943 sitesinde bombalanması sonucu, 85-52-K’nin 1939’de M.N. Loginov. Bu bağlamda, T-34'i benzer balistik özellikli bir topla donatmaya karar verildi. İlk olarak, seçim D-5T tabancasına düştü, bu daha önce testlerde grabinskaya C-31'ten daha iyi sonuçlar verdi. F.F. Petrov silahı D-5T çok iyi ağırlık ve ebat özelliklerine sahipti, ancak D-5T'in tasarım özellikleri nedeniyle mürettebatın silahı doldurması çok zordu, ancak kulenin yerleşimi yapısal olarak çok zordu. Ayrıca kaldırma mekanizmasında sık sık hatalar oluştu. Sonuç olarak, topun yaratılması, yılın Kasım 5 1942'inde oluşturulan teknik birlikler olan Grabin genel başkanlığının öncülüğünde Merkez Topçu Tasarım Bürosuna (TsAKB) emanet edildi. Ekim - Kasım aylarında, CACB'nin 1943 ekibi LB-50 aracıyla birlikte test edilen iki deneysel araç olan C-53 ve C-1'i sundu. Basitlik ve güvenilirlik için, C-53 tabancası kabul edildi, tamamlandıktan sonra ZIS-C-53 endeksini aldı. Ve yine, Grubiners şaşırmayı başardı: Yeni 85-mm silahının maliyeti, X-NUMX-mm F-76 silahından daha düşüktü! T-34'e ihtiyaç duyduğu yeni gücü veren ve savaşın sonuna kadar faşist bir fırtına yapan ZiS-C-53'ti. Toplamda, 34-1944, 45 C-26.000 ve ZiS-C-53 toplarının sırasını üretti.
1943'in sonbaharında, Bay Grabin, F-76'in yerine yeni bir 34-mm top önerdi. 58 kalibrelerinde namlu uzunluğu olan bir tabanca, 6,5 kg ağırlığındaki bir mermiyi 816 m / s hızına getirir. C-54 endeksli tabanca kullanım için önerildi, ancak 62 tabancalarının imalatından sonra üretim durduruldu. Ek olarak, Vasily Gavrilovich kendiliğinden ateşlenen silah SU-85'u silahlandırmak için kendi silah versiyonunu sundu, ancak bir nedenden ötürü, D-5С silahı (D-5Т'in modernizasyonu) tercih edildi. Sonuç olarak, SU-100'i silahlandırmak için kullanılan grabinsky versiyonu da reddedildi - Petrova’nın D-10 silahı SU-85 davasının tekrar birleştirilmesini gerektirmedi.
Resmi kararnamenin yayınlanmasından önce bile, CACB, 122-mm C-34-II'yi A-19 topunun balistik özellikleri ile tasarladı. Tankların silahlandırılması için, Petrov KB İD, D-25T endeksi ile kendi versiyonunu yarattı. Grabin'in silahı en iyi doğruluğa sahipti, tank için çok önemli olan bir namlu freni yoktu, silah maskesini düşürdü. Ek olarak, atıştan çıkan gazlar zırh üzerinde ve tankın yanında kendi piyadelerine çarpabilir. Ancak tank üreticileri D-2T'in oturduğu EC-25 tankının taretini yeniden yapmak istemediler.
Diğer şeylerin yanı sıra, savaş yıllarında, TsAKKB, gelişmiş balistik özelliklere sahip güçlü 122-mm top C-26-I ve tanklar ve kendinden tahrikli silahlar için 130-mm top C-26 tasarladı. C-26-I topu, 25 m / s hızına kadar 1000-kg mermisini ve 26 m / s hızına kadar C-33,5 900-kg mermisini hızlandırdı. 4 Ağustos 1945 Grabin'in silahları testleri başarıyla geçti, ancak servis için kabul edilmedi. Tekrar tekrar olduğu gibi, Grabinsky silahlarının gücü aşırı olarak kabul edildi.
1945’te J.A. Kotina, EC-7 adında ağır bir tank tasarlamaya başladı. Tank, 150 mm'nin ön ve yanlarında gövde zırhına sahipti ve kulenin ön duvarı en az 210 mm kalınlığa sahipti. Aynı 1945'ta Grabin Tasarım Bürosu, 130 mm C-70 tank tabancasının geliştirilmesine başladı. Silahın mekanize bir yüklemesi ve ilk kez ulusal tank toplarında, makineli bir mühimmat vardı. 33,4 kg mermisi m / s cinsinden 900 hızına ulaştı ve direkt atış menzili 1100 m idi 30 derecesindeki zırh delici mermi iki kilometre mesafedeki 140-mm zırhına girebildi. 1948'te, EC-7 tankının testlerinde, C-70 tabancası iyi sonuçlar gösterdi. 1949'te, bir grup 50 tankının üretimi için bir sipariş verildi, ancak aynı yıl içinde 50 tonun üzerinde bir kütleye sahip tüm tanklarda çalışmayı durdurma kararı verildi.
Tanınmış askeri tarihçi A.B'nin fikrinden bahsetmek isterim. Shirokorada: “EC-7'te çalışmanın sona ermesi, sadece askeri teknik değil, aynı zamanda politik olarak da liderliğimizin bir çöküşüydü. Küçük bir (SSCB için) EC-500 serisi 2000-7 serisi bile muhtemel rakipler üzerinde büyük bir psikolojik etki yaratacaktır ve onu onlarla savaşmanın yollarını oluşturmak için birçok kez daha büyük miktarda harcama yapmaya zorlayacaktır. EC-7'in Kore'de, Batı Berlin'in ablukası sırasında ve diğer yerel çatışmalarda kullanılması büyük askeri ve politik etkiye sahip olacaktır. C-70 silahının geri çevrilmesi genel olarak affedilmez bir hataydı ... "
1949'te Grabin, iki düzlemde stabilize edilmiş T-100 tankını silahlandırmak için “0963” endeksli 54 mm tank tabancası için bir tasarım sundu. Ancak belirsiz nedenlerden dolayı, silah "0963" kabul edilmedi. 1951, Merkez Araştırma Enstitüsü-173'te (şu anda Merkez Araştırma Enstitüsü AG), D-10Т tabancasını sadece dikey düzlemde sabitlemek için bir Horizon cihazı geliştirildiğini unutmayın. Bu cihazla bir silahın üretimi 1955'ta başladı, ancak Grabin daha önce 6'ten sonra bile her iki düzlemde sabit bir silah önermişti.
ANT-TANK TABANCALARI
VG’nin katkısını vurguladıktan sonra Ekibi ile Grabin yerli tank teknolojisinin gelişmesine katkıda bulundu, onun tarafından geliştirilen anti-tank mücadele araçlarına dikkat edilmelidir.
1940'e geri döndüğünde, Vasiliy Gavrilovich proaktif olarak önceden belirtilen Loginov uçaksavar topuna bir 85-mm namluyu bir F-28 silah taşıyıcısına koydu. F-30 endeksine sahip yeni bir silah, 1941'in başında fabrika testlerinden başarıyla geçti, ancak savaşın başlaması ile birlikte, iş kesildi.
Uçaksavar silahları 52-K uçaksavar silahları ile yapılan tanksavar silahları ile ilgili çalışmalar, 1942'un sonunda Grabin ekibi tarafından devam ettirildi 1943'te, X -UMX'te tanksavar silahı C-8 8'te geliştirildi ve yılın sonunda test edildi. Üreticiden, silah endekse bir katkı aldı ve ZiS-C-8 olarak adlandırıldı. Testler sırasında, özellikle namlu freninin düşük mukavemeti, astarın zayıf şekilde çıkarılması ve geri tepme tertibatlarının yetersiz performans gösterdiği bir dizi eksiklik ortaya çıktı. Bunlar deneysel sistem için çok ciddi eksiklikler değildi - bunlar her zaman arıtma sürecinde elimine edildi. Ancak ZIS-C-25'in iki rakibi vardı: aynı balistiklere sahip silah BL-44 ve D-8. Ve benzer eksiklikleri de ortaya çıkardılar. İşte AB'nin bu konuda yazdığı şey. Shirokorad: “Tüm silahlar için test verileri aynıydı. Grabin topunun bir buçuk yıl boyunca rakiplerini geride bıraktığı unutulmamalıdır. Test sırasında her iki yarışmacı da ZIS-C-8 ile aynı hastalıkları ortaya çıkardı ... Bu fikir, ZIS-C-1946 topunun sıkıntılarının teknik değil, Ustinov’un CACB’dan hoşlanmadığı gibi öznel nedenlerden kaynaklandığını ortaya koyuyor. ve şahsen Grabin. " 85'teki uzun bir gelişmeden sonra, X-NUMX-mm bölme tabancası D-44 kabul edildi.
Savaş öncesi dönemde Kızıl Ordu'nun ana tank silahı, 45'ta Loginov tarafından geliştirilen ve Alman 53 mm'lik tanksavar tankının silahı üzerinde bir 1937 mm namlunun üzerine bindirilerek 45'ta bulunan Loginov tarafından geliştirilen 37-mm anti-tank silahı 53-K idi. 53-K, savaş öncesi zırhlı birliklerin konseptine tamamen uyuyordu: küçük ve hafif, mermi karşıtı zırhlı tankları mükemmel bir şekilde vurdu. Ne de olsa, düşman seviyesinin yeterince bilinmediği durumlarda şart, tanklarına vurabilmektir. Tabii ki, bu çok basitleştirilmiş bir görüş: keşif devam ediyor, düşmanın endüstrisi değerlendiriliyor ve çok daha fazlası. Sovyet zırhlı kuvvetlerinin temeli, daha önce de belirtildiği gibi, hafif ve manevra kabiliyetli tanklardı. Bu nedenle, düşman hafif tanklarla 1-K iyi başa çıktı. Fakat aynı Pz.III ile durum farklıydı. Her ne kadar makine bu makinelere çarpabilmiş olsa da, zaten çok zordu: 28 km mesafede, silahın zırh delme hızı, 30 derecenin normal bir görüş açısında 1942 mm idi. Bu nedenle, silah avcılarımız ve Alman tanklarının “hançer” ateş mesafesinden ateş etmelerine izin vermek zorunda kaldılar - düşman tankını güvenle vurmak için. Faşist Panzerwaffe'ye karşı mücadelede bir başka akut sorun da zırh delici mermilerin olmayışıydı ve mevcutların kalitesi arzulanan bir şey bıraktı. Bazı partilerde, her bir ikinci mermi, hedefi vurduğunda, onu delmedi, ama kırdı. Sovyetler Birliği'ndeki daha etkili zırh delici sabots yalnızca XNUMX yılında göründü.
Finlandiya kampanyasında en yeni KB tanklarımızı gösterdik ve muhtemel rakiplerimizin bu makinelerin görünümünü görmezden geleceğine inanmak safdı. Savaşın başlarında, Almanların hem sabote hem de kümülatif mermileri vardı, fakat onları büyük bir gizlilik ihtiyacı içinde tuttu.
Ancak, tanksavar silahlarımızı tank silahlarımızla eşleştirme kavramını desteklemek zorunda kaldık. Grabin bu görüşe bağlı kaldı. 1940'in başında, Vasily Gavrilovich, 50 - 70-mm'de zırh delebilen ilk yerli tanksavar silahını yaratmak için kuruldu. Başlangıçta, o ve ekibi konik bir namluya sahip olan toplar alanında araştırma yaptılar; çünkü böyle bir çözüm, nispeten küçük bir namlu uzunluğunda daha fazla güç elde edilmesine izin verdi. Bununla birlikte, bu tür fıçıların imalatının kabukları kullanılan cihazın yanı sıra son derece zor olduğu kanıtlandı. Bu nedenle, 1940'te Vasily Gavrilovich, araştırma ve çalışmalarını tek bir varil ile yapmakla sınırlı kaldı. Bu çalışmalara paralel olarak Grabin, konvansiyonel, silindirik bir namlulu bir tanksavar silahı oluşturulması konusunda çalışmalara öncülük etti. Tasarımcı, Halk Silah Komiseri B.L.'nin desteğini aldı. Vannikova ve kendi ihtiyacına göre güçlü bir tanksavar silah tasarımını ön plana çıkardı. GAÜ Topçu Komitesi ve Topçu Akademisi ile yapılan araştırma ve toplantılardan sonra. Dzerzhinsky KB, nispeten hafif bir tankla mücadele silahı için en kârlı kalibreyi seçti - 57 mm. Yeni silah F-31 endeksini aldı. TTT Grabin'i, çalışmaların tüm hızıyla sürdüğü Eylül 1940'ta onayladı. Silahın temeli, 76-mm normal top F-24'in tasarım şemasına dayanıyordu. 57-mm namlu uzunluğu 73 kalibresinin yüklenmesine ek olarak, sadece nakatnik ve diğer bazı düğümlerin işlenmesi gerekiyordu. Silah için 3,14 kg ağırlığında yeni bir zırh delici mermi kabul edildi, başlangıç hızı 990 m / s idi. 1941'in başında, bu silah Grabina ZIS-2 endeksini aldı.
Ekim ayında, 1940 fabrika testine başladı ve bu da gövdeyi kesmenin dikliği seçiminde bir hatayla sonuçlandı. Ancak Stalin Grabin'e çok güvendi ve silahı üretime sokma izni verdi. Tasarımcı onu hayal kırıklığına uğratmadı - yeni kesim ile, tabancanın doğruluğu, diğer tüm özellikleri gibi mükemmel hale geldi. Buna paralel olarak, Vasiliy Gavrilovich diğer uzunluklardaki çalışmalara öncülük etti, ancak hepsi yakında kesildi. 1941'un başlangıcında, ZiS-2 silahı resmen kabul edildi. Ancak zaten savaş sırasında, Aralık 1941’te silah üretimi askıya alındı. Bu kadar uzun bir namlunun üretimi son derece zordu ve savaşın ilk ayları topun aşırı gücünü gösterdi - ZiS-2, düşman tanklarını her yerden “deldi”. Belki de, silahın aşırı güç yüzünden reddedildiği ilk durumdu! ZIS-2'in 1 derece ile 30 derece arasındaki bir görüş açısında 85 km mesafesindeki zırh penetrasyonu XNUMX mm idi ve aerodinamik yakalama kabukları kullanıldığında, bu rakam bir buçuk kat arttı.
"Kaplanların" ortaya çıkması orduyu aksanlar yeni bir şekilde vurmaya zorladı, 15 Haziran 1943 Silah ZiS-2 yine kabul edildi. Bununla birlikte, bu güzel silahların çok az bir kısmı, Alman "menageriyle" savaşmanın temel yükünü, açıkça bunun için amaçlanmayan aynı ZiS-3 bölümüne kaydırdı. ZIS-3'in benzer koşullarda zırh penetrasyonu sadece 50 mm idi.
Olağanüstü gücüyle ZIS-2 çok hafif bir silahtı - sadece 1000 kg'dan biraz fazla. Örneğin, gücüne yakın olan Alman 75 mm Kanser 40'in bir buçuk kat daha ağır olduğu ortaya çıktı ve kütle halinde olan 38 Kanseri neredeyse iki kat daha az güçlüydü. 1943’te, Müttefikler SSCB’nin liderliğinden araştırma için onlara ZIS-2 silahı sağlamalarını istedi. 13.500 silahlar ZIS-2 hakkında her zaman yapıldı. Bu güne kadar, değiştirilmiş ZIS-2 birkaç ülkede hizmet veriyor.
1940'in sonunda, Bay Grabin, ZiS-2 ile kendinden tahrikli silahlar üretmeyi önerdi. Yarı izlemeli arazi tipi araç ZiS-22M ve izlenen traktör Komsomolets'e dayanan hafif tesisatlar, ZiS-3 silahıyla birlikte, tasarımcının kesin bir reddetme aldığı Temmuz 22 tarihinde Marshal Kulik 1941'e verildi. Bu kez, bu reddinin daha iyi olduğu anlaşılıyor, çünkü ZIS-30 (Komsomolets'e dayanarak), ateşleme hattının düşük ağırlığı ve kurulumun boyutları nedeniyle yüksek olması nedeniyle dengesiz olduğu ortaya çıktı. Bununla birlikte, 104 kendinden tahrikli tabancalardan deneysel bir parti hazırlandı. Kendinden itmeli ikinci tabanca seriye bile girmedi. Ancak Grabin'in bir sonraki fikri, gözle görülür şekilde daha umut verici olduğu ortaya çıktı. Tasarımcı, 1940 sonbaharında, ZIS-2 namlusunun F-34 tank tabancasının sallanan kısmına yerleştirilmesini önerdi. Sadece birkaç gün içinde 15, ZiS-4 silahı zaten metalin içindeydi. İşlemden sonra, test sonuçlarına göre, tesis üretim siparişi aldı ve Eylül ayında 1941 seri üretime başladı. Ancak T-42 tank için sadece 34 toplar yapıldı - ZiS-4 silah, ZiS-2 ile aynı kaderi bekliyordu. 1943’te, Bay Grabin projeyi yeniden canlandırmaya çalışacak, ancak sadece küçük bir ZiS-4 serisi piyasaya sürülecek. T-34-57 tanklarının seri üretiminin savaşın tüm seyrini tamamen değiştireceğini söylemek biraz şahane olurdu. Ancak, elbette, bu savaş tanklarının nispeten küçük partileri bile, Panzerwaffe'nin “dişlerini kırarak”, 1942-43 yıllarında zırhlı kuvvetlerimizin üstünlüğünü pekiştirebilirdi.
"Kaplanlar", "Panterler" ve "Filler" in (başlangıçta "Ferdinand") ortaya çıkışı, sadece T-34’in yeniden donatılmasına ve ZiS-2’in üretiminin yeniden başlatılmasına neden olmuyordu. Su-122 ve SU-152 kendiliğinden tahrikli silahlar, ağır tanklarla başarılı bir şekilde savaşmış olsalar da, ancak bu kolordu saldırı topçularıydı - tankların imha edilmesi, acil görevlerinin bir parçası değildi. 1943’ta, Bay Grabin, X-NUMX-mm deniz tabancası B-100’a dayanan bir anti-tank silahı yaratmaya başladı. C-34 endeksli eylül 14 prototip tabancası Sofrinsky test sitesine gönderildi. Bunu Bolşevik fabrikasındaki gelişmeler takip etti. Silah, BS-3 endeksini aldı. Namlu uzunluğu 3 kalibreli 100 mm tabanca, 59-kg mermi başlangıç hızı 15,6 m / s vermiştir. Namlu freni% 900 geri tepme enerjisi emmiştir.
15 Nisan 1944, Gorokhovetsky test sahasında yakalanan Tigers ve Ferdinand'dan kovuldu. 1,5 km mesafesinden, tank güvenli bir şekilde yolunu yaptı, SAU zırhı yolunu yapmadı, ancak filin zırhın içeriden dağılmasından dolayı başarısız olması garanti edildi. BS-3 ile Hitler'in “hayvanat bahçesi” ile ilgili olarak, “Ne yemem, sonra ısır.” Demek uygun olacaktır. Bu nedenle BS-3 ve takma adı "grabinsky avcısı". 3 km cinsinden 30 derecelerini bir araya getirme açısında normal seviyeye kadar olan mesafeden, yeni saha silahının zırh delme hızı 100 mm idi. Savaşın sonuna kadar, düşman Pz.VIII "Maus" dışındaki herhangi bir tankın BS-3'ine karşı gelemedi, ancak yeni birikimli mermisini bile kolayca vurabildi. Bununla birlikte, "Fare" nin dikkate alınması formalitelere bir hediyedir: bu 200 tonluk canavarlardan sadece ikisi yapılmıştır.
1960-s'nin başlamasından önce, bu 100-mm tarla tabancası mod. 1944, herhangi bir Western tankının zırhına kümülatif mermiler olmadan başarıyla girebilir. Bu silahların üretimi 1951'ta kesildi, yaklaşık 3800 BS-3 silahları üretildi. Şu ana kadar, küçük miktarlarda bu silahlar, Rusya Federasyonu da dahil olmak üzere bir dizi ülkeyle hizmet veriyor.
BS-3 ile aynı silah taşımasında, paralel olarak TsAKKB güçlü bir 85-mm C-3-1 top ve balistik A-122 topuyla 4-mm C-19 top geliştirdi. C-3-1 balistik, X-NUMX-mm D-85 top balistiklerinden önemli ölçüde üstündü. Ancak, her iki silahtaki çalışmalar durduruldu.
1946'te Grabin, C-85-6 silahının balistik özelliklerine sahip olan 3-mm yüksek-güçlü tanksavar silahı C-1'i geliştirmeye başladı. 1948'te bir prototip yapılmış ve yer testleri başlatılmıştır. Başarılı gelişmeye rağmen, 1950'ta F-48 aracını tercih etti. Petrova benzer balistik özelliklere sahip, ancak onun için de işler iyi gitmiyordu. D-48 yalnızca 1953'te hizmete girdi ve sadece 28'leri üretildi.
Aynı 1946'te Vasily Gavrilovich, 85-mm obüs ML-10 silah taşıyıcısına OPS-152 deneysel bir gövde dayatarak daha güçlü bir 20-mm top oluşturmaya çalıştı. Namlu, 85,4 kalibreli bir uzunluğa sahipti; bu, daha sonra mevcut olan herhangi bir anti-tank silahından çok daha uzun. 9,8-kg merminin başlangıç hızı, aynı zamanda mükemmel bir sonuç olan 1200 m / s idi. 1948'te saha testleri yapıldı, ancak daha fazla çalışma yapılmadı - bu güç orduya aşırı geldi.
Grabin bu tür olaylara hazırdı ve 1947'te bir prototip 100-mm hafif alan silahı C-6-II üretti. BS-3'ten bir buçuk kat daha az ağırlığa sahipti, fakat aynı zamanda% XN ile yalnızca iktidarda yetersiz kaldı. Ancak, bu enstrüman hiçbir sebep göstermeden reddedilmiştir.
1946’te, CACB konik namlulu toplar üzerinde çalışmaya döner. Bunun nedeni Alman 75 / 55-mm konik tüfekler RAK 41'i ele geçirmekti. Odanın kalibresi 75 mm idi. ve 55 mm namluda, namlu uzunluğu 4322 mm idi. Aslında, gövde üç bölüme ayrılmıştır: haznede dişli bir silindirik, pürüzsüz bir konik ve namluya düz bir silindirik. Bu kupalara dayanarak Grabin, 76 / 57 mm'lik normal anti-tank topunu C-40 tasarlamaya başladı. Yeni silahın taşınması, deneyimli bir silahtan ZiS-C-8'ten alınmıştır. Prototip C-40, 1947'ta zemin testlerinden geçti Grabin, Alman prototipinden bir buçuk kat daha güçlü bir sistem yaratmayı başardı: 500 m içerisine giren 285 mm zırhı. Ancak silahlanma sistemi gelmedi, üretimin karmaşıklığını ve küçük bir kaynak gövdesini etkiledi.
1950'in ikinci yarısında. KB Grabina, SRI-40 olarak adlandırılan 58-x'in sona ermesinden bu yana, projenin "Dolphin" sevgi başlığı altında geliştirilmesine öncülük etti. Ve bu proje, radyo kontrollü bir anti-tank füzesi kadardı. Tasarımcılar yeni görevle mükemmel bir iş çıkardılar ve 1958'te bitmiş ürünün testleri, telli ATGM AE'ye paralel olarak başladı. Nudelman. 3 km uzaklıktaki Dolphin, 10 × 10 m ölçülerinde ekrana güvenle çarptı ve kümülatif savaş başlığı 500 mm. Zırha güvenle girdi. Grabin ATGM, Nudelman kompleksinden yalnızca büyük boyutlarıyla aşağılıktı ve radyo kontrolünün varlığı nedeniyle açıkça üstün oldu. Ancak Grabinsky kollektifinin yaşı sona ermişti, işler kesintiye uğradı ve Alexander Emmanuilovich'in ürünleri 1960'lerin başında hizmet için kabul edildi.
Vasily Gavrilovich Grabin, çok yetenekli ve vizyon sahibi bir tasarımcı, mükemmel bir düzenleyici ve eşsiz bir yenilikçi idi. Savaştan önce, F-22 ve F-22US silahları, Kızıl Ordu bölünme topçu filosunun yarısını oluşturdu, F-22, Almanlara mükemmel tanksavar silahlarıyla ün kazandı ve seri olarak Kunitsa ACS'ye yerleştirildi. Taburu ZIS-3 sadeliği, güvenilirliği ve iddiasızlığı nedeniyle topçu sevgisini yaşadı. F-34 tankı, savaşçıların savaşın ilk evrelerinde tanklarımıza yeterli güç sağlamıştır ve tank karşıtı ZiS-2 ve BS-3 savaş alanlarındaki eşitliklerini bilmiyordu. 180 mm C-23 topu, Arap-İsrail ihtilaflarında taktik füzelerin yerini başarıyla aldı ve 57 mm otomatik uçaksavar uçakları C-60, Kore ve Vietnam'da Amerikan pilotlarının fırtınası oldu. Buluşu, teknik sistemlerin geliştirilmesiyle ilgili tüm fikirleri tersine çeviren hız tasarımı yöntemiydi. Grabin'in tasarım düşüncesi, yıllarca zamanının ve hatta on yılların vaktinden önceydi: bazı araçların tasarımı, yalnızca ilk 1990'lerde sınıflandırılmıştı.
Ancak silahlarının birçoğu hizmete sunulmadı, aralarında kesinlikle eşsiz örnekler vardı. Böyle bir girişimci, ilkeli ve bağımsız bir tasarımcı, sonuçta tasarım bürosunun ortadan kaldırılmasına yol açan, kendisini etkili düşmanlar haline getiremedi. Albay-General, Sosyalist Çalışma Kahramanı VG Grabin, 1959'ta görevden alındı, yaşamı boyunca anılarını bile yayınlayamadı. Sonuna kadar, Anavatanına ekibiyle birlikte hizmet etmesinden dolayı dürüstçe rahatlayabilirdi.