İçimdeki muhafazakarın isyan ettiği siyasi sorunlara bir yaklaşım var. Buna “çok fazla iyi bir şeye sahip olamazsın” yanılgısı diyelim.
Amerikan hayatındaki hemen hemen her popüler fikir, bu yanılgı için amigo kızlara sahiptir. Birinin şöyle bir şey söylediğini kesinlikle duymuşsunuzdur: “Özgür konuşma sorunlarının tek tedavisi daha fazla konuşmadır.” Veya: “Asla çok fazla kapsayıcılık veya çeşitliliğe sahip olamazsınız.”
Genel olarak konuşursak, bu tür iddiaların neredeyse tamamında karşıt bakış açısına sahibim. Bu, cheesecake veya Scotch’a karşı olduğumdan daha fazla ifade özgürlüğüne veya çeşitliliğe karşı çıktığım anlamına gelmez. Aksine, hayatın ve özellikle siyasetin değiş tokuşlarla dolu olduğu görüşüne katılıyorum. Tüm ilaçlar veya zehirler doza göre belirlenir.
Bu uzun süredir devam eden görüş, demokrasi konusu gündeme geldiğinde beni hiçbir yerde daha fazla üzmüyor. Yanlış anlamayın, ben demokrasiden yanayım. Çekiçlerin her DIY projesi için doğru araç olmadığı gibi, bunun da her sorunun yanıtı olduğunu düşünmüyorum.
Yıllardır, posta yoluyla oylamayla ilgili gevşek kurallara ve oylamayı çok kolaylaştıran diğer eğilimlere karşı çıktım. Belki içimdeki gazetecidir, ama bence son tarihler gerçekten yararlı ve bir seçim günü (hatta bir seçim hafta sonu) olması bir şeylerin daha iyi olacağı anlamına geliyor. Bence oy kullanma yaşını düşürmek saçma bir fikir. Aday seçimini demokratikleştirmeye yönelik 50 yıllık deneyimimiz – bugün bildiğimiz birincil sistem – ters gitti.
Bu tür argümanlar bir zamanlar sağda iyi karşılandı ve solda kesinlikle nefret edildi. Hala çoğunlukla solda nefret ediliyorlar, ancak bu popülist çağda sağda da giderek daha fazla hor görülüyorlar.
Örneğin, geçen hafta CNN’de, demokrasi için küçük bağışçıların artmasının çarpıtıcı etkileri hakkında oldukça geleneksel bir noktaya değindim. Küçük bağışçılara güvenen adaylar daha kutuplaştırıcı pozisyonlar alma eğilimindedir. Kısmen seçilebilirliği pek umursamadıkları için, partilerini daha aşırı tutumlara iterek, partiyi ılımlılar için daha az çekici “marka” hale getiriyorlar.
Bu tür gözlemler uzmanlar arasında özellikle tartışmalı değildir. Seçim uzmanı Richard Pildes şöyle yazıyor: “Ampirik kampanya finansmanı literatüründeki en sağlam bulgulardan biri, bireysel bağışçıların kampanyalara akan paranın en ideolojik ve kutuplaştırıcı kaynakları olduğudur.”
Bunu görmek için siyaset bilimci olmaya gerek yok. Demokratlar, “kırmızı” eyaletlerdeki ideolojik olarak “mavi devlet” adayları için – daha muhafazakar ama ikna edilebilir görüşler yerine liberal devlet dışı bağışçıların görüşlerine boyun eğen – Teksas’ta Beto O’Rourke, Kentucky’de Amy McGrath – rutin olarak milyonları boşa harcıyor. eyalet seçmenleri
Sağda, mitolojik her şeye gücü yeten “düzen”e savaş açma sözü veren adaylara ve dolandırıcılara küçük bağışlar akma eğilimindedir. Arizona valisi adaylığını kaybettikten sonra Kari Lake, %80’i eyalet dışından gelen 2,5 milyon dolar kazandı. Parayı “çalınan” seçimine yönelik mahkeme meydan okumalarına harcayacağına söz verdi, ancak bu çaba için her 10 dolar için zar zor 1 dolar harcadı.
Bu gerçek dünyada olduğu kadar tartışmasız olsa da, artık sağın belirli çevrelerinde sapkınlık haline geldi, özellikle de küçük bağışçıları kredi kartı numarası verecek kadar kızdırmaya çalışarak geçimini sağlayanlar arasında.
Örneğin, CNN yorumlarıma cevaben, Senatör JD Vance (R-Ohio) talep edildi Bağımlı olduğum iddia edilen şişman kedilerin siyasetteki etkilerini kaybetmelerine kızgınım. Sadece Vance’in adaylığının eski milyarder patronu Peter Thiel’in 10 milyon dolarlık parasıyla başlatıldığı için değil, aynı zamanda geçen yıl yeni Donald Trump yanlısı Vance’in GOP’un “kızıl dalgasının” Trump’ın karışması nedeniyle gerçekleşmediğinde ısrar ettiği için güldüm. ama Demokrat küçük bağışçıların uğursuz gücü yüzünden.
Ortak bir nakarat arasında Benim hazımsızlık eleştirmenler küçük bağışçıların katılarak demokrasiyi zenginleştirmesidir. Açıkçası, bu çok sayıda bireysel küçük bağışçı için geçerlidir. Ancak, geniş ölçekte, partileri devre dışı bıraktıkları ve sağda ve solda performans sergileyen ayaktakımı kışkırtıcıları orantısız bir şekilde ödüllendirdikleri gerçeğini göz ardı ediyor. Yine ideolojik olarak en kutuplaşmış adaylar, daha fazla kutuplaşmayı ödüllendiren ideolojik olarak en kutuplaşmış küçük bağışçılardan para kazanıyor. Bu korku ve öfkeden para kazanma büyük bir iştir.
Amerikalıların çoğu ön seçimlerde oy kullanmıyor, dini olarak kablolu haberleri izlemiyor veya küçük bağışlar yapmıyor. Ancak üçünü de yapan Amerikalıların küçük bir dilimi birincil süreci yakaladı ve çoğu aday genel seçimlerden çok birincil zorluklarla ilgilendiğinden, bu şerit genel olarak siyaset üzerinde çok büyük bir etkiye sahip.
Küçük bağışçıları yasaklamaktan yanayım ama kutuplaşmanın demokrasi için bir sorun olduğunu düşünüyorsanız, o zaman onların nasıl onun parçası olmadıklarını anlamak benim için zor.
@JonahDispatch