Kutsal Roma İmparatorluğu aslında 19. yüzyılın başlarına kadar varlığını sürdürdü. Bu sırada, gevşek bir şekilde tanımlanmış ve müttefik Cermen devletlerinde / krallıklarında merkezileştirildi. Napolyon'un yükselişi ve birçok farklı, hizalanmamış Alman krallığının güçlerinin Napolyon'un güçleri tarafından yenilmesinin ardından, Napolyon, şimdi Almanya olarak bildiğimiz ülkeyi süpürmeyi başardı. Napolyon'un yaptığı ilk şeylerden biri, bir zamanlar gururlu olan Kutsal Roma İmparatorluğu'nu parçalamanın yanı sıra bir dizi idari ve ekonomik reformlar kurmak oldu. Bunu yapmak, aslında, bundan önce var olmayan (gevşek) bir Alman milliyetçiliği anlayışının temellerini attı ve 19. yüzyılda Orta Avrupa'da (özellikle Almanya, Prusya, Macaristan, Avusturya) birçok devrimci olaylara yol açtı. , Danimarka, Fransa ve diğer birçok küçük Alman beylikleri ve düklükleri).
Kullanılan kaynaklar: David Blackbourn'un Almanya Tarihi, 1780-1918: Uzun Ondokuzuncu Yüzyıl
Resmi olarak, 4'üncü Pressburg antlaşması ile Napolyon'a düştükten sonra çöktü, ancak ondan önce bir süredir solmuştu. İmparatorluk doğası gereği oldukça merkezsizdi, ancak otuz yıllık savaştan sonra egemenliklere isim dışında etkin bir bağımsızlık veren Vestfalya Barışı gibi çeşitli olaylar. Uluslar, özellikle Avusturya'daki Hapsburg'lar, imparatorluklar üzerindeki etki alanlarını sağlamlaştırmak ve imparatorluğun yönetimine daha fazla merkezileştirme getirecek politikaların engellenmesini istiyor.
GPierce'nin cevabına dayanmak için, İHE işlevsel olarak o zamandan çok önce çöktü. Otuz Yıl Savaşı (1618-1648), İHE'nin merkezi hükümetine gerçekten çok zarar vermişti. Ülkeyi siyasi ve dini olarak bölünmüş halde bıraktı ki bu, o dönemde birleşme için büyük bir mesele idi. Ülke, birbirine gevşek bir şekilde bağlı olan şehir devletlerini kontrol eden prensler tarafından yönetiliyordu. Bu, Gpirece'nin belirttiği gibi Napolyon'un günümüz Almanya'sını süpürmesine kadar kaldı.
Kutsal Roma İmparatorluğu, son aşamasında bile birçok yanıtın söylediğinden biraz daha bütünleşmişti.
Otuz kulak savaşından sonra birçok Alman uydusu, İmparator VI.Charles'ın desteğini almak için çeşitli devletlerin lehine körüklemek zorunda kaldığı 1720'lere kadar süren İmparatorluk tepkisini çağıran dönemde İmparatoru desteklemek için toplandı. kızının halefi.
1720'de Charles VI, Almanya'da Ferdinand II'nin Otuz Yıl Savaşları'nın zirvesinde olduğu kadar güçlü hale geldi, ancak herhangi bir savaşta savaşmadı. Ancak daha sonra Pragmatik yaptırım için destek konusunda pazarlık yapmak zorunda kaldı ve onlara eşitmiş gibi davranan prenslerle.
Ya Joseph I ya da Charles VI yetişkinliğe ulaşan bir oğlu olsaydı, imparatorluk Reaksiyonu çok daha uzun sürebilirdi. ve Avusturya Veraset savaşı gerçekleşmemiş olabilir ve Prusya ile Avusturya arasındaki rekabet gerçekleşmemiş olabilir.
Ayrıca İspanyol veraset Savaşı sırasında İmparator Joseph I, bölgedeki birkaç küçük eyalete el koyabildim. İtalya Krallığı veya Lombardiya ve belirli bir yıl içinde aslında Lombardiya Krallığı'ndan Almanya Krallığı'ndan daha fazla İmparatorluk Savaş Vergisi toplamayı başardı, bu nedenle İtalya henüz tamamen İmparatorluğun dışında değildi.
Kutsal Roma İmparatorluğu (Alman Milleti), 1806 yılının Ağustos ayında, II. Francis İmparatorluk Diyeti'ne gidip istifa ettiğinde, resmen var olmaktan çıktı. Elbette Avusturya-Macaristan İmparatoru olmaya devam etti, ancak bu başka bir hikaye.
Yalnızca az sayıda insanın düşündüğü şey, MÖ 31'den beri ilk kez, "Roma İmparatorluğu" adlı tek bir siyasi kurum. O yıl, Octavianus Actium Muharebesi ile savaştığında ve geniş çapta bir imparatorluk düzenlemesi olarak görülen bir durumda kendisini Princeps (Birinci Kişi) olarak kurduğunda, bir tür Roma İmparatorluğu vardı. İster bir Beylik, bir Hakimiyet, bir Doğu ve bir Batı İmparatorluğu, ister Doğu'da kendisine "Romaioi" (Yunanca "Romalılar") adını veren bir İmparatorluk veya kendisine "Kutsal Roma" adını veren bir Cermen İmparatorluğu olarak HER ZAMAN vardı bir Roma İmparatorluğu oldu! Yine de, TS Eliot'un daha sonra dünya için söyleyeceği gibi, "bir patlama değil, bir iniltiyle" öldü.
Neden öldü? Eh, Almanya dışında bir Ulus-Devlet yapamadı. Tahta geçmenin istikrarlı bir yöntemine sahip olamadı. Ve İmparatorlar, ilk iki sınırlama göz önüne alındığında, hükümdarlık haklarını gerekçelendirmekte zorlandılar.
Elbette, Coroner tarafından listelenen acil ölüm nedeni Austerlitz Savaşı ve Konfederasyonun oluşturulmasıydı. Ren Nehri. Ancak yukarıdaki üç neden İmparatorluğu yıllarca iktidarsız hale getirmişti.
II. Frederick hakkındaki cevabımda belirttiğim gibi, kitap birkaç yıl içinde çıkacak ve sonra yukarıdaki üç şeyin NEDEN olduğunu anlayacaksınız yaptıkları gibi. Ancak şimdilik, elde edilen nedenlerin neden kitap uzunluğunda bir cevap olacağını açıklamak için bu nedenler yeterli.
II. Frederick 1215'te tahta çıktığında, İHE'yi İtalya'ya doğru daha da genişletmeye çalıştı (babası Sicilya tahtının varisiyle evlendi). Böyle bir imparatorluk yaratma konusundaki asıl hırsı, papalıkla sürekli çatışmalardı. İtalya'da güç kazanmak için gösterdiği boş çabalar onu ancak Almanya'da zayıflattı ve Alman düklerini ve prenslerini Almanya'yı yönetmekte özgür bıraktı.
II. Frederick'in ölümünden sonra İHE hızla düştü. Alman hükümdarları İHE imparatorları olarak adlandırılmaya devam ettiler, ancak güçleri çok azdı.
Kutsal Roma İmparatorluğu hiçbir zaman gerçek bir "ülke" olmadı, daha ziyade çoğunlukla bağımsız (çoğunlukla Almanca konuşan) eyaletlerden oluşan karışık bir konfederasyondu. Bununla birlikte, Orta Çağ boyunca, savaşmak veya diğer dini amaçlar için seçilmiş bir İmparatorun arkasında toplanabileceğini kanıtladı.
Yukarıdaki diğer cevaplayıcıların aksine, (fiilen, de jure değil) ) Kutsal Roma İmparatorluğu'nun İsveç önderliğindeki (Protestan) kuzey Alman eyaletleri ile Avusturya önderliğindeki (Katolik) güney Almanya eyaletleri arasında Otuz Yıl Savaşına, 1618-1648'e çöküşü. Uzun süren savaş, "imparatorluğu" Protestan ve Katolik kamplarına bölerek, şimdiye kadar farklı devletleri birbirine bağlayan ortak ahlakı yok etti ve "konfederasyonu" parçalanmış, çoğu zaman savaşan varlıkların bir kabuğu haline getirdi.
Burada "Almanya", "Fransa" ve "İtalya" nın birleşmeden çok önce var olduğuna dair bir varsayım var - bu da yine bir varsayım, iyi bir şeydi. 20. yüzyıl tam tersini gösterdi. Fransa küstahça Avrupa haritasını yeniden yapmaya çalıştı, Almanya iki kez iradesini Avrupa'nın geri kalanına dayatmaya çalıştı ve İtalya Afrika'yı işgal etti. Başarı öyküsü, yenilerek kazanan İngiltere idi. Modern bir trans-Avrupa idealinden bile (tartışmalı), birleştiren dil değil dindir. Bu metafizik bölünmenin çözülmesiyle, Avrupa birleşmesinin gerçekten de barış ve refah getireceği ancak umulabilir - ancak din bu süreçte kesinlikle hiçbir rol oynamaz, yoksa başarı bir ignius fatuusa dönüşür ve uzaklaşır. Avrupa'nın hayatta kalmak için bile bir hedefe ihtiyacı var. Barış ve refahı birleştirmeyi deneyebilirim, bu da dün ÇOK kirli bir geçmişi gömebilir ve onu geçmişte gömebilir. Biraz yalnızlık, meditasyon için iyidir ve geleceği düşünmek, geçmişi anıtsallaştırmaktan daha iyidir. Bu, özellikle hatırlatıcıların şimdi ile gelecek arasında sürünmeye devam ettiği Avrupa için geçerli.