SEUL — Ohio’da kederli bir çift, Güney Kore’de emekli bir okul öncesi öğretmeni ve 62 yıl önce Japonya’yı terk eden bir kadının ortak bir yanı var: Kuzey Kore’ye dava açan az sayıda insandan biri.
Genellikle Kuzey Koreli yetkililerin elindeki fiziksel kötü muamele ve kaçırmalar üzerine açılan hukuk davaları, izole edilmiş ülkeden para toplamanın büyük zorluğuna rağmen adalet arayan bir avuç kişinin sessiz, yıllarca süren çabasının bir parçası. İran, Suriye ve diğer Amerikan hasımlarının hükümetlerine karşı da benzer davalar açıldı.
Bosna, Kamboçya’da uluslararası ceza davalarında savcı veya danışman olarak görev yapan hukuk profesörü Gregory S. Gordon, bu ailelerin tipik olarak davaların suçlamalarını kamuoyu önünde tutmasını ve uluslararası mahkemelerde cezai kovuşturma için zemin hazırlamasını umduğunu söyledi. ve Ruanda.
Hong Kong Çin Üniversitesi’nde ders veren Profesör Gordon, kişisel düzeyde vakaların ailelerin kayıplarının travmasıyla boğuşmaları için araçlar olduğunu söyledi. “Bu iddiaları ortaya koyabilmek, bu süreçten daha etkili ve daha bütünsel olarak geçmelerini sağlıyor” diye ekledi.
Davalar nadir olmasına ve devasa ödemelerin şansı son derece düşük olmasına rağmen, Amerikan mahkemeleri son zamanlarda birkaç davacıya el konan Kuzey Kore varlıklarından elde edilen parayı verdi. Bu, Amerika Birleşik Devletleri ve Doğu Asya’daki bazı ailelere temkinli iyimser olmaları için bir neden verdi.
Emekli öğretmen Choi Byung-hee’nin bu yaz Güney Kore’de yeni bir duruşması var. Bebekken babası kaçırılıp Kuzey Kore’ye gönderilen 73 yaşındaki Bayan Choi, “Adalet gelene kadar zorlamaya devam edeceğim” dedi. “Hükümet bize yardım etmeyeceği için işleri kendi ellerime alıyorum.”
Başarı ve aksilikler
Amerika Birleşik Devletleri’nde, 1980’lerden başlayarak, 18. yüzyıldan kalma ve o zamandan beri Yüksek Mahkeme tarafından daraltılan bir yasa uyarınca, çoğu hükümet yetkilisi olan bireylere karşı hukuk mahkemelerinde bir sürü dava açıldı. Diğer aileler, federal mahkemeleri terörizm de dahil olmak üzere yabancı hükümetlere karşı dava kategorilerine açan 1976 Yabancı Egemen Dokunulmazlıklar Yasası uyarınca hukuk davaları açtılar.
Belki de son zamanlardaki en dikkate değer zafer, Kuzey Kore hapishanesinde beyin hasarı geçirdikten sonra 2017’de ölen Amerikalı üniversite öğrencisi Otto Warmbier’in ebeveynlerinin karıştığı davaydı. Ertesi yıl yarım milyar dolardan fazla tazminat aldılar. Ve 2021’de aynı mahkeme, 1968’de 11 ay boyunca Kuzey Kore tarafından rehin tutulan bir Amerikan deniz gemisi olan USS Pueblo’nun mürettebat üyelerine (ve hayatta kalan akrabalarına) 2.3 milyar dolar hükmetti.
Bu kısmi başarı, Amerika Birleşik Devletleri dışındaki bazı insanlara Kuzey Kore’yi yerel mahkemelerde dava etme konusunda ilham verdi. Bunlardan biri, 1960 yılında Kuzey Kore’ye taşınan ve sonunda Kuzey Koreli bir adamla evlenen, Japonya’da doğan etnik Koreli bir kadın olan 79 yaşındaki Eiko Kawasaki. 2003 yılında kocasının ölümünden sonra çocuklarını geride bırakarak kaçana kadar Japonya’ya dönmedi.
Bayan Kawasaki, Pyongyang tarafından yürütülen ve 1910’dan 1945’e kadar Kore Yarımadası’nı sömürgeleştiren Japonya tarafından kolaylaştırılan bir yeniden yerleştirme programının parçası olarak Kuzey’e seyahat etmişti. Yıllarca Kuzey Kore’deki bir fabrikada çalıştı ve ayrımcılığa maruz kaldı ve yiyecek eksikliği, dedi.
2018’de, Warmbiers’ın Amerika Birleşik Devletleri’ndeki davasını kazanmasından birkaç ay sonra, Bayan Kawasaki ve diğer dört sığınmacı, Kuzey’in lideri Kim Jong-un’a yeniden yerleşim programı kapsamında maruz kaldıklarını söyledikleri zararlar nedeniyle Tokyo mahkemesinde dava açtı.
Mahkeme, kısmen 20 yıllık zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle Mart ayında davayı reddetmişti. Ancak sundukları kanıtların çoğunu kabul etti ve potansiyel olarak Kuzey’e karşı gelecekteki davalar için zemin hazırladı. Avukatları o sırada temyize gitmeyi planladıklarını söyledi.
Bayan Kawasaki’nin çocukları Kuzey Kore’de kalıyor ve bir röportajda, Warmbier ailesinin 2018 mahkeme zaferi ile birlikte kararın, temyizi kazanabileceğine dair umudunu verdiğini söyledi. Mali iddiasının – 100 milyon yen, yaklaşık 734.000 dolar – ailesini görme arzusundan çok daha az önemli olduğunu ekledi.
Bugün gençlerin Kuzey Kore’de bu tür insan hakları ihlallerinin nasıl olabileceğini anlaması zor olabilir, diye ekledi. “Ama gerçekten herkesin, her an başına gelebilir. Otto gibi. Veya ben.”
‘Adalet istiyorlar’
Amerika Birleşik Devletleri’nde Kuzey Kore’ye karşı varsayılan bir hukuk davası kazanmak, kısmen ülkenin Amerikan makamlarının el koyabileceği çok az varlık veya mülke sahip olması nedeniyle hemen bir nakit ödüle dönüşmez. Bu, davacıları başka seçenekler aramaya zorlar.
2019 yılında, Otto Warmbier’in ebeveynleri, ABD makamları ele geçirilen bir Kuzey Kore kargo gemisini sattığında açıklanmayan miktarda para toplayan davacılar arasındaydı. Ve Ocak ayında, New York Eyaleti’ndeki bir mahkeme, devlete ait bir Kuzey Kore bankasından el konulacak 240.000 doların da aileye verilmesi gerektiğine karar verdi.
Warmbiers ve avukatlarına ulaşmak için yapılan birçok çaba başarısız oldu. 2018’de Otto’nun babası Fred Warmbier, New York’taki Birleşmiş Milletler merkezindeki bir sempozyumda, ailenin Kuzey’in lideri Bay Kim’i 22 yıllık suçlarından sorumlu tutmak için yasal bir “yol” oluşturmaya çalıştığını söyledi. eski oğlunun ölümü.
“Bu işler olurken insan nasıl sessiz kalabilir? Otto’nun annesi Cindy Warmbier, sempozyumda Kuzey Koreli yetkililere atıfta bulunarak, yapabileceğimiz tek şey onların burnunu ovmak” dedi. “Onları utandırıyor.”
Washington’da bir avukat olan Joshua Stanton, ailenin avukatlarının, dünyanın dört bir yanındaki devlet destekli terör mağdurlarını tazmin eden bir ABD hükümet fonuna yatırılmadan önce, el konulan Kuzey Kore varlıkları üzerinde mahkeme iddialarını dosyalama stratejisi izliyor gibi göründüğünü söyledi. Kongre’nin Kuzey Kore’ye yönelik yaptırımlarla ilgili yasa tasarısına yardımcı oldu.
Warmbiers’a gelince, “Onlar bu işe para için değiller. Adalet istiyorlar.”
Beklemekle geçen bir hayat
Güney Kore’de, ülkenin Birleşme Bakanlığı’na göre, Kore Savaşı sırasında Kuzey Kore’nin kaçırılmasının kurbanlarına mali destek vermek için bir sistem yok. Birkaç davacı yerel mahkemelerde Kuzey Kore aleyhine davalar kazandı, ancak para toplayamadı.
Bir vakada, 1950’lerde savaş esiri olarak Kuzey Kore’ye götürülen iki eski Güney Koreli asker, kaçtıktan 15 yıl sonra 2016’da ülkeye dava açtı. Şimdi 88 ve 92 yaşında olan erkeklerin her birine yaklaşık 21 milyon won veya 16.200 dolar tazminat verildi.
Başka bir durumda, babası Choi Tae-jip’in 1950’de kaçırılıp Kuzey Kore’ye getirildiği emekli okul öncesi öğretmeni Bayan Choi, Kuzey Kore’ye dava açtıktan sonra 50 milyon won tazminat kazandı.
Her iki davada da davacılar, Kuzey Kore’nin devlet yönetimindeki içeriği kullanan Güney Kore medya kuruluşlarından telif hakkı telif ücreti olarak iki milyar won veya yaklaşık 1.5 milyon dolar toplayan Güney Koreli kar amacı gütmeyen bir kuruluş olan Inter-Korea Cooperation Vakfı’ndan tazminat talep etti. haber medyası. Vakıf, bir mahkemede telif haklarının Kuzey Kore devletine ait olmadığını savunarak ödemeyi reddedince, davacılar dava açtı.
Seul mahkemesi, eski savaş esirlerinin açtığı davayı, paranın Kuzey Kore devletine ait olmadığını söyleyerek reddetti. Onları temsil eden avukat Tae-seob Um, bir röportajda temyize gitmeyi planladıklarını söyledi.
Choi Sook-yi doğumlu Bayan Choi’nin Ağustos ayında bir mahkemesi var. Babasının uzun süredir yokluğunun ailesinde derin psikolojik yaralar açtığını söyledi. Annesi 1993’te öldüğünde, on yıllardır kocasının mucizevi bir şekilde geri döneceğine dair zayıf bir umut besliyordu.
Bayan Choi titreyen bir sesle gözyaşları arasında “Öldüğünü bilseydik, kaybın yasını tutar ve bununla işimiz biterdi,” dedi. “Bunun yerine, annem bekleyerek bir hayat yaşadı.”
Hisako Ueno, Tokyo’dan gelen haberlere katkıda bulundu.
New York Times haberinden çevrildi ve haberleştirildi.