Akıl hastalığı ve uyuşturucu bağımlılığı gibi toplumsal sorunlarla uğraşmalıyız, ancak Los Angeles’taki evsizlik krizinin nedeni bunlar değil.
Geçen ay açıklanan tahminler gösteriyor ki LA County’deki evsiz insan sayısı %9 arttı geçen yıldan 75.518’e. Nasıl evsiz kaldılar? UC San Francisco araştırmacılarının Haziran raporuna göre “Yüksek konut maliyetleri ve düşük gelir”. Anket yaptılar California’da yaklaşık 3.200 evsiz yetişkin%70’i ayda 300 ila 500 dolarlık bir kiralama sübvansiyonunun onları sokaklardan uzak tutacağını söyledi.
Başka bir deyişle, gelirler ile Kaliforniya konut maliyetleri arasındaki uçurum çok büyüdü. Hiçbir akıl sağlığı bakımı veya bağımlılık hizmetleri bunu değiştirmeyecek, ancak uygun fiyatlı geliştirmeler ve konut sübvansiyonları bunu değiştirecektir.
Westside’daki evsiz üç komşumla – Jermaine, Jason ve John – Haziran ve Temmuz aylarında konuştum ve konuşmalar, birinin ne kadar çabuk sokağa çıkmaya zorlanabileceğini gösteriyor. Soyadlarının kullanılmaması şartıyla hikayelerini Haberler ile paylaşmayı kabul ettiler. —Robert Karron
Jermaine
Benim adım Jermaine ama herkes bana “J” der. 47 yaşındayım ve South Central’da büyüdüm. Babamla yaşadım – o bir marangoz – ve bir ağabey; annem ben bebekken bizi terk etti. Aslında onunla 14 yaşımdayken tekrar tanıştım.
Locke Lisesi’ne gittim ve iyi notlar aldım ama aynı zamanda başım belaya girdi ve Dorsey’de bitirdim. En sevdiğim öğretmenlerim İngilizce öğretti: Bay Booker bize gramer öğretti; Bayan Carter bizi cesaretlendirdi; ve Bayan Plant katılmakta ısrar etti. Okumayı her zaman sevmişimdir. Babam bana çizgi roman, National Geographics ve Encyclopedia Britannica aldı. Bir gün “İnanılmaz Hulk”u okurken “otomatik” kelimesini gördüm ve babama bunun ne anlama geldiğini sordum. Şöyle dedi: “O ansiklopedilere sahipsiniz. Sen çöz. Bu bana ilham verdi. Hepsini okudum.
Bir çetedeydim ama insanların düşündüğü gibi değil – çalkantılı veya kaotik. Avalon’daki Green Meadows Park’ta yazın herkes oradadır. Daha büyük bir çocuk sizde bir şey görürse, sizi “Küçükleri” yapar. Ondan sonra sizi “eve”, “sette” götürecekler. Elbette biraz kavga var, ama çoğunlukla mahalledeki çocuklar takılıyor. Orada sağlam bir dostluk var.
Dorsey Lisesi’nin yanında, o zamanlar Donanma askere alma ofisi olan Jackie Robinson Field var. Bir gün Bayan Plant, bir işe alım görevlisinden ders sırasında bizimle konuşmasını istedi. Bize seyahatten bahsetti. Kulağa heyecan verici geliyordu. Ondan sonra seviye belirleme sınavına girdim. Üniversiteye gidebilirdim ama farklı bir şey istiyordum. Çoğunlukla Japonya’da olmak üzere üç yıl donanmadaydım. A-6 Intruder bombardıman uçağı üzerinde çalıştım ve çok şey öğrendim – hidrolik sıvılar, ejektör koltukları, jet girişleri hakkında. Ama sonra o uçağı hizmet dışı bıraktılar. Öğrendiklerim artık geçerli değildi. Ayrıca uçaklar yaptım. Farklı bir şey istedim.
Onurlu bir şekilde terhis olduktan sonra Vet Derneği aracılığıyla mesleki rehabilitasyona girdim ve sertifikalı hemşire yardımcısı oldum. O derece için eşim Karen ile eğitim aldım – huzur içinde yatsın. Bir süre evde sağlık kuruluşlarında çalıştım ama kanı veya şırıngayı sevmediğimi fark ettim. Yapmak istediğim şeyin grafik tasarım olduğunu fark ettim. Hala GI Bill ile okula geri döndüm ve sertifikamı ve ardından bazı konserleri aldım. Bu arada, Karen lisanslı bir meslek hemşiresi oldu ve lupusu tekrar başladığında pratisyen hemşire olmak için çalışıyordu. 14 yaşında teşhis kondu ama ikinci çocuğumuz olana kadar hiçbir şey olmadı. Dokuz ay hastanede kaldı. Teyzelerimden yardım aldım ama aslında tek başımaydım. Üç yıl sonra 2015’te öldü.
oldum diyebilirsin o hemşire son bir yıldır Biraz serbest grafik tasarım işi yapıyordum ama fazla değil.
Paramız bitti.
ABD Veterinerleri çocuklarım ve benim için üç yatak odalı bir daire buldu. Her 90 günde bir bizi taşımaya devam ettiler. Sonra 2018’de bir yer bulmaya çalıştığımda uygun olmadığımı söylediler. Depoda bulundurduğumuz ancak kirayı ödeyemeyince kaybolan nüfus cüzdanı, Sosyal Güvenlik kartı gibi belgeleri istediler. O noktada çocukları Karen’ın kardeşlerine gönderdim ve sokaklara taşındım. Bir yük olmak istemediğim için kız kardeşlerinden bana ev vermelerini istemedim.
Bir gün “İnanılmaz Hulk”u okurken “otomatik” kelimesini gördüm ve babama bunun ne anlama geldiğini sordum. Şöyle dedi: “O ansiklopedilere sahipsiniz. Sen çöz. Bu bana ilham verdi. Hepsini okudum.
— Jermaine
O zamandan beri konut arıyorum. Belki sadece kendime alabilirdim ama iki çocuk olduğunu duyunca bir şeylerinin olmadığını söylüyorlar. Kuponlar için başvurdum. Dürüst olmak gerekirse, vaka görevlilerimin topu düşürdüğünü düşünüyorum. Onları bir yıldır görmedim. Geçenlerde ofise gittim ve hala elimde olmayan belgelerle yeniden başvurmam gerektiğini söylediler. Daha dün onlarla telefondaydım. Kızımın kayıp doğum belgesini ve kayıp Sosyal Güvenlik kartımı istediler. Ağlıyordum. Bir vaka çalışanının yardım edebileceğini düşünürsünüz ama ben hepsini sokakta çadırımdan kendim yapıyorum.
Jason
Benim adım Jason ve Orange County’de, Buena Park yakınında büyüdüm. Küçük bir erkek kardeşim var ve annem bekar bir anneydi; bizi destekledi. Babam pek ortalıkta yoktu. Son 20 yıldır geçici olarak açılıp kapanıyor.
Lise zordu. Kabul edilmek istedim ve sonunda havalı çocuklarla takıldım ve onların yaptıklarını yaptım, yani okulu astım. Bir noktada beni gözetim altına aldılar; sonunda beni kovdular. Daha sonra GED’imi aldım. Öğrenmeyi seviyorum ama okulların bana öğrettiklerini değil. Amacım, Hollywood’daki Los Angeles Kayıt Okulu’na veya belki de film okuluna gitmek. Müziği ve sanatı seviyorum çünkü bir kaçış sağlıyorlar. Çoğu zaman kafamdayım. Başlayamıyormuşum gibi.
GED’i aldıktan sonra bir kızla tanıştım. Sekiz yıl birlikteydik. Humboldt County’deki aile çiftliği için çalıştım. Dışarıda, doğada, hayvanlarla iç içesiniz. Hayatımın en güzel zamanlarıydı. Dağdayken ağaçlardan başka bir şey görmezsin. Üstte, çok sakin. Orada, park bekçisi olmayı düşünürdüm, onun gibi bir şey.
Ayrıldığımızda annemin yanına taşınmak zorunda kaldım. Bu bir şoktu – kısmen tekrar eve döndüğüm için ve kısmen de önceki bir ilişkiden kızımın velayetini yeni aldığım için. Ben lisedeyken doğdu. Korktum ve kaçtım. Buna hazır değildim. Parti yapmaya başladım – böylece annesi gözaltına alındı. Ama sonunda annesi geçimini sağlayamadı, bu yüzden yanımıza taşındı. Şimdi sıra bendeydi. Ne yapacağım konusunda hiçbir fikrim yoktu. Annemin koltuğuna geri dönmüştüm. Velayeti yakın bir aile üyesine verdim.
Baştan başlamak zorunda kaldım. Ev tadilatı sektöründe bir iş buldum. Satış işindeydim, bir komisyoncu. Gelir elde ederdim. Ben olmazsam iş olmaz. Gevezelik yeteneğim var, iyi temizlik yaparım ve insanlarla aram iyidir. Orada 10 yıl çalıştım. Ama çıkmaz bir yol olduğu ortaya çıktı. Şirket, olası satışları kullanarak ve bunları başka insanlara satarak komisyonlarımı aldı. Daireler çizerek zamanımı boşa harcıyordum. bırakmak zorunda kaldım
Altı aydır sokaklardayım. Düşündüğün kadar şok edici değil çünkü babamın bunu yaptığını görerek büyüdüm.
— Jason
Bu geçen yıldı. Altı aydır sokaklardayım. Düşündüğün kadar şok edici değil çünkü babamın bunu yaptığını görerek büyüdüm. Tecrübeli olduğumu söyleyebilirsin. Ayrıca, buraya gelmeden önce hayatımdaki tüm olumsuz insanları çıkardım. Yalnız kalmaya alışmıştım; Ben artık Lone Ranger’ım. kendimi eğlendiriyorum
Çılgın olan şey, bunların hepsinin bu kadar kolay olması gerektiği. Tek ihtiyacım olan başımı sokabileceğim bir çatı ve biraz para. Bu kadar. Elimde olsa gitmem iyi olur. Ama kredim yok. Annemlere geri dönüp orayı fırlatma rampası olarak kullanabilir miyim? Ona bunu yaşatmak istemiyorum. Bunu kendi başıma çözmeyi tercih ederim.
Önümüzdeki birkaç ay içinde toparlamak istiyorum; Daha fazla zaman kaybetmek istemiyorum. Yaşlanıyorum, biliyorsun – 35 yaşındayım. Hayatımın yarısındayım.
John
Benim adım John ve 66 yaşındayım. Pensacola, Florida’lıyım. Florida Eyaletine atletizm bursuyla gittim. Yüksek atlayıcıydım ve lise rekorum 7 fit 4,75 inçti. Montreal Olimpiyatlarını bir nokta farkla kaçırdım! İşletme okudum, ardından MBA ve hukuk derecelerimi Gainesville’de aldım. Nasıl başarılı olunacağını öğrenmek için Donald Trump gibi iş profesyonelleriyle de atölye çalışmaları yaptım. Kendinizi başarılı insanlarla çevrelemelisiniz. Kaybedenlerin yanında olmak istemezsin.
Bir süre işler harikaydı. Bir nakliye şirketim vardı. Bir çevre düzenleme şirketim vardı ve bir Hooters’ım ve bir otomat şirketim vardı. Ticari dalış lisansım vardı ve 38 fitlik bir yelkenli teknem vardı. Dışarı çıkıp bir şeyler yapmaktan asla korkmadım. 13 yaşımdayken Woodstock’taydım çünkü Jimi Hendrix’i görmek istiyordum. Ama 1986’da boşandım ve bu beni mahvetti. Tüm işlerimi satıp karıma 2 milyon dolar vermek zorunda kaldım. O zamanlar iyi paraydı.
Yelkenli teknemi Karayipler’e götürdüm. Dünyayı yelkenle dolaşmayı planlıyordum. Hala param vardı. O teknede altı yıl geçirdim. İnsanları dalışlara götürdüm ve teknelerinde onlara yardım ettim. Sonra üvey babam öldü ve üvey annem yalnızdı. Geri gittim. Teknemi sattım ve kendime destek olabilmek için 18 tekerlekli bir araç aldım. Oraya vardığımda her zaman bakımlı olan sebze bahçesi sadece ağaçtı! İşte o kadar kötüydü. Bu, annemin beyin kanseri olduğu 2004 yılına kadar sürdü. O öldü ve ben karavana taşındım. Ekonominin dibe vurduğu 2009 yılına kadar teçhizatımı kullanmaya ve ticari dalış işinde çalışmaya devam ettim. Nereye taşınacağımı düşündüm ve Kaliforniya’da karar kıldım. Burada çok zaman geçirdim. Eğer makine kullanıyorsan, buna mecbursun, çünkü ürün burada. Artık bir teçhizat kullanmak istemedim, bu yüzden sattım. İşletme yönetimi, muhasebe, hukuk veya ticari dalış gibi diğer becerilerimde kendimi destekleyebileceğimi düşündüm (sıhhi tesisat, elektrik, çatı ve oto tamircisi hakkında da biraz bilgim var).
Ne yapabileceğiniz önemli değil – hiç kimse, yani hiç kimse evsiz birini işe almaz.
— John
2010 Noel’inin ertesi günü otobüsten indim ve ilk altı hafta Midnight Mission’ın avlusunda uyudum. Param vardı ama onu yanlış bir yer seçerek aptalca harcamak istemedim. İyi bir anlaşma yapmak istedim ve yerel bilgi önemlidir. Sonunda Vermont ve Exposition’da bir yer kiraladım ama işe yaramadı. Tacize uğradım, insanlar evime girdi ve bazen beni bıçakla tehdit ettiler. Bir yıl sonra, bir çantamı topladım ve tüm dalış ekipmanlarımı içeren minibüsümle yola çıktım ve sonraki birkaç yıl boyunca kendimi desteklemek için bunu kullandım. Ama bir gün çalındı - binlerce dolar değerinde ekipman. Hiçliğe dönmüştüm.
Her şeyini kaybeden bazı insanlar bir binadan atlarlar. Ben bundan daha güçlüyüm. 10.000 metrekarelik bir evde veya bir çadırda yaşayabilirim ve ben aynı kişiyim – ama bunun bedelini ödedi.
Bu karavanı aldığımda bir yıl öncesine kadar bir çadırdaydım. Kimse bana iş vermez çünkü evsizsen kimse seni işe almaz. Ne yapabileceğiniz önemli değil – hiç kimse, yani hiç kimse evsiz birini işe almaz.
Robert Karron, Santa Monica Koleji’nde İngilizce öğretiyor.