Peki ya sınıf mücadelesi? Sınıf mücadelesi, kapitalizmin gelişme sürecinde iç dinamiği harekete geçiren, daha ileri-gelişmiş durumlara uygun yeni dengelerin kurulmasını sağlayan, bu sürecin sonunda da sistemin kendi diyalektik inkârını gerçekleştirerek modern komünal topluma geçişi-yani çocuğun doğuşunu-sağlayan mekanizmadır… Kapitalistler, “üretim araçlarının özel mülkiyetine sahip oldukları için”, üretim faaliyetinin sonunda, toplumsal bir çabayla üretilmiş olan ürüne de tek başlarına sahip çıkarlar. Bu yüzden de, azami kâr yasası işledikçe, kapitalistler daha da zenginleşir, daha üst yaşam seviyelerine çıkarlarken, işçiler, üretimin ilk başladığı durumlarında kalırlar. Aradaki denge-toplumsal uzlaşma (bu anlamdaki “karşıtlık”-partnerlik ilişkisi) bozulmuştur. Ama kapitalistler hiçbir zaman kendiliklerinden tutup da “bak biz şu kadar kazandık, sizin ücretlerinizi de arttırıyoruz” demezler işçilere! Azami kâr yasasına aykırı olurdu böyle birşey! İşte tam bu noktada başlıyor “zıtlık”-“çelişki” ve sınıf mücadelesi. Burjuvazi “ilk durumdan” daha ileri bir duruma yükselmiştir, ama işçiler halâ o “ilk durumdaki” konumlarını muhafaza etmektedirler. Yeni duruma uygun yeni bir dengenin kurulabilmesi için arada mücadele başlar. Ve normal koşullarda, bir üst seviyede tekrar bir uzlaşma-denge sağlanır (tıpkı o bir üst kuantum seviyesine çıkan hidrojen atomunda olduğu gibi!..); sistem (kapitalist sistem), kendi içindeki evrim sürecinde bir basamağı daha geride bırakmış olur. Bu basamaklar, üretici güçlerin gelişmesine uygun olarak, aynı mekanizmanın çalışmasıyla adım adım çıkılır. Eğer hiç sınıf mücadelesi olmasaydı (hiç zıtlık, çelişki olmasaydı), hiç ilerleme de olmazdı!...
Bir an için düşününüz, işçilerin ağzı var dili yok! Yani hiç bir talepte bulunmuyorlar, ne ücretlerine zam istiyorlar, ne de daha iyi çalışma koşulları, demokratik haklar vs!. Ne olurdu bu durumda? İşçilerin yaşam seviyeleri, satın alma güçleri aynı yerde kalırdı. Peki, hal böyle olunca, azami kâr yasası nasıl işleyecektir, pazarı nasıl genişletecektir burjuvalar, kime satacaklar mallarını? İşçilerin satın alma güçleri artacak ki burjuvazi de daha çok mal satabilsin onlara. Pazarın genişlemesi olayının mekanizması budur.Yani, sınıf mücadelesi, işçilerin ekonomik ve demokratik hakları için mücadele etmeleri, burjuvazi için de zorunludur! Hiç grev olmasaydı, bundan işçiler kadar işverenler de zarar görürdü! Şöyle özetleyelim: 1-Kapitalistler, daha çok kâr elde edebilmek amacıyla üretici güçleri geliştirmenin mekaniz-masını harekete geçirirler.
2-Üretim araçlarının özel mülkiyetine sahip oldukları için, ürüne ve artı değere de sahip olan kapitalistler, zenginleşirler, bir üst seviyeye çıkarlar. Böylece, eski dengeyi inkâr etmiş-bozmuş olurlar.
3-İşçiler de, üretilen yeni zenginlikten pay alarak, bir üst basamağa geçmek isterler.
4-Ama kapitalistler mevcut durumu temsil eden konumda oldukları için, buna yanaşmazlar. Sahip oldukları yeni zenginliği eski denge durumunun içinde muhafaza etmek isterler.
5-Üretici güçlerin gelişmişlik seviyesine uygun bir üst basamağa geçilmesi için işçiler sınıf mücadelesine başlarlar.
6-Herkes gücünü burada, sınıf mücadelesi ortamında tartar. Ve eğer sistem bir üst basamağa geçiş için yeterli enerjiye sahipse, yeni bir toplumsal sözleşme yapılarak bu geçiş gerçekleştirilir.
Dikkat edilirse, bu şekilde, sistemin evrimi (üretici güçlerin gelişmesi) sürecinde atılan her adımla birlikte, hem mevcut sistem-yani kapitalizm gelişmiş oluyor, hem de, onun içinde, potansiyel anlamda, onun diyalektik inkârı olarak yeni bir sistem-modern komünal toplum gelişiyor. Örneğin, robotların üretim sürecine katılması oranı, bir yandan kapitalizmin içinde üretici güçlerin ne oranda geliştiğini gösterirken, diğer yandan da, modern komünal toplumun kapitalist toplumun ana rahminde ne oranda geliştiğini gösterir. Bütün bunları (bu diyalektiği), feodalizmden kapitalizme geçiş sürecinde de görmüştük. Feodalizmi kendi inkârını yaratmaya götüren süreç, feodallerin daha çok gelire sahip olmak, daha da güçlenmek için ticareti geliştirmek, yeni kentler kurmak yolunda gösterdikleri çabalardı. İşte bu çabalardır ki, kaçınılmaz olarak, üretici güçleri geliştiren de-dolayısıyla feodal sistemin sonunu getiren de- bunlar olmuştur!... Burjuvazinin ve işçi sınıfının ortaya çıkışının, feodal sistemin kendini inkâr edişinin diyalektiği budur…
“ZITLIK”-“ÇELİŞKİ” NEDİR-“ZITLARIN BİRLİĞİ VE MÜCADELESİ” NEDİR?..
Daha önce şöyle demiştik: “Herhangi bir sistemde, varlıkları birbirine bağlı olan (yani, her biri kendi varlığını yaratırken, karşıtını ve bir bütün olarak sistemi de yaratan), sistemin yapısal-fonksiyonel anlamda iki temel karşıt kutbu olarak A ve B arasındaki bütün ilişkiler iki karşıt madde-enerji alanının-potansiyel kuvvetin birliği zemininden doğarlar”. Bütün mesele bu cümleyi iyi kavrayabilmekte yatıyor!... Evet, tekrar soralım, ne demektir bu? Ortada, A ve B gibi, birbirinden “bağımsız”, her biri “kendinde şey” “objektif-mutlak gerçeklik” iki güç-unsur var da, bunlar tıpkı bir ipi biri o yana, diğeri bu yana çeker gibi “mücadele” halinde mi oluyorlar!? Bu şekilde mekanik iki unsurun-kuvvetin “birliğinden”-bir aradalığından mı- bahsedilmektedir burada? Sistem gerçekliği “zıtların birliğidir” derken kastedilen bu mudur-A ile B arasındaki bu türden bir ilişki midir?... Hayır değildir! Herşeyden önce, bir A-B sisteminin iki temel parçasını-yapısal ve fonksiyonel birimini- oluşturan unsurlar olarak A ve B arasındaki ilişki, niteliksel olarak birbirinden farklı iki ayrı sistem arasındaki ilişkisi değildir! Bunlar, bir ve aynı sistemin yapısal ve fonksiyonel anlamda birbirlerini tamamlayan unsurlarıdır. Biri (sistemin dominant unsuru olarak A) aradaki ilişkilerle kayıt altında tutulan bilgiyi kullanarak sistem adına ne yapılacağını belirlerken, diğeri de (B), sistemin motor gücü olarak sistem adına bunu hayata geçirmektedir. A-B sisteminin çevreyle ilişkileri-etkileşmesi bu görev bölümüyle gerçekleşmekte, sistem, birbirini tamamlayan “karşıtlık” ilişkisi içindeki belirli bir görev bölüşümü sayesinde varlığını sürdürebilmektedir.
O zaman nedir mesele, “çelişki”-“zıtlık” nerede burada, ve neden sistem gerçekliği “zıtların birliğidir” diyoruz? En başa, yani, bir A-B sisteminin oluştuğu o ilk “an”a dönüyoruz! Bilindiği gibi, aslında öyle “o ilk an” diye, sistemin “statik-mutlak-kendinde şey bir gerçeklik olarak varolduğu” bir zaman dilimi falan yoktur ortada; hepsi izafi kavramlardır bunların! Sistem gerçekliği dinamik bir gerçeklik- olay-süreç olduğu için, o, daha o ilk varoluş “an”ından itibaren, dış dünyayla-çevreyle etkileşme sürecinde kendini inkâr ederek gerçekleşir. Yani öyle, “bir an” için bile olsa, “kurulu-mutlak bir denge” hali (buna ilişkin “kendinde şey” bir gerçeklik) söz konusu olmaz hiçbir zaman. O ilk “an”, aynı zamanda, sistemin, dışardan-çevreden gelen ve mevcut denge durumunu etkileyerek onu bozma eğilimi gösteren informasyonu-etkiyi kendi içindeki bilgiyle değerlendirerek ona karşı bir cevap hazırlamaya başladığı “an”dır da. Bir sistemin bu “ilk oluşum anı”yla, onun, izafi-objektif bir gerçeklik olarak kendini (kurulu dengeyi) inkar süreciyle birlikte varoluşu arasında bir zaman dilimi olmadığının altını çizdikten sonra devam edelim:
Nasıl işliyordu mekanizma: Önce, sistemin içindeki bilgi kullanılarak, dışardan gelen madde-enerjinin-informasyonun nasıl işleneceği belirleniyor (yani, sistemin dışardan gelen hammaddeyi nasıl işleyeceğine, onu nasıl bir ürün haline getireceğine dair bir “reaksiyon-eylem planı”- modeli hazırlanıyor), sonra da hazırlanan bu plan sistemin motor gücüne verilerek onun bu planı gerçekleştirmesi sağlanıyordu. Örneğin, eğer sistem bir hücre, dışardan gelen “etken” de bir molekülse, önce DNA lardaki bilgi taranılarak buradan söz konusu molekülün nasıl işleneceğine dair bilgiler çıkarılıyor, sonra da bunlar, mesaj taşıyıcı RNA’lar tarafından Ribozomlara götürülerek burada, bu “mesleki bilgilere” göre çalışacak işçi-proteinler yetiştiriliyor, dışardan gelen hammaddenin bu işçi proteinler tarafından işlenilmesinin-bir ürün haline getirilmesinin- koşulları hazırlanıyordu. Bu mekanizma, bütün sistemler için geçerli olan evrensel varoluş-kendi kendini üretim mekanizmasıdır (elbette ki her sistem bunu kendince hayata geçirmektedir)… http://www.aktolga.de/t1.pdf İşte, bu mekanizmanın sonucu olaraktır ki, bir A-B sisteminde (bu evrende varolan her varlık son tahlilde bir A-B sistemi olarak ele alınabilir), dışardan gelen hammaddeyi, hazırlanan üretim planına göre işleyerek onu bir ürün haline getirmeye çalışan motor sistem unsurları (hücre söz konusu olunca bunlar proteinlerdir, kapitalist toplumda ise işçiler bu rolü üstlenirler), daima, ürünün oluşmasında doğurgan bir anne-ana rahmi- rolünü de oynarlar. Çünkü, her ürün (çıktı-output), babasının A, annesinin de B olduğu, o sisteme özgü bir çocuktur-sentezdir!... Bir fabrikada çalışan işçileri düşününüz: İşçiler, işveren ve onun görevlendirdiği kişiler-mühendisler vs.-tarafından hazırlanan üretim planını hayata geçiren sistemin motor gücü unsurları değil midir? Aynen o proteinler gibi yani! Ellerindeki üretim planına göre hammaddeyi işleyerek onu ürün haline getirmeye çalışandır onlar! Öyle ki, onlar-yani işçiler- kendi toplumsal kimliklerini de bu süreç (ürünü gerçekleştirme süreci) içinde oluşturduklarından, bir yerde, ürünle bütünleşirler. Ürün, onlar için sanki ana rahminde büyüttükleri-oluşturdukları kendilerinin bir parçası-kendi çocukları haline gelir. Bu şekilde, üretim sürecinin her adımında, aslında sistemin kollektif ürünü olan o çocuk, işçilerin ana rahminde biraz daha büyür-gelişir. Ve sonuçta onlar (yani işçiler ve ürün), tıpkı bir anneyle çocuğu arasındaki ilişki gibi, birbirleriyle bütünleşmiş olarak doğarlar. Yani, üretim faaliyeti sona eripte ürün ortaya çıktığı zaman, işçiler de onunla birlikte aynı duruma (state-Zustand) çıkmış-ürünle birlikte onlar da kendilerini üretmiş olurlar. Ama aynı şey, sisteme ait bilgiye sahip çıkarak üretim planını hazırlayan-hazırlatan- sistemin dominant kutbu burjuvazi için söz konusu değildir! O, mevcut sistemin temsilcisi olarak onu muhafaza etmekle de yükümlü olduğu için, sonuçta, elde edilen ürüne de varolan sistemin-çerçevenin- içinde sahip çıkmak ister. Yani o, kendi varoluş fonksiyonu-koşulu-gereği, ürünle birlikte bir üst denge durumuna çıkıldığını göremez-kabul edemez. Kendi ATALETİ, mevcut durumu koruma görevi buna engel olur. Motor gücün, ürünle birlikte- onu yaratırken, kendiliğinden bir üst denge durumuna çıkma yeteneği onda yoktur. İşte bu yüzdendir ki, üretim süreci, mevcut denge halinin inkarı süreci olduğu kadar, ürünün oluşmasına paralel olarak, yeni bir denge durumunun eskinin içinde oluşması sürecidir de. Evet, “zıtların birliği ve mücadelesinden” neyin anlaşılması gerektiğini tartışıyorduk! Her şeyden önce, bir kere daha altını çizelim ki, “Zıtların birliği ve mücadelesi” olgusu, esas olarak, bir sistemin “yapısal ve fonksiyonel anlamda iki temel parçası” olan A ile B arasındaki ilişkiyi ifade eden-tanımlayan bir olgu değildir. Değildir, çünkü bu iki temel unsur arasındaki ilişki hiçbir şekilde bunların kendilerinden kaynaklanan bir “zıtlık”-“çelişki” ilişkisiyle açıklanamaz. “Zıtların birliği ve mücadelesi” kavramı- ya da “çelişki” kavramı- semantik özünü-yani içeriğini- iki sistem arasındaki (bir bütün olarak A-B sistemi ile bu sistemin içinde onun diyalektik anlamda inkârı olarak gelişen yeni-yavru- sistem) arasındaki ilişkiden alır. AMA;
1- Eskinin içinde gelişmekte olan yeni (bunu da A’-B’ olarak gösterirsek) daima onun (yani, A-B sisteminin) ana rahminde (ki bunu B temsil eder) geliştiği için;
2- Ve de, eskiden beri varolan A-B sistemini sistemin dominant kutbu olan A temsil ettiği için: Sürece dışardan bakınca biz olup bitenleri (yani A ile B arasındaki ilişkiyi) bir “çelişki”- “birlik ve mücadele” olarak görürüz; çünkü, doğum olupta A’-B’ bebeği kendi nefsiyle ortaya çıkana kadar o henüz daha ortalıkta görünmez. Ortalıkta görünen ve birbirlerini yok etme pahasına kıyasıya mücadele edenler A ve B gibidir-böyle görünür! İşte, A ve B arasındaki ilişinin, aynı anda, hem bir KARŞITLIK-partnerlik-ama hem de bir ZITLIK-çelişki ilişkisiymiş gibi görünmesinin-anlaşılmasının açıklaması budur… Örnek mi istiyorsunuz; gene feodalizmle, onun içinden çıkıp gelmekte olan kapitalizm arasındaki mücadeleyi göz önüne getirelim. Burada “zıtların birliği ve mücadelesi”, birbiriyle içiçe olan bu iki sistem-bu iki sistemi temsil eden feodallerle burjuvazi arasındaki ilişkiyi tanımlar. Feodallerle serfler, ya da, burjuvaziyle işçi sınıfı arasındaki mücadeleler-ilişkiler- ise aynı sistemin içindeki “karşıtlık” ilişkilerdir. Ama, süreç sona eripte kapitalizm bebeği feodal sistemin içinden çıkarak gözle görülür hale gelene kadar “zıtların birliği-mücadelesi” şeklinde ifade olunan ilişki sanki feodallerle serfler arasındaki ilişkiymiş gibi algılanır. Feodallerle serfler arasındaki mücadeleler-örneğin köylü savaşları-aslında feodallerle, kendi içinde kapitalizm bebeğine hamile olan köylülük arasındaki ilişkiden kaynaklanır. Köylülüğü feodallere karşı mücadeleye yönelten potansiyel onun kendi içindeki bu gizli dinamikle ilgilidir. Aynı şekilde, kapitalist toplum söz konusu olduğu zaman, buradaki çelişki, ya da “zıtların birliği mücadelesi” annlayışı da sistemin iki unsuru olarak burjuvaziyle işçi sınıfı arasındaki ilişkiyi değil, bir sistem olarak kapitalizmle onun içinde (işçi sınıfının ana rahminde) sistemin diyalektik anlamda inkârı olarak gelişmekte olan modern komünal bilgi toplumu bebeği arasındaki ilişkiyi tanımlar. Ama, süreç boyunca çocuk ana rahminde (ki bunu temsil edenin işçi sınıfı olduğunu söylemiştik) olduğu için ortalıkta görünmediğinden, biz olup bitenleri (yani sınıf mücadelesini) hep burjuvaziyle işçi sınıfı arasındaki ilişkiyle açıklamaya çalışırız. O zaman da ne olur tabi, “burjuvazi kapitalizmle özdeşleşerek onu temsil ettiği” için, “işçi sınıfı da bununla uzlaşmaz çelişki içinde olan sosyalist toplumla özdeşleşerek onun temsilcisi olmuş olur. Sonuç ortadadır: Bu mantığın-“diyalektiğin”(!) sonucunda, işçi sınıfı burjuvaziyi yok ederek kendi sistemini kurar!!... Alın işte size son 150 yılda olup bitenlerin özü!... “İnkarın inkarı” kapısı nasıl açılıyor?... Dikkat ederseniz, işin başında, aslında A, yani sistemin dominant unsuru (yukardaki örnekte burjuvazi) açıyor inkârın (üretim sürecinin) kapısını! Sisteme dışardan gelen madde-enerjiyi-informasyonu sistem adına içeriye buyur eden (alan) o oluyor! Sistemin sahip olduğu bilgiyi kullanarak onu değerlendiren ve bir üretim (inkâr) modelini (hammaddenin nasıl işleneceğini) hazırlayarak, gerçekleştirmesi için bunu sistemin motor gücüne (gene yukardaki örnekte, işçiler) ileten o oluyor. B, yani motor unsur da bunu gerçekleştiriyor. Bunu yaparken onun yaptığı sadece A ‚nın inkarını gerçekleştirmektir. Ama, bu inkârın sonucunda meydana gelen ürün, ilk durumdan itibaren başlayan sürecin amacı (ulaşmak istediği hedef, “son durum”) olduğu için, o aynı zamanda, yeni bir düzen-düzenlilik anlamında “inkârın inkârı” olarak da gerçekleşmektedir. Yani ürünü yaratmakla aslında A ve B onun varlığında yok olmakta, örneğin A-B den farklı bir A’B’ olarak kendilerini yeniden üreterek-yeniden doğmuş- olmaktadırlar (anne-baba, çocuk ilişkisi)…
Çok basit bir örnek verelim: Şu an kalkıp mutfağa kadar giderek su içmek istiyorsunuz diyelim! Bu istek ilk önce beyinde (A) nöronal bir etkinlik şeklinde oluşur. Sonra da organlara iletilerek gerçekleştirilir. Su içme eylemini gerçekleştiren organlarınızın (B) faaliyetlerini düşününüz, bunlar bütün bu faaliyetlerini en son duruma kadar (yani su içilene kadar) suyun içilmesi süreciyle bütünleşmiş olarak yerine getirirler. En sonunda su içildiği zaman da, organlarımız bir durumdan bir başka duruma (suyun içilmesiyle birlikte oluşan yeni duruma) çıkmış olurlar. Dikkat ederseniz, en sonda ulaşılan durum (suyu içtiğimiz zaman ulaştığımız durum) en baştan itibarek adım adım motor sistemimizi oluşturan organlarımızın faaliyetiyle içiçe, onların faaliyetlerinin sonucu olarak gerçekleşmektedir. Yani, en sonda ulaşılan yeni durum sürecin en başından itibaren motor sistemin faaliyetlerine bağlı olarak (tıpkı ana rahmindeki bir çocuk gibi) adım adım oluşmaktadır. Su bardağını elimize alıp içene kadar attığımız her adım bu gerçeği ifade etmektedir. Ama beynimizdeki faaliyetler açısından (nefs-benlik) durum bu kadar basit olmaz! O, yani beyin (A), hem su içme isteğini organlara ileterek mevcut denge durumunun değişmesi için düğmeye basandır (dengenin inkarı, ama hem de, mevcut durumu temsil ettiği için, atalet direnciyle mutfağa kadar gidişe direnendir (biz buna “üşenmek”, “tembellik” deriz!). Hani başka birisi suyu getiripte önümüze koyuverse diye geçer içimizden!! Sonra mecbur kalınca da kalkıp gideriz tabi!... Şimdi burada, organizmayı bir A-B sistemi olarak düşündüğümüz zaman, beyinle (A) diğer organlar (B) arasındaki ilişki, işin özü itibariyle bir „zıtlık“ ilişkisi-bir „çelişki“ olmadığı halde, su içmek için harekete geçildiği andan itibaren, eskiden beri varolanın (organizmanın) içinde gelişmekte olan yeni organizmal durumdan (bir A’-B’ sistemi olarak) dolayı (bu yeni durumu temsil eden, yaratan B olduğu için) A ile B arasındaki ilişki (birbirini tamamlayan bir „karşıtlık“ ilişkisi olduğu halde) sanki bir „zıtlık-çelişki“ imiş gibi görülür!… Bütün sistemler için geçerli bir kural olarak şöyle toparlayalım: Her durumda, bir A-B sisteminin varoluş süreci, aynı zamanda, onun kendi kendini üreterek bir A’B’ haline gelme süreci de olduğu için, daha A-B sisteminin o ilk oluşma “anından” itibaren başlayan bu varoluş sürecinin kendi içinde kendi zıttını (A’B’ olarak kendi inkarını) barındırdığını söyleriz. “Sistem gerçekliği, zıtların birliği ve mücadelesinden ibarettir” sözünün anlamı buradan gelir. „Birlikten ve mücadeleden“ kasıt, her A-B sisteminin, her an, kendi içinde bir A’-B’ ile birlikte-ve onunla mücadele halinde varolmasıdır…