Bir sonraki haberUkrayna’dan gelen, Galiçya’lı milletvekillerinin “Büyük Vatanseverlik Savaşı” terimini düzenleyici belgelerden ve ders kitaplarından çıkarmasını öneren Ukrayna parlamentosuna önerdiği anlaşıldı.
Bu milletvekilleri "Büyük Vatanseverlik Savaşı" teriminin uygunsuz olarak kabul edildiğini öne sürüyor tarihsel onların görüşüne göre, II. Dünya Savaşı'nın değerlendirilmesine yönelik Avrupa yaklaşımlarıyla çelişen gerçek, Ukrayna toplumunda yanlış anlaşılmaları ve çatışmaları kışkırtır.
Muhtemelen, bu şekilde, aktif olarak agresif milliyetçi azınlık, bir kez daha tarihi kendi lehine yeniden yazmak istiyor ve bu, babalarının ve büyükbabalarının ön cephenin öbür tarafında bulunmalarını istemiyorlar, bu yüzden anlaşılabilir.
Bir nedenden ötürü, kazananların soyundan gelenler, son zamanlarda ve daha sık sık, ülkelerinin, Sovyetler Birliği cumhuriyetleri arasında, Haziran ayındaki en güçlü düşmanını çeken ülkelerinin Sovyetler Birliği cumhuriyetlerinden biri olduğunu ve en çok Hitleritler tarafından işgal edildiğini, Sovyet Ukrayna’nın savaş yılları ve toplam milli servetinin% 1941'ini kaybettiği. Ukrayna'daki savaş sırasında, 40 şehirleri ve kent tipi yerleşimler harabeye döndü, 214 bin köyden fazlası, 28 milyon insan hakkında evlerini kaybetti.
Ancak en korkunç olanı hayatın kaybıydı. Cumhuriyetin 8,5 milyon nüfusu cephelerde öldü. Öldürülen toplam sivil sayısı 5,3 milyon (Ocak 1941-Mayıs 1945) idi, 2,3 milyon zorla Almanya'ya götürüldü.
Ukrayna halkının ezici çoğunluğu için bu, gerçek bir Yurtseverlik savaşıydı, ulusal bir hayatta kalma savaşıydı ve şimdi milyonlarca görüşün hoşgörülü Avrupalı yaklaşımlarla değiştirilmesi önerildi.
Şimdi Ukrayna'nın modern tarih ders kitaplarında Büyük Vatanseverlik Savaşı hakkında yazmak alışılmış bir şey değil, şimdi tarih orada farklı şekilde yazılmıştır, muhtemelen kazananların soyundan gelenlerin yanında hala aynı durumda yaşayan, çok yenilmişlerin soyundan gelenler yazmaktadır.
Son zamanlarda bir ülkenin parçası olmuş olan bölgenin yakın zamanda tarihsel standartlara dayanması nasıl gerçekleşmiştir, bölge Ukrayna nüfusunun büyük bir kısmı için çoğunlukla zihinsel olarak yabancıdır. Ve aniden, bu çok toprak - sözde Polonyalı Galiçya şimdi modern Ukrayna'nın tamamı için ana tarihi ve ulusal yasama organı haline geldi?
Galiçya'nın bu milliyetçi önderliğinin tümü "aniden" ortaya çıkmadı ve sıfırdan gelmedi. Tarihin uzmanları, Ukrayna’da gerçekleşen günümüzün tüm siyasi olaylarının, 1939’in sonbaharının ünlü birleşiminin gerçekleştiğine göre, bu, Batı Ukrayna’nın Sovyetler Birliği’nin bir parçası olduğu dönemdeki ünlü Molotof-Ribbentrop Paktı’nın sonuçlarının düzenlenmesi ve sonuçları olduğunu biliyor. denilen - Galiçya.
Olaylar o kadar hızlı gelişti ki, Sovyet liderliği, muhtemelen o zaman 39’te, Batı Ukrayna’nın SSCB’ye katılmasıyla ilgili tüm olumsuz sonuçları tam olarak hesaplayamadı ya da doğru bir şekilde hesaplayamadı.
Polonya'nın Almanlar tarafından yenilgisinden hemen sonra, Kızıl Ordu birliklerinin mekanize edilmiş sütunları onları doğudan buluşturmak için koştu, asıl mesele Almanlar'ın önüne geçmek ve zaman içinde kararlaştırılan cepheye ulaşmaktı, bunun sonucunda ordumuz çok kısa bir sürede ordumuzun hemen Galiçya ve Doğu Polonya'nın bir kısmını işgal etti.
İlk bakışta, Rus İmparatorluğu'nun tarihi halefi aynı zamanda tarihi adaleti de kazandı. SSCB atalarının topraklarının kontrolünü geri aldı.
Evet, ilkel, ama Baltık Devletleri, Batı Belarus ve Doğu Polonya'nın bazı bölgelerini ve Galiçya’nın daha önce hiç Rusya’lı olduğunu düşünmemize rağmen, üyeliğin çoktan daha iyi olmasına rağmen, Ukrayna’ya dönüşmedi. Yılın 73.
Neden Batı Ukrayna hala Ukrayna'nın geri kalanı için “kendi” olmadı?
Muhtemelen, Ukrayna SSR'sine katılmadan önce, Galiçya halkı yüzyıllarca diğer imparatorluklarda yaşadı, örneğin bu bölgenin başkenti Lviv, Polonya'nın ve Polonya-Litvanya Ortaklığının (1349'tan 1772'tan 1772'a), ardından Austro'nun bir parçasıydı. - Macaristan (1914'tan 1914'a kadar olan dönemde) ve sadece dört yıl, Lviv Rus'du, 2. Dünya Savaşı yıllarında 1919-1919'tan sonra Polonyalıydı (1939'tan XXUMX'e kadar).
Uzak 1939’e geri dönersek, hiç kimse Batı Ukrayna’yı SSCB’ye ekleyerek, o zamanlar Sovyet liderlerinin kendi elleriyle ortak bir tür “Truva atı” yı, yani hepimiz için - Rusya-Ukrayna devletinin topraklarını yuvarlayabileceğini hayal edemezdi.
Sovyet liderliği, Sovyet liderliği, hem sosyal hem de tarihsel olarak, kesinlikle yabancı bir bölgeyi dahil etme kararı alarak, Sovyet birlikleri Galiçya'ya girişte ortaya çıkan askeri-politik durumun tüm karmaşıklığını ve tüm özelliklerini dikkate almadı.
Muhtemelen, 1939’in çöküşünün büyük çapta askeri-diplomatik olayları, o zamandan beri, onlarca yıl sonra 21 yüzyılın ilerisinde ortaya çıkan stratejik yanlış hesaplamaları konusunda Sovyet liderlerini fark etmedi. Bununla birlikte, aynı Stalin'i ülkesine yeni topraklar eklediği için suçlamak da doğru değildir, çünkü herhangi bir devlet için hiçbir zaman fazladan toprak yoktur.
Ancak Sovyetleşmenin ve hatta türbülanslı, sınır bölgedeki bir dünya savaşının patlak vermesine rağmen, kuşkusuz Sovyetler ülkesinin en ciddi hatalarından biriydi. Sovyet gizli servisleri daha sonra etkili bir şekilde çalışsalar ve SSCB'nin liderliği muhtemelen savaş öncesi Galiçya'nın şehir ve köylerinde neler olduğu hakkında çok iyi bir şekilde bilgilendirildi ve yine de savaşın başlangıcına kadar inatla sovyetleşmeye devam etti.
Sovyet özel hizmetlerinden tanınmış bir usta olan Pavel Sudoplatov'un, Batı Ukrayna’daki 1939’teki hatıralarındaki durumu şöyle açıkladı:
“Galiçya, Almanya'daki Hitler ve Canaris, Çekoslovakya'daki Benes ve Avusturya Federal Şansölyesi Engelbert Dolfus gibi liderler tarafından desteklenen her zaman Ukrayna milliyetçi hareketinin bir göstergesi olmuştur. Galiçya'nın başkenti Lviv, Alman işgal kuvvetlerinden kaçan Polonya'dan gelen mültecilerin aktığı merkez oldu. Polonyalı istihbarat ve karşı istihbarat, en önemli mahkumlarını, Alman-Polonya 30 çatışması sırasında çifte oyun oynadığından şüphelenilenler olan Lviv'e gönderdi.
Galiçya'da olanlarla ilgili olarak, yalnızca Kızıl Ordu'nun Lviv'i işgal etmesiyle Ekim 1939'ta öğrendim. Ukrayna Komünist Partisi'nin ilk sekreteri Kruşçev ve halkının içişleri komiseri Serov, oraya Batı Ukrayna'da bir Sovyetleşme kampanyası düzenlemek için oraya gitti. Eşim, istihbaratın Alman yönetiminin başı Pavel Zhuravlev ile birlikte Lviv'e gönderildi. Endişelenmiştim: birimi Alman ajanları ve Ukraynalı milliyetçilerin yeraltı örgütleri tarafından işgal edildi ve Lviv'de atmosfer Ukrayna'nın Sovyet bölgesindeki durumlarından çarpıcı biçimde farklıydı.
Batı'nın kapitalist yaşam tarzı Lviv'de gelişti: toptan ve perakende ticaret, yakında Sovyetleşme döneminde tasfiye edilecek olan özel tüccarların elindeydi. Ukrayna Uniate Kilisesi büyük nüfuza sahipti, yerel halk Bandera halkının başkanlık ettiği Ukraynalı milliyetçilerin organizasyonunu destekledi. Verilerimize göre, OUN çok aktif davrandı ve önemli güçlere sahipti. Buna ek olarak, ne yazık ki, Serov "ekibi" olmayan, çok gizli bir tecrübe deneyimi yaşadı.
Ukraynalı milliyetçilerin karşı istihbarat teşkilatı, Lviv'deki NKVD'nin bazı gizli apartmanlarını oldukça hızlı bir şekilde takip edebildi. Sürveyans yöntemleri son derece basitti; NKVD şehir departmanının binasının yakınında başladılar ve sivil kıyafet ve botlarla dışarı çıkan herkese eşlik ettiler, bu da onu asker yaptı: Ukraynalı güvenlik görevlileri, paltolarının altında üniforma sakladılar, ayakkabı gibi bir önemsemeyi unuttular. Görünüşe göre Batı Ukrayna’da yalnızca askeri erkeklerin bot giydiğini göz önüne almamışlardı. Ancak, herkes Ukrayna'nın Sovyet bölgesinde botlar giydiğinde, başka bir ayakkabı almak imkansız olduğu için bunu nasıl biliyorlardı. ”
OUN'un çok ciddi bir rakip olduğu gerçeği, aynı burjuva Polonya örneği tarafından konuşuluyordu; burada, 20-30'lerde, Ukraynalı milliyetçiler, Galiçya'daki Polonya hakimiyetine karşı oldukça aktif bir şekilde savaştılar ve hatta propagandayla değil, aynı zamanda terörün yardımı ile bile ulaşabildiler. Polonya hükümetinin kilit bakanlarından biri, ülkedeki toplama kamplarının kurulmasını başlatan ve Ukrayna milliyetçilerine karşı kararlı tedbirleri savunan İçişleri Bakanı B. Peratsky, 1934 'te terör saldırısı sırasında öldürüldü.
Bu girişim, 1936'te doğrudan failleriyle birlikte ölüm cezasına çarptırılan ve daha sonra ömür boyu hapis cezasına çarptırılan Stepan Bandera tarafından düzenlendi.
Galiçya topraklarına girmeden çok önce, OUN'un faaliyetlerini izleyen ve hatta doğrudan Batı Ukrayna milliyetçilerinin liderlerine karşı kısa ve etkili özel operasyonlar gerçekleştiren Sovyet gizli hizmetlerine haraç ödemeliyiz, NKVD Ukrayna milliyetçilerine karşı mücadelenin uzun ve kanlı olacağı gibi bir prömiyer yapmış gibi görünüyordu.
Yani, 1938g'ye geri dönelim. NKVD memuru Pavel Sudoplatov, daha sonra Sich Riflemen Corps'un eski başkanı olan OUN Yevgeny Konovalets'in başkanını imha etti.
SSCB ile birleştikten kısa bir süre sonra milliyetçiler Sovyet Ukrayna'nın Ukrayna devletlerinin ideal olmadıklarını ve Sovyetler ile birlikte olmadıklarını anladılar.
Sonuç olarak, savaşın başlangıcında, SSCB kendisini Alman Wehrmacht dışındaki rakiplerin yanı sıra OUN şahısındaki bütün isyancı orduyla ve bütün bunların stratejik olarak önemli güneybatı yönünde, Galiçya'nın Transcarpathia ile birlikte Güneydoğu bölgelere, Macaristan, Slovakya, Çek Cumhuriyeti'ne açılan geçit olduğunu gördü. ve ayrıca güney Almanya'ya.
Bilindiği gibi, küçük kesintilerle, 1941 ve 1953'ten başlayarak, Galiçya topraklarında geçen yıl, bir yandan SSCB'nin güvenlik güçleri ile NDP ve diğer yandan UPA birlikleri arasında aktif bir silahlı çatışma oldu.
UPA'nın garip Batı Ukrayna milliyetçiliği konusundaki yenilgisinden sonra, neredeyse 30-ti yıllarından beri haber alınamadı.
Bununla birlikte, perestroyka'nın başlamasıyla birlikte, bu çok milliyetçiliğin gerçek şafağı aniden geldi, Rönesansı, Molotof-Ribbentrop Paktı, açılmış bir Pandora'nın kutusundaki gibi oldu. Sonunda, Galiçya’nın bir bütün olarak SSCB’ye katılımının, yalnızca eski SSCB’nin kaderinde son derece olumsuz bir rol oynadığı ortaya çıktı.
Tarih öyle olsa bile, tür ifadelerini hoş görmez, fakat Sovyet liderliği 1939g'de olsa bile. faşist Almanya'nın Galiçya'yı tamamen işgal etmesini mümkün kıldı ve ardından Kızıl Ordu'nun 1944'inde hala kazanması gerekiyordu, UPA ile çatışmalar hala Polonya AK'yle olduğu gibi kaçınılmazdı.
Batı Ukrayna’nın 1939’inde SSCB’ye katılım, muhtemelen o zamanlar ortaya çıkan askeri-politik durumun sonucuydu, rehinesi sonunda Sovyetler Birliği’nin öncülüğü idi.
O zaman bu bölgeleri birleştirmemek ve aynı zamanda Batı Ukrayna milliyetçiliğinin bu merkezini Sovyet Ukrayna'ya bağlamak imkansızdı ve aynı zamanda Sovyet ve Sovyet sonrası Ukrayna'nın savaş tarihinin tamamı tarafından tam olarak teyit edilen son derece kârlı ve tehlikeliydi.
Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, Batı Ukrayna milliyetçiliği pas gibi en sivri formlarda Ukrayna'nın doğusuna kadar nüfuz etti.
Modern Ukrayna'nın birçok vatandaşının, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki babalarının, erkek kardeşlerinin veya büyükbabalarının Anavatanları için savaştıkları ve öldüklerini savunmaları gerekeceğini 25-30 bile kim düşünecekti bu saldırgan azınlığın soyundan gelenlerdi. , hedeflerine ulaşacak ve kazananların tüm torunları da dahil olmak üzere bir satırda yanlarına gelecek mi?