|Paylaş|


|Tweet|
Doğu ulusları ve Türkler arasında çok eski çağlardan beri bilinen ve kullanılan bir nefesli sazdır. Eski Çin, Hint ve Mısır’da ilk şekilleriyle kullanılmıştır. Başlangıçtan zamanımıza kadar en az değişikliğe uğramış müzik aletlerinden biridir. Zurna, gene! olarak, 35-50 sm. uzunluğunda, ağız tarafı ince, uca doğru hafifçe genişliyen, en ucunda ise birden açılıp yayvanlaşan bir borudur. Ağaçtan ve boynuzdan, tek ya da birkaç parça halinde yapılır. Üstünde sesleri değiştirmeye yarıyan perde delikleri vardır. Ağıza alınan tarafına dil adı verilen ince, yassı yontulmuş bir kamış parçası konmuştur. Üflendiği vaki bu kamış parçasının titreşimi sesi meydana getirir. Zurna adının, boru anlamına çelen (sûr) ile ney’in aslı olan (nây) kelimelerinin birleşmesinden doğan «surnâ»dan bozulmuş olduğu yolunda bazı tahminler mevcuttur. Osmanlı İmparatorluğu zamanında saray nöbetlerinde ve savaşlarda bir çeşit ulusal bando olan Mehter takımlarında zurna, önemli bir yer tutardı. Mehter takımlarındaki zurnalar, görevlerine göre ayrı ayrı boy, yapı ve çeşitlerde olurdu.
Uzun yüzyıllar, davulla birlikte, özellikle Türk köylüsünün müzik ihtiyacını karşıIayan zurna, geniş çapta folklorumuza da girmiştir. Bugün de önemini muhafaza etmektedir.