|Paylaş|


|Tweet|
Basit bir kunduracının oğlu olan Andersen, on dört yaşında, doğduğu Odense kentinden ayrılarak Kopenhag’a gitti ve orada bir yandan yoksul bir yaşam sürerken, bir yandan da öğrenim yaptı. Liseyi bitirdikten sonra Almanya, Fransa, İtalya, Yunanistan, Türkiye, İspanya ve İngiltere’ye geziler yaptı. İngiltere’de Dickens ile tanışıp dost oldu. Birkaç edebî başarıdan sonra, çocuk okuyucuları keşfetti ve çocuklar için ilk *masallarını düzenledi. Kibrit, Küçük Claus ve Büyük Clans, 1835’te fasikül halinde yayımlandı; Küçük Deniz Kızı ise 1837’ de yayımlandı. Bu kitaplar şaşırtıcı bir başarı kazanmış, Dickens ve Hugo gibi ünlü yazarlar Andersen’in dehasına hayranlık duymuştu. O çağın krallarıyla prensleri, onu kabul etmek ve dinlemek onurunu birbirleriyle paylaşamıyorlardı.
halkın sevdiği bir sanatçı
Masalcı olarak verdiği eser, yüz elli, altı öyküden oluşur. Bunların, Bezelye Prenses veya Yol Arkadaşı gibi bazıları halk masallarından alınmış, bilinen öykülerdir ama Andersen, onları eşsiz bir güldürü anlayışı ve heyecanla yeniden anlatmıştır.
Eserinin ikinci bölümü daha kişiseldir. 1843’ten sonra Andersen tamamen kendi düzenlediği masallar yazdı; bunların kahramanı, aslında herkesin bildiği, sözgelimi bir köknar ağacının, bir topacın veya bir kurşun askerin görkemli veya alçakgönüllü yaşamıydı. Bu masallardan Küçük Kibritçi Kız gibi bazıları çok acıklıdır ve sonu kötü biter ama, hepsi hayatta talihsizliğe uğramışlara karşı büyük bir sevecenlikle doludur.Andersen çocukları sever ve onlarla çok rahat ederdi. Onlara öyküler anlatmağa bayılırdı, yazış biçimi de tamamen kendine özgüydü. Sözgelimi: «Çocuklar arabaya binip gittiler», demez: «Sonra, arabaya bindiler. Hoşça kal anne, hoşça kal baba. Kırbaç şakladı, klik, klak, işte yola çıktılar. —Hoo, deh», derdi.