Yazı Succession'ın final bölümüne dair spoiler'lar içermektedir.
Geçen hafta Ted Lasso, Barry, Marvelous Mrs. Maisel birçok favori dizinin vedasını izledik dijital platformlarda ama hiçbiri Succession'ın finali kadar çok konuşulmadı. Dördüncü sezonun ilk dakikasında başlayan geri sayım, kimilerinin çok beğendiği, "büyük final" beklentisi içindeki kimilerinin de hayal kırıklığıyla karşıladığı 90 dakikalık bir bölümle noktalandı.
Hayal kırıklığına uğrayanları da anlayabilmekle birlikte ben beğenen taraftayım. Son ana kadar gözümü ekrandan alamadan izlemeye devam ettim. Bence Succession'a yakışır bir veda oldu.
Dört sezondur yapılan kilometrelerce uçak yolculuğunun, binlerce dakikalık telefon konuşmasının, çevrilen dolapların, takılan çelmelerin, edilen küfürlerin ardından herkes başladığı yere döndü.
Roman'ı (Kieran Culkin) bir barda bıraktık; belli ki servetine eklenen birkaç milyar dolarla parti çocuğu günlerine kaldığı yerden büyük bir memnuniyetle devam edecek. Shiv (Sarah Snook) ve Tom'u (Matthew Macfadyen) limuzinin arka koltuğunda gördük en son; ellerini bile birbirlerine değdirmekten kaçınır vaziyette, toksik evliliklerini toksik ebeveynliğe doğru taşıyacakları her hallerinden belliydi. Çeşitli su birikintilerinde defalarca ölümden dönen, kardeşleri tarafından suyun içinde "kral" ilan edilen Kendall'la (Jeremy Strong) da yine bir su kenarında dostsuz ve mutsuz halde vedalaştık ve bir dahaki sefere ölümden dönemeyebileceğine dair çok güçlü bir hisse kapıldık.
Kuzen Greg ise her türlü kurnazlığına karşın yine en sonunda alnının ortasına yapıştırılan etiketle ve bir 0'ı eksilen maaşıyla Tom'un kölesi olmayı kabul etti.
Tom Wambsgans, CEO
Tom'a burada bir parantez açalım. Waystar Royco'nun yeni döneminde CEO koltuğunda Tom Wambsgans oturacak. Bu nedenle Tom'un "kazanan" olduğu yorumlar yapılıyor. Bu bağlamda Tom'un başladığı noktanın çok ilerisinde bitirdiği de söylenebilir. Ama burada çok önemli bir bilinmez var: Lukas Matsson (Alexander Skarsgard).
Matsson, birçoğumuza Elon Musk'ı hatırlatan tuhaflıklarıyla müsemma bir teknoloji zengini ve Musk'ın Twitter'ı satın alma süreci sayesinde yakından görme fırsatı elde ettiğimiz üzere, bu adamların sağı solu hiç belli olmuyor. Tom'un bugün CEO olması yarın da CEO olacağı anlamına gelmiyor.
Matsson'ın Tom'u kendisine kukla olarak seçmesinin tek sebebi, Shiv'le ilgili diyalogda şahit olduğumuz üzere her türlü saygısızlığı "Erkek erkeğe konuşuyoruz şunun şurasında" gibi büyük bir pişkinlikle hazmedebiliyor olması. (Matthew Macfadyen, harikasın…)
Yıllardır Roy ailesinin hakaretlerine, iğnelemelerine, acımasız lakaplarına, zorbalığına, mobbing'ine katlanan Tom, biraz da İsveççe hakaret işitecek. Nihayetinde kendisinden daha yalakası bulunduğunda ya da Matsson ile yeni ABD Başkanı arasında bir dokunulmazlık anlaşması yapıldığında Tom'un da o plazaya veda etmeyeceğini kim garanti edebilir? O yüzden de kazandığını söylemeye dilim varmıyor.
Zaten itiraf etmem gerekirse, kimin CEO olacağına dair merak da karakterlerin sürekli birbirlerini kazıklama çabaları da benim diziyi izleme sebeplerim arasında epey alt sıralarda yer alıyordu. Nitekim bir süre sonra Succession'ı hatırladığımda CEO'nun kim olduğu ya da Waystar Royco'nun kaça satıldığı aklıma gelmeyecek. Bu bilgilere sahip olmak, diziyi tekrar izlerken alacağım keyfi de azaltmayacak. Çünkü Succession'ı Succession yapan, o plaza geriliminin ve karşılıklı küfürlerin arasına sıkışmış insanlık halleriydi.
"Seni seviyorum ama midem kaldırmıyor"
İnsanlık halleri demişken, biraz da son bölümdeki diyaloglardan bahsedelim mi?
Burada özellikle iki cümleyi hatırlamak isterim. Birincisi Tom'un telefonda Shiv'e söylediği, "Sen âşık oldun, nihayet. Zamanlama seçeneklerimize âşık oldun" cümlesinin ardından Shiv'in dolan gözleri ve sakin kalma çabası. İkincisi de oylamada karar oyu kendisine kalan Shiv'in Kendall'a söylediği, "Seni seviyorum, seni gerçekten seviyorum, ama midem kaldırmıyor" cümlesi.
Tabii bir de Roman'ın aynalı tepside yüzündeki yaralara bakıp "Neden ben değildim?" diye ağladığı, Kendall'ın da kardeşinin kafasını omzuna bastırıp dikişlerini açtığı o an var. Kendall, Gerri'yi (J. Smith-Cameron) görünce sinir krizinin eşiğine gelen mazoşist kardeşine bir yandan acı verip şefkat gösterirken öbür yandan haddini bildirdi. Bu arada Roman'ın yüzündeki açılan yaralarla yönetim kurulu toplantısında daha "sert çocuk" imajı çizmesine de yardımcı oldu. Roman ise nihayet neden CEO olamayacağını idrak etti.
Kalp nasıl kırılır, ciğer nasıl deşilir diye soran eden olursa, bu sahneleri izletin onlara.
Diğer yandan üç kardeşi annelerinin Barbados'taki evinin mutfağında buzdolabını talan edip "krala layık bir yemek" hazırlarken görmek de bir o kadar keyifliydi. (Jeremy Strong, The New York Times'a verdiği röportajda bunun en son çektikleri sahne ve birbirlerine veda etmek için mükemmel bir yol olduğunu söyledi.)
Zaten üçünün kavga etmeden, arkadan dolap çevirmeden bir arada olduğu sahneler hep güzel bir tat bıraktı damağımızda; Logan Roy gibi güç manyağı bir babaları olmasa kardeşlerin kurabileceği güzel ilişkiye dair ipuçları verdi. Shiv'in düğünü sırasında bir sandala doluşup birlikte sigara içmeleri, yatta sohbet ederken yalancıktan birbirlerini sevmiyormuş gibi yapmaları, babalarının ölümünde tekneden inip gittikleri havalimanı pistinde sarılmaları, denizden çıkıp ıslak mayolarıyla mutfağa girmeleri kardeşlerin her şeye rağmen birbirlerine olan sevgilerini hissettirdi. (Bu sahnelerin öncesinde ya da esnasında hep su teması olması da bir tesadüf olamaz diye düşünüyorum. "Su akar yatağını bulur" mu desek sevgili okurlar?)
Bir spin-off gelir mi?
Peki bundan sonra ne olacak? Dizi öyle bir etki alanı yarattı ki yaratıcısı Jesse Armstrong istediği her şeyi yapabilir.
Matsson ile GoJo'nun geçmişine ve Waystar Royco'nun yeni dönemine odaklanan bir spin-off çekebilir örneğin. (Benim isim önerim Succession: Lukas Matsson's Way :)) Sonuçların hâlâ kesinleşmediğini ve davalık olduğunu Shiv'in son bölümde Willa'ya verdiği ayar sayesinde öğrendiğimiz ABD seçimleriyle ilgili bir siyasi dizi de gelebilir. Başkan Jeryd Mencken'ı değil ama Justin Kirk'ü Oval Ofis'te görmek isterim doğrusu.
Armstrong'un geçtiğimiz günlerde yaptığı bir açıklamada Succession'ın yazarlar odasını tarif ederken kullandığı "küçücük bir yerdi... darmadağınıktı, duvar boydan boya kartlarla kaplıydı. Kartlarda diziye ilişkin alternatifler, spin-off ve müzik grubu ismi fikirleri yazılıydı" sözleri de "Acaba mı?" diye düşündürdü.
Ama muhtemelen bunların hiçbiri olmayacak ve biz zekâsına hayran kaldığımız ekibin yeni işlerini takip etmeye odaklanacağız önümüzdeki aylarda.
Nitekim aynı zamanda dizinin yürütücü yapımcılarından biri de olan Georgia Pritchett, Salı günü The Guardian için yazdığı makalede, "Her karakter bir spin-off'u hak ediyor. Kim bir Colin sezonu izlemek istemez ki? Ya da Stewy? Veya Gerri ve Roman? Ama bunun olacağından şüpheliyim" ifadeleriyle umutları söndürdü.
Sözün kısası bir spin-off ihtimali yok gibi görünüyor. Aslına bakılırsa bir devam projesi olmaması, Succession'ın tadının damağımızda kalması daha iyi. Olursa izleriz, hayır demeyiz ama nasıl ki House of the Dragon'ın Game of Thrones'un yerini tutup tutamadığı tartışmalıysa, Succession'ın spin-off'unun da aynı kaderi yaşaması kuvvetle muhtemel olur.
Son söz olarak Armstrong'un The New Yorker'a verdiği röportajdaki şu sözlerini aktarayım:
"Uzun süre daha devam edebilir, diziyi farklı bir şeye dönüştürebilirdik. Daha serbest, kaygısız, eğlenceli bir dizi olurdu. İyi haftaları ve kötü haftaları olurdu. Ya da nispeten daha kaslı ve tamamlanmış bir şey yapardık ve sahayı güçlü bir biçimde terk ederdik."
Succession ikinciyi yaptı, bize alkışlamak düşer.
(Spin-off demişken YouTube'daki "Succession ama romantik komedi", "Succession ama sitcom" gibi videolara bir göz atmanızı tavsiye ederim. Bir tanesini aşağı iliştiriyorum.)
Fotoğraflar: Sarah Shatz/HBO, David Russell/HBO