Bütün güzel şeyler gelir; ya da öyle diyorlar. 18 Ağustos 1927’de ABC, Süvari Silahı’nın yakın zamanda ödüllendirilenlerin onuruna cömert bir parti düzenlediğini yayınladı. Joaquín Cebollino. Şenlik, o zamanki komutanın -ve o sırada kaptanın- bir malzeme konvoyunu Igueriben’in kuşatılmış mevkisine götürmesinden altı yıl sonra geldi; rifeños’un savunucularını gumía’ya transfer etmesinden önceki sonuncusu. Gazete, “Komutan, savaşta yenik düşen tüm yoldaşlarının anısını ithaf ederek haraca teşekkür etti” dedi. Böylece rojigualdos’un en büyük kahramanlarından birine olan borç kapatılmış oldu; kitapların unuttuğu sayısız şey.
Igueriben’e doğru
1921 yazı İspanyol birlikleri için tatlı bir yazdı. Melilla’nın genel komutanı Don Manuel Fernández Silvestre, 1898’de eski kolonilerin kaybının acısını hafifleten fetihlere girişti; ve bunu yüzyıllar öncesindeki askeri zaferleri hatırlamaya hevesli bir hükümdarın himayesi altında yaptı. Ancak birkaç ayda Rif’in kalbine doğru ilerleyen yüzlerce kilometrelik mesafe bir seraptan başka bir şey değildi. Üzücü gerçek şu ki genişleme, verimli ikmal hatları kurulmadan veya direnmek için yeterli savunma pozisyonları oluşturulmadan gelişigüzel yapılmıştı. Yalnızca birkaç ‘korugan’ inşa edilmişti; bunlar, otuz kişiyi barındırabilecek kapasiteye sahip küçük kalelerdi.
Ancak genel komutan için yenilgi buna değmedi. Bu ‘koruganlara’ malzeme göndermenin ve onları Riff kabilelerine karşı savunmanın zorluğu, İspanyol Ordusunun genişlemesini sürdürmesini engellemedi. Komutan Julio Benítez, 7 Temmuz’da Silvestre’nin emriyle Melilla cephesinde bugüne kadarki en gelişmişlerden biri olan Igueriben’in konumunu bu şekilde ele geçirdi. Bu durum, 15 Temmuz’da bu bölgeye su sağlamaktan sorumlu konvoya saldıran Riffian lideri Abd El-Krim’in sabrını tüketmiş olmalı. Ve oradan Benítez’in adamlarını son derece üstün bir orduyla kuşattı: 8.000 ila 10.000 Faslıdan oluşan bir birlik.
Igeriben’de Benitez, 350 talihsiz insanıyla birlikte kuşatıldı; ve tek vücut olarak kanlarının son damlasına kadar savaşmaya hazırlandılar. Bunun bir klişe olduğunu düşünmeyin. Sonraki günlerde, Silvestre’nin Yıllık’taki kampını terk etmesi ve Riffian kuşatmasını kırması için feryat ederken, cephane ve sıvı elementten yoksun olmalarına rağmen direndiler; çünkü evet, en yakın kuyu düşmanın oluşturduğu çemberin dışındaydı. Savunmacılardan birine göre Teğmen Evli EscuderoBu çılgınlık sırasında komutan “kahramanca örneği ve enerjik cesaret verici sözleriyle birliklerin moralini yükseltti.” Onu “tuhaflığın bir örneği” olarak görüyordu, ancak dünya üzerindeki tüm bu cesaret binlerce yerliyi yok etmeye yetecek gibi görünmüyordu.
Teğmen Casado, Igueriben’den hayatta kalan tek kişi
ABC
17 Temmuz’da kaba boyadılar. Benítez bağırarak adamlarına tepedeki mevzilerini kaplayan korkuluğun bir tarafından diğer tarafına nutuk çekti. Öldüler ama aynı zamanda mevzilerine saldırmaya çalışan talihsizleri de öldürdüler. Bu gibi durumlarda, Annual’ın sunduğu çözüm yiyecek, su ve mühimmat yüklü bir konvoyun Igeriben’e gönderilmesiydi. İnkar etmeyeceğim ama aynı zamanda intihar niteliğinde olan gerekli bir görev. Sipariş, kalın bıyıklı ve belirgin saç çizgisine sahip tecrübeli bir adama verildi: Kaptan Joaquín Cebollino von Lindeman. Madrid’den gelen adam, Melilla’dan Izummar’dan gelen 3. Müdavim Filosunun yardımıyla, bir an önce Yıllık’tan ayrılmaya hazırlandı.
Cehenneme giden yol
Chives öğleden sonra iki buçuk civarında, adamları hala yiyeceksizken yürümeye başladı. Zaman daralıyordu. Tarihçi Antonio Bellido Andréu, Kraliyet Tarih Akademisi için hazırladığı bir makalede, Igueriben’e giden son konvoyun yaklaşık altmış atlıdan, biri gezici parktan toplar için, diğeri ise levazım sorumlusu için olmak üzere iki ikmal bölümünden oluştuğunu anlatıyor. . Kendilerine önerilen rota yaklaşık beş kilometreydi; kavurucu sıcak, Riffianların tüfekleri ve arazinin berbat durumu olmasaydı kısa mesafe. Ama Madrid’den gelen adam onların onlar olduğunu ya da hiçbir şey olmadığını biliyordu.
Yıllık kapılarının açıldığı anda kıyamet koptu ama yürüyüşün bitimine üç kilometre kala şiddetlendi. İşte o zaman sütunun üzerine yağan kurşun yağmuru şiddetlendi. Aynı zamanda, Ordunun yarbay Norberto Ruíz Lima’nın ‘Igueriben’e giden son konvoy’da açıkladığı gibi, Cebollino, Melilla’nın 2 Numaralı Yerli Müdavimleri Grubunun Tabor Süvarilerinden adamlarına ateşe karşılık vermelerini emretti. düşmanların ele geçirdiği tepeler. Asker, “Konvoyun tamamı, onlar için saldırılar, kurşunlar, saldırılar, saldırılar, sertlik ve katırları yönetecek çelikten bir el labirenti olan sonsuz bir savaşın içine gömülmüştü” diye ekliyor.
Yıllık Afetten sonra cesetlerin toplanması
ABC
Chives’ın bu kabus kuşatmasını nasıl kırmayı başardığı hakkında çok az şey biliniyor. Bildiğimiz şey şu ki, bu son üç kilometrede katırlarla kırmızı gualdo savaşçıları aynı şekilde düştü. ‘Afrika’da Ölmek’ kitabında Luis Miguel Francisco, Cebollino askerlerinden birinin, kavganın birkaç kez göğüs göğüse vardığının açık olduğu ifadelerini topluyor: “Atı yerli asker Brahim Ben-Alí’nin elinden alıyorlar, “Başka bir Riffian, karabini ondan alma girişiminin bedelini hayatıyla ödüyor.” Aynı asker, konvoyun “cüretkarlık ve beceriyle dolu resimli bir manevrayla” Igueriben’e doğru gittiğini açıkladı; ancak daha fazla bilgi sunmadı.
Kuzey Afrika’daki çatışmayı daha detaylı anlatan gazetelerden biri olan ‘Rif Telegram’, “düşmanın kervanı kesmeye çalıştığını” ve “hedefine ulaşmasını engellemeye çalıştığını” yazdı, ancak ” “Eskortlar, pozisyonlar ve yukarıda bahsedilen sütun bu tür amaçları boşa çıkardı ve muhaliflerin birçok can kaybına neden oldu.” ABC ise Cebollino’nun varış noktasına 20 Temmuz’da ulaştığını açıkladı: “Yüksek Komiser şunu bildirdi: […] İsyancılar, Igeriben’e malzeme taşıyan bir konvoyun koruyucu sütununa saldırdı. “Yangın, değişen yoğunluklarla tüm gün sürdü.”
Gidiş
Her şeye rağmen Cebollino ve adamları birkaç saat sonra Igueriben’e vardılar. Ruíz Lima, memurun mevkinin girişini görünce yedi adamına atlarından inmelerini, tel çitleri açmalarını ve erişimi engelleyen kum torbalarını kaldırmalarını emrettiğini anlatıyor. Savunmacılar onları Mayıs suyu gibi karşıladılar. Ve bu, sürülerin önemli bir kısmının yaralanmış olmasına ve pek çoğunun da yol boyunca yüklerini kaybetmesine rağmen gerçekleşti. Ancak işi henüz tamamlanmamıştı. Kısa bir dinlenmenin ardından adamlarına planın ikinci bölümünü gerçekleştirmelerini emretti: ellerinden geldiğince yaralıları yüklemek, kuşatmayı yeniden kırmak ve Yıllık’a doğru yolculuğa yeniden başlamak. Hemen hemen hiçbir şey.
Peki ya bunu 2 Ağustos 1927 tarih ve 168 sayılı ‘Resmi Gazete’de belirtildiği gibi çok sayıda kayıp pahasına yaptıysa: ‘Katırları ve sürücülerini Igueriben’de bıraktıktan sonra ilgililer geri döndüler. Konvoyun koruyucu kuvvetinin büyük bir kısmına katıldı ve bunu yapmak için düşmanın kuşatmasını yeniden kırmak zorunda kaldı. Çatışmadaki tüm kayıpları (beş ölü, dokuz yaralı ve iki yaralı) topladı ve emirlerinin gücüyle, Yıllık’ı takip edecek olan grubun büyük bir kısmına katıldı. Bu ona San Fernando Laureate Cross ödülünü ve tüm İspanya’nın saygısını kazandırdı. Ancak ne yazık ki Benitez’in dayanması yeterli olmadı. Her ne kadar dedikleri gibi bu başka bir hikaye.