Süslü bir restoranda pahalı bir yemek, romantizm ilanı ve büyük, yağlı bir elmas yüzük- bu bir nişan önerisi için oldukça standart bir formüldür. Her şeyden önce, bir elmas yüzüğünün eşitliğe ve elmasın ne kadar büyük olduğuna, hepimizin içinde olması gereken daha fazla sevgi olduğuna dair hepimizce anlaşıldı. İster inanın ister inanmayın, elmaslar gerçekten de bu kadar nadir değildir. Aslında, elmasların bu kadar maliyetli olmasının sebebi, daha çok talaşlı (ve bazen etik olmayan) iş uygulamalarına ve inanılmaz başarılı reklam kampanyalarına, aslında bir elmas satmaya çalışan herkesin arz ve talebe dayanan gerçek doğal değerinden daha başarılı olmasıdır. çabucak fark eder. İşte şimdi hepimizin nasıl ve neden elmaslara aşık olduğunun hikayesi.
İnsanlar tarafından keşfedilen bilinen ilk elmaslar, Hindistan'da Dravidian halkı tarafından (bugün hala Güney Hindistan ve Sri Lanka'da bulunan) yaklaşık 700 veya 800 BCE oldu. Aslında, burası, elmas, karatlar için ağırlık birimini aldığımız yerdir; elmasları keçiboynuzu ağacının tohumları ile ilgili olarak tartarlardı.
Elmaslar en az 2500 yıl öncesine dayanan, Büyük İskender ve Sinbad Denizciyi içerenler de dahil olmak üzere eski masallarda görülür. 78 AD ansiklopedisinde Yaşlı Pliny Doğal Tarih, ayrıca elmastan söz etti. Doğu tüccarları, ipek, baharat ve diğer egzotik ürünlerle birlikte Avrupa'ya getirdiler ve değerli ticari ürünler olarak kullanıldılar. Ama bu eski elmaslar, bugün bildiğimiz çarpıcı, ışıltılı kesilmiş taşlar değildi. Kirliydi, nadiren düzgün bir şekilde kesilmiş veya cilalanmıştı ve çoğunlukla oldukça sıkıcıydı. Modern zamanlardan tanıdığımız göz kamaştırıcı taşlar, emek yoğun kesim ve cilalama ile gerçekleştirilir (gerçekte, gerçektir ki, göreceli olarak küçük olsa da, elmasların en büyüğü, ama aslında en büyüğüdür). Joan Dickinson’un kitabı Elmaslar Kitabı onu koyar, pırlantalar, “zahmetli bir gözle (elmas) kaba bir noktaya dikkat çekmeden önce Hindistan'ın topraklarında onlarca yıl boyunca fark edilmeyebilir.” XIX. yüzyılın başlarında Brezilya’nın ormanlarında bulunan elmaslar bile, Hindistan’ın katkı, mücevher elmas tüm dünya üretimi bu noktada yılda sadece birkaç pound oldu. Hepsi 1869'da değişti.
1869'dan önce, Güney Afrika’nın ana ihracatı yün ve şekerdi; nadiren ya da bölgeye özgü olan hiçbir şey yoktu. İlgili Avrupa'dan önce gerçekten hiçbir şey yoktu. (Afrika'nın Avrupalıların ele geçirilmesinin takma adı olan "Afrika için Scramble" neden 1881'e kadar başlamamıştır.)
Peki ne değişti? 1866'da, genç bir Boer (Güney Afrika kökenli bir Hollandalı çiftçi ya da Alman kökenli çiftçi), modern bir günde Vaal Nehri'nin yakınındaki bir dere yatağında 22 ayar elmas (karşılaştırma için, Hope Diamond'ın neredeyse yarısı) buldu. Güney Afrika. Üç yıl sonra Güney Afrika'daki Orange Nehri yakınında bir çoban çocuğu tarafından 83 karat pırlanta bulundu. “Güney Afrika'nın yıldızı” lakaplı elmas, İngilizlerin yol göstermesiyle birlikte Güney Afrika'daki bir aceleye değindi. Kısa bir süre sonra, dört maden kuru olarak kazıldı ve en büyük elmas yatağı bulundu. Bu madenlerin en büyüğü Kimberley Madeni veya “Büyük Delik” olarak adlandırıldı.
Diamond, bu madenlerden tonlarca çıktı. Bölgedeki arazi değeri ve daha sonra Afrika'nın geri kalanı için daha fazla elmas bulunduğunu umarak, vuruldu. Topraklar için titanik bir mücadele-savaş-savaşı, başta Britanya olmak üzere Avrupalı güçler ve bölgede yaşayan Boer nüfus arasında başladı. 1880 ve Mart 1881 arasında dört ay boyunca, Birinci Anglo-Boer Savaşı başladı. İngilizler kazanmayı başaracaktı, ama başlangıçta düşündüğünden çok daha yüksek bir insan gücü maliyetiyle. 408 İngiliz askeri öldürüldü, sadece 41 Boers. 18 yıl sonra ikinci Anglo-Boer savaşı daha da büyük kayıplarla başlayacaktı.
Bu arada, Güney Afrika madenlerinden çıkan elmaslar ve katliamlar, mayınların İngiliz sahiplerini oldukça gergin yapıyorlardı. Ürünlerinin değeri kıtlığa ve talebe bağlıydı. Çok fazla elmas ve şiddetten korkan bir pazarla, talep düşüyordu ve elmasların değeri azaldı. 1880'lerin sonlarında, elmaslar aslında yarı değerli bir taştı (bugünkü turkuaz ya da topazla eşdeğer) ve bir çok mayının kapanma riski vardı.
Güney Afrikalı elmas acele başında 1869 yılında madencilere su pompaları kiralama başlangıç var İngiliz yerli Cecil Rhodes girin. Kazanılan paradan, küçük madencilik operasyonlarından arazi taleplerini aldı. Piyasadaki elmasların aşırı doygunluğu nedeniyle birçok küçük operasyon kapanırken ve satıldığında, Rodos satın alıyordu. Daha köklü Kimberly Madeni'ni görmezden gelerek, onu tarihe gönderecek bir satın aldı. Eski De Beer madeni, iki Boer kardeş, Johannes Nicolaas de Beer ve Diederik Arnoldus'a ait. Rodos bunları zamanında, makul bir fiyata satın aldı. Rodos'un imparatorluğu büyümeye devam ettikçe, zengin varlıklı Rothschild Ailesi (ya da en azından bankaları) bir miktar mali destek sağladı (Rodos ve Rothschild'in birbirlerini nasıl tanımış oldukları belli değil) ve Güney Afrika'daki diğer tüm madenler dengelendi. De Beers yapmadı.
1888'de elmas fiyatları düşmeye devam ettikçe, Rodos ve onun De Beers mayını da dahil olmak üzere sadece birkaç madenci kalmıştır. Kalan maden sahipleri, sanayilerinin hayatta kalabilmelerinin tek yolunun, bir dev madencilik şirketini bir araya getirmek ve bir araya getirmek için birbirleriyle rekabet etmek yerine karar verdiler. Amaç, tek bir şirketin elinde tüm üretim, madencilik ve toprakları merkezileştirerek, sektörde bir tekel yaratmaktı. Ve bu şirket Cecil Rhodes tarafından yönetilen De Beers Consolidated Maden, Ltd oldu. Bu noktadan sonra, De Beers Company hemen hemen her Güney Afrika madeninin tek sahibiydi.
Rodos ve De Beers, bağımsız olarak faaliyet gösteren farklı şirketler gibi görünmek için bireysel iştirakleri ve “ticaret şirketleri” yarattılar. Onlar değildi ve hepsi de ebeveyn De Beers Company'nin bir parçasıydı. Bugün, bunlar kabuk şirketleri olarak adlandırılacak ve dünyanın birçok bölgesinde yasadışı olacaktı. Esasen, De Beers'ın yapabildiği şey, bir standart veya “sabit” elmas fiyatını, iştirakleri arasında asgari bir dalgalanma ile ayarlamak ve fiyatın piyasaya girmesi gibi görünmesini sağlamaktı. Şimdi, gerçek arz ve talep değeri artık önemli değildi çünkü De Beers tüm tedarikini kontrol etti. 1982’de Atlantik Okyanusu Makale, “De Beers, modern ticaretin yıllarında en başarılı kartel düzenlemesi olduğunu kanıtladı.”
Cecil Rhodes’in 1902’deki ölümünden sonra, De Beers dünyanın (sadece Güney Afrika’nın değil) elmas üretiminin yüzde doksanına sahipti, ancak yıllarca süren acımasız iş uygulamalarından sonra, şirket dünya dışı kalmaya başladı.
Premier mayın (daha sonra Cullinan madeni olarak adlandırılan kasabadan sonra), şirketten satın alınmasına rağmen, şirkete ait olmayan De Beers'e ait olmayan tek madenlerden biriydi. Sahipler De Beers tekeline katkıda bulunmak istemediler, bunun yerine Oppenheimer kardeşler bağımsız satıcılara satıldılar. 1905 yılında, şimdiye kadar bulunan en büyük kaba elmas, 3,106 karatlık saçma bir tartıyla, Premier madeninde oldu. Şimdi Oppenheimer kardeşler, özellikle Ernest Oppenheimer, işteydiler.
Ernest Oppenheimer, kendi Anglo American Corporation'ı iyi yaparken, hiç kimsenin De Beers'i şu anda yenemeyeceğini biliyordu. Yani, “eğer onları yenemezsen, onlara katılırsan” ifadesini ciddiye aldı. Yeni zenginliklerini kullanarak, şirketin yönetim kuruluna inmek için yeterli miktarda De Beers satın aldı. 1926'da, sadece Solly Joel'in arkasında şirketin en büyük ikinci hissedarıydı. Anlaşıldığı üzere, Joel ve Oppenheimer arkadaştılar ve Oppenheimer'ın yönetim kurulu başkanı olacağı bir plan hazırlamıştı. Oppenheimer tam olarak bunu yaptı ve şirketi Diamond Corporation olarak yeniden adlandırdı. Oppenheimers, 2011 yılına kadar şirketin kontrolünü elinde tutacaktı.
1938'de elmas endüstrisi yine Avustralya'da, Sibirya'da ve Batı Afrika'daki madenlerin keşfiyle ve yine piyasaya doymuş olan Büyük Buhranı azaltma satışlarıyla yeniden düşüşe geçti. Bu yüzden, Ernest oğlunu Harry, ajansı N.W. ile tanışmak için New York'a yolladı. Ayer, mali destekçi Morgan Bank'a yardım eden aynı ajanstı. Birlikte, ABD'nin elmaslar için önemli ölçüde düşük fiyatlı bir pazar olduğunu fark ettiler. Sadece Amerikalıları ürünlerini satın almaya ikna etmenin bir yolunu bulmaya ihtiyaçları var. Onlar sadece, en mutlu ve belki de çoğu zaman insan duygularının irrasyonel olanını kullanarak yaptılar - aşk.
Gazeteler, dergiler, filmlerin yeni ortamı ve hatta elmas nişan yüzüklerinin etrafında bulunan ulus çapında yüksek okullarda dersler dizisi kullanarak, elmasın daha fazla aşk anlamına gelen daha büyük (ve daha pahalı) bir elmasla, aşkı eşit tuttuğu yanılsamasını inşa ettiler. . Genç aşıklar evlenerek veya balayında gösterilen reklamlarda “Bir Elmas Sonsuza Kadar” gösterildi. (Aslında, elmaslar kolayca parçalanmış, yanmış ve bol miktarda oksijen yardımı ile karbon dioksite dönüşmüştür.) Bu reklamlar, genellikle bu bağlantıyı güçlendirmek için büyük isim film oyuncuları kullanarak, her yerde ortaya çıkmıştır. Ve işe yaradı - 1944 yılına kadar, elmas satışı sadece birkaç yıl öncesine kadar ABD'de yüzde 55 arttı ve şimdi aşk ve evliliğe bağsızca bağlı kalmanın yanı sıra sonsuza dek sürecek olan çok değerli bir eşya olarak görülüyordu. .
Elmasların “sonsuza dek” olmaları ve nesillerden nesile aktarılması fikri, özellikle önemli bir kavramdı. Gördüğünüz gibi, daha fazla elmas bireyler tarafından tutuldukça, o kadar çok kişi olurdu ki, eğer insanlar bunları satmaya başladıysa, değerin gerçekliği keşfedilecek ve kesilen elmasların fiyatı da sonuçta artık olmayacaktı. De Beers tarafından kontrol edilebilir, şirkette kaybolan bir şey. Böylece, elmaslar sadece birey tarafından sonsuza kadar tutulmak zorunda kalmadı, aynı zamanda şefkatli bir elmas satın alma fikrini sağlam bir şekilde tabu olmak zorundaydı. Harry Oppenheimer 1971'de bütün bunları şöyle yorumladı:
Endüstrinin refahı için bir derece kontrol gereklidir, çünkü üretim aşırıdır ya da talep düşmektedir, fakat basitçe, çoğu ham maddede normal ya da yanlış olarak kabul edilen fiyattaki geniş dalgalanmalar nedeniyle Materyaller, kamu halkalarının mücevherat şeklinde büyük stoklarının tutulduğu mücevher pırlantaları gibi saf bir lüks durumunda halkın güvenini tahrip ederdi.
Her halükarda, sanal bir tekel ve belki de tüm zamanların en etkili reklam saldırısı sayesinde, elmaslar burada kalmak içindi ve yine de, Arıların fiyatı yüksek ya da düşük olursa olsun, fiyatı belirleyebilirdi.Aslında, fiyat ne kadar yüksekse, şimdiki aşk daha fazladır. De Beers, gelişmiş dünyadaki bu tür kampanyaları başarılı bir şekilde tekrarladı. Örneğin, 1967 yılında Japonya'da, elmas nişan yüzükleri zamanın sadece% 5'ini verdi. On yıl içinde, bazı bilinçli reklamcılık sayesinde, Japonya'daki tüm nişan yüzüklerinin yarısından fazlasının üzerinde elmaslar vardı, o zamandan beri bu sayı giderek artıyordu.
Bugün, De Beers'a karşı birçok elmas tedarik eden ulus tarafından bir isyanın yol açtığı birçok dava ve bir çok olayın bir sonucu olarak, De Beers artık elmas piyasasında bir boğucuğa sahip değil, ama elmasların olduğu fikri. gerçek aşkı sergilemenin geleneksel yolu ve bir elmas nişan yüzüğü üzerinde iki aylık maaş harcamanın bir yolu (eski bir elmas reklam kampanyasıyla popüler kültüre yerleştirilen bir fikir, ilk olarak bir aylık maaş olarak ve daha sonra “Nasıl bir sloganla ikiye yükseldi” başka iki yıl boyunca sonsuza kadar maaş alabilir mi? ”) elmas endüstrisini dikkate değer ölçüde kârlı tutmuştur. Sonuçta, tüm bu elmaslar hakkında bilenler için bile, popüler algı sayesinde, bir elmas armağanı vermek, parayı bir aşk gösterisine dönüştürmenin yolsuzluğun bir anı olmaksızın hala yanlış bir yoldur.
Bonus Gerçekler:
- 1970'lerde De Beers, ellerinde büyük bir sorun yaşadı. Yüksek fiyatlı küçük pırlantaları tanıtan reklam kampanyaları çok başarılı olmuştu. Hem daha küçük elmaslar satın almak için daha fazla insan elde ediyorlar hem de daha büyük elmasların fiyatını çoğunu karşılayacak kadar artırıyorlardı. Bu nedenle, çok kısa bir süre için, küçük elmaslara yönelik talebi karşılayan bir problem vardı ve bu da insanların onları satın almaya teşvik etmek için büyük elmasları büyük ölçüde indirim yapmak zorunda bıraktı. Ancak, arz arttıkça, bu sorun hızla çözüldü.
- De Beers reklam kampanyalarının insanların sadece nişan yüzükleri vermekle kalmayıp aynı zamanda elmas olanları da değiştirmesi için çok başarılı olmasının, aynı zamanda değişen yasalarla çok ilgili olduğu da belirtildi. . 20'nci yüzyılın başlarında, çoğu kadın için, maddi refahlarını toplumsal olarak kabul edilebilir bir şekilde sağlama konusundaki tek seçenleri, bir adam aracılığıyla olmuştur. Ve iyi bir adam elde etmek için, bir bitmemiş bir itibara sahip olmalıdır. Sorun, bir angajman ilan edildiğinde, katılan kadınların yaklaşık yarısının devam edip nişanlılarının onlarla seks yapmasına izin vermesiydi. (Kinsey, 1948a: 336, 1948b: 364) Eğer nişan nişandan ayrıldıysa, kadın şimdi onu izleyen kırık angajmanının skandalı değil, aynı zamanda bakire bir şekilde asılmadığı gerçeğine de sahipti. onun kafası. Bu çifte hanımefendi, kadının sahip olduğu iyi umutları tam anlamıyla yok edebilirdi. Bu nedenle, kadınları korumak için kitapların yasalara aykırı bir ilişkiden kaynaklanan zararlar için dava açmasına izin veren yasalar vardı. Bununla birlikte, 1930'larda, bu yasalar yürürlükten kaldırılmaya başlamış veya bir kadının toplanma hakkına sahip olduğu zararlar, kadının nişanı bozmuş olan erkeğin de onunla yattığını ortaya koyduğu durumlarda bile, son derece sınırlı bir hale gelmiştir. Elmas nişan yüzüğü, aynı dönemdeki reklam kampanyaları sayesinde çok değerli olduğu için, kadının nişan almak için değerli bir eşya olarak gördüğü şeyleri toplamasına izin verdi, artık artık toplayamıyordu. Bozuk bir nişan için zarar yolunda çok (ya da herhangi bir şey).