James Monroe, mavi bir palto, diz bağcıklı pantolon ve Devrimci üçgen şapka giyen ödünç bir ata ata binerek Boston Common'a girdi. 40.000 kişilik bir tezahürat kalabalık onu karşıladı.
Ama 1770'ler değildi ve kurucu baba artık genç değildi. Temmuz 1817'ydi ve yeni ulus 41 yaşındaydı. Ülkenin beşinci başkanının giydiği kıyafetlerin modası geçmişti. Yeni bir ulusa destek sağlamak için Boston'da değildi - dağılmasını önlemek için oradaydı.
Demokratik-Cumhuriyetçi Monroe, 1816 seçimlerinde çökmekte olan Federalist Partiye karşı ezici bir zafer kazanmıştı. Şimdi, görünüşte askeri tesisleri ziyaret etmek için ülkeyi geziyordu, ama aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki siyasi partilerin sonunu getirecek vatansever bir coşkuyu körükleme umuduyla.
1812 Savaşı'nın yaralarını iyileştirmek, Federalist çöküşte acele etmek ve George Washington'un veda konuşmasında öngördüğü partisiz hükümeti getirmek istedi. Ve bir süreliğine başardı. Monroe'nun başkanlığı, Amerika Birleşik Devletleri'nin son kez iki partili bir sisteme sahip olmadığı zamanı işaret ediyor.
Monroe, bir Amerikan savaş kahramanı ve genç ulusun tarihinin bir sembolü olarak cumhurbaşkanlığına süpürüldü. 1776'da Kıta Ordusu'na katılmış, Trenton Savaşı'nda yaralanmış ve Valley Forge'da 1778'in acımasız kışını atlatmıştı. Virginia yasama meclisine, Kıta Kongresi'ne ve ABD Senatosu'na seçildi. Fransa'da iki kez Amerikalı diplomat olarak görev yaptı ve Virginia valisi oldu. 1811'de Başkan James Madison onu dışişleri bakanı olarak atadı.
1812 Savaşı sırasında Monroe, oluşmasına yardım ettiği ulusu bir araya getirmek için adım attı. Ağustos 1814'te İngilizler Washington DC'yi ele geçirdi ve Beyaz Saray da dahil olmak üzere neredeyse tüm kamu binalarını yaktı. Bir İngiliz geri çekilmesinden sonra harap başkente dönen, beyinsel mizaç onu savaş zamanında yönetmeye hazırlıksız bırakan bunalmış Madison, Monroe'ya ikinci bir unvan verdi: Savaş sekreteri vekili. Washington ve Baltimore'u güçlendirerek, Andrew Jackson'a New Orleans'ı savunmasını emrederek ve eyalet valilerini savaş bölgelerine daha fazla milis göndermeye ikna ederek savaş çabalarının sorumluluğunu üstlendi.
Savaşın sonunda, Amerikan siyasetini yirmi yıldır tanımlayan partizan çatışması bitmek üzereydi. Federal hükümet için sınırlı yetkilere inanan Thomas Jefferson'ın Demokrat-Cumhuriyetçiler, Jefferson'un 1800 Federalist John Adams'ı yenilgisinden bu yana 16 yıl boyunca başkanlığı sürdürdüler. Ancak savaş, tarafların eski rollerini karıştırmıştı. New England'daki federalistler 1812 Savaşı'na büyük ölçüde karşı çıktılar. 1814-15 Hartford Sözleşmesi En radikal delegelerin New England'ı Birlikten ayrılmaya çağırdığı yer. Bunun yerine, konvansiyon, cumhurbaşkanının savaş yapma yetkisinin sınırlandırılması da dahil olmak üzere, Anayasa'da değişiklik talep etmek üzere Washington'a müzakereciler göndermeye oy verdi. Ancak savaşın sona erdiği haberi, Federalist delegelerden önce Washington'a ulaştı ve onları gizlilik içinde plan yapan hainler gibi görünmelerini sağladı.
Monroe 1816 seçimlerini ezici bir üstünlükle kazandı ve kendi deyimiyle federal partinin yeniden örgütlenmesini ve canlanmasını engellemek ve ülkemizdeki tüm parti bölünmelerini ortadan kaldırmak için bir plan geliştirdi. Motifleri karışıktı. Washington gibi, siyasi partilerin iyi bir hükümet için gereksiz olduğuna inanıyordu, ancak savaş zamanı Federalist ayrılıkçı harekete de öfkeliydi. Federalistleri dondurdu, onlara patronaj vermedi ve onları bir partinin üyeleri olarak bile kabul etmedi. Ancak kamuoyu önünde, Monroe hiçbir partizan yorum yapmadı, bunun yerine tüm Amerikalılara vatanseverlik temelinde hitap etti. Açılış konuşmasında Discord'un bizim sistemimize ait olmadığını belirtti. Amerikalılar arasındaki uyum... benim sürekli ve gayretli dikkatimin konusu olacak.
Washington'un ulus turlarını başkan olarak taklit eden Monroe, 1 Haziran 1817'de ilk iyi niyet turuna çıktı. Bütün yazı ülkeyi gezerek, vapur, araba ve at sırtında seyahat ederek geçirdi. Bugünkü politikacılar gibi, yaşlanan gazilerle el sıkıştı ve küçük çocukları öptü. Çiftlikleri gezdi, karşılama komiteleriyle uğraştı ve yerel yargıçların bitmek bilmeyen konuşmalarına sabırla katlandı.
Boston, Monroe'nun iyi niyetinin en büyük testiydi. Massachusetts, ulusun Federalizm kalesiydi ve 1816'da Monroe'nun rakibi Rufus King'e oy vermişti. Ancak Boston, Monroe'yu Devrimci kıyafetlerin mini versiyonlarını giymiş erkeklerle ve beyaz elbiseler içinde süslenmiş 2000 kızla selamlayarak uzlaşma şansını yakaladı. Federalistler ve Demokratik Cumhuriyetçilerin uzlaşmasını sembolize etmek için beyaz veya kırmızı güllerle.
Boston Common'da kazandığı zafer gecesi, Monroe, Massachusetts Valisi John Brooks'un ev sahipliğinde bir akşam yemeğine katıldı. Şaşırtıcı bir şekilde, diğer konuklar arasında Federalist eski başkan John Adams ve Monroe'yu 1796'da Paris'teki diplomatik görevinden geri çağıran eski Federalist dışişleri bakanı Timothy Pickering de vardı. İnsanlar şimdi aynı odada buluşuyorlar. aynı caddeden geç, hayretler içinde Boston Chronicle ve Vatansever gazete.
Boston bayıldı. 12 Temmuz'da, Kolomb Centinel, ateşli bir Federalist gazete, bir başlık yayınladı , Monroe'nun başkanlığını tanımlayacak olan İyi Duygular Dönemi. Geç Başkanlık Jübilesi sırasında, hikaye başladı, birçok kişi parti siyasetinin uzun süredir kestiği keyifli sohbetlerde şenlik kurullarında bir araya geldi.
Kolomb Centinel 12 Temmuz 1817'de İyi Duygular Dönemi'nin kökeni! pic.twitter.com/7jET2BL3TH— James Monroe Müzesi (@JMonroeMuseum) 12 Temmuz 2017
Eylül 1817'de Washington'a dönen Monroe, iyi duygularını ulusal politikaya kadar genişletti. Gümrük tarifelerinin ve kamu arazilerinin satışının federal hükümeti finanse edebileceğinden emin olarak, Kongre'yi emlak vergileri de dahil olmak üzere ABD'deki federal hükümetin tüm iç vergilerini kaldırmaya ikna etti. Yine de ülkenin 67 milyon dolarlık savaş borcunu iki yıl içinde ödedi. (Federal hükümetin iç gelir departmanını kurduğu İç Savaş'a kadar tarifeler federal hükümetin bütçesini ödemeye devam etti.) Andrew Jackson'ın 1819'da Florida'yı işgalini destekledi, ardından John Quincy Adams'ın İspanya ile Florida'yı ABD Monroe yönetimi ülkenin savunmasını oluşturdu ve West Point'i seçkin bir askeri akademiye dönüştürdü. Öncüler batıya doğru akın etti. 1823'te Kongre'ye gönderdiği mesajda, Monroe Doktrini olarak bilinen şeyi dile getirdi ve Avrupalı güçleri gelecekte Batı Yarımküre'yi sömürgeleştirme girişimlerinin ABD için bir tehdit olarak kabul edileceği konusunda uyardı.
Köleliği batıya doğru genişletme konusundaki büyük bölgesel savaşlar bile Monroe'nun yeni bir siyasi çağ yaratma çabalarını boşa çıkarmadı. Mart 1820'de, imzalandıktan üç hafta sonra Missouri Uzlaşması , Monroe, İspanyolları Florida'dan çıkarmadaki başarısının çılgınca popüler olduğu dört aylık, 5.000 millik bir Güney turuna çıktı. Özellikle Charleston ve Savannah, Monroe'yu öyle bir coşkuyla kutladılar ki, bir Georgia gazetesi Savannah'nın aşırıya kaçma tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu ilan etti. Monroe, Jackson'ı Tennessee'deki evi The Hermitage'da ziyaret etti ve Ağustos ayında Washington'a dönmeden önce ülkenin en büyük kadın okulu olan Nashville Kadın Akademisi'nde konuştu.
Tabii ki, İyi Duygular lakabı sadece Anayasa'da yer alan haklardan yararlanabilenlere verildi. Yerli Amerikalılar, köleleştirilmiş kişiler ve diğer kuşatılmış gruplar dönem hakkında pek iyi şeyler söyleyemezdi. 1819 Paniği'nde çok sayıda Amerikalı da yoksullaşmayacaktı.
Yine de, Monroe'nun umduğu gibi, Federalist Parti öldü. George Dangerfield 1952 tarihli kitabında, birkaç eski Federalist hâlâ başkentin etrafında heykeller veya mumyalar gibi dolaşıyordu. İyi Duygular Çağı , ama tüm hırslı adamlar kendilerini Cumhuriyetçi olarak adlandırdı ya da halka açık bir dönüşüm geçirmeden, çıkarlarına en iyi hizmet edecek Cumhuriyetçi hiziplere bağlanmaya çalıştılar.
1820'de Monroe, Seçim Kurulu'nun 231'e karşı 1 oyla, esasen rakipsiz ikinci bir dönem kazandı. Federal partinin yıkımını kendisinin gerçekleştirdiğini hissetti, yazdı 1822'de Madison'a. Hükümetimiz partilerin varlığı olmadan ayakta kalabilir ve gelişebilir.
Ama güzel duygular sürmedi. ABD partileri terk etti ama siyaseti terk edemedi.
Tarihçiler çağın ne zaman kapandığı konusunda hemfikir olmasalar da - bazıları sadece iki yıl sürdüğünü ve 1819 Paniği ile sona erdiğini söylüyor - Monroe'nun ikinci döneminin sonunda Amerika'nın ruh halini kötü duygular belirledi. Parti disiplini olmadan yönetim daha da zorlaştı. 1820'lerin başlarında, Kongre'de ve hatta Monroe'nun kabinesinde herkes kendi başınaydı: Dışişleri Bakanı Adams, Hazine Bakanı William H. Crawford ve Savaş Bakanı John C. Calhoun, hepsi Monroe'nun başkan olarak yerini almak için yarıştı.
İyi Duygular Çağı'nın en iyi kanıtı olan olay 1824 kışında meydana geldi. Ordu bütçe kesintileri sırasında yandaşlarını korumadığı için Monroe'ya öfkeli olan Crawford, Beyaz Saray'da onunla yüzleşti. Seni şeytani alçak, diye tısladı hazine sekreteri bastonunu başkana kaldırarak. Monroe kendini savunmak için şömine maşası tuttu, Donanma Sekreteri Samuel L. Southard adamların arasına girdi ve Crawford özür diledi ve bir daha geri dönmemek üzere Beyaz Saray'dan ayrıldı.
Partiler olmadan yapılan 1824 başkanlık seçimleri dört aday çekti: Jackson, Adams, Crawford ve Meclis Başkanı Henry Clay. Hiçbiri Seçim Koleji çoğunluğunu elde edemedikten sonra, Temsilciler Meclisi ikinci sıradaki bitiren Adams'ı başkan olarak seçti - en fazla seçmen oyu ve popüler oyu kazanan Jackson'ı geçerek. Bu seçim, Amerikan siyasetini yeni bir iki partili sistemde yeniden örgütlenmeye kışkırttı: Adams'ın Whigs'ine karşı Jackson Demokratları.
Monroe, 4 Temmuz 1831'de, Monroe Doktrini'nin dış politika üzerindeki etkisinden ülkenin batıya doğru genişlemesindeki rolüne kadar Amerikan tarihinde önemli bir mirasla öldü. Ancak ulus, partisiz bir hükümet idealine bir daha asla yaklaşmadı. İyisiyle kötüsüyle, ekonomi ve savaş, kölelik ve göç üzerine yapılan savaşlar yoluyla, istemeden ortaya çıkardığı iki partili sistem o zamandan beri Amerikan siyasetini tanımladı.