Bu, Kendime Verdiğim En İyi Tavsiye
Umarım asla unutmam.
“Hareket etmeyenler zincirlerini farketmezler”
- Rosa Luxemburg
İstatistiksel: Bütün insanların% 86'sı işleriyle ilgili hayal kırıklığı yaşar.
Bu istatistiklerin nereden geldiğinden emin değilim - ya da doğru olup olmadıklarını bile.
Ve normalde çoğu istatistiklerden şüphelenen biriyim.
Ancak şunu söyleyeceğim: Bu istatistikle ilişki kurabilirim. Önceki bir işte büyük hayal kırıklığı hissettim.
Ve gerçekten hayal kırıklığı ile nasıl başa çıkacağımı bilmiyordum. Böylece ben büyüdüm - ve büyüdüm - kırılana kadar.
Sonunda bir farkındalık yaşadım. Bir şey değişmeli.
Bu gerçekten aşağı geldi: değişmek zorunda kaldım. Kendimi yeniden icat etmek zorunda kaldım.
Ve bu yeniden icat kendime verdiğim bir tavsiyeyle başladı. Bir farkım vardı.
Bu tavsiye - kendime - beni sinirli bir çalışandan odaklı bir girişimciye dönüştürdü.
Kendime söylediğim şey bu.
Hayal kırıklığı vuruşları
“Çoğu insan, sahip olana kadar bir şeyin olabileceğine inanmıyor. Bu aptallık ya da zayıflık değil, sadece insan doğası. ”
- Max Brooks
Çoğu insan yeni bir pozisyona başladığında iyi bir iş yapmak ister. Ben aynıydım. İş yerimde pazarlama konusunda bazı yeni sorumluluklar almıştım. Etkilemek ve değerimi kanıtlamak istedim.
Ben hırslıydım. Yeni evli, daha çok para kazanmak ve ailemi desteklemek için profesyonel olarak geliştirmek istedim.
Pazarlama derecem ya da geçmişim yoktu ama öğrenmeye istekliydim. Bulabildiğim her pazarlama kitabını, makaleyi ve blogu okudum. Yapabileceklerimiz hakkında pek çok fikrim var.
Benim coşkum doğal olarak fikirlerimin meslektaşlarım ve süpervizörlerle paylaşılmasına yol açtı. Ve bu insanlar heyecanlandı ve beni cesaretlendirdi.
Ancak zamanla bir şey fark ettim.
Benim fikirlerimle kimse bir şey yapmıyordu. Hiç kimse.
Hala doğru olduğunu düşündüğüm bir şeyi fark etmeye başladım: çok az insan fikirlerle, hatta iyi fikirlerle bir şeyler yapar.
Hayal kırıklığım oluşmaya başladı. Neden hiç kimse iyi fikirlerimin hiçbirini denemiyordu? Fikirlerin iyi olduğu açıktı. Sadece zaten herkes için neyin işe yaradığını teklif ediyordum.
Başkalarının neden fikirlerimi benimsemediğini ve denemeye başladığımı (sadece denemek zor mu?) Önerdiğim bazı fikirleri anlamadım.
Kendi fikirlerimi denerdim ama üstlerimden almam gerekiyordu. Her fikir, sahip olmadığım kaynaklara erişim gerektiriyordu. Fikirlerimden herhangi birini denemek için yardıma ihtiyacım vardı - bazen para, bazen teknoloji veya başka bir şey.
Aylar geçti.
Sonra bir gün baraj kırıldı.
Sonunda - bir fikir kullanıldı.
Anında gelir. Minimum maliyet Minimum zaman taahhüdü. Bu gerçekten en iyi fikir gibi görünüyor, değil mi? Hırsım ve sürüşüm sonunda bir miktar ilerlemeyle sonuçlandı. Somut bir şey. Gerçek bir şey.
Mutluydum.
Ancak zamanla bir şey farkettim: Faydalanmadım. Küçük bir kredi ve teşvik aldım, ancak finansal bir ödül almadım.
Hayal kırıklığı daha da arttı.
Kırılma noktası
“Yaşam yönünüzü seçme gücünüz, kendinizi yeniden keşfetmenize, geleceğinizi değiştirmenize ve yaratımın geri kalan kısmını güçlü bir şekilde etkilemenize olanak sağlar.”
- Stephen Covey
Bu zaman zarfında karım benimle yüzleşti. Bir gün işten eve geldim. Beni bekliyordu ve az sayıda adamın duymak istediği dört kelimeyi söyledi: “Konuşmamız gerek.”
Bu çatışma hakkında daha önce yazmıştım.
Beni terk ettiğini sanıyordum ama gerçekte geleceğimizle ilgili endişeliydi. Beş yıl önce olduğum kişiyi özledi. Umut, hayaller ve coşku ile doluydum. Geçmiş yılların ezgisi beni değiştirmişti.
Ben onunla evlenen aynı kişi değildim.
Kısacası karım bir fikir önerdi: okula geri dön. Hukuk fakültesine git. Ben okurken çalışacaktı.
Yeniden icat zamanı.
Yapmak üzere olduğum büyük profesyonel değişimin bir parçası olarak, kendime asla unutamayacağım bir tavsiyede bulundum.
Tavsiye için Temel
“Beklenti, tüm hayal kırıklığının annesi.”
- Antonio Banderas
Geçenlerde Seth Godin tarafından Free Prize Inside adlı bir kitap okudum. Bazı yönlerden hayatımı değiştirdi.
Kitap, bazı insanların neden iyi fikirleri olduğunu ve uygulayabildiklerini ve neden başkalarının bu kadar harika fikirleri olduğunu ve hiç kimsenin onları dinlemediğini açıklıyor.
Kitabı okuduktan sonra sorunumu anladım.
Kimse bana inanmadı ve fikirlerimi satın almadı, çünkü benim yürütme geçmişim yoktu.
Daha iyi olmak zorundaydım. Geliştirmem gerekiyordu. Ve bunu yapmanın tek yolu fikirlerimi uygulamaya başlamaktır. Fikirlerimin işe yarayacağını kanıtlayarak inandığımın değerini kanıtlamak zorunda kaldım.
Yürütme, herhangi bir fikri iyi yapabilir. Ya da kötü.
Kendime Verdiğim En İyi Tavsiye
“Tavsiye yemek yapmak gibi - başkalarına vermeden önce denemelisin.”
- Croft M. Pentax
Kendime söylediğim şey bu. Yemin ettim ve umarım sonsuza kadar tutabilirim.
John:
En iyi fikir bombasını gördün.
Milyonlarca insanın yaptığı en kötü fikirleri gördün.
Bu noktadan sonra, bir fikriniz varsa, bu fikri uygulayacaksınız. Başka kimseye verme ve yapmalarını beklemeyin. Sen yap.
Seyirci olan kişilerin veya "üstlerin" fikrinin kabulünü veya onaylanmasını beklemeyin.
Eğer fikir tanklarsa, o zaman suçu ve sorumluluğu üstleneceksin. Kabul et, öğren ve ilerle. Bu korkunç bir fikir olabilir, ama elinden geldiğince en iyisini yaptın.
Eğer fikir inanılmazsa ve milyonlar kazanırsa, parayı saklarsınız.
Beklemeyi bırak.
İleri Hareketli
"Herkes hayal eder ama eşit ölçüde değil. Akıllarının tozlu girintilerinde geceleri hayal edenler, güne uyanık olduklarını bulmak için uyanırlar: ama günün hayalperestleri tehlikeli erkeklerdir, çünkü rüyalarını açık gözlerle yapabilmeleri, onları mümkün kılmak için tehlikelidirler. ”
- T. E. Lawrence
Bu noktadan itibaren, sadece neyin işe yarayabileceğinden bahseden kişi yerine idam eden kişi olmaya karar verdim.
Diğer insanlardan gelen fikirlerim için artık onaylamaya ihtiyacım olmayacağına karar verdim.
Hayatımda inanılmaz bir dönemin başlangıcıydı. Hukuk fakültesine girmek için tüm adımları atmıştım. Kendimi yeniden icat etme sürecindeydim.
Ama bir problemim vardı.
İşim için sahip olduğum tüm fikirlerle ne yapacağım?
- Sadık ve onurlu olma sorumluluğunu hissettim.
- Bu iş bana çok şey vermişti. İnanılmaz bir miktar öğrendim.
- İnanılmaz fırsatlarım vardı.
- Oradaki insanları sevdim.
Böylece, o noktaya kadar sahip olduğum her fikri kendilerine vermeye karar verdim. Kendim için uygulayacağım tek fikirler, ayrıldıktan sonra ortaya çıkan fikirlerdi.
Ayrılmadan önce, işletmenin nasıl gelişebileceği hakkında fikir veren bir komitenin parçasıydım. Şimdiye kadar 50'den fazla sayfalık bir raporda yaşadığım her fikri karıştırdım.
Katartikti.
Paylaşmaya çalıştığım her fikir. Önerdiğim her fikir. Düşündüğüm her fikir karlı olurdu. Okuduğum düzinelerce kitapta okuduğum her fikir.
Hepsini yazdım. Ve raporu yöneticilere verdim. Tüm beynimi bu rapora boşaltdım. Suçluluk hissetmedim. Hiçbir şeyi geri tutmadım. Onlara her şeyi verdim.
Çok geçmeden ayrıldım.
Bir hukuk fakültesi dersi bekleniyordu. Ve ilerlerken, başkalarının harekete geçmesini beklemek yerine yeni fikirlerimi yerine getirirdim.
Peki, kendime verdiğim bu tavsiyeden ne öğrendim?
Cevap basit.
Birine bir fikri anlatması yeterli değil. Yürütme sayılmaz. “Bir fikre sahip olmak” asla yeterli olmaz. Asla.
Davranmak.
Gerçekleştirmek, yerine getirmek, idam etmek.
Beklemeyi bırak.
Şimdi hareket edersen…
Eğer idam edersen ...
Eğer büyük hayaller kurarsan, o rüyalara bak.
Başka hiç kimsenin yapmadığı bir fırsatı gören küçük sese dikkat ederseniz…
O zaman geçmişe ışık tutan bir an diğer anlardan çok daha fazla şey ifade edebilir.
O zaman şu anda, çok uzun bir süre boyunca sayar - sonsuza kadar bile.
Her gün kendime söylediğim şey bu.