Son yıllarda Kutsal Kitap hakkında çok düşünüyordum, İsa'nın bir hayatını yazmak için bu kutsal literatüre derinlemesine daldım ve son olarak Aziz Paul'un hayatı hakkındaki romanım, Şam Yolu: Aziz Paul'un Romanı . Bu derin sulara kafa kafadan dalmak biraz korkutucuydu. Son derece saygı duyulan metinlerin bu tuhaf antolojisi nedir? Bu yazı ne tür bir 'gerçeği' ifade ediyor? Bu şeyleri aslında kim yazdı? Ve bunların hepsi ne anlama geliyor?
Babamın İncil'e saygı duyduğu bir evde büyüdüm. O eski bir Katolik ve köktendinci Protestandı. Otuzlu yaşlarında, kutsal yazıları elinde bir kalemle okumaya, kenar boşluklarına notlar alarak başladı. Onun deyimiyle İyi Kitap ile oturmak için erken kalktığına dair güçlü anılarım var ve kenar boşluklarında okuyup yazmasını izledi. Ve önümde o günlerden kalan gerçek İncil'i var, kenarları notlarla kaplı.
Katoliklikte, kutsal kitap öğretileri ve geleneği bir arada izlenir. Her ikisi de pratik yapan bir Katolik'in dini hayatına giriyor ve rahiplerin öğreteceği Kutsal Kitap'a dayalı olmayan pek çok şey var. Kutsal Kitap asla Cuma günleri et yemeyin demez. Bu sadece bir gelenek. Rahiplerin asla evlenmemesi gerektiği fikri tamamen gelenekseldir: İncil'de bununla ilgili tek kelime geçmez. Bugün Hristiyanların yüzleştiği büyük meselelerde bile - örneğin eşcinsel evlilik ve kürtaj - Kutsal Kitap sessizliğini koruyor. Ve gelenek boşlukları doldurur.
Bir Protestan için ifade yalnız kutsal kitap çok önemlidir. Sadece kutsal yazılar gerçeği söyler. Kişi söylediklerini takip etmelidir. Evanjelik çevrelerin çoğunda insanlar Mukaddes Kitabın söylediklerine inanır. Tanrı Sözü, gerçek. Hatta bazı mezheplerde 'İncil'deki yanlışlık' inancı bile vardır. Yani, Kutsal Kitap yalnızca gerçek gerçeği söyler ve bu şekilde takip edilmelidir. Bir şey olursa, kutsal yazıların son söz olarak kabul edildiği kiliselerde, kutsal yazılar muazzam bir otorite konumuna yükseltilir. Bu 'İncil temelli' kiliselerdeki insanlar genellikle sadece alıntıyı adlandırarak bir ayetten alıntı yaparlar. Bir dizi İncil referansıyla sahip olduğum bir soruyu yanıtlayan genç bir bakanı hatırlıyorum: “Yuhanna 3:16” dedi. 'Romalılar 6:23. Efesliler 2: 8. '
Her durumda, tam olarak hangi ayeti kastettiğini ve bu Hristiyanlık türünde ne kadar güçlü olduğunu biliyordum.
Yakın zamanda okudum Bir İncil Tarihi Viking tarafından yeni yayınlanan John Barton tarafından yazılmıştır ve Kutsal Yazıların, kökenlerinin ve bağlamlarının, geniş bir tarihsel anlamda anlamlarının esnek ve zekice bir özetini sunar. Barton, Mukaddes Kitabın bazı kitaplarının nasıl kutsal kabul edildiğini, diğer metinlerden ayrı tutulması gerektiğini açıklar. Çeşitli dillerde ve düzenlemelerde yaygınlaşmaları hakkında yazıyor. Her durumda el yazması geleneğini ve bu benzersiz derecede güçlü farklı metin koleksiyonunun etrafında yükselen yorum okullarını tartışıyor.Bugün Hristiyanların yüzleştiği büyük meselelerde bile - örneğin eşcinsel evlilik ve kürtaj - Kutsal Kitap sessizliğini koruyor. Ve gelenek boşlukları doldurur.
Barton yıllarca Oxford'da profesördü ve konu her şeye geldiğinde harika bir İngiliz sağduyusuna sahip. Kanıtlar hızlı bir şekilde ortaya konur ve sonuçlar onu takip eder. 'Şu anda gelişen bir post-eleştirel çalışma endüstrisi var,' diye yazıyor, 'metinlerin tarihleri ve edebi gelişimiyle ilgili eski eleştirel kaygıları geride bırakan politik, sosyal-bilimsel ve postmodernist anlayışlarla bilgilendirildi. Genellikle basitçe Teori olarak adlandırılan bir gündemin peşinden gidin. ' Bu yaklaşım, 'yüzeyin altında yatan şeye az çok kayıtsız' diyor.
Herhangi bir edebi metinde olduğu gibi - ve İncil'in kitapları da bu şekilde görülmelidir - yüzeyin altında yatan şey çok önemlidir. Ve gerçekte, İncil araştırmalarında artık geniş ölçüde çoğulcu bir aşamadayız. Bu parlak ve önemli metinlere yönelik yaklaşımlar büyük farklılıklar gösteriyor ve sadece tarihsel ve yorumlayıcı olan çok fazla bilgi var ve oldukça baş döndürücü. Kutsal Kitabın söylediklerini gerçekten anlamak isteyen herkesin yapacak çok işi vardır.
Bu çalışma genellikle dilbilimseldir. İbranice İncil bize bu muhteşem antik dilde geldi, ancak burada bile Daniel Kitabının orijinal dili olan Aramice gibi oyunda çeşitli dilleri hesaba katmak gerekir, ki bu aslında ( olduğu gibi) olduğundan çok daha yaşlı olmak. Daniel aslında İsa'dan önceki ikinci yüzyıla tarihlenen, Eski Ahit standartlarına göre çok “yeni” bir metindir.
Barton tüm bunları açık bir şekilde ortaya koyuyor ve (bu materyali oldukça iyi bilmeme rağmen) her şeyin kısa ve öz bir şekilde ortaya konması yararlı oldu. Bu metinlerin ne zaman ortaya çıktığını ve orijinal yazının hangi topluluklara hizmet ettiğini düşünmeyi sonsuz derecede büyüleyici buluyorum.
Musa'nın orijinal beş kitabı, en az iki bin yıl öncesine uzanan ve en eski Yahudi topluluklarını birleştirerek onları görünür kılan bir hikaye anlatıyor. En iyi hikayelerin çoğu - Adamdem ve Havva, Kabil ve Habil, Yakup'un meleğiyle güreşmesi vb. - anlattıkları efsanevi bir niteliğe sahiptir ve asla tam anlamıyla anlaşılmamalıdır. Bu hikayeler - ve bunlar tarihsel hesaplar değil hikayelerdir - sekizinci yüzyılda nispeten geç yazılmıştır. Bu, Yunan edebiyatında Homeros'un zamanıdır.
Çok daha eski pasajlar olabilir ve sözlü geleneğin, tıpkı Homerik masallarda olduğu gibi burada da büyük bir rol oynaması muhtemeldir. Eski insanlar kamp ateşinin etrafında oturdular ve dünyanın kökenleri, Tanrı'nın doğası, insanların kaderi ve acıların dünyaya nasıl geldiği hakkında hikayeler anlattılar. Bu güne kadar, modern tarihsel gerçek anlamında gerçekle hiçbir ilgisi olmayan aydınlanma için, ilham ve umut için bu metinlere geri dönmeye değer.
Mukaddes Kitap, Gibbon’un Roma’nın yükseliş ve düşüş tarihinin doğru olması bakımından doğru değildir. Bu mitik gerçek ve miti şiirsel düzeyde işleyen bir hikaye olarak tanımlardım. Gerçek gerçektir, ancak epistemolojik kanıta tabi değildir. Efsane, tüm bu muazzam enerjilerin içinden aktığı gerçeklik dokusunda bir tür yırtığı temsil eder. Ve İncil metinleri bu kumaşta büyük gözyaşlarıdır. Her metin çatlaklarla dolu bir yüzeydir ve bu yarıklardan ilahi ışık gelir.
Hıristiyanlar, İbranice kutsal kitaplara ek olarak kendi kutsal metinlerini de istediler ve İsa ile ilgili hikayeler onun yaşamı boyunca dolaşmaya başladı. Meşhur sözleri İsa'nın Yolunu takip edenler arasında popülerdi ve İsa'nın söz kitaplarının olduğu varsayılıyordu. Hayatının hikayeleri Roma dünyasının farklı yerlerinde de dolaşıyordu. Bunlar, ACE birinci yüzyılın ortalarında imparatorluğun ortak dili haline gelen Yunanca ile yazılmıştır. Mark, muhtemelen MS 70'de Herod'un Tapınağının yıkıldığı zaman hakkında yazılmış en eski İncil'di. Matthew ve Luke, belki on yıl kadar sonra onu izledi. John çok geç kaldı ve kimse bunun nasıl ve ne zaman ortaya çıktığını gerçekten bilmiyordu; ancak doku ve ton açısından, birçok ortak noktası olan önceki 'sinoptik' İncil'lerden çok farklı. (Sinoptik, Yunanca'da 'birlikte görmek' anlamına gelir.)Bana göre bu metinlerden herhangi birini kelimenin tam anlamıyla almak ciddi bir hata. Kendi tarzlarında gerçeklerdir ve hayatlarımızı yaşamamıza yardımcı olabilirler.
Pavlus'un mektupları benim için belirli bir rezonansa sahip. Babam onları sevdi ve hayatım boyunca onları okudum. Bu mektuplar - en azından Pavlus'un altı özgün mektubu - Hristiyan metinlerinin açık ara en eskisiydi. Korint ve Roma'ya, Galatia ve Selanik'teki kiliselere yazılan mektuplar şiirsel güçleri açısından eşsizdir. Paul’un zihni açık ve güçlüydü ve kendine özgü bir konuşma tarzı vardı. Şimdi bildiğimiz şekliyle Hıristiyan teolojisini icat etti.
Ama yine 'gerçeğe' döndük. Bana göre bu metinlerden herhangi birini kelimenin tam anlamıyla almak ciddi bir hata. Aslında hiçbir zaman gerçekten işe yaramayacak. Bu metinler birçok farklı hikaye anlatıyor ve sonsuz çelişkiler var. Örneğin, Matta ve Luka'da anlatıldığı gibi, iki Noel hikayesinin çok az ortak yanı vardır ve hiçbir evrende uzlaştırılamaz. Bunlar efsanevi hikayelerdir, İsa hakkındaki hikayelerin kaynağına çok geç eklenmiştir ve bize öğretecekleri tarihle hiçbir ilgisi olmayan bir şeyleri vardır. Yine de bu çeşitli yazılarda bulunan gerçeğe değer veriyorum. Kendi yolunda gerçek ve hayatlarımızı yaşamamıza yardımcı olabilir.