Kedi Nasıl Bir Hayvandır? Özellikleri
Kedi nedir? Bunu her çocuk bilir. Hayvanlar aleminin en tanıdık siması olmasına rağmen kediler, aynı zamanda en tarif edilemez olanlarıdır. Ne işe yararlar? Ne isterler? Kediler, günün yüzde 85’ini kesinlikle hiç-bir şey yapmadan geçirirler. Yemek yemek, su içmek, öldürmek, dışkılamak ve çiftleşmek zamanlarının sadece yüzde 4’ünü alır. Kalan yüzde 10’uda etrafta dolanarak harcarlar. Arta kalan zamanlarda ya uyur ya da öylece otururlar. 3500 yıl evvel Mısırlılar tarafından evcilleştirilen kedilerin, evcilleştirilen son hayvan türü olduğu söylenir. Aslında kendi zamanlarına ve arzularına göre kediler bizi evcilleştirmiştir.
Bugün, kedi “sahibi” Amerikalıların sadece dörtte biri kedi edinmek için hususi bir girişimde bulunduklarını
söylüyor; vakaların yüzde 75’inde kedi, sahibini kendisi “edinmiş”. ve çalışmalar, kedi sahibi olduğunu iddia edenlerin sayısının, var olan kedi sayısını aştığını göstermiştir. Kediniz kısa bir süreliğine ortadan kaybolduysa, avlanmaya değil, bedava yemek bulabileceği ya da penceresinin pervazında uyuklayabileceği diğer sayısız üzerine titreyecek “sahibinden” birini ziyarete gitmiş demektir.
Kediler günde beş fareye eşdeğer miktarda yemek yeme ihtiyacı duyar. Sınırsız miktarda yemek sunulan bir kedi, her öğünde sadece tek bir fare boyutuna denk miktarda yemek yer. Kediniz günde beş öğün yiyor mu? Elbette hayır: Başka yerlerde, daha sonra yiyor. Kedileri, insanların tercih nedeni haline getiren önemli özelliklerin-den biri, dışkıları üzerini özenle örten, temiz hayvanlar olmalarıdır. Yine de bunu her zaman değil, ortalama iki seferde bir yaparlar. Kendi bölgelerinin sınırlarına, bir çeşit kötü kokulu “Girmek Yasaktır” işareti gibi, dışkı öbekleri bırakırlar. Kibar bir şekilde ifade etmek gerekirse “Yaylan!” derler. Süt, kedi maması ve kalorifer, kediler için uygun değildir. Süt içince ishal olurlar; mamalar diş etlerini çürütür; kaloriferse bütün bir yıl tüy dökmelerine neden olur.
Sonra da kendi tüylerini yutarlar ki, bu da sindirim sistemlerinin tıkanmasına yol açar. ABD’de, her yıl bir milyar kuşun ve beş milyar kemirgenin ölümünden sorumlu yaklaşık 75 milyon kedi bulunuyor. 17. yüzyıla kadar Papa’nın hasırdan kuklalarını canlı kedilerle doldurup ateşe vermek insanları eğlendiriyordu. Bu yapılan, kedilerin değil ama Püritenlerin çok hoşuna giden bir ses ortaya çıkarıyordu: Kedilerin işitmeye karşı gösterdikleri hassasiyet öylesine yüksektir ki, yarasaları dahi duyabilirler. Araştırmalar, kedi sahiplerinin zaten bildiği bir bilgiyi doğruladı: İnsanları bir kenara bırakırsak, kedilerin kişilik farklılıkları, yeryüzündeki diğer tüm hayvanlardan daha geniş bir yelpazede çeşitlilik gösterir. Ve evet, bunlar zeki hayvanlardır.
Hem de çok. Özellikle de rahatları bozulduğunda. Sahipleri tarafından terk edildiği halde yüzlerce kilometre öteden evin yolunu bulan kedilere dair sayısız hikaye belgelenmiştir. Kediler harita okuyabilir mi? Belki. Son deneylerin gösterdiği gibi saatin kaç olduğunu kesinlikle söyleyebilirler. Eski Mısır’da kedilere tanrıymışlarcasına dua edilirdi: Bilerek ya da bilmeyerek, bir kedi öldürmek en büyük suçlardan biriydi. Kedisi ölen bir kişiden kaşlarını tıraş etmesi beklenirdi. Bu kimin fikriydi? Elbette bir kedinin. Ne de olsa kedilerin kaşı yoktur.
NOT: Çoğu kedi, insan beyninde uzun vadeli, geri dönüşü olmayan bir etki bıraktığı düşünülen bir parazit taşır. Toxoplasma gondil adı verilen bu parazit erkekleri huysuz, kötü giyimli münzevilere, kadınları ise çok eşli, eğlence düşkünü seks kediciklerine çevirebilir. İngilizlerin yarısı çoktan enfekte olmuş haldedir.