Piyanoda Artur Schnabel'in öğrencisi olan George Antheil, önce virtüöz olarak yetişti. Bestecilikte Constantin von Sternberg'in ve Ernest Bloch'un öğrencisi oldu. 1920'lerin dada akımına iyice karışan öncü bestecilerden biri oldu. Beethoven, Johannes Brahms ve Igor Stravinski’den esinlenen ilk senfonisi, Berlin filarmonik orkestrası tarafından çalındı.
1922'den 1930'a kadar oturduğu Paris'te Jazz Symphony ile Transatlantic adlı senfonileri besteledi. Bu eserlerde klasik müzikle caz unsurlarını kaynaştırdı. En anlatımlı eseri, on piyano, elektrikli çanlar, ksilofonlar, otomobil düdükleri, örsler, çember biçiminde testereler, uçak pervaneleriyle çalınan Ballet Mecanique'dir. (Mekanik Bale, 1925). Antheil, bu eserinde “soyutun en soyutuna varma amacını güden bir müzik” yarattığını ileri sürer.
1933 yılında ABD'ye
dönünce, daha az devrimci, hatta yeni-klasik bir tarza yönelen sanatçının altı
senfoni, bazıları düpedüz romantik olan birçok sonat, film, bale, sahne
müzikleri ve Volpone gibi birçok operaları mevcuttur.