Geoffrey Chaucer'ın yazdığı Canterbury Masalları , karakterlerin çoğunun hikayelerinin önsözlerini içeren 24 hikayeden oluşuyor. Bazı önemli eserler “Şövalye Masalı”, “Değirmenci Masalı” ve “Bath'ın Karısı Prologu” dur. Herhangi bir masal anlatılmadan önce okuyucuya “Genel Prolog” sunulur.
Bu önsöz, okuyucuya "saf" anlatıcı Geoffrey Chaucer'a bir giriş sağlar; 30 hacının açıklamaları; ve şenliklerin ev sahibi Harry Bailey. Anlatıcı sözde "saf" çünkü farklı hacıların rahatsız edici ve tartışmalı özelliklerine soğukkanlı, hatta iyimser bir tavırla işaret ediyor. Yanlışlıkla her hacının karikatürlerini yaratıyor, belirli özellikleri abartıyor ve diğerlerini hafife alıyor gibi görünüyor. Satır aralarını görmek okuyucuya kalmıştır.
Örneğin, Rahibe'nin köpekleri olduğunu ve onları beyaz ekmek ve etle beslediğini belirtiyor. Bununla birlikte, Orta Çağ'ın zeki okuyucusu, bir Rahibe'nin köpek sahibi olmasının, bir manastırın başı olarak karşılayamayacağı bir lüks olduğunu fark edecektir. Üstelik beyaz ekmek zenginlerin yiyeceğiydi, etler ucuz değildi ve o bunu köpeklerine yediriyor! Chaucer'ın saflığından çıkıp eleştirmek için çıktığı tek iki hacının, gözlemlerinin alaycı ve iğneleyici hale geldiği Summoner ve Pardoner olduğu iddia edildi.
Hacıların hangilerinin "iyi" olduğunu (ve hangilerine daha fazla dikkat etmemiz gerektiğini) izlemek için yararlı bir teknik, "fizyonomi" örnekleri aramaktır. Örneğin Aşçı'nın irinle sızan açık bir yarası vardır; Oyuncunun yüzünde o kadar korkunç sivilceler var ki gözleri şişmiş; ve Pardoner'ın yüksek sesi, açık teni ve sakalsız olması anlatıcının onun hadım veya eşcinsel olduğu anlamına gelebileceğini ima ediyor. (Öğrenciler için bağlam: Unutmayın, bu Orta Çağ'dır, Avrupa'da Katolik Kilisesi tarafından kontrol edilen çok dindar bir dönemdir. Eşcinsel olmak kınanıyordu, dolayısıyla Chaucer'ın bunu ima etmesi bu bölümün okuyucuları tarafından bir hakaret olarak görülürdü. zaman dilimi.)
Muzaffer Atina Dükü Theseus, İskit'i işgalini kazandıktan sonra yurda dönüyor. Orada artık karısı olan Hippolyta'yı ve kız kardeşi Emelye'yi yendi. Atina'ya döndüklerinde, Thebes Kralı Creon'a saldırması için Theseus'a yalvaran ağlayan kadınlara rastlarlar çünkü o, kocalarının düzgün bir şekilde gömülmesine izin vermez. Theseus, Creon'u yener ve iki rehine kazanır: Palamon ve Arcite.
Arcite ve Palamon hapisteyken kulelerinden Emelye'yi görürler ve ikisi de aşık olurlar. Arcite kısa bir süre sonra serbest bırakılır, ancak Atina'ya ayak basması yasaklanır. Ancak Emelye'den uzak duramayarak uşak kılığında geri döner. Palamon kuleden kaçar ve Emelye'den de çıkamaz, yakınlarda saklanmaktadır. Emelye'nin aşkı için düello yapan iki adam, istemeden de olsa Theseus'a kimliklerini ifşa eder. Theseus, hanımın elini kazanmak için belirleyici bir turnuva için her erkeğin bir yıl içinde yüz şövalyeyle geri dönmesi gerektiğini ilan eder.
Yarışma günü Palamon, aşk tanrıçası Venüs'ün tapınağını ziyaret eder; Arcite, savaş tanrısı Mars'ın tapınağını ziyaret eder; ve Emelye, av tanrıçası Diana tapınağını ziyaret eder ve burada iffetinin korunması için dua eder ve iki adamla da evlenmemeyi tercih ettiğini öne sürer. Arcite turnuvayı kazanır, ancak yanlışlıkla atından atılır ve Mars ile Venüs arasında bir uzlaşma olarak hayatı tehdit eden yaralar alır. Ölmeden önce Palamon'a Emelye ile evlenmesi için onay verir.
Ev Sahibi Harry Bailey, Keşiş'e bir sonraki hikayeyi anlatması talimatını verir, ancak sarhoş Miller araya girer ve onun yerine kendi hikayesini anlatmakta ısrar eder. Şövalye grubun en yüksek sınıfından olduğu için, hikayelerin azalan sınıf sırasına göre anlatılması beklenebilir. Değirmenci bu beklentiyi tersine çevirir ve Masallara daha müstehcen, alt sınıf bir unsur katar. Şövalye bir saray aşkı hikayesi anlatırken, Miller aynı zamanda bir aşk üçgeni de anlatır, ancak sosyal yelpazenin diğer ucundan. Hikaye, çok daha genç ve çok arzu edilen bir kadın olan Alisoun ile evli olan marangoz John'un tanıtılmasıyla başlar. Onu boynuzlu yapacağından korkarak onu koruyor, hatta kontrol ediyor. Katip olan Nicholas, John ve Alisoun'un evinde bir oda kiralar ve bir süre gözü Alisoun'dadır. Sonunda, John şehir dışındayken onu bir gece onunla yatmaya ikna eder.
Alisoun kiliseye gider ve genç bir papaz olan Absolon anında aşık olur. Geceleri onu etkilemek için aşk şarkıları söyleyerek penceresini ziyaret etmeye başlar. Ancak Alisoun, zaten bir kocası ve bir sevgilisi olduğu için ilgilenmez. Nicholas ve Alisoun bütün bir geceyi daha birlikte geçirmek için can atıyorlar ama John'u yoldan çekmeleri gerekiyor. Nicholas, John'u astrolojisiyle dünyanın ikinci bir sel tarafından yok edileceğini bulduğuna ikna eder. Nicholas, John'u ahırın kirişlerine üç küvet asmaya ikna etmeyi başarır. Sel geldiğinde, ipleri kesebilir ve güvenle yüzebilirler. Herkes kendi küvetinde olacak ve sürekli namazda kalmalıdır. John küvette sallanırken, Alisoun ve Nicholas gece için birlikte gizlice kaçarlar.
Bu sırada Absolon, Alisoun'un penceresinin önünde tekrar şarkı söylemek için eve geri dönmüştür. Alisoun'a bir öpücük için yalvarır ve Alisoun poposunu pencereden dışarı uzatır. Absolon o kadar kızgındır ki gidip sıcak bir maşa alır ve kadın onu tekrar pencereden dışarı uzattığında kıçını dağlamak niyetindedir. Ancak bu sefer görünen Nicholas'ın poposudur ve Absolon'un yüzüne osurur. Absolon, Nicholas'ın çıplak derisini dağlamak için maşayı kullanır ve Nicholas, "Yardım edin!" ve su!" Hâlâ küvette olan John uyanır ve bunu selin geldiği anlamına gelir. Küveti tutan ipi keser ve ahırın zeminine çarparak kolunu kırar. Komşular John'la dalga geçer ve ona deli derler. John, Alisoun'u kaybeder ve Nicholas'ın sırtında kalıcı bir damga vardır.
The Wife of Bath (gerçek adı Alyson'dır), kendisi beş kez evlendiği için evlilik hakkında bir iki şey bildiğini söyleyerek önsözünü açar. İncil'den alıntılar yapıyor ve birden fazla kez evlenmenin neden sorun olmadığını açıklıyor. İlk beş evliliğinde "pantolon giydiğini" açıklıyor; başka bir deyişle, kocalarını kontrol ediyordu. Ancak ilk dört evlilik para ya da rahatlık içinken, Janekyn ile beşinci evlilik aşk içindi. Dördüncü kocası onu aldattı, bu yüzden ona sadakatsizlik ettiğini düşündürerek misilleme yaptı. Bu, onu kıskançlık ve üzüntüden delirtir ve Bath'ın Karısı, ona acı çektirdiği gerçeğinden zevk alır.
Kendisinden 20 yaş küçük olan beşinci kocası Janekyn, karizmatik bir tatlı dilli idi; ancak, kendisine en acımasız olanın kendisi olduğunu söylüyor. Alyson, dördüncü kocasının cenazesinde tabutun arkasından yürürken onun kıçından o kadar etkilenmişti ki, onu kendisinin yapması gerektiğini biliyordu. Bir ay sonra evlendiler. Ona tüm topraklarını ve servetini verdi, ama ona nadiren bir şey verdi. Alyson bağımsızlığına alıştığı ve Janekyn'i kızdırdığı için aralarındaki yaş farkı bir sorun haline geldi. Ona sık sık bir "kötü eşler kitabından" okur ve rutin olarak kötü eşleri tarafından aldatılan erkeklerin hikayelerine işaret ederdi.
Alyson sonunda bundan o kadar sıkıldı ki kitaptan sayfaları yırttı ve Janekyn'in suratına yumruk attı. Tek kulağında kalıcı sağırlığa neden olan yumruğuyla kafasına vurarak misilleme yapıyor. Ölüyormuş gibi yapıyor, son bir öpücük istiyor ve sonra eğildiğinde ona tekrar vuruyor. Sonunda birbirleriyle bir anlaşmaya varırlar: evin ve mülkün tam yönetimine sahiptir, ilişkiyi kontrol eder ve kitabını yakar.
Bu önsöz oldukça uzun bir süredir devam ediyor ve Keşiş ile Summoner, Alyson'ı bu konuda kızdırıyor. Ev Sahibi Harry Bailey onları susturur ve Alyson'a hikayesine başlamasını söyler.