T'ai Chi Chuan (bütün olma) sanatı açık havada yapılan bir dizi çok
yavaş döngüsel hareketlerden oluşur. Amacı kişinin bedeni yanı sıra,
zihinsel ve ruhsal durumuna odaklanmasını sağlamaktır.
Uygulayıcılarının görüşlerine göre, sezgiyle öğretilip sorumluluk
bilinciyle uygulandığında, tüm bütüncül terapiler arasında belki de en
çok yönlü, doğal ve etkin olanıdır. T'ai Chi son derece karmaşık,
sabır, azim ve sadeleştirip uyarlama yeteneği gerektiren bir sanat şeklidir
ve asla bir egzersiz sistemi olarak algılanmamalıdır.
T'ai Chi'nin özünde, duygusal ve/veya ruhsal sarsıntılar sonucu,
enerjinin bedende çok hızlı veya yavaş hareket etmesi ya da bir noktada
aşırı toplanması sonucu hastalıkların oluştuğu inancı vardır. Bu tarz
dengesizlikler, yapılan hareketler esnasında zihni odaklayarak düzeltilebilir.
Çin kültürünün içinden gelen T'ai Chi batıda 20. yüzyılda
yaygınlaşmıştır. Ancak Amerikan Başkanı Richard Nixon'ın 1972'de Çin'e
ziyaretinden sonra popülerleşmiştir. Açık alanlarda topluca yapılan T'ai
Chi tüm televizyon kanallarında gösterildikten birkaç yıl sonra, Atlantik
Okyanusu'nun her iki tarafında park ve bahçelerde yapılmaya başlandı.
Ancak T'ai Chi kendi kendine öğrenilemez ve kesinlikle yetkili bir
eğitmenden ders alınmalıdır.
Kaplanın sırtına binmek ve maymuna direnmek
Çin efsanelerine göre, T'ai Chi Chuan'ın başlangıcı 11. yüzyılda
yaşamış Taocu filozof Chang San-feng'e uzanır. Savaş sanatlarının agresif
yapısından rahatsız olan San-feng, ruhsal gelişime yol açacak daha yumuşak
bir form arayışına girdi.
Derken bir gün, bir saksağan tarafından gagalanmakta olan bir yılanı
izlerken, sürekli ve yavaş hareketlerle düşmanından kaçabilen yılanın
kendini savunma tarzına hayran kaldı. Yılanın temiz döngüsel hareketleri
yepyeni bir chuan (yumruk) tarzı geliştirmesine esas oluşturdu.
Buna, Taocu hekim Hua T'o tarafından 3. yüzyılda geliştirilen, değişik
hayvanların kendine özgü özellikleri de katıldı. Bu özellikler arasında,
dizginlenmesi ve yola getirilmesi gereken (egoyu simgeleyen) kaplan, karşı
konması gereken (yaramazlık simgesi) maymun ve ayı, geyik, leylek gibi diğer
hayvanlar vardı.
14. yüzyıla doğru bu chuan, gelişmiş şekliyle T'ai Chi Chuan (en
üstün son yumruk) adını aldı ve tüm benliğin efendisi olmayı amaçlamaya
başladı. Taocu rahipler tarafından tapınaklarında, nefes ve hareketleri
birleştirerek, beden-zihin-ruh bütünlüğüne varma amacıyla uygulanmaya
başlandı. Zamanla T'ai Chi herkesin yapabileceği bir meditasyon şekline dönüştü.
Çin felsefesinin birbirini tamamlayan iki yaşam kuvveti olan Yin ve Yang
prensiplerine dayanan T'ai Chi, ilk kez 19. yüzyıl ortalarında halk kitleleri
tarafından yapılmaya başlandı. Günümüzde milyonlarca, her yaş grubu ve
cinsiyetinden Çinli, her sabah ve günbatımında açık alan ve parklarda T'ai
Chi Chuan yapmaktadır.