Almanya'nın Birleşmesi - Unification of Germany
Almanya'nın Birleşme içine Alman İmparatorluğu , bir Prusya resmen 18 Ocak 1871 tarihinde ilan edildi federal özellikleri ile devleti pazarı hedeflenerek Aynalar Salonu olarak Versay Sarayı'ndan Fransa'da. Yeni devlet , bağımsız devletlerin gevşek bir birliği olan Alman Konfederasyonu'nun ve merkezi olmayan Kutsal Roma İmparatorluğu'nun yerini aldı . Hariç Alman devletleri Prensleri, Avusturya-Macaristan ve Habsburg-Lorraine Evi ilan etmeye törende toplanan, (eski Alman Konfederasyonu ve Kutsal Roma İmparatorluğu döneminde Alman prensler yönetiyordu o hanedanın) William I ve Prusya ve Evi Fransa-Prusya Savaşı'ndaki Fransız teslimiyetini takiben, Alman İmparatoru olarak Hohenzollern .
843'teki Verdun Antlaşması'na dayanan, bin yıldan fazla bir süredir Alman prensliklerinin konfedere bir krallığı vardı. Bununla birlikte, esas olarak prens devletlerin özerk doğası nedeniyle 1800'lerin sonlarına doğru gelişmekte olan bir Alman ulusal kimliği yoktu. ; Doğrudan imparator tarafından yönetilenlerin dışında, Kutsal Roma İmparatorluğu topraklarında yaşayanların çoğu, kendilerini imparator veya bir bütün olarak Alman krallığı ile değil, esas olarak prensleriyle özdeşleştirdiler. Bölgenin çoğunun dağlık arazisinde, izole insanlar böylesine uzun bir süre boyunca kültürel, eğitimsel, dilsel ve dini farklılıklar geliştirdiler. Bu iç bölünme " kleinstaaterei pratiği " veya "küçük devlet pratiği" olarak tanındı. On dokuzuncu yüzyıla gelindiğinde, ulaşım ve iletişim alanındaki gelişmeler bu bölgeleri birbirine yaklaştırdı.
Bu, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun 1806'da Fransa tarafından yenilgiye uğratılması ve dağılmasından sonra büyük ölçüde değişti ve Fransa'nın yenilgisinden sonra 1815'te bir Alman Konfederasyonu yeniden kurulsa da, benzeri görülmemiş bir Alman milliyetçiliği dalgasının başlangıcı ilk yarıda Almanya'yı süpürdü. 19. yüzyılın. Yüzyılın ortalarına gelindiğinde Almanya, geleneksel olarak yöneten Avusturya Habsburgları olsun ya da olmasın merkezileşmeyi destekleyen hareketler görmüştü.
Habsburgların eski bir vasal olan rakip Almanca konuşan güç Prusya, Alman Konfederasyonunu her ikisinden de zayıflatmaya çalıştı (Prusya, Kutsal Roma İmparatorluğu döneminden taşınan bir gelenek olan Alman diyetinde temsil edildi ve böylece doğrudan müdahale edebilirdi. Parlamentodaki Avusturya meseleleri) ve dışarıdan (Prusya , sonunda 1866 Avusturya-Prusya Savaşı'nda ortaya çıkacak olan ganimetler üzerinde iki güç arasında bir casus belli yaratmak amacıyla İkinci Schleswig Savaşı'nda Alman Konfederasyonu ile ittifak kurdu ) . Ekonomik açıdan, 1818'de Prusya Zollverein gümrük birliğinin kurulması ve ardından sözde Avusturya liderliğindeki Alman Konfederasyonunun diğer devletlerini de kapsayacak şekilde genişlemesi, eyaletler arasındaki ve içindeki rekabeti azalttı.
Kutsal Roma İmparatorluğu'nun sona ermesiyle bağlantılı yasal, idari ve politik bozulmaya rağmen, eski İmparatorluğun Almanca konuşulan bölgelerinin halkı, Fransızca'daki ortak deneyimleriyle daha da zenginleştirilmiş ortak bir dil, kültürel ve hukuk geleneğine sahipti. Devrim Savaşları ve Napolyon Savaşları . Avrupa liberalizmi, hanedan ve mutlakiyetçi sosyal ve politik örgütlenme modellerine meydan okuyarak birleşme için entelektüel bir temel sundu ; Alman tezahürü, bir coğrafi bölgedeki halkların gelenek, eğitim ve dilsel birliğinin önemini vurguladı. Birleşme, yeni ulusun sakinleri arasındaki dinsel, dilsel, sosyal ve kültürel farklılıklardan kaynaklanan gerilimleri ortaya çıkardı ve 1871'in daha geniş kültürel birleşme süreçlerinin sürekliliğinde yalnızca bir anı temsil ettiğini öne sürdü. Gelişen ulaşım modları, iş ve eğlence amaçlı seyahatleri kolaylaştırdı ve Orta Avrupa'nın her yerinden Almanca konuşanlar arasında temasa ve bazen çatışmaya yol açtı.
Napolyon Savaşları'ndan sonra 1814-15 Viyana Kongresi'nden kaynaklanan diplomatik etki alanları modeli , Kutsal Roma İmparatorluğu'nun yerini almak üzere tasarlanan Alman Konfederasyonu'nun Habsburg liderliği aracılığıyla Orta Avrupa'daki Avusturya egemenliğini onayladı . Viyana'daki müzakereciler, Prusya'nın kendi içinde artan gücünü hesaba katmadı ve Prusya'nın etkisi altında Alman devletlerinin ikinci bir koalisyonunu oluşturmayı reddettiler ve bu nedenle Prusya'nın, Alman halklarının liderliği için Avusturya'ya meydan okumak için ayağa kalkacağını öngöremediler. Bu Alman ikiliği , birleşme sorununa iki çözüm sundu: Küçük Almanya çözümü Kleindeutsche Lösung (Avusturya'sız Almanya) veya daha büyük Almanya çözümü olan Großdeutsche Lösung (Avusturya ile Almanya).
Tarihçiler olmadığını tartışmaya Otto von Bismarck - Prusya Bakan Başkanı genişletmek için bir master plan -eğer Kuzey Alman Konfederasyonu tek bir varlık haline geri kalan bağımsız Alman devletleri kapsayacak şekilde veya sadece genişletmek için 1866 yılı gücünü ait Prusya Krallığı . Bismarck'ın Realpolitik'inin gücüne ek olarak faktörlerin , 19. yüzyılda politik, ekonomik, askeri ve diplomatik ilişkileri yeniden düzenlemeye yönelik bir dizi erken modern politikaya yol açtığı sonucuna vardılar . Danimarka ve Fransız milliyetçiliğine tepki , Alman birliğinin ifade edilmesine odaklandı. Üç bölgesel savaştaki askeri başarılar - özellikle Prusya'nın başarısı - politikacıların birleşmeyi teşvik etmek için kullanabilecekleri şevk ve gurur yarattı. Bu deneyim, Napolyon Savaşları'nda, özellikle 1813-14 Kurtuluş Savaşı'nda karşılıklı başarının hatırasını yansıtıyordu. Avusturya'sız bir Almanya kurarak, 1871'deki siyasi ve idari birleşme en azından geçici olarak düalizm sorununu çözdü.


Bir kısmı bir dizi üzerinde
|Tarihçesi Almanya|
|Konular|
|Erken tarih|
|Orta Çağlar|
|Erken Modern dönem|
|Birleştirme|
|Alman Reich|


|Çağdaş Almanya|


|Almanya portalı|
Kısa zaman çizelgesi
- 1797: Birinci Koalisyon Savaşı sonucunda Birinci Fransa Cumhuriyeti Ren Nehri'nin Sol Kıyısını ilhak etti .
- 1802: İkinci Koalisyon Savaşı'ndaki zaferinin ardından Fransa tarafından önceki ilhaklar doğrulandı .
- 1804: Avusturya Francis I, Napolyon Bonaparte'ın 1804'te Birinci Fransız İmparatorluğu ilanına tepki olarak yeni Avusturya İmparatorluğunu ilan etti .
- 1806: bir sonucu olarak üçüncü koalisyon , Napolyon bazı toprakları Ren Doğu ilhak, yerini Kutsal Roma İmparatorluğu ile Ren Konfederasyonu Fransız istemci devlet olarak.
- 1807: Prusya , Dördüncü Koalisyon Savaşı'nın ardından topraklarının yarısını kaybetti .
- 1815: Napolyon'un yenilgisinden sonra Viyana Kongresi , Alman devletlerini Avusturya İmparatorluğu'nun önderliğinde Alman Konfederasyonu'na geri getirdi .
- 1819: Carlsbad Kararnameleri , bir 'Alman devleti'nin kurulmasını önlemek için her türlü pan-Alman faaliyetini bastırdı; Prusya Krallığı , ancak diğer Konfederasyonu devletleri ile gümrük birliği başlattı.
- 1834: Prusya liderliğindeki gümrük birliği , Avusturya İmparatorluğu hariç neredeyse tüm Konfederasyon devletlerini içeren Zollverein'e dönüştü .
- 1848: Berlin , Dresden ve Frankfurt gibi Alman Konfederasyonu genelindeki isyanlar , Prusya Kralı IV. Frederick William'ı Konfederasyona bir anayasa vermeye zorladı . Bu arada, 1848'de Frankfurt Parlamentosu kuruldu ve birleşik Almanya ilan etmeye çalıştı, ancak bu William IV tarafından reddedildi. Kleindeutsch çözümü (Avusturya'yı hariç tutmak için) altında birleşik bir Almanya sorunu veya sözde Großdeutsch (Avusturya'yı dahil etmek için) su yüzüne çıkmaya başladı.
- 1850: Erfurt Birliği , Prusya Krallığı tarafından önerilen bir federasyon altında bir Alman devletleri birliğine yönelik kısa süreli bir girişimdi . Erfurt Birliği Parlamentosu ( Erfurter Birliği Parlamentosu 20 Mart dan 29 Nisan 1850 ömürlü), eski açıldı Augustinerinnen manastırın en Erfurt . Sendika hiçbir zaman yürürlüğe girmedi ve Prusya ile Avusturya arasında 29 Kasım 1850'de imzalanan ve Prusya'nın Erfurt Birliği'ni terk ettiği ve Avusturya liderliğinde Alman Konfederasyonu'nun yeniden canlanmasını kabul ettiği Olmütz Antlaşması ile tamamen zayıflatıldı .
- 1861–62: Kral Wilhelm, Prusya Kralı oldum ve 23 Eylül 1862'de, Prusya'nın önderliğinde birleşik bir Almanya yaratmak için 'kan ve demir' politikasını destekleyen Otto von Bismarck'ı , 23 Eylül 1862'de Başkan ve Dışişleri Bakanı olarak atadı .
- 1864: Danimarka-Prusya Savaşı , Prusya'nın Danimarka'nın Schleswig'i Danimarka Krallığı'na dahil etmesini protesto etmesi ile başladı . Avusturya İmparatorluğu kasten bu savaşın içine çekildi Otto von Bismarck , Prusya Şansölyesi. Avusturya-Prusya zaferi , Viyana Antlaşması (1864) uyarınca kuzey kesimi, güney kısmı Prusya ve Holstein tarafından yönetilen Schleswig'e yol açtı .
- 1866: Bismarck, Avusturya İmparatorluğunu Prusya'nın elindeki Schleswig'de sorun çıkarmakla suçladı . Prusya birlikleri, Avusturya'nın elindeki Holstein'a girdi ve tüm Schleswig-Holstein eyaletinin kontrolünü ele geçirdi . Avusturya, Prusya'ya savaş ilan etti ve Avusturya-Prusya Savaşı ( Yedi Hafta Savaşı ) ile savaştıktan sonra hızla yenildi. Prag Antlaşması (1866) resmen dağıldı Alman Konfederasyonu ve Prusya yarattı Kuzey Alman Konfederasyonu yanlısı Fransız dışındaki tüm Alman devletleri, güney krallıklarını içerecek şekilde Bavyera , Baden ve Württemberg .
- 1870: Fransız imparator, zaman Napolyon , ortasında yaptığı tarafsızlığı karşılığında Rhineland'in toprakları talep Avusturya-Prusya Savaşı , Bismarck İspanyol Succession Soru (1868) ve kullanılmış Ems Telegram güney krallıklarını dahil etmek bir fırsat olarak (1870) . Napolyon III, Prusya'ya savaş ilan etti.
- 1871: Fransa-Prusya Savaşı , Prusya birliklerinin İkinci Fransız İmparatorluğu'nun başkenti Paris'i ele geçirmesiyle sona erdi . Bavyera, Baden ve Württemberg dahil edildi Kuzey Alman Konfederasyonu içinde Frankfurt Antlaşması (1871) . Bismarck daha sonra Kral Wilhelm I, şimdi Kaiser Wilhelm I , Avusturya hariç yeni, birleşik Almanya'nın ( Alman Reich ) lideri olarak ilan etti . Alman askerlerinin Paris'te kalmasıyla, III.Napolyon Fransız İmparatorluğu'nu dağıttı ve Adolphe Thiers altında yeni bir cumhuriyet olan Üçüncü Fransız Cumhuriyeti kuruldu .
19. yüzyılın başlarında Almanca konuşan Orta Avrupa
1803'ten önce, Almanca konuşan Orta Avrupa, çoğu Kutsal Roma İmparatorluğu'nun veya geniş Habsburg kalıtsal egemenliklerinin bir parçası olan 300'den fazla siyasi varlığı içeriyordu . Büyüklükleri, ilkel Hohenlohe aile kollarının küçük ve karmaşık bölgelerinden , Bavyera ve Prusya Krallıkları gibi büyük, iyi tanımlanmış bölgelere kadar değişiyordu . Yönetişimleri çeşitlilik gösteriyordu: Güçlü Augsburg ve minik Weil der Stadt gibi farklı boyutlardaki özgür imparatorluk şehirlerini de içeriyorlardı ; zengin Reichenau Manastırı ve güçlü Köln Başpiskoposluğu gibi çeşitli büyüklük ve etkilere sahip dini bölgeler ; ve Württemberg gibi hanedan devletleri . Bu topraklar (veya bunların bir kısmı - hem Habsburg bölgeleri hem de Hohenzollern Prusya İmparatorluk yapılarının dışındaki bölgeleri de içeriyordu), zaman zaman 1.000'den fazla varlığı içeren Kutsal Roma İmparatorluğu topraklarını oluşturuyordu . 15. yüzyıldan beri, birkaç istisna dışında, İmparatorluğun Prens seçmenleri , Kutsal Roma İmparatoru unvanını taşımak için Habsburg Hanedanı'nın ardışık başkanlarını seçtiler . Almanca konuşan eyaletler arasında, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun idari ve yasal mekanizmaları, köylüler ile toprak ağaları arasındaki, yetki alanları arasındaki ve yargı alanları içindeki anlaşmazlıkları çözmek için bir alan sağladı. Emperyal çevrelerin ( Reichskreise ) örgütlenmesi yoluyla, devlet grupları kaynakları birleştirdi ve ekonomik işbirliği ve askeri koruma dahil olmak üzere bölgesel ve örgütsel çıkarları teşvik etti.
İkinci koalisyon savaşı (1799-1802) tarafından emperyal ve müttefik kuvvetlerin yenilmesi sonuçlandı Napolyon'um . Lunéville Antlaşmaları (1801) ve 1803 Mediatizasyonu , dini beylikleri sekülerleştirdi ve en özgür imparatorluk şehirlerini ortadan kaldırdı ve bu bölgeler, sakinleri ile birlikte hanedan devletleri tarafından emildi. Bu transfer özellikle Württemberg ve Baden bölgelerini genişletti . 1806 yılında Prusya başarılı istilası ve ortak savaşlarda en Prusya ve Rusya yenilmesinden sonra Jena-Auerstedt , Napolyon dikte Pressburg Antlaşması'nı ve oluşturulmasını başkanlık Ren Konfederasyonu , diğerlerinin yanı sıra öngörülen, Yüzden fazla küçük prensin ve sayının arabuluculuğu ve bölgelerinin yanı sıra yüzlerce imparatorluk şövalyesinin Konfederasyon üye devletleri tarafından emilmesi . Bu üye devletlerin İmparatorluktan resmi olarak ayrılmasının ardından, İmparator Kutsal Roma İmparatorluğunu feshetti.
Napolyon Sistemi altında Alman milliyetçiliğinin yükselişi
Altında hegemonya ait Fransız İmparatorluğu (1804-1814), popüler Alman milliyetçiliği yeniden Alman eyaletlerinde büyüdü. Kısmen, Fransız egemenliği altında da olsa, paylaşılan deneyime bağlı olarak, "Almanya" yı tek bir devlet olarak tanımlamak için çeşitli gerekçeler ortaya çıktı. Alman filozof Johann Gottlieb Fichte için ,
Devletlerin ilk, orijinal ve gerçekten doğal sınırları, şüphesiz onların iç sınırlarıdır. Aynı dili konuşanlar, herhangi bir insan sanatı başlamadan çok önce, doğası gereği çok sayıda görünmez bağla birbirlerine bağlanırlar; birbirlerini anlarlar ve kendilerini daha net bir şekilde anlamaya devam etme gücüne sahiptirler; birbirlerine aittirler ve doğaları gereği bir ve ayrılmaz bir bütündürler.
Ortak bir dilin bir ulusun temeli olarak hizmet ettiği görülebilir, ancak 19. yüzyıl Almanya'sının çağdaş tarihçilerinin belirttiği gibi, bu birkaç yüz siyaseti birleştirmek dilsel benzerlikten fazlasını gerektiriyordu. Fransızca hegemonyası yıllarında Almanca konuşulan Orta Avrupa deneyimi, Fransız işgalcileri ortadan kaldırmak ve kendi toprakları üzerinde kontrolü yeniden sağlamak için ortak bir neden duygusuna katkıda bulundu. Napolyon'un Polonya (1806-07), İber Yarımadası , Batı Almanya'daki seferlerinin gerekliliği ve 1812'de Rusya'yı feci istilası birçok Alman, prens ve köylüyü hayal kırıklığına uğrattı. Napolyon'un Kıta Sistemi neredeyse Orta Avrupa ekonomisini mahvetti. Rusya'nın işgali, Alman topraklarından yaklaşık 125.000 asker içeriyordu ve bu ordunun kaybı, hem yüksek hem de düşük doğumlu birçok Alman'ı Napolyon'un etkisinden uzak bir Orta Avrupa hayal etmeye teşvik etti. Lützow Özgür Kolordu gibi öğrenci milislerin oluşturulması bu eğilimi örneklendirdi.
Rusya'daki bozgun, Fransızların Alman prensleri üzerindeki hakimiyetini gevşetti. 1813'te Napolyon, onları Fransız yörüngesine geri getirmek için Alman eyaletlerinde bir sefer düzenledi; sonraki Kurtuluş Savaşı, Milletler Savaşı olarak da bilinen büyük Leipzig Muharebesi ile sonuçlandı . Ekim 1813'te 500.000'den fazla savaşçı, üç gün boyunca şiddetli çatışmalara katılarak, 19. yüzyılın en büyük Avrupa kara savaşı haline geldi. Çatışma Avusturya, Prusya, Rusya, Saksonya ve İsveç Koalisyonu için kesin bir zaferle sonuçlandı ve Ren Nehri'nin doğusundaki Fransız gücünü sona erdirdi. Başarı, Koalisyon güçlerini Ren Nehri boyunca Napolyon'u takip etmeye teşvik etti; ordusu ve hükümetinin çöktü ve muzaffer Koalisyonu üzerinde Napolyon hapsedilen Elba . 1815'in 100 Günü olarak bilinen kısa Napolyon restorasyonu sırasında, Wellington Dükü komutasındaki İngiliz-Müttefik ordusu ve Gebhard von Blücher'in komutasındaki bir Prusya ordusu da dahil olmak üzere Yedinci Koalisyon güçleri Waterloo'da galip geldi ( 18 Haziran 1815). Blücher birliklerinin, özellikle bir gün önce Ligny'deki sahadan çekilmek zorunda kaldıktan sonra oynadığı kritik rol , Fransızlara karşı savaşın gidişatını değiştirmeye yardımcı oldu. Prusya süvarileri, 18 Haziran akşamı mağlup Fransızları takip ederek müttefik zaferini mühürledi. Alman bakış açısından, Blücher birliklerinin Waterloo'daki eylemleri ve Leipzig'deki birleşik çabaları, bir gurur ve coşkunun toplanma noktası oluşturdu. Bu yorum, önemli bir yapı taşı haline Borussian efsane daha sonra 19. yüzyılda yanlısı Prusya milliyetçi tarihçiler tarafından izah.
Orta Avrupa'nın yeniden örgütlenmesi ve Alman ikiliğinin yükselişi
Napolyon'un yenilgisinden sonra , Viyana Kongresi güç dengesine dayalı yeni bir Avrupa siyasi-diplomatik sistemi kurdu . Bu sistem, Avrupa'yı bazı durumlarda Almanlar ve İtalyanlar da dahil olmak üzere çeşitli milletlerin özlemlerini bastıran etki alanları halinde yeniden organize etti . Genel olarak, genişlemiş bir Prusya ve 1803'ün arabuluculuk topraklarından konsolide olan diğer 38 eyalet, Avusturya İmparatorluğu'nun etki alanı içinde birleşti. Kongre , Frankfurt am Main şehrinde bir araya gelen bir "Federal Diyet " ( Federal Meclis veya Bundesversammlung adı verilen) ile Avusturya liderliğinde gevşek bir Alman Konfederasyonu (1815-1866) kurdu . Habsburglar tarafından geleneksel olarak sahip olunan imparatorluk pozisyonunun tanınmasıyla, Avusturya imparatorları bu parlamentonun unvanlı başkanları oldular. Sorunlu bir şekilde, yerleşik Avusturya hakimiyeti, Prusya'nın 18. yüzyılda İmparatorluk siyasetinde ortaya çıkışını hesaba katmakta başarısız oldu. Beri elektör ait Brandenburg kendisi yapmıştı Prusya'da Kral bu yüzyılın başında, onların etki giderek savaş ve miras yoluyla artmıştı. Prusya'nın konsolide gücü esnasında özellikle belirgin hale gelmişti Avusturya Veraset Savaşı ve Yedi Yıl Savaşı altında Frederick Büyük . As Maria Theresa ve Joseph Kutsal Roma İmparatorluğu Habsburg hegemonyasını yeniden çalıştı, Frederick oluşturulması ile karşılık Fürstenbund 1785 Avusturya-Prusya içinde (Princes Birliği) ikicilik sıkıca eski İmparatorluk siyasetinde köklü yatıyordu. Bu güç dengesi manevraları , Bavyera Veraset Savaşı veya sıradan halk arasındaki " Patates Savaşı " tarafından özetlendi . Kutsal Roma İmparatorluğu'nun sona ermesinden sonra bile, bu rekabet 19. yüzyılda milliyetçi hareketlerin büyümesini ve gelişmesini etkiledi.
Yeniden yapılanma sorunları
Diyet terminolojisine (Meclis veya Parlamento) rağmen , bu kurum hiçbir şekilde geniş veya halk tarafından seçilmiş bir temsilciler grubu olarak yorumlanmamalıdır. Devletlerin birçoğu anayasalar ve bu nedenle yaptığını olanlar vermedi Baden Dükalığı , esaslı oy hakkı etkin bir erkek nüfusun küçük bir kısmına seçme ve seçilme hakkı sınırlı sıkı mülkiyet gereksinimlerine. Dahası, bu pratik olmayan çözüm, genel planda Prusya'nın yeni statüsünü yansıtmıyordu. Prusya ordusu, 1806 Jena-Auerstedt Muharebesi'nde dramatik bir şekilde mağlup olmasına rağmen, Waterloo'da muhteşem bir geri dönüş yaptı. Sonuç olarak, Prusyalı liderler Alman siyasetinde çok önemli bir rol oynamayı bekliyorlardı.
Alman milliyetçiliğinin , Napolyon dönemindeki Alman deneyimleriyle harekete geçirilen ve başlangıçta liberalizmle ittifak kuran Alman milliyetçiliğinin yükselişi , Alman devletleri içindeki siyasi, sosyal ve kültürel ilişkileri değiştirdi. Bu bağlamda, kökleri Almanların Napolyon dönemindeki deneyimlerinden anlaşılabilir. Burschenschaft öğrenci örgütleri ve bu tür düzenlenen olanlar gibi popüler gösteriler, Wartburg Ekim 1817 yılında Kalesi, Orta Avrupa Alman konuşmacılar arasında birlik büyüyen bir anlamda katkıda bulundu. Dahası, 1813 Alman Seferberliği sırasında verilen üstü kapalı ve bazen açık vaatler, bir halk egemenliği beklentisi ve siyasi sürece yaygın katılım beklentisi doğurdu , barış sağlandıktan sonra büyük ölçüde yerine getirilmeyen vaatler. Öğrenci örgütlerinin kışkırtması, Klemens Wenzel, Prens von Metternich gibi muhafazakar liderlerin ulusal duyarlılığın yükselişinden korkmasına neden oldu; Alman oyun yazarı August von Kotzebue'nin Mart 1819'da, birleşmek isteyen radikal bir öğrenci tarafından öldürülmesini 20 Eylül 1819'da milliyetçi hareketin entelektüel liderliğini engelleyen Carlsbad Kararnamelerinin ilanı izledi .
Metternich, basını daha da sınırlandıracak ve yükselen liberal ve milliyetçi hareketleri kısıtlayacak mevzuatı pekiştirmek için suikast karşısındaki muhafazakar öfkeden yararlanmayı başardı. Sonuç olarak, bu kararnameler Burschenschaften'i yeraltına itti, milliyetçi materyallerin yayınlanmasını kısıtladı, basın ve özel yazışmalara yönelik genişletilmiş sansür ve üniversite profesörlerinin milliyetçi tartışmaları teşvik etmesini yasaklayarak akademik konuşmayı sınırlandırdı. Kararnameler, Johann Joseph von Görres'in Teutschland [arkaik: Deutschland] und die Revolution ( Almanya ve Devrim ) (1820) adlı broşürünün konusuydu , burada halkın özgür ifadesini bastırmanın hem imkansız hem de istenmeyen olduğu sonucuna vardı. gerici önlemlerle görüş.
Ekonomik işbirliği: gümrük birliği
Alman devletlerini birleştirmenin bir diğer anahtarı olan Zollverein , daha geniş bir ekonomik birleşme duygusu yaratmaya yardımcı oldu. Başlangıçta Prusya Maliye Bakanı Hans, Kont von Bülow tarafından 1818'de bir Prusya gümrük birliği olarak tasarlanan Zollverein , birçok Prusya ve Hohenzollern bölgesini birbirine bağladı . Takip eden otuz yıl içinde (ve daha fazla) diğer Alman eyaletleri katıldı. Birlik, Alman devletleri arasındaki korumacı engellerin azaltılmasına yardımcı oldu, özellikle de hammadde ve mamul malların nakliyesini iyileştirdi, bu da hem malların bölgesel sınırlardan taşınmasını kolaylaştırdı hem de hammadde satın almanın, taşımanın ve satmanın daha az maliyetli olmasını sağladı. Bu, çoğu Rhineland , Saar ve Ruhr vadilerinin Prusya bölgelerinde bulunan yeni gelişen sanayi merkezleri için özellikle önemliydi . Kıyıdan daha uzak olan devletler daha önce Gümrük Birliği'ne katıldı. Gümrük Birliği'nin dış tarifesi kıyıya gümrüksüz erişimi engellediğinden (uluslararası pazarlara erişim sağladığından) üye olmamak güney Almanya eyaletleri için daha önemliydi. Böylece 1836'da Prusya'nın güneyindeki tüm eyaletler, Avusturya dışında Gümrük Birliği'ne katıldı.
Aksine, kıyı devletleri uluslararası ticarete zaten engelsiz erişime sahipti ve tüketicilerin ve üreticilerin Zollverein gümrük sınırı içinde olsalardı ödeyecekleri ithalat vergileri ile yükümlü olmasını istemiyorlardı. Kuzey kıyısındaki Hannover, 1834'te Brunswick ile ve 1836'da Oldenburg ile kendi gümrük birliğini - “Vergi Birliği” veya Steuerverein - kurdu. Mamul mallar ve denizaşırı hammaddelere yönelik dış gümrük tarifeleri Zollverein oranlarının altındaydı. Brunswick, 1842'de Zollverein Gümrük Birliği'ne katılırken, Hanover ve Oldenburg nihayet 1854'te katıldı. 1866 Avusturya-Prusya savaşından sonra, Schleswig, Holstein ve Lauenburg Prusya tarafından ilhak edildi ve böylece Gümrük Birliği'ne dahil edildi, iki Mecklenburg eyaleti ve Hamburg ve Bremen şehir devletleri uluslararası ticarete bağımlı oldukları için geç katıldılar. Mecklenburglar 1867'de, Bremen ve Hamburg 1888'de katıldı .
Yollar ve demiryolları
19. yüzyılın başlarında, Alman yolları korkunç bir şekilde bozulmuştu. Hem yabancı hem de yerel gezginler , daha önce birliklerin taşınmasını kolaylaştırmak için kullanılan askeri yollar olan Heerstraßen'in durumundan acı bir şekilde şikayet ettiler . Alman devletleri askeri bir kavşak olmaktan çıktıkça yollar iyileşti; Prusya'daki sert yüzeyli yolların uzunluğu 1816'da 3.800 kilometreden (2.400 mil) 1852'de 16.600 kilometreye (10.300 mil) yükseldi, bu da kısmen macadam'ın icat edilmesine yardımcı oldu . 1835'e gelindiğinde Heinrich von Gagern , yolların "politik bedenin damarları ve arterleri" olduğunu yazdı ve bunların özgürlüğü, bağımsızlığı ve refahı teşvik edeceklerini öngördü. İnsanlar etrafta dolaşırken, başkalarıyla, trenlerde, otellerde, restoranlarda ve bazıları için Baden-Baden'deki spa gibi moda tatil yerlerinde temas kurdular . Su ulaşımı da gelişti. Ren nehri üzerindeki ablukalar Napolyon'un emriyle kaldırılmıştı, ancak 1820'lerde buhar motorları nehir teknelerini onları yukarı akıntıya çeken hantal insan ve hayvan sisteminden kurtardı. 1846'da 180 vapur Alman nehirlerini ve Konstanz Gölü'nü kat etti ve Tuna , Weser ve Elbe nehirlerinden uzanan bir kanal ağı .
Bu gelişmeler ne kadar önemli olursa olsun, demiryolunun etkisiyle rekabet edemediler. Alman ekonomist Friedrich List , demiryolları ve Gümrük Birliği'ni "Siyam İkizleri" olarak adlandırarak, birbirleriyle olan önemli ilişkilerini vurguladı. Yalnız değildi: Şair August Heinrich Hoffmann von Fallersleben , Zollverein'in erdemlerini yücelttiği bir şiir yazdı ve bu şiirde, Alman birliğine siyaset veya diplomasi yerine daha fazla katkıda bulunan bir meta listesiyle başladı. İkinci İmparatorluk tarihçileri daha sonra demiryollarını birleşik bir devletin ilk göstergesi olarak kabul ettiler; vatansever romancı Wilhelm Raabe şöyle yazdı: "Alman imparatorluğu ilk demiryolunun inşası ile kuruldu ..." Herkes demir canavarı coşkuyla karşılamadı. Prusya kralı III.Frederick William , Berlin'den Potsdam'a birkaç saat daha hızlı seyahat etmede hiçbir avantaj görmedi ve Metternich, birine binmeyi reddetti. Demiryolları manzara tehdit bir "kötülük" olsaydı Diğerleri merak: Nikolaus Lenau 'ın 1838 şiir Bir Frühling den ( To Bahar ) trenleri Alman ormanların bozulmamış sükunet tahrip yol bemoaned.
Bavyera Ludwig Demiryolu Alman topraklarda ilk yolcu veya yük demiryolu hattı oldu, bağlı Nürnberg ve Fürth uzun ve sadece gün ışığında ameliyat 6 kilometre (3.7 mil), bu karlı ve popüler hem kanıtladı rağmen 1835 yılında. Üç yıl içinde, 1840, 462 kilometre (287 mil) ve 1860, 11.157 kilometre (6.933 mil) ile 141 kilometre (88 mil) parkur döşendi. Coğrafi olarak merkezi bir düzenleme özelliğinden (ulusal bir başkent gibi) yoksun olan raylar, bölgelerdeki kasabaları ve pazarları, daha büyük bölgelerdeki bölgeleri vb. Birbirine bağlayan ağlara döşendi. Demiryolu ağı genişledikçe, malları taşımak daha ucuz hale geldi: 1840'ta kilometre başına ton başına 18 Pfennigs ve 1870'te beş Pfennigs . Demiryolunun etkileri hemen görüldü. Örneğin, hammaddeler , boşaltma ve yeniden yükleme gerekmeden Ruhr Vadisi'nde yukarı ve aşağı hareket edebilir. Demiryolu hatları, emtialara talep yaratarak ve ticareti kolaylaştırarak ekonomik faaliyeti teşvik etti. 1850'de iç nakliye, demiryollarından üç kat fazla yük taşıdı; 1870'e gelindiğinde durum tersine döndü ve demiryolları dört kat fazla taşındı. Tren yolculuğu, şehirlerin görünüşünü ve insanların nasıl seyahat ettiğini değiştirdi. Etkisi, sosyal düzen boyunca ulaşmış, en yüksekten en alçağa doğanı etkilemiştir. 1890'lara kadar uzaktaki bazı Alman eyaletlerine demiryolu ile hizmet verilmemiş olsa da, nüfusun çoğunluğu, üretim merkezleri ve üretim merkezleri 1865 yılına kadar demiryolu ağına bağlanmıştı.
Coğrafya, vatanseverlik ve dil
Seyahat daha kolay hale geldikçe, daha hızlı ve daha az pahalı, Almanlar faktörlerin birliği görmeye başladık diğer kendi dillerinde daha. The Grimm adıyla bilinen devasa bir sözlüğü derleyen Grimm Kardeşler , aynı zamanda farklı bölgeler arasındaki hikaye anlatan paralelliklerin altını çizen halk masalları ve masallardan oluşan bir derleme de hazırladı. Karl Baedeker , Orta Avrupa'nın farklı şehirleri ve bölgeleri için kalacak yerleri, ziyaret edilecek yerleri belirten ve kalelerin, savaş alanlarının, ünlü binaların ve ünlü insanların kısa bir tarihçesini veren rehber kitaplar yazdı. Kılavuzları ayrıca mesafeleri, kaçınılması gereken yolları ve takip edilecek yürüyüş yollarını da içeriyordu.
August Heinrich Hoffmann von Fallersleben'in sözleri sadece Alman halkının dilsel birliğini değil aynı zamanda coğrafi bütünlüğünü de ifade ediyordu . In Alles über Deutschland, Deutschland , resmen denilen Deutschen der Lied Das ( " Almanların Şarkısı "), Fallersleben Alman halkının birleştirici özelliklerini tanımak için Alman devletleri boyunca egemenlerin çağırdı. Max Schneckenburger'in " Die Wacht am Rhein " ("Ren Nehri'nin Gözcüsü") gibi diğer yurtsever şarkılar, dikkati "Almanlığı" ortak bir dille sınırlamadan coğrafi alana odaklamaya başladı. Schneckenburger, Ren Nehri'nin Fransa'nın "doğal" doğu sınırı olduğu şeklindeki Fransız iddialarına özel bir vatansever yanıt olarak "Ren Nehri Nöbeti" ni yazdı. "Sevgili vatan, sevgili vatan, zihnini dinlendir / Saat Ren nehrinde doğru duruyor" nakaratında ve Nicholaus Becker'in "Das Rheinlied" ("Ren") gibi diğer yurtsever şiirlerinde Almanlara sesleniyordu. bölgesel vatanlarını savunmak için. 1807'de Alexander von Humboldt , ulusal karakterin coğrafi etkiyi yansıttığını ve manzarayı insanlara bağladığını savundu. Bu fikirle eşzamanlı olarak, eski kaleleri ve tarihi yerleri koruma hareketleri ortaya çıktı ve bunlar özellikle Fransa ve İspanya ile pek çok çatışmanın yeri olan Rhineland'e odaklandı.
Vormärz ve on dokuzuncu yüzyıl liberalizmi
Avusturya ve Prusya polis devletleri dönemi ve Almanya'da 1848 Devrimleri'nden önceki büyük sansür, daha sonra Mart 1848'e atıfta bulunarak "Mart öncesi" olan Vormärz olarak bilinir hale geldi. Bu dönemde, Avrupa liberalizmi ivme kazandı; gündem ekonomik, sosyal ve politik konuları içeriyordu. Vormärz'daki Avrupalı liberallerin çoğu , milliyetçi ilkeler altında birleşme peşinde koştu , kapitalizme geçişi teşvik etti, diğer meselelerin yanı sıra erkek oy hakkının genişletilmesini istedi. Onların "radikallikleri", erkek oy hakkı yelpazesinin neresinde durduklarına bağlıydı : oy hakkının tanımı ne kadar genişse, o kadar radikaldi.
Hambach Festivali: liberal milliyetçilik ve muhafazakar tepki
Önemli muhafazakar tepkilere rağmen, birlik fikirleri, Almanca konuşulan topraklarda halk egemenliği kavramlarıyla birleşti. Hambach festivali ( Hambacher Fest Mayıs 1832 yılında) 30.000 'den fazla bir kalabalık katıldı. Bir ilçe fuarı olarak tanıtılan fuarın katılımcıları kardeşliği, özgürlüğü ve ulusal birliği kutladı. Kutlamalar aşağıdaki kasabada toplandı ve Bavyera'nın Pfalz eyaletindeki küçük Hambach kasabasının yukarısındaki tepelerde Hambach Kalesi kalıntılarına yürüdüler . Bayraklar taşıyan, davul çalan ve şarkı söyleyen katılımcılar, muhafazakar ve radikal siyasi yelpazenin her yerinden milliyetçi hatiplerin konuşmalarını dinledikleri kale alanlarına varmak için sabahın ve öğlenin daha iyi bir bölümünü aldılar. Konuşmaların genel içeriği, 1830'ların Alman milliyetçiliği ile Temmuz Devrimi'nin Fransız milliyetçiliği arasında temel bir fark olduğunu gösteriyor : Alman milliyetçiliğinin odak noktası halkın eğitiminde yatıyordu; Halk neye ihtiyaç duyulduğu konusunda eğitildikten sonra, bunu başaracaktı. Hambach söylemi, Alman milliyetçiliğinin genel barışçıl doğasını vurguladı: mesele barikatlar inşa etmek değil, çok "Fransız" bir milliyetçilik biçimi değil, gruplar arasında duygusal köprüler kurmaktı.
1819'da yaptığı gibi, Kotzebue suikastinden sonra Metternich, muhafazakar sosyal politikayı zorlamak için Hambach'taki popüler gösteriyi kullandı. 28 Haziran 1832 tarihli "Altı Madde" öncelikle monarşik otorite ilkesini yeniden teyit etti. 5 Temmuz'da Frankfurt Diyeti, sansürle ilgili mevcut kuralları yineleyen, siyasi örgütleri kısıtlayan ve diğer kamu faaliyetlerini sınırlayan 10 makale için oylama yaptı. Ayrıca üye devletler, huzursuzluk tehdidi altındaki hükümete askeri yardım göndermeyi kabul ettiler. Prens Wrede , eyaleti "bastırmak" için Bavyera ordusunun yarısını Pfalz'a götürdü. Birkaç talihsiz Hambach konuşmacısı tutuklandı, yargılandı ve hapsedildi; Bir, hukuk öğrencisi ve gizli Burschenschaft'ın temsilcisi olan Karl Heinrich Brüggemann (1810-1887), Prusya'ya gönderildi ve burada ilk kez ölüme mahkum edildi, ancak daha sonra affedildi.
Liberalizm ve ekonomik sorunlara yanıt
Alman devletlerinde milliyetçiliğin yükselişini başka birkaç faktör karmaşıklaştırdı . İnsan yapımı faktörler arasında Alman konfederasyonunun üyeleri arasında, özellikle Avusturyalılar ve Prusyalılar arasındaki siyasi rekabet ve ticari ve tüccar çıkarları ile eski toprak sahipliği ve aristokratik çıkarlar arasındaki sosyo-ekonomik rekabet vardı. Doğal faktörler arasında 1830'ların başlarında ve yine 1840'larda yaygın kuraklık ve 1840'larda bir gıda krizi vardı. Sanayileşme ve üretimdeki değişimin bir sonucu olarak daha fazla komplikasyon ortaya çıktı; İnsanlar iş ararken, hafta içi şehirlerde çalışmak için köylerini ve küçük kasabalarını terk ettiler, hafta sonları bir buçuk gün geri döndüler.
Sıradan insanların ekonomik, sosyal ve kültürel altüst oluşu, geçiş halindeki bir ekonominin ekonomik zorlukları ve meteorolojik felaketlerin baskıları, Orta Avrupa'da büyüyen sorunlara katkıda bulundu. Çoğu hükümetin 1840'ların ortalarındaki patates kıtlığı ( Büyük İrlanda Kıtlığı ile ilgili ) ve kötü hava koşullarının neden olduğu gıda kriziyle başa çıkamaması , pek çok kişiyi zengin ve güçlülerin hiçbirinin olmadığını düşünmeye teşvik etti. sorunlarına ilgi. Yetkililer, işçi sınıfları arasında artan huzursuzluk, siyasi ve sosyal ajitasyon ve entelijansiyanın hoşnutsuzluğundan endişe duyuyorlardı . Görünüşe göre hiçbir sansür, para cezası, hapis veya sürgün, eleştiriyi engelleyemezdi. Dahası, hem Avusturya hem de Prusya'nın sonuçta ortaya çıkan herhangi bir birleşmede lider olmak istediği giderek daha açık hale geliyordu; her biri diğerinin birleşmeyi başarma dürtüsünü engelleyecektir.
Birleşme için ilk çabalar
En önemlisi, hem 1817'deki Wartburg mitingi hem de 1832'deki Hambach Festivali kesin bir birleşme programından yoksundu. Hambach'ta, birçok konuşmacının pozisyonları, farklı gündemlerini ortaya koydu. Yalnızca birleşme fikriyle bir araya getirilen, bunun nasıl başarılacağına dair nosyonları belirli planları içermiyordu, bunun yerine Volk'un (halkın), eğer uygun şekilde eğitilirse, kendi başlarına birleşme getireceği fikrine dayanıyordu . Büyük konuşmalar, bayraklar, coşkulu öğrenciler ve piknik yemekleri yeni bir siyasi, bürokratik veya idari aygıta dönüştürülmedi. Birçoğu anayasa ihtiyacından söz ederken, tartışmalardan böyle bir belge çıkmadı. 1848'de milliyetçiler bu soruna çare bulmaya çalıştılar.
1848 Alman devrimleri ve Frankfurt Parlamentosu
1848-49’daki yaygın –genellikle Alman– devrimleri , Almanya’nın tek bir anayasa altında birleştirilmesini amaçladı. Devrimciler, çeşitli eyalet hükümetlerine, özellikle de Rhineland'dakilere , bir anayasa hazırlama sorumluluğu olan bir parlamenter meclis için baskı yaptılar. Nihayetinde, solcu devrimcilerin çoğu, bu anayasanın , muhtemelen Prusya kralının önderliğinde evrensel erkek oy hakkı , kalıcı bir ulusal parlamento ve birleşik bir Almanya kuracağını umdu . Bu, en mantıklı yol gibi görünüyordu çünkü Prusya, Alman devletlerinin en güçlüsü ve aynı zamanda coğrafi büyüklük bakımından en büyüğü idi. Genel olarak merkez sağ devrimciler, kendi devletleri içinde bir tür genişletilmiş oy hakkı ve potansiyel olarak bir gevşek birleşme biçimi aradılar. Onların baskıları , bazı seçim gruplarına - özellikle daha zengin, toprak sahibi olanlara - daha fazla temsil gücü veren Prusya üç sınıf imtiyazı gibi farklı oy kullanma niteliklerine dayanan çeşitli seçimlerle sonuçlandı .
Mart 1849 27 günü, Frankfurt Parlamentosu geçti Paulskirchenverfassung (St. Paul Kilisesi anayasasını) ve unvanı sundu Kaiser Prusya kralına (İmparator) Frederick William IV gelecek ay. Çeşitli nedenlerle reddetti. Açıkça, prensleri kastettiği gerçek devletlerin rızası olmadan bir tacı kabul edemeyeceğini söyledi. Özel olarak, diğer Alman prenslerinin muhalefetinden ve Avusturya veya Rusya'nın askeri müdahalesinden korkuyordu. Ayrıca halk tarafından seçilmiş bir parlamentodan bir tacı kabul etme fikrinden de büyük bir hoşnutsuzluk duyuyordu: "çamurdan" bir tacı kabul etmiyordu. Liberallerin üstesinden gelmeye çalıştıkları egemenlik ve siyasal katılım sorunlarının çoğunu sıklıkla sürdüren imtiyaz şartlarına rağmen, Frankfurt Parlamentosu bir anayasa taslağı hazırlamayı ve kleindeutsch çözümü üzerinde bir anlaşmaya varmayı başardı . Liberaller aradıkları birliği sağlayamazken, birçok anayasal meselede Alman prensleriyle birlikte çalışarak ve onlarla reformlar konusunda işbirliği yaparak kısmi bir zafer elde etmeyi başardılar.
1848 ve geriye dönük analizde Frankfurt Parlamentosu
Alman tarihinin bilim adamları, Frankfurt Parlamentosunun başarılarının ve başarısızlıklarının Alman ulus inşasının tarihyazımsal açıklamalarına nasıl katkıda bulunduğu konusunda onlarca yıllık tartışmalara girdiler. Sonra ortaya çıkan düşünce, biri okul Büyük Savaşı ve sonrasında ivme kazanmıştır Dünya Savaşı , Frankfurt Parlamentosu'nda Alman liberallerin başarısızlığı yol açtığını tutar burjuvazi muhafazakarlar ile uzlaşma (özellikle muhafazakar Junker sonradan led arazi sahipleri), 20. yüzyıl Alman tarihinin sözde Sonderweg'e (kendine özgü yol). Bu argümana göre, 1848'de birliğin sağlanamaması, 1871'de ulus devletin geç oluşumuna yol açtı ve bu da olumlu ulusal değerlerin gelişimini geciktirdi. Hitler sık sık Alman halkını büyük ulusları uğruna her şeyi feda etmeye çağırdı, ancak rejimi Alman milliyetçiliğini yaratmadı: Alman toplumunun içsel kültürel değerinden bugün bile hâlâ hüküm sürüyordu. Dahası, bu argüman, 1848'deki "başarısızlığın" Alman orta sınıfı arasındaki gizli aristokratik özlemleri yeniden teyit ettiğini savunuyor; sonuç olarak, bu grup hiçbir zaman bilinçli bir modernleşme programı geliştirmedi.
Daha yakın tarihli bilim insanı, istisnacılık olarak bilinen tarihyazımsal bir fikir olan Almanya'nın başka herhangi bir ulustan daha fazla gerçek bir "ayırt edici yolu" olmadığını iddia ederek bu fikri reddetti . Bunun yerine, modern tarihçiler 1848'in liberal politikacıların belirli başarılarını gördüğünü iddia ediyorlar. Fikirlerinin ve programlarının çoğu daha sonra Bismarck'ın sosyal programlarına dahil edildi (örneğin, sosyal sigorta, eğitim programları ve daha geniş oy hakkı tanımları). Ek olarak, ayırt edici bir yol kavramı, başka bir ulusun yolunun (bu durumda, Birleşik Krallık'ın) kabul edilen norm olduğu varsayımına dayanır. Bu yeni argüman, Britanya merkezli kalkınma modelinin normlarına daha da meydan okuyor: Britanya'daki ve diğer "normal" devletlerdeki (örneğin, Fransa veya Birleşik Devletler) ulusal kalkınma çalışmaları, bu durumlarda bile, modern ulus-devletin eşit şekilde gelişmedi. Ne de özellikle erken gelişmedi, büyük ölçüde 19. yüzyılın ortalarından sonlarına kadar olan bir fenomen oldu. 1990'ların sonundan bu yana, bazı tarihçiler Sonderweg analizini Nasyonal Sosyalizm dönemini anlamada yararlı bulsa da , bu görüş geniş ölçüde kabul görmüştür .
Etki alanları sorunu: Erfurt Birliği ve Olmütz Antlaşması
Frankfurt Parlamentosu dağıldıktan sonra, General Joseph Maria von Radowitz'in etkisi altındaki IV.Frederick William , Alman prenslerinin özgür mutabakatıyla, Avusturya dışındaki Alman eyaletlerinden oluşan bir federasyon olan Erfurt Birliği'nin kurulmasını destekledi . Prusya altındaki bu sınırlı birlik, Avusturya'nın diğer Alman devletleri üzerindeki etkisini neredeyse tamamen ortadan kaldıracaktı. Avusturya ve Rusya'dan (Avrupa'nın etki alanlarını oluşturan 1815 anlaşmalarının garantörü) birleşik diplomatik baskı, Prusya'yı Moravya'daki küçük Olmütz kasabasındaki bir toplantıda Erfurt Birliği fikrinden vazgeçmeye zorladı . Kasım 1850'de Prusyalılar - özellikle Radowitz ve Frederick William - Alman Konfederasyonu'nun Avusturya liderliğinde yeniden kurulmasını kabul ettiler. Bu, Olmütz'ün Punctation'ı olarak biliniyordu , ancak Prusyalılar arasında " Olmütz'ün Aşağılaması" olarak biliniyordu.
Görünüşte küçük olaylar olsa da, Erfurt Birliği önerisi ve Olmütz'ün Punctation'ı Alman eyaletlerindeki nüfuz sorunlarına keskin bir odak noktası getirdi. Sorusu meselesi değil oldu eğer daha ziyade zaman birleşme oluşacak ve zaman mukavemeti üzerine şarta oldu. Eski Frankfurt Parlamento üyelerinden Johann Gustav Droysen sorunu şöyle özetliyor:
Tüm Alman sorununun Prusya ve Avusturya arasında basit bir alternatif olduğu gerçeğini gizleyemeyiz . Bu eyaletlerde, Alman yaşamının olumlu ve olumsuz kutupları vardır - birincisinde, ulusal ve reformatif tüm çıkarlar, ikincisinde hanedan ve yıkıcı olan tüm çıkarlar. Alman sorunu anayasal bir sorun değil, bir güç sorunudur; ve Prusya monarşisi artık tamamen Alman iken, Avusturya monarşisi olamaz.
Bu koşullar altında birleşme, temel bir diplomatik sorunu ortaya çıkardı. Alman (veya İtalyan ) birleşmesi olasılığı, 1815'te Viyana Kongresi'nde oluşturulan üst üste binen etki alanlarını alt üst edecekti . Bu sözleşmenin baş mimarları, Metternich , Castlereagh ve Çar Alexander (dışişleri bakanı Kont Karl Nesselrode ile birlikte ), dört " büyük güç " tarafından dengelenmiş ve garanti altına alınmış bir Avrupa'yı tasarlamış ve organize etmişti : Büyük Britanya, Fransa, Rusya ve Avusturya , her gücün coğrafi bir etki alanına sahip olduğu. Fransa'nın alanı İber Yarımadası'nı ve İtalyan devletlerindeki nüfuz payını içeriyordu. Rusya, Orta Avrupa'nın doğu bölgelerini dahil etti ve Balkanlar'da dengeleyici bir etkiye sahipti. Avusturya'nın alanı, eskiden Kutsal Roma İmparatorluğu tarafından tutulan Orta Avrupa topraklarının çoğunda genişledi . İngiltere'nin küresi dünyanın geri kalanı, özellikle denizlerdi.
Bu etki alanı sistemi, Alman ve İtalyan devletlerinin sağlamlaşmasına değil parçalanmasına bağlıydı. Sonuç olarak, tek bayrak altında birleşen bir Alman milleti önemli sorular ortaya koydu. Alman halkının kim olacağına veya bir Alman ulusunun sınırlarının ne kadar uzanacağına dair kolayca uygulanabilir bir tanım yoktu. "Almanya" yı kimin en iyi yöneteceği ve savunacağı konusunda da belirsizlik vardı, ancak tanımlanmıştı. Bu soruna farklı gruplar farklı çözümler sundu. In içine alarak kuruldu ( "Küçük Almanya") çözümü, Alman devletleri önderliğinde birleşmiş olacağını Prusya Hohenzollern'lerin ; içinde Grossdeutschland ( "Büyük Almanya") çözümü, Alman devletleri önderliğinde birleşmiş olacağını Avusturya Habsburg . Prusya Krallığı'nın 1701 yılında kurulmasından bu yana Alman devletlerinin siyasetine ve Avusturya-Prusya diplomasisine hâkim olan Alman düalizmi tartışmasının son aşaması olan bu tartışma , sonraki yirmi yıl içinde doruğa çıkacaktı.
Birleşik Almanya'nın dış beklentileri
Diğer milliyetçilerin Alman birleşme hareketi için büyük umutları vardı ve 1850'den sonra kalıcı Alman birleşmesinden duyulan hayal kırıklığı, ulusal hareketi geri çekmiş görünüyordu. Devrimciler ulusal birleşmeyi ilerleme ile ilişkilendirdiler. Giuseppe Garibaldi'nin 10 Nisan 1865'te Alman devrimci Karl Blind'e yazdığı gibi , "İnsanlığın ilerleyişi durmuş gibi görünüyor ve siz üstün zekanızla nedenini bileceksiniz. Bunun nedeni, dünyanın sahip olduğu bir ulusa sahip olmamasıdır. Gerçek liderlik. Böyle bir liderliğin elbette diğer insanlara hükmetmesi değil, onları görev yolunda yönlendirmesi, onları egoizmin diktiği tüm engellerin yok edileceği ulusların kardeşliğine götürmesi gerekiyor. " Garibaldi, Almanya'ya, "gerçek ortaçağ şövalyeliği geleneğinde, kendisini yanlışları gidermeye, zayıfları desteklemeye, anlık kazanımları feda etmeye ve maddi avantajdan fedakarlık ederek daha iyi ve daha tatmin edici bir başarıya adayacak" türden bir liderlik için Almanya'ya baktı. Bu yönde bize liderlik edecek kadar cesur bir millete ihtiyacımız var. Bu, yanlış acı çeken veya daha iyi bir yaşam arzulayan ve şu anda yabancı baskıya katlanan herkesi kendi amacına toplayacaktır. "
Alman birleşmesi, Giuseppe Mazzini ve diğer Avrupalı yurtseverlerin otuz yıldan uzun süredir teşvik ettiği bir Avrupa federasyonunun oluşturulması için bir ön koşul olarak görülüyordu :
1834 baharında, Bern'de , Mazzini'de ve İtalya, Polonya ve Almanya'dan bir düzine mülteci, Genç Avrupa'nın görkemli adıyla yeni bir dernek kurdu . Temel ve eşit derecede görkemli fikri, 1789 Fransız Devrimi bireysel özgürlük kavramını genişlettikçe, şimdi ulusal özgürlük için başka bir devrime ihtiyaç duyulacağıydı; ve vizyonu daha da ileri gitti çünkü hiç şüphesiz uzak gelecekte özgür ulusların, ortak çıkarlarını düzenlemek için bir tür federal meclis ile gevşek bir federal Avrupa oluşturmak için birleşebileceklerini umuyordu. [...] Niyeti, birkaç büyük gücün baskıcı bir hegemonyasını yeniden kuran ve daha küçük ulusların ortaya çıkışını engelleyen Viyana Kongresi'nin 1815'te kabul ettiği Avrupa anlaşmasını alaşağı etmekten başka bir şey değildi. [...] Mazzini, pek de güven duymadan, bağımsız uluslardan oluşan bir birlik veya toplum vizyonunun kendi yaşamı boyunca gerçekleştirileceğini umuyordu. Pratikte Genç Avrupa, kısa vadeli bir varoluştan daha fazlası için para ve halk desteğinden yoksundu. Bununla birlikte, bireysel ulusların yaratılmasının vazgeçilmez bir başlangıç olacağı birleşik kıta idealine her zaman sadık kaldı.
Prusya'nın artan gücü: Realpolitik
Kral IV. Frederick William , 1857'de felç geçirdi ve artık yönetemedi. Bu kardeşine açtı William olma Prens Regent 1858 Bu arada Prusya Krallığı, Helmuth von Moltke baş olmuştu Prusya Genelkurmay 1857 yılında, ve Albrecht von Roon olacak Savaşı Prusya Bakanı 1859 yılında yetki Bu karıştırma Prusya askeri teşkilatı içinde önemli sonuçlar doğuracaktır. Von Roon ve William (askeri yapılara aktif ilgi duydu) Prusya ordusunu yeniden düzenlemeye başlarken, Moltke operasyonel komutayı düzene sokarak Prusya'nın stratejik savunmasını yeniden tasarladı. Prusya ordusu reformları (özellikle nasıl ödeneceği) 1860'da başlayan bir anayasal krize neden oldu çünkü hem parlamento hem de William - savaş bakanı aracılığıyla - askeri bütçe üzerinde denetim istiyordu. William, tayin, 1861 yılında Kral Wilhelm I taç Otto von Bismarck pozisyonuna Prusya Bakan Başkan Bismarck savaş bakanı lehine krizi çözüldü 1862 yılında.
Kırım Savaşı 1854-55 ve 1859 arasında İtalyan Savaşı Büyük Britanya arasında kesintiye ilişkiler, Fransa, Avusturya ve Rusya. Bu kargaşanın ardından, von Moltke'nin operasyonel yeniden tasarımının yakınsaması, von Roon ve Wilhelm'in ordu yeniden yapılanması ve Bismarck'ın diplomasisi, Avrupa güç dengesinin yeniden düzenlenmesini etkiledi. Onların birleşik gündemleri, Prusya askeri gücünün olası kullanımıyla desteklenen yabancı diplomatik zaferlerin ve Realpolitik olarak bilinen pragmatizm tarafından yumuşatılmış bir iç muhafazakârlığın birleşimiyle Prusya'yı önde gelen Alman gücü olarak kurdu .
Bismarck , Başbakan olduktan kısa bir süre sonra, 30 Eylül 1862'de Prusya Temsilciler Meclisi Bütçe Komitesi'ne yaptığı ünlü "Kan ve Demir" konuşmasında Realpolitik'in özünü ifade etti : "O dönemin büyük soruları tarafından çözülemeyecek. konuşmalar ve çoğunluk kararları - bu 1848 ve 1849'un en büyük hatasıydı - ama demir ve kanla. " Bismarck'ın "demir ve kan" (veya sıklıkla atfedildiği şekliyle "kan ve demir") sözleri, Almanların kan ve güç arzusunun kanıtı olarak çoğu kez kötüye kullanıldı. Birincisi, konuşmasındaki "zamanın büyük soruları konuşmalarla ve çoğunluk kararlarıyla çözülmeyecektir" ifadesi, genellikle siyasi sürecin bir reddi olarak yorumlanır - Bismarck'ın kendi savunduğu bir inkar. İkincisi, kan ve demire yaptığı vurgu, sadece Prusya ordusunun rakipsiz askeri gücünü değil, iki önemli yönü işaret ediyordu: çeşitli Alman devletlerinin demir ve diğer ilgili savaş malzemeleri üretme yeteneği ve bu savaş malzemelerini kullanma istekliliği. gerekli.
Birleşik bir devlet kurmak
Siyasi coğrafyada konuşulacak bir Almanya yok. Almanların yaşadığı Krallıklar ve Büyük Dükalıklar ile Düşlükler ve Beylikler vardır ve her biri ayrı ayrı tüm Devlet mekanizmasına sahip bağımsız bir hükümdar tarafından yönetilir. Yine de, ulusal bir duyguya ve Almanların ulusal bir birim olarak ortak bir başkan tarafından yönetilen büyük bir ulus olarak birleşmesine yönelik doğal bir alt akıntı var.
1862'ye gelindiğinde, Bismarck konuşmasını yaptığında, Pan-Germenizmin barışçıl ruhuna sahip bir Alman ulus-devleti fikri, Bismarck'ın daha muhafazakar Realpolitik'ine uyum sağlamak için 1848'in liberal ve demokratik karakterinden değişti . Bismarck, birleşik bir devleti Hohenzollern hanedanına bağlamaya çalıştı; bu, bazı tarihçiler için Bismarck'ın 1871'de Alman İmparatorluğu'nun kurulmasına yaptığı birincil katkılardan biri olmaya devam ediyor . Çeşitli Alman devletlerini birbirine bağlayan anlaşmaların koşulları, Bismarck'ın Tek taraflı eylem, içindeki politikacı ve diplomat bunun pratik olmadığını anladı. Alman devletlerinin birleşmesini sağlamak için Bismarck'ın, önce Alman devletlerinden birine savaş ilan edecek ve böylece tüm Almanları geride bırakacak bir casus belli sağlayacak tek bir dış düşmana ihtiyacı vardı . Bu fırsat , 1870'de Fransa-Prusya Savaşı'nın patlak vermesiyle ortaya çıktı . Tarihçiler, Bismarck'ın savaşa yol açan olaylardaki rolünü uzun süredir tartışıyorlar. 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında Prusya yanlısı tarihçiler tarafından büyük ölçüde ilan edilen geleneksel görüş, Bismarck'ın niyetinin her zaman Almanların birleşmesi olduğunu savunur. Bununla birlikte, 1945 sonrası tarihçiler, Bismarck'ın bir ulus devleti birleştirmek için büyük bir plan yerine, bir savaş yaratmak için koşulları manipüle etmesinde daha kısa vadeli oportünizm ve sinizm görüyorlar. Motivasyondan bağımsız olarak, Bismarck 1866 ve 1870 olaylarını manipüle ederek, Wilhelm'in 1862'de ona dönmesine neden olan siyasi ve diplomatik beceriyi gösterdi.
Üç bölüm Almanya'nın birleşmesi için temel teşkil etti. Birincisi, Danimarka'dan VII . Frederick'in erkek mirasçıları olmadan ölümü , 1864'te İkinci Schleswig Savaşı'na yol açtı . İkincisi, İtalya'nın birleşmesi , 1866 Avusturya-Prusya Savaşı'nda Prusya'ya Avusturya'ya karşı bir müttefik sağladı . Son olarak, Fransa - Hohenzollern'in kuşatılmasından korkuyor. - 1870'de Prusya'ya savaş ilan etti ve Fransa-Prusya Savaşı ile sonuçlandı . Prusya , Bismarck'ın diplomasi ve siyasi liderliğinin, von Roon'un askeri yeniden yapılanmasının ve von Moltke'nin askeri stratejisinin birleşimiyle , 1815 barış antlaşmasının Avrupalı imzacılarından hiçbirinin Avusturya'nın Orta Avrupa'daki etki alanını garanti edemeyeceğini gösterdi. Almanya'da Prusya hegemonyası ve düalizm tartışmasına son verilmesi.
Schleswig-Holstein Sorunu
Bismarck altında Alman birleşmesi destanının ilk bölümü Schleswig-Holstein Sorunu ile geldi . 15 Kasım 1863'te Christian IX , Danimarka kralı ve Danimarka kralının kişisel birlikteliği olan Schleswig , Holstein ve Lauenburg'un dükü oldu . 18 Kasım 1863'te Danimarka Kasım Anayasasını imzaladı ve Schleswig Dükalığı'nı Danimarka'nın bir parçası ilan etti. Alman Konfederasyonu ihlali olarak bu eylemi gördüğünü 1852 Londra Protokolü üç bağımsız hiç bitmeyen farklı olarak Danimarka Krallığı durumunu vurguladı. Dahası, düklüklerin nüfusu ayrı statülerine değer veriyordu. Alman Konfederasyonu, bölgedeki etnik kökenleri bir toplanma çağrısı olarak kullanabilirdi: Holstein ve Lauenburg büyük ölçüde Alman kökenliydi ve günlük yaşamda Almanca konuşuyordu; Schleswig ise kuzeyde oldukça büyük bir Danimarkalı azınlığa sahipti, ancak genel olarak çoğunluk Alman'dı. Kasım Anayasasını yürürlükten kaldırmaya yönelik diplomatik girişimler çöktü ve savaş, Prusya ve Avusturya birliklerinin 1 Şubat 1864'te Eider nehrini geçmesiyle başladı .
Başlangıçta Danimarkalılar, Danevirke olarak bilinen eski bir toprak duvarı kullanarak ülkelerini savunmaya çalıştılar , ancak bu sonuçsuz kaldı. Danimarkalılar, birleşik Prusya ve Avusturya güçlerine rakip değildi ve diğer İskandinav eyaletlerindeki müttefiklerinin yardımına güvenemiyorlardı çünkü Danimarka, Londra Protokolünü ihlal ederek ittifakını geçersiz kılmıştı. İğne tabancası , ilk kişilerden biri cıvata eylem tüfek , çatışma kullanılan bu savaş ve hem de Prusyalıları destekli edilecek Avusturya-Prusya Savaşı iki yıl sonra. Tüfek, Prusyalı bir askerin yüzüstü yatarken beş el ateş etmesini sağlarken, namludan doldurulan muadili sadece bir atış yapabilir ve ayakta dururken yeniden doldurulması gerekirdi. İkinci Schleswig Savaşı Prusya ve Avusturya kombine ordular için zaferiyle sonuçlandı ve iki ülke sonuç içinde Schleswig ve Holstein kontrolünü kazandı Viyana barış 30 Ekim 1864 tarihinde imzalanan.
Avusturya ile Prusya arasındaki savaş, 1866
Bismarck'ın birleşme çabalarının ikinci bölümü 1866'da gerçekleşti. Yeni kurulan İtalya ile uyum içinde olan Bismarck, Avusturya'nın Prusya'ya savaş ilan ettiği diplomatik bir ortam yarattı. Savaşın dramatik başlangıcı büyük ölçüde, iki gücün parlamentodaki tüm Alman eyaletleri adına konuştuğunu iddia ettiği Frankfurt'ta gerçekleşti. Nisan 1866'da, Floransa'daki Prusya temsilcisi , İtalyan hükümeti ile, her bir eyalete Avusturya'ya karşı bir savaşta yardım etmeyi taahhüt eden gizli bir anlaşma imzaladı. Ertesi gün, Frankfurt meclisinin Prusyalı delegesi bir ulusal anayasa, doğrudan seçilmiş bir ulusal diyet ve genel oy hakkı talep eden bir plan sundu. Alman liberalleri, Bismarck'ın Prusya Eyalet Meclisi (Eyalet Parlamentosu) ile zor ve muğlak ilişkisine tanık olduklarından, bu plana karşı haklı olarak şüpheciydiler; bu, Bismarck'ın temsilciler üzerinde kandırması ve kaba tavrı ile karakterize bir ilişki. Bu şüpheciler, öneriyi ilerici bir reform gündeminden ziyade Prusya'nın gücünü artırmaya yönelik bir taktik olarak gördü.
Taraf seçimi
Önerilen ulusal anayasa konusundaki tartışma , Nisan 1866'da Tirol'deki ve Venedik sınırına yakın İtalyan birliklerinin hareketleriyle ilgili haberler Viyana'ya ulaştığında tartışmalı hale geldi . Avusturya hükümeti güney bölgelerinde kısmi seferberlik emri verdi ; İtalyanlar tam seferberlik emri vererek karşılık verdi. Akılcı düşünce ve eylem çağrılarına rağmen, İtalya, Prusya ve Avusturya silahlı çatışmaya doğru koşmaya devam ettiler. 1 Mayıs'ta Wilhelm, von Moltke'ye Prusya silahlı kuvvetlerinin komutasını verdi ve ertesi gün tam ölçekli seferberliğe başladı.
Diyet olarak bilinen orta boy ülkelerin oluşturduğu grupta Mittelstaaten ( Bavyera , Württemberg , görkemli hiç bitmeyen Baden ve Hesse , ve hiç bitmeyen Saksonya-Weimar , Saksonya-Meiningen , Saksonya-Coburg ve Nassau ), tam desteklenen Konfederasyon içinde terhis. Bu bireysel hükümetler, Bismarck'ın Habsburg'lara karşı desteğini kazanmaya çalışırken kullandığı cazip vaatler ve ince (veya açık) tehditlerin güçlü kombinasyonunu reddettiler. Prusya savaş kabinesi , Alman devletleri arasında Habsburg'lara karşı yegâne destekçilerinin Brandenburg sınırında askeri gücü veya siyasi gücü çok az olan iki küçük prenslik olduğunu anladı : Mecklenburg-Schwerin ve Mecklenburg-Strelitz Büyük Dükalıkları . Prusya'nın yurt dışındaki tek müttefikinin İtalya olduğunu da anladılar.
Prusya'nın güçlü silahlı taktiklerine muhalefet, diğer sosyal ve politik gruplarda su yüzüne çıktı. Alman devletleri boyunca, şehir konseyleri, birleşik bir devleti savunan liberal parlamento üyeleri ve -birleşmeden büyük fayda görecek olan ticaret odaları- Prusya ile Avusturya arasında herhangi bir savaşa karşı çıktılar. Böyle bir çatışmanın yalnızca kraliyet hanedanlarının çıkarlarına hizmet edeceğine inanıyorlardı. "Medeni" veya "burjuva" olarak anladıkları kendi çıkarları ilgisiz görünüyordu. Kamuoyu da Prusya egemenliğine karşı çıktı. Ren Nehri boyunca, özellikle de Köln gibi kozmopolit bölgelerde ve yoğun nüfuslu Ruhr Vadisi'ndeki Katolik nüfus, Avusturya'yı desteklemeye devam etti. Baharın sonlarına doğru, en önemli devletler Berlin'in Alman devletlerini zorla yeniden düzenleme çabalarına karşı çıktı. Prusya kabinesi, Alman birliğini bir güç meselesi ve bu gücü kimin elinde tutacak güce ve iradeye sahip olduğu sorusu olarak gördü. Bu arada, Frankfurt meclisindeki liberaller, Alman birliğini, pek çok parti arasında iktidarın dağılımına yol açacak bir müzakere süreci olarak gördü.
Avusturya izole
Birkaç Alman devleti başlangıçta Avusturya'nın yanında yer alsa da, savunmada kaldılar ve Prusya birliklerine karşı etkili girişimlerde bulunmada başarısız oldular. Bu nedenle Avusturya ordusu, teknolojik olarak üstün Prusya ordusuyla yalnızca Saksonya'nın desteğiyle karşı karşıya kaldı . Fransa yardım sözü verdi ama geç geldi ve yetersiz kaldı. Avusturya'nın güney sınırındaki İtalyan seferberliği, Avusturya'nın güney sınırındaki İtalyan seferberliği, Venedik'teki ikinci bir cephede ve Adriyatik denizinde Üçüncü İtalyan Bağımsızlık Savaşı'na karşı savaşmak için Prusya ile savaştan uzak bir güçlerin yönlendirilmesini gerektirdi .
Gün boyu süren yılında Königgrätz Savaşı , köyü yakınlarında Sadova , Friedrich Carl ve askerleri geç geldi ve yanlış yerde. Ancak geldiğinde, birliklerine derhal çatışmaya girme emri verdi. Savaş, Prusya için kesin bir zaferdi ve Habsburgları savaşı sona erdirmeye zorlayarak Kleindeutschland (küçük Almanya) çözümünün veya "Avusturya'sız Almanya" nın temelini attı .
Realpolitik ve Kuzey Almanya Konfederasyonu
Rusya'nın Avusturya tarafında çatışmaya girmesini önlemek için hızlı bir barış şarttı. Prusya , Hannover , Hesse-Kassel , Nassau ve Frankfurt şehrini ilhak etti . Hesse Darmstadt bir miktar toprak kaybetti, ancak egemenliğini kaybetmedi. Main Nehri'nin güneyindeki eyaletler (Baden, Württemberg ve Bavaria), tazminat ödemelerini ve onları Prusya'nın etki alanına getiren ittifaklar kurmalarını gerektiren ayrı anlaşmalar imzaladılar. Avusturya ve müttefiklerinin çoğu, Kuzey Almanya Konfederasyonu'ndan dışlandı .
Alman devletlerindeki Avusturya hakimiyetinin sona ermesi, Avusturya'nın dikkatini Balkanlar'a kaydırdı. 1867 yılında Avusturyalı imparator Franz Joseph bir yerleşim (kabul 1867 Avusturya-Macaristan Antlaşması onun Macar holdinglerin Çift Monarşisi'nin yaratarak onun Avusturyalı alan adlarıyla durumunu eşit verdi ki) Avusturya-Macaristan . Prag'ın Barış (1866) İtalya'nın yeni ulus-devlet ile Avusturya'nın ilişkisi önemli bir yeniden yapılanma geçiren hangi Avusturya'ya hoşgörülü terimleri, sunulan; Avusturyalılar askeri alanda İtalyan birliklerine karşı çok daha başarılı olsalar da, monarşi önemli Venedik vilayetini kaybetti . Habsburglar, Venedik'i Fransa'ya bıraktı ve bu da daha sonra resmi olarak kontrolü İtalya'ya devretti. Fransız halkı Prusya zaferine kızdı ve Fransa-Prusya Savaşı'na giden aylarda hızlanacak bir sorun olan Fransa'daki Prusya karşıtı duyarlılığı gösteren Revanche pour Sadová'dan (" Sadova'nın İntikamı") talepte bulundu . Avusturya-Prusya Savaşı da Fransız hükümeti ile ilişkilere zarar verdi. Bismarck, Eylül 1865'te Napolyon III ile Biarritz'de yaptığı bir toplantıda , Fransa'nın savaştaki tarafsızlığı karşılığında Belçika ve Lüksemburg'un bazı kısımlarını ilhak edebileceğinin anlaşılmasına (ya da Napolyon'un anladığını düşündüğüne) izin vermişti . Napolyon'dan Bismarck'a düşmanlıkla sonuçlanan bu ilhaklar olmadı.
Avusturya için yenilgi gerçeği, iç bölünmelerin, yerel özerkliğin ve liberalizmin yeniden değerlendirilmesine neden oldu. Yeni Kuzey Almanya Konfederasyonu kendi anayasasına, bayrağına ve hükümet ve idari yapılarına sahipti. Askeri zafer sayesinde, Bismarck'ın etkisi altındaki Prusya, Avusturya'nın birleşik Almanya fikrine karşı aktif direnişini aştı. Avusturya'nın Alman devletleri üzerindeki etkisi kırılmış olabilir, ancak savaş aynı zamanda pan-Alman birliği ruhunu da parçaladı: Alman devletlerinin çoğu Prusya güç politikasına kızdı.
Fransa ile savaş
1870'e gelindiğinde, Avusturya-Prusya savaşının üç önemli dersi açığa çıktı. İlk ders, güçlü bir devletin, 1815'te kurulan eski ittifaklara ve nüfuz alanlarına silah zoruyla meydan okuyabileceğiydi. İkincisi, diplomatik manevralar yoluyla, yetenekli bir lider, rakip bir devletin önce savaş ilan edeceği bir ortam yaratabilirdi. böylece dış saldırganlığın "kurbanı" ile müttefik devletleri liderin yardımına koşmaya zorladı. Son olarak, Prusya'nın askeri kapasitesi Avusturya'nın çok ötesine geçtiği için, Prusya, Konfederasyon içinde (veya genel olarak Alman eyaletleri arasında) hepsini potansiyel müdahalelerden veya saldırganlıktan koruyabilen tek devletti. 1866'da orta büyüklükteki Alman devletlerinin çoğu Prusya'ya karşı çıktı, ancak 1870'e gelindiğinde bu devletler Prusya ile karşılıklı koruyucu ittifaklara zorlandı ve ikna edildi. Bir Avrupa devletinin üyelerinden birine savaş ilan etmesi durumunda, hepsi saldırıya uğrayan devletin savunmasına gelirdi. Avrupa siyasetinin ustaca manipüle edilmesiyle Bismarck, Fransa'nın Alman işlerinde saldırgan rolünü oynayacağı, Prusya'nın ise Alman hak ve özgürlüklerinin koruyucusu rolünü oynayacağı bir durum yarattı.
İspanya'da etki alanları dağıldı
1815'teki Viyana Kongresi'nde Metternich ve muhafazakar müttefikleri, Kral VII . Ferdinand yönetiminde İspanyol monarşisini yeniden kurdular . Sonraki kırk yıl boyunca, büyük güçler İspanyol monarşisini destekledi, ancak 1868'deki olaylar eski sistemi daha da sınayacaktı. İspanya'da bir devrim Kraliçe II. Isabella'yı devirdi ve taht boş kaldı, Isabella Paris'te görkemli bir sürgünde yaşadı. Uygun bir Katolik halefi arayan İspanyollar, bu görevi üç Avrupalı prensine teklif etmişlerdi ve bunların her biri, bölgesel güç komisyoncusu olarak görev yapan III . Nihayet, 1870 yılında Regency için taç sundu Leopold ait Hohenzollern-Sigmaringen , Katolik Harbiyeli Hohenzollern hattının bir prens. Ardından gelen korku, tarihçiler tarafından Hohenzollern adaylığı olarak adlandırıldı .
Önümüzdeki birkaç hafta içinde, İspanyolların teklifi Avrupa'nın konuşmasına dönüştü. Bismarck, Leopold'u teklifi kabul etmesi için cesaretlendirdi. İspanya'da bir Hohenzollern-Sigmaringen kralının başarılı bir taksidi, Fransa'nın her iki tarafındaki iki ülkenin her ikisinin de Hohenzollern kökenli Alman krallarına sahip olacağı anlamına gelir. Bu, Bismarck için hoş bir olasılık olabilirdi, ancak III.Napolyon veya dışişleri bakanı Agenor, duc de Gramont için kabul edilemezdi . Gramont, Hohenzollern ailesinin başı olarak Wilhelm'e keskin biçimde formüle edilmiş bir ültimatom yazdı ve herhangi bir Hohenzollern prensinin İspanya'nın tacını kabul etmesi durumunda Fransız hükümetinin yanıt vereceğini belirtti - bu tür bir yanıtın niteliğini belirsiz bırakmasına rağmen. Prens aday olarak çekildi ve böylece krizi yatıştırdı, ancak Fransa'nın Berlin büyükelçisi sorunun yatmasına izin vermedi. Wilhelm'in Ems Spa'da tatil yaptığı sırada Prusya kralına doğrudan yaklaştı ve Kral'ın, İspanya tahtına bir Hohenzollern yerleştirilmesini asla desteklemeyeceğini söyleyen bir açıklama yapmasını talep etti. Wilhelm böylesine kapsamlı bir açıklama yapmayı reddetti ve Bismarck'a telgrafla Fransız taleplerini açıklayan bir mesaj gönderdi. Bismarck, kralın Ems Dispatch adlı telgrafını basına kısa bir açıklama için şablon olarak kullandı. İfadesi Bismarck tarafından kısaltılıp keskinleştirilen ve Fransız ajansı Havas tarafından çevirisi sırasında yapılan diğer değişikliklerle Ems Dispatch, Fransa'da öfkeli bir öfke uyandırdı. Sadová'daki yenilgiden dolayı hala kızgın olan Fransız halkı savaş talep etti.
Askeri operasyonlar
Napolyon III, Avusturya-Prusya Savaşı'ndan önce ve sonra her iki taraftan da toprak tavizleri almaya çalıştı, ancak barış müzakereleri sırasında arabulucu rolüne rağmen, hiçbir şey yapamadı. Daha sonra Avusturya'nın bir intikam savaşına katılacağını ve eski müttefiklerinin - özellikle güney Almanya eyaletleri Baden, Württemberg ve Bavyera'nın - davaya katılacağını umdu. Bu umut, 1866 anlaşmasının yürürlüğe girmesinden bu yana boşa çıkacaktı ve tüm Alman devletlerini - mutlu olmasa da - askeri olarak Fransa'ya karşı savaşmak için birleştirdi. Fransa, çeşitli Alman müttefiklerinin desteklediği Prusya'ya karşı bir intikam savaşı yerine, hiçbir müttefiki olmaksızın tüm Alman devletlerine karşı bir savaş başlattı. Ordunun von Roon tarafından yeniden örgütlenmesi ve Moltke'nin operasyonel stratejisi, Fransa'ya karşı birleşerek büyük bir etki yarattı. Prusya seferberliğinin hızı Fransızları hayrete düşürdü ve Prusya'nın gücü belirli noktalarda yoğunlaştırma becerisi –Napolyon I'in yetmiş yıl önceki stratejilerini anımsatır- Fransız seferberliğini alt üst etti. Verimli bir şekilde döşenen demiryolu ızgaralarını kullanarak, Prusya birlikleri dinlenmiş ve savaşmaya hazır savaş alanlarına teslim edilirken, Fransız birlikleri muharebe bölgelerine ulaşmak için hatırı sayılır mesafeler boyunca yürümek zorunda kaldılar. Başta Spicheren , Wörth , Mars la Tour ve Gravelotte olmak üzere bir dizi savaştan sonra , Prusyalılar ana Fransız ordularını yendiler ve ana şehir olan Metz ve Fransa'nın başkenti Paris'te ilerledi . Napolyon III'ü ele geçirdiler ve 1 Eylül 1870'te bütün bir orduyu Sedan'da esir aldılar .
Alman İmparatorluğu'nun ilanı
Fransız imparatorunun aşağılayıcı yakalanması ve Saarland'daki geçici bir kampta esaret altına giren Fransız ordusunun ("Kamp Seferi") kaybı, Fransız hükümetini kargaşaya sürükledi; Napolyon'un enerjik muhalifleri, hükümetini devirdi ve Üçüncü Cumhuriyet'i ilan etti . Alman Başkomutanlığı, Fransızlardan bir barış aşaması bekledi, ancak yeni cumhuriyet teslim olmayı reddetti. Prusya ordusu Paris'e yatırım yaptı ve şehri "etkisiz bir şekilde bombalanarak" Ocak ortasına kadar kuşatma altında tuttu . 18 Ocak 1871'de, Alman prensleri ve üst düzey askeri komutanlar , Versailles Sarayı Aynalar Salonunda Wilhelm'i "Alman İmparatoru" ilan ettiler . Sonraki Frankfurt Antlaşması uyarınca Fransa, geleneksel olarak Alman bölgelerinin çoğunu ( Alsace ve Lorraine'in Almanca konuşan kısmı ) terk etti ; Napolyon Bonaparte'ın 1807'de Prusya'ya dayattığı tazminatın tam karşılığı olarak hesaplanan (nüfus bazında) bir tazminat ödedi; ve "Alman askerlerinin her taksitte tazminat ödemesiyle aşama aşama geri çekilmesi" ile Paris ve kuzey Fransa'nın çoğu Alman yönetimini kabul etti.
Birleşme sürecindeki önemi
Fransa-Prusya Savaşı'ndaki zafer, milliyetçi meselenin temel taşı olduğunu kanıtladı. 1860'ların ilk yarısında, Avusturya ve Prusya, Alman devletleri adına konuşmaya çalıştılar; her ikisi de yurtdışındaki Alman çıkarlarını destekleyebileceklerini ve içteki Alman çıkarlarını koruyabileceklerini savundu. Schleswig-Holstein Sorusuna cevap verirken, ikisi de bunu yaparken eşit derecede gayret gösterdi. 1866'da Avusturya'ya karşı kazanılan zaferden sonra Prusya, Alman devletleri adına konuşma ve Alman çıkarlarını savunma yetkisini dahili olarak ileri sürmeye başlarken, Avusturya dikkatini Balkanlar'daki mülklere daha fazla yöneltmeye başladı. 1871'de Fransa'ya karşı kazanılan zafer, Alman devletlerindeki (Avusturya dışında) Prusya hegemonyasını uluslararası düzeye genişletti. Wilhelm'in Kaiser ilan edilmesiyle Prusya, yeni imparatorluğun liderliğini üstlendi. Güney eyaletleri , savaşı resmen sona erdiren 1871 Versailles Antlaşması'nda (26 Şubat 1871 imzalandı; daha sonra 10 Mayıs 1871 Frankfurt Antlaşması'nda onaylandı) resmi olarak birleşik bir Almanya'ya dahil oldular . Bismarck, Almanya'nın gevşek bir konfederasyondan federal bir ulus devlete dönüşümüne öncülük etmiş olsa da , bunu tek başına yapmamıştı. Birleşme, Kutsal Roma İmparatorluğu altında bir yasal işbirliği geleneği ve Zollverein aracılığıyla ekonomik işbirliği yapılarak sağlandı . Vormärz'ın zorlukları , 1848 liberallerinin etkisi, von Roon'un askeri yeniden örgütlenmesinin önemi ve von Moltke'nin stratejik parlaklığı, siyasi birleşmede rol oynadı.
Siyasi ve idari birleşme
Yeni Alman İmparatorluğu, üçü Hansa şehri olmak üzere 25 eyalet içeriyordu . Bu fark Kleindeutsche Lösung bir karşıt olarak (Avusturya hariç tutulması ile "Küçük Alman Çözümü",) Großdeutsche Lösung Avusturya dahil olurdu ya da "Büyük Alman Çözümü",. Çeşitli devletleri tek bir ulus içinde birleştirmek, bazı askeri zaferlerden fazlasını gerektiriyordu, ancak bunlar moralleri ne kadar artırmış olsa da. Aynı zamanda politik, sosyal ve kültürel davranışların yeniden düşünülmesini ve "biz" ve "onlar" hakkında yeni metaforların inşasını gerektiriyordu. Bu yeni ulusun yeni üyeleri kimlerdi? Ne anlama geliyorlardı? Nasıl organize edileceklerdi?
İmparatorluğun kurucu devletleri
Genellikle bir hükümdarlar federasyonu olarak nitelendirilse de, Alman İmparatorluğu, kesin olarak konuşmak gerekirse, 26 eyaletten oluşan bir grubu federasyon haline getirdi.
İmparatorluğun siyasi yapısı
1866 Kuzey Almanya Anayasası (bazı anlamsal düzenlemelerle) Alman İmparatorluğunun 1871 Anayasası oldu . Bu anayasa ile, yeni Almanya bazı demokratik özellikler kazandı: özellikle, - Prusya parlamentosunun aksine - 25 yaşına ulaşmış tüm erkeklere doğrudan ve eşit oyla seçimler temelinde yurttaşların temsilini veren İmparatorluk Diyeti . Dahası, seçimlerde genel olarak hilekârlık yoktu ve ulusal parlamentoda gurur kaynağı oluyordu. Bununla birlikte, yasama , Prusya'nın içinde ve üzerinde güçlü bir etkiye sahip olduğu eyaletlerden federal temsilciler konseyi olan Bundesrat'ın onayını gerektiriyordu ; Prusya, 58 delegeden 17'sini veto için gereken yalnızca 14 oyla atayabilir. Prusya böylelikle her iki organda da nüfuz sahibi oldu ve yürütme yetkisi , federal şansölyeyi atayan Kaiser olarak Prusya Kralı'na verildi . Şansölye yalnızca İmparator'a karşı sorumluydu ve tamamen İmparatorun takdirine bağlı olarak hizmet ediyordu. Resmi olarak, şansölye tek kişilik bir kabine olarak çalışıyordu ve tüm devlet işlerinin yürütülmesinden sorumluydu; Uygulamada, Devlet Sekreterleri (maliye, savaş, dışişleri gibi alanlardan sorumlu bürokratik üst düzey yetkililer) resmi olmayan portföy bakanları olarak hareket ettiler. 1872-1873 ve 1892-1894 yılları dışında, imparatorluk şansölyesi her zaman eş zamanlı olarak imparatorluk hanedanının hegemonik yurdu-krallığı Prusya'nın başbakanıydı. İmparatorluk Diyeti, faturaları kabul etme, değiştirme veya reddetme gücüne sahipti, ancak yasaları başlatamadı. (Yasayı başlatma yetkisi şansölye idi.) Diğer devletler kendi hükümetlerini korudular, ancak daha küçük devletlerin askeri güçleri Prusya kontrolü altına girdi. Daha büyük eyaletlerin orduları ( Bavyera ve Saksonya Krallıkları gibi ) bir miktar özerkliğe sahipti, ancak Prusya askeri ilkeleriyle koordinasyon sağlamak için büyük reformlardan geçtiler ve savaş zamanında federal hükümet kontrolü altına girdiler.
Sonderweg hipotez yeni imparatorluğun zayıf siyasi, hukuki ve ekonomik temele Almanya'nın zor 20. yüzyıla bağladı. Prusya elitleri indi , Junkers , birleşik halde siyasi iktidar önemli bir payını korudu. Sonderweg hipotez Büyük Burjuvazisinin-bankacılar, tüccarları dahil rolüne 1871 Yeni araştırmalarında yine 1848 yılında, kentsel işçiler ile birlikte orta sınıfların bir devrimci atılım yokluğu veya köylüler tarafından güçlerini atfedilen ve , sanayiciler ve girişimciler - yeni devletin inşasında Junkerlerin bir sosyal grup olarak siyasi ve ekonomik egemenliği iddiasını büyük ölçüde çürüttü . Bu yeni bilim dalı , İkinci İmparatorluğun devam eden gelişiminde Hansa şehirlerindeki tüccar sınıflarının ve endüstriyel liderliğin (ikincisi Rheinland'da özellikle önemlidir) önemini göstermiştir.
Wilhelmine Almanya'daki farklı gruplarla ilgili ek çalışmalar, dönemin yeni bir görüşüne katkıda bulundu. Her ne kadar Junkers yaptım, gerçekten, onlar olduğu kadar hakim, toplumsal, siyasi ve ekonomik meseleler vermedi, subayları kontrol etmeye devam Sonderweg kuramcıları hipotez almıştı. Doğu Junker iktidarının batı illerinde Büyük Burjuvazi biçiminde ve büyüyen profesyonel bürokrat, öğretmen, profesör, doktor, avukat, bilim adamı vb. Sınıfında bir karşı ağırlığı vardı.
Siyasi mekanizmanın ötesinde: bir ulus oluşturmak
Wartburg ve Hambach mitinglerinde bir anayasa ve idari aygıt yoksa, bu sorun 1867 ile 1871 arasında ele alındı. Yine de, Almanların keşfettiği gibi, büyük konuşmalar, bayraklar ve coşkulu kalabalıklar, bir anayasa, siyasi bir yeniden yapılanma ve bir emperyal üstyapı; ve 1867-68 arasındaki revize edilmiş Gümrük Birliği, hala bir ulus yaratmadı .
Ulus-devletin kilit unsurlarından biri, kasıtlı ulusal politika yoluyla - zorunlu olmasa da - sıklıkla ulusal bir kültürün oluşturulmasıdır. Yeni Alman ulusunda, siyasi, ekonomik ve idari birleşmeyi izleyen bir Kulturkampf (1872-78), dikkate değer bir başarı eksikliği ile Alman toplumundaki bazı çelişkileri ele almaya çalıştı. Özellikle dil, eğitim ve din konusunda bir mücadele içeriyordu. Polonyalı ve Danimarkalı azınlıklar da dahil olmak üzere, imparatorluk nüfusunun Alman olmayan halkının Almanlaşması politikası, özellikle Almanca dili , zorunlu eğitim ( Almanlaştırma ) ve teşvik etmek için bu okullar için standartlaştırılmış müfredat oluşturma girişimiyle başladı. ve paylaşılan bir geçmiş fikrini kutlayın. Son olarak, yeni İmparatorluğun nüfusunun dinine kadar genişledi.
Kulturkampf
Bazı Almanlar için ulus tanımı çoğulculuğu içermiyordu ve özellikle Katolikler inceleme altına alındı; bazı Almanlar ve özellikle Bismarck, Katoliklerin papalıkla olan bağlantısının onları millete daha az sadık kılmasından korkuyordu. Gibi şansölye , Bismarck etkisini sınırlamak için çok başarılı olamadı çalıştı Roma Katolik Kilisesi'nin ve parti siyasi kolu arasında Katolik Merkez Partisi okullar ve eğitim ve dil ile ilgili politikalarda,. Katolik Merkez Partisi, özellikle Bavyera ve güney Baden'deki Katolik kalelerinde ve ağır sanayide iş arayan yerinden edilmiş kırsal işçilerin yoğun olduğu kentsel alanlarda sağlam bir şekilde yerleşik kaldı ve yalnızca Katoliklerin değil diğerlerinin de haklarını korumaya çalıştı. Polonyalılar dahil azınlıklar ve Alsas topraklarındaki Fransız azınlıklar. 1873 Mayıs Kanunları, rahiplerin atanmasını ve eğitimini devletin kontrolü altına aldı, bu da birçok papaz okulunun kapanmasına ve rahiplerin eksikliğine neden oldu. Cemaat Kanunu 1875 Katolik Kilisesi dini emirleri, sona eren devlet sübvansiyonlarının kaldırılması ve Prusya Anayasadan dini korumaları kaldırıldı.
Yahudi cemaatini entegre etmek
Almancalaştırılmış Yahudiler yeni Alman ulus-devlet başka savunmasız nüfus kalmıştır. 1780'den beri, Kutsal Roma İmparatoru II. Joseph'in özgürlüğünden sonra , eski Habsburg topraklarındaki Yahudiler, diğer Almanca konuşulan topraklardaki muadillerinin sahip olmadığı önemli ekonomik ve yasal ayrıcalıklara sahiplerdi: örneğin toprak sahibi olabilirlerdi ve yoktu. Yahudi mahallesinde yaşamak zorunda ( Judengasse veya "Yahudiler sokağı" olarak da adlandırılır ). Ayrıca üniversitelere gidebilir ve mesleklere girebilirler. Devrim ve Napolyon dönemlerinde, Yahudiler ve Hıristiyanlar arasındaki daha önce güçlü olan engellerin çoğu yıkıldı. Napolyon , Yahudilerin Fransız hegemonyası altındaki topraklarda özgürleştirilmesini emretmişti . Fransız meslektaşları gibi, zengin Alman Yahudileri de salonlara sponsor oldu ; özellikle, birkaç Yahudi salonu , Alman entelektüellerinin kendi cumhuriyetçi entelektüalizm biçimlerini geliştirdiği Frankfurt ve Berlin'de önemli toplantılar düzenledi. Sonraki on yıllar boyunca, Fransızların yenilgisinden hemen sonra başlayan Yahudiler ve Hıristiyanların karışmasına karşı tepki, bu salonların entelektüel etkisini sınırladı. Salonların ötesinde, Yahudiler , kendilerini 19. yüzyılda ortaya çıkan Alman kamusal alanına sokmaya çalışarak, kasıtlı olarak Alman giyim ve konuşma tarzlarını benimsedikleri bir Almanlaşma sürecini sürdürdüler . Alman Yahudileri arasındaki dini reform hareketi bu çabayı yansıtıyordu.
Yıllar süren birleşme ile Alman Yahudileri, Alman mesleki, entelektüel ve sosyal yaşamının entelektüel temellerinde önemli bir rol oynadılar. 1880'lerde ve 1890'larda Yahudilerin Rusya'dan sürülmesi, Alman kamusal alanına entegrasyonu karmaşık hale getirdi. Binlerce Rus Yahudisi kuzey Alman şehirlerine geldi; önemli ölçüde daha az eğitimli ve daha az varlıklı olan, çoğu zaman iç karartıcı yoksullukları Almanlaşmış Yahudilerin çoğunu korkuttu. Yoksullukla ilgili sorunların çoğu (hastalık, aşırı kalabalık barınma, işsizlik, okula devamsızlık, Almanca öğrenmeyi reddetme vb.), Yalnızca Hıristiyan Almanlar için değil, yerel Yahudi nüfusu için de ayırt ediciliğini vurguladı.
Ulusun hikayesini yazmak
Ulus inşasında bir diğer önemli unsur olan kahramanca geçmişin hikayesi, liberal anayasacı Friedrich Dahlmann (1785–1860), muhafazakar öğrencisi Heinrich von Treitschke (1834–1896) ve daha az muhafazakar diğerleri gibi milliyetçi Alman tarihçilerine düştü. gibi Theodor Mommsen (1817-1903) ve Heinrich von SYBEL (1817-1895), iki isim. Dahlmann, birleşmeden önce öldü, ancak bu devrimleri bir ulusun inşasının temelini atarak, milliyetçi tarihlerin İngiliz ve Fransız devrimlerinin tarihlerinden geçmesi için zemin hazırladı ve Dahlmann, Prusya'yı, birleşme.
Heinrich von Treitschke'nin 1879'da yayınlanan Ondokuzuncu Yüzyılda Almanya Tarihi'nin belki de yanıltıcı bir başlığı vardır: Prusya tarihini diğer Alman devletlerinin tarihine ayrıcalıklı kılar ve Almanca konuşan halkların hikayesini Prusya'nın tüm Alman devletlerini kendi liderliği altında birleştirme kaderi. Bu Borusya mitinin yaratılışı ( Borussia , Prusya'nın Latince adıdır) Prusya'yı Almanya'nın kurtarıcısı olarak belirledi; Bu efsaneye göre, birlik olmanın bütün Almanların kaderi olduğu ve bunu başarmak Prusya'nın kaderiydi. Bu hikayeye göre, Prusya, Alman devletlerini bir ulus devlet olarak bir araya getirmede baskın bir rol oynadı; Yalnızca Prusya, Alman özgürlüklerini Fransız veya Rus etkisiyle ezilmekten koruyabilirdi. Hikaye, Prusya'nın Almanları 1815'te Waterloo'da Napolyon'un gücünün yeniden dirilişinden kurtarmadaki rolünden yararlanarak, ekonomik birliğin bir görünüşü yaratarak ve 1871'den sonra Almanları tek bir gururlu bayrak altında birleştirerek devam ediyor.
Mommsen'in Monumenta Germaniae Historica'ya katkıları , "Almanya" kavramını Prusya'nın ötesindeki diğer alanları da kapsayacak şekilde genişleterek, Alman ulusunun incelenmesi üzerine ek burs için zemin hazırladı. Bir liberal profesör, tarihçi ve ilahiyatçı ve genellikle 19. yüzyıl bilim adamları arasında bir titan olan Mommsen, 1863-1866 ve 1873-1879 arasında Prusya Temsilciler Meclisi'nde delege olarak görev yaptı; 1881-1884 yılları arasında Reichstag'da liberal Alman İlerleme Partisi ( Deutsche Fortschrittspartei ) ve daha sonra Ulusal Liberal Parti için delege olarak görev yaptı . Bismarck'ın Kulturkampf'ın antisemitik programlarına ve Treitschke'nin Studien über die Judenfrage'ın ( Yahudi Sorunu Çalışmaları) yayınında sıklıkla kullandığı ve Yahudilerin asimilasyonunu ve Almanlaşmasını teşvik eden ateşli metne karşı çıktı .
Ayrıca bakınız
Referanslar
Kaynaklar
daha fazla okuma