İkinci Dünya Savaşı gemilerine bakarken ister istemez uçaklarla karşılaşıyorsunuz. Gerçekten de, neredeyse tüm kendine saygılı gemiler (yüzen uçak gemilerini hesaba katmıyoruz) belirli bir ana kadar uçaklarla taşındı. Belli bir an, ölümünden önce veya uçağın radarı değiştirdiği ana kadar.
Ama şimdi radarların garip ve tuhaf bir başıboş olduğu, başka nasıl yaklaşmanın gerekli olduğu bilinmediği zamandan bahsedeceğiz. Ve uçaklar, yakında herkesin mermiler için zamanının olmayacağını ima etti.
Yani, Japon İmparatorluk Donanması, otuzlu yılların ortalarında. Japonyada donanma Bir deniz fırlatma keşif uçağının iki konsepti vardır: uzun menzilli ve kısa menzilli keşif deniz uçakları.
Uzun menzilli keşif uçağı, gemilerinden oldukça uzakta bir filo veya filonun çıkarları için uzun menzilli keşif yapan üç kişilik mürettebata sahip bir uçaktır.
Yakın gözlemcinin, tüm bağlantı için değil, gemisinin yararına çalışması gerekiyordu. Bu nedenle, görevleri sadece yakın keşif değil, aynı zamanda gemisinin topçu ateşini ayarlamak, denizaltı karşıtı devriye gezmek ve hatta geminin hava savunmasıyla birlikte çalışmaktı. Bu deniz uçakları ileriye dönük silahlara sahipti ve ismen hava muharebesine katılabilirlerdi. Küçük kalibreli bombaların bir süspansiyonu da sağlandı.
Ve Çin-Japon savaşının patlak vermesi, bu tür planların doğruluğunu doğruladı, çünkü deniz uçakları keşif için uçmak, bombalamak ve Çin Hava Kuvvetleri'nin uçaklarıyla savaşmak zorunda kaldı, bu nedenle prensipte, eksikliği göz önüne alındığında. Japon filosundaki uygun sayıda uçak gemisi, deniz uçağının bu çatışmada çok faydalı olduğu ortaya çıktı.
Ve genel olarak, yakın izcilere bir tür evrensel uçak olarak bakmaya başladılar ve hatta onları ayrı bir sınıfa ayırdılar.
İlk olarak, E8N Nakajima, evrensel ve yeri doldurulamaz deniz uçağının kayışını taşıyordu. Geçen yıl Mart ayında, onun yerine yeni bir uçak geliştirilmesine karar verildi. Ve sonra donanma müşterilerinin fantezisi çok ciddi bir şekilde oynandı. Modern savaşçılardan daha düşük hızda olmayacak bir deniz uçağı istediler. Hız 380-400 km / s olarak belirlendi! Ve seyir hızında uçuş süresi en az 8 saat olmalıydı. Bomba yükünün iki katına çıkarılması gerekiyordu (E8N, her biri 2 kg'lık 30 bomba taşıyabilirdi) ve öne bakan silahların iki katına çıkarılması gerekiyordu (iki makineli tüfek). Ayrıca uçak pike bombaları atabilir.
Genel olarak, görev daha zordur. Bir yandan, içinde o kadar harika bir şey yok gibiydi, o zamanın tüm savaşçıları iki adet senkron tüfek kalibreli makineli tüfek veya dört adet kanatlı makineli tüfekle silahlandırıldı. Öte yandan, bombalar, dalış, bir mancınıktan fırlatma - tüm bunlar, iyi bir hıza ve uçuş menziline sahip olması gereken yapıyı daha ağır hale getirdi.
Tasarım görevi Japon uçak endüstrisinin tüm büyüklerine verildi: Aichi, Kawanishi, Nakajima ve Mitsubishi. Daha doğrusu, hiç kimse Mitsubishi'yi çok fazla aramadı, başarılı deniz uçağı projeleri olmamasına rağmen kendileri katılma arzusunu dile getirdiler.
Yarışmaya katılmayı reddeden ilk şirket Nakajima oldu. Gerçekte, gereğinden fazla işleri vardı. Çalışmaları basitçe gitmeyen ikinci "birleştirilmiş" "Kawanishi".
Böylece finalde "Aichi" ve "Mitsubishi"nin buluşu bir araya geldi.
"Aichi", şamandıraları sabit tekerlekli bir şasi ile değiştirme olasılığı ile aerodinamik olarak çok temiz olan AV-13 çift kanatlıyı sergiledi.
Bu arada, AV-13'ten önce başka bir proje vardı, yüzerlere yerleştirilmiş geri çekilebilir iniş takımlarına sahip bir tek kanatlı AM-10. Uçağın bir güverte gemisi için çok ağır olduğu ortaya çıktı.
Mitsubishi, şirketin tüm modern gelişmelerinin aerodinamik açısından somutlaştırıldığı bir çift kanatlı şema olan KA-17'nin bir prototipini yarışmaya sundu. İlginç bir nokta, uçağın baş tasarımcısı Joshi Hattori asla deniz uçağı yapmadı ve astlarından hiçbiri onları inşa etmedi. Bu nedenle, şirketin gemi inşa (!!!) bölümünden tasarımcı Sano Eitaro, Hattori'ye yardım etmesi için davet edildi. Eitaro da deniz uçağı yapmamıştı ama denemesi onun için çok ilginçti.
Ve bu meraklılar grubu KA-17'yi tasarladı ...
KA-17 ve AV-13 prototipleri, Temmuz 1936'da neredeyse aynı anda uçtu. Ardından filoda testler başladı. Mitsubishi prototipine F1M1 endeksi verildi ve Aichi'den rakibine F1A1 endeksi verildi.
Teoride, Aichi prototipinin yarışmayı kazanması gerekiyordu. Sırasıyla profesyoneller tarafından inşa edildi, uçak açıkça daha iyi uçtu. Hız, rakipten 20 km / s daha yüksekti, uçuş menzili 300 km'ye kadar çıktı. Manevra kabiliyeti de daha iyiydi.
Ancak, maviden bir cıvata gibi, 1938'in sonunda, F1M1'in komisyon tarafından en iyi uçak olarak kabul edildiği haberi geldi. Belirtildiği gibi, daha iyi denizcilik ve hızlanma özelliklerine sahipti.
Bununla birlikte, yön dengesizliği, kalkış ve iniş sırasında yalpalama (bu en iyi denize elverişlilik ile), dümenlere uzun bir yanıt ve düz bir dönüşe durma eğilimi gibi bir dizi eksiklik kaydedildi.
Her iki uçağın da "kötü" değerlerinin bununla hiçbir ilgisi olmadığı açıktır, ancak sadece gizli oyunlarda "Mitsubishi", "Aichi" yi ezici bir şekilde geride bıraktı. F1M1 uçağı açıkça "ham"dı, ancak Mitsubishi üst kademelerde büyük oynamayı ve kazanmayı biliyordu. Bu sefer de oldu.
Eitaro ve Hattori'nin yeni gelmediklerini ve aniden uçağın beklendiği gibi uçmaması halinde kendilerine ne yapılacağının gayet iyi farkında olduklarını söylemeye değer. Japon imparatorluğunun aşağıdakileri telafi etme gelenekleri iyi bilinir ve ek açıklamalar gerektirmez. Çünkü müstakbel tasarımcılar her şeyi yaptı. F1M1'in insanca uçması için.
Ancak, tüm eksiklikler hızlı bir şekilde ortadan kaldırılamadı. Bir kusur düzeltilir düzeltilmez, bir başkası ortaya çıktı. Bu savaş için bir buçuk yıl sürdü.
Şamandıra, Nakajima'dan test edilen E8N1 ile değiştirildi, kanadın şekli ve kamberi değiştirildi, omurga ve dümen alanları arttırıldı. Stabilite arttı, ancak aerodinamik bozuldu ve hız düştü. Motoru daha güçlü bir motorla değiştirmek gerekiyordu.
Neyse ki Mitsubishi'nin böyle bir motoru vardı. Hava soğutmalı 14 silindirli, çift sıralı, radyal Mitsubishi MK2C "Zuisei 13". Bu 28 litrelik motor, Amerikan Pratt & Whitney R-14 "Hornet" in tam olarak lisanslı bir kopyası olmayan 8 silindirli radyal A1689 "Kinsei" temelinde geliştirildi.
Genel olarak, Amerikan motorunun bu kopyaları en iyi Japon uçak motorlarından biri haline geldi. Tek dezavantajı büyük (500 kg'ın üzerinde) ağırlığıydı.
Zuisei 13, 780 rpm'de yerde 875 hp ve 4000 metrede 2540 hp üretti. Kalkış modunda, güç 1080 rpm'de 2820 hp'ye ulaştı. Kısa bir süre için motor, 3100 bin metre yükseklikteki gücün yaklaşık 6 hp'ye ulaştığı maksimum 950 rpm değerine kadar hızda bir artışa izin verdi.
Şanslı Yıldız (çeviri) F1M1'i gerçekten kurtardı. Doğru, motor bölmesi, ağırlık dağılımı, motor kaputu yeniden yapılmalıydı. Hoş olmayan bir an, "Zuisei" nin "Hikari" den daha obur olmasıydı, bu nedenle F1М1'in uçuş menzili daha da azaldı. Ancak zaman çoktan geçmişti, filonun yeni bir deniz uçağına ihtiyacı vardı ve 1939'un sonunda uçak "Tip 0 Model 11 Gözlem Deniz Uçağı" veya F1M2 olarak kabul edildi.
Silahlar hakkında birkaç söz.
F1M2, üç adet 7,7 mm makineli tüfekle donatılmıştı. Kaputtaki motorun üzerine iki adet senkron makineli tüfek "Tip 97" yerleştirildi. Varil başına 500 mermilik bir mühimmat stoğu, kartuşlar gösterge panelindeki kutularda saklandı.
Makineli tüfekler, 30'ların ortalarında çok eski bir şekilde şarj edildi. Şarj kulplu makineli tüfek pantolonları kokpite getirildi ve uçağı kontrol ederken bir şekilde makineli tüfekleri manuel olarak yeniden yüklemek zorunda kaldı.
Genel olarak, zamanımızda insanlar vardı, o değil ...
Uçağın arka yarım küresi, yine 92 mm kalibreli başka bir Tip 7,7 makineli tüfekle bir radyo operatörü tarafından kaplandı. Mühimmat 679 mermi, 97 mermi için davul şarjörleri, bir makineli tüfekte bir ve altısı da kokpit duvarlarında nişancının solunda ve sağında kanvas torbalara asıldı. Makineli tüfek, gargrottodaki özel bir nişe çıkarılabilir.
Bombalar. Kanatların altındaki iki tutucu, 70 kg ağırlığa kadar iki bomba asabilir.
Bomba silah çeşitleri fena değildi:
- 97 kg ağırlığında yüksek patlayıcı Tip 6 No.60 bombası;
- 98 kg ağırlığında yüksek patlayıcı bomba Tip 7 No.6 Model 72 Mk.I;
- 98 kg ağırlığında yüksek patlayıcı bomba Tip 7 No.6 Model 2 Mk.66;
- 99 kg ağırlığında yüksek patlayıcı bomba Tip 6 No.1 Model 62;
- 99 kg ağırlığında denizaltı karşıtı bomba Tip 6 No.2 Model 68;
- 1 kg ağırlığında yarı zırh delici bomba Tip 7 No.6 Model 3 Mk.67;
- 99 kg ağırlığında Tip 3 No.3 Model 33 yangın bombası;
- 2 kg ağırlığındaki küme bombası Tip 6 No.5 Model 5 (her biri 7 kg'lık 56 bomba).
Uçağın resmi olmayan takma adı "Reikan" / "Zerokan"dır. Yani, "gözlemsel sıfır serisinden".
Uçak üretimi, Nagoya'daki Mitsubishi fabrikasında kuruldu. Dünya Savaşı başladığında, F1M2'nin üretimi Sasebo fabrikasında başlatıldı. İki fabrikadaki toplam üretim, 1118'i Nagoya'da, geri kalanı Sasebo'da olmak üzere 528 uçaktı. Mitsubishi F1M2, İkinci Dünya Savaşı'nın en büyük Japon deniz uçağı oldu.
Ancak "Zerokan"ın piyasaya sürülmesi yavaştı ve Japonya II. Dünya Savaşı'nın başlangıcına uçtuğunda, aslında hizmette 50'den fazla uçak yoktu. Gemilere gelince ve genel olarak, her şey üzücüydü, F1M2'nin test ettiği tek gemi uçak gemisi "Kiyokawa Maru" idi ve o zaman bile, çünkü deniz pilotları bu uçak gemisinde eğitildi.
Ve yeni bir deniz uçağı ile kutsanacak olan topçu gemileri 1942'ye kadar bekledi. Ve hiçbir şekilde yeni hizmete giren gemileri değil, yepyeni F1M2'yi aldılar. Deniz uçaklarını ilk alan gaziler "Kirishima" ve "Hiei" idi. Japon filosunun eski ama popüler savaş kruvazörleri. Yaşları gereği kendilerine özel bir özen gösterilmemiş ve yeni gemiler limanlarda bordaları silerken Kirishima, Hiei, Kongo ve Haruna da Japon filosunun tüm operasyonlarında yer almıştır.
Kirishima ve Hiei'deki gemi izcilerinin ömrünü alırsak, çok kısa olduğu ortaya çıktı. Muharebe kruvazörleri, Solomon Adaları açıklarında iki gün arayla yapılan savaşta öldürüldü. F1M2 muharebe kruvazörleri muharebelerde en doğrudan rol aldılar, keşifler yaptılar, Guadalcanal'daki denizcileri bombalamak için uçtular (120 kg bomba - Tanrı ne olduğunu bilmiyor, ama hiç yoktan iyidir), ünlü Henderson Field'daki gemilerin ateşini düzeltti. Guadalcanal'daki havaalanı.
Ellerini savaşçı olmak için deneme girişimleri bile oldu. Kirishima'dan bir çift F1M2, Catalina'yı durdurdu ve onu vurmaya çalıştı. Ne yazık ki, Amerikan teknesi bir elek haline getirildi, ancak bir deniz uçağını düşürdü. Dört adet 7,7 mm çınlama makinesi, Catalina gibi büyük bir oyunu doldurmak için yeterli değildi.
Sonra Japon filosunun tüm gemileri F1M2 almaya başladı. "Nagato" dan "Yamato" ya ve 1943'teki tüm ağır kruvazörler izci aldı. Genellikle ağır kruvazörlerdeki hava grubu, ikisi F1M2 olan üç uçaktan oluşuyordu. İstisnalar, hava grubunun üçü F1M2 olan beş uçaktan oluştuğu ağır kruvazör Tikuma ve Tone idi.
Ve kıç kuleleri kaldırılarak uçak taşıyan bir kruvazöre dönüştürülen ağır kruvazör "Mogami" ve üzerine yedi uçaklık bir grup yerleştirildi. Üçü F1M2 idi.
Daha küçük gemilerde F1M2 kullanılmadı, uçağın boyutu etkilendi.
Uçak, Japonya'nın uygulamaya başladığı yıldırım savaşı konseptinde fazlasıyla faydalı oldu. Ordu ve donanma, yarısı açıkça gelişmemiş altyapıya sahip ada devletleri olan devasa toprakları ele geçirdi. Ve öyle oldu ki, iniş kuvvetlerini desteklemenin ve havadan minimum bombalama saldırıları gerçekleştirmenin ana aracı haline gelen gemilere dayalı deniz uçakları oldu.
Ucuz, çok yönlü ve güvenilir F1M2, ada bölgelerini ele geçirirken sadece büyük yardımcılar haline geldi. Bunun için her şeye sahiplerdi: ödev silâh (zayıf da olsa), bombalar (çok fazla olmasa da), dalış bombası yeteneği. Mükemmel saldırı desteği saldırı uçağı. Ve herhangi bir uçağa saldırmaya hazır Japon pilotların saldırganlığı ve doğuştan gelen pervasızlığı göz önüne alındığında, Amerikan deniz uçakları da F1M2 ile rahatsız edici bir karşılaşma yaşadı.
Gemilere dayanmasının yanı sıra, F1M2 deniz uçakları, kıyı bölgesinden keşif uçağı ve hafif bombardıman uçağı olarak kullanılan 6-10 F1M2 dahil olmak üzere çeşitli tiplerdeki uçakları içeren karışık bir bileşimin çeşitli kokutai'lerinin (alaylarının) bir parçasıydı. .
Bir örnek, 1942 baharında yakalama anından 1943'ün sonuna kadar Pasifik'teki en büyük Japon deniz üssünün faaliyet gösterdiği Solomon Adaları'nın batısındaki Shortland Limanı'ndaki devasa deniz uçağı üssüdür. havacılık.
Ancak, Guadalcanal'ın kuzeybatısındaki Santa Isabel Adası'ndaki Recata Körfezi'nde bir ileri üssü ile Shortland Limanı'nda bir üssü de bulunan Homen Koku Butai veya Strike Force R olarak adlandırılan, özel olarak anılmayı hak ediyor.
Bileşik R, 28 Ağustos 1942'de Midway'de öldürülen uçak gemileri için geçici tazminat olarak kuruldu. Dört deniz uçağı gemisi (Chitose, Kamikawa Maru, Sanyo Maru, Sanuki Maru) 11. deniz uçağı taşıyıcı bölümü altında birleştirildi. Bölüm, üç tip deniz uçağı, uzun menzilli keşif uçağı Aichi E13A1, savaşçılar Nakajima A6M2-N (Sıfır, yüzer) ve hafif bombardıman uçağı olarak Mitsubishi F1M2 ile donatıldı.
Hiç tarih Japon filosunun deniz uçağı hizmeti, genellikle dikkat edilmeyen ayrı bir sayfadır. Bu arada, bu ucuz ve teknik olarak karmaşık olmayan gemiler daha olaylı bir ömre sahipti, daha pahalı ağabeyleri kadar sevilmediler. Genel olarak, Japonlar ağır uçak gemileriyle çok şartlı olarak ilgilense de, uçak gemisi filosu tam anlamıyla altı büyük savaşta kaybedildi.
Ve deniz uçağı gemileri, yani hava gemileri, Solomon Adaları'ndan Aleut Adaları'na kadar tüm savaşı sessizce ve sakince yürüterek, verilen görevleri ellerinden geldiğince yerine getirdiler. Çin Savaşı'ndan İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar.
En gelişmiş deniz uçaklarının bile ABD uçak gemisi tabanlı savaşçılarıyla hız ve manevra konusunda rekabet edemediği açıktır, bu nedenle Devletler uçak gemileri (şok ve eskort) üretimi için konveyörü başlatır başlatmaz, Japonların şarkısı deniz uçağı söylendi.
F1M2'ler 16 Japon hava ihalesinin tamamında yer aldı. Sayı 6 ila 14 birim arasında değişiyordu. Deniz uçağı gemileri çok yoğun kullanıldığı için F1M2'nin işi yeterliydi. Genel olarak, bu deniz uçağının çok yönlülüğü, yaygın kullanımında önemli bir rol oynamıştır.
Tabii ki, F1M2'den tam teşekküllü bir saldırı uçağı işe yaramadı. İki adet 60 kg'lık bomba gerçek bir savaş gemisinde olacak şeyler değildir. Ve daha küçük olanlarda da her zaman güzel sonuçlanmadı. Bir örnek, Cahuit Adası (Filipin Adaları) açıklarında Amerikan RT-1 torpido botunu ele geçiren Sanuki Maru deniz uçağı gemisinden dört F2M34'nin savaşıdır. Tekne geceleri savaşta hasar gördü. Amerikalılar Japon kruvazörü Kuma'ya saldırdı, ancak ikincisi torpidoları atlattı ve gemiye bir miktar hasar verdi.
Ne yazık ki, tekne üzerine atılan 8 bombanın hepsinden kurtuldu. Üstelik deniz uçaklarından biri teknenin mürettebatı tarafından vuruldu, neyse ki içinden bir şey çıktı. Torpido botları, Oerlikon'dan en az bir 20 mm uçaksavar silahı ve büyük kalibreli Browning'in bir çift ikiz kurulumunu taşıdı.
Genel olarak, Japonlardan biri şanssızdı ve denize düşmek zorunda kaldı. Diğer üçü çok tuhaf bir şekilde davrandılar: Alçak seviyede uçuşta bir daire içinde durup tekneyi makineli tüfekleriyle vurmaya başladılar. Sonuç olarak tekne alev aldı ve ahşap yapı nedeniyle kurtarılamadı, yanacak bir şey vardı. Ancak mürettebattan sadece iki kişi öldü, geri kalanı ise yaralandı.
Pilotlar F1M2 ve daha ciddi gemilere saldırdı. Genel olarak, cesaret ve savaş deliliği ile Japonlar tam bir düzen içindeydi. Deniz uçağı gemisi "Mizuho"dan 11 F1M2, eski Amerikan muhrip "Papa"ya saldırdı (bu, "Clemson" sınıfının açık güverte muhripleri sürüsünden). 60 kg'lık birkaç bomba geminin çok yakınına indi ve makine dairesini su basmasına neden oldu. Papa hız kaybetti. Bitirecek hiçbir şey yoktu, makineli tüfekler burada kesinlikle uygun değildi, çünkü deniz uçaklarının pilotları, ağır kruvazör Mioko ve Ashigara'yı Papa'yı bitiren hareketsiz hale getirilmiş muhriplere doğrulttu.
Savaşın başında, daha iyisi olmadığı için F1M2'yi savaşçı olarak kullanmaya çalıştılar. Ancak bu, yalnızca Müttefiklerin gökyüzünde böyle bir avantajı olmadığı savaşın başlangıcında geçerliydi.
17 Aralık 1941 akşamı, iki Hollandalı Dornier Do.24K-1 uçan tekne, Hollanda Doğu Hint Adaları'ndaki Japon işgal kuvvetlerine saldırdı. İlk tekne fark edilmeden uçtu ve bomba stokunun tamamını Chinonome muhripine attı. 200 kg'lık iki bomba muhripe çok iyi çarptı ve patladı ve dibe battı. Tüm mürettebat öldü, 228 kişi.
İkinci tekne şanssızdı ve F1M2 büyük üç motorlu tekneyi makineli tüfekleriyle delik deşik etti. Dornier alev aldı, denize düştü ve battı. Genel olarak, Hollandalılar kolonileri için yapılan savaşlar sırasında F1M2 tarafından sert bir şekilde vuruldu.
Ancak, Alman kalitesi galip geldi. Java'ya giden bir nakliye konvoyuna eşlik eden başka bir Dornier Do.24 K-1 uçan botunun savaşı destansıydı. Hollandalı mürettebat, üç F1M2'nin mürettebatından daha az inatçı olmadığını kanıtladı ve Japon deniz uçaklarından gelen tüm saldırıları geri püskürttü. Ancak dönüş yolunda Japonlar başka bir Hollanda deniz uçağı "Fokker" T.IVA'yı düşürdü.
Ve Şubat 1942'de gerçekleşen savaşta, Kamikawa Maru ve Sagara Maru'dan altı F1M2'nin bir nakliye konvoyuna saldıran altı Hollandalı Martin-139WH bombardıman uçağına karşı çıktığı zaman, Japon pilotlar bir F1M2 pahasına altı Martin'den dördünü düşürdü. ..
Ama muhtemelen en çılgın F1M2 savaşı 1 Mart 1942'de gerçekleşti. Japon filosu aynı anda üç koyda Java adasına asker çıkardı. Sanye Maru ve Kamikawa Maru uçak gruplarından F1M2'ler böyle bir şey yapmadan havada devriye geziyordu. Hollandalılar özellikle direnmedi.
Geri dönüş yolunda, geride kalan bir F1M2, RAF 605 Squadron'dan BEŞ Hurricane savaşçıları tarafından ele geçirildi. Bir hava savaşı gerçekleşti, bunun sonucunda ... F1M2 hayatta kaldı !!!
Pilot Asteğmen Yatomaru, havada harikalar yaratarak Kasırgaların saldırılarından kaçındı. Genel olarak, mükemmel manevra kabiliyeti ile ayırt edilmeyen Kasırga, doğal olarak, manevra kabiliyetinde şamandıra da olsa çift kanatlı bir uçaktan daha düşüktü. Genel olarak, asteğmen, Kasırga pilotları için çok zor olan o somun olduğu ortaya çıktı. Evet ve İngiliz savaşçılardan birini vurdu! 2'a karşı 40 makineli tüfek - ve sonuç bu!
Üstelik dürüst İngiliz, Çavuş Kelly'nin uçağını kaybettiğini kabul etti. Yatomaru, ÜÇ "Kasırga" nın yok edildiğini bildirdi, ancak bu savaşta hepsi pervasızca yalan söyledi. Ancak bu sınıfın bir dövüşçüsüne (beş tane olduğu düşünülürse) karşı kazanılan zafer çok güzel. Ve Yatomaru gitti! Genel olarak, bir topuz olduğu ortaya çıktı.
Öfkeli İngiliz Filosu Komutanı Wright daha sonra astının ölümünün intikamını almak için bölgeye döndü ve Kamikawa Maru Grubundan iki F1M2'yi düşürdü. İtibarını korumuş gibi görünüyor, ancak tortu kaldı. Dövüş harikadan da öteydi, görüyorsunuz.
Bu savaşla, deniz uçağı gemisi "Chitose" hava grubundan F1M2'de Astsubay Kiyomi Katsuki komutasındaki mürettebat tarafından yürütülen savaşı karşılaştıralım.
4 Ekim 1942'de Katsuki, Rabaul'a doğru giden bir konvoy üzerinde hava sahasında devriye gezdi. Ufukta bir grup Amerikan uçağı, dört F4F avcı uçağı ve beş B-17E bombardıman uçağı belirdi. Savaşçıların Japon deniz uçağını nasıl kaçırdıkları tam olarak belli değil. Ancak gerçek şu ki, B-17'ler deniz uçağı gemisi "Nissin"e (konvoydaki en büyük gemiydi) saldırı için hazırlanırken, Katsuki beş B-17'nin üzerine çıktı ve saldırıya geçti.
Saldırı pek iyi sonuçlanmadı, Katsuki tüm mühimmatı ateşledi ve bu B-17 üzerinde herhangi bir izlenim bırakmadı. Buna karşılık, B-17 atıcıları F1M2'yi Browning'leriyle özellikle delindi. Ve sonra Katsuki, uçağını Uçan Kale'nin kanadına yönlendirerek çarpmaya gitti. F1M2 çarpmanın etkisiyle havada çöktü, ancak Katsuki ve topçu paraşütle kurtuldu ve destroyer Akitsuki tarafından yakalandı. Ancak Teğmen David Everight tarafından yönetilen B-17 mürettebatından tek bir kişi kaçmadı.
Sanuki Maru'dan Filipinler'deki Del Monte'deki Amerikan havaalanına dört F1M2 tarafından gösterge niteliğinde bir baskın gerçekleştirildi. 12 Nisan 1942'de dört deniz uçağı ziyarete geldi ve hava sahasında gökyüzünde devriye gezen bir Seversky P-35A avcı uçağını vurmaya başladı. Görevdeki bir çift P-40 acilen başladı, ancak Zerokanlar bomba atmayı ve bir B-17'yi imha etmeyi ve iki bombardıman uçağını ciddi şekilde devre dışı bırakmayı başardı.
Amerikalı pilotlar bir F1M2'yi düşürdü, ancak kalan üçü kaçmayı başardı.
Genel olarak, muhtemelen 1942'nin ortasına kadar, F1M2 hem bombardıman uçakları için bir önleyici hem de bir keşif uçağı olarak alakalıydı. Ancak daha fazlası, daha fazla "Zerokan", müttefiklerle hizmete girmeye başlayan modern uçaklara dayanamadı. Savaşın başlamasından önce, Pasifik Okyanusu'nda en yeni uçakların değil, tam tersinin konuşlandırıldığı bir sır değil.
Ve değiştirme gerçekleştiğinde ve F1M2, müttefiklerin ekipmanının yeni modelleriyle buluşmaya başladığında, üzüntü başladı.
Burada, bir örnek olarak, Kaptan Thomas Lanfier (Amiral Yamamoto'nun bir sonraki dünyaya gönderilmesinde yer alan aynı kişi) liderliğindeki beş P-29 Lightning'in 1943 Mart 38'teki baskınını verebiliriz. Shortland'daki hava üssü.
Japonlar Lightning'lerin yaklaşımını fark ettiler, önceden sekiz F1M2 kaldırdılar, ancak uygulamanın gösterdiği gibi, bunu boşuna yaptılar. Amerikalılar birkaç dakika içinde sekiz deniz uçağının hepsini düşürdüler ve ardından otoparkların üzerinden geçerek birkaç uçak daha vurdular.
Genel olarak, 1935 standartlarına ve görevlerine göre oluşturulan 1943'te F1M2 umutsuzca modası geçmişti. Özellikle bir savaşçı olarak, çünkü ağır zırhlı Amerikan bombardıman uçaklarına ve avcı uçaklarına karşı iki tüfek kalibreli makineli tüfek gerçekten hiçbir şeydi. Ak bombacı F1M2, gemilerde hava savunmasının güçlendirilmesi ve daha güçlü savaşçıların ortaya çıkması ışığında alaka düzeyini de kaybetti. Bir denizaltı karşıtı uçak olarak hala kullanılabilir, ancak yine, gün boyunca F1M2, savaşçıların kolayca kurbanı olabilir ve gemide bir radar olmaması, gece çalışmasını engelledi.
Gözcü olarak çalışmak bile giderek daha az değerli hale geliyordu. Radarlar daha uzağı ve daha net "görmeye" başladı. Ve hava ve ışık ne olursa olsun ateş etmelerine izin verildi.
Sonuç olarak, savaşın ikinci yarısında F1M2, gerilla tarzında çalışan Po-2'mize bir tür benzerliğe dönüştü.
Zerokanlar uzak adacıklarda, ikincil muharebe bölgelerinin yakınında, düşman uçaklarının hiç bulunmadığı bölgelere saldırabilecekleri yerlere dayanıyordu.
Düşük hız ve yük, tokkotai yani kamikaze saflarında F1M2 için geniş kapılar açmadı. Sadece çok az sayıda F1M2 kamikaze birimlerinin bir parçası oldu ve başarılı saldırılar hakkında hiçbir veri yok. Büyük olasılıkla, uçaklar son uçuşlarında bir sürü patlayıcı ile havalandıysa, vuruldular.
Böylece F1M2 savaşı çok sessiz ve mütevazı bir şekilde sonlandırdı. F1M2'yi barındıran ağır gemilerin büyük kısmı savaşlarda kaybedildi. F1M2, Yamato, Musashi, Hiuga, Ise, Fuso, Yamashiro, Nagato, Mutsu savaş gemileri, Kongo, Haruna, Hiei, Kirishima ve tüm Japon ağır kruvazörlerine dayanıyordu.
Genel olarak, F1M2 bir deniz uçağı için oldukça iyiydi. Ancak Mitsubishi'den atılgan işadamları tarafından uzaklaştırılan Aichi'deki rakibinden çok daha iyi olup olmadığına dair bazı şüpheler var mı?
Ancak bu kesinlikle savaşın gidişatını etkilemeyecekti.
Bugün müzelerde sergilenen tek bir Mitsubishi F1M2 yok. Ancak birçoğu Pasifik Okyanusu'nun ılık sularında, altta, savaşların gerçekleştiği adaların yakınında. F1M2, dünyanın dalış sergilerinin bir parçasıdır.
LTH "Mitsubishi" F1M2
Kanat açıklığı, m: 11,00
Uzunluk, m: 9,50
Yükseklik, m: 4,16
Kanat alanı, м2: 29,54
Kütle, kg
- boş uçak: 1 928
- normal kalkış: 2 550
Motor: 1 х Mitsubishi MK2C "Zuisei 13" х 875 HP
Maksimum hız, km / s: 365
Seyir hızı, km / s: 287
Pratik menzil, km: 730
Tırmanış hızı, m / dak: 515
Pratik tavan, m: 9 440
Mürettebat, pr: 2
silahlanma:
- iki adet senkron 7,7 mm makineli tüfek tip 97;
- kokpitin sonundaki hareketli bir kurulum üzerinde bir adet 7,7 mm tip 92 makineli tüfek;
- 140 kg'a kadar bomba.