İran sineması
İran Sineması ve tarihi
İran sineması, resmi portre sanatçısı Mirza Ibrahim Khan Akkas-Bashi'den bir kamera satın alan Kaçar hanedanının beşinci Şahının girişimi sayesinde Lumière kardeşlerin ilk halka açık gösterilmesinden beş yıl sonra (1900 Aralık 28, Paris) 1895 yılında doğdu. , kraliyet ailesinin faaliyetlerini belgelemek için.
İran sinemasının öncüleri arasında, 1900 yılında kraliyet ailesinin Belçika'ya resmi bir ziyaretini belgelemek için kamerayı ilk kullanan fotoğrafçı-portreci Mirza Ibarhim Khan Akkas-Bashi; tüccar İbrahim Khan Khalif Bashi, aynı zamanda ilk özel sinema olan arka odasında yabancı filmleri göstermeye ilk başlayan kişi oldu; Sinemasında Batı'dan satın alınan filmleri sunan Phalavihhaf Başı ve İran'a Rus ve Fransız eserlerini ithal eden Rus asıllı fotoğrafçı Mehdi Russi Khan.
İran'daki ilk halk sineması, Tebriz şehrinde 1900'te açıldı ve 1904'te Tahran'da ikinci bir sinema açıldı.
İlk öncü filmler Akkas-Bashi'nin kraliyetlerin faaliyetleri üzerine belgeseller.
Rıza Han'ın resmi fotoğrafçısı Mo'Tazedi Devlet (Şubat 1921) darbesinden sonra, Şah Rıza Pehlevi, trans-İran demiryolunun yapımı taç giyme dahil belgesel bir dizi çalışır.
İlk İran filmi 1930, Abi ve Rabi dilinde, siyah ve beyaz olarak (ilk İran film okulunun kurucusu Avanes Oganyan tarafından) yapılmıştır.
1933 Ebrahim Moradi, başarısızlık olduğunu kanıtlayan Capriccio'yu gerçekleştiriyor.
Birkaç ay sonra şair ve yazar Abdolhossein Sepanta, Hindistan'daki Ardeshir Irani'nin yönettiği Farsi, La ragazza Lor (1933) adlı ilk ses filmini yazdı ve üretti.
Lor kız bile sonradan filmler sepanta tarihine üreticinin dikkatine sayesinde bir önemli başarı elde ve ulusal literatür yerel kamu tadı sığacak şekilde filmlerini çevirdi, aynı anda yedi ay boyunca iki farklı filmlerde gösterildi.
1930 tarafından 1947 tarafından üretilen filmler Hindistan'da yapıldı, çünkü İran'da muazzam üretim zorlukları vardı.
İlk öncü filmler Akkas-Bashi'nin kraliyetlerin faaliyetleri üzerine belgeseller.
Rıza Han'ın resmi fotoğrafçısı Mo'Tazedi Devlet (Şubat 1921) darbesinden sonra, Şah Rıza Pehlevi, trans-İran demiryolunun yapımı taç giyme dahil belgesel bir dizi çalışır.
İlk İran filmi 1930, Abi ve Rabi dilinde, siyah ve beyaz olarak (ilk İran film okulunun kurucusu Avanes Oganyan tarafından) yapılmıştır.
1933 Ebrahim Moradi, başarısızlık olduğunu kanıtlayan Capriccio'yu gerçekleştiriyor.
Birkaç ay sonra şair ve yazar Abdolhossein Sepanta, Hindistan'daki Ardeshir Irani'nin yönettiği Farsi, La ragazza Lor (1933) adlı ilk ses filmini yazdı ve üretti.
Lor kız bile sonradan filmler sepanta tarihine üreticinin dikkatine sayesinde bir önemli başarı elde ve ulusal literatür yerel kamu tadı sığacak şekilde filmlerini çevirdi, aynı anda yedi ay boyunca iki farklı filmlerde gösterildi.
1930 tarafından 1947 tarafından üretilen filmler Hindistan'da yapıldı, çünkü İran'da muazzam üretim zorlukları vardı.
Bu dönemdeki sinemalar, 1943'te İngilizce konuşulan filmler% 70/80 oranına ulaşan yabancı filmler göstermeye devam etti.
1948'de, Mitra Film Kumpanyası'nın yaratıcısı Esmail Kuşhan'ın yapımcılığını üstlendiği ve tiyatro oyuncusu Ali Dary Abeg'in yönettiği ilk Yaşam Fırtınası filmi İran'da çekildi; bu film başarılı olamadı ve diğer başarısızlıklar Mitra film şirketini iflasa sürükledi.
1950, İran film stüdyosunda, İran halkının iyiliği, Vergogna (1950) ve Vagabondo (1952) fethedilen ilk filmleri üreten bir toplum olan Ghadiri ve Manouchehri tarafından kuruldu.
Böylelikle İran film endüstrisi için müreffeh bir dönem başladı ve 1965'te 43 filmin yapımına ulaştı ve ardından istikrarlı bir şekilde gelişmeye devam etti. 60'larda İran sinematografik dilinin ilk ayırt edici özellikleri ortaya çıkmaya başladı.
İlk nouvelle belirsizliği, ilk film yapımcıları (film yapımcıları kelimenin tam anlamıyla) başlar.
Yeni belirsizliğin öncüleri arasında şunlar vardır: La casa è nera (1962) ile birçok sonraki eğilimi öngören şair Forough Farrokhzad; Dariyush Mehrjui, Gav ile birlikte (La Vacca, 1969), modern oyun yazarı Ghalamhossien Saedi'nin hikayesine dayanan, İranlı nouvelle belirsizliği için uluslararası tanınırlık elde ediyor; Sohrab Shahid-Sales with Still Life, sabit kameranın kullanımı ve işlenen hikayenin doğrusallığı yoluyla yeni bir gerçeklik vizyonunu başlatıyor ve bu daha sonra filmin çalışmalarını etkileyecek. Abbas Kiarostami ; Başkalarının Varlığında Sükunetle Naser Taqvai (1972); Amir Naderi ile Goodbye Friend (1972) ve Vicolo cieco (1973); Il viaggio (1972) ve Acquazzone (1973) ile birlikte Bahram Beyzai; The Experience ile Abbas Kiarostami (1974).
İranlı nouvelle'nin ilk aşaması, uluslararası sanat eseri eleştirmenlerinin hemen dikkatini çeken yönetmenleri görüyor, ancak bu dönemde İran'da yapılan filmler genel prodüksiyonun küçük bir bölümünü temsil ediyor.
Ticari ve yabancı filmler pazara hakim.
1976'te üretim 39 filmini küçültmeye ve 18'te 1978'e inmeye başlar.
Siyasi huzursuzluğun ardından, İslam devrimi (1979) nedeniyle, nouvelle belirsizliğinin pek çok temsilcisi yurtdışına taşınmaya karar verdi.
Film endüstrisi toparlanamazken, siyasi durum İran devrimini izleyen on yılda istikrar kazanmaya başlar.
1983'te hükümet sektörü canlandırmak için bazı adımlar attı; tedbirler özellikle ulusal üretimi artırmayı ve yabancı film ithalatını engellemeyi hedefliyor.
Bu amaçla, İran film yapımları için sübvansiyonlar sağlayan Farabi Vakfı'nı (Film İşleri Delegesi tarafından yönetildi) oluşturdu.
Takip eden yıllarda üretim artar ve aynı zamanda Farabi sübvansiyonları azalır.
Devrim sonrası dönemde, İran sinemasında ikinci bir nouvelle belirsizliği var: yönetmenler deneysel, neorealist ve şiirsel eserler yaratmaya başladılar.
İkinci yeni belirsizliğin bir parçasıdırlar: Abbas Kiarostami ile Arkadaşımın evi nerede? (1987) ve yine Primo piyano (1999), Dieci (2002) ve Beyaz balon (1995) ile Kiarostami, Abbas Kiarostami (senaryo) ve Jafar Panahi (yön).
Majidi Majidi filmlerle Cennetin çocukları (1998), bu film aynı zamanda en iyi yabancı film ve Baran (2001) dalında Oscar adaylığı kazandı.
Tahmineh Milani ile ateşi kes (2006).
Ayrıca ikinci kuşak film yapımcılarının bir parçası: Darius Mehrjui; Amir Naderi; Kianoush Ayyari ve Rakhshan Bani-Etemad.
Kanoon
1965'te Kanoon, İran'da 600'den fazla aktif kütüphaneye sahip çocukların ve gençlerin gelişimi için hükümet kurumu olan İran'da doğdu.
Organizasyon içerisinde en gelişmiş bölümlerden biri sinema bölümüdür.
İlk animasyonlar 1970'e geri döndü ve o zamandan bu yana daha fazla 180 filmi yapıldı, hemen hemen hepsi uluslararası ödül kazandı.
İran animasyon filmleri, kısa filmlerden stop-motion tekniğiyle (en çok kullanılan) kuklalara, bilgisayar grafiklerine ve geleneksel çizim tekniğine kadar, karakterleri ve setleri büyük bir özenle temsil ederek üretimde çeşitlilik sunar. İran geleneğinin hikayeleri hem masalları temsil etmek hem de destansı maceralar anlatmak için.
Kanoon içinde, gibi yönetmenler Abbas Kiarostami, Amir Naderi ve Abdollah Alimorad (Tales from the Bazaar, The Jewel Mountain, Bahador) ve Farkhondeh Torabi (Rainbow Fish, Shangoul ve Mangoul) gibi animasyon yazarları.
Kanoon ayrıca Uluslararası Tahran Film Festivali'nin de organizatörüdür.
İran sinemasında registipreferre, çocuk oyuncularını prodüksiyonlarında kullanmaktadır.
“Çocuk” aracında çocukça dilin özelliklerini kullanarak kendilerini ifade edip sosyal temaları ele almanın yeni bir yolunu bulurlar.
İran sinemasının kilit figürlerinin çoğu çocukluk dilinden, incelikten, görüntünün etik değerinden, dolaysızlıktan, evrensellikten ve büyük sembolik güçten doğmuştur.
Çocukluk dilini kullanan yönetmenlerden biri de Abbas KiarostamiKanoon'da (çocukların ve gençlerin gelişimi için hükümet enstitüsü) çalışan, kişisel tarzının yaratılmasının temellerini ondan alıyor.
İlk kısa filmlerden başlayarak, Kiarostami, bir eylemin sonuçlarını göstermek için didaktik dilin kodlarını kullanır (Birinci durumda, İkinci durum ve bir soruna iki çözüm), yönetmen gerçekliği ikiye katlamak için mümkün olduğunca çok nedeni ele alır. ve farklı insan davranışlarının ürettiği farklı durumları gösterin.
Ev Ödevi'nde Kiyarüstemi, çocukların İranlı ailelerde yaşadıkları baskıcı kuralları temsil ediyor.
Yönetmen, çocukluğun tipik hafifliği ve yakınlığı ile sosyal konularda ısrar etmek için zikzak yolu, defterdeki çiçek, yalnız ağaç ve buğday tarlaları gibi sembolik vizyonlar kullanıyor.
Bir film yapan ilk İranlı kadın, 1962'de cüzzamlı bir kolonide yaşamı ve ıstırabı gösteren ev siyah bir belgeseli yapan şair Forough Farrokhzad'tır.
İkinci yeni belirsizliğin ortaya çıkmasıyla birlikte, birçok İranlı kadın yeni filmlerin yapımında oyuncu olarak, aynı zamanda yönetmen ve senarist olarak yer aldı.
Devrimden sonra film çeken ilk İranlı kadın Rakhshan Bani-Etemad'dır.
Yönetmen kadınları kahramanın rolünde kullanmayı tercih ediyor ve feminist hareketin temasını ele alıyor.
Diğer Bani-Etemad filmleri: Sınırlar dışı (1986); Sarı Kanarya (1988); Yabancı para (1989); Mayıs kızı (1998); Baran ve kısa Yerli (1999); Nargess (1992); Şehrin cildi altında (2001); Mavi vadi (1995); belgesel Our Time (2002; Ana Hat (2006).
Tahmineh Milani, İran sinemasında kendini kurmuş ilk kadınlardan biri; Bir yönetmen-senaryo yazarı, XXVIII Fajr Uluslararası Film sunulan, Mohammad Nikbin, İntikam (2006) üretimi için, dramalar için, Atash Bas (Ateşkes, 2009) gibi komedi onun son yönetmenlik-senaryo değişmekteydi .
En ünlü aktrisler: Kristal Simorgh'u XVII Fajr Festivali'nde en iyi kadın oyuncu olarak kazanan Azita Hajian; III. Eurasia Uluslararası Festivali'nin en iyi kadın oyuncusu Ledan Mostofi; XXIII Uluslararası Kahire Festivali'nin en iyi kadın oyuncusu Pegah Ahangarani; Fajr Festivali'nde en iyi kadın oyuncu olarak Crystal Simorgh ödülünü kazanan Hedyeh Tehrani; Taraneh Alidousti, Locarno Film Festivali'nde ve Fajr Festivali'nde en iyi kadın oyuncu; VII, X, XI ve XII Fajr Festivali'nde en iyi kadın oyuncu olarak Crystal Simorgh ödülünü kazanan Fatemeh Motamed Aria; Montreal Film Festivali ve Locarno Film Festivali'nin en iyi kadın oyuncusu Leila Hatami; Niki Karimi, Nantes Film Festivali'nde en iyi kadın oyuncu.
Festivaller
1966'da, Uluslararası Çocuk Filmleri Festivali olan Tahran'da ilk İran film festivali düzenlendi (Festival-e beyno'l-melali-ye filmha-ye kudakan va nowjavanan).
1969'te Sepas Film Festivali açıldı.
Tahran'daki ilk Uluslararası Film Festivali (Jashnvare-ye jahani-ye film-e Tahran) 1972'te düzenleniyor.
1983'de Farabi Vakfı (Kültür Bakanlığı ve İslami Rehberliğe bağlı ajans), her yıl Şubat ayında Tahran'da gerçekleşen Fajr Uluslararası Film Festivali'ni yaratıyor.
Bu etkinliğe dünyanın her yerinden gazeteciler ve eleştirmenler katılıyor, yeni kurulan yönetmenlerin en yeni eserlerini görmek ve yeni yetenekler keşfetmek için.
Fajr Festivali'nde en çok beğenilen ödül Kristal Simorgh'tur.
1985'te Fajr Uluslararası Film Festivali kapsamında, Uluslararası Çocuk ve Gençlik Film Festivali (daha sonra İsfahan Festivali oldu) doğdu.
Başlangıçta İsfahan Festivali, Fajr Festivali'nin bir parçası olan Tahran'da gerçekleşir ve 1996'dan beri kendi kimliğini alır ve Kerman şehrinde gerçekleşmeye başlar. İsfahan Festivali'nde en çok beğenilen ödül Altın Kelebek'tir.
Uluslararası ödüller
Uluslararası bir ünvan kazanan ilk İran filmi, 1970 yılında Venedik Uluslararası Film Festivali'nde Fipresci Jüri Ödülü'ne layık görülen Dariyush Mehrjui'nin Gav (La Vacca) filmi.
Devrimden sonra Avrupa'da kendini yöneten ilk yönetmen, Abbas Kiarostami1989'teki Locarno Festivali'nde.
Filmlerinin ilk Avrupa retrospektifi 1995 yılında İsviçre festivali kapsamında düzenlendi.
1963: La casa è nera, şair Forough Farrokhzad'ın yapıp yönettiği: Oberhausen Film Festivali'ndeki en iyi belgesel.
1966: Persepolis'teki Siyavosh, Fereydun Rahnema: Locarno'da Jean Epstein Ödülü.
1970: La Vacca, Dariyush Mehrjui: Venedik Uluslararası Film Festivali'nde Fipresci Jürisinin ödülü.
The Emperor, Mas'ud Kimiyai: İran Ulusal Film Festivali'nde En İyi Film.
1974: Bahreyn Farmanara tarafından Peçeli Prens: Tahran'daki Uluslararası Film Festivali'nde Birincilik Ödülü.
1978: Dariyush Mehrijui'nin Mavi Kubbe: Berlin Film Festivali'nde Uluslararası Eleştirmen Ödülü.
1982: Khosrow Sinai: Uzun ömür, Karlovy Vary Festivali'nde Antifaşist Toplum Ödülü.
1989: Arkadaşımın evi nerede?, Yazan: Abbas Kiarostami: Locarno'da Bronz Leopar.
1992: Hayat devam ediyor, Abbas Kiarostami: 45º Cannes Film Festivali'nde Rossellini Ödülü.
1993: Sara, Dariyush Mehrijui: San Sebastián Uluslararası Film Festivali'nde en iyi film.
1994: Zeynat, Ebrahim Mokhtari: En iyi yabancı film Oscar adaylığı.
Zeytin ağaçlarının altında, Abbas Kiarostami: 47º Cannes Film Festivali'nde Rossellini Ödülü.
La giara, Ebrahim Foruzesh tarafından: Locarno Film Festivali'nde Pardo d'Oro.
Zeytin ağaçlarının altında, Abbas Kiarostami: Bergamo Film Toplantısında en iyi film.
Jafar Panahi'nin beyaz balon: Camera d'Or ve Cannes'daki Uluslararası Eleştirmenler için Fipresci Ödülü.
1996: Mohbe Makhmalbaf tarafından Gabbe: Cannes'da en iyi yabancı film.
San Sebastian festivalinde XXV'e Fecr Festivali, Jüri Ödülü ve Jüri Özel Ödülü Büyük Ödül, Torino Genç Sinema 14º Uluslararası Festivali'nde En İyi Senaryo dalında CICAE ödül Holden Ödülü: Majidi Majidi babası.
1997: Ayna, Jafar Panahi: Locarno'da Pardo d'Oro.
Majidi Majidi tarafından Cennet Evlatları: Minneapolis Uluslararası Film Festivali'nde, Singapur Uluslararası Film Festivali'nde ve Montreal Dünya Film Festivali'nde birincilik.
Ebrahim, Hamid Reza Mohseni: Giffoni Boys için 28 ° Uluslararası Film Festivali'nde Jüri Özel Ödülü.
Ayna, Jafar Panahi tarafından: İstanbul Uluslararası Film Festivali'ni kazanır.
1999: Rüzgar Bizi Uzaklaştıracak, Yazan: Abbas Kiarostami: Venedik Uluslararası Film Festivali'nde Büyük Jüri Ödülü.
Rasul Sadr'Ameli'nin tenis ayakkabılı kız: 23. Kahire Uluslararası Film Festivali ve 29. Roshd Uluslararası Film Festivali'nde kazandı.
2000: Kadın olduğum gün, Marzie Meshkini: 57. Venedik Uluslararası Film Festivali'nde UNESCO Ödülü, Sinema Avvenire Ödülü ve Isvema Ödülü.
Ateşin gelini, Khosrow Sinai: Locarno Film Festivali'nde en iyi film.
Lavanta, Samira Makhmalbaf: Cannes'da Özel Jüri Ödülü.
Jafar Panahi'nin çemberi: En İyi Film Altın Aslan, Fipresci Ödülü ve 57. Venedik Uluslararası Film Festivali'nde UNICEF Ödülü.
Seyyed Reza Mir Karimi'nin çocuk ve asker: 14º Esfahan Çocuk Filmleri Festivali'nde Jüri Özel Ödülü.
Majidi Majidi tarafından yağmur: Montreal Film Festivali'nde Uluslararası Jüri Grand Prix.
2001: Kentin deri altında, Rakhshan Bani Etemad Seyirci Ödülü "Achille Valada" En İyi Film Ödülü ve 19 Torino Film Festivali'ne Geleceği "Uzun Metraj Film Yarışması en iyi filmleri".
Oylama gizli, Babak Payami tarafından: 58. Venedik Uluslararası Film Festivali'nde yönetmenlik için özel ödül, Neptac Ödülü, OCIC ödülü ve ulusal film gazetecileri sendikasından “Francesco Pasinetti” ödülünü aldı.
Abolfazl Jallili'nin esirleri: Locarno Film Festivali'nde Jüri Özel Ödülü.
Ayışığında, Seyyed Reza Mir Karimi: Cannes Film Festivali'nde Uluslararası Eleştirmenler Haftasında Primagaz Ödülü.
2003: Akşam beşte, Samira Makhmalbaf: Cannes Film Festivali'nde Jüri Ödülü….
En iyi yabancı film Oscar'ı
Asghar Farhadi2003 Güzel Şehir ve 2004 Chaharshanbe Suri yönettiği içinde, Yönetmen, senarist ve film yapımcısı İran, çeşitli televizyon dizisi yönettikten sonra, Toz içinde Dans ile 2006 bir yönetmen olarak yaptığı ilk yaptı.
About Elly ile 2009 Berlin Uluslararası Film Festivali'nde En İyi Yönetmen dalında Gümüş Ayı ve En İyi Anlatı Filmi dalında 2009 Tribeca Film Festivali'ni kazandı.
2011 yılında Una'yı yönetiyor ayırma2012'de en başarılı yabancı film Oscar'ını kazanan filmi oldu.
Ayrıca çok sayıda ödül aldı.
15 Ocak 2012, en iyi yabancı film için Altın Küre'yi kazandı.
2011 Berlin Uluslararası Film Festivali'nde En İyi Film dalında Altın Ayı, ayrıca Berliner Morgenpost okuyucularının Jüri Özel Ödülü'nü ve Ekümenik Jüri Ödülü'nü kazandı.
Aynı zamanda kazandı: David di Donatello'nun en iyi yabancı filmi 2012, en iyi yabancı film olan İngiliz Bağımsız Film Ödülleri 2011; En iyi yabancı film için Ulusal Değerlendirme Kurulu Ödülü; En iyi yabancı film için César Ödülü.
Il Müşteri tarafından yönetilen bir 2016 filmi Asghar Farhadi, kazanan Prix du Scénarioe 2016 Cannes Film Festivali'nde Prix Interprétation eril filminin yanı sıra en iyi yabancı film Oscar'ı.