Laurence (Larry) Stern, Haziran 1929'da doğdu. Babası August (Gus) Stern, Washington'da uzun yıllar çeşitli yerel gazetelerde editör olarak çalıştı.
Stern, askeri gazete The Stars and Stripes için çalıştığı ABD Ordusuna katıldı.
Stern, Amerika Birleşik Devletleri Bilgi Ajansı ile iş bulmadan önce Missouri Üniversitesi ve New York'taki New School for Social Research'te eğitim gördü. 1952 yılında katıldı Washington Post büyükşehir kadrosunda muhabir olarak.
Önümüzdeki birkaç yıl içinde Stern ulusal bir muhabir olarak görev yaptı. Özellikle siyasi yolsuzlukla ilgileniyordu. Stern, 1960'ların başında Ling-Temco-Vought ve Bobby Baker skandallarının ortaya çıkmasına yardımcı oldu. Her ikisi de o sırada başkan yardımcısı olan Lyndon B. Johnson'ı içeriyordu. Gazeteci arkadaşı Sterling Seagrave'e göre, Stern "mazlumun şampiyonuydu" ve bunun "yüksek mevkilerde çok sayıda düşmana" sahip olmasına neden olduğunu söyledi.
Stern ayrıca John F. Kennedy suikastını da araştırdı. Stern, Warren Komisyonu'nun sonuçlarını kabul etmedi ve Sterling Seagrave, Stern'in Kennedy'nin öldürülmesine "kimin karıştığını" keşfettiğini iddia etti.
Stern, Vietnam Savaşı hakkında iki yıl rapor verdi. Meslektaşı Richard C. Harwood'un sözleriyle: "O (Stern) 70'lerin başlarında, The Post'un ilk Dulles Airport muhabiri oldu, büyük haber için dünyanın herhangi bir yerine gece gündüz uçmaya hazırdı. İş onu aldı. neredeyse iki yıl boyunca Vietnam, Kamboçya ve Laos'a gitti, burada savaşta Amerikan çabasının çöküşünü gözlemledi. Kıbrıs'taki savaşı Ortadoğu'dan, İtalya'dan, Londra'dan, Paris'ten, Yunanistan'dan bildirdi."
Sonunda Washington Post'ta ulusal haberler için yönetici editör yardımcısı olan Stern, aynı zamanda yazarıydı. Yanlış At: Müdahale Politikaları ve Amerikan Diplomasisinin Başarısızlığı (1977).
Larry Stern, 11 Ağustos 1979'da öldü. Washington Post "The Washington Post'un yönetici editör yardımcısı olan Stern, eski arkadaşları Ward Just, John Newhouse, Jonathan Randal ve Jim Hoagland ile tatildeydi. Dün tenis oynadılar ve ardından Stern ve Newhouse koşuya gittiler. Koşarken Stern eğildi bileğini tuttu ve bir arı tarafından sokulduğunu söyledi. O çöktü. Newhouse ağızdan ağza canlandırma yaptı. İşe yaramadı. Stern, Martha's Vineyard Hastanesine götürüldü, ama geldiğinde ölmüştü."
Ancak arkadaşı ve meslektaşı Sterling Seagrave, öldürülmüş olabileceğine inanıyor: "Kan pıhtısı veya başka bir şeyin neden olduğu bir koronerden öldüğü varsayıldı ve hatırladığım kadarıyla mükemmel bir şekilde tasvir edildiği için otopsi yapılmadı. doğal bir şey olur.Bazen bir kalp krizi geçirdiğinizde, önce vücudun başka bir yerinde keskin bir ağrı hissedersiniz.Fakat yılan zehirlerini inceleyerek öğrendiğiniz gibi, engereklerden gelen nörotoksik zehirler sizi saniyeler içinde öldürürken, hemotoksik zehirler sizi saniyeler içinde öldürür. kobralardan gelenlerin ayak bileğinizden veya baldırınızdan kalbe kadar kan dolaşımınızda seyahat etmeleri bir dakika veya daha uzun sürer. Kan pıhtısı için durum bu olabilir. Buradaki anahtar, Larry'nin (ve Norbert Schlei ve diğerlerinin ben) çalıştım) ayak bileğinde, baldırda veya uylukta bir acı hissetti ve sonra dört ya da beş saniye içinde öldü."
1979 yılında Washington Post Britanya'dan genç gazeteciler için Laurence Stern Bursunu kurdu. İlk yirmi yedi bursiyer şunlardı:- David Leigh, James Naughtie, Penny Chorlton, Ian Black, Mary Ann Sieghart, Lionel Barber, Ewen MacAskill, Sarah Helm, Edward Vulliamy, Adela Gooch , Keith Kendrick, Liz Hunt, Jonathan Freedland, Ian Katz, Rebecca Fowler, Sarah Neville, Gary Younge, Audrey Gillan, Caroline Daniel, Will Woodward, Cathy Newman, Glenda Cooper, Helen Rumbelow, Tania Branigan, Mary Fitzgerald, Sam Coates ve Anushka Astana.
Larry Stern, Sally'nin ve benim ilk ortak arkadaşım olan bizim hayatımızda önemli bir rol oynadı. Her gün işe gidip gelirdik. Neredeyse her gece birlikte en azından bir şeyler içtik ve Nora Pouillon ve arkadaşları Damato kardeşler köşedeki restoranlarının duvarlarını bitirmek için biraz nakit paraya ihtiyaç duyduklarında, Larry bizi Nora's Restaurant'a 5.000 dolar yatırmaya ikna etti.
Gazetesi ve arkadaşları, Larry Stern'in kaybını atlatması uzun zaman alacak. Dünya çapında bir gazeteciydi. Bir rüya gibi, zarafet ve hassasiyetle yazdı. Mükemmelliğe, çalışanlarına, arkadaşlarına ve The Washington Post'a olan bağlılığı hepimiz için bir örnek olacaktır.
Muhabir, editör ve yazar Laurence Marcus Stern, dün Martha's Vineyard, Mass'ta koşu yaparken olası bir kalp krizinden öldü. 50 yaşındaydı.
Stern, yönetici editör yardımcısı Washington post, eski arkadaşlarla tatil yapıyordu - Ward Just, John Newhouse, Jonathan Randal ve Jim Hoagland. Dün tenis oynadılar ve sonra Stern ve Newhouse koşuya gitti.
Koşarlarken, Stern eğildi ve bileğini tuttu ve bir arı tarafından sokulduğunu söyledi. Stern, Martha's Vineyard Hastanesine götürüldü, ama geldiğinde ölmüştü...
Kıbrıs trajedisini konu alan, çok beğenilen "Yanlış At" adlı bir kitap yazdı ve başka kitaplara da katkıda bulundu. Dergi makaleleri yazdı ve geniş bir kadrodan sorumlu bir editör olarak bile sürekli yazmak için fırsatlar aradı. Onları sık sık bulurdu.
Stern'in The Post'ta gayri resmi bir görevi daha vardı. O, bu ülke ile dünyanın dört bir yanından gazeteciler arasında bir köprüydü. Onu her zaman aradılar - Vietnamlılar, İngilizler, Fransızlar, Türkler, Yunanlılar. Bu onun uluslararası anlayışına ve kişiliğine bir övgüydü.
Kariyeri ilginç bir ilerleme kaydetti. Washington metropol bölgesinde siyaset ve yolsuzluk hakkında birçok ödül kazandı. Daha sonra ulusal arenaya geçti ve Amerikan yaşamının sosyal ve politik meseleleriyle baş etmede tek başına başarılı oldu. Ancak yaşamının son yıllarında, ilgisini ve enerjisini emen gerçekten uluslararası sorulardı.
70'lerin başında, The Post'un ilk "Dulles Havaalanı muhabiri" oldu, büyük haber için dünyanın her yerine gece gündüz uçmak için müsaitti. Ortadoğu'dan, İtalya'dan, Londra'dan, Paris'ten, Yunanistan'dan haber verdi.
En çok İngiliz gazeteciler ilgisini çekti. Bunların arasında arkadaşları lejyondu. Özellikle Sunday Times of London'ın Insight ekibine hayran kaldı ve 1960'ların sonlarında The Post'ta kendi Insight birimini kurdu. Dün öldüğünde listesinin başında bir "İçgörü" projesi vardı.
Dün onun yardımcı editörlerinden biri olan Stern, "Muamma gibi bir şeydi. Larry bir meslektaşıyla diyalog kurduktan sonra, "Ne dediğini bilmiyorum" demesi bir haber odası kibri haline geldi. Zen bilmiyorum." Bu, Larry'nin bir haber makalesinin tam olarak ne söylemesi gerektiğini ve nasıl söylenmesi gerektiğini tam olarak bildiği gerçeğini asla azaltmadı."
Birkaç yıldır Stern için çalışan The Post'un ulusal kadrosundan bir muhabir bu gözlemde gönüllü oldu:
"Larry Stern bir muhabir olarak ulusal kadroda çalışırken, tüm atmosferin değiştiğini hissedebiliyordunuz. Fark yaratan bir muhabirdi - sadece kendi imzasıyla gazeteye yaptığı katkılardan dolayı değil, aynı zamanda standart nedeniyle de. etrafındaki herkes için yola koyuldu. Diğer muhabirler kendilerini daha canlı ve canlı bir şekilde yazarken buldular çünkü o oradaydı - geri kalanımızı zorladı."
Hayatında belli bir düzensizlik vardı. Aynı gün içinde çok fazla öğle yemeği randevusu yaptı. Birçok kadını severdi. Bütçeler onu asla büyülemedi. Çek defteri genellikle düzenli değildi. The Post'ta Stern'in belirsiz talimatlar mırıldandığı, şu veya bu toplantıya gelip gelmeyeceği ve muhtemelen arabasını nereye park ettiğini unutacağı bir efsaneydi.
Ama iş, yani işleri halletmeye geldiğinde, hiçbir üstünlüğü yoktu. Anında ve oldukça derin işler üretebilirdi - kitaplar, gazete dizileri, denemeler.
Kendi mesleğinin ona verdiği onurlar etkileyiciydi - George Polk Anma Ödülü, Amerikan Siyaset Bilimi Derneği Ödülü, Headliners Club Ödülü, Gazete Guild Ödülü, Carnegie Uluslararası Barış Vakfı bursu. Arkadaşlarının asla bilmediği nedenlerden dolayı, Monopoly'nin politik bir versiyonu olan "Influence" adlı oyunun mucitlerinden biri olmaktan gurur duyuyordu.
Onu tanıyor musun? Tabii ki değil. O bizden biriydi. Bizim küçük sırrımız. Bir mücevher. Onu dünyayla paylaşmadık. Yazmıştır, doğrudur. Gazete hikayeleri, dergi makaleleri ve bir kitap yazdı, ama onun büyük kısmı hala bizim sırrımızdı. Gülümseme mesela. O gülümsemeyi okuyamazsın. Sana ondan bahsedeceğim. Sana Larry Stern'den bahsedeceğim.
50 yaşındaydı. Kısa boyluydu, çok hızlı yürüyordu ve dişleri kötüydü ve onun çekici olduğunu anlamak için onu kadınlar gibi görmeliydiniz. Bu, kadınların hemen, erkeklerin bir süre sonra öğrendiği bir şeydi ve gülümsemenin sebeplerinden biri de buydu. O bir aşıktı ve karşılığında sevildi.
Yurt dışında çok bulundu. Savaşlara - örneğin Vietnam'a - ve İngiliz bobbies'in polis düdükleriyle düzeni sağlamak için savaştığı Karayip adalarına gitmişti. Gittiği her yerde arkadaş edindi ve bu arkadaşlar Amerika'ya geldiklerinde Larry Stern'de kaldılar. Evini yarı çılgın, yarı göçebe yazarlar için bir sığınak yaptılar. Yemeğini yediler, yataklarında uyudular ve hiçbir zaman yeterli kül tablası olmadı. Sık sık âşıklarla gelirlerdi ve her zaman dosyalarıyla gelirlerdi ve Larry, onların aptal olabileceklerini ve kendisinin elbette şüpheci olduğunu anlayarak gülümseyerek aralarından geçerdi ama aynı zamanda kararlılardı. Bunun için onlara saygı duydu.
Kadınlar onunla yaşamaya geldi. Kediler, bitkiler ve kendi arkadaşlarıyla geldiler ve bazen sadece verandaya oturup ağladılar. Larry de aralarından geçerdi, gülümseyerek - her zaman gülümseyerek - kendisinin de yaşına geldiğinde tüm bunları kontrol altına almış olacağını düşündüğünü size bildirmeye çalışırdı. Kendinden hiç habersiz değildi. Haklı olarak banliyödeki evden çok uzun süre kaçtığını biliyordu. Bütün bunlar için cezalandırılacaktı.
Komik konuşuyordu. Onu anlamak zordu. Çok hızlı düşündüğü için hakkında bir elektrik uğultu vardı. Kendi cümlelerini gasp etti, zihninin ara sokaklarından gelen çelişkiler, zeyilnameler ve düşüncelerle hepsinin üzerinden atladı. Kafasının içinde büyük, çılgın bir kavşaktı ve bunu kendisi de biliyordu. Şakayı söylemeden önce bile güldü ve sonra söylediğini düşündü ve bir kahkaha bekledi. O da çok okurdu ve size ne okuduğunuzu sorardı -gazete dışında ne var- ve siz cevap veremeden ne okuduğunu söylerdi.
Vietnam savaşı sırasında bir Mercedes'i nasıl öne çıkardığına dair komik hikayeler ve üzücü hikayeler ve hikayeler var. Bunu yazdı ve savaş eve geldi - bir gazetecinin cepheye bakabileceği ve ölüm, ölüm ve tüm aptallığı yolda kaydedebileceği çılgın, anlamsız bir savaş. Unutkanlığı ve nasıl konuştuğu hakkında da hikayeler var. Ama aldatma, satma ya da insanlara rezil olma hakkında hiçbir hikaye -hiçbiri- yok. Gazetecilerin toplandığı her yere gidin ve Larry Stern'i sorun, size hikayeleri ve gülümsemesini anlatacaklar, ama kimsenin onun hakkında söyleyecek kötü bir şeyi olmayacak.
Larry benim yakın bir arkadaşımdı ve WashPost'un yönetici editör yardımcısı oldu. Açık ara onların yıldız araştırmacı muhabiriydi ve LTV skandalı, Bobby Baker skandalı ve daha birçokları sırasında çok sayıda düşman edindi. JFK suikastına kimin karıştığını biliyordu. Yönetici editör olmak için seçilmemesinin nedeni, tamamen dürüst olması (ve mazlumların gerçek bir şampiyonu) olmasıydı. Sonunda, ondan kurtulmaya karar verildi, bu yüzden Ajans (ya da Enterprise - Ajansın özelleştirilmiş kısmı anlamına gelir) Larry'ye küçük bir dart, Schlei'de kullanılan yöntemin aynısı olan basınçlı havalı tüfekle ateş etti. diğerleri. Zehir seçimi, amaca bağlı olarak değişir. Bu neredeyse görünmez ok, Bulgar göçmenler üzerinde kullanılan eşdeğer Sovyet suikast silahıyla ateşlenen kuyumcu saatinden çok daha geniş bir menzile sahiptir. Buna inanmakta güçlük çekiyorsanız, İngiltere'de Dr. Richard Kelly'nin enfiyesine yakından bakın. Phil Graham'a gelince, gösterdiğiniz gibi, LBJ ve Soyguncu Baronlar adına JFK'nin manipüle edilmesinde kulakları sağırdı. Diğer birçok büyük oyuncu gibi, o da dahil olduğu şeyin yüküyle kafayı sıyırmaya başladı, çok içki içiyor, Kay Graham'ı iyice kızdırmak için ortalıkta dolaşıyor ve WashPost'ta pek çoğumuz onun, onun gerçek dışı olduğu sonucuna vardık. intihar yıkamadı. Yardımlı bir intihardı.
Bu konudaki uzmanlığım, geçen yıl ikinci karısıyla birlikte ziyarete gelen Ajans'taki adli tıp baş patoloğu Dr. Christopher ("Kit") Green'in çok yakın bir arkadaşı olduğum Sarı Yağmur için yaptığım araştırmadan geliyor.
O dönemde (1970'lerin sonu, 1980'lerin başı) hem KGB'nin hem de Ajansın enfiye yöntemlerini ve farmakopeyi inceleyebildim ve bunun çoğunu Kit ile tartıştım.
Larry Stern'in ölümü basında, Martha's Vineyard'da bir arkadaşıyla bir mayo giyerek bir plajda koşarken bir olay olarak tanımlandı.
Aniden baldırında bir arı hissetti, durdu ve muhtemelen arıyı (ya da her neyse) fırçalamak için aşağı uzandı ve yere düştü. Bir kan pıhtısı ya da başka bir şeyin neden olduğu bir koronerden öldüğü varsayılmıştı ve hatırladığım kadarıyla, olması gereken tamamen doğal bir şey olarak tasvir edildiği için otopsi yapılmamıştı. Ancak yılan zehirlerini araştırmaktan öğrendiğiniz gibi, engereklerden gelen nörotoksik zehirler sizi saniyeler içinde öldürürken, kobralardan gelenler gibi hemotoksik zehirlerin kan dolaşımınızda ayak bileğinizden veya baldırınızdan kalbinize ulaşması bir dakika veya daha uzun sürer. Buradaki anahtar, Larry'nin (ve Norbert Schlei ve üzerinde çalıştığım diğerlerinin) ayak bileğinde, baldırda veya uylukta bir acı hissetmesi ve ardından dört veya beş saniye içinde ölüp düşmesidir.
Larry'nin yüksek mevkilerde pek çok düşmanı vardı, bunlardan bazıları Larry'nin her zaman Post'un işçi sendikalarının şampiyonu olduğu WashPost'taydı.
Larry'nin babası hayatını WashPost'ta dizgici olarak geçirmişti, bu yüzden Larry mazlumun şampiyonuydu. Ve bildiğiniz gibi, mazlumun şampiyonları genellikle Oligopol tarafından parya olarak görülür. Ling-Temco-Vought ve Bobby Baker skandallarını ve diğer pek çok skandalını ortaya çıkaran Larry'ydi ve WashPost'taki güçler, Yönetici Editör Yardımcılarından birini atama zamanı geldiğinde onu atlayacak kadar ondan hoşlanmadı. yeni Yönetici Editör.