Sene bilmem kaç. Aslında bilirim ama yakın tarihe denk geldiği için söylemek istemem. Neyse işte, o zamanlar ayranım yok, içemiyorum; arabam var, binemiyorum. Anlayacağın, sahip olmak ile olmamak arasında fark varsa bile bu beni hiç ilgilendirmiyor.
İçtiğin ayranın yeri, bindiğin arabanın deposu kolay dolmuyor.
Anladık: Cennet bahçesi gibi ülkemde, ıspanaklar, Temel Reis’e, Safinaz’a ve onların yedi sülalesine anca yeter. Biz de zaten ıspanağa el uzatmadık, uzatmayız. Hem kolay mı? Sırtlan olsak aslanınkine; kaba ve sakallı olsak Temel Reis’inkine ortak olurduk ama bizden olsa olsa beyaz güvercin olur. O yüzden ya elimize verirler ya ağzımıza; bazen evrak bazen zeytin dalı.
Laf lafı açtı. Bağışla. Demem odur ki:
Bari sen çok görme bana yirmi yaşındaki bir otomobili. Terimizle suladığımız ağaçlardan, altı üstü bir tane elma koymuşuz cebimize, çok mu?
“Psikolojik sorunlar yaşıyor, bunalım veya depresyon geçiriyorsan mutlaka okumalısın. Emin ol bu yazıda, klişe tesellilerden çok daha fazlasını bulacaksın.”
Sevgili Hizmetkârım; Duygu dolu, dramatik bir mektup yazmak isterdim ancak sen bu mektubu okurken ben halen daha akvaryumda olacağım için, edebiyat parçalamanın lüzumu yok. Suyun içinden...