Atinalılar bu savunmayı sunuşum, sanılacağı gibi kendim için değil -hiç değil- sizin içindir.
Belki içinizden biri sinirlenecek kendi halini hatırlayacak, bundan çok daha az haşin bir davada nasıl yargıçlara yalvarıp yakardığını, ağladığını nasıl kendini daha kuvvetle acındırmak için mahkemeye çocuklarını, yakınlarını, çok sayıda dostunu getirdiğini...
Ben aksine, hiç öyle bir şey yapmıyorum, oysa göze aldığım en büyük risktir... Kendisine işte şunu söylemem uygun olacaktır:
Benim de azizim yakınlarım var. Homeros'un dediği gibi, ben de meşe ağacından ya da taşın oğlu değilim, insan soyundanım, bu durum bana da anababa, çoluk çocuk bahsetmiştir. Üç oğlum var, Atinalılar. Ama durum böyle diye, birini ya da digerini getirip beni anlamanız için yalvaracak değilim.
Böyle bir şeyi yapmayı kabul etmeyişim nedendir? Farfaralıktan değil Atinalılar, sizi küçümsediğim, ölüme karşı cesur olduğum ya da olmadığım için de değil, o bahs-i diğer; ama bana kalırsa böyle bir şey, benim için, sizin için ve tüm site için ayıp olurdu, ondan.