Yapay "kıyamet". Lockhart Çantası
Komplo Geçmişi
1918 baharında, Sovyet özel servisleri ülkede ciddi bir devrimci komplo tehdidi tehdidinin ortaya çıktığını fark etti. Darbenin başında da genellikle olduğu gibi “kendi” değildi. Tecrübeli güvenlik görevlilerinin arsalarında da benzer bir gelişme korkutmak değildi. Kısa ama yoğun bir zamanda da tecrübe kazandılar. Şimdi durum farklıydı. Gizli servisler, bu kez yabancı dostların devrimi boğmak için bir araya geldiklerini ortaya çıkardı - iplikler, sadece Moskova’da bulunan İngiliz Başkonsolosu Robert Bruce Lockhart’ın yolunu açtı. 1912'den beri deneyimli bir insandı ve pozisyonunu (zekice istihbarat faaliyetleriyle zekice birleştirerek) sürdürdü. Ve 1917'nin sonunda Lockhart beklenmedik bir şekilde Londra'ya çağrıldı. Gitti, ancak 1918'in başında döndü. Ayrıca, resmen, Lockhart bir diplomattı, ancak ülkesinin dışişleri bakanlığına teslim etmedi. Doğal olarak, Chekistler bu "serbest yüzmeyi" öğrendiler ve Britanyalıları kontrol altına aldı. Yakında Robert’in ülkede belli bir görevle ortaya çıktığı öğrenildi. Sovyet liderliğinin Almanya ile savaşı durdurmadığından emin olması gerekiyordu. İkinci bir hedef vardı - bu devirilecek Sovyet liderliğidir. Vladimir İlyiç Lenin’in elimine edilmesi tavsiye edilir. Dahası, Briton ikinci görevi yerine getirmede yalnız değildi. Amerikan istihbarat ajanı Dew Clinton Poole, İngiliz casusu Sydney Reilly ve Fransız diplomatlar tarafından aktif olarak desteklendi. Ancak ana ortak hala Reilly idi. Lockhart ile birlikte, komplo için gerekli fonların büyük ölçekli operasyonda yer alan tüm yeraltı üyelerine transferini gerçekleştirdi.
Ve önce, komplocular çok şey yaptı. En önemlisi, Vatan Savunması ve Özgürlük Birliği ile temas kurmayı başardılar. Bu Sovyet karşıtı grup Boris Viktorovich Savinkov tarafından yönetildi. Profesyonel bir devrimci ve çoğu Sosyalist-Devrimci teröristin ana ilham kaynağı olarak biliniyordu. Ancak komplocular birleşemedi, Chekistler müdahale etti. Cheka çalışanları bir gecede kelimenin tam anlamıyla bir çok karşı-devrimciyi yakaladı. Kaçırılan darbeye rağmen, yabancı casuslar pes etmeyeceklerdi. Ve bu, Cheka başkanı Felix Edmundovich Dzerzhinsky tarafından mükemmel bir şekilde anlaşıldı. Bu nedenle, “halk düşmanlarını” yok etmeye karar verdi. Dzerzhinsky'nin yardımcısı Yakov Peters, oyundaki bahsin iki Letonyalı Chekist - Jan Buikis (Schmidhen adıyla ortaya çıktı) ve Jan Sprogis'te yapıldığını hatırladı. Bu çift Dzerzhinsky'nin Sovyet karşıtı yeraltına girmesi için en önemli ve tehlikeli işi atadı. Genç Chekistler, "Bolşeviklerin yerleşik kötülüğüne" - Petrograd'da bulunan Letonya kulübüne gittiler. Buikis ve Sprogis'in danışmanlar arasında kendi başlarına olmaları zor değildi. Ayrıca, kısa bir süre içinde İngiliz elçiliğinin deniz eki olan Francis Allen Cromie ile bağlantılı olan insanlarla dostça ilişkiler kurmayı başardılar. Samimi sohbetlerde Buikis ve Sprogis, Sovyet rejimi ile hayal kırıklığına uğradıklarını ve geleceği olmadığını fark ettiklerini yinelediler. Ve yeraltı onlara inandı ve Kromi'ye yeni arkadaşlar tanımaya karar verdi. Fransız Otel'de önemli bir toplantı yapıldı. Buikis ve Sprogis onun üzerinde olumlu bir izlenim bırakmayı başardılar. Ve Cromie ikisini de dahil etmeye karar verdi. Lockhart ile tanışmak için onları Moskova'ya davet etti. Ve adaylığı onaylarsa, Schmidhen ve Sprogis Sovyet ordusu arasında yıkıcı çalışmaya başlayabilecekler.
Yeni yapılan teröristler elbette derhal "avantajlı teklifi" kabul etti. Moskova'ya gitmeden önce, Kromi onlara bir tavsiye mektubu verdi.
Bu tur Sovyet KGB'ye bırakıldı.
Yılan topu
Moskova'ya bir kez Letonyalılar ilk önce Cheka'yı ziyaret etti. Acil bir toplantıda oyuna devam etmeye karar verildi. Ve Chekistlerin, komploların detaylarını öğrenmesi ve liderlerini ortaya çıkarması gerekiyordu. Kromi, Buikis'e olan güveninden daha fazla ilham aldığından Sprogis'i bir süre oyundan çekmeye karar verdiler. Onun yerine, Letonya tüfeği Eduard Petrovich Berzinin ilk bölümünün komutanlığına atandı. Yoldaşı gibi, Bolşevik sisteminde hayal kırıklığına uğramış ve bu nedenle ihanete hazır bir askeri adamın rolünü oynamak zorunda kaldı.
Ve Ağustos ortasında, Chekists apartmanda Lockhart'a göründü. Bu arada, adresinde bulundu: Khlebny Lane, on dokuz ev.
Lockhart'ın duymadığı Berzin'in ortaya çıkması, yanmış diplomatı uyardı. Doğru, o zaman onun sezgisini dinlemedi. Lockhart daha sonra şöyle hatırladı: “Schmidchen bana dikkatlice kontrol ettiğim Cromi'den bir mektup getirdi. Provokatörlerden korkarak sürekli uyanık tuttum, ancak bu mektubun şüphesiz Cromi’nin eliyle yazıldığından emin oldum. Kromi gibi cesur bir subayın tipik İsveç başkonsolosu olan Kromi, Rusya'dan ayrılmaya hazırlandığı ve arkasındaki kapıyı çarpacağına dair bir ifadeydi. Kimse Cromy'yi sahneleyemezdi ... Mektubun son bölümünde, Schmidchen'in bana hizmetleri yararlı olabilecek bir kişi olarak önerildi. "
Sonra Chekistlerin İngilizlere efsanelerini söyledikleri bir konuşma geldi. Daha fazla drama için, Bolşeviklerin onları İngiliz başmeleklerin inişi ile savaşmaya göndermeye karar verdiklerini söylediler. Ve İngilizlerle savaşmak istemeleri de yok. Dahası, yalnızca o askeri birlik komutanı General Frederick Poole'nin kanatları altına düşme fırsatından memnun olacaklardı.
Lockhart şüpheliydi. Bu nedenle ertesi gün daha ayrıntılı bir konuşma önerdi. Diplomatın daha sonra hatırladığı şey şudur: “Akşamları General Laverne ve Fransa Başkonsolosu Grenardon’a ne olduğu hakkında detaylı olarak konuştum. Letonyalıların teklifinin her ihtimalde samimi olduğu ve gerekli dikkatle hareket edersek, bunun özel olduğu sonucuna vardık. Bu insanları Kurşuna yönelteceğimiz zarar olamaz ... Her iki Letonyalı'yı da izleyebilecek ve iyi niyetlerinin uygulanmasında onlara yardım edebilecek olan Sidney Letonyalıları getirmeye karar verdik. "
“Meslektaşların” onayını alan Lockhart, ertesi gün Letonya güvenlik görevlileri ile bir araya geldi. Ve bu sefer, casus artık son kez olduğu kadar uyanık ve uyanık değildi. Berzin ve Schmidchen'in “doğru seçimini” onayladığı yurtsever ve duygusal konuşmalarla doluydu ve aynı zamanda Avrupalı “arkadaşlarının” Letonya'nın bağımsızlık kazanmasına yardımcı olacağını belirtti. Lockhart ayrıca "ulusal Letonya komitesi" oluşturulması gereği hakkında da konuştu. Elbette, umut vaat eden bir "projenin" finansmanını belirtmeyi de unutmadı. Briton, yeni komplocuların resmi belgelerini arması, görev mührü ve Lockhart imzası ile teslim ettikten sonra. “Kağıt parçaları” sayesinde, Letonyalılar sessizce İngiliz birliklerine girmeliydiler. Bu belgeler şunları söyledi: “İngiliz misyonu, Moskova, 17 Ağustos 1918. Rusya'daki tüm İngiliz askeri makamlarına. Bunun sunumunu yapan ... Letonyalı atıcı, Rusya'daki Britanya karargahına sorumlu bir görevle yollandı. R. Lockhart. Moskova'daki İngiliz Temsilcisi. " Bundan sonra, diplomat Letonyalıları Sydney Reilly'ye gönderdi.
Doğal olarak, bu belgeler yakında Cheka'da sona erdi. İngiliz misyonunun başkanının aynı zamanda yabancı bir devlet ülkesinde yıkıcı faaliyetlerin lideri olduğuna dair doğrudan kanıtlardı. Ancak KGB yarı yolda durmadı. Komplocuların yılan topunu tamamen çözmeleri gerekiyordu. Bu nedenle, yakında Eduard Berzin ve Sydney Reilly arasında bir toplantı yapıldı. Chekist ve casus Tsvetnoy Bulvarı'na geçti. Birincisi, İngiliz, Letonyalı tüfekçilerin Arkhangelsk'teki İngiliz iniş faaliyetlerinde aktif olarak yer almaları gerektiği yönündeki konuşmaya itti. Daha sonra Petrograd ve Moskova'da silahlı bir hükümet karşıtı ayaklanma fikri hakkında konuşmaya başladı. Bu planın temel taşı, yalnızca Letonyalı tüfeğin güçleri tarafından Bolşevik hareketin liderlerinin tutuklanmasıydı. Ve Ağustos sonunda Halk Komiserleri toplantısında bir toplantı yapılması gerekiyordu. Reilly sadece bunun hakkında konuşmadı. Berzin'in hem Kremlin'i hem de parti seçkinlerini koruyan Letonyalı tüfeğin başında olduğunun farkındaydı. Ve onlardan sonra, Devlet Bankası, Merkez Telgrafı ve bir dizi başka önemli nesne ele geçirilmiş olmalıydı. Genel olarak ideal oyuncularla ideal bir plan yapıldı. Edward'ın cevabını beklemeden, Reilly ona organizasyon ihtiyaçları için yedi yüz bin ruble verdi.
22 Ağustos'ta tekrar bir araya geldiler ve Bolşevik hareketin liderlerini ele geçirme planını ayrıntılı olarak tartıştılar. Bu meraklı: İlk başta İngiliz casusu tutsakların silahlı bir konvoy eşliğinde Arkhangelsk'e gönderilmesini önerdi. Ama aniden fikrini değiştirdi ve şöyle dedi: "Lenin, sıradan bir adama yaklaşma konusunda inanılmaz bir yeteneğe sahip. Arkhangelsk gezisi sırasında konvoya ikna edebileceğinden ve onu serbest bırakacaklarından emin olabilirsiniz. Bu nedenle, tutuklandıktan hemen sonra Lenin'i vurmanın en sadık olacağından ..." Bu sözlerden sonra Berzin'e iki yüz bin ruble daha verdi.
Sonuç olarak, hala orijinal plandan vazgeçtiler. Üçüncü casus toplantısı 28 Ağustos'ta gerçekleşti. Berzin, üç yüz bin ruble daha aldı ve komplodaki yerel katılımcılarla buluşmak için hemen Petrograd'a gitme emri aldı.
Eduard Berzin üçüncü kez İngiliz'den Cheka’ya gelen parayı verdi. Ve ertesi gün Petrograd'da ortaya çıktı. Burada dairedeki "atama" da belirtilen adrese belirli bir Boyuzhovskaya'ya gitti. Letonya ve Petrograd grubu arasında bağlanan oydu. Dairede, Berzin zaman kaybetmedi. Sydney Reilly'nin Moskova'daki görünüşlerinden birinin adresini söyleyen belgesini bulmayı başardı - Sheremetyevsky Lane, 3. ev.
Eduard Petrovich Petrograd'dayken, Cheka yaklaşmakta olan darbe hakkında yeni bilgiler aldı. Chekistler, Poincare Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı'na gönderilen Fransız gazeteci Rene Marchand'in mektubunu kesmeyi başardılar.
Marchand öfkeli bir şekilde şöyle yazdı: "Geçenlerde en beklenmedik şekilde devasa, gizli ve son derece tehlikeli bir şekilde açılan yarı resmi bir toplantıya katıldım, benim görüşüme göre, çalışma ... Amerika Birleşik Devletleri Başkonsolosluğu'nda yapılan kapalı bir toplantı hakkında konuşuyorum. Birleşik Devletler Başkonsolosunun ve Başkonsolosumuzun Müttefik Müteahhitleri Vardı ... Tesadüfen, mümessillerin mevcut olup olmadıklarını gördüm. Zvanka'dan çok uzakta olmayan Volkhov Nehri'ne bir demiryolu köprüsü inşa etmek. Zaten var olmak için son derece yetersizdi ... Bir Fransız ajan, Cherepovets köprüsünü havaya uçurmaya çalıştığını ve bunun sonucunda Petrograd'ın aynı felaket gıda tedarikine yol açacağını ekledi. rülmesi, hem de Cherepovets olarak Zvanka köprünün imha doğu bölgeleri ile Petrograd'i bağlayan hat üzerinde yer almaktadır. O zaman, farklı hatlardaki rayların imhasıyla ilgiliydi ... Açıkçası, gerçekleri temel alarak, yukarıda formüle ettiğim mezar korkularını netleştirmek için yeterince şey söylediğime inanıyorum. Maddenin, münferit ajanların izole sebepleriyle ilgili olmadığına derinden inanıyorum. Ancak bu tür özel girişimler bile tek ölümcül sonuç doğurabilir: Rusya'yı açlıktan acı çeken insanlık dışı durumlara mahkum ederek giderek daha kanlı bir siyasi ve sonsuz mücadeleye sokmak ... "
Ve burada, konumunu ayrıntılı bir şekilde açıkladığı bir başka gazeteci mesajı. Bu mektup, 24 Eylül 1918'de Tüm Rusya Merkezi İcra Komitesi İzvestia'sında bile yayınlandı: “1918 Ağustos'unda, Başkonsolos (O sırada Rusya'yı terk etmeyi planlayan Grenar), beni Rusya'da siyasi olarak bırakma niyetinde olduklarını söyledi. ülkedeki politik durum hakkında raporlar gönderebilmem için bir bilgi kaynağı oluştururken, aynı zamanda akşam saat beşte Amerikan Konsolosluğu binasına gideceğimi, beni terk etmeden önce Rusya'da bırakılacak bazı insanlarla tanıştıracağımı ilan etti. ortaya Burada Amerikan Başkonsolosluğu beni ekonomik mesleğe karşı bir ajan olarak tanıttı, Bay Kalamatiano ... Sonra birkaç gün önce Fransız konsolosluğunda Ukrayna’nın yıkılması için ajan olarak görevlendirilen teğmen İngiliz ve Vertimont vardı. Bu toplantıda, büyük sürprizime göre, ana Moskova-Petrograd karayolunda köprüler havaya uçurarak Petrograd'ı aç bırakmam için beklenmedik bir plan duymak zorunda kaldım. Bu benim için çok büyük bir etki yarattı ... Ve benim için çok zor olmasına rağmen, o zaman benim için çok zordu, çünkü o zaman tamamen bağlı olduğum rejimle açık bir mücadeleye girmek demekti ... Buna bir son vermek için gerekli tüm önlemleri almam gerektiğini düşündüm. ikiyüzlülük ve benzeri muck. Ben yaptım O zamandan beri, açıkça aynı zamanda sadece Rus’u değil, aynı zamanda ona hiçbir zaman vermeyen ve böyle kötü emirler veremeyen Fransızlara da hile yapan Fransız hükümetine karşı savaşmak için karşı kampa gittim.
Chekistlerin başarısına rağmen, hala iki isabeti kaçırdılar. Ve her ikisi de son derece önemli olan olaylar, büyük bir sonucu oldu, Ağustos otuzunda gerçekleşti. Bu gün, Fanny Kaplan Vladimir Ilyich Lenin'e teşebbüs etti ve şair Leonid Kannegiser, Petrograd Cheka'nın başkanı Musa Solomonovich Uritsky'nin başkanlığını vurmayı başardı. Ertelemek imkansızdı, durum yabancı komploculara sert bir cevap verilmesini gerektiriyordu (işlerinin bu olduğuna inanılıyordu). Jacob Peters hatırladı: "... Bu komployu ortaya çıkarmak için yapılan ön çalışma tam olmaktan uzaktı.Proletarya, çalışmaların devam etmesiyle, gittikçe daha fazla veri açılmış olacaktı; proletarya, dünya dışılık hakkını kullanan Lockart'ın örgütlü kundaklar, isyanlar, patlamalar hazırladığını nasıl görecekti ... Ama Petrograd'daki olaylardan sonra ... derhal tutuklamalar yapılması gerekiyordu. ”
Felix Edmundovich Dzerzhinsky, Petrograd ve Moskova'daki Peters operasyonlarını yönetti. Ağustos ayının otuz birinci gecesi Chekistler, Saray'daki İngiliz Büyükelçiliği binasını kordon altına aldılar. Sonra nöbet izledi. Bu operasyonda hem İngilizler arasında hem de Cheka çalışanları arasında kayıplar vardı. Buna paralel olarak, Moskova'da bir operasyon gerçekleşti. Diplomatlar ve hizmet çalışanları arandı ve bazıları tutuklandı. Geceleri, Moskova Kremlin'in komutanı Pavel Dmitrievich Malkov, Lockhart'ın dairesini aradı ve ardından Briton'u (asistanı Hicks'i kaptırarak) Cheka'ya teslim etti.
Lockhart’ın sorgusu Yakov Khristoforovich'in kendisi tarafından yapıldı. Ancak Briton sert bir cevizdi, bu nedenle dedikleri gibi, diplomatik dokunulmazlığı öne sürerek yorum yapmaktan kaçındı. Böylece Peters yakında gitmesine izin vermek zorunda kaldı.
Ayrıca, komplolarda önemli bir rol oynayan Chekistler ve üç casus kaçırıldı. Railay, Henri Vertimone ve Xenophon Kalamatiano hakkında konuşuyoruz. Ancak Vertimon’un dairesini ararken, şifreleri, Genelkurmay’nın bir kartını, dinamit denetçilerinden kapsülleri ve birtakım “ilginç” şeyleri bulmak mümkündü. Sonra Sheremetyevsky Lane'deki o apartmanda, adresi yanlışlıkla saptanan bir pusu vardı. Aktris Elizabeth Otten'in orada yaşadığı ortaya çıktı. Chekistler Maria Frida'yı "No. 12" belgesinde tutuklamayı başardılar. Bu belge Voronej'deki Kızıl Ordu, Tula silah fabrikasının çalışma programı ve üretilen mühimmat miktarı hakkında bilgiler içeriyordu.
Sorgulama sırasında, Friede, Amerikan konsolosluğu için çalıştığını ve belgenin Reilly için tasarlandığını itiraf etti. Ayrıca erkek kardeşi Alexander Fride'nin de casusluğa karıştığını bildirdi. Yakında Frida’nın annesinin de komploya karıştığı belli oldu. Saklanmaya çalıştı, ancak Chekists onu alıkoydu ve meraklı bir belge seçti. Eski bir Moskova gümrük yetkilisi Solus olan Ajan No. 26'dan bir mesaj içeriyordu: “Tambov'da Kızıl Ordu'nun oluşumu son derece yavaştır. Cepheye gönderilmeye hazır olan 700 Kızıl Ordu askerinin 400'ü kaçtı. Lipetsk'te oluşumuna gitmeyi reddetti. Sovyetlerin çıkarlarını yalnızca ilçelerinde savunacaklarını söyleyerek, mühimmat, silah ve mermilerin tamamen yokluğu var ”dedi.
Genel olarak, bütün Fried ailesinin Amerikan istihbarat memuru Kalamatiano'ya bağlı olduğunu bulmak mümkündü. Emirlerinde ekonomi, politika ve ordu ile ilgili bilgiler topladılar.
CEC çalışanı Olga Starzhevskaya da tutuklandı. Yirmi bin ruble için, Reilly'nin devlet kurumlarının çalışmaları hakkındaki bilgisini boşaltmayı kabul etti. Daha sonra, Yakov Khristoforovich hatırladı: “Yaklaşık 30 kişi tutuklandı, ancak kardeşi ve kız kardeşi Frida ve birkaç diğerleri hariç olmak üzere, onları casuslukla suçlayan tüm delillerin bulunduğu ve tutuklananların geri kalanına karşı doğrudan bir kanıt bulunmadığı” dedi.
Doğal olarak, Avrupalı "ortaklar" buna göre hemen tepki gösterdi. Yabancı medya, Bolşevik hükümeti tarafından diplomatik dokunulmazlık kurallarının ihlal edilmesi üzerine protesto ve öfke dalgaları yarattı. Londra'da, RSFSR Litvinov temsilcisi hiçbir ücret talep etmeden tutuklandı.
Litvinov'un tutuklanmasıyla ilgili bir şey öğrenildiğinde, KGB Lockhart'ı tekrar gözaltına aldı. Halkın Dış İlişkiler Komiseri Georgy Vasilyevich Chicherin, 7 Eylül 1918’de "ortaklara" döndü: "İngiltere ve Fransa’nın diplomatik ve askeri temsilcileri rütbe yoluyla komploları örgütlemek ve Halk Komiserlerinin rüşvet yoluyla kampanyalarını ele geçirmek için rütbelerini kullanıyorlar. köprüler, yiyecek depoları ve trenlerin patlamasıyla ilgili askeri birimler .. Veriler ... arsa iplerinin, İngiliz misyonu Lockhart ve onun ajanlarının eline yakınlaştığı gerçeğini kesin olarak ortaya koyuyor. Petrograd'daki İngiliz Büyükelçiliği binasının aslında komplocular için komplo kurucu bir daireye dönüştürüldüğü açıkça ortaya kondu ... Bu nedenle, RSFSR hükümeti, hüküm sürdüğü gibi komplo kurbanları olan kişiler için şartlar yaratmaya zorlandı. uluslararası hukuk faaliyetleri. "
Sonra Chicherin'in Bolşevik hükümeti adına yaptığı açıklama geldi: “İngiltere ve Fransa'da ve müttefik güçlerin işgali altındaki bölgelerde Rus vatandaşları kalmaz derhal serbest bırakılacak, aralarında tek bir işçi olmayan İngiliz ve Fransız burjuvazisinin bütün temsilcileri Baskı ve taciz: İngiltere ve Rusya vatandaşları aynı fırsatı yakaladığında İngiliz ve Fransız vatandaşları derhal Rusya'dan ayrılabilecekler. ve Fransa'da. Lockhart komplo başkanları da dahil olmak üzere bir ve başka bir ülkenin diplomatik temsilcileri, aynı anda vatanlarına dönme fırsatı bulacaklar ... "
Bu diplomatik "savaş" ustalıkla yabancı komplocular tarafından kullanıldı. Davanın kızarmış koktuğunu anlayarak, bu durumda tarafsız bir devlet bayrağı altında saklanarak Norveç elçiliğine sığındılar. Elbette Chekistler de gözlem kurdular. Ve yakında elçiliğe yaklaşırken, büyük bir tahta bastonla belli bir Serpovski'yi tutuklamayı başardılar. Amerikan recidivist Xenophon Kalamatiano olduğu ortaya çıktı. Peters bastonunda çeşitli notlar ve şifreleme numaraları buldu. Rakamlar altında canlı insanların gizlendiği açıktı. Chekistler, Kalamatiano'ya büyük ölçekli bir komploda kimin yardım ettiğini bulmak zorunda kaldılar. Otuz sayı hakkında deşifre etmeleri gerekiyordu. Kendisi bu kez şansın kendisine ihanet ettiğini ve artık Cheka'dan ayrılmanın mümkün olmadığını fark eden Xenofornt'un kendisine yardım etti. Öğrencilerin, ordunun ve yetkililerin bir casus ağına bağlı oldukları ortaya çıktı.
İşte Ishevsky’nin belirli bir temsilcisinin Kalamatiano’ya yazdığı bir mektup: “İlk kelimelerin arasında“ şirket ”ve“ ulaşım koşullarının ”politik ve askeri zekâyı kapsayan bir maskeden başka bir şey olmadığı sonucuna vardım. ama Moskova'ya döndüğümde, sizlere hizmetlerimin gerekmediğini öğrendim, benim sürprizim neydi… İhtiyacımız olanı aldık ve mevcut bakanlıkların kuryelerinin aldıkları kuruşları verdik ... Gelecek umudunda bir adam beklentiler çok risk aldı, ar altında oturdu O çalıştı, ve ... Ve her şey için - 600 ruble ve “çık”! Hayır, diğer devletler gizli ajanlarını tedavi etmiyorlar ve ahlaki doğruluklarının tam bilincinde ... Adaletin restorasyonu için talep ediyorum. Elimdeki araçlar ile desteklemek. "
Genel olarak, Chekistlere Amerikan casusunun banal olduğu ve hatta rutin olarak, kâr uğruna, ihanete bile hazır olan sıradan insanları kullandığı açıkça anlaşıldı. Kalamatiano'nun kendisi bunu gizlemedi.
Ekim 1918'de, komploya karışan tüm yabancı diplomatlar Sovyet Rusya'yı terk etti. Lockhart’ın davası, 25 Kasım - 3 Aralık tarihleri arasında Tüm Rusya Merkez Yürütme Komitesi’ndeki Devrim Mahkemesi tarafından yargılandı. Toplamda, davaya yirmiden fazla kişi katılmıştır. Ve ana suçlayıcı Nikolai Vasilievich Krylenko idi. Diplomatların yokluğunda "halk düşmanları" ilan edildi çünkü onlarla daha fazla bir şey yapamadılar. Sidney Reilly (uzun süre olmasa da) adaletin elinden düştü. İki kişi ölüm cezasına çarptırıldı: Xenophon Kalamatiano ve Alexander Friede. Ancak yalnızca sonuncusu vuruldu, Aralık on yedisinde gerçekleşti. Kalamatiano ilk yirmi yıl hapis cezasına çarptırıldı, ardından beş yıla indirildi. Ve Ağustos 1921'de tamamen serbest bırakıldı ve Estonya'ya gönderildi.
İşte ilginç olan başka bir şey var: komplocular, aslında Jan Buikis'in başarısızlıklarının ana yaratıcısı olduğunu bilmiyorlardı. Aynı Kalamatiano, hain Schmidchen'in iskelede olmadığı gerçeği için öfkeli ve öfkeli. Fakat Kalamatiano'ya göre, komploda önemli bir rol oynadı. Fakat Amerikan casusu gerçeği bulamadı.