Çocuklar sevilmeye ihtiyaç duyar, her canlı gibi. Eğer siz onlara sevginizi vermezseniz, kendilerini suçlu eder ve hayatları boyunca birilerine kendini beğendirmek için türlü türlü şeyler denerler. Günümüzde gördüğümüz dikkat çekme davranışlarını buna örnek verebiliriz.
95 alan çocuğunuza "hani 100 alacaktın?" demek, ileride o kişinin başarı delisi olmasına yol açar. Bu yalnızca eğitimde ya da kariyerde değil, ilişkilerde de geçerli. Ayrılığa tahammülleri olmaz.
"Bu kazak daha güzelmiş" deyip onun istediği değil, kendi beğendiğiniz kazağı ona almak ufak bir şey gibi görünse de, bu çocuklar ileride "hangi ütüyü alsam, bir annemi arayayım" diyen insanlar haline gelir. Tek başına alışverişe çıkamaz, tek başına yemek yiyemez, hatta tek başlarına eşlerini bile seçemezler.
"Erkek adam ağlamaz, sus!" ya da "kız dediğin öyle her yerde gülmez, sessiz ol!" gibi şeyler ileride en ufak bir şeyde patlamalar ortaya çıkarır. Papazın oğlunun ateist olması gibi düşünün, bir şeyi ne kadar zorlar ne kadar içine attırırsanız o kişi tam tersi olacaktır.
Armut dibine düşer misali. Tabii bu birey biraz insan psikolojisinden anlıyorsa, biraz farkındalık kazandıysa bunun tam tersini de yapabilir ama geneli böyle oluyor ne yazık ki.