Hep bir yerden başka bir yere kaçmaktan söz ediliyor. Herkesin aklı kaçmakta... Fakat kimse ait olduğu "hayat tarzı"ndan kaçmaya cesaret edemiyor. O halde kendinizi aldatmayın; ortada bir "kaçış" yok!
Sürekli çevresindeki haz kaynaklarını ve tatmin odaklarını araştırıyor. Bir muhasebe defteri tutuyor sanki. Alacaklar azalıyor, borçlar çoğalıyor. Diken üstünde.
O yüzden çok "keyifsiz" biri!
İnsan kendine sormaz mı: Nereye peki?
Ne için bu yolculuk? Bu tavır yolun başındaki niyete ve yolun sonundaki hedefe dair zihin bulanıklığımızı örtüyor.
Hangi dam altına öyle şükürle yaklaştık?
Bir koltuğun bile hakkını vermek gerektiğini düşündük mü? Pencere kenarlarının dünyaya açıldığını, küçücük bir sepetin kocaman bir eve dönüşebildiğini hissettik, anladık mı hiç? Laf olsun diye değişmeye, iyi şeyleri terk etmeye bir kedi gibi inatla direnebildik mi?
Herkesin alarmla uyandırıldığı bir dünyanın güne iyi başlaması mümkün mü?
(NOT: Farketmişsinizdir, yine eski notlara geri dönüp gözden geçirme vakti gelmişti.
Yukarıdakilerin bazıları 2013, bazıları geçen yıldan.)