Yönetici Özeti
Rusya Federasyonu ile Türkiye Cumhuriyeti arasındaki ilişkiler, bugün Avrasya’nın en önemli ikili ilişkilerinden biridir. Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü’nün (NATO) ilk düşmanı ve ilk üyelerinden biri, son zamanlarda işbirliği ile – genellikle NATO çıkarlarına aykırı olan – o kadar yoğun rekabet arasında keskin bir şekilde saptı ki aralarında bir savaş mümkün göründü. Siyasi olarak, liderleri ve hükümet sistemleri, otoriterlik ve içişlerinde Batı müdahalesi olduğunu iddia ettikleri şeye karşı direniş üzerine inşa edilmiş temel bir fikir birliğini paylaşıyorlar. Askeri olarak, Moskova ve Ankara zaman zaman yakın işbirliği yaptı. Örneğin, ikisi ABD ordusunun Suriye’deki etkisini ortadan kaldırdı ve Türkiye, Rusya’nın S-400 hava savunma sistemlerini satın alıp konuşlandırdı ve ABD ile savunma ilişkilerini riske attı. İdlib’deki (Suriye) askeri tırmanış, Libya iç savaşı ve Ermeni-Azerbaycan çatışması gibi diğer zamanlarda, ikisi kendilerini farklı partileri desteklerken buldular ve doğrudan bir askeri çatışmayı önlemek için çok çalışmak zorunda kaldılar. Ekonomik olarak, ilişkiler Rusya’nın lehine tarihsel olarak dengesiz olmuştur, ancak Türkiye’nin artan hizmet ticareti ve önemli bir enerji depolama ve ulaşım merkezi olarak ortaya çıkışı bunu değiştirebilir. İki ekonomi, mal ve hizmet üretiminde rekabet ettikleri az sayıda alanla temel bir tamamlayıcılığı paylaşıyor. Bu dinamik, ekonomik ilişkilerinin bir “şok emici” olarak hareket etme kabiliyetini artırabilir ve kesintilerin ilişkilerinin diğer yönleri üzerindeki etkisini azaltabilir. Genel olarak, Moskova ve Ankara işbirliği alanlarını ve farklılıkların “parçalanmış” alanlarını vurgulamaya çalıştı. Batı başkentlerindeki politika yapıcıların, Rus-Türk ilişkilerinin itici güçleri ve bunların Batı çıkarları üzerindeki etkileri hakkında bir anlayış geliştirmeleri gerekecektir.