We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Tarih hakkında düşünme şeklimizi değiştirebilecek bazı keşifler var. Şili'deki arkeologlar böyle bir keşif yaptıklarına inanıyorlar. Yaklaşık 15.500-16.000 yıllık bir insan ayak izini ortaya çıkardılar. Bu, Amerika'daki insanlara dair henüz bulunan en eski kanıttır. Künye, kıtanın yerleştiğine ve ilk sakinlerinin kim olduğuna dair inancımızı değiştirme potansiyeline sahip.
Künye, phys.org'a göre "bilim adamlarının 2007'den beri kazdığı" Pilauco'nun geç Pleistosen dönemi arkeolojik alanında bulundu. Pilauco bölgesi ayrıca soyu tükenmiş filler ve atlara dair kanıtlar sunmuştu ve Şili'nin başkenti Santiago'nun yaklaşık 500 mil (800 kilometre) güneyindeki Osorno şehrinde bulunuyor.
Pleistosen ayak izi, Amerika'da hayatta kalan en eski insan ayak izidir. ( Universidad Austral de Şili )
Bir Pleistosen Ayak İzi
Reuters'e göre ayak izi, 2010 yılında modern bir evin yakınında “Şili Universidad Austral'daki bir öğrenci” tarafından bulundu. İzlenim açıkça bir insan ayak izi gibi görünse de, zamanla şekilsizleşmiş ve uzayan bir hayvanın izleri olabileceğinden bilim adamları temkinli davrandılar. Damganın, onu gelecek nesiller için koruyan üç metrelik kalıntının altına gömüldüğüne inanılıyor.
İrlanda devlet yayıncısı RTE, "paleontolog Karen Moreno ve jeolog Mario Pino'nun baskının insan olduğunu güvenilir bir şekilde doğrulamasının yıllar sürdüğünü" bildiriyor. Sadece insanlarla ayak izi testleri yapılarak kurulmuş ve bu damganın insan olduğunu kanıtlamıştır. Bunlar ayrıca Daily Mail'e göre “hafif vücut ağırlığına sahip” yalınayak yetişkin bir insan tarafından yapıldığını da ortaya koydu.
Bilim adamları, yaptıkları ayak izi testlerine dayanarak, baskının doğrudan aşağı bir adımdan geldiğini düşünüyor. Diyagram, farklı açılarda ve basınçta yapılabilecek farklı baskı türlerini göstermektedir. ( Universidad Austral de Şili )
Ayak izinin 70 kilogram ağırlığındaki bir erkeğe ait olduğuna ve phys.org'a göre "Hominipes modernus türünden, Homo sapiens'in bir akrabası" olduğuna inanılıyor. Bu, iknolojik olarak, yani tortuda bulunan izlerin bilimsel olarak incelenmesiyle kurulmuştur. İşareti diğer izlerle karşılaştıran teknoloji uzmanları bunun H. modernus olduğunu tespit edebildiler.
- Şili'deki Kolomb öncesi mumyalar arsenik zehirlenmesi belirtileri gösteriyor
- Kuzey Amerika'da keşfedilen en eski insan ayak izleri British Columbia'da bulundu
- Levant'tan Deniz Yolcuları: Eski Yazıtlar Amerika Kıtasının Tarihini Yeniden Yazıyor mu? - Bölüm 2
Bilim adamları, Pleistosen ayak izinin insan olup olmadığını ve nasıl yapıldığını belirlemek için, farklı toprak nemi seviyelerinde ve farklı ayak açıları ve basınçlarında toprak üzerinde ayak izi testleri yaptılar. ( Universidad Austral de Şili )
İnsanların En Eski Kanıtı
Bilim adamları, baskının bulunduğu yerin yakınındaki organik bitki materyalini analiz eden radyokarbon tarihleme tekniklerini kullanarak bulguyu tarihlendirebildiler ve yaklaşık 15.600 yaşında olduğunu belirlediler. Bu, onu “Amerika'da bulunan en eski ayak izi” olan RTE'ye göre yaptı. Diğer baskılar ortaya çıkarılmış olsa da, hiçbiri Osorno şehrinde bulunanlar kadar eski değil. Bin yıl sonrasına ait ayak izlerinin de ortaya çıkması nedeniyle, alanın bir süredir insanlar tarafından işgal edildiği anlaşılıyor.
Daily Mail, "Bu, Amerika'da 12.000 yıldan daha yaşlı insanların ilk kanıtıydı" diye bildiriyor. Daha önce, kıtanın ilk sakinlerinin yaklaşık 10.000 yıl önce Taşıyıcı Boğazlar yoluyla Sibirya'dan geldiğine inanılıyordu. Bu keşif, bir paleo-Hint kültürü olan Clovis Man'in kıtaya ilk yerleşen kişi olduğu fikrine meydan okuyor.
Yerde çalışan arkeologlar, Pleistosen dönemine ait ayak izine rastladı. ( NERYX / Adobe)
Amerika kıtasına ilk kim yerleşti?
Plos One'a göre, buluntu, geç Pleistosen döneminde "kuzey Patagonya'nın kolonizasyonunun" kanıtını sağlıyor. Ayak izi, Şili'deki Monte Verde'de bulunan ve Amerika'nın en güneyindeki bu bölgenin düşünülenden çok daha önce sömürgeleştirildiğine dair kanıtları destekliyor. Bu da, sözde kıyı göçü modelini desteklemektedir. Bu, Amerika kıtasında yaşayan ilk yerleşimcilerin kıyı şeridini takip ederek göç ettiğini ve kıtaya ilk yerleşenlerin Pasifik Adalıları olduğunu düşündürebilir.
Ölçü ve çevresindeki tortu, Osorno bölgesinden kaldırıldı ve şimdi özel olarak düzenlenmiş bir ortamda saklanıyor. Topraktaki nem kuruduğundan biraz çatladı ama izlenim hala belirgin. Baskı daha sonraki bir tarihte sergilenebilir, ancak bu, izlerin durumuna bağlıdır.
Idaho Sitesi, İnsanların 16.000 Yıl Önce Kuzey Amerika'da Olduğunu Gösteriyor
Yakın zamanda Batı Idaho'da Cooper's Ferry adlı bir bölgede ortaya çıkarılan eserler, insanların 16.000 yıl önce orada yaşadığını ve Kuzey Amerika'daki insan yerleşiminin zaman çizelgesini geriye ittiğini gösteriyor.
Megan Gannon, bulgunun “Clovis First” hipotezini devirmek için daha fazla kanıt olduğunu söylüyor. National Geographic. Arkeologlar daha önce, Kuzey Amerika'nın iç kısmına yerleşen en eski kültürün, yaklaşık 14.000 yıl önce Orta Kanada'daki buz tabakalarında ortaya çıkan bir boşluktan geldiğine inanıyorlardı. Bu insanlar, 20. yüzyıl boyunca Kuzey Amerika'nın çeşitli yerlerinde bulunan ve en eskileri 13.500 yıl öncesine dayanan belirgin Clovis noktalarını geride bıraktılar.
Ancak son yıllarda arkeologlar, bu göç zaman çizelgesinden daha eski çok sayıda yer ve eser buldular; bu, ilk insanların buzda seyahat etmediklerini, muhtemelen tekneleri kullanarak kıyıyı takip ettiklerini öne sürdü. Şili'nin güney ucundaki Monte Verde adlı bir site en az 15.000 yaşında, Florida'daki bir düden yakın zamanda bir bıçak ve 14.500 yıldan daha eski bir mamut kemiğine yol açtı ve Teksas'taki Gault bölgesi 16.000'e varan binlerce eser ortaya çıkardı. 20.000 yaşına kadar.
Dergideki yeni makaleyi inceleyen San Diego Eyalet Üniversitesi'nden Todd Braje, Cooper'ın Feribot sahasındaki bulguların Clovis teorisinin tabutuna son çiviyi koyduğunu söylüyor. Bilim Gannon'a “[T]he Clovis-ilk model artık geçerli değil,” diyor Gannon'a.
Rock Creek ve aşağı Salmon Nehri'nin birleştiği yerde bulunan Cooper's Feribot sahası', uzun zamandır bölgeyi Nip'in antik köyü olarak işgal eden Nez Perce Kabilesi'ne aşinadır. 1997 yılında, Oregon Eyalet Üniversitesi antropoloğu ve yeni çalışmanın baş yazarı Loren Davis, siteyi kazdı ve yaklaşık 13.300 yaşında olan Clovis olmayan bazı noktalar buldu. Bu bulgu, Clovis noktalarına yakın veya hatta ondan daha eski olduğu için o zamanlar tartışmalıydı.
Davis'in siteyle ilgili hala bazı soruları vardı, bu yüzden on yıldan biraz daha uzun bir süre önce Cooper's Ferry'e geri döndü ve orada bir saha okulu kurdu. Ewen Callaway'e "Sitenin gerçekten 13.300 yaşında olup olmadığını değerlendirebileceğimizi umuyordum" dedi. Doğa. Yaz kazıları ilerledikçe ekip, ocaklardan ve hayvan kemiklerinden alınan kömür örneklerini tarihleme için Oxford Üniversitesi'ndeki araştırmacılara gönderdi. En eski numunenin 16.500 ila 16.300 yaşında olduğu ortaya çıktı. Davis, “Bu şeylerin ne kadar erken olduğu kesinlikle aklımızı uçurdu,” diyor.
En basit açıklama, Kuzey Amerika'ya giden en eski göçmenlerin Idaho'ya ulaşmak için nehir boyunca seyahat etmeleridir. Cooper'ın Feribot sahası, daha büyük Columbia Nehri havzasının bir kolu olan Salmon Nehri boyunca yer almaktadır. Davis, basın açıklamasında, Pasifik kıyısı boyunca güneye doğru hareket eden ilk halkların, buzulların altındaki ilk yer olarak, kolayca yürüyebilecekleri ve Kuzey Amerika'ya kürek çekebilecekleri ilk yer olarak Columbia Nehri ile karşılaşacaklarını söylüyor. Esasen, Columbia Nehri koridoru, Pasifik kıyısı göç yolunun ilk rampa çıkışıydı. Cooper's Feribot sahasının zamanlaması ve konumu, erken Pasifik kıyı göçünün bir sonucu olarak en kolay şekilde açıklanabilir ve bununla tutarlıdır.
Kıyı göçü üzerine çalışan jeolog Alia Lesnek, Nova'da Katherine J. Wu'ya yeni araştırmanın, Clovis'in Kuzey Amerika'da gerçekten önemli bir kültürel gelenek olmasına rağmen, muhtemelen yaşayan ilk insanlar olmadığı fikrini desteklediğini söylüyor. [orada].”
Tüm uzmanlar ikna olmadı. Alaska Fairbanks Üniversitesi'nden arkeolog Ben Potter, Callaway'e, bölgedeki en eski radyokarbon tarihlerinin insan yerleşimiyle ilişkili olup olmadığının net olmadığını söylüyor. “Cooper’s Vapuru ilgi çekici ama paradigma değiştiren değil” diyor.
Geriye kalan büyük sorulardan biri, en eski Kuzey Amerikalıların kim olduğu. Davis, Cooper's Feribotu'nda bulunan en eski eserlerin, kuzeybatı Asya'da, özellikle Japonya'da bulunan eserlere form olarak benzer olduğunu tahmin etti. Şu anda kazı buluntularını Japon eserleriyle karşılaştırıyor ve ayrıca bölgedeki ikinci bir kazı alanından karbon tarihlemesi için sıraya alınmış birçok başka malzeme var. yıllık’ değerinde kazılmış eser ve analiz edilecek numunelerimiz var” diyor. “Kazılarımızdaki eserler ve örnekleri incelemeye devam ederken heyecan verici başka keşifler de yapacağımızı tahmin ediyoruz.”
Jason Daley hakkında
Jason Daley, doğa tarihi, bilim, seyahat ve çevre konularında uzmanlaşmış, Madison, Wisconsin merkezli bir yazardır. Eserleri ortaya çıktı Keşfetmek, Popüler Bilim, Dıştan, Erkek Dergisi, ve diğer dergiler.
Idaho'da 16.000 Yıllık Taş Eserler Keşfedildi
Kuzey Amerika'nın göçü ve nüfusu bize uzun zamandır öğretildiği gibi olmayabilir. Bu, Idaho'daki Cooper's Feribotu'ndaki bir arkeolojik kazıda ortaya çıkarılan yeni bilimsel keşiflere göre.
Bazı basit araçlar bulmak, birçok insanın Kuzey Amerika'daki insanlık tarihi hakkında inandığı her şeyi değiştirebilir. Discover Magazine, bilim adamlarının uzun yıllar boyunca ilk insanların Kuzey Amerika'ya yaklaşık 13.000 yıl önce geldiğine inandıklarını açıklıyor.
O zamandan beri, eski eserler süreyi yaklaşık 15.000'e veya belki de daha uzun süreye çıkardı. National Geographic'teki bir hikayeye göre, Cooper's Ferry'deki bilim adamları yeni spekülasyonlara yol açan daha fazla eser buluyor.
Idaho'nun kuzeybatı köşesinde bulunan bıçaklar, bıçaklar ve kesici aletler gibi saplı noktalardan oluşan aletlerin, 2007'de Sonora, Meksika'da bulunanlardan 1000 yıl veya daha eski olduğuna inanılıyor.
Bu, bilim adamlarının önceki hipotezlerini yeniden yapılandırmasına neden oluyor. Clovis taş aletlerinin önceki buluntuları, insanların Sibirya ve Alaska'ya bitişik toprakları geçerek Asya'dan Kuzey Amerika'ya yürüdüklerine inanan bilim adamlarının temeliydi.
Idaho'nun aşağı Salmon Nehri kanyonunda bulunan Cooper'ın Feribot sahası. Beyaz ok siteyi gösterir. Resim kredisi: Davis ve diğerleri
İnanç, dünyanın son Buz Devri'nden itibaren ısınarak insanların kuzeyden geçmesi ve girmesi için bir köprü oluşturmasıyla toprağın açığa çıkmasıydı. Daha sonra teoriye göre aşağı doğru göç ettiler.
Idaho'nun batısındaki Cooper's Ferry arkeolojik sahasındaki araştırmacılar, 16.560 yıl öncesine kadar uzanan insan faaliyetleriyle bağlantılı olduğunu söyledikleri kanıtlar buldular. https://t.co/xnw5MUhoR5
— steve kamp (@KampSteve) 30 Ağustos 2019
Clovis aletleri yaklaşık 13.000 yaşındadır, ancak Cooper's Ferry'de bulunan sivri uçlu mızrakların tam olarak 15.000 ila 16.000 yıllık olduğu belirlenmiştir. Cooper'ın Feribot eserleri, şu anda insanların Kuzey Amerika'da olduğunu gösteren radyokarbon tarihlemesinden geçen en eski kanıt.
İnsanların daha önceki spekülasyonlardan yaklaşık iki bin yıl önce Kuzey Amerika'ya göç ettiği fikri, teorinin temelini değiştiriyor çünkü o sırada buzlar eriyerek kuzey topraklarını açığa çıkarmamıştı. Bu, insanların başka bir yoldan göç etmeleri gerektiği anlamına gelir.
Clovis, Iowa'daki Rummells-Maske Önbellek Sitesinden işaret ediyor. Billwhittaker CC BY-SA 3.0
Bilim adamları, bir zamanlar çok az dikkat çeken başka bir teoriye şimdi daha fazla güveniyorlar.
Bu teori, Kuzey Amerika'ya gelenlerin “yosun otoyolu” denilen yoldan geldiğidir. OPB'de anlatılan bu teoriye göre, Asya'dan gelen insanlar deniz koridoru boyunca adadan adaya gidip bol miktarda yiyecek bulabilecekleri kıyılarda ve korunaklı koylarda yaşıyorlardı. İnsanlar daha sonra batı kıyısına göç etti ve içeriye doğru hareket etti.
Asya ve Idaho arasındaki bağlantı sivri uçlu araçlardır. Bu tür aletler Asya'nın kıyı şeridinde bol miktarda bulunur, ancak Cooper's Ferry'de hazine keşfedilene kadar Kuzey Amerika'da hiçbiri bulunamadı.
Hem Kuzey hem de Güney Amerika'da keşfedilen birçok benzer site var. National Geographic'e göre, arkeolog ve Washington Üniversitesi'nden emekli profesör Donald Grayson'a göre sorun, bu sitelerin çoğunun doğru şekilde tarihlendirilmemiş olması.
Siteler Teksas'taki Gault ve Friedkin sitelerini, Şili'deki Monte Verde sitesini ve Oregon'daki Paisley Mağaraları sitesini içerir. Hepsinin 14.000 ila 15.500 yaşında olduğuna inanılıyor.
Grayson, bu sitelerden herhangi birine çok şey atfetme konusunda muhafazakar olsa da, arkeolog, uygun bir tarihleme olduğu için Idaho Cooper'ın Feribot sitesinde dikkate alacağını söyledi.
Clovis öncesi siteleri gösteren Amerika haritası/ Pratyeka CC BY-SA 4.0
Arkeologlar, yayınlanan CNN raporlarına göre Batı Kıyısı'nın bu göçmen insanlar tarafından yerleştirildiğine inanıyor. Bu fikrin doğruluğunu kanıtlayacak olası yerleşimleri belirlemedeki sorun, o zamandan beri deniz seviyelerinin değişmesi ve Batı Kıyısı boyunca herhangi bir topluluğu kapsamasıdır.
Cooper's Feribotu bir okyanusa yakın değildir, ancak Columbia Nehri'ne akan iki büyük nehir olan Snake ve Salmon Rivers'ın kesiştiği noktadadır. Batı Kıyısı'ndan güneye doğru yiyecekleri takip eden insanlar, Columbia'yı Cooper'ın Feribotu'na kadar takip ederdi.
Bölge balık ve diğer vahşi yaşamla doluydu, bu yüzden oraya yerleşmek mantıklı olurdu.
Nehrin kollarının daha yüksek seviyelerinde daha fazla yerleşim yeri olabilir, ancak bu alanları kazmak için henüz bir plan yok.
Cooper’s Feribotu, 1997'de başlayan deneme kazısıyla 1960'lardan beri ilgi görüyor. Sahada ciddi kazılar 2009'da başladı ve 2018'e kadar devam etti.
Arkeologlar Son Buz Çağından 29 İnsan Ayak İzi Keşfediyor
Kanada'nın Pasifik Kıyısında çalışan arkeologlar, son Buz Devri'nin sonuna kadar uzanan 29 insan ayak izi buldular. Gömülü izlenimler bir kumsal boyunca bulundu; bu keşif, Kuzey Amerika'ya kıyıdan bir göç yolunu destekleyen bir keşif.
Arkeologlar, eski insan aktivitelerinin kanıtlarını ararken, kemikler, taş aletler ve mağara sanatı gibi dayanıklı şeyler bulma eğilimindedirler. Öte yandan, korunmuş insan ayak izleri kalıntılarını bulmak son derece nadirdir. Bugün yayınlanan yeni araştırma PLOS Bir Britanya Kolumbiyası'ndaki Calvert Adası kıyılarında gömülü bulunan 29 insan ayak izinin keşfini anlatıyor. Yaklaşık 13.000 yıl öncesine tarihlenen izlenimler, Amerika'nın ilk göçmenlerinin, son Buz Çağı'nın sonunda kıta erişilebilir hale geldiğinde, Pasifik Batı Kıyısı boyunca seyahat ettiklerinin potansiyel kanıtını sunuyor. Ancak tarihin bu noktasında eski insanlar zaten Kuzey Amerika'da kök salmış olduğundan, bunu doğrulamak için daha fazla kanıt gerekecek.
Son Buz Devri boyunca, Cordilleran Buz Levhası adı verilen devasa bir buz parçası, Avrasya ile Kuzey Amerika arasında doğal ve aşılmaz bir bariyer oluşturdu. Bu engel 16.000 ila 15.000 yıl önce nihayet eridiğinde, Kuzey Amerika'nın kapılarını açarak insanların Sibirya ve Beringya'dan kıtaya girmesine izin verdi. Bununla birlikte, arkeolojik kanıtların eksikliği nedeniyle, arkeologlar bu cesur insanların izlediği rotalardan tam olarak emin değiller.
Eski İnsanların Kuzey Amerika'yı Nasıl Kolonileştirdiği Konusunda Yanıldık
Kuzey Amerika'nın ilk insanlarının Bering Kara Köprüsü üzerinden geldiği gerçek bir kesinlik,…
Birçok bilim adamı arasında popüler ve uzun süredir devam eden bir teori, ilk Amerikalıların, buzullar geri çekilirken Kuzey Amerika'da açılan dar, buzsuz bir koridor boyunca büyük hayvan sürülerini takip ettikleridir. Ancak son yıllarda, Kıyı Göç Teorisi veya Kelp Otoyolu Hipotezi olarak bilinen alternatif bir teori ortaya çıktı. Bu görüşe göre, ilk Amerikalılar Pasifik Batı Kıyısı boyunca göç ettiler ve şimdi Alaska ve Britanya Kolumbiyası olan kıyı şeridi boyunca seyahat ettiler. Kuzey Amerika'nın ilk yerleşimcilerinin, sürekli olarak güneye ve sonunda kıtanın iç kısmına doğru ilerlerken kıyı şeridini gözden geçirerek tekneler kullanmaları bile mümkündür.
Bu teori, okyanusun güvenilir bir besin kaynağı olduğu konusunda çok mantıklı geliyor ve bazı tahminlere göre o zamanlar Kuzey Amerika'nın çoğu hala devasa buzullarla kaplıydı, buzsuz koridor 12.600 yıl önce yaşanabilir ve insan dostu hale geldi. yaklaşık 2.000 ila 3.000 yıl sonrasında kıyı şeridi açıldı.
Kıyı Göç Teorisi kulağa harika geliyor, ancak bunu destekleyecek doğrudan arkeolojik kanıtlar yetersiz. Bu nedenle, Hakai Enstitüsü ve Victoria Üniversitesi'nden arkeolog Duncan McLaren ve meslektaşları, ipucu aramak için Britanya Kolombiyası'nın Calvert Adası'ndaki bir plajın gelgit bölgesini kazmaya karar verdiler. Holosen Çağı'nın başlangıcında, bu bölgedeki deniz seviyesi bugün olduğundan yaklaşık altı ila dokuz fit (iki ila üç metre) daha sığdı. Araştırmacılar, 14.000 ila 10.000 yıl öncesine ait fiziksel eserler ve kalıntılar bulmayı umuyorlardı - ancak bunun yerine, 12 fit x 6 fit (4 x 2 metre) boyutlarında bir alanda beklenmedik bir şekilde 29 insan ayak izi buldular.
Bu oldukça vahşi, çünkü eski ayak izleri Amerika'da yalnızca üç farklı yerde keşfedildi, yani Arjantin (14.000 yaşında), Şili (14.600 yaşında) ve Meksika (iki yol, biri 10.700 yaşında, diğeri 7200 yaşında).
Baskılar, 13.317 ila 12.633 yıl öncesine tarihlenen radyokarbon olan bir paleosol tabakasına (tortuların altında korunmuş eski toprak) preslenmiş halde bulundu. Aynı stratigrafik tabakadan alınan odun örnekleri tarihleme için kullanılmıştır. Ayrıntılı ölçümler ve fotoğrafik analiz, baskıların iki yetişkin ve bir çocuk olmak üzere üç kişi tarafından yapıldığını gösterdi. Parmak izlerinin varlığı, izlenimler yapıldığında bu insanların yalınayak olduğunu gösterir.
Araştırmaya katılan araştırmacıları, "Ayak izleri, muhtemelen deniz taşıtlarından inen ve kuzey veya kuzeybatıdaki daha kuru bir merkezi faaliyet alanına doğru ilerleyen bir grup insan tarafından, paleo-kıyı şeridinin hemen üzerindeki bir toprakta etkilendi" diye yazıyor. “Geç Pleistosen zamanlarında insanların Kanada'nın Pasifik kıyılarında yaşadığına dair artan kanıtlara” ekliyor.
Yeni çalışmada yer almayan Alaska Fairbanks Üniversitesi'nden arkeolog Ben Potter, makaleyi beğenerek, kuzey kıyılarındaki işgallerin antik dönemini anlamamıza yardımcı olduğunu, ancak ilk kolonizasyon anlayışımızı kökten değiştirmediğini söylüyor. Bu, binlerce yıl önce gerçekleşecek olan bir kıyı göçünü destekleyen kanıtlara da katkıda bulunmaz.
Gizmodo'ya verdiği demeçte, "Bu, Kuzeybatı Kıyısı insan işgalinin kanıtlarını yaklaşık 400 yıl geriye itecek, ancak yine de 13.500 ila 12.900 yıl önce Kuzey Amerika'da Clovis popülasyonlarının yaygın oluşumunu ve en eski Bering malzemelerinin 14.300 yıl öncesine ait olduğunu gösteriyor" dedi. . Clovis popülasyonları ile Potter, mermi noktalarıyla bilinen tarih öncesi bir kültüre atıfta bulunuyor.
Nevada Üniversitesi'nden çalışan antropolog Gary Haynes, yazarların "siteyi kaydetmek için ellerinden gelen her şeyi yaptığını" ve izlenimlerin "tıpkı insan ayak izlerine benzediğini ve başka hiçbir şeye benzemediğini" kabul ediyor.
Haynes, Gizmodo'ya verdiği demeçte, "Bununla birlikte, ayak izleri, ayak izi izlenimlerinin temelinde radyokarbon tarihlerinin alındığı eski bir tortu yüzeyine etkileniyor - bu, izlerin bilinmeyen bir faktör tarafından alttaki yüzeyden daha genç olduğu anlamına gelebilir" dedi. "Ayrıca, üstteki tortu tabakasındaki tutarsız tarihler, belki de çıplak ayakla kumda yürüyen insanlardan kaynaklanan rahatsızlıklara işaret ediyor."
Haynes, ayak izlerinin mümkün olan en genç tarihinin 12.633 yıl öncesine, yani Clovis arkeolojik alanları aralığında ve hatta bazı Clovis sitelerinden daha genç olmasının ilginç olduğunu düşündü. "Bu kanıt, insanların kıtanın başka yerlerinde Clovis zamanında batı Kuzey Amerika kıyılarında bulunduğunu gösteriyor" dedi.
Bu bilim adamlarının işaret ettiği gibi, yeni kanıt dünyayı sarsıcı değil, ancak Kuzey Amerika'nın nasıl ve ne zaman sömürgeleştirildiği hakkında zaten bildiklerimizle veya en azından şüphelendiklerimizle oldukça uyumlu. Bu, ilk göçmen dalgasının kıtaya akmasından birkaç bin yıl sonra da olsa, eski insanların kuzey batı kıyısını bu erken aşamada (Potter'ın işaret ettiği gibi önceki tahminlerden birkaç yüz yıl önce) işgal ettiğinin bir başka kanıtı. Arkeologlar için bir sonraki zorluk, Kıyı Göç Teorisini daha da desteklemek için batı kıyısı boyunca daha fazla ve daha eski arkeolojik kanıtlar bulmak olacaktır.
Aztek Dini
Aztek inancı, özellikle insan kurban etme ayini de dahil olmak üzere, Maya'nınki gibi diğer Mezoamerikan dinleriyle birçok yönü paylaştı. Aztek imparatorluğunun büyük şehirlerinde, muhteşem tapınaklar, saraylar, plazalar ve heykeller, uygarlığın Huitzilopochtli (savaş ve güneş tanrısı) ve Quetzalcoatl ('Feathered Serpent') dahil olmak üzere birçok Aztek tanrısına olan sarsılmaz bağlılığını temsil ediyordu. ), yıllar boyunca Aztek inancında birçok önemli role hizmet eden bir Toltek tanrısı. Aztek başkenti Tenochtitlan'daki Büyük Tapınak veya Templo Mayor, yağmur tanrısı Huitzilopochtli ve Tlaloc'a adanmıştı.
Mezoamerika'nın çoğunda yaygın olan Aztek takvimi, 365 günlük bir güneş döngüsüne ve 260 günlük bir ritüel döngüsüne dayanıyordu, takvim, Aztek toplumunun dini ve ritüellerinde merkezi bir rol oynadı.
“Daha yaşlı ve daha yaşlı ve daha yaşlı”
Aşağı Salmon Nehri'ndeki bir virajın yakınındaki bir kanyonun dibinde yer alan Cooper's Ferry, sıcak yazları ve soğuk kışları ile cennet gibi bir yerdir. Niimíipuu (Nez Perce) yerli halkı bu siteye Nipéhe adında eski bir köy olarak atıfta bulundu.
Arkeolog Loren Davis, Corvallis'teki Oregon Eyalet Üniversitesi'nde profesör ve kitabın baş yazarı Bilim Rapor, ilk olarak 1997 yılında doktora tezinin bir parçası olarak Cooper's Ferry'de kazıldı. Bir mızrağın veya başka bir silahın veya aletin sapına sabitlenebilecek, batı saplı noktalar olarak bilinen bir taş nokta önbelleği buldu. Aynı küçük çukura gömülen kemik ve kömürün radyokarbon tarihleri, bu aletlerin 13.300 yıl öncesine kadar dayandığını gösteriyor.
Davis, yaklaşık on yıl sonra Cooper's Ferry'nin daha kapsamlı bir keşfine liderlik etmek için geri döndü çünkü hala bazı soruları vardı. Yani Davis, 1990'larda bulduğu aletlerin Clovis geleneğindeki aletlerden daha eski olup olmadığını bilmek istiyordu.
Son on yılda, Davis ve ekibi, eski kamp ateşlerinden gelen ısıyla çatlamış kayaların, alet yapımı ve onarımı için çalışma alanlarının, kasaplık alanlarının ve hayvan kemiği parçalarının kanıtlarını buldu. Geçen yıl Davis'in ekibi, radyokarbon testi için bir ocaktan bir kömür örneği gönderdi ve 14.000 yıllık yaş aralığında olmasına şaşırdı. Bu sonuçları doğrulamak için Cooper's Ferry'den daha fazla malzeme örneği test edildi.
Davis, "Sonuçlarımız daha da eski ve daha yaşlı olmaya devam etti" diyor. Bölgedeki en derin yapay dolgulu tortu tabakası, yaklaşık 15.000 ila 16.000 yıllık bir yaş aralığına sahipti. "Sitenin bu kadar eski olacağını hiç düşünmemiştim."
Toplu Hapsedilme Tarihi
Alexis de Tocqueville'den Ronald Reagan'a, hapishane sistemimizin mevcut durumunu şekillendiren güçler.
“Kitlesel hapsetme” ifadesini duydunuz. Ama, gerçekten, ne anlama geliyor?
Basitçe söylemek gerekirse, ABD'nin Çin de dahil olmak üzere dünyadaki herhangi bir ülkeden daha fazla insanı hapse attığı gerçeğinin kısaltmasıdır. Ve ABD hapishane nüfus oranında da lider. Amerika'nın cezalandırma yaklaşımı genellikle bir kamu güvenliği gerekçesinden yoksundur, orantısız bir şekilde azınlıkları etkiler ve aşırı derecede sert cezalar verir.
Daha iyi ve daha adil bir sistem kurabiliriz. Ancak sorunun nasıl çözüleceğini keşfetmeden önce, hapsedilme tarihinin kısa bir incelemesini yapmak faydalı olacaktır.
Asil Niyetlerden Abartılı Sonuca
Tüm gücü Kraliyet'e veren İngiliz hukuk sistemine isyan eden Kurucular, hükümetin suistimallerine karşı korunan bir adalet sistemi istediler. Anayasa'da yapılan ilk 10 değişiklikten dördü sanık veya hükümlülerin haklarını koruyor. Bu bir öncelikler beyanıydı ve dünya bunu fark etti.
19. yüzyılın ünlü Fransız sosyoloğu Alexis de Tocqueville, genç ulusun hapishanelerini ve cezaevlerini incelemek için 1831'de ABD'ye geldi. Bazı devletlerin Fransa'nın ve Avrupa'nın geri kalanının yapmadığı şekilde insani ve orantılı cezalandırmaya çalıştıklarını tespit etti. Gözlemleri klasik eserinde ortaya çıktı, Amerika'da Demokrasi.
Tabii ki, de Tocqueville genç Amerika Birleşik Devletleri'nde köleliğe olan bağlılığı da dahil olmak üzere eleştirilecek çok şey gördü. Dünyanın çoğu, de Tocqueville'in bulmayı umduğu gibi cezalandırma sistemlerini benimsemiş olsa da, bu miras bugün de ülkeyi rahatsız etmeye devam ediyor. Bugün ABD'nin hapsedilme oranı Almanya'dan dokuz kat, İtalya'dan sekiz kat, İngiltere'den beş kat ve Japonya'dan 15 kat daha yüksek.
Niye ya? Basitçe söylemek gerekirse, diğer ülkeler hapishaneyi suça karşı tek boyutlu bir çözüm olarak kullanmazlar. 2016 yılında, Brennan Center, ülke çapında 1,46 milyon kişinin mahkumiyetlerini ve cezalarını inceledi ve yüzde 39'unun veya 576.000'inin herhangi bir kamu güvenliği nedeni olmaksızın cezaevinde olduğunu ve daha az maliyetli ve zarar verici bir şekilde cezalandırılabileceğini tespit etti (bunun gibi). toplum hizmeti olarak).
Ancak hepsi serbest bırakılsa bile, ABD, benzer ülkelerden çok daha yüksek oranda hapse girecekti.
Toplu Hapsedilme Sürüyor
Her zaman bu şekilde değildi. Hapishane nüfusu 1970'lerde, her iki partiden politikacıların giderek daha fazla cezalandırıcı politikalar uygulamak için korku ve ince örtülü ırk söylemleri kullandığında artmaya başladı. Nixon bu eğilimi başlattı, “uyuşturucuya karşı savaş” ilan etti ve bunu “suçlara karşı sert” olmakla ilgili konuşmalarla haklı çıkardı. Ancak hapishane nüfusu, Başkan Ronald Reagan'ın yönetimi sırasında gerçekten patladı. Reagan 1980'de göreve geldiğinde, toplam cezaevi nüfusu 329.000 idi ve sekiz yıl sonra görevden ayrıldığında, cezaevi nüfusu esasen iki katına çıkarak 627.000'e ulaştı. Hapsedilmedeki bu şaşırtıcı artış, en çok beyaz olmayan toplulukları vurdu: O zamanlar orantısız bir şekilde hapsedildiler ve bugün de öyle kalıyorlar.
Hapsedilme hem federal hem de eyalet düzeyinde arttı, ancak büyümenin çoğu, ülkedeki mahkumların büyük çoğunluğunu barındıran eyaletlerde gerçekleşti. Mahkumların sayısı her eyalette arttı - mavi, kırmızı, kentsel ve kırsal. Örneğin Teksas'ta eyaletteki hapsedilme oranı dört katına çıktı: 1978'de eyalet her 100.000 sakin için 182 kişiyi hapse attı. 2003 yılında bu rakam 710 idi.
Bu değişiklikler, kısmen, eyaletlere şişirilmiş hapishaneleri besleyen politikaları sürdürmeleri için para veren 1994 Suç Yasası gibi yasalar tarafından teşvik edildi. Aslında, çok az dikkat çekmesine rağmen, toplu hapsedilmelerin yükselişi kırk yıldır tüm ülkeyi etkileyen bir olguydu.
Toplu Hapsedilmenin Yavaş Düşüşü
Ancak son zamanlarda, toplu hapsetmeyi azaltmada bazı artan ilerlemeler olmuştur. Son on yılda, hapishane nüfusu yaklaşık yüzde 10 azaldı. Hapishane nüfusundaki ırksal farklılıklar da azaldı. Bu, toplu hapsetmenin bir hata olduğu konusunda iki taraflı bir fikir birliğinin ürünüdür. Her iki taraftan da milletvekilleri, insanları kilitlemenin suçla mücadelede pahalı ve etkisiz bir yol olduğunu fark ettiler. Teksas gibi bazı muhafazakar devletler, 1980'lerde ve 1990'larda geçirilen sert politikaların çoğunu geri alarak öncülük etti. Devletler, hapishane nüfuslarının ve suç oranlarının aynı anda düştüğünü gördü. Ancak ne yazık ki, hem Başkan Trump hem de Başsavcı Jeff Sessions, kaydedilen küçük ilerlemeyi tehdit eden güçlü reform muhalifleri.
Yine de, şu anki düşüş hızında bile, kabaca 1971'deki mevcut şiddet içeren suç oranına uygun hapsetme oranlarına ulaşmanın on yıllar alacağını hatırlamak önemlidir. Ve ırksal farklılıklar azalırken, Afrikalı Amerikalılar için hapsetme, mevcut hızda 100 yıl sonra ancak beyazlarla eşleşecekti.
İyi haber şu ki, sonunda ceza adaleti politikası nihayet rotasını değiştirmeye başladı. Ancak sürekli bir çaba olmadan, bu reform patlaması yetersiz kalacaktır. Kitlesel hapsetme, ulusal düzeyde, eyalet düzeyinde ve yerel düzeyde onlarca yıl süren politika değişiklikleriyle yaratıldı. Bunu sona erdirmek, aynı ölçüde geniş kapsamlı politikalar gerektirecektir.
Texas Eyaleti arkeologları tarafından bulunan eski araçlar Amerika'daki tarih anlayışını değiştirebilir
Texas Eyaleti arkeologları geçtiğimiz günlerde Amerika'daki en eski taş aletlerden birini keşfettiklerini ve bu aletin insanların daha önce geldiğine inanılandan 3.000 yıl daha eski olduğunu bildiren bir makale yayınladılar.
N. Velchoff/Gault Arkeolojik Araştırmalar Okulu Daha Fazlasını Göster Daha Azını Göster
Texas Eyaleti arkeologları geçtiğimiz günlerde Amerika'daki en eski taş aletlerden birini keşfettiklerini ve bu aletin insanların daha önce geldiğine inanılandan 3.000 yıl daha eski olduğunu bildiren bir makale yayınladılar.
N. Velchoff/Gault Arkeolojik Araştırmalar Okulu Daha Fazlasını Göster Daha Azını Göster
Texas Eyaleti arkeologları kısa süre önce Amerika'daki en eski taş aletlerden birini keşfettiklerini ve insanların daha önce geldiğine inanılandan 3.000 yıl daha eski olduğunu bildiren bir makale yayınladılar.
N. Velchoff/Gault Arkeolojik Araştırma Okulu Daha Fazlasını Göster Daha Az Göster
Texas Eyaleti arkeologları kısa süre önce Amerika'daki en eski taş aletlerden birini keşfettiklerini ve insanların daha önce geldiğine inanılandan 3.000 yıl daha eski olduğunu bildiren bir makale yayınladılar.
N. Velchoff/Gault Arkeolojik Araştırma Okulu Daha Fazlasını Göster Daha Az Göster
Texas Eyaleti arkeologları geçtiğimiz günlerde Amerika'daki en eski taş aletlerden birini keşfettiklerini ve bu aletin insanların daha önce geldiğine inanılandan 3.000 yıl daha eski olduğunu bildiren bir makale yayınladılar.
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
Texas State archaeologists recently published a paper announcing that they have discovered one of the oldest stone tools in the Americas, and it is 3,000 years older than it was previously believed that humans arrived.
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
Texas State archaeologists recently published a paper announcing that they have discovered one of the oldest stone tools in the Americas, and it is 3,000 years older than it was previously believed that humans arrived.
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
Texas State archaeologists discovered stone tools that are 16,000 years old. This tool is a stemmed point and is completely unique to the Gault site in Central Texas where it was dug up.
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
Texas State archaeologists recently published a paper announcing that they have discovered one of the oldest stone tools in the Americas, and they are 16,000 years old. All of the tools above are ones that had been found around Central Texas and are less than 13,000 years old.
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
Texas State archaeologists discovered stone tools that are 16,000 years old. The tool in the center is a stemmed point and is completely unique to the Gault site in Central Texas where it was dug up.
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
These are stone tools dug up at the Gault Archaeological Site in Central Texas 40 miles north of Austin.
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
Texas State archaeologists recently published a paper announcing that they have discovered one of the oldest stone tools in the Americas, and it is 3,000 years older than it was previously believed that humans arrived.
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
N. Velchoff/Gault School of Archaeological Research Show More Show Less
Texas State archaeologists have found some of the oldest human artifacts in North America -- hidden underground in Central Texas.
The artifacts, which are estimated to be 16,000 years old and include a variety of stone tools used by humans, were dug up between 2007 and 2013 about 50 miles north of Austin at an archaeological site known as the Gault Site.
The new findings, published recently in the journal Science Advances, could forever change what is known about early humans in the Americas because the tools are 3,000 years older than the widely taught timeline for when humans first arrived in the Americas, said Thomas Williams, the assistant director of the Gault School of Archaeological Research at Texas State and lead author on the paper.
Science Advances is a peer-reviewed, online-only journal from the publisher of Science, the nonprofit American Association for the Advancement of Science.
Previously, it was believed that humans arrived in America after enough ice melted in North America to allow passage across the Bering Strait, which used to be a land bridge between modern-day Russia and Alaska but is now submerged, Williams said.
But this passage did not exist 16,000 years ago, Williams said. And the last glacial maximum, the time when glaciers covered North America as far south as Ohio, made passage into America via the Bering Strait impossible. The ice did not melt enough to allow travel until 13,000 years ago.
"We're talking about glaciers that are about three miles high. There's no food. There's no water," Williams said. "That's a huge land mass that's completely inhospitable for anything to survive . a mass that absolutely dwarfs every city skyline."
This means humans must have found some other way to reach the Americas, possibly by traveling along the coastline by boat.
"In doing this, you're talking about populations coming from the north down south, which means there has to be evidence older evidence out there for people to enter the New World and make it down to Central Texas," Williams said. "(This) is not going to be the final word because how did people get to Central Texas? How did they arrive here?"
This is not the first discovery of artifacts more than 13,000 years old in the Americas. Other sites, including one in Chile that might be 31,000 years old, are competing for the title of oldest evidence of humans in the Americas.
"There is still an ongoing debate scientifically about how valid some of those older claims are," Williams said.
However, Williams said this latest discovery adds more evidence to the idea that humans were in the Americas long before the Bering Land Bridge opened up.
A team of archaeologists, led by Texas State archaeology professor Michael Collins, used optically stimulated luminescence to deduce the age of the tools. The technique involves shining a light on grains of quartz and measuring radiation released to then see how old they are.
Even before the team figured out the precise age of the artifacts, they knew they had something special because one of them, a stemmed point, was unlike anything else in the region, Williams said.
The most common prehistoric tools fall into the category of Clovis technology and were likely invented after humans crossed the Bering Land Bridge, Gault Project director Nancy Velchoff said. A Clovis point is shaped like a leaf and has come to be the stereotype for prehistoric blades.
"What makes Clovis so special is that it covered the continent of North America," said Velchoff, who is a co-author of the paper regarding the pre-Clovis tools found at the Gault site. "No other technological stone tool culture has ever done that in the Americas."
The other element that makes artifacts predating Clovis stand out is their uniqueness, Velchoff said.
"These were very complex people, and they were very regionalized because most of our older-than-Clovis sites in and around North America, none of these tools look alike," Velchoff said.
Velchoff and Williams said there are still a number of unanswered questions about these artifacts. It is still unknown how exactly the people who made them got to Central Texas as well as where they were before.
"We don't know who these people are," Velchoff said. "We don't have organic materials to tell us what these people were doing besides making stone tools and using them for everyday tasks."
Robert Hard, an anthropology professor at UTSA, said the next step will be to look for patterns in both nearby sites as well as those across the country that have objects of a similar age.
"Right now, we have a lot of dots, but we don't have very good ways of connecting the dots," Hard said.
Jennifer Mathews, an archaeologist at Trinity University, said in an email that the peopling of the Americas has been one of the biggest debates in archaeology. In the past, Mathews said the beliefs about Clovis technology being the first in the Americas were so strong that archaeologists would stop digging if they found them.
Mathews said Texas State's find is especially significant because it comes from the Gault site, a 20-year venture that lends significant credibility to the discovery. However, she said she is still slightly skeptical because only one type of dating was used to determine the tool's age. Nevertheless, Matthews said she's intrigued.
"While this certainly doesn't end the debate, it puts another very large nail in the coffin in my opinion," Mathews said.
Despite how astonishing this discovery is, Velchoff said she is unsure when or how these findings will make their way into history books.
"It is not up to cutting edge science or the scientists to change what is taught in the classroom," Velchoff said. "We can only disseminate the results that in one way or another changes history itself."
Anthony Petrosino, an associate professor in the College of Education at UT-Austin, said breakthroughs like this easily find their way into college classrooms because they are the closest to where the research occurs. For K-12 education, however, change occurs much more slowly, especially because of the reliance on textbooks, Petrosino said.
"That takes quite a while for it to be memorialized in K-12 curricula," said Petrosino, who works in the Department of Curriculum and Instruction. "There are some websites now that try to stay more updated, but for the most part, it's still basically a textbook driven mechanism. It just takes more time."
Petrosino said the "glacial pace" of textbook updates and the magnitude of Texas State's discovery puts potential adoption of it at the K-12 level years away at a minimum.
"That notion of going over the land bridge up at the Bering Strait is very ingrained in our culture, so that takes a long time to modify and, in a sense, to dispel," Petrosino said.
The other issue with the finding is it still leaves a lot of unanswered questions, which is something curricula writers tend to shy away from, Petrosino said.
"There's still a lot of research that's left to be done," Petrosino said. "Until the field really knows the full mechanisms of it, I don't think it's going to be fully embraced in the K-12 curriculum."
Regardless of when it becomes mainstream knowledge, Velchoff said this discovery, which is more than 10 years in the making, was especially exciting because of how close it is to home.
"We have archaeology right here in Texas," Velchoff said. "You don't have to go to Egypt or Rome or Greece. It's right here in your backyard."
Several 13,000 year-old human footprints discovered on Canadian Pacific coast
Scientists were thrilled to identify the ancient footprint, confirming that humans came to North America at least 13,000 years ago. It’s the clearest smoking gun you could ask for.
Photograph of one of the tracks beside a digitally-enhanced image of the same feature. Note the toe impressions and arch indicating that this is a right footprint. Image credits: Duncan McLaren.
Canada’s Pacific Coast isn’t the nicest place to go looking for archaeological remains. It’s covered by thick, lush forests, and much of it is only accessible by boat. But scientists weren’t deterred by this. They excavated intertidal beach sediments on the shoreline of Calvert Island, British Columbia.
After a painstaking analysis, they identified 29 human footprints of at least three different sizes in these sediments. Using enhanced photography, they were able to clearly distinguish the footprints, and conclude that they probably belonged to two adults and one child, all barefoot.
“This article details the discovery of footprints on the west coast of Canada with associated radiocarbon dates of 13,000 years before present,” says Duncan McLaren, lead author of the study. “This finding provides evidence of the seafaring people who inhabited this area during the tail end of the last major ice age.”
At the end of the last ice age, sea level was 2-3 meters lower than it is today. This provides evidence that peoples in the Americas were using watercraft and exploring and thriving in coastal areas, McLaren told ZME Science. Along with the footprints, archaeologists also found several artifacts, indicating that people were passing through the area.
“We found a few stone tools with the footprints. We found them while subsurface testing for archaeological deposits dating between 14,000 and 10,000 years ago use the local sea level history as a guide,” McLaren added for ZME Science.
This finding adds to the growing body of evidence supporting the hypothesis that humans used a coastal route to move from Asia to North America during the last ice age. The authors suggest that further excavations with more advanced methods are likely to uncover more human footprints in the area and would help to piece together the patterns of early human settlement on the coast of North America.
Currently, researchers are carrying out preservation work around the footprints, also looking for similar areas which might yield valuable traces of ancient civilizations.
“We have stopped excavating the footprint to preserve them for future generations. Our research now turns to finding other areas on the coast that may have been ice free during the last ice age,” McLaren concluded.
Journal Reference: McLaren D, Fedje D, Dyck A, Mackie Q, Gauvreau A, Cohen J (2018) Terminal Pleistocene epoch human footprints from the Pacific coast of Canada. PLoS ONE 13(3): e0193522. https:/ / doi. org/ 10. 1371/ journal. pone. 0193522
3 Unusual City Growth
When cities grow, they tend to become denser. In other words, as the population increases, people live and work in closer proximity to each other. Researchers always thought that this encouraged the sharing of ideas and learning within a society. The tendency surfaced in most civilizations, even when they were completely separated by centuries and continents.
The Maya did not follow this trend. When one of their cities grew, it expanded outward. Instead of living closer to neighbors, people engaged in what archaeologists now call &ldquolow-density urbanism&rdquo&mdashavoiding density by moving the city&rsquos outer borders.
The Maya appeared to have liked their space, but where does that leave the close-proximity benefit of faster education?
The Maya were masters of many fields, so it clearly did not impact their information sharing or learning. This unusual approach challenges the very definition of a city and the old notion that cities grow denser. Archaeologists are not even sure if Mayan society worked differently or whether this pattern is somehow an odd result of how ruins have been studied. [8]
History of Pesticide Use
The practice of agriculture first began about 10,000 years ago in the Fertile Crescent of Mesopotamia (part of present day Iraq, Turkey, Syria and Jordan) where edible seeds were initially gathered by a population of hunter/gatherers 1 . Cultivation of wheat, barley, peas, lentils, chickpeas, bitter vetch and flax then followed as the population became more settled and farming became the way of life. Similarly, in China rice and millet were domesticated, whilst about 7,500 years ago rice and sorghum were farmed in the Sahel region of Africa. Local crops were domesticated independently in West Africa and possibly in New Guinea and Ethiopia. Three regions of the Americas independently domesticated corn, squashes, potato and sunflowers 2 .
It is clear that the farmed crops would suffer from pests and diseases causing a large loss in yield with the ever present possibility of famine for the population. Even today with advances in agricultural sciences losses due to pests and diseases range from 10-90%, with an average of 35 to 40%, for all potential food and fibre crops 3 . There was thus a great incentive to find ways of overcoming the problems caused by pests and diseases. The first recorded use of insecticides is about 4500 years ago by Sumerians who used sulphur compounds to control insects and mites, whilst about 3200 years ago the Chinese were using mercury and arsenical compounds for controlling body lice 4 . Writings from ancient Greece and Rome show that religion, folk magic and the use of what may be termed chemical methods were tried for the control of plant diseases, weeds, insects and animal pests. As there was no chemical industry, any products used had to be either of plant or animal derivation or, if of mineral nature, easily obtainable or available. Thus, for example, smokes are recorded as being used against mildew and blights. The principle was to burn some material such as straw, chaff, hedge clippings, crabs, fish, dung, ox or other animal horn to windward so that the smoke, preferably malodorous, would spread throughout the orchard, crop or vineyard. It was generally held that such smoke would dispel the blight or mildew. Smokes were also used against insects, as were various plant extracts such as bitter lupin or wild cucumber. Tar was also used on tree trunks to trap crawling insects. Weeds were controlled mainly by hand weeding but various “chemical” methods are also described such as the use of salt or sea water 5,6 . Pyrethrum, which is derived from the dried flowers of Chrysanthemum cinerariaefolium “Pyrethrum daisies”, has been used as an insecticide for over 2000 years. Persians used the powder to protect stored grain and later, Crusaders brought information back to Europe that dried round daisies controlled head lice 7 . Many inorganic chemicals have been used since ancient times as pesticides 8 , indeed Bordeaux Mixture, based on copper sulphate and lime, is still used against various fungal diseases.
Up until the 1940s inorganic substances, such as sodium chlorate and sulphuric acid, or organic chemicals derived from natural sources were still widely used in pest control. However, some pesticides were by-products of coal gas production or other industrial processes. Thus early organics such as nitrophenols, chlorophenols, creosote, naphthalene and petroleum oils were used for fungal and insect pests, whilst ammonium sulphate and sodium arsenate were used as herbicides. The drawback for many of these products was their high rates of application, lack of selectivity and phytotoxicity 9 . The growth in synthetic pesticides accelerated in the 1940s with the discovery of the effects of DDT, BHC, aldrin, dieldrin, endrin, chlordane, parathion, captan and 2,4-D. These products were effective and inexpensive with DDT being the most popular, because of its broad-spectrum activity 4 ,10 . DDT was widely used, appeared to have low toxicity to mammals, and reduced insect-born diseases, like malaria, yellow fever and typhus consequently, in 1949, Dr. Paul Muller won the Nobel Prize in Medicine for discovering its insecticidal properties. However, in 1946 resistance to DDT by house flies was reported and, because of its widespread use, there were reports of harm to non-target plants and animals and problems with residues 4,10 .
Throughout most of the 1950s, consumers and most policy makers were not overly concerned about the potential health risks in using pesticides. Food was cheaper because of the new chemical formulations and with the new pesticides there were no documented cases of people dying or being seriously hurt by their "normal" use 11 . There were some cases of harm from misuse of the chemicals. But the new pesticides seemed rather safe, especially compared to the forms of arsenic that had killed people in the 1920s and 1930s 12 . However, problems could arise through the indiscriminate use and in 1962 these were highlighted by Rachel Carson in her book Silent Spring 13 . This brought home the problems that could be associated with indiscriminate use of pesticides and paved the way for safer and more environmentally friendly products.
Research into pesticides continued and the 1970s and 1980s saw the introduction of the world’s greatest selling herbicide, glyphosate, the low use rate sulfonylurea and imidazolinone (imi) herbicides, as well as dinitroanilines and the aryloxyphenoxypropionate (fop) and cyclohexanediones (dim) families. For insecticides there was the synthesis of a 3 rd generation of pyrethroids, the introduction of avermectins, benzoylureas and BT (Bacillus thuringiensis) as a spray treatment. This period also saw the introduction of the triazole, morpholine, imidazole, pyrimidine and dicarboxamide families of fungicides. As many of the agrochemicals introduced at this time had a single mode of action, thus making them more selective, problems with resistance occurred and management strategies were introduced to combat this negative effect.
In the 1990s research activities concentrated on finding new members of existing families which have greater selectivity and better environmental and toxicological profiles. In addition new families of agrochemicals have been introduced to the market such as the triazolopyrimidine, triketone and isoxazole herbicides, the strobilurin and azolone fungicides and chloronicotinyl, spinosyn, fiprole and diacylhydrazine insectides. Many of the new agrochemicals can be used at grams rather than the kilograms per hectare.
New insecticide 14 and fungicide 15 chemistry has allowed better resistance management and improved selectivity This period also saw the refinement of mature products in terms of use patterns with the introduction of newer and more user-friendly and environmentally safe formulations 9 . Integrated pest management systems, which use all available pest control techniques in order to discourage the development of pest populations and reduce the use of pesticides and other interventions to levels that are economically justified, have also contributed to reducing pesticide use 16 .
Today the pest management toolbox has expanded to include use of genetically engineered crops designed to produce their own insecticides or exhibit resistance to broad spectrum herbicide products or pests. These include herbicide tolerant crops like soybeans, corn, canola and cotton and varieties of corn and cotton resistant to corn borer and bollworm respectively 9 . In addition the use of Integrated Pest Management (IPM) systems which discourage the development of pest populations and reduce the use of agrochemicals have also become more widespread. These changes have altered the nature of pest control and have the potential to reduce and/or change the nature of agrochemicals used.
1. Impetus for sowing and the beginning of agriculture: Ground collecting of wild cereals M.E. Kislev, E. Weiss and A. Hartmann, Proceedings of the National Academy of Sciences, 101 (9) 2692-2694 (2004)
2. Primal Seeds, Origin of Agriculture
3. Economic Benefits of Pest Management R. Peshin, Encyclopedia of Pest Management, pages 224-227, Pub. Marcel Dekker, 2002