Ulusal Sekreter Normandiya Gazileri Derneği (NVA) George Batts ile röportaj. https://www.youtube.com/watch?v=JwQM4VfftME
NVA Kasım 2014'te dağılacak. Bu röportaj D-DAY'in 70. resmi yıldönümünden bir gün sonra yapıldı. George bana Normandiya'da bulunan dünya liderleriyle olan deneyimlerini anlatıyor. D-DAY'i anmanın geleceği hakkındaki görüşü
Bu röportaj, özellikle Normandiya'ya yaptıkları son resmi seyahatte katılan tüm gazilere hediye olarak yaptığım bir DVD'nin (The Last Pilgrimage) bir parçası. NVA tüm bu gazilere bir kopya gönderecek.
Bu DVD'nin fragmanı: https://www.youtube.com/watch?v=heSsvUtlYAI
-
Bu hikaye George Batts ve Alastair Dutch tarafından yazılmıştır ve New York Times'da izniyle yayınlanmıştır. Back to Normandy
KENT, İngiltere - 6 Haziran 1944'te İngiltere'nin Newhaven kentinde muazzam bir asker gemisine bindiğimizde saatin kaç olduğu hakkında hiçbir fikrim yok ama karanlıktı. Birkaç saat sonra saldırı gemisine binmek için sıraya girme emri verildi - bizi sahile götürecek geminin yanına küçük tekneler bağlandı. Güvertede bir sıra halinde, içinde patlayıcılar, teneke şapka, dolu tüfek, dolu mühimmat paketleri ve daha fazla mühimmat içeren bir bandoleer içeren küçük bir paket vardı. Ana hikayeyi okumaya devam edin Hepimiz gergindik, ama kalıcı hatıralarımdan biri bir elimde bir kutu konserve sığır eti ve diğerinde kalın tereyağla kaplı bir parça ekmekle durup şöyle düşünüyor, "Öldürsem ve bu mahkum adamın son yemeği, keşke annemin evde yaptığı yemeklerden biri olsaydı. " (Anlaşıldığı üzere, yaklaşık dört aydır yediğim son ekmek parçasıydı - o andan itibaren sert bisküviydi.)
Kıyıdan yaklaşık dört mil uzakta olduğumuzda, güvertenin birkaç metre altına inen gemiye binmemiz emredildi. Bir hareketli desteden diğerine birer birer atlamak için sıraya girdik. 2014 Haziran'ında Normandiya'da George Batts'ın ana hikayesini okumaya devam edin, yukarıda, soldan ve 1944'te Bay Batts. The New York Times için Marie Liesse, solda; Yukarıda George Batts'ın izniyle. Deniz dalgalıydı, yaklaşık 16 fit yükselip alçalıyordu, daha küçük gemiyi geminin yanına getiriyordu ve sonra onları ulaşılamayacak bir yere götürüyordu, bu yüzden zıplamak ve en iyisini ummak için doğru zamanı değerlendirmek zorundaydık. Adamlarımızdan birkaçı yanlış değerlendirdi ve gövdeler arasında ezildi. Gemide olduğumuzda kıyıya çıktık. Herkes birkaç dakika içinde ölebileceğini biliyordu. Hepimizin dua ettiğinden eminim; Kesinlikle yaptım. Ve evi düşündüğümü hatırlıyorum: annem, babam ve kız kardeşim Marian ve kız arkadaşım Eileen ve birbirimizi bir daha asla göremeyebileceğimizi.
Gold Beach'te rampa indi ve eğitimimiz devraldı. Diğer adamları düşünmedim. Zaman yoktu; her şey kendini hayatta tutmakla ilgiliydi. Göğsümüze kadar gelen ve kıyıya doğru ilerleyen, sadece ıslandıkça ağırlaşan ekipmanlarla yüklü suya atladık. Kumsalda saklanacak şekilde koştuk. Almanlar, Le Hamel'deki evlerden sahil boyunca ateş ediyorlardı; kayıplar artıyordu. Deniz duvarına doğru kalktığımda geriye dönüp baktım ve her yerde, denizde ve sahilde ölü ve parçalanmış bedenler gördüm. Fransa'ya gelmiştim.
GEORGE ROBERT BATTS, Suzanna Zepmeisel ile röportaj yaptı
Not alan Fred Vogels:
George, onu Birleşik Krallık'taki evinde (Alastair Dutch ile birlikte) ziyaret ettiğimde bana hikayesini anlattı. "Keskin uçta hayat" adlı bir kitapta yayınlandı.
George, Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy tarafından kişisel olarak Şeref Nişanı.
Hikayesi:
İkinci Dünya Savaşı başladığında sadece 14 yaşındaydım ve İngiltere'nin güneydoğusundaki Sussex'te yaşıyordum. O tarihten itibaren benimki ve diğer tüm hayatlar tamamen değişti. Yiyecekler, tatlılar ve giysiler karneye bağlanmış ve pek çok eşya sadece kuponlarla elde edilebiliyordu. Gittiğimiz her yerde bir gaz maskesi taşımamız gerekiyordu ve birçok alan seyahat için kısıtlanmıştı. Alman hava saldırıları ve "Blitz" uykusuz geceler anlamına geliyordu ve eğitimim çoğunlukla Air Raid barınaklarında geçiyordu. Her zaman kendisinden daha kötü durumda biri olduğu için bu herkes tarafından kabul edildi. Hepimiz okul çocukları güçlerden birine katılmak istiyorduk - sanırım kahraman olmalıyız! Kraliyet Hava Kuvvetleri'ne uçuş görevlerinde katılmak amacıyla Ordu Savunma Eğitim Kolordusu'nun okul filomuna katıldım. Renk körü olduğum için tıpta başarısız oldum. Bana yer personeli görevleri teklif edildi, ancak bir titizlikle ordu için gönüllü oldum.
Böylece 18 Mart 1943'te on yedi buçuk yaşımdayken, bir Lancashire Alayı olan Preston'daki Fulwood Kışlası'na rapor vermem istendi. Bunu altı haftalık 'İlköğretim' takip etti ve sonra tam teşekküllü bir askerdim. Akla gelebilecek her türlü ticaretin, zanaatın ve eylemlere katılımın açıkça görüldüğü Kraliyet Mühendisleri Birliği'ne gönderildim.
İlk "Ayrıcalık" İznim - yedi tam gün ve Sussex'e evime tam bir kitle gittim, çamurla kaplı ve güzel görünmek ne olduğunu biliyor. Londra'yı yeraltından geçmek - Paddington'dan Victoria'ya - Yoğun saatlerde tam sette oldukça deneyim. Eve çok gururlu bir anne ve babanın yanına geldim.
Uygun olmayan, çamurlu ve yıkanmamış bir üniforma ile geldiğimde bir manzara görmüş olmalıyım. Eski bir Grenadier Muhafızı olan babam az önce 'Ne cehennem çetesi sensin?' Dedi ve hemen üniformamı, takımımı ve tüfeğimi temizledi ve pirinçlerimi parlattı - bir daha hiç bu kadar akıllı olduğumu sanmıyorum!
Birimim 'Birleşik Operasyonlar Eğitimi' için İskoçya'ya gönderildi, ancak bu sırada üç aydan fazla sürecek çok gelişmiş bir Özel Bölüm Kursuna gönüllü oldum. Bu, aşırı derecede tit olmayı, mayın döşemeyi, mayın tespiti ve temizlemeyi öğrenmeyi, bubi tuzaklarını kurmayı ve kaldırmayı, tüm silahların kullanımını vb. Gerektiriyordu. Genç yaşlarım için hepsi çok heyecan verici. Bu nedenle son derece eğitimli bir asker olarak bitirdim.
Buradan, 'Kombine Operasyonlar' ile daha fazla eğitim, plan ve benzeri. Nerede biteceğini çok az fark ettik ama çok geçmeden öğrendik! Sonunda güney sahiline gönderildik ve işgal günü gelene kadar çadırlarda kaldık.
2 Mayıs hafta sonu eve gitmeyi başardım ve anneme söylentilerin taşındığımıza dair söylentiler olduğunu söyledim_ Annem Cumartesi öğleden sonra beni Horsham'a, fotoğrafımı çekmek için Copnalls'a sürükledi - belli ki `` aksiyona '' girdiğimi düşünerek Ölebileceğimi!
Kanalı geçmek için bir Çıkarma Gemisi Piyade [LSI] gemisine bindik ve ardından yolculuğun son birkaç mili için bir Saldırı Çıkarma Gemisine [ALC] transfer olduk. ALC dalgalanma ile aşağı yukarı yükseliyordu ve biz halat ağını tahtaya indirdik. Tekne olağanüstü sayıda ayak yukarı ve aşağı yükseliyordu, bu yüzden sadece zıpladık ve en iyisini umduk. Hala kıyıdan 4 ila 5 mil uzaktaydık ve gemide yaklaşık 30 adam saydık.
Sonsuz hafızam, bir elinde bir kutu konserve sığır eti, diğer yanda büyük bir parça ekmek ve yaklaşık yarım inç tereyağı ile Assault Craft'a binmeyi bekliyor. Hala sığır konservesini seviyorum. 'Öldürüleceğim ve bu benim son yemeğim' diye düşünüyordum. Görünüşe göre bu, dört aydır yediğim son ekmek.
Le Hamel'de 'Gold Beach'e indim ve sahildeki hikayeler, sahneler ve durumlar birçok kitapta ve raporda iyi bir şekilde anlatıldı ve tekrar etmeye gerek olmadığını hissediyorum. Söylemem yeterli, ben şanslılardan biriydim. Bir Liman işletme Şirketinde olduğum için işimiz tüm mağazaları, yiyecekleri, cephaneleri ve malzemeleri boşaltmaktı. Bu, ilk başta esas olarak DUKW ile yapıldı, ancak 'Dut Limanı' tamamlanır tamamlanmaz, ondan ameliyat ettik.
Böylece bir Savaş Tiyatrosunda gerekli olan her şeyi boşalttık. Birlikler buraya indi ve bir dizi araç her zaman limana girip çıkıyordu. Yaralıları taşıyan ambulanslar, onları İngiltere'ye geri götürmek için doğrudan Hastane gemilerine geldi - Savaş Esirleri de. Liman harika ve etkili bir yapıydı ve gerekli olan her şeyin sürekli olarak tedarik edilmesini sağlamayı başardı. Garip bir Alman uçağı geçmeye çalışıyordu ama asıl savaş devam etti.
"Mulbery" de 12 saatlik vardiyalar ve çift kişilik kampımızda nöbetçi görevler vardı. Başlangıçta asıl endişe Alman keskin nişancılardı. Tuvalete tahta veya benzeri bir yerde giderken pantolonum aşağıdayken bir keskin nişancı tarafından vurulduğum için her zaman endişelendiğimi hatırlıyorum!
19 Haziran'daki fırtına korkutucu bir deneyimdi, ancak 'Dut' hasar görmüş olmasına rağmen kısa süre sonra işe döndük.
Sonunda 'Dut Harbour' kullanışlılığını geride bıraktı ve Ekim ayında birliğim Fransa'nın ötesine taşınmaya başladı, sonunda °
Oostende, Anvers ve Bruges limanlarını aynı amaçla kullandığımız Belçika'ya vardık.
1945 Nisan'ının ortalarında birliğim İngiltere'ye geri gönderildi ve burada Malaya'nın işgali için Uzak Doğu'ya taşınmaya hazırlandık. Oldukça uzun bir yolculuk - Biscay Körfezi zorlu, Akdeniz güzel, Süveyş Kanalı ilginç, Hint Okyanusu çok sert ve gemideki hayat sıkıcı olsa da dinlendirici.
Bombay'a varmak yeni bir deneyimdi, hava sıcak ve nemliydi ve piyasaya sürülen sözde tropikal set görülmeye değerdi. Gömleklerim yaklaşık üç beden çok büyüktü; 1914 öncesi vintage şortlar ve bacakları gün boyu yukarı ve gece aşağı dönük! Hepimizin farklı görünümlü Haki eşyaları vardı ve hiçbiri uymuyordu. İngiliz Ordusu'nun bir savaş biriminden ziyade mutlak bir darmadağınık göründük.
6 Haziran 1945'te bir asker gemisine bindik ve yaklaşık 34 gün sonra Bombay'a vardık ve burada yeniden bir istila için seferber edildi. Fermuar Operasyonu'nun bir parçası olarak, Port Dickson'a inmek üzere bir ticari gemiden ayrıldık. Yolculuğumuz bizi o zaman Malakka Boğazı'ndan geçirecekti. Bu sadece birkaç mil genişliğindedir ve o sırada her iki taraf da Japonlar tarafından tutulmuştu. Hayatta kalamayacağımıza ikna olmuştuk.
Ancak Atom Bombaları atıldı ve Japonya teslim oldu. Böylece Savaş Esirlerini korumak ve sonunda Singapur'daki rıhtımları işletmek için kullanılmaya başladık.
Birkaç ay sonra, hayat çok katlanılabilir hale geldi ama oradaki sorunla başa çıkmak için Java'ya fırlatıldık ve sonunda bölgeyi Hollandalılara teslim ettik. Singapur'a ve birkaç ay sonra her askerin hırsı - eve gitmek ve ailelerimizle birlikte yaşamı sona erdirmek.
Sonunda Southampton'a vardık, karaya indik ve hemen eve döndüğünü varsaydık. Ama hayır! İlk şey, bazılarımızın arandığı gümrüklerden geçmekti. Birkaç çift naylon çorap için on yedi şilin vergisi ödemek zorunda kaldım! Gümrük Ofisi çok özür diledi, ancak yine de ödemede ısrar etti, bu dört yıldan fazla bir süredir uzakta olmasına rağmen. Paranın olmaması bir arkadaştan borç almak anlamına geliyordu!
Böylece hoşgeldin ev sahibi Oradan Aldershot'taki lnkerman Kışlası'na "demob" için, eski "üç tonluk" taşındı. Yolculuk yaklaşık altmış dakika olmalıydı, Polonyalı sürücüler bu sürenin yarısında yaptı. Şimdiye kadar başardığımı ve her şeyin burada ve şimdi biteceğini düşünmeye devam ettim!
Takım elbise, şapka, ayakkabı ve yağmurluk, son maaş ve seyahat izni verildi. İçinde bulunduğumuz kiti iade etmemiz gerekiyordu. Böylece hizmetim 4 Temmuz 1948'de sona erdi - ama ben Rezerv'de kaldım.
Neredeyse beş yıldır uzaktaydım, birçok ülkede bulundum, harikulade ve diğerleri o kadar dehşet verici manzaralar görmüştüm ki, hiç yaşamamalı ve yaşam boyu sürmemeli. Pek çok arkadaş edindim, birçok arkadaşımı kaybettim, sonsuza dek sizinle birlikte kalan ve açıklanamayan yoldaşlık yaşadım, gelecek nesillerin bizim yaptığımız gibi gençliklerini kaybetmemesi ve bu kadar çok kişinin yaptığı fedakarlıkların bitmemesi umuduyla kararlılıkla boşuna.
Evi bir okul çocuğundan başka bir şey bırakmamıştım ama çok tecrübeli, yetişkin bir adamı, birçok arkadaşımı ve yoldaşı kaybetmiş olarak geri verdim.