Kapalı Alan Korkusu Nedir?
Kapalı alan korkusu sınırlı alanlardan korkmak ve kaçınmaktır. Özellikle, tuzağa düşmekten (kapalı alanda) ve tuzağa düştüklerinde olabilecekleri kontrol edememekten veya kaçamamaktan, orada unutulup terk edilmekten korkulmaktadır. Fobi, bir birey küçük ve kapalı alanlardan kaçınmaya başladığında, “korkunç bir şey olacağına” inanarak gelişir. Kişinin küçük bir alana girmesi gerekiyorsa, ağız kuruluğu, terli avuç içi, mide bulantısı, titrek bacaklar, kafadaki baskı, çok sıcak veya soğuk hissetme gibi fiziksel panik belirtileri yaşar. Düşünme dağınık hale gelir ya da tek bir düşünceye indirgenir – ‘Çıkmam lazım’. Duygusal olarak, kişi büyük korku hisseder ve dehşet ve kıyamet duygusu vardır.
Kapalı alan korkusu, yakın zamana kadar fobi literatüründe nadiren vurgulanmaktaydı, ancak bu zayıflatıcı deneyim nüfusun yaklaşık% 10’unu etkilemektedir. Klostrofobi bir sakatlık olmamakla birlikte, çalışma seçeneklerini, kariyer gelişimini, boş zamanları, binalara erişimi ve ulaşım şekillerini sınırlama açısından derinden sakatlık olarak deneyimlenebilir ve hem kişisel hem de profesyonel ilişkileri olumsuz yönde etkileyebilir. Klostrofobik zorluklar utanç ve depresyon duygularına yol açabilir ve özgüven ve benlik saygısına zarar verebilir.
Klostrofobi neden olur?
İlk olarak, klostrofobi yaşayan birçok kişi, kaygılarını tetikleyen tek bir olaya işaret edebilir (bir asansörde sıkışıp kalması,vb.). Yaşadıkları travmanın normal başa çıkma mekanizmalarını ezmesi yerine parmağındaki bir kıymık gibi farkındalıklarında kilitli kalması muhtemeldir. Daha sonra yeni küçük veya kapalı alanların kendilerini son derece endişeli hissettiklerini ve kaçınma yolunda başladığını fark ederler. Travma yaşayan herkes bir fobi geliştirmez, bu nedenle stres veya empatik ve uygun destek eksikliği gibi diğer faktörlerin de mevcut olması muhtemeldir.
İkincisi, bazı insanlar belirli bir hafıza ya da ilişki olmadan ‘Benim için her zaman böyle olmuştur’ hissine sahiptir. Bazı terapistler doğum travmasının klostrofobiyi tetikleyebileceğine (örneğin doğumla ilgili zorluklar, kordonun boynuna sarılması vb.). Burada alternatif bir açıklama, eğer kişinin ebeveynleri klostrofobi yaşarsa, bebek ve sonra büyüyen çocuk kaygılarını onlardan öğrenmesidir. Bir ebeveynin kaygısına veya ajitasyonuna tanık olup çaresiz ve korkmuş hissettiğini açıkça hatırlayan insanlar vardır. Sonraki yıllarda, küçük alanlar, çocukken sahip oldukları yönetilmesi zor duyguların yanı sıra ebeveynlerinin gördükleri duygularla ilişkilendirilir. Endişeli ebeveyn, çocuğun klostrofobik korkunun gerçekliğini test etmesini engelleyebilir ve çocuğa kendi güvenlerini geliştirme fırsatı vermez.
Kadınlar genellikle çocuklarının doğumundan sonra ilk kez klostrofobi yaşadıklarını bildirmektedir. Bunun nedeni, bakım veren biri olarak, annenin potansiyel çevresel tehlikelere karşı çok hassas hale gelmesi ve sadece çocuklarının refahı hakkında değil, aynı zamanda ona bir şey olursa çocuğa ne olacağı konusunda endişe duyması olabilir.
Dördüncü bir grup, hayatlarında başka bir zorluğun ortaya çıktığı, örneğin bir yas, evlilik zorlukları veya işten çıkarılma gibi endişeler geliştirmiş olabilir. Klostrofobik korkularıyla yüzleşirlerse, diğer ihtiyaçları veya çatışmaları ne olursa olsun daha açık hale gelecektir ve diğer sorunlarını çözerse, klostrofobi kendi kendine kaybolabilir.
Son olarak, daha genel bir anksiyete bozukluğu yaşayan insanlar kaçınma onların ana stretejisiyse bu durumu yaşayabilir.
Nasıl Tedavi Edilir
Yaklaşımlar veya yaklaşımlar hakkında bilgi eksikliği, klostrofobi yaşayan kişilerin yardım aramasını engellemiş olabilir, ancak hassas ve uygun yardımla tamamen aşılabilir. Çok çeşitli terapi ve kendi kendine yardım seçenekleri vardır: herkes için tek bir yaklaşım işe yaramaz. Herhangi bir terapideki çalışma, kaçınmayı bırakmak ve klostrofobik korku ile uğraşmaya başlamak olacaktır.
Sanal gerçeklik terapisi kapalı alan korkusunun ve dolayısıyla yüzleştirmenin kolaylıkla uygulanabildiği etkin bir yöntemdir.