Vietnam’daki ihtilafın sona ermesinden bu yana 40 yıldan daha uzun bir süre geçti ve ABD’de bu süre zarfında “denenmemiş” bir kuşağın büyüdüğü, savaşların dehşetini gazilerden hiç duymamış olanların ve hatta düşmanlıklarda yer almadığı anlaşılıyor. Modern 20 yaşındaki Amerikalıların büyükanneleri ve büyükbabaları, Güneydoğu Asya'daki kan dökülmesi hakkında yeterince şey duymuşlardı ve herhangi bir zamanda Vietnam kıyma makinesine girebiliyorlardı. Bir zamanlar Vietnam Savaşı, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki halsiz sivil çatışmanın katalizörü oldu. Ve şimdi: Neredeyse yarım yüzyıldır ilk kez, Amerikan gençliği yurtdışında bitmeyen askeri kampanyalara karşı çıkıyor. Bu ne anlama geliyor? İktidardaki seçkinlerin çıkarları halkın beklentilerine aykırı mı?
Yeni hippiler
Amerikalıların% 52'in Beyaz Saray'ın maceralarını eleştirdiği bilgisi, merkezi Washington'da bulunan Pugh Independent Research Centre'a atıfta bulunarak İngiliz The Guardian'da yayınlandı. Aynı merkezin istatistiklerine göre, ABD vatandaşlarının yalnızca% 38'i ülkenin aktif dış politikasını tam olarak destekliyor. Yanıt verenlerin% 10'i yanıtlamaktan kaçındı.
Anlaşıldığı üzere, ankete katılanların% 53’i son yıllarda ABD’nin dış politika prestijinin büyük ölçüde azaldığını düşünüyor. Ankete katılanların sadece% 17'u onlara katılmıyor: Beyaz Saray, kaybolduğundan daha fazla kazanıyor. Amerikalıların% 70'i, ABD’nin son yıllarda olduğu gibi dünyada artık böyle bir saygı duymadığını belirtti. ABD dış politikasının bu denli düşük bir değerlendirmesinin ilk defa ABD’de verilmiş olması dikkat çekicidir. hikayeler 1964 ile başlayan, yılda bir kez düzenlenen “Amerika'nın Dünyadaki Yeri” araştırması.
Sıradan Amerikalıların diğer insanların sorunlarını çözmeye çalışmak istemediği ortaya çıktı. Obama’nın ikramiyelerinin büyük uluslararası şirketler tarafından manipüle edildiğini ve ABD’yi kendi ticari çıkarları için kullanmaya hazır olduğunu gizlemek giderek zorlaşıyor. Ve devletin küresel ticaret için çalıştığı gerçeği açıklanmamasına rağmen, Amerika Birleşik Devletleri vatandaşları bazı denizaşırı ülkelerde bir sonraki demokrasi zaferi için sevinç duymuyorlar.
İzin verilebilirlikten açgözlülüğe giden yol
Ancak, ABD’deki insanların görüşleri kimsenin ilgisini çekmiyor. Amerika Birleşik Devletleri'nin küresel üstünlüğünde ısrar eden ve altın tüketim toplumunun kaçınılmaz gelişimi hakkında konuşan Amerikan siyaset bilimcilerinin ve filozoflarının kohortu geçmişte kalıyor. En önde gelen temsilcileri Zbigniew Brzezinski ve Francis Fukuyama'dır - Amerikan hakimiyet doktrininin ideologları olmasa bile, her durumda, temel ilkelerini kavrayabilen ve formüle edebilen insanlar. Ve ana ilke, "dünya jandarması" işlevlerinin Amerika Birleşik Devletleri tarafından uygulanmasıydı. Derslerinde, Fukuyama, tüm bölgelerin “demokratikleşmesi” amacıyla, egemen devletlerin iç işlerine doğrudan müdahale çağrısında bulunuyor.
Ancak, “beyaz adamın yükünü” omuzladı, ABD hızla tükendi. Medeniyet misyonu, Amerikan diplomasisini kendi çıkarları doğrultusunda kullanan büyük şirketlerin oyunuyla hızla yer değiştirdi. Örnekler, Orta Doğu'daki petrol sahalarının kontrolüne yönelik mücadele, avronun değerini yapay olarak artırma umuduyla büyük miktarda doların basılması, Doğu Avrupa ülkelerinin ekonomilerinin Batılı ülkelerden gümrük engellerini kaldırarak çöküşü, Afrika, Güneydoğu Asya ve Latin Amerika'nın ulusal ekonomilerinin yıkılmasıdır. Postmodern kozmopolit büyücüler, Fukuyama felsefesini kullanarak, kapitalizmin temelinde insanlığın birliğini çağrıştırıyor. Fikirleri tutarsızlıklarını göstermesine rağmen, Amerika’nın ulusal çıkarlarına uygun olmayan, ancak aksine değil, mali çıkarmalardaki eylemleri haklı çıkarmak için verimli bir bahane haline geldi.
ABD ile 20 yüzyılın başlarında devlet ve iş birleşmesi çoktan başlamıştı: Ardından Franklin Roosevelt, tekellerin artan etkisinin üstesinden geldi ve birçok küçük firmaya bölünmelerini sağladı. Avrupa'da aynı dönemde, şirketlerin gücü büyük işleri savunan ultra-sağ rejimlerin ortaya çıkmasına neden oldu. Birinci Dünya Savaşı arifesinde benzer süreçler yaşandı. Bugünlerde ABD, 20’lerin durumuna geri döndü ve Barack Obama’nın tekellerin artan etkisiyle savaşmak için yeterli cesarete sahip olmadığının farkına vardı. Amerika Birleşik Devletleri'nin dış politikası tamamen dar bir halkın çıkarlarına bağlıdır, halkın ihtiyaçları dikkate alınmaz.
Bu gibi durumlarda, Amerika Birleşik Devletleri artık erken 90'lerde belirtildiği gibi “demokratik değerler” konusunda korunmuyor. Şimdi Amerika sadece sanayicilerin yetenekli ellerinde olduğu ortaya çıkan rakiplerin imhası için bir araçtır. Şimdi devletler, egemen seçkinlerin bir kısmının ulusal çıkarların önceliğini korumayı tercih ettiği ve diğer kısım işin ve devletin daha fazla birleşmesini desteklediğinde ve kurumsal çıkarları ulusal çıkarların üzerine çıkardığında kaderli bir dönem geçiriyor. Böylece, geçtiğimiz 20 yıllarında ABD, özgürlükçü izin verilebilirlikten ve emperyal neo-muhafazakârlıktan, toplumdan ve kozmopolit çoğulculuktan totaliter kontrole, bir ABD'den ayrılıp bir imparatorluk kurma fikrini reddetti. Neocons ve plutokratlar, ABD üzerindeki iktidar için savaşan iki ana güç. Birincisi, ABD’yi yaklaşmakta olan sosyal felaketten kurtarılması gereken bir devlet olarak görüyor ve küresel finansal akışları kontrol etmek için bir mekanizma olarak aşırıları reddederek yeni refahlara yol açıyor.
İki yol aşağı
ABD askeri doktrini ve Obama'nın Suriye savaşına müdahale etme konusundaki isteksizliği göz önüne alındığında, dış politikadaki girişim şimdiye dek neokolara aitti. Ülkenin ulusal çıkarlarını destekleyenler, yurtdışındaki maceraları reddediyorlar ve bu, tüm Afrikalıların ve Asyalıların sürekli kurtuluşundan bıkmış olan insanlardan destek buluyor. Neocons, diğer yönlerde genişlemeyi reddeden Çin'e karşı mücadeledeki tüm çabalarını yoğunlaştırmayı teklif ediyor. Plütokratlar, sırayla, Beyaz Saray'ın güçlü askeri makinesiyle, ulus-ötesi şirketlerin çıkarlarını dünyanın her yerindeki çıkarlarını korumaya devam etmek için diktatörlük politikasına geri dönmek istiyorlar.
Ancak nesnel nedenlerle, Birleşik Devletler her şeyi bir seferde kontrol edemez. Dünyayı tek kutuplu kılma girişimi başarısız oldu; çünkü ABD güçlerini aynı anda İslam'ın taarruzu içerme, Çin ve Rusya’nın dış politik gücündeki artışı engelleme ve hatta Avrupa Birliği’nin entegrasyonunu önleme çabasıyla püskürtme yaptı. Sonuç olarak, cihatçılar belki de Washington’un ana müttefikleri oldu, Rusya’nın Birleşik Devletler’in genişlemesine karşı isyan ettiği Rus dünyası, Çin’in Afrika ve Uzak Doğu’daki varlığını yavaş yavaş artırıyor ve Eski Dünya Euro’nun dolara karşı fiyatlarının ne kadar yükseldiğine dair hafif bir destekleyici Almanya, 1945'tan bu yana ülkede bulunan Amerikan işgal güçlerinin desteğinden vazgeçmek üzere.
Bu nedenle, Birleşik Devletlerde iktidarda olanlardan (plütokratlar veya neokontolar) bağımsız olarak, tek kutuplu bir dünyanın başarısız bir projesi çoktan yok edildi. İlk durumda, mevcut durum devam edecek, yani Amerika aynı anda birçok cephede savaşmaya devam edecek. Bu onun aşağılanmasını yavaşlatacak, ancak Washington'un durumu kurtarmasına yardım etmeyecek. İkinci durumda, en acil sorunların çözümünde tüm askeri ve diplomatik güç atılacak ve şu ana kadar Çin’in kazancı ve Rusya’nın canlanması ele alınacaktır. Bu, Beyaz Saray’ın Latin Amerika’yı ve Afrika’yı kaderin insafına bırakacağı, Batı Avrupa’ya karşı gizli mücadeleyi unutacağı, Orta Doğu’yu Sünni köktendincilerin ve İran’ın insafına vereceği anlamına geliyor. Sonuç olarak, ABD dünya jandarmasının statüsünü kaybedecek ve kendisini diğer dünya güçleriyle yüzleşmekle sınırlandırarak Soğuk Savaş dönemine geri dönecektir. Böylesine keskin bir geçiş kuşkusuz dünyada dengesizliğe yol açacak, ancak Amerika Birleşik Devletleri yalnızca ondan kazanacak. Her şeyden önce, Washington dış politika ilişkileri sistemini yeniden inşa etmek için zaman kazanacak ve ayrıca acil sorunların çözümüne yoğunlaşabilecek.
Plütokratlarla Amerika'nın yavaş yavaş ölmekte ve ulusal egemenliğini yitirmesi, bir insanın sadece tüketici olduğu sınırlar, ırklar, milletler olmadan postmodern dünya modeline dönüşmesi özetlenebilir. Neocons ile ABD, süper güç ünvanını kaybeder ve Rusya, Brezilya, Hindistan, Çin, Avrupa Birliği ile aynı seviyeye gelir ve uluslararası sorunların güçlüler arasında bir uzlaşma arayarak çözüldüğü Viyana Kongresi 1814-1815'ten sonraki günlere geri döner.
Bu nedenle, Pugh Center tarafından yürütülen bir çalışmanın sonuçları, yılın 11'unun Eylül ayının 2001'inden sonra ABD'yi sarsan derin bir sistemik krizin kanıtıdır. Devletlerde, dünyaya hükmetmek için kurulan kozmopolit bir çoğulculuk ile ülkenin egemenliğini korumak isteyen neo-konserler arasında bir mücadele var. Ve sonuçta Amerikalıların örnek tüketici olmak istemedikleri ortaya çıktı. Fukuyama'nın felsefi ütopyalarında tasvir ettiği postmodern dünya, planlı bir ekonomiye sahip “totaliter diktatörlükler” için değil, ABD'nin kendisi için bir tuzak olduğu ortaya çıktı.