Kontrbas, yaygın olarak Batı klasik müziğinde, senfoni orkestralarının ve daha küçük dize gruplarının yaylı bölümünün standart bir çalgısı olarak kullanılır. Ayrıca, caz, blues , rock and roll, psiko, rockabilly ve bluegrass gibi diğer türlerde de kullanılır. Diğer birçok telli çalgıda olduğu gibi, çift bas bir yayla (arco) veya tellerin toplanmasıyla (pizzicato) çalınır.
Bu enstrümanı çalan kişiye basçı, kontrbas veya bas gitarist denir.
Cihazın adı, iki kat daha büyük olması gerçeğinden elde edilmiştir. Çünkü çello veya kontrbas aslen alt viyolonsel bir parçanın oktavını iki katına çıkarmaktadır. Ayrıca, isminin bir keman çalgı ailesi mirasından geldiği, bunun standart bas viola da gambadan daha düşük ayarlandığı bilinmektedir. Bu ad ayrıca, çift basın sondaj sesinin, bas notalarının altında bir oktav olduğu gerçeğini ifade eder. Kontrbas adı, enstrümanın İtalyan ismi Contrabbasso’dan gelmektedir. Klasik sanatçılar arasındaki enstrüman için diğer terimler, telli bas, bas viol veya basitçe bastır. Caz müzisyenleri genellikle elektrik bas gitarlardan ayırmak için akustik bas diyorlar. Özellikle folklor ve bluegrass müziğinde kullanıldığında, enstrümana dik bir bas, stand-up bas, bas keman, doghouse bas, dog-house, boğa keman, hoss bas veya bunkhouse bas olarak da adlandırılabilir.
Kontrbas ailesinin enstrümanlarının aksine kontrbas tasarımı hiç bir zaman tam olarak standartlaştırılmamıştır.
Genel olarak kontrbasın tasarım anahat şeklinde iki önemli yaklaşım vardır, bunlar keman formu ve gamba şeklidir. Busetto şekli (ve çok nadiren gitar veya armut şekli) adı verilen üçüncü daha az yaygın bir tasarım da kullanılabilmektedir. Enstrümanın arkası yuvarlak, oyuk kemanınkine benzer şekilde oyulmuştur.
Kontrbas, keman ailesinin üyelerine benzeyen, köprü, delikler, kuyruk parçası ve kaydırma gibi birçok parçaya sahiptir. Keman ailesinin geri kalanından farklı olarak, kontrbaslar kısmen keman çalgılar ailesinden, özellikle de keman ailesinin bas üyesi olan keman çalgılarından türetilmiş sayılabilir.
Kontrabaslar aynı zamanda keman ailesinin üyelerinden farklı olarak omuzların (bazen) eğimli olması, sırtının genellikle açılı olması (hem cihaza daha kolay erişim sağlamak için) akort yapılabilmesi için gereklidir. Tasarımda standardizasyon eksikliği bir kontrbasın ses çıkarması ve diğerinden çok farklı görünmesi anlamına gelir.
Kontrbasın sesi ve tonu, perdelenmiş bas gitardan farklıdır ve bir çelloya benzer. Kontrbas telleri doğrudan ahşap klavyedeki parmak tarafından durdurulur. Bu, ipin durma konumuna yakın olan klavyeye doğru vızıltı yapma eğilimindedir. Perdeli bas gitarının telleri metal perdelerin yardımı ile durdurulur ve genel olarak vızıltı çıkması engellenir. Ayrıca, çift bas, toplanmış veya yaylanmış tellerin tonunu seçici olarak yükselten içi boş bir gövdeye sahip olan akustik bir enstrümandır. Buna karşılık, bas gitarları genellikle masif ahşap bir gövdeyle yapılır ve ses, karakteristik tonuna ilave olan manyetik alıcılar tarafından “algılanan” tellerin titreşiminin elektronik olarak güçlendirilmesiyle üretilir.
Kontrbas yapımı, kemanlara en yakın olanıdır, ancak viyola da gamba ailesinin en büyük ve en düşük üyesi olan kemanla (kelimenin tam anlamıyla “büyük keman”) bazı belirgin benzerlikleri vardır. Bununla birlikte, kemanın aksine, çift basın klavyesi perdahsızdır ve çift bas daha az dizeye sahiptir (bazı örneklerde beş veya dört olmasına rağmen, çoğu keman gibi keman genellikle altı dizeye sahiptir).
Kontrbas ve keman ailesinin diğer üyeleri arasındaki önemli bir ayrım, pegboxun yapımıdır. Kullanım sırasındaki sürtünmeyi brüte indirgiyen ayarlamaları için mandallı kontrbas makine kafası vardır. Bu kafa ince ayarlayıcıları gereksiz kılar. Kontrbasın dibinde, zeminde duran, uç uç adı verilen metal bir başak vardır. Bu uç, cihazın büyüklüğü nedeniyle genellikle çellodan daha sağlamdır.
Soundpost ve bas çubuğu, iç yapının bileşenleridir. En sık kullanılan malzemeler akçaağaç (sırt, boyun, kaburgalar), ladin (üstte) ve abanozdur (klavye, kuyruk parçası). Bunun istisnası, bazen kontrplak laminat üstleri ve sırtları olan blues, rockabilly veya bluegrass basçıları tarafından kullanılan çift baslardır.
Bugün, çoğu Avrupa’da bazı kompozit malzeme bazları bulunabilir. Müzik okullarında çok kullanılır veya mesela seyahat baskınları olarak neme ve ısıya çok dayanıklıdırlar. İp gerginliği ile yerinde tutulan ses direği, köprü, somun ve eyer hariç tüm parçalar birbirine yapıştırılmıştır. Tuning makineleri, pegbox’ın yanlarına ahşap vidalarla tutturulmuştur. Ayar makinesindeki anahtar bir ipi döndüren bir sonsuz dişli çarkı açan bir kurtçuk döndürür.
Tarihsel olarak, teller bağırsaktan yapılmıştır, ancak XX. yüzyıldan bu yana çelik, daha iyi oynanabilirliği nedeniyle bağırsakların yerini almıştır. Gut dizeleri günümüzde çoğunlukla tonlarını tercih eden bireysel oyuncular tarafından kullanılmaktadır. Barok topluluklarda sahne alan bazı basistler, 1600’lerde ve 1700’lerin başında bestelenen müzik için daha uygun, daha hafif, “daha sıcak” bir ton elde etmek için bağırsak telleri kullanıyorlardı. Ek olarak, rockabillydeki basistler, geleneksel blues grupları ve bluegrass Gruplar genellikle bağırsak dizgileri kullanırlardı, çünkü pizzicato (koparılmış) çalınırken, 1940’larda ve 1950’lerde kaydedilen seslere daha iyi yaklaşan “kıvrımlı”, daha koyu bir ton üretebiliyorlardı. Rockabilly ve bluegrass basçıları aynı zamanda bağırsakları da tercih ederlerdi çünkü “tokat” dik bas stili (tellerin perçinli bir şekilde tokatlanır ve klavyeye tıklatılır), çelik tellere göre daha kolaydır.
Gut telleri nem ve sıcaklık değişimlerine karşı daha hassastır ve çelik tellerden çok daha kolay kırılırlar. Bağırsaktan çeliğe geçiş, cihazın çalma tekniğini son yüz yıl boyunca da etkilemiştir, çünkü çelik tellerle oynamak tellerin klavyeye daha yakın kurulmasına izin verir ve ayrıca çelik alaşım sayesinde, tellerin üzerinde daha yüksek konumlarda çalınabilir.
İkili bas genellikle, tümü beşinci olarak ayarlanmış olan orkestra dize ailesinin diğer üyelerinin aksine, dördüncü olarak ayarlanır. Bu, çok uzun bir parmak gerginliğini önler (“uzatma” olarak bilinir). Modern çift baslar genellikle ayarlanmış (düşük ila yüksek) EADG’dir. En düşük dizi E’ye ayarlanmıştır (modern bir piyanonun en düşük E değeriyle aynı aralık , yaklaşık 41 Hz), orta C’nin neredeyse 3 oktavıdır ve en yüksek dizi G, bir oktav ve orta C’nin dördüncü altında (yaklaşık 98Hz) ayarlanmıştır.
XVI. ile XX. yüzyılın başlarına kadar kafa karıştırıcı olarak adlandırılan aletlerde çeşitli ayarlamalar ve dizi sayıları kullanıldı; bu süre zarfında yukarıda belirtilen dört telli ayar neredeyse evrensel hale geldi. Klasik repertuarın çoğunda, standart bir kontrbas aralığının altına düştüğünün belirtildiğinin notları vardır. Bazı basistler, orta C’nin altındaki üç oktavda B’ye ayarlanmış beşinci bir ip kullanır.
Düşük bir C Uzantısı
Dört telli çift baza sahip profesyonel bas çalgıcıları, bazen en düşük ipi düşük C’ye kadar uzatan düşük bir “C uzantısına” sahiptir, viyolonsel üzerindeki en düşük notanın altında bir oktav (daha nadir olarak, bu dize düşük olarak ayarlanabilir) vardır. Bu uzantı, basçı başı üzerine monte edilen, oyuncunun oynamak için mandalların üzerine geri dönmesini veya mekanik bir kol sistemi kullanmasını gerektiren fazladan bir klavye parçasıdır. Düşük “E” nin altındaki notlar Barok ve Klasik dönemdeki kontrbas bölümlerinde, kontrbas tipik olarak viyolonsel bölümün altında bir oktav iki katına çıktığında düzenli olarak görülür. Ayrıca, Romantik ve yirminci yüzyılda, Mahler ve Prokofiev gibi besteciler, özellikle düşük “E” nin altında notlar istediler.
Klasik solo çalgıda kontrbas genellikle bir ton daha yüksek ayarlanmıştır. Bu daha yüksek ayar “solo ayar” olarak adlandırılırken, normal ayar “orkestra ayarlaması” olarak bilinir. Tel gerginliği, solo ve orkestra ayarlaması arasında çok fazla farklılık gösterir ve genellikle daha hafif bir göstergeye sahip farklı bir dizi dizinin kullanılması gerekir. Bazen yayınlanan solo müzik, özellikle solo veya orkestra ayarlaması için düzenlenmiştir.
Bir çift basın en düşük notası 41.20 Hz’dir. E1 (standart dört telli baslarda) veya 30.87 hertz’de 5 tel kullanıldığında (B0) ve en yüksek notalarda neredeyse köprüdedir.
Pek çok kontrbas konçertosunda harmonik tonlar kullanılır. Doğal harmoniklerin (genellikle Giovanni Bottesini tarafından kullanılan bir teknik) ve bazen baş parmağın notayı durdurabildiği ve oktav veya diğer harmoniklerin ipi göreceli düğüm noktasından hafifçe dokunarak aktive ettiği zaman bazen “yanlış” harmoniklerin kullanılması bas menzili için önemlidir.
Yalnız bir oyuncu bu harmonikleri kullanarak enstrümanındaki bazı 5 veya 6 oktavı kaplayabilirken, çoğu orkestra müziğinde, çift bas parçaları nadiren 3 oktavı aşar.
İkili bas menzili büyük ölçüde standart bas notalarının altında kaldığından, oktavın daha yüksek olduğu belirtilmiştir (dolayısıyla yazılıdan daha düşük bir oktav çalar). Bu aktarma, cihazın üst menzilini notlandırırken aşırı defter çizgilerini önlemek için kullanılan tenor ve tiz notalarını okurken bile geçerlidir.
Çift bas gitaristlerin enstrümanı çalarken ayakta durma veya oturma seçeneği vardır. Ayakta dururken, çift bas yüksekliği ayarlanır (uç pimi ayarlanarak), oyuncu sağ elini yaya (arco) ya da koparma (pizzicato) ile kolayca köprüye yakın bir yere koyabilir. Kişisel görüşler değişmekle birlikte, sık sık son nokta ilk parmağı ilk ya da yarı konumda oyuncunun göz seviyesine göre ayarlayarak çalınabilir. Otururken, bir tabure (oyuncunun dikiş uzunluğu ile ölçülen) kullanılır. Geleneksel olarak ayakta durmak, solistler tarafından tercih edilmekle birlikte çoğu kişi oturmayı tercih ediyor.
Aletin üst sicilinde çalarken (orta C’nin altındaki G üstünde), oyuncu elini boynunun arkasından kaydırır ve parmağını baş parmağını kullanarak düzleştirir. Bu tekniğe başparmak pozisyonu denir ve aynı zamanda çelloda kullanılan bir tekniktir. Baş parmak pozisyonundayken, dördüncü parmak güvenilir bir ton elde etmek için çok kısa olduğundan dolayı dördüncü parmağın kullanımı üçüncü parmakla değiştirilir.
Kontrbas yayı iki farklı şekilde gelir. “Fransız” veya “üst el” yayı, orkestra yaylı çalgı ailesinin diğer üyeleri üzerinde kullanılan yay ile aynı şekilde ve uygulamada benzerken, “Alman” veya “Butler” yayı tipik olarak daha geniş ve daha kısa tutulur ve Sağ el kurbağayı gevşek bir yumrukla kavrar. Bu iki yay, kolu hareket ettirmek ve teller üzerine kuvvet dağıtmak için farklı seçenekler sağlar. Fransız yay, elin yayı tuttuğu açı nedeniyle manevra kabiliyetine sahip ve çalgıcıya yayın daha iyi kontrol edilmesini sağlar. Alman yayının, oyuncunun daha fazla kol ağırlığı ve dolayısıyla ipler üzerinde daha fazla kuvvet uygulamasına izin verdiği iddia ediliyor. Bununla birlikte, ikisi arasındaki farklar, kendi yayını kullanma konusunda eğitilmiş uzman bir çalgıcı için çok azdır. Her iki yay da modern çalgıcılar tarafından kullanılıyor ve ikisi arasındaki seçim kişisel tercih meselesidir.
Alman yay Dragonetti, iki tasarımın en eskilerindendir. Yay ipliği kullanılmadan önce saçın gerginliğini korumak için, çalınan tüm telli çalgıların yaylarının o şekilde (çubuk ve saç arasındaki orta üç parmak) tutulması gerektiği zamandan itibaren bu yay stili kullanıldı. Alman yayının daha uzun boylu bir kurbağası vardır ve hurma ailesinin dik üyeleri için kullanılan avuç içi, yukarı doğru tutulur. Doğru şekilde tutulduğunda, başparmak çubuğun üstüne dayanır. İşaret parmağı ve orta parmaklar bir arada tutulur ve kurbağanın sopayla birleştiği noktada yayı destekler. Küçük parmak kurbağayı alttan, halka parmağını işaret parmağını ve orta parmakları destekler.
Fransız yay, XIX. yüzyıl virtüözü Giovanni Bottesini tarafından kabul edilene kadar yaygın değildi. Bu tarz, daha küçük telli aile araçlarının geleneksel yaylarına daha çok benzemektedir. Avuç içi bas tarafa bakacak şekilde el, oyuncunun yanında rahatça oturuyormuş gibi tutulur. Baş parmak, kurbağanın U-eğrisinin kenarında dururken, diğer parmaklar yayın diğer tarafına doğru uzanır. Çeşitli stiller parmakların ve başparmağın eğrisini dikte eder.
Pernambuco birçok oyuncu tarafından en iyi çubuk malzemesi olarak kabul edilir, ancak kıtlığı ve maliyeti nedeniyle, günümüzde daha az pahalı olan yaylarda diğer malzemeler kullanılmaktadır. Daha ucuz olan öğrenci fiyonkları, katı cam elyafından veya daha az değerli ahşap türlerinden imal edilebilir. Yılan ve karbon elyafı da çeşitli farklı nitelikteki yaylarda kullanılır. Kontrbas yayının kurbağası, genellikle Snakewood bazı luthiers tarafından kullanılmasına rağmen, abanozdan yapılır. Tel sarma olan altın veya gümüş kaliteli yay içinde ve saç genellikle at kılı olduğu anlaşılmaktadır. En düşük kalitede öğrenci yaylarından bazılarında sentetik cam elyafı “saç” bulunur. Kontrbas yaylarının uzunluğu değişir, ancak ortalama olarak 24 “(70 cm) civarındadır.
Kontrbas yayı, beyaz veya siyah at kılı veya diğer yaylı çalgıların yaylarında kullanılan geleneksel beyaz at kılının aksine siyah beyaz (“tuz ve biber” olarak bilinir) kombinasyonu ile gerdirilir. Hafif pürüzlü siyah saçların, bazı çalgıcılar tarafından daha ağır olan telleri daha iyi “yakaladığına” inanılıyor; Benzer şekilde, bazı basçılar ve luthiers beyaz çeşitliliğiyle daha yumuşak bir ses üretmenin daha kolay olduğuna inanıyorlar.
Problemler
Gürültü: Cihazın boyutuna rağmen, öncelikle menzili çok düşük olduğu için nispeten sessizdir. Bas, orkestrada bir topluluk aracı olarak kullanıldığında, genellikle dört ile sekiz arasında basçı ile birlikte rol oynayacaktır. Caz ve blues ayarlarında, bas normalde güçlendirilir. Bas için solo bölümler yazarken, besteciler orkestrasyonun hafif olmasını sağlar, bu yüzden bası örtmez.
Beceri: Bas üzerinde performans, fiziksel olarak fazladan eforlu olabilir çünkü bas telleri, daha küçük telli bir enstrümandan daha büyük ve daha kalındır. Ayrıca, bas diğer telli enstrümanlardan çok daha büyük olduğundan, klavye üzerindeki notlar arasındaki boşluk daha büyüktür. Sonuç olarak, bas parçaları nispeten daha az hızlı geçişe, çift durdurmaya veya aralıktaki büyük sıçramalara sahiptir. Başparmak pozisyonu gibi oynama tekniklerinin artması ve daha hafif mastar dizileri kullanılması gibi baslara yapılan modifikasyonlar, bu sorunu bir dereceye kadar azaltmıştır.
Tonlama: Tüm perdahlanmamış yaylı çalgılarda olduğu gibi, sanatçılar doğru adımı elde etmek için parmaklarını tam olarak yerleştirmeyi öğrenmelidir. Bas, diğer telli enstrümanlardan daha büyük olduğu için, parmakların pozisyonları çok daha uzundur. Sonuç olarak, tonlama hataları olasılığını artıran daha fazla pozisyon değişimi gerekir. Ayrıca, daha küçük ellere sahip basçılar için, bas klavyesindeki perdeler arasındaki büyük boşluklar, özellikle notalar arasındaki boşlukların en büyük olduğu daha düşük aralıkta zor olabilir.
Boyut: Yakın zamana kadar, basların büyüklüğü yüzünden çocukların, ellerinin büyüklüğü ve boylarının 3/4 boyutlu bir enstrüman (en yaygın kullanılan boyut) çalmalarına izin verinceye kadar bas çalamayacağı anlamına geliyordu. 1990’lı ve 2000’li yıllarda, daha küçük yarım, çeyrek, sekizinci ve hatta on altıncı büyüklükteki enstrümanlar daha geniş bir alana yayıldı; bu, çocukların daha küçük yaşta başlayabileceği anlamına geliyordu. Bazı öğretmenlerin son derece genç öğrenciler için bas gitar teli bulunan çelloları kullandıkları bilinmektedir.
Ulaşım sorunları: Ahşabın üst ve yanlarının kırılganlığı ve ahşabın gövde sıcaklık ve nem değişikliklerine duyarlılığı ile birleştiği kontrbas, büyüklüğü taşınmasını ve saklanmasını zorlaştırabilir. Her ne kadar daha fazla hasara dayanıklı karbon fiber laminattan veya kontrplak laminattan yapılan çift bazlar mevcut olsa da, bunların klasik veya caz basçıları tarafından kullanılması daha az olasıdır.
Modern oyun stilleri: Popüler müzik türlerinde, enstrüman genellikle amplifikasyon ile çalınır ve neredeyse yalnızca , parmakların uçlarının tercih edildiği şekilde kullanıldığı bir tür pizzicato ile çalınır .
Geleneksel caz, salıncak, rockabilly ve psikolojik müzikte bazen tokat tarzında çalınır. Bu, tellerin bas hattının ana notaları arasındaki klavyeye karşı “tokatlandığı” kuvvetli bir pizzicato versiyonudur; Ana notalar normal olarak çalınır veya ipi klavyeden uzağa doğru çekerek ve serbest bırakarak, klavye dışına sıçrayarak, beklenen perdeye ek olarak belirgin bir vurmalı saldırı oluşturur. Tekniğin kullanımı genellikle yüksek oranda eşzamanlı ve sanal olan kayda değer tokat tarzı bas çalgıcıları, bazen bas çizgisinin notaları arasına iki, üç, dört ya da daha fazla tokat eklemektedir.
“Tokat tarzı”, 1970’li yıllardan itibaren “tokat ve pop” adı verilen bir tekniktir. Gelişimi ve bas tutma elin, ipe vurmak için kullanılan, tokatlama sesi çıkaran ancak notaya izin veren elektrik bas gitar çalgıcıları üzerinde önemli bir etkiye sahipti. Koparma ve koparma elinin işaret parmağı veya orta parmağı, ipi geriye çekmek için kullanılır; böylece, klavyeye çarparak yukarıda açıklanan pop sesi elde edilir. Aynı zamanda psikolojik olarak da kullanılıyor.
Çoğaltılmamış bir çift bas genellikle bir caz grubundaki en sessiz enstrüman olduğundan, 1920’lerin ve 1930’ların birçok çalgıcısı, tokat stilini kullandı ve ipleri tokatlayarak ritmik bir “tokat” sesi çıkardılar. Tokat tarzı, bir grubun sesini basitçe telleri koparmaktan daha iyi keser ve bu zamanın kayıt ekipmanı düşük frekansları desteklemediğinden basın erken ses kayıtlarında daha kolay duyulmasını sağlar.
Kontrbas çalgıcılar, cazın gelişimine büyük katkıda bulunmuşlardır. Örnekler arasında Duke Ellington ile oynayan Jimmy Blanton ve enstrümanın bebop kullanımına öncülük eden Oscar Pettiford gibi hareketli dönem oyuncularını sayabilirim. Virtüözik yay tekniğiyle bilinen Ray Brown, ” caz kontrbas çalması için Fritz Kreisler ” olarak adlandırıldı. “Cool” caz tarzı, soloları melodik olan Scott LaFaro ve Percy Heath gibi oyunculardan etkilendi. Ünlü Kind of Blue albümünde Miles Davis ile birlikte çalışan Paul Chambers , arco (eğri) tarzında solo çalan ilk caz basçılarından biri olarak ün kazandı. Özgür caz, besteci / basçı Charles Mingus (ayrıca sert patlamaya katkıda bulunan) ve Ornette Coleman ile yaptığı çalışmalarla en iyi bilinen Charlie Haden’den etkilendi . 1970’lerden başlayarak, saksofoncu Sonny Rollins ve füzyon basçısı Jaco Pastorius gibi bazı caz grupları sayesinde, kontrbas, elektrikli bas gitarın yerini almaya başladı. Caz füzyonunun tarzları ve Latin etkisinde cazın dışında, kontrbas hala cazda kullanılıyor.
Bluegrass’ta Kullanım
String bas, bluegrass müziğinde en yaygın kullanılan bas enstrümanıdır ve bazı modern bluegrass basçıları da bir yay kullanmış olmasına rağmen neredeyse her zaman bu yay kopar. Englehardt veya Kay bas markaları, uzun süredir mavi ot basçıları için popüler seçimler olmuştur. Bluegrass basçılarının çoğu 3/4 boyutlu bas kullanırken, tam ve 5/8 boyutlu baslar daha az kullanılır.
Bluegrass bas, bluegrass ayarının politmik koşullarında zamanın tutulmasından sorumludur. En önemlisi, 4/4 kez, 2/4 veya 3/4 zamanında, hızlı, yavaş, sürekli vuruştur. Bluegrass öncesi erken dönemdeki müziğe, sık sık viyolonsel eşlik ediyordu . Bazı çağdaş bluegrass bantları elektrik basını tercih ediyor, ancak kopmuş dik bastan farklı bir müzikal kaliteye sahip olduğu biliniyordu. Dik bas, darbeli odunsu tonu ile enerji verir ve müziğe geçer. Tokatlama yaygın olarak kullanılan bir mavi çimi çalma tekniğidir.
Bluegrass bas çalmadaki ortak ritimler, 4/4 zamanında 1 ve 3 atımları (bazı istisnalar dışında) içerir; 2/4 zamanında 1 ve 2’yi atıyor ve 3/4 zamanında (ve vals zamanı) 1 ve 3’ü atıyor. Bluegrass bas çizgileri genellikle son derece basittir, tipik olarak bir şarkının çoğu boyunca her akorun kök kısmında ve beşinci kısmında kalır. Bu “kural” için iki ana istisna vardır. Bluegrass basçıları genellikle, tipik olarak belirgin bir akor değişimi olduğunda, bir veya iki çubuk için bir bara her ritmini çektikleri diyatonik bir “yürüme” veya “yürüme” yaparlar. Ayrıca, eğer bir bas gitaristine solo verilirse, bas da oynayabilirler.
Kontrbasçılar
Tarihsel öneme sahip önemli klasik çalgıcılar
• Domenico Dragonetti (1763-1846): virtüöz, besteci, şef
• Giovanni Bottesini (1821-1889): virtüöz, besteci, şef
• Franz Simandl (1840-1912): virtüöz, besteci
• Edouard Dadı (1872-1943): virtüöz, besteci
• Serge Koussevitzky (1874-1951): şef, virtüöz, besteci
Kaynakça:
Britannica
Yazar: Tuncay Bayraktar