Su kullanımı, geçen yüzyıldaki nüfus artış hızının iki katından fazla bir oranda küresel olarak büyümektedir ve kıtlık bölgelere yayılmaktadır, su hizmetlerinin sürdürülebilir bir şekilde sağlanabileceği sınıra ulaşmaktadır. Esasen, demografik büyüme ve ekonomik gelişme, özellikle kurak bölgelerde, yenilenebilir ancak sınırlı su kaynakları üzerinde benzeri görülmemiş bir baskı oluşturuyor. 2025 yılına kadar, 1,8 milyon insanın “mutlak” su kıtlığına sahip (kişi başına yılda <500 m3) ülke veya bölgelerde yaşaması bekleniyor ve dünya nüfusunun üçte ikisinin “stres” koşullarında (500 ila 500 arasında) olması bekleniyor. Kişi başına yılda 1000 m3). Hızla büyüyen kentsel alanlar komşu su kaynakları üzerinde ağır baskı oluşturduğundan durum daha da kötüleşecektir. Ayrıca, çevresel hizmetler ve ekosistem işlevleri artık tüm su kullanıcılarının artıkları olarak ele alınamaz. Gelecekte, iklim değişikliği ve biyo-enerji taleplerinin, dünya kalkınması ile su talebi arasındaki zaten karmaşık olan ilişkiyi güçlendirmesi bekleniyor.
Kıtlık kavramı, farklı boyutlar veya yönler içerdiğinden tanımlanması biraz belirsiz ve karmaşıktır. İlk olarak, kıtlık göreceli bir kavram, yani yerel koşullara göre değişen “arz” ve “talep” arasındaki bir dengesizlik olarak anlaşılmalıdır. İkincisi, su kıtlığı temelde dinamiktir. Kullanıcıların artan talebi ve azalan kaynak miktarı ve kalitesi ile yoğunlaşır. Doğru yanıt seçenekleri yerine getirildiğinde daha da düşebilir.
Su kıtlığının aşağıdaki gibi özetlenebilecek çeşitli boyutları vardır:
- (1) basit fiziksel su kıtlığı durumunda, toplam talebe göre kabul edilebilir kalitede tatlı su mevcudiyetindeki kıtlık;
- (2) mevcut kurumların kullanıcılara güvenilir su tedarikini sağlayamaması nedeniyle su hizmetlerine erişimde yaşanan kıtlık;
- (3) mali kısıtlamalar nedeniyle su kaynaklarının seviyesinden bağımsız olarak yeterli altyapı eksikliğinden kaynaklanan kıtlık. Son iki durumda, ülkeler nispeten yüksek düzeyde su kaynakları donanımına sahip olabilir, ancak altyapı geliştirme için sınırlı mali kaynaklar veya bunları uygun şekilde sürdürmek ve yönetmek için kurumsal kapasite eksikliği nedeniyle bunları ele geçirip dağıtamazlar.
Su, temel bir insan hakkıdır çünkü insanın hayatta kalması için gereklidir. Bu nedenle, erişilebilir temiz içme suyunun sağlanması ve bakımı, sağlıklı ve istikrarlı bir toplum için çok önemlidir. Bununla birlikte, 2,2 milyar hala güvenli bir şekilde yönetilen suya erişimden yoksun olan birçok ülke şu anda akut su kıtlığından muzdarip.