Televizyon sunucusu ve sanat tarihçisi Dan Cruickshank, bir genç olarak 18. yüzyıl binalarını severdim’ diyor. Ve Londra’nın Georgia tarzı teraslarının, “özellikle Bloomsbury çevresindekilerin” “gözlerini kamaştırdığını” hatırlıyor. Ancak yirmili yaşlarının başında, tutkusu onu daha doğuya, şu anda yaşadığı Spitalfields’a götürmüştü. 18. yüzyıldan kalma şehir evi, 70’lerde yıkımdan kurtarılmasına yardım ettiği bölgedeki birçok evden biridir.
1727’de Bay Bunce ve Bay Brown tarafından inşa edilen Dan’in evi, Fransa’daki zulümden kaçan binlerce Huguenot ipek işçisinin gelişini takiben Spitalfields’ın hızlı genişlemesinin bir parçasıydı. İlk sahipleri, John ve James Payton, mülteciler olabilir ya da olmayabilirler, ancak büyük olasılıkla tüccar olarak ipek endüstrisinde yer aldıkları kesindir. Dan, “Fransız olmaları mümkün,” diyor. “Paraları ve zevkleri vardı ve evdeki tüm tasarım süslemeleriyle kendilerine iyi bir soyağacı verdiler.”
Ancak Bay Bunce ve Bay Brown’ın da tüm bu zarif mimari detaylarda parmağı vardı. Şehirde yükselen yeni binalardan ilham alacaklarını söyleyen Dan, ilgilerini çeken her şeyi çiziyor. Spekülatif inşaatçıların “Klasik çağın büyük fikirlerini, Inigo Jones ve Christopher Wren’in mimari dilini benimsemiş olmalarından” açıkça etkilenerek, “Örnek kitaplar daha sonra ortaya çıktı,” diye açıklıyor.
Dan, 1960’ların sonlarında, Hawksmoor’un ünlü Mesih Kilisesi ve çevredeki mimarinin çeşitliliği ve kalitesi tarafından çizilen bölgeyi ilk kez tanıdığında, Spitalfields sanal bir gecekondu mahallesiydi; tüm teraslar sessiz ve boştu. “Her şey listelendi, ama kimse gerçekten umursamadı. Bölgenin çoğu harap durumdaydı.’
bunları da sevebilirsiniz renkli bir Gürcü şehir evinin içinde
Evlerin bakımı gerektiği gibi yapılmamış olsa da, ‘müdahaleci ev iyileştirmelerine’ de maruz kalmamışlardı. Ne ev sahipleri ne de kiracılar bunları değiştirmeye gücü yetmediği için orijinal ayrıntılar olduğu gibi kaldı. “Neredeyse bu binaların yoksulluk tarafından korunduğunu söyleyebilirsiniz” diyor.
Bunun gibi daha
Dan 1970’lerin sonlarında evine taşındığında, ev yaklaşık 20 yıldır boştu, ancak o bunu yakından biliyordu. “Pazara çıkmadan önce birçok kez ziyaret etmiştim” diyor. “Önden bindirilmişti ama arkadan terkedilmişti, bu yüzden pencereden içeri tırmanırdım.”
İçinde bulduğu şey ürkütücü derecede güzeldi. “Dişli pervazları ve bodrum katındaki orijinal şifonyeriyle 18. yüzyılın başlarından kalma bu evin etrafında dolaşmak büyülü bir deneyimdi.” Dikkat çekici bir şekilde, hala tamamen döşenmişti. Dan, “Her şey çok tuhaftı” diyor. “Geç Viktorya dönemi ve Otuzlu yılların mobilyalarıyla dolu, hepsi yerinde çürüyor.”
Evi satın alma fırsatı doğduğunda, yoğun su hasarına ve çökmüş tavanlara rağmen bu fırsatı değerlendirdi. Neyse ki, zeminler sağlam kaldı ve paneller büyük ölçüde etkilenmedi. “En kurak bölgelerde yaşayarak hemen taşındım” diyor. Dış tuvaleti, soğuk suyu ve gaz lambalarıyla Dan, ‘tuhaf ve romantik koşullar’ içinde yaşadığı o ilk yıllara dair güzel anılara sahip.
bunları da sevebilirsiniz Gürcü bir şehir evinde çarpıcı bir daire
Restorasyon yavaş ve zahmetli bir süreçti, ancak büyüleyici keşiflerle doluydu. Yeşil yemek odasındaki oyuktaki paneller, bir zamanlar gömme bir raf veya dolap barındırdığını, bu nedenle bölgedeki diğer evlerden kurtarılan keresteleri kullanarak bir yedek inşa ettiğini düşündürdü. “Kayıp Doğu Yakası Londra anıtım,” diyor.
Evi döşemeye gelince, 17. yüzyılın sonları ve 18. yüzyılın başlarından parçalar aradı. “Evin kültürü bu. Çoğu çok ucuzdu ve yerel pazarlardan geliyordu. Hepsinin tekdüze bir kalitesi var ki bu hoşuma gidiyor.’
Bugün evin etrafına bakıldığında, yenilemenin gerçek bir aşk emeği olduğu ve Dan’in de evin tarihini araştırmak için benzer şekilde inatçı bir yaklaşım gösterdiği açıktır. Evinde yaşamış herkesin adını, mesleğini biliyor, hatta bazı ailelere özel detayları bile gösterebiliyor.
Dan, tüm iç kapıların yanlarındaki küçük deliklerin bir süre kiracı olan Yahudi bir aile tarafından yapıldığına inanıyor. Mezuzalarını asacakları yer orasıydı. Sokakta sadece iki Yahudi aile vardı ve ikisinin de evleri aynı işaretleri taşıyordu.’ Dan ayrıca evde yaşayan son aileye ev sahibi tarafından ayrılmaları için para ödendiğini de öğrenmiştir. “Bu, Kırklar ve Elliler’de yaygın bir uygulamaydı ve bu yüzden mobilyaları terk ettiler.”
Dan, evinde önceki sakinlerin hepsinden daha uzun süre yaşadı, ancak onların varlığından zevk alıyor ve evi olabildiğince değiştirmeden tutmasına rağmen, onun da damgasını vurduğundan emin. “Eve birileri musallat olacaksa,” diye gülüyor, “o ben olacağım.”