07.02.2004 - 01:00 | Son Güncelleme: 07.02.2004 - 01:00
Cazgır araya girdi
Mehmed Pehlivan, Yusufun ayak bileğini yakalamıştı, ama faydasızdı. Yusuf, ensesinden bastırıp kasnağından çekerek Mehmedi şak kündesiyle çevirmeğe başlamıştı. Mehmed, kurtulmak için çırpınıyordu ama neticesizdi. Yusufun pençeleri demir gibiydi.
Mehmed Pehlivan, Yusufun ayak bileğini yakalamıştı, ama faydasızdı. Yusuf, ensesinden bastırıp kasnağından çekerek Mehmedi şak kündesiyle çevirmeğe başlamıştı. Mehmed, kurtulmak için çırpınıyordu ama neticesizdi. Yusufun pençeleri demir gibiydi. Son bir gayretle Mehmedi tamamen çevirip sırt üstü çimlerin üstüne attı. Arkasından da galibiyet temennasını çaktı. Mehmed, su götürmez, itiraz edilmez bir şekilde sırt üstü yenilmiş, davul zurnalar susmuştu. Köylüleri hemen çayıra koşup Yusufun etrafını almışlardı. Yusuf, onları durdurdu. Mehmed Pehlivanı elinden tutarak ayağa kaldırdı, kucaklayıp, şöyle bir tarttı, Mehmedin de kendisini kucaklamasını bekledi, ancak Mehmed, sırtını dönmüş gidiyordu. Tecrübeli cazgır hemen duruma müdahale etti, eğer Mehmed, çayırdan kırgın ayrılırsa kırgınlık iki köy arasına yayılıp istenilmeyen şeyler doğabilirdi. Kel Mehmede seslendi:
-Mehmed! Gel buraya. Üzülme bre! Pelvanlıkta küsmek var mı? Yenildiğin Urus gavuru değil ya. Bugün yenildin, yarın yenersin, pelvanlık bu. Hem sen hem de Yusuf, her ikiniz de çok büyük pelvan olcaksınız. Bunu laf olsun diye sülemiyorum. 50 yıllık cazgır olarak söylüyorum. Yusufla birbirinize sayip çıkın. Adi şimdi Yusufu kucakla da helalleşin. Ölümlü dünya, kim ölür kim kalır, belli mi olur?
Cazgırın sözleri, Mehmedin hemşehrileri önünde yenilmekten doğan kırgınlığı alıp götürmüştü. Boynunu büktü, Yusufu kucaklayıp kaldırdı böylece helalleşmiş oldular. Mehmed, üzgün vaziyette çayırı terketti. Köylüleri de üzgündü:
-Te be Mehmed. Nası yenildin üle. Epten de gevşekmişsin be.
-A be bizi Karalar köylüleri karşısında irezil ettin.
-Üle demeyin ba. Bizim Mehmed iyiydi ama, Yusuf çok zorluydu.
Yusuf da babasına ve ustasına doğru yürüdü, Yusufun kendilerine doğru geldiğini gören köylüleri iyice coştu:
-Afferin Yusuf saa. Nası bi pelvan olduğunu gösterdin.
-Bizi utandırmadıın gibi Allah da seni utandırmasın.
Bu arada Karalar köylüleri, ellerindeki mendilleri sallıyarak, Oluklu köylülerine sataşmaktan geri durmuyorlardı:
-Eyy mendil ilazım mı ba!
-Mendillerimiz çok kalitelir ha. İki saat ağlasanız gözyaşınız belli olmaz.
-Kaçmak için eşek de gönderelim mi?
Oluklu köylüleri de cevap vermeğe başlayınca ortalık kızışır gibi oldu ve araya hemen düğün sahibi ile yaşlılar girdi, iki taraf da yatıştırıldı.
Karalar köylüleri bir anda Yusufun etrafını kuşatmışlardı. Tebrik etmek için yarışıyorlardı. Ellerinden zor kurtulan Yusuf, hemen babasının ve ustasının bulunduğu yere geldi. Önce babasının elini öpmek istedi, ancak babası vermedi, Yusuf şaşırmıştı, babası yine niye kızmıştı? Babasının, Oğlum, önce ustanın elini öp, hak onundur cevabıyla rahatladı. Hüküm vermekte acele etmemek gerektiğini bir daha yakından anladı. İsmail Ağanın bu ince davranışı, Yusufun ustasını kendisine dünyalar verilmiş gibi sevindirmişti o da Yusufu, Evladım ilk hak babanındır diyerek babasına yolladı. Yusuf, iki arada kalmıştı. Ne yapsın bilemedi. Ancak, İsmail Ağa, bastırınca zorla da olsa ilk önce ustasının elini öptü sonra da babasının.
Ustası, Yusufun kulağını yakaladı, Yusufun eli ayağına dolaştı, ustası kulağına niçin yapışmıştı? Devamı yarın