Cem Yılmaz'ın yılbaşında yayınlanan son gösterisini vasat bulanlardanım.
Mizahın "en zoru" olduğunun elbette farkındayım.. Yıllardır güldürerek gündemde kalmayı başaran Yılmaz'ın da işinin kolay olmadığını biliyorum.
Görüyoruz, o da zaten fazlasıyla çalışıyor, elinden geleni yapıyor... Sürekli diziler, filmler çekiyor...
Ata Demirer, Beyaz, Yılmaz Erdoğan gibi rakiplerinin kendisini zorlayacak bir performans sergileyemedikleri de ortada.
Peki o halde niçin günden güne daha az güldürüyor, tekrara düşüyor?
Kimileri meseleyi Cem Yılmaz'ın sığ bir politikliğe savrulup antipatikleşmesine bağlıyor.
Evet, Recep İvedik'i muhalif olunca kabullenen seçkin tüketici profilinin taleplerine direnmek zor olabilir... Kültür endüstrisini de hala yerleşik sermaye domine ediyor.
Ama bence asıl sorun, Cem Yılmaz'ın son yıllarda söylenen bir ihtiyar rolüne soyunması...
Eskiden eleştirdikleriyle kafa bulup güldürürken, şimdi sinirlenmesi...
Seyircinin heyecanına, coşkusuna verip sevimli bulduğu çok bilmişliğinin, sıkıcı bir ukalalığa dönüşmesi.
Oysa daha çok genç bir beyinden bahsediyoruz.
Büyük resmi görüp ermiş pozlarına girmesi için daha erken.
Acele etmesin, ileride yaşlanmaya, huysuzluğa nasılsa vakti olacak.