1943’te, aynı zamanda Sovyetler Birliği’nde ve Almanya’da, aynı şekilde silah tabancasında, tasarımı 37 mm’li tanksavar silahtan ödünç alınan usta silahları (USSR’de ve Almanya’da çoğu durumda, 45-mm’de anti-tank silahını kullandı. silah örneği 1937 g.). 76 modelinin yeni yeni Sovyet alaycı 1943 milimetre topu (OB-25) eski atardamalı topundan çok daha hafifti.
Selefi ile karşılaştırıldığında, cephanede mühimmat mermilerinin varlığından dolayı yangınla birlikte hareketlilik ve manevra kabiliyetlerinde ve ayrıca tanklarla mücadelede önemli ölçüde kazandı. Ancak, maksimum menzilde ve yangının kesinliğinde yetersiz kalmıştır. Wehrmacht'ta, 75-mm top le 1G18, yeni bir 1G37 tabancası ile üretimde değiştirildi. Yeni Sovyet ve Alman silahlarının yakın taktiksel ve teknik özellikleri vardı, ancak Sovyet silahının namlusu, ateşleme sırasında vagonda yüklerin artmasına neden olan bir namlu frenine sahip değildi ve Almanlar güçlü bir yarık namlu frenini kullandı. 75-mm 1G37, yarı otomatik bir kama cıvatası ile donatılmıştı ve OB-25, 1927 modelinin eski bir topunun eski piston cıvatasını kullanıyordu.Modern askeri araştırmacılar, 161-X XUMUM mm modelinin 76-XRUMX modelinin savaş kalitesinin hem pozitif hem de negatif 1943 tahminlerini sunmaktadır.
Özellikle, topun zayıf balistikliği, ateşe rehberlik etmek için yetersiz dikey kılavuzun açısı, tabancanın düşük ateş oranı ve diğer eksiklikler belirtilmektedir. 1944'te Krupp, ateş menzilini artıran yüksek bir açıya sahip, daha sofistike bir 75 mm piyade silahı olan 1G42'i geliştirdi. Aynı yıl Sovyetler Birliği'nde, 76 mm'lik bir geleneksel kama topunun yaratılması için bir girişimde bulunuldu, ancak bu silah hizmet için kabul edilmedi. 1945'in başlangıcında, Nazi Almanya'sında, pürüzsüz delikli piyade tabancaları test edildi, ancak Alman tasarımcıların başka prototipler geliştirmek için zamanı yoktu. II. Dünya Savaşı savaşlarında piyade, harç ateşinden en büyük kayıplara maruz kaldı.
Bununla birlikte, savaş öncesi yıllarda, dünyanın pek çok ülkesinin ordularından askeri uzmanların kendilerine karşı tutumu oldukça kısıtlandı. Baskın görüş, seri üretim taşıyıcı tabancaları için ucuz ve kolay erişilebilir bir harçtı. Savaş öncesi yıllarda harçlar topçu silahları sistemine dahil edildi ve savaşın başlangıcında, birlikler çok başarılı bir tasarıma sahip 82-mm ve 120-mm harçları aldı. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlamasıyla, harçlar tekrar tekrar yükseltildi. Özel tasarım bürosu V.N. Shamarina'da geliştirilen 82 modelinin 1941 mm tabur harcı, harç boşaltma işleminin güvenliğini arttırmayı mümkün kılan, namlu kamalarının içine yerleştirilmiş eksantrik bir mekanizmaya sahipti. 82 model taburu harcı 1943 iki ayaklı devriyesi, ateşleme sırasında zemine daha derine giren ve harcın yüksek stabilitesini sağlayan sertleşmiş bir çerçeveydi.
120 numunesinin 1943 mm'lik normal harçında, A. A. Kotov'un rehberliğinde, makat ve ateşleme mekanizmasına entegre edilmiş namlu tasarımı basitleştirildi, çift yüklemeli bir sigorta, geliştirilmiş şok emiciler ve sallanan bir görüş kuruldu. Wehrmacht'taki Kızıl Ordu'dan farklı olarak, harç sadece piyade olarak kabul edildi. silâh. Bu bağlamda, bir piyade şirketindeki 50-mm harçların ve bir piyade taburunun bir makineli tüfek firmasında 81-mm harçların bulunması öngörülmüştür. Savaştan önce geliştirilen 105-mm harçlar “duman kuvvetleri” nin bir parçası olarak kimyasal savaş için tasarlandı ve piyadelerde kullanılmadı. 120 mm Alman harcı (GR-42), 120 numunesinin Sovyet 1938 mm harcının tam bir kopyası olarak yapıldı (Kharkov'da yakalanan tasarım dokümantasyonu kullanıldı). Sovyet ve Alman harçlarının taktik ve teknik özellikleri aynıydı. Alman birliklerinin harç silahlarını taktik olarak ustalıkla kullandıkları ve bazen Sovyet birlikleri için çok büyük kayıplara yol açtığı belirtilmelidir. Buna verilen tepki, harç üretiminde önemli bir artışa neden olan Devlet Savunma Komitesinin kararı, birliklere arzları ve savaş kullanım yöntemlerinin iyileştirilmesiydi.
Savaşın başlangıcında, Kızıl Ordu'nun temel örnekleri şunlardı: 76,2 modelinin 1939-mm tabancaları (F-22USV), 1942 modelinin (ZIS-W), 122-mm modellerinin 1938-mm tabancaları. (M-30). Tasarım fikirlerinin V. tasarım ofisinde elde edilmesi G. Grabin, gücü, tasarım mükemmelliği, dış hafiflik ve hatta bazı uzmanlara göre, II. Dünya Savaşı'nın en iyi silahını kabul eden 76,2-mm bölme tabancası ZIS-3'in geliştirilmesiydi. Bu silahın fabrika testleri 1940'ta başlatıldı ve 1941'in başında tamamlandı Silahı oluştururken, bir 22-mm tanksavar tank silahının taşınmasına namlu freni takılı bir F-57 USV silahı kullanma fikri kullanıldı. Yeni silah, bölünme topçu görevlerinin tüm karmaşıklığına bir çözüm sağladı: insan gücü ve araç zırhlı araçların imhası, piyade ve topçu ateş silahlarının imha edilmesi ve uzun vadeli ateş noktalarının imhası vb. Bununla birlikte, savaşın arifesinde bu silah benimsemedi, çünkü geliştirme GAU'nun resmi görevlendirmesi olmadan yapıldı ve bölücü topçuların 76-mm kalibresi tavizsiz kabul edildi.
Savaşın başında, V. G. Grabin, 92 numaralı tesisin yönetimi ile anlaşarak, kendi riski altında ZIS-3'u seri üretime soktu. 1941 savaşlarında, ZIS-3, hedefi hedeflemenin zorluğu ile ayırt edilen F-22 SPM'ye göre avantajını büyük bir kütleye ve önemli bir geri tepme kuvvetine sahip olduğunu kanıtladı. Bu, V. G. Grabin'in şahsen bunu JV Stalin'e sunmasına ve resmi izin almasına izin verdi. Sonuç olarak, ZIS-3, "76,2-mm Sovyet bölünme ve tanksavar silah modeli 1942 g" adı altında hizmete girdi. ZIS-3, Sovyet bölünme topçusunun ana topçu sistemi haline geldi. Çekim verimliliği açısından, Alman 75-mm topunu aştı. Yüksek patlayıcı parçalanma bombası kırıldığında, sürekli bir 870 m yarıçapı yarıçapı olan 15 katliam parçaları oluşmuştur (bir Alman mermisi, bir 765 m yarıçapı hasarı ile 11,5 parçalarını vermiştir).
500 derecelerinin birleşme açısında 90 m mesafesinde, bir zırh delici mermi topu, 70 mm 164 kalınlığında bir zırh delmiştir. ZIS-3'in yabancı ülkelerdeki benzer araçlar karşısında en büyük avantajı gösterişsizliği idi. T-34 tankı gibi, ZIS-3 topu da, 1943’in savaş yetenekleri artık gereklilikleri tam olarak karşılamamasına rağmen, Büyük Vatanseverlik Savaşı’nda yerel sanayinin kazandığı başarıların sembollerinden biri haline geldi. 1944'in ikinci yarısında, F. F. Petrov'un Tasarım Bürosunda 85-mm ZIS-44 tabancasının yerini almak üzere tasarlanan yeni bir X-NUMX-mm bölme tabancası D-76, durum testlerini geçti.
Daha büyük bir kalibreye geçiş gündemdeydi, çünkü Almanya'nın kalın zırhlı yeni ağır tankları vardı. Ancak, daha fazla iyileştirme ihtiyacı bu silahın savaşa katılmasına izin vermedi. D-44 topu, yönlendirme mekanizmalarının yerleştirilmesinin kompaktlığı, ateş hattının alçak yüksekliği ve 60 km / s hıza kadar mekanik zift taşıma olasılığı ile ayırt edildi. Silahın seyir pozisyonundan savaş pozisyonuna ve sırtına transfer süresi bir dakikayı geçmedi. Yüksek patlayıcı parçalanma mermisinin maksimum menzili, 15 820 m idi. Faşist Almanya'da, bölücü ulusu için mühimmat öncelikli gelişme sağladı. Böylece, 1942 ile, Sovyet ağır tanklarının zırhına 150 - 18 - 1500'e kadar olan bir mesafedeki Sovyet ağır tanklarının zırhına çarpan 1941-mm obüs sFH-1944 mühimmatına kümülatif mermiler sokuldu. 150 km'ye kadar bir atış menzili sağlayan, aktifliği yüksek reaktif 19-mm Rgr-40 / 19 mermileri piyasaya sürdü, ancak bunların doğruluğu ve mermi gücü istenen şekilde kaldı. Savaşın sonunda, 150-mm howitzers için yüksek patlayıcı parçalanma kabukları (kanatlı mayın) geliştirilmiştir.
Kızıl Ordu, kayda değer bir gecikmeyle toplu bir mühimmat aldı. Kolordu restorasyonuyla, manevra kabiliyeti yüksek, güçlü bir mermi ve karşı akü savaşı sağlayan bir atış menzili olan bir kolonya obüsüne pratik bir ihtiyaç vardı. Bu görev, bir 152-mm obüs modeli 1943 g (D-1) 166 oluşturarak başarıldı. Hareketlilik, güç ve atış menzili açısından Kızıl Ordu'nun gerekliliklerini tam olarak yerine getirdi. D-1, obüs 152-mm'lik bir ürün yelpazesinin tamamını çekebilir. N. N. Voronov'a göre: “Aynı kalibreli eski obüs ile karşılaştırıldığında, sağlam avantajlara sahipti. Kızıl Ordu'nun büyük saldırı operasyonlarına geçişiyle ilgili olarak, bir saldırı için yeni silahlar gerekiyordu. Orduda iyi bir şekilde karşılaşılan yeni ve hafif bir 152-milimetre obüs gibiydi. ” Hafif obüs D-1 çok güvenilir bir silahtı, yüksek atış doğruluğu ve hayatta kalma kabiliyeti vardı.
Obüs D-1, en azından, bu sınıftaki araçların en iyi dünya modelleri için özellikleri bakımından yetersiz değildi. Benzer silahların karşılaştırmalı analizi, D-150'i maksimum atış aralığında neredeyse bir kilometre (18 1 m) 'den fazla aşan Alman ağır alan obüs kalibre 13 mm sFH-325'in sınıf için çok ağır olduğunu (neredeyse 2 1 m D-168'den daha ağır olduğunu) ) 36. Almanlar, daha mükemmel obüs sFH-1'i (D-150 göstergeleri ile uyumlu olarak atış menzili ve ağırlığı) koymakta başarılı olamadılar. Alman versiyonunda Çek 4-mm obüs K37 - sFH-149 (t), 155-mm İtalyan obüs Ansaldo ve 1-mm Amerikan obüs M1, D-1'ten daha geniş bir yelpazeye sahip Büyük ağırlığı nedeniyle hareketlilikte. Bu sınıftaki Fransız ve İngiliz kankaları, hem atış menzilinde hem de kütlede D-1943'ten daha düşüktü. 160'te, birlikler makattan yükleme ve ayrılmaz bir silah taşımasıyla dünyanın en iyi XNUMX-mm harçını aldı.
Savaştan sonra bu harç hakkında bir değerlendirme yapan Baş Topçu Mareşal N. N. Voronov şunları yazdı: “Yeni ürünler arasında 160 mm'lik bir harç, 5150 metrelik atış menziline sahip güçlü bir saldırı silahı ve 40,5 kilogramlık güçlü bir patlayıcı etkisi olan güçlü bir silah vardı. Harcın dövüş pozisyonundaki ağırlığı sadece bir ton civarındaydı. Bu silah, kereste-dünya yapılarının imhası için düşmanın savunmasını kırmada vazgeçilmez olduğunu kanıtladı. Yeni harçlar cephelerden birinde ilk kez yoğun olarak kullanıldığında, düşman üzerinde muazzam bir ahlaki etki yarattılar. Bu harçların atışları sağır, maden dik bir yol boyunca çok yükseğe çıkar ve sonra neredeyse dikey olarak düşer. Bu tür madenlerin ilk aralarında Naziler bizimkiler tarafından bombalanmaya karar verdiler авиацияve hava uyarıları vermeye başladı. " Diğer ülkelerde böyle güçlü ve manevra kabiliyetli bir silah yoktu.
Alman deneyciler, savaş boyunca 150, 210, 305 ve hatta 420 mm harçlar geliştirmeye çalıştılar, ancak savaşın sonuna kadar hiçbiri tasarım aşamasından çıkmamıştı. ABD'de de benzer girişimler başarısız oldu. Savaşın başında Kızıl Ordu’nun başarısızlığından, personel ve maddi kayıplardan, ordu ve ülke ağır savunma savaşları ve operasyonları sırasında topçu ile mücadelede etkinliğini sağlamak için en zor görevlerle karşı karşıya kaldı. Ateşin kapalı ateşleme konumlarından etkililiğinin arttırılmasındaki büyük umutlar, Kızıl Ordu’da doğdukları Orsha 13 Temmuz’daki BM-14 bataryasının ilk Genelkurmay Başkanı General GK’nın ilan ettiği roket topçularına tutturulmuştu. Zhukov.
Eylül ayında I. V. Stalin raporunda 1941. Şöyle yazdı: “Roket mermileri, yaptıkları eylemlerle tam bir tahribat sağladı. Bombardımanın yapıldığı alanları inceledim ve tahkimatların tamamen tahrip olduğunu gördüm. Düşmanın savunmasının ana düğümü olan Ushakovo, füze atışı nedeniyle tamamen tahrip edildi ve barınaklar boğulmuş ve boğulmuş durumda. ” Roket topçularının parçaları örgütsel olarak RVGK topçusunun bir parçasıydı ve Muhafız harcı olarak adlandırıldı. Kollarında, BM-8 ve BM-13 jet sistemleri vardı. Çarpma yüklü roketatarlar yüksek ateş performanslarını belirledi ve bu da geniş alanlarda hedeflere eşzamanlı olarak vurulmasını sağladı. Bir salvo ateşi, düşman üzerinde ani, yüksek maddi ve manevi bir etki yarattı.
Faşist Almanya'da roket topçuları, duman paraziti oluşturmanın etkili yollarını aramanın bir sonucuydu. 150 mm roket mermileriyle donatılmış ilk tesisler "Neblverfer" adını aldı (cihaz, duman yakıyor). Bu harç, RaK-37 / 35 topunun modifiye edilmiş bir 36 silah taşıyıcısına monte edilmiş altı varilden oluşuyordu. 1942'te, yarı hareketli traktör, 150-mm “42 Panzerserver” üzerine monte edilmiş, kendinden tahrikli 10 namlulu roketatarlar göründü. Savaşın başlarında, Almanlar ayrıca, en basit boru şeklindeki gövdeli sandıklar veya ahşap çerçeveler (Packkiste) olan ve evlerin ve diğer kuyucukların tahribatı için bir ateşleme mili ya da mühendislik saldırı grupları oluşturmak için sabit tesisler olarak kullanılan 280-mm ve 380-mm mayınlara sahipti. korumalı nesneler.
Sovyet ve Alman rampalarından ateş etmek için kullanılan roketler birbirinden temelde farklıydı: Sovyet mermileri uçuş sırasında kuyrukla dengelendi ve Alman mermileri turbojet, yani uçuş sırasında uzunlamasına eksen etrafında dönerek dengelendi. Kuyruk tüyleri, mermilerin tasarımını büyük ölçüde basitleştirdi ve nispeten basit teknolojik ekipmanlarla üretmelerini mümkün kıldı ve turbojet mermilerin üretimi için hassas makinelere ve yüksek vasıflı iş gücüne ihtiyaç vardı. Savaş yıllarında, Alman roket topçularının gelişimini engelleyen ana etkenlerden biriydi. Sovyet ve Alman jetleri arasındaki diğer bir fark, temel şasi seçiminde farklı bir yaklaşımdı. SSCB'de, roket topçu fırlatıcıları, manevra mücadele operasyonlarının bir aracı olarak kabul edildi.
Bu gereksinimler, roketli topçu birimleriyle geniş bir manevra üretmelerine ve hızlıca düşmanı büyük ateşle yenmek için en önemli alanlara odaklanmalarına olanak tanıyan kendinden tahrikli birimler tarafından karşılandı. SSCB'de ucuz kamyonlar şasi olarak kullanılmış ve Almanya'da tanksavar silahtan hafif bir tekerlekli taşıma ya da yarı paletli bir zırhlı personel taşıyıcısının eksik şasesi kullanılmıştır. Sonuncusu derhal kendiliğinden çalışan rampaların seri üretim olasılığını ortadan kaldırdı, çünkü ana tüketicileri Wehrmacht zırhlı kuvvetleri, zırhlı personel taşıyıcılarına korkunç bir ihtiyaç duyuyordu. Almanlar zaten Brest yakınlarındaki 22 June füzelerini kullanmıştı, ancak savaşın sonunda askeri oluşumların yapılarını bulamamışlar ve Sovyet'in verimliliğiyle karşılaştırılabilir bir mücadele sağlayacak formlar ve yöntemler kurmuşlardı. BM-13 çoklu roketatarlar, çok yönlü şarj, ateş oranı ve önemli miktarda bir savaş salvo'sunu kendinden tahrikli ve yüksek mobilite ile birleştirdi.
Güçlü savunma ve diğer mühendislik yapılarının tahrip olmasının yanı sıra tanklarla savaşmada etkili bir araç haline geldiler. İkinci Dünya Savaşı'na katılan hiçbir orduda, roketlerin toplu kullanımı için benzer yapılar yaratılmadığına dikkat edilmelidir. 1943'te, birleşik (normalleştirilmiş) BM-13H başlatıcısı benimsendi. Aynı zamanda, çarpışma biriminin hayatta kalma kabiliyetini ve operasyonel güvenilirliğini arttırmak için, 2 çarpı çarpışma sektöründe 20 çarpı çarpışma sektöründe% 1,5 çarpı, 2 çarpı işaretleme mekanizmalarının sapları üzerindeki çabaları azaltmak mümkün olmuştur. BM-13Н üniteleri ile donanmış roket topçu birimlerinin taktiksel hareketliliği, güçlü bir Amerikan kamyonu olan "Studebaker 6 × 6" in fırlatıcı için bir üs olarak kullanımını artırdı. 1943'in sonunda, Kompresör tesisinde, tasarım ekibi A. N. Vasilyeva, M-13-DD genişletilmiş menzilli mermilerin ateşlenmesi için bir fırlatıcı geliştirmeye başladı ve M-13UK doğruluğunu, fırlatma anında ve yörüngeye döndürdüler. Bu mermilerin menzilindeki küçük bir azalmaya rağmen (7,9 km'ye kadar), dağılma alanları önemli ölçüde azaldı ve bu da M-13 mermilerine kıyasla ateş yoğunluğunda üç kat artışa yol açtı.
1943’te, o sırada SSCB Bilimler Akademisi’nin Kimyasal Fizik Enstitüsü’nün laboratuvarını yöneten Bay B. Zeldovich, jet motorlarının anormal çalışma durumlarını araştırmak için talimat verdi. Sonuç olarak, roket teknolojisinin gelişimini derinden bilimsel bir temele sokan bir roket odasında katı yakıt şarjları yakma teorisi ortaya çıktı. Birleşik Devletler'de benzer işler yalnızca 1949'te yapıldı .. Kızıl Ordu'nun taarruz eylemleri sırasında, tahkimatların tahrip edilmesi için güçlü ve yüksek patlayıcı bir aksiyona sahip bir roket mermisine ihtiyaç duyuldu. Düşman savunma birimlerinin voleybol ateşi ile hızlı ve güvenilir bir şekilde bastırılması ihtiyacı, M-31 birimlerinin ve bileşiklerinin manevra kabiliyet kabiliyetinde bir artış ve voleybolu kabukları için daha iyi hassasiyet gerektiriyordu. 1944-132-300-mm ve 3-mm 6-mm yüksek hassasiyetli mermi kovanlarının geliştirilmesi, sırasıyla, 1944 - 31 zamanlarında yangın yoğunluğunun daha da artmasını sağlamıştır. BM-12-31 muharebe aracının 300 modeline dahil edilmesiyle, manevra ateşi ve M-92,5 roket (XNUMX kalibre mm ve XNUMX kg) özel çerçeve makineleri ile kullanılan parçaların hareket kabiliyeti sorunları çözüldü.
Ağır topçu 2 - 20 km / s hareket hızını sağlayan topçu traktör M-30 seri üretiminin geliştirilmesi ve dağıtılması, yerli araçların kullanılmasıyla topçu manevra kabiliyetinin arttırılmasına katkıda bulundu. Taburun taburunun hazırlanma süresi 1,5 - 2 saatten 10 - 15 dakikaya düşürüldü. Savaş sırasında, atış menzilini artırmak ve doğruluğu artırmak için sürekli çalışmalar yapıldı. 1944'te, M-13-DD kabukları ateşlemek için yeni bir savaş aracı BM-13-CH 174 geliştirilmiştir.
Bu kendinden tahrikli fırlatıcı, her biri dört spiral çubuktan oluşan 10 kılavuzlarıyla donatılmıştır. Spiral (vida) kılavuzları boyunca hareket ederken, tüylü füzeler küçük açısal hızda dönmeye başladı. BM-13-CH'den ateşlerken, M-13-DD kabuklarının doğruluğu, BM-1,5H başlatıcısının ateşine kıyasla 13 sürelerini ve M-1,1УК - 13 sürelerini artırdı. 1945'in yayında, BM-8-CH kurulumu test edildi; bu, 8 - 4 zamanlarında M-11 kabukları ateşinin doğruluğunda bir artış gösterdi. Ancak, savaşın sonunda, M-8 mermileri durdu ve BM-8-SN başlatıcısı hizmete girmedi. Savaş öncesi yıllarda, dünyadaki sadece iki ülke - Almanya ve SSCB - füze silahları oluşturma alanında gerçek başarılar elde etti. Savaş yılları boyunca, Almanya, dünyadan toprağa sınıfının uzun menzilli roket sistemleri oluşturma alanında lider pozisyonlarda yer aldı.
Alman füzesinin başarısı, Fau-1 mermisinin (FZC-76) ve doğu cephesinde kullanılmayan ancak İngiltere ve liman tesislerine saldırmak için kullanılan Fau-2 güdümlü füzenin (FZC-4) ve uzun menzilli füze sistemlerinin oluşturulmasıydı. Batı Avrupa’da, Haziran 1944’ten ve Mart 1945’e kadar füzeler hem donanımlı hem de saha fırlatma alanlarından ve komplekslerinden fırlatıldı. 1 - 750 kg ağırlığında 1000 km (240 km'ye getirildi) ağırlığına sahip Fau-400 mermisi, darbeli bir hava jet motoru (PWRM) ile donatılmış en ünlü uçaktır. “Bu merminin ilk deneme uçuşu Aralık ayında 1942'e gitti ve çekici tarafları hemen görüldü.” Mermi kontrol sistemi, mermiyi rota boyunca ve irtifada başlangıçta ve tüm uçuş boyunca ayarlanan bir otomatik pilottur. Diğer bir “misilleme silahı”, sıvı yakıtlı roket motoru ve azami 2 km'den daha fazla atış menzili ile V-2 (V-4, A300) balistik toprağa füzesiydi.
Hedef üzerindeki V-2 roketinin yönlendirilmesi için, radyo kontrolü, otonom kontrolü, radyo kontrolü olmayan otomasyonu, ancak roketin yanal kaymasını belirleyen yer değiştirici (quintegrator) ile, yanal ivmenin çift entegrasyonu ile ayrı ayrı ve kombinasyon halinde kullanıldı. İlk dövüş lansmanı 8’ta Eylül 1944’ta gerçekleşti.Füzelerin giriş doğruluğu ve güvenilirliği düşükken, Fow-2 suborbital uzay uçuşu yapan ilk nesne oldu.
tarih Sovyet seyir füzeleri, V.N. Chelomey, 1944X 3 adı verilen titreşimli D-10 hava jet motoru ile merminin taslak çalışmasını tamamladığında, 178 yazından gerçekleştirilebilir. İnsansız mermisi, Alman V-1 roketi temelinde geliştirilmiştir. İlk lansman Pe-8 20 Mart 1945 uçak gemisinden yapıldı, ancak test sonuçları etkileyici değildi. Atalet rehberlik sisteminin eksiklikleri büyük bir dağılmaya yol açtı ve VN Chelomey’nin seyir füzesi hiçbir zaman hizmete girmedi. Büyük Vatanseverlik Savaşı başladıktan sonra, Sovyet büyük güç topçusu arkaya verildi ve 1942'un sonunda kavgaya girdi.Kelelik İsthmus'ta güçlendirilmiş savunmayı kırmada, Poznan, Königsberg gibi bu tür şehirleri almak için büyük ve özel güç topçusu özel bir rol oynadı. , Berlin, hem de başka yerlerde sokak savaşlarında. Bu nedenle, Koenigsberg’e yapılan saldırı sırasında, 203-mm uluyan, kalelerin iki metrelik duvarlarını tahrip ederek, ateşleme kuralları böyle yüksek güçlü araçlar için yeterli olmamasına rağmen, güçlü beton kabukları, doğrudan ateş açtı. Özellikle büyük olanı, düşman tanklarının imhası olan tanksavar savunma örgütlenmesinde topçuların rolü idi. Savaşın başlamasından bu yana, 45 modelinin 1937 mm tabancası ana tank karşıtı silahtı, ancak Alman tanklarının zırhının kalınlığındaki artışla düşük dövüş nitelikleri, yüksek manevra kabiliyeti korurken daha yüksek güçte bir silah yaratılmasını gerektirdi. 45 mm tanksavar tank silahının zırh penetrasyonunu arttırma görevi, namluyu uzatarak ve merminin ve kartuşun değişmeden kaldığı yeni bir atış kullanarak çözüldü ve toz yükünün ağırlığı arttırıldı. Bu, delik içindeki basıncı arttırmayı ve merminin başlangıç hızını 760'ten 870 m / s'ye çıkarmayı mümkün kıldı.
Sırasıyla, merminin başlangıç hızının arttırılması, 90 m ila 500 mm ila 61 mm aralığında ve 1000 m ila 51 mm 179 aralığında başarılı bir şekilde 45 m - 1942 mm 42 aralığında bir zırh penetrasyonunda bir artış sağlamıştır. Wehrmacht 1942'in tüm orta tanklarıyla başa çıkmak için Wehrmacht'ın ana tanksavar silahı, 50-mm tanksavar tank tabancası RaK-38 idi, zırh penetrasyonuna göre yaklaşık 45 modelinin 1942-mm tabancasına tekabül edemedi, ancak Sovyet orta ve ağır tanklarına çarpamadı. Yalnızca 1942'taki 75-mm anti-tank Ra-40'in ortaya çıkmasıyla, Alman piyade Sovyet tanklarıyla savaşmak için az çok kabul edilebilir bir yol aldı. Alman orta tank kalibreli silahları arasında 76,2-mm PaK-36 (g) 181 belirtilmelidir. Yakalanan Sovyet bölücü silah F-22'in derin modernizasyonu yöntemi ile yaratıldı.
3, namlu haznesi ve barut şarjının hacmini artırarak Alman tasarımcıların zırh penetrasyonunu başarmayı başardı 120 - 158 mm. Bu silah, Wehrmacht'ın 37-mm ve 50-mm anti-tank silahlarının Sovyet medyasına ve ağır tanklara karşı güçsüz kaldıklarında, savaşın ilk aşamasında Alman piyadelerini tam anlamıyla kurtardı. 1941'te - 1942 Sovyet silah ustaları bir 76 mm toplam 182 mermisi geliştirdi ve devreye aldı. 1942'te, NII-24'te 122-mm ve 152-mm howitzer'lar için kümülatif mermiler oluşturuldu ve en yeni Alman Tiger tankları dahil tüm zırhlı hedeflere karşı başarılı bir mücadele sağlandı. Mermi ve zırh yarışmasında, 1943, 45, 57-mm silahları için alt kalibreli bir merminin kabul edilmesi önemli bir rol oynadı. Bu mermilerin mühimmatındaki varlığı, düşmanın ağır tanklarıyla başarılı bir mücadele sağladı. BR-76P ve BR-2H mermilere sahip Sovyet ZIS-271, sırasıyla 271 mm ve 145 mm kalınlığında zırhı içeri soktu. Efsanevi topçu tasarımcısı VG Grabin şöyle hatırlıyor: “155'in baharında, Hitler ordusu Tigr ve Panter ağır zırhlı tankları ve Ferdinand'ın kendiliğinden tahrikli silahlarını kullandığında ... sadece ZIS-1943, yeni Alman tanklarına 2'e dayanabildi. Kızıl Ordu ve iki karşıt tarafın yeni nesil Wehrmacht ağır tankları tarafından benimsenmesiyle daha güçlü tanksavar silahları geliştirilmiştir: Sovyet 183 mm BS-100 3 ve 184 mm Alman RAK-88 / 43 ve 41 mm Rak-128 / Rak- 44.
Bu tabancalar 160 - 200 mm kalınlığında zırhı güvenle deldi, ancak büyük kütleleri nedeniyle düşük taktiksel hareketliliği vardı. Daha önce geliştirilen evsel sistemlerdeki BS-3, bir burulma süspansiyonu, bir hidropnömatik dengeleme mekanizması ve ters bir destek üçgeninin şemasına göre yapılan bir araba ile ayırt edildi. Bükülme çubuğu ve hidropnömatik dengeleme mekanizması seçimi, düğümlerin hafifliği ve kompaktlığı gereklerinden kaynaklanmaktadır ve direk düzenindeki değişiklik, üst makinenin maksimum dönme açılarında çekim yaparken çerçeve üzerindeki yükü önemli ölçüde azaltmıştır. Yeni şema basitleştirilmiştir ve ekipman konumu savaştadır. Özel bir söz, Almanların anti-tank 88 mm uçaksavar silahı Flak-18 (Flak-37) olarak deneyimlerini hak ediyor.
Büyük ebat ve hareket kabiliyetine rağmen, tabanca, 820 kg ağırlığındaki yüksek patlayıcı parçalanma mermisinin yüksek başlangıç hızı (9,24 m / s) nedeniyle Sovyet tanklarıyla savaşmak için başarıyla kullanıldı. Alman ordusunda oldukça başarılı bir şekilde geri tepme silahları 187 kullanılmış. Parçalanma ve zırh delici el bombaları ve şarapnel mermisi ile donatılmış kompakt, hafif, paraşütçülerin ve dağ nişancılarının ateş desteğinde kullanıldı. Piyade, operasyonel ve çatışmaları nedeniyle dinamo reaktif silahları kullanmayı reddetti. Alman ordusunda toplanamayan silahlara yönelik tutum, kümülatif mermilerin yaratılmasından sonra çarpıcı biçimde değişti. Bu mermilere sahip hafif silahlar, son derece etkili bir savaş tankı aracı olarak kabul edildi.
Hafif geri tepme silahlarının üretimi LG 40 savaşın sonuna kadar devam etti, düşmanlıkların patlamasıyla birlikte Sovyet askeri uçaksavar topçularının zayıflığı ortaya çıktı. Savaşın başlangıcında hava savunmasının etkinliğini artırmak adına, 85 modelinin 1939 mm uçaksavar silahı, savaşını iyileştirmeyi ve operasyonel özelliklerini iyileştirmeyi amaçlayan önemli bir modernizasyondan geçti. 1943'te, N.I. Kostin yönetiminde, bir 25-mm uçaksavar silahından iki makineli tüfek, 25, 1940-K, bir görüş, bir rehberlik mekanizması, bir makine ve bir vagondan geri tepme tertibatıyla iki makineli tüfek kombinasyonunu temsil eden ikiz bir 72 mm uçaksavar silahı geliştirilmiştir. 37 mm uçaksavar silah modeli 1939 g., 37 mm deniz uçaksavar silahı 70-K tornalama mekanizması.
Ancak, görüşün doğruluğu, yüksek duman opasitesi ve makineli tüfeklerin güvenilmez çalışması nedeniyle bu silah yaygın olarak kullanılmadı. Testler ve diğer uçaksavar topçu silahı örnekleri geliştirildi ve geçti, ancak çeşitli nedenlerden dolayı hizmete sunulmadı, ancak bu, geleceğin uçaksavar topçularının yaratılması için bilimsel ve teknik bir temel oluşturdu. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın üçüncü döneminde, küçük kalibreli uçaksavar topçusu, düşman uçaklarının hayatta kalma kabiliyetini artırarak etkinliğini önemli ölçüde azaltmıştır. Savaş boyunca orta dereceli kalibreli ana silah 85 mm uçaksavar silahıydı. Savaşların deneyiminin gösterdiği gibi, uçaksavar 85-mm toplar yer hedeflerine doğrudan ateş yakmak için başarıyla kullanılabilir.
Merminin yüksek başlangıç hızı, ateşleme hızı, dairesel yatay bombalama olasılığı, düşman uçakları 189 ile mücadelede uçaksavar topçularının başarısını sağlamıştır. 1944'te daha güçlü bir 85 mm uçaksavar silahı (KS-1) ortaya çıktı. 85 modelinin 52-K uçaksavar topunun 1939-mm taşıyıcısına yeni bir varil uygulayarak elde edildi, yeni uçaksavar silahı, PUAZO-4A uçaksavar silah kontrol cihazlarıyla donatıldı, dikey menzili 12 km'ye ulaştı. KS-1’in dezavantajları, çekim sırasında düşük stabilite ve vincin volanı üzerinde çok çaba sarf etmeleriydi, bu yüzden de savaşı sona erene kadar iyileştirilmesi devam etti. 1944’te, TsAKK’da, V.Grabin’in yönetiminde, savaşın sonuna kadar seriye giremeyen yeni bir 57-mm otomatik uçaksavar savaş topu C-60’in geliştirilmesine başlandı. Alman sanayi çelik uçaksavar kendinden tahrikli birimleri (ZSU) başarısı. 38-mm uçaksavar silahlı ilk Alman ZSU-20, Skoda tarafından yapılan TNHP-S şasisindeki hafif bir Çekoslovak tankı temelinde yapıldı (Çekoslovakya'da 1943 ile yapıldı, 141 ünitesi piyasaya sürüldü).
ZSU "Virbelvild", dörtlü bir 20-mm otomatik kurulum olan Flak-38 (piyasaya sürülen 106 kurulumları) ile T-IV tankı temelinde üretildi. 37 mm makineyi kurarken aynı tasarım kararları kullanıldı. Savaş yıllarında uçaksavar topçularının gelişimi, üretimde uçaksavar sistemlerinin iyileştirilmesi, yüksek başlangıç mermi hızları ve yüksek uçak ateşleme oranları sağlayan yeni toplar ve mühimmatlar yaratmanın yolunu izledi. Aynı zamanda, hava hedeflerinin keşif ve uçaksavar yangını kontrol araçlarında iyileştirmeler yapıldı. Silahların modernizasyonunun bir sonucu olarak, ateş menzili, 14 - 15 bin metreye yükseldi ve hedef imha doğruluğu arttı. Genel olarak, topçuların zafere katkısının çok büyük olduğu vurgulanmalıdır. Dahası, Kızıl Ordu'yla hizmet veren ve savaş operasyonlarında kullanılan topçu sistemlerinin% 40'i savaş sırasında endüstri tarafından tasarlandı ve yönetildi.
Yerli topçu savaşın testini yaptı, yine de çeşitli amaçlar, iletişim ekipmanları ve kontrol ekipmanları ile çekiş araçları için niteliksel bir gecikme yaşandı. Silah yaratırken, inovasyon aktif olarak takip edildi. Böylece, SSCB Bilimler Akademisi üyesi olan N. G. Chetaev, kesme namlularının dikliğini optimize etmek için karmaşık bir matematik problemi çözerek ateş silahlarının doğruluğunu artırdı; Akademisyen A. N. Kolmogorov topçu mermilerinin optimal dağılımının matematiksel bir tanımını verdi; Profesör, daha sonra Akademisyen LF Vereshchagin, çok yüksek baskılar üzerine yapılan araştırmalara dayanarak, sadece küçük ve orta büyüklükte değil, aynı zamanda büyük kalibreli, daha önce mümkün olmayan büyük kalibreli otomatik ateşleme (konsolidasyon) üretilmesine izin veren kurulumun yaratılması çalışmalarına da öncülük etti. ne bizim ne de yabancı pratiğimizde uygulayın. Yeni yöntem, servis ömründe ve tabanca ve harç çeşitlerinde bir artış sağlamıştır.
Birikmiş bilimsel, teknik ve üretim potansiyelinin ve kontrol kalitesinin, savaş kullanımının biriktirilmiş deneyimini ve cephenin gereksinimlerini anlamak için top silahlarını sürekli olarak iyileştirmemize ve üretimlerini genişletmemize izin vermesi özellikle önemlidir. Sovyet tasarım fikirlerinin duyarlılığına dikkat çekilebilir. 45-mm tanksavar silahın zırh delme kabiliyetinin bulunmadığı tespit edilir edilmez, modernizasyonu derhal gerçekleştirildi ve 45 mm'nin zırh penetrasyonuna ihtiyaç duyulan düzeyde gerekli olan 1942 mm 50 mm cinsinden silahlara girildi.
Tanklarla mücadelede düşük verimlilik 76-mm bölmeli tabanca modeli 1939, sembolik ZIS-76 olan 1942-mm silah modeli 3'in değiştirilmesine neden oldu. Ağır Alman tanklarının savaş alanındaki görünümüne verilen tepki, 57 modelinin 1943 mm kalınlığında zırhı delinmiş ve kabukları 120-150 mm kalınlığında zırhı delinmiş olan 1944-100 mm tanksavar silahının kabul edilmesiydi ve askerler, zamanlarının en etkili tanksavar silahını almaya başladılar. BS-3 162-mm tabanca, 85 mm'ye zırh girişi sağlar. Aynı zamanda, ümit verici bir 152-mm bölme tabancası yaratıldı. Ordudaki bir birliğe birlik teşkilatına 1943 modelinin 50-mm korpus obüsünün zamanında yaratılması eşlik etmiş, 82-mm harç harcı düşük verimlilik gösterdiğinde, kesilmiş ve 107, 120, 1943 mm kısa bir süre içinde 160'un serbest bırakılması tamamlanmıştır. harçlar ve XNUMX’te, askerler o zaman dünyanın en iyi XNUMX-mm harçlarını, makattan yükleme ve ayrılmaz bir tabanca taşıma ile aldılar.
Büyük Vatanseverlik Savaşı 1941 - 1945. 12 T. T. 7. Ekonomi ve silahlar
Savaş - M: Kuchkovo alanı, 2013. - 864 S., 20 L. Il.