Uzun Süreli Seyahatin Gerçek Ödülünün Gittiğiniz Yerle Nasıl Bir Etkisi Yok
Resimlerin Arkasında
Zagreb’de, Avrupa’daki iki başkent arasında seyahat etmenin, Auckland Havalimanı’ndan eve döndüğüm şehir merkezine giden bir otobüsle aynı maliyeti olduğunu düşünerek trene oturdum. Güzel manzaraya baktım: çok yeşil yemyeşil dağlar o kadar yakındı ki neredeyse onlara dokunabiliyordum ve geniş, buzlu bir nehir, tren raylarının oturduğu sarp banka koşuyordu. Havadaki hava gri, soğuk ve çekici değildi. Hayal kırıklığı, diyebilirim, eğer tek gününüzdeyse. Ama bu benim tek izin günüm değildi. Ben böyle yaşadım. Ve sıcaklığın değişmesi sıcak bir yazdan sonra memnuniyetle karşılandı.
Seyahat etmenin komik yanı, çok zor olmasıdır. Resimlerinizde kolay gözüküyor, tüm zamanınızı dünyadaki bakımsız tembellik yapmak için bu temkinli yerlerde geçirdiğiniz gibi. Seyahat blogcularının bu konuda cevap verecekleri çok şey var; kolay görünmesi. Ben de havalı fotoğrafları paylaşmak için adil bir payımı verdim.
Onaylayayım: bu anlar harika, ama aynı zamanda muhtemelen kafa karışıklığı, hayal kırıklığı, açlık, genel kararsızlık, dehidrasyon, uyku yoksunluğu veya - kendinizi hazırladığınız - bunların hepsinin de yapıldığı, günün 1 saniyesinde. Sık sık havalı bir resim yazıyorum çünkü hafta sonundaki fotoğraflarıma baktığımda ve bir yiyecek gördüğümde o an için kendimi çok minnettar hissediyorum.
Bu hissi tutmak, takdir etmek, yeniden yaşamak, geri almak ve dünyayla paylaşmak istiyorum. Muhtemelen, sizin için gerçek şu ki, başka bir güzel seyahat pic. Bana göre bu noktaya gelmek için harcadığım yolculuğu, seçimlerimi doğrulayarak ve dolayısıyla yoldaki düzenli yaşam mücadelelerini buna değer kılarak temsil ediyor.
Cehennemden geçen ancak çılgınca iyi fotoğraflar gönderen çok sayıda yolcunun olduğundan eminim, çünkü en iyi parçaları tutmaya çalışıyorlar. Sahte gerçekliği satmak istemiyoruz. Ancak Instagram, her durumun derin ve karmaşık arkaplanına girmenin aracı değildir. Peki, size neler olup bittiğini biraz daha anlatayım.
Gerçeklik
Biri son zamanlarda bana dedi ki, vay, aslında o kadar seyahat etmekten hoşlanıyor musunuz? Bunun sadece uyumak, yemek yemek ve boktan bir yer bulmak ve aynı konuşmayı tekrar tekrar yapmak için günlük bir görev haline geldiğini duydum '. Güldüm. Bu çok doğru.
Seyahat etmekten, yeni yerler görmekten ve inanılmaz deneyimler yaşamaktan zevk alıyorum. Fakat çoğu zaman, sıcak, zor ve lojistik bir kabus ve kesinlikle harika manzaralar arasında saatler geçiriyorsunuz. Ama bu kötü bir şey mi?
Yolculuğumun başlangıcına doğru Yolculuk adlı zor bir makaleyi okudum. İşte nedeni. Bazı yönlerden bununla ilgilendim ama biraz abartılı olduğunu düşündüm. Birkaç gün önce trende bu makaleyi yazmayı düşündüğümde, tekrar okudum ve - satırdan yedi ay sonra, okuduğum en doğru seyahat hesabı olduğunu söyleyebilirim. "Çok zorsa neden hala gidiyorsun?" Diye düşünüyorsun. Ancak Thomas Kueglar’ın neden seyahat ettiğimizi ve neden kısa yoldan çıkmadığımızı ifade etmesine tamamen katılıyorum.
Bunun heyecanını seviyorum. Hiçbir şey veya hiç kimseyi bilmeden yeni bir yere açılmanın. Dil, para birimi, yiyecek ve iş yapma biçimini bilmediğiniz. Bir otobüs biletini nasıl ve nereye alacağınızı ya da su musluğundan çıkmak için bir pedala basmak zorunda olduğunuzu ya da yaya geçidinde gerçekten haklı olup olmadığınızı bilmek.
Sizi ilk önce temel gereksinimlerinize geri döndürür. Temiz, içilebilir su. Kendini besle. Doğanın çağrışımını tatmin etmek. Sanitasyon. Bundan sonra her şey gelir. Hayatın boyunca aldığın bu şeyler, aniden, bilinçli olarak araştırma yapmak zorundasın.
İyi bit
Ödüller için yapıyorum; Seyahat ediyorum, yazıyorum, manzaralar peşinde koşuyorum. Benim bir saplantım olduğunu söyleyebilirsin. Bence daha fazla odak noktası var.
Birkaç ay önce ilk defa Prag'ı ziyaret ettim - güzel bir şehir. Kaledeki Büyük Güney Kulesi için bir bilet aldım, çünkü tırmanabileceğiniz en yüksek şey bu. Zirveye çıkacak döner merdivende 200'den fazla taş basamak var.
Kokuşmuş bir sıcak gündü ve en azını söylemekten yoruldum. Tırmanış zordu, ama gökyüzü parlak maviydi ve keşfe çıkmak ve yukarıdan bir şeye bakmak için bir günüm olduğu için heyecanlandım. Bu yüzden, kendimi merdivenlerden sürdüm, uyluklarımdaki kasların kasıldığını hissediyorum ve her adımda cilde karşı çekiyorum.
Zirveye doğru bu ezici duygu duygusunun üzerimde acele ettiğini hissettim. Sıcak bir floş gibi yüzümden ayağıma kadar bir dalgaydı. Sadece tırmanış olabilir diye düşündüm. Ama bundan daha fazlası olduğunu biliyordum. Ayağım son adımı terk ettiğinde ve karanlıktan ışığa döndüğümde, manzara tam anlamıyla beni geri çekti. Nefesimi kesti. Gözlerim gevşetti ve gözyaşları yanağımdan aşağı aktı Sessizce hıçkıra hıçkırarak hıçkıra hıçkıra hıçkıra hıçkıştım ve gülümsedi, tepkimeye şaşırdım. Açıkça, ışığa çıkan tek şey vücudum değildi.
Manzara çok güzeldi; net, parlak bir gündü. Kilometrelerce görebiliyordum, su görebiliyordum. En sevdiğim şeylerin hepsi bir noktada dizildi ve o an mükemmeldi. Bu duygu için inanılmaz derecede minnettar hissettim, gözlerimden çıkan suyu durduramadım. Zor bir zaman geçirmemiştim, ancak genel olarak küçük zorlukların eklenmesi bilinçaltı olarak kullanılıyor - ve tam o sırada karşılaşmak veya üstesinden gelmek için zor bir şey yoktu. Bu görüş ile aramızda hiçbir engel kalmadı - görmede değer yarattığım bir şey. O anda saf orgazmik neşeye ulaşmıştım.
Tepedeki diğer insanlar çok daha az duygusaldı, bu muhtemelen tamamen normaldi. Güzel bir gün ve tatile harika bir manzaraya bakıyorsunuz. Ağlayacak ne var ki?
Özür
Ama bu fark. Uzun süreli (bütçe) seyahat tatil değildir. Bir uçağa varmazsınız, otelinize bir asansör kaldırırsınız ve öğle yemeği için güzel bir restorana gidin. Ve karşılığında, kulenin tepesinden manzara başka bir manzara değil. Bu bir kilometre taşı. Bu özel bir an, kazandığın bir şey. Sizi bir insan olarak biçimlendirir ve ayrıldıktan uzun süre sonra sizinle kalır.
Ben sadece ilk kez Vahşi doğada izledim ve birçoğu benimle eve çarptı, özellikle Chris şöyle derken:
“Denizin tek armağanı sert darbeler ve zaman zaman güçlü hissetme şansı…” ve ayrıca yaşamda mutlaka güçlü olmanın değil güçlü hissetmenin ne kadar önemli olduğunu da biliyorum. Kendinizi en az bir kere ölçmek için. ”
Tamamen katılıyorum. İçinde bulunduğum yolculuk daha kolay olamazdı, çünkü o zaman zor olmazdı ve herhangi bir hikaye ya da dikkatli epifikasyon olmazdı. Bu yüzden vahşi doğuya giriyor; o inşa toplumun ona verebileceğinden daha fazlasını arıyor. Ve o alır.
Yani evet, ben bir seyahat yazarıyım. Tüm kalbimle uzun süreli bir yolculuk yapmanızı ve yazdığım güzel yerleri ziyaret etmenizi öneririm. Hepsi gerçek ve ben bir şey yapmıyorum. Dünya büyülü, olağanüstü bir yer ve bir dilimini bile görebiliyorsanız şanslısınız.
Fakat buradaki tüm seyahat blogcuları adına, kolay görünmesi ve gözlerinizi bu filtrelenmiş, sahnelenmiş yerlere koymanın - gerçek hayatta - sorunlarınızı derhal çözeceği ve sizi sonsuza dek mutluluğa yollayacağı fikrini sattığı için bir özür diliyoruz. . Basitçe böyle değil; seyahat hayatın gündelik sorunlarının tedavisi değildir.
Ancak Thomas Kueglar'ın dediği gibi, zor olmalı. En iyi anları kazanman gerekiyor. Onları satın alamazsınız. Nihai ruh kıran sabır çaresizliğinden geliyorlar; ve kestirilmemesi konusundaki ısrarı. Tüm yolda yürürken, genellikle yalnız.
En iyi bitler, kendinizi etrafınızdaki durumun özünü hissetmeye ve sorgulamaya alışık olmadığınız şeyleri hissetmek gibi karanlık yerlerde bulduğunuzda gelir; kimsenin tam olarak nerede olduğunu bilmediği, Instagram ve takipçilerinin dünyasının saçma ve uzak göründüğü yerler; ve kendinizle temel bir bağlantıya yürümek - zihniniz - yolun her adımında yanınızda olan tek varlık.
Bu, arkadaşlarım, gerçek yaşama aklıma ait.
Kirsty Gordge, dikkatli seyahat deneyimleri ve yoldaki yaşam hakkında bir blog olan Identity K'nın yazarı ve kurucusudur.