1873'te doğan paşmakçızade zühtü molla'nın oğlu, döneminin ünlü "alemcilerinden" şair ve nükteci mehmed esad'ın lakabı. içkiye şiirle birlikte başlamış, faik mahlasını kullanırmış. ilim sahibi ailesinden yadigar andelib diye anılırmış. sultan hamid aleyhinde ileri geri konuşmaktan geri durmaz, içkiyi hicvi eksik etmezmiş. babıali'de meserret apartmanı'nın karşısında bir odada oturur, bakımsız ve bohem hali ile içki alemlerinde edebiyat ve siyaset eksik olmazdı. içkinin verdiği bir cesaret haliyle en ağır hicivler okur, yıldız'ın hafiyeleri ile kafa bulup alenen küfür edecek kadar korkusuz biri olarak bilinirdi. gerektiğinde kavgaya dövüşe bile girdiği olurmuş. hafiyelerden hususiyetle hazzetmezmiş. ahmed rasim, andelib'in odasını tarfi eder, yemek, içki, döküntü her bir eşya ile bir odada yaşadığını anlatır. civardaki meyhanelere gidecek olan akşamcılar, buralara dağılmadan yanlarında yemeklerle önce andelib'in evine, bu nöbetçi meyhaneye gelir, onun şerefine bir kaç kadeh yuvarlarlarmış. içip sızıp öğlen uykusuna yatarlar akşam olunca buradan çıkarak sağa sola dağılırlarmış. otuz yaşını bile doldurmadan, istanbul'un cümle hafiyesinin peşine takıldığı andelib bu şehirden kaçarak mektupçu olarak malatya'ya sığınmış. ergun hiçyılmaz der ki öldüğünde yıl daha 1902'dir ve ölüm nedeni içkiden midir kaçaklık derdinden midir bilinmez.
(bkz: eski istanbul meyhaneleri ve alemleri
)