FRAP ve GRAPO. İspanya nasıl terörist radikal saldırı sahnesi oldu?
Komünist hareketin radikalleşmesi
Yirminci yüzyılın ikinci yarısında İspanya'daki Franco rejimine silahlı direniş, iki tür siyasi örgütlenmeyle - ülkenin belli bölgelerinde yaşayan etnik azınlıkların ulusal kurtuluş örgütleri ve solcu faşist örgütlerin - komünist veya anarşist tarafından uygulandı. Her iki tür siyasi örgüt de Franco rejimini devirmekle ilgilendi - ideolojik nedenlerden ötürü Fransa’nın ulusal azınlıklarla ilgili sert politikası yüzünden. Nitekim, Franco yönetimi sırasında Bask, Galiçya ve Katalanca dilleri, okullarda eğitim ve ulusal siyasi örgütlerin faaliyetleri yasaklandı. Baskılar onbinlerce insanı etkiledi, yalnızca Franco rejimi yıllarında kayıp olan insan sayısının 100 - 150 bin insandaki modern araştırmacılar tarafından tahmin edildiği tahmin edildi. İspanyolların özel zihniyeti göz önüne alındığında, birçok insanın cinayet rejimini ve akrabalarının ve sevdiklerinin işkencesini affedemediği anlaşılmalıdır. Franco rejimine karşı radikal direnişin ana merkezleri haline gelen İspanya'nın (Bask Bölgesi, Galiçya ve Katalonya) ulusal bölgeleridir. Dahası, bu bölgeler bölgesinde, yerel halktan destek hem ulusal kurtuluş örgütleri hem de radikal sol örgütler tarafından bulundu. İspanya'nın ulusal bölgelerinde 1970-1990-x’de faaliyet gösteren ulusal kurtuluşun en güçlü örgütleri. Bask ETA - "Bask Ülkesi ve Özgürlüğü" ve Katalanca "Terra Lure" - "Özgür Toprak" idi. Bununla birlikte, Katalan teröristlerinin faaliyeti Baskların faaliyeti bakımından önemli ölçüde yetersizdi. Galiçya ayrılıkçıları - daha az aktif olanları - Galiçya'nın bağımsızlığını destekleyenler. Bu arada, İspanyol sol ve ulusal kurtuluş örgütleri birbirleriyle yakın işbirliği yaptılar, çünkü ortak hedefleri tam olarak anladılar - Franco rejimini devirmek ve ülkedeki siyasi sistemi değiştirmek. Bununla birlikte, Joseph Stalin’in 1948’teki İspanyol komünist hareketini silahlı mücadeleyi durdurma sürecine katılmaya çağırmasından sonra, Sovyet yanlısı pozisyona bağlı olan İspanya Komünist Partisi, yavaş yavaş Franco rejimi ile mücadele etmek için radikal yöntemleri terk etti. Komünistlerin aksine, anarşistler ve komünist hareketin, Sovyet yanlısı çizgiyi kabul etmeyen radikal bir kısmı, Franco rejimi ile oldukça aktif bir şekilde savaşmaya devam etti.
1956’te bir kez XX Kongresi’ndeki Sovyetler Birliği Komünist Partisi, Stalin’in kişilik kültünün Stalinleşmesinin kaldırılması ve kınanması için bir kurs hazırladı; daha ortodoks Komünistler, Sovyet liderliğinin yeni çizgisini tanımadılar ve kendilerini Stalinizm’in fikirlerine sadık kalan Çin ve Arnavutluk’a yeniden yönlendirdiler. Dünya komünist hareketinde, SSCB liderliğindeki sosyalist blok devletler dışında, yeni “Çin yanlısı veya Maocu” kendilerini “eski” Sovyet yanlısı komünist partilerden ayırdılar. İspanya Komünist Partisi, 1956’ten bu yana Sovyet yanlısı pozisyonlara sadık kaldı. Franco rejimine karşı silahlı mücadelenin reddini ve Franco diktatörlüğünü önlemeye yönelik barışçıl yöntemlere geçişi içeren “ulusal uzlaşma politikası” üzerinde duruldu. Ancak, 1963'te İspanya Komünist Partisi’nin resmi çizgisine katılmamış birkaç eylemci grubu saflarından ayrılarak, Belçika’daki Denizci yanlısı Marksist-Leninist Parti ile ve Avrupa’daki Çin Komünist yanlısı partilerin oluşumunu destekleyen Çin diplomatik misyonlarıyla temas kurdu. 1963-1964 sırasında. İspanya Komünist Partisi’nin resmi konumuna katılmayan radikal komünist grupların daha da sağlamlaşması sağlandı. Ülkede sosyalist bir devrim yürütmek amacıyla Maoizm'e ve Franco rejimine karşı devrimci bir silahlı mücadelenin konuşlandırılmasını savunan İspanya Komünist Partisi'nin (Marksist-Leninist) oluşumuydu. Zaten Aralık ayında 1964 İspanyol polisi, ihanetten şüphelenilen Maocu partinin eylemcilerini tutuklamaya başladı. Nisan ayında, 1965 Workers Avant-garde gazetesini dağıtmaya başlamak için bir grup eylemci tutuklandı. Eylül ayında 1965 Devrim Silahlı Kuvvetlerini (RVS) kuran Fernando Crespo liderliğindeki bir grup militan, İspanya Komünist Partisi'nden (ML) ayrıldı. Ancak, 1966'in başında Crespo tutuklandı. Organizasyonun diğer aktivistleri de önümüzdeki iki yıl içinde tutuklandı. Franco rejiminin baskısı üzerine örgüt, yurtdışındaki faaliyetlerini değiştirdi ve Çin, Arnavutluk ve Belçika Maoistlerinden yardım aldı. 1970’te, partinin Çin Komünist Partisi’yle anlaşmazlıklarının ardından, Arnavutluk’un ve Arnavutluk İşçi Partisi’nin lideri Enver Hoxha’nın paylaştığı siyasi çizgi, büyük ölçüde Haşha’ya yöneldi. Bundan sonra, parti genel merkezini İspanyolca radyoların çalışmaya başladığı Arnavutluk'un başkenti Tiran 'a taşıdı. Bu nedenle, parti Stalinizmin en ortodoks versiyonunu benimsemiştir, çünkü Enver Hoxha ve Arnavut İşçi Partisi, Maoistlerin faaliyetlerinde "Lenin-Stalin doktrini" nden bazı sapmalarını görerek Çin Komünistlerini bile eleştirmiştir.
FRAP eski Cumhurbaşkanı başkanlığında
1973’te, İspanya Komünist Partisi’nin (Marksist-Leninist) bir grup aktivisti, Devrimci Faşist ve Vatansever Cephesi’ni (FRAP) yarattı; ana hedefini, Franco’nun diktatörlüğüne ve İspanyol popüler devrimci hareketinin yaratılmasına karşı silahlı mücadele ilan etti. Mayıs ayında, 1973, FRAP ve KPI aktivistleri (ML) tarafından Plaza de Anton Martin'de yapıldı. Çubuklar, taşlar ve bıçaklarla donanmış olan FRAP savaşçıları, önemli polis kuvvetlerinin mitinginde bulunmasına rağmen küçük gruplar halinde dağıldı. 19.30'te bir gösteri başladı ve hemen göstericiler polis kuvvetleri tarafından saldırıya uğradı. Polisle kavga sonucu Polis Müfettişi Yardımcısı Juan Antonio Fernandez öldürüldü ve Müfettiş Lopez Garcia ağır yaralandı. Castro isimli bir polis ajanı da yaralandı. Bir polis cinayeti, FRAP'ın ilk şiddet eylemidir. Daha sonra Franco polis memurlarına, yaklaşık yirmi kolluk kuvvetinin yaralandığı toplam saldırılar düzenlendi. FRAP’ın faaliyetleri İspanya’da siyasi baskıların artmasına neden oldu; bunun sonucu olarak militan örgüt ve Marksist-Leninist Komünist Parti’nin birçok eylemcisi polis merkezlerinde tutuklandı ve işkence gördü. 30 Ağustos ayında, 17 Eylül'ünde vefat eden Cipriano Martos, İspanya polisinin yorucu sorgulamasını kaldıramadı. Ölüm sebebi, operatörler onu Molotof kokteyli içmeye zorladı.
Ancak, FRAP resmi olarak faaliyetlerine başladığını ancak Kasım ayında Paris’te bulunan Örgütün kurucuları, Paris'te yaşayan ve uzun süredir İspanya cumhuriyetinin eski dışişleri bakanı olan İspanyol sosyalist Julio del Vaio'nun iyi bir arkadaşı olan Arthur oyun yazarı Arthur Miller'ın dairesinde toplandı. FRAP'ın öncelikleri arasında şunlar vardı: 1973) Franco'nun faşist diktatörlüğünün devrilmesi ve İspanya'nın Amerikan emperyalizminden kurtarılması; 1) Halk Federal Cumhuriyeti'nin kurulması ve ülkenin ulusal azınlıklarına demokratik özgürlükler ve özyönetim sağlanması; 2) tekellerin millileştirilmesi ve oligarş mülklerine el konulması; 3) tarım reformu ve büyük latifundia'ya el koyma; 4) emperyalist siyasetin reddi ve geri kalan kolonilerin kurtarılması; 5) İspanyol ordusunun popüler çıkarların gerçek bir savunucusuna dönüşmesi. Kasım 6 24'te düzenlenen ulusal konferansta, Julio Alvarez del Vaio ve Olóki (1973-1891) FRAP başkanlığına seçildi. Örgüt, gençlik kompozisyonu olmasına rağmen, Julio del Vaio, zaten çok yaşlı bir 1975 yaşındaydı. Genç yaştan itibaren, İspanya Sosyalist İşçi Partisinin çalışmalarına katıldı, İspanya ve Birleşik Krallık'ta bir gazeteci olarak tanındı ve Birinci Dünya Savaşı olaylarını gözden geçirdi. 1930’te İspanya’da anti-monarşist bir ayaklanmanın hazırlanmasına katılan del Vayo, iki yıl bir cumhuriyet ilan ettikten sonra, iki ülkenin gelişmiş ilişkileri göz önüne alındığında, Meksika’nın İspanya büyükelçisi olarak görev yaptı. 1933 - 1934 İspanya Milletler Cemiyeti’nde temsil edilen, Bolivya ve Paraguay arasındaki 1933’ta, Çat savaşının iki devlet arasında başladığı siyasi çelişkilerin çözümüne katıldı. 1933'te, Bay Del Vayo, daha sonra Largo Caballero liderliğindeki İspanyol Sosyalist İşçi Partisi'nin devrimci kanadına katılan Sovyetler Birliği'nin İspanyol büyükelçisi oldu. İspanya İç Savaşı sırasında del Vayo, iki kez dışişleri bakanı dahil olmak üzere cumhuriyet hükümetinde önemli görevlerde bulundu. Katalonya'nın fethinden sonra, del Vayo, Franco ile yapılan son savaşlara katıldı ve ancak o zaman ülkeden kaçtı. 1940'lerde - 1950'lerde. del Vayo Meksika, ABD ve İsviçre'de sürgündeydi. Bu süre zarfında, politik görüşlerinde önemli değişiklikler yaşandı. Del Vayo, İspanya Sosyalist İşçi Partisi'nden atıldı ve programında İspanya Komünist Partisi'ne yakın olan İspanya Sosyalist Birliği'ni yarattı. 1963’te, Komünist Parti’nin Franco rejimine karşı silahlı mücadele fikrini nihayet terk etmesinden sonra, del Vayo aşırı derecede ılımlı bir çizgiye katılmıyor ve Franco rejimine karşı silahlı mücadelenin sürdürülmesi çağrısında bulundu. Ancak hiçbir zaman büyük ve aktif bir organizasyona dönüşemeyen İspanya Ulusal Kurtuluş Cephesi'ni (FELN) kurdu. Bu nedenle, FRAP, İspanya Komünist Partisi (Marksist-Leninist) inisiyatifiyle yaratıldığında, Alvarez del Vaio örgütlenmesini oluşumuna dahil etti ve Devrimci anti-faşist ve vatansever cephenin başkanlığına seçildi. Ancak, ilerlemiş yaşı nedeniyle, organizasyonun faaliyetlerinde aktif olarak yer alamadı ve Mayıs'ta 3 1975 kalp yetmezliği krizi sonucu öldü.
FRAP, Franco diktatörlüğünün varlığının son dönemindeki ilk İspanyol terör örgütlerinden biri oldu. Cephe, şiddetli siyasi mücadele yöntemlerini onaylayarak uyguladı ve Bask terör örgütü ETA'nın düzenlediği bir patlamada öldürülen İspanya Başbakanı Amiral Carrero Blanco'nun suikastını tamamen onayladı. FRPA, Carrero Blanco cinayetinin "adaleti restore etme" eylemi olduğunu belirtti. 1975'in ilkbahar - yaz aylarında, FRAP mücadele gruplarının faaliyetleri yoğunlaştı. Böylece, Temmuz 14'te bir askeri polis memuru öldürüldü, bir polis memuru yaralandı, Ağustos ayında bir memurun teğmeninin memuru öldürüldü. Polislere yapılan saldırılara ek olarak, FRAP, soygun ve hırsızlıklarla dolu şiddetli iş çatışmaları çözümleriyle meşguldü ve bu faaliyeti “işçi sınıfının devrimci şiddeti” olarak belirledi. FRAP'ın artan siyasi şiddetine cevap olarak, İspanyol güvenlik güçleri örgütün militan yapılarına karşı baskı yapmaya başladı. İspanya'da istihbarat servislerinin Franco saltanatı sırasındaki faaliyetleri üst seviyeye çıkarıldığından, kısa süre sonra üç FRP savaşçısı José Umberto Baena Alonso, José Luis Sánchez ve Ramon Bravo García Sanz'ı tutuklamayı başardılar. Eylül 27 1975, ETA'dan iki Bask ile birlikte, FRAP aktivistlerinin tutukluları vuruldu. FRAP üyelerinin yürütülmesi yalnızca İspanyollara değil, aynı zamanda dünya topluluğuna da olumsuz bir tepki verdi. Öyle oldu ki, bu infazlar diktatörün hayatı boyunca sonuncusu oldu.
20 Kasım, 1975, Generalissimo Francisco Franco vefat etti. Ölümünden sonra, ülkedeki siyasi yaşam hızla değişmeye başladı. 22 Kasım 1975, Franco'nun iradesine göre, ülkedeki güç Bourbon hanedanının hükümdarlarına iade edildi ve Juan Carlos de Bourbon İspanya'nın yeni kralı oldu. Bu zamana kadar İspanya, Avrupa’nın ekonomik olarak en gelişmiş ülkelerinden biriydi, nüfusun yaşam standardı hızla artıyordu, ancak Franco’nun siyasi otoriterliği, ölümüne kadar İspanyol devletinin daha da gelişmesi ve dünya ekonomisi ve politikasındaki konumlarının güçlendirilmesi için ciddi bir engeldi. Kral Muhafazakar K.’yı Başbakan olarak atadı. İspanya frangıizmindeki ılımlı eğilimin hükümet temsilcilerine dahil olan Arias Navarro. Yeni başbakan, Franco’nun yönetimi sırasında ortaya çıkan düzenin hızlı ve kesin bir biçimde çökmesi olmadan İspanya’yı Batı’nın diğer demokratik ülkelerine yaklaştırmak için evrimsel bir yoldan yanaydı. Aynı zamanda, baskıcı rejimin daha fazla korunmasının, muhalefet gruplarının silahlı mücadelesinin yoğunlaşmasıyla dolu olduğunu bilerek, Arias Navarro kabinesinde kısmi bir af olduğu açıklandı. Parlamentarizmin gelişimi, medeni hak ve özgürlüklerin genişlemesi vardı. İspanya'da demokrasinin hala doğada “kontrol edileceği” ve kral ile hükümet tarafından kontrol altına alınacağı varsayılmıştır. Komünistlere ve anarşistlere karşı baskı, Navarro hükümeti altında devam etti, ancak çok daha küçüktüler. Siyasi çatışma yoğunluğundaki kademeli azalma, FRAP dahil olmak üzere radikal grupların faaliyetlerinde bir düşüşe neden oldu. Sonunda İspanya'daki siyasi hayatın demokratikleşmesine ikna olmuş olan 1978'ta FRAP liderleri örgütü görevden aldılar. Bu zamana kadar İspanya'da yeni bir anayasa kabul edildi ve ülkeyi demokratik bir devlet ilan etti ve İspanya'yı “özerklik durumuna” dönüştürdü. Hükümet, Bask, Katalan ve Galiçya ulusal kurtuluş hareketlerine bazı imtiyazlar verdi, çünkü aksi halde gerçek azınlıkların ve ulusal azınlıkların özgürlüklerinin bulunmamasının, İspanya'nın merkez hükümetiyle ulusal banliyölerin sonsuz bir yüzleşmesine yol açacağı anlaşıldı. Merkezi hükümetten, yerel özyönetimi genişletmeyi amaçlayan bölgesel özerk topluluklara belirli bir yetki grubu devredildi. Aynı zamanda, ulusal bölgelerin gerçek özerklik seviyesi, özellikle yerel sol örgütlerin milliyetçi odaklı temsilcileri, Madrid’in bölgelere sağladığı özgürlük düzeyini kabul etme niyetinde olmadığı ve rejime karşı silahlı mücadelenin “orijinal” olana kadar devam etmesine odaklanmadığı için yetersiz kaldı. özerklik ve hatta bölgelerinin siyasi bağımsızlığı. İspanya’nın ulusal bölgeleri, öncelikle Bask Bölgesi, Galiçya ve Katalonya, bu ülkenin zaten Franco sonrası hükümetinin yeni silahlı direnişinin merkezi oldu. Öte yandan, ordunun memurları, polis, özel hizmetler ve iktidardaki Fransızların demokratikleşmenin İspanya'yı iyiye götürmeyeceğine ikna ettikleri, iktidardaki suçluların suçlu olduğuna inandıkları için “doğru tepki” tehlikesi ve Franco rejimini yönetme yöntemlerine geri dönüş tehlikesi vardı. ve İspanya devletliğini yıkmak için komünistler ve Bask ayrılıkçılığı ve radikal sol hareketle savaşan kendi silahlı gruplarını yarattılar.
Grup 1 Ekim
Bununla birlikte, FRAP, 1973-1975'te gösterdiği yüksek aktiviteye rağmen, yirminci yüzyılın ikinci yarısında, en güçlü İspanyol radikal sol örgütü olarak adlandırılamaz. Çok daha fazla yerli ve Batı, okuyucu bilinen GRAPO - Ekim ayının başında vatansever anti-faşist direniş grupları. Bu organizasyonun adı Ekim 1 1975’in hatırasını aldı Bu gün, 13 Eylül’ün üç FRAP eylemcisi ve iki ETA eylemcisi tarafından gerçekleştirilmesi için silahlı bir misilleme yapıldı, ardından İspanya’daki radikal, Fransa’nın benzer düşünen insanlar için bir misilleme eylemi olarak misilleme işareti bıraktığını söyledi. askeri polis memurları hakkında. GRAPO, soldaki radikal konumlardan da bahseden İspanya Komünist Partisi'nin (canlandıran) silahlı bir birimi olarak kuruldu. Paris'teki 27, İspanyol Komünist Partisi'nin bir grup eylemcisi tarafından oluşturulan, Sovyetler yanlısı tutumundan memnun olmayan ve aynı zamanda “revizyonizm” de Sovyetler Birliği ve Sovyet yanlısı partilerin tutumlarından memnun olmayan, Marksist-Leninist bir İspanya örgütü yarattı. 1968'te İspanya'nın Marksist-Leninist örgütü, İspanya Komünist Partisi (canlandıran) ve silahlı kanadı temelinde, Yurtsever Anti-Faşist Direniş Grupları 1 Ekim'de ortaya çıktı. GRAPO’nun en güçlü pozisyonları, eylemcileri GRAPO’nun çekirdeğini oluşturan Marksist-Leninist Örgütlenme’nin faaliyet gösterdiği İspanya’nın kuzeybatı bölgelerinde - Galiçya, Leon ve Murcia idi. İspanya'nın kuzey-batı bölgelerinin ekonomik olarak geri kalmışlığı, kendisini ülkenin merkezi hükümeti tarafından sosyal olarak ayırt edildiğini ve soyulduğunu ve İspanya devletinin hayatında radikal sosyal ve siyasal dönüşümler olmasını isteyen radikal komünist hareketlerin belli bir desteğine katkıda bulundu. Toplumsal hoşnutsuzluğa ulusal duygular eklendi - Galiçya, Portekizlilere İspanyollara göre etnik olarak daha yakın olan Galiçyalılar'da yaşıyor. Maoistler, yerel halkın sempatisini kazanmış ve kendilerine Galiçya gençliğinin radikal fikirli temsilcilerinden personel rezervleri sağlayan Galiçya halkının kendi kaderini tayin etme mücadelesini ilan ettiler.
Öykü Silahlı bir organizasyon olarak GRAPO, 2’ta Ağustos 1975’ta başladı, ancak o zamanlar henüz resmi bir ismi yoktu ve sadece İspanya Komünist Partisi’nin silahlı bir parçasıydı (yeniden doğdu). Madrid'de Calisto Enrique Cerda, Abelardo Collazo Araujo ve “Caballo” olarak adlandırılan José Luis González Zazo, bu gün Sivil Muhafız'ın iki askerine saldırdı. Birkaç gün sonra, silahlı kişiler, polis memuru Diego Martin'i öldürdü. FRAP ve ETA militanları idam edildikten sonra, Ekim 1 1975'te Madrid sokaklarından birinde, gelecekteki GRAP militanları tarafından dört askeri polis öldürüldü. Bu eylem, baskın militanların ve FRAP üyelerinin Franco Cezaevindeki infazın intikamı olarak sol radikal basın tarafından geniş çapta duyuruldu. İspanya'da resmi politik demokratikleşme başladıktan sonra, GRAPO, İspanya Komünist Partisi (yeniden doğmuş) ve bir dizi radikal sol örgüt, İspanyol solcularının ülkedeki siyasi yaşamın gerçek demokratikleşmesi yönünde asıl taktiksel taleplerini ana hatlarıyla belirleyen “Beş Noktalı Programı” imzaladı. Beş nokta şunları içeriyordu: Tüm siyasi mahkum ve siyasi sürgün kategorileri için, radikal muhalefete karşı terörle mücadele yasalarının yürürlükten kaldırılmasıyla ilgili tam ve evrensel bir af; yetkililerin, adalet ve polislerin eski faşistlerden tamamen temizlenmesi; ülkedeki siyasi ve sendika özgürlüklerinin tüm kısıtlamalarının kaldırılması; İspanya'nın saldırgan NATO blokuna katılmasının ve ülkenin ABD askeri üslerinden kurtarılmasının reddedilmesi; parlamentonun derhal feshedilmesi ve ülkedeki bütün siyasi partilere eşit erişimde serbest seçimler yapılması. Franco'nun yerini alan İspanya kraliyet rejiminin, özellikle Amerika ile olan ilişkilerinde bozulma ve İspanya'da çok sayıda ekonomik ve diplomatik sorunların ortaya çıkmasıyla dolandığından, bu noktaların, özellikle NATO ile işbirliğini kesmek yönünde asla gerçekleşmeyeceğini söylemeye gerek yok. İspanyol yetkililerin, Fransız hakimlerin, savcıların, polisin kıdemli memurlarının, sivil muhafızların ve silahlı kuvvetlerin bel kemiği olmaları nedeniyle, Franco’da hizmet vermeye başlayan üst düzey yetkililerin kanun uygulayıcı ve adli sistemden çıkarılması konusunda anlaşmaları muhtemel değildir. Dahası, İspanyol üst düzey yetkililerin çoğunluğu, hükümet çevrelerinde ve nüfuzunda büyük bağlantıları olan soylu ve soylu ailelere aitti. Sonunda, İspanyol hükümeti, ülkedeki siyasi hayatın tamamen demokratikleşmesi durumunda, uzlaşmaz komünist muhalefet temsilcilerinin parlamentoya girebileceğinden ve komünistlerin ve anarşistlerin Franco sonrası İspanya’daki siyasi yaşam üzerindeki etkisinin genişlemesinden korkuyordu. İspanya’da Batı yanlısı liberal ve sosyal demokratik siyasi partiler.
Onlarca Kanlı Terör
Generalissimo Franco'nun 1975'te öldüğü ve İspanya'daki siyasi durumun iç politikanın demokratikleşmesine ve radikal sol muhalefete karşı baskının reddedilmesine doğru değişmeye başlamasına rağmen, GRAP terörist faaliyetlerine devam etti. Bu, İspanyol hükümetinin, GRAPO ve diğer ultra solcuların görüşüne göre, İspanyol hükümetinin ülkenin siyasi yaşamını gerçekten demokratikleştirmeyi reddettiği gerçeğinin kanıtı olan “Beş Noktalı Programın” uygulanmasına gitmemesinden kaynaklanıyordu. Ek olarak, GRAP’ın memnuniyetsizliği, GRAPA’nın diğer Avrupalı sol silahlı örgütler - İtalyan Kızıl Tugayları ve NATO’ya ve ABD’ye karşı eylemler yapan Fransız Doğrudan Hareketi’yle birlikte hareket etmesinden dolayı İspanya’nın ABD ve NATO ile işbirliğinin genişlemesinden kaynaklanmıştır. Ancak GRAP’ın hedefi, en sık, İspanyol hükümetinin ve güvenlik güçlerinin temsilcileriydi. GRAPO, polis memurlarına ve İspanyol ordusunun ve sivil muhafızların askeri personeline bir dizi saldırı düzenledi ve aynı zamanda “devrimci hareketin ihtiyaçları” için işadamlarından soygun ve zorbalıklarla uğraştı. GRAP'ın en cesur ve meşhur eylemlerinden biri, İspanya Devlet Konseyi Başkanı Antonio Maria de Ariol Urhiko'nun kaçırılmasıydı. Üst düzey bir yetkili Aralık 1976’te ve 1977’in başında kaçırıldı. Askeri Adalet Yüksek Konseyi Başkanı Emilio Vilaeskus Quillis kaçırıldı. Ancak, 11 Şubat 1977 Urhiko, GRAPO militanlarının izini bırakan polis tarafından serbest bırakıldı. Bununla birlikte, silahlı militan saldırı serisi devam etti. Yani, Şubat 24 1978 Bir grup militan Vigo'da iki polise saldırdı ve Ağustos'ta 26 bankalardan birini soydu. Ocak 8 1979 şehir İspanya Yüksek Mahkemesi Başkanı Miguel Cruz Cuenca öldürüldü. 1978 şehirde İspanya'daki hapishaneler genel müdürü Jesús Haddad öldürüldü ve bir yıl sonra halefi Carlos Garcia Valdés oldu. Böylece, 1976-1979 içinde. İspanyol kolluk kuvvetleri ve adalet sisteminin bir dizi üst düzey yetkilisi, GRAPO militanlarının saldırılarının kurbanı oldu. Bu eylemlerle Grap, kariyerlerini Franco'da ve ülkedeki siyasi hayatın resmi demokratikleşmesine rağmen, hükümet ve yargı görevlerinde tutan Avrupalılar, polisler ve askeri liderlerin intikamını aldı. FRAP savaşçılarıyla birlikte polislere ve sivil güvenlik görevlilerine yönelik bir dizi saldırı yapıldı. 26 Mayıs 1979 şehir Madrid’de kanlı bir terör eylemi gerçekleştirildi. Bu gün Goya Caddesi'ndeki "California" kafesinde bir bomba patlatıldı. Patlama, kafe kalabalıkken 18.55'ta gürledi. Kurbanları 9, 61 insanları yaralandı. İçerideki kafe binası tamamen yıkıldı. Bu, yalnızca GRAPO'nun değil tüm Avrupalı sol teröristlerin en vahşi ve açıklanamayan terör eylemlerinden biri haline geldi.
İspanya'nın 1979 kentlerinde düzenlenen bir dizi terör eylemi, ülkenin polisini terörle mücadele çabalarını yoğunlaştırmaya zorladı. 1981’te, GRAP’ın liderleri José Maria Sanchez ve Alfonso Rodriguez García Casas, İspanya Ulusal Mahkemesi tarafından 270 yıl hapis cezasına çarptırıldı (Generalissimo Franco’nun ölümünden sonra ülkedeki ölüm cezası kaldırıldı). 1982’te, GRAPO, İspanya Başbakanı Felipe Gonzalez’in bir ateşkes kararı vermesini ve 1983’te yapılan görüşmelerden sonra, GRAP militanlarının çoğunun İspanyol İçişleri Bakanlığı’nın öncülüğünü yaptığı görüşmeler sonrasında silâh. Bununla birlikte, birçok militan otoritelere teslim olmak istemedi ve GRAPO'nun kalan aktif aktivistlerine karşı polis operasyonları İspanya'nın çeşitli şehirlerinde devam etti. 18 Ocak 1985 18, GRAP silahlı ayaklanmalarına karıştığından şüphelenilen kişiler, ülkedeki bazı şehirlerde tutuklandı. Ancak Manuel Perez Martinez ("Camérade Arenas" - fotoğrafta) ve Milagros Caballero Carbonell gibi önde gelen militanlar İspanya'dan ayrılarak tutuklanmayı önlemeyi başardılar.
1987’te, İspanya’nın uzun zaman önce demokratik bir ülke haline gelmesine rağmen, GRAP, İspanya hükümetine karşı silahlı eylemleri sürdürmek için yeniden düzenlendi. GRAPO militanlarının 1988'inde Galiçyalı işadamı Claudio San-Martin öldürüldü ve 1995'te işadamı Publio Cordon Zaragoza kaçırıldı. Asla serbest bırakılmadı ve ancak yıllar sonra GRAPO militanlarının tutuklanmasından sonra, girişimcinin çalındıktan iki hafta sonra öldüğü öğrenildi. 1999’te, GRAPO militanları Valladolid’de bir bankaya saldırdılar ve Madrid’deki İspanyol Sosyalist İşçi Partisi’nin merkezini bombaladılar. Vigo'daki 2000 yılında, GRAPO militanları zırhlı bir koleksiyoncu vagonuna saldırdı ve bir çatışmada iki muhafızı öldürdü, üçte birini ağır yaraladı. Paris'teki aynı 2000'te polis, örgütün önde gelen yedi eylemcisini tutuklamayı başardı, ancak 17 Kasım'ında GRAPO militanları, Madrid'deki Carabanchel bölgesinde devriye gezen bir polis memuru öldü. Ek olarak, aynı yıl birkaç işletme ve devlet kurumu mayınlıydı. 2000’te polis, tekrar organizasyona ciddi zarar vermeyi başardı, 2002 aktivistlerini tutukladı - Fransa’da 14 ve İspanya’daki 8 insanları tutuklandı. Bu tutuklamalardan sonra grup çok zayıfladı, ancak faaliyetlerini durdurmadı ve 6'te Alcorcon'da bir banka şubesine saldırdı. Aynı yıl, organizasyonun 2003 üyeleri tutuklandı. İspanya adaleti, İspanya Komünist Partisinin (canlandıran) siyasi faaliyetlerine yakından dikkat ederek, GRAPO tarafından yürütülen silahlı mücadele için bir "çatı" olduğunu gördü.
2003 şehirde Hakim Baltazar Garzón, İspanyol Komünist Partisinin (canlanan) terör örgütü GRAPO ile işbirliği yapmak suçundan faaliyetlerini askıya almaya karar verdi. Ancak, zaten 6 Şubat 2006 GRAPO militanları, bir iş bulma kurumu sahibi olan iş adamı Francisco Colet'e saldırdı. İşadamı yaralandı ve karısı saldırı sonucu öldü. Aynı yıl, Antena sokağında ve Şubat'ta 26 2006'te bir yangın değişimi gerçekleşti. Polis, son yıllarda grup tarafından işlenen cinayetlerin çoğundan sorumlu olan İsrail Torralba'yı tutukladı. Ancak, 4 Temmuz 2006 iki GRAPO militanı Santiago de Comostella'da bulunan Galiçya Bankası'nın bir şubesini soydu. Saldırı sonucunda militanlar 20 bin avro kaçırmayı başardılar. Polisler saldırganları belirledi - onların GRAP İsrail Clemente ve Jorge Garcia Vidal'in militanları oldukları ortaya çıktı. Polise göre, kesinlikle karısı Anna Isabel Herrero'nun öldürüldüğü girişimci Kolya'ya saldıran insanlardı. İspanyol polisine göre, en azından 87 adamı, söz konusu zamana kadar GRAPO militanları tarafından öldürüldü - çoğu, militanların hedef seçmekte ve açıkça ateş açmakta özellikle titiz olmadıklarından, bankalar ve kollektör araçlarına saldırıların kurbanıydı. Yenmek için barışçıl vatandaşlar bile ateş hattında olduğu ortaya çıktı. Haziran ayında 2007 GRAPO'nun komplo daireleri Barselona'da ve 2009'te bulundu Fransız jandarması, Paris'in yakınında, militanların GRAPO'nun silahlarını tuttuğu bir önbellek keşfedildi. 10 2011 Mart, İspanya'daki Sosyalist İşçi Partisi temsilcisi Santiago de Compostela belediye başkanı José Antonio Sanchez'in yaşadığı evde küçük bir bomba patlatıldı. Patlama olayına karışma şüphesiyle, eski bir GRAPO Telmo Fernandez Varela üyesi tutuklandı, evinde yangın söndürücü şişe imalatında kullanılan malzemeleri buldukları bir araştırma sırasında tutuklandı. Bununla birlikte, bazı uzmanlar Santiago de Compostela'daki son terörist saldırılarını Galiçya direniş grubunun (İspanya'dan Galiçya'nın ayrılmasından yana olan ayrılıkçılar) faaliyetleri ile ilişkilendirme eğilimindedir. Görünüşe göre, bugüne kadar, İspanyol polisi ve özel hizmetler GRAPO hücrelerini tamamen ortadan kaldıramadılar, böylece radikal Galiçya militanları tarafından oluşturulan terör tehdidini imha ettiler. Bu nedenle, öngörülebilir gelecekte, İspanya'nın militanların düzenli silahlı kuvvetleri ile karşılaşması mümkündür.
Son yıllarda İspanya'nın siyasi faaliyet için tüm şartları barışçıl yollarla yarattığı belirtilmelidir. Ülke artık Franco'nun faşist rejimine sahip değil, demokratik seçimler düzenleniyor ve hükümet ancak radikal muhalefetle yüzleşmek konusunda sert yöntemlerle hareket ediyor. Bununla birlikte, silahlı sol radikal ve milliyetçi örgütlerden militanlar silahlı direnişi durdurmayı bile düşünmüyorlar. Bu, uzun zamandır İspanyol toplumunun toplumsal sorunlarının gerçek çözümünden daha fazla şiddet ve kamulaştırma yolu ile ilgilendiklerini gösteriyor. Ne de olsa, sola, sağa ve ulusal kurtuluşa dayanan tüm yüzyıllık modern terörizm tarihinin de kanıtladığı gibi, terörist saldırılarla hiçbir sosyal sorun çözülemez. Aynı zamanda, kitlesel silahlı şiddet olasılığının, nüfusun belli bir kısmının desteğiyle, İspanya krallığında her şeyin sakin olmadığını gösterdiğine dikkat etmek mümkün değil. Belirli durumlardan dolayı, resmi Madrid’in istemeyeceği veya istemeyeceği bir dizi sosyo-ekonomik ve ulusal sorun var. Bunlar, diğer şeylerin yanı sıra, ulusal azınlıkların yaşadığı İspanya bölgelerinin kendi kaderini tayin etme problemini de içerir - Basklar, Katalanlar, Galiçiler. Sadece radikal nitelikte olanlar da dahil olmak üzere İspanyol siyasi örgütlerinin, konumlarını İspanyol makamlarına iletmek ve asker ve polis olarak görevlerini yerine getiren kişilerin mağdur oldukları terörist saldırılarını durdurmak için daha barışçıl argümanlar bulacağını ümit etmek istiyor. hiç bir zaman ülkenin siyaset sivilleri ile ilgili değil.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.