Türkiye Klinikleri Adli Tıp ve Adli Bilimler Dergisi, cilt.17, ss.10-24, 2020 (Diğer Kurumların Hakemli Dergileri)
Amaç: Bu çalışmanın amacı, üniversite öğrencilerinde çocukluk çağı travmaları ile savunma mekanizmaları ve kendine zarar verme davranışları arasındaki ilişkiyi incelemektir. Gereç ve Yöntemler: Katılımcılar, üniversitede herhangi bir programa kayıtlı olan 530 (266 kadın, 264 erkek) öğrenciden oluşmaktadır. Verilerin toplanmasında; 'Demografik Bilgi Formu', 'Çocukluk Çağı Ruhsal Travma Ölçeği', 'Savunma Biçimleri Testi' ve 'Kendine Zarar Verme Davranışı Değerlendirme Envanteri' kullanılmıştır. Bulgular: Katılımcıların 176 (%33,2)'sı kendine zarar verme davranışı göstermiş olup, 'kendini kesme' en fazla kullanılan kendine zarar verme davranışı türü olarak bulunmuştur. Kendine zarar verme davranışı göstermiş öğrencilerin çocukluk çağı travmaları (tüm alt boyutlar dâhil), kendine zarar verme davranışı göstermemiş öğrencilerden daha fazladır. Hiyerarşik Regresyon Analizi sonucuna göre ise çocukluk çağı travmaları ile immatür ve nevrotik savunmalar birlikte kendine zarar verme davranışlarındaki toplam varyansın %31'ini açıklamaktadır. Sonuç: Çalışmanın temel problemi olan çocukluk çağı travmaları ile kendine zarar verme davranışları ve savunma biçimleri arasında düşük ve/veya orta düzeyde, pozitif yönde istatistiksel bir korelasyon bulunmuştur. Kendine zarar verme davranışlarının ortaya çıkmasında adli bilimler açısından önem teşkil eden kronik çocukluk çağı travmalarının önemli bir etkiye sahip olması, çocukluk çağı travmalarını önlemeye yönelik uygulanabilir ve pratik yaklaşımlara ihtiyaç olduğunun önemli bir göstergesidir.
Anahtar Kelimeler: Çocukluk çağı travmaları; savunma mekanizmaları; kendine zarar verme davranışları