Politik iktisatçılar arasında en yaygın kabul gören önermelerden biri şudur: Her tekel, tüketicilerin bakış açısından kötüdür. Tekel, klasik anlamıyla, bir meta veya hizmetin tek bir üreticisine verilen bir ayrıcalıktır, yani belirli bir üretim hattına serbest girişin olmaması olarak anlaşılır. Başka bir deyişle, yalnızca bir temsilci, A, belirli bir malı, x üretebilir. Bu tür herhangi bir tekelci tüketiciler için kötüdür çünkü üretim alanına potansiyel yeni girenlerden korunarak, tekelcinin x ürününün fiyatı daha yüksek ve x'in kalitesi diğerlerinden daha düşük olacaktır.
Bu temel hakikat, klasik, monarşik veya ilkel hükümetin aksine, demokratik hükümet lehine bir argüman olarak sık sık dile getirilmiştir. Bunun nedeni, demokrasi altında hükümet aygıtına girişin ücretsiz olmasıdır - herkes başbakan veya cumhurbaşkanı olabilir - oysa monarşi altında kral ve varisi ile sınırlıdır. Bununla birlikte, demokrasi lehine olan bu argüman ölümcül derecede kusurludur. Ücretsiz giriş her zaman iyi değildir. Mal üretiminde serbest giriş ve rekabet iyidir, ancak kötülerin üretiminde serbest rekabet iyi değildir. Örneğin masumlara işkence yapma ve öldürme işinde serbest rekabet veya sahtecilik veya dolandırıcılıkta serbest rekabet iyi değildir; kötüden daha kötüdür. Öyleyse, hükümet ne tür bir "iş" dir? Cevap: Gönüllü tüketicilere satılan geleneksel bir mal üreticisi değildir. Daha ziyade, hırsızlık ve kamulaştırma - vergi ve sahtecilik yoluyla - ve çalınan malların çitle çevrilmesiyle uğraşan bir "iş" dir. Dolayısıyla, hükümete serbest giriş iyi bir şeyi iyileştirmez. Nitekim meseleleri kötüden daha kötü hale getirir, yani kötülüğü iyileştirir. İnsan, insan olduğu için, her toplumda başkalarının malına göz diken insanlar vardır. Bazı insanlar bu duygudan diğerlerinden daha fazla etkilenir, ancak bireyler genellikle bu tür duygulara göre hareket etmemeyi öğrenir ve hatta onları eğlendirdiği için utanır. Genelde sadece birkaç kişi, başkalarının mülkiyeti konusundaki arzularını bastıramaz. Prens hükümeti altında, yalnızca tek bir kişi - prens - yasal olarak başka bir adamın mülküne arzusuna göre müdahil olabilir ve onu potansiyel bir tehlike ve "kötü" yapan da budur. Bununla birlikte, bir prensin yeniden dağıtım arzuları kısıtlanmıştır çünkü toplumun tüm üyeleri, başka bir adamın malını alıp yeniden dağıtmayı utanç verici ve ahlaksız olarak görmeyi öğrenmiştir. Buna göre, bir prensin her hareketini büyük bir şüpheyle izlerler. Bunun tam tersine, hükümete girerek, herhangi birinin başkalarının mülkiyeti için arzusunu özgürce ifade etmesine izin verilir. Eskiden ahlaksız olarak görülen ve buna göre bastırılan şey artık meşru bir duygu olarak kabul ediliyor. Herkes, demokrasi adına herkesin malına açıkça göz dikebilir; ve herkes, hükümete girmesi şartıyla, bir başkasının mülkü için bu arzusuna göre hareket edebilir. Dolayısıyla, demokrasi altında herkes bir tehdit haline gelir. Sonuç olarak, her talep, "ifade özgürlüğünün" özel koruması altında kamuoyuna duyurulursa meşrudur. Her şey söylenebilir ve talep edilebilir. Görünüşte en güvenli olan özel mülkiyet hakkı bile yeniden dağıtım taleplerinden muaf değildir. Daha da kötüsü, kitlesel seçimlere tabi olarak, başka bir adamın mülkünü almaya karşı hiç engellenmeyen toplum üyeleri, yani ahlaki açıdan sınırlandırılmamış ve karşılıklı olarak birbiriyle uyumsuz çok sayıda halk talebinden çoğunlukları bir araya getirmede en yetenekli olan alışılmış ahlakçılar (etkin demagoglar) hükümete girme ve hükümetin tepesine yükselme eğiliminde olacaktır. Bu nedenle, kötü bir durum daha da kötüleşir.
Elbette bir prensin kötü ve tehlikeli olmayacağını garanti edilemez. Bununla birlikte, hanedanı koruma görevini yerine getiremeyen - ülkeyi mahveden, sivil kargaşaya ve çatışmaya neden olan ya da başka bir şekilde hanedanın konumunu tehlikeye atan - herhangi bir prensin derhal etkisiz hale getirilme riskiyle karşı karşıya olduğunu hatırlamakta fayda var veya kendi ailesinin başka bir üyesi tarafından öldürülmesi var. Her durumda, doğumu ve yetiştirilmesi bir prensin kötü ve tehlikeli olabileceğini engellemese bile, buna karşılık, halk seçimleri yoluyla hükümet yöneticilerinin seçilmesi, iyi veya zararsız bir kişinin zirveye çıkmasını neredeyse imkansız kılıyor. Başbakanlar ve cumhurbaşkanları, ahlaki açıdan engellenmemiş demagoglar olarak kanıtlanmış verimlilikleri nedeniyle seçilirler. Böylece, demokrasi, hükümetin tepesine yalnızca kötü ve tehlikeli adamların çıkacağını fiilen temin eder. Gerçekte, özgür siyasi rekabet ve seçilimin bir sonucu olarak, yükselenler giderek daha kötü ve tehlikeli bireyler haline gelecekler, ancak geçici ve birbirinin yerine geçebilir bakıcılar olarak nadiren suikasta uğrayacaklar. Ülkedeki her erkek, kadın ve çocuğa istediği her şeyi vaat edecekler. Zenginleri fakir yapma, çare bulamayanlara çare bulma, çözülemez olana yardım etme, çözülemez olanı çözme, tasfiye edilemeyenleri dağıtma şansı arayışında olacaklar. Biri ikinin ikinin beş olduğunu gösterdiğinde, diğeri bunun altı, altı buçuk, on, yirmi olduğunu ispatlayacaktır. Kısacası duyarlı, samimi ve dürüst adamlar olarak kendilerini karakterlerinden soyutlayacaklar ve basitçe görev için aday olacaklar.
Yazar - Hans-Hermann Hoppe