Ben yaşadım. Destansı hafta sonu-Cumartesi günü 12 saatlik bir macera yarışı, daha sonra Pazar günü bir maraton (bu blog çileği anlatıyor: http://thegearjunkie.com/12-hours-262-miles)- planlandığı gibi gitti: ittim Cumartesi günü sert macera yarışında, daha sonra birkaç saat boyunca düştü, Kuzey Dakota'dan Minneapolis'e sürün, üç saatlik uykuya dalın, 26.2 mil koşunun başlangıcında çizgiye çıkmadan önce.
Maraton sırasında başımı dik tuttum, yavaş ilerledim ve yaklaşık 4,5 saat içinde lanet şeyi çıkardım. Ev hakkında yazmak için bir zaman değil, ama bir durumu değerlendirmekten memnun oldum.
Ne öğrendim?
Bir teorim var ki, eğer…
kendine ayak uydur
' çok yemek)
'içki (yeterli)
'motive olmak'
… O zaman tüm fiziksel zorlukların üstesinden gelebilirsiniz. Bu hafta sonu bunu pekiştirdi.
Macera Yarışı Özeti
12 saatlik Extreme Kuzey Dakota Macera Yarışı veya END-AR (http://web.mac.com/Yogaslackers/iweb/end-ar/Welcome.html), entailed patika koşusu (5-8 mil), dağ bisikleti (40-50 mil), kano (8 mil) ve oryantiring (tüm kurs boyunca). Ayrıca Sudoku ve yazım zorlukları atıldı.
Kuzey Dakotas'ın ilk macera yarışı olan etkinliğe yaklaşık 20 takım kaydoldu. Sabah 8'de başladık. Cumartesi günü, Grand Forks'ın batısında bir çeşit dağlık koruma olan Turtle River State Park'ta. Yağmurlu, puslu ve serindi, muhtemelen o noktada 50 derece. At Hazır ayar GİT! oryantiring kursuna başladık. Haritayı ben tuttum ve ortağım Stanley Joel arkasından takip etti. (Takımımızın adı: Gizli Loons.)
Bu, END-AR başlangıç çizgisinde yağmura hazırlanıyor.
Biz orada bir dakika önce herkesin önünde gelen ilk oryantiring kontrol noktası olduğunu düşündüm ne zor koştu. Ama bir sonraki noktaya kadar, CP1 için CP2'yi yanlış yaptığımı fark ettim. İlk noktayı kaçırmıştık! Bu yüzden geri döndük ve 10 dakika sonra son sıradayız.
Kötü hareket.
Sonra, parkta bir iz bisikleti bacak vardı. Yazım zorluğundan önce birkaç takımı geçerek bu segmentte puan aldık. Ancak Stanley geriye doğru 'mayonez' yazımını üstlendi ve cezamız bir bisiklet lastiğini değiştirmek zorunda kalmamızdı.
Beş dakika sonra kıtadaki en düz ülkenin bazılarında doğuya doğru yola çıktık. Haritada esasen kontur çizgileri yoktu, sadece ülke yollarının bir ızgarası ve ara sıra sulak bir alan vardı. Kilit nokta, harita üzerinde durmak ve bulunduğunuz yeri her zaman bildiğinizden emin olmaktı.
Yollar çamurlu ve yavaştı. Bir Kona cyclocross bisiklet kullandım; Stanley MTB bindi. Bazılarını hazırladık, ancak çamur spreyi, ruts ve yavaş gidiş, milleri geçmenin en keyifli veya verimli yolu değil. Ortalama hızımız sadece 11 mil.
Parkurda yirmi mil kadar neredeyse ölmüştük. Mermiler kafalarımız tarafından doldu. Şaka değil! Bazı yerel (yokel?) Tüfeğinde bir yoldaki bir hedefe ateş ediyordu. Güzergâhımız o yola yükseldi ve ne yaptığını anlayamadan-bzzztttchiiingggg-Bir kıkırdayan kurşun, kulağıma çınladı. Bu merminin ne kadar yaklaştığı hakkında hiçbir fikrim yok, ama gürültülü ve yakındı. Ona çığlık attık. Silahını indirdi. İleriye doğru pedal çevirerek, aptalla birkaç seçim kelimesi alıp, ardından arkamızda birkaç takım olduğunu uyardık. Onun yanıtı: 'Bu olduğunda korkutucu değil mi', kulağından çıkan bir mermiye atıfta bulunuyor. (!) 'İyi evet!' Bağırdım.
Onu bataklığa itmek istedim.
Şimdi ilk etapta ilerledik. Çar birkaç kısa yol aldı ve süreçte birkaç takımdan geçerek sert bir şekilde pedal çevirdi.
Karayolu 29'un altındaki bir menfez, başka bir oryantiring bacağına geçişten önce biraz daha fazla CP için nehre doğru bisiklete bintiğimiz Grand Forks'a doğru yol alıyor.
Aşağı ve yukarı akış kürekleri de dahil olmak üzere uzun bir kano yarışı sonlandırdı. Bu bölümün en önemli noktaları menfez tünellerinin derinliklerine yerleştirilmiş ve gıcırdayan bir ölü odun parçası üzerinde nehir yüzeyinin 10 feet üzerine asılmış CP'leri içeriyordu. (Stanley tırmanmamı ve almamı sağladı.)
İlk olarak, ikinci sırada yer alan takımın önünde bir yol tamamladık, kursu yapmak yaklaşık 10 saat sürdü. Bonus: 200 $ kazandık! Nadiren böyle küçük macera yarışlarında verilen nakit ödüller.
Stanley bitiş çizgisinde.
Harika bir etkinlikten dolayı YogaSlackers.com ekibine tebrik ederiz. Birçok takım ilk kez ARers'ti, bu yüzden birçok insanın sınırlarını zorladığını görmek harikaydı.
Maraton Özeti
Sınırlardan bahsetmişken… macera yarışından sonra Stanley ve ben 4,5 saatlik bir yolculukla Minneapolis'e gittik, sabah 2'de eve dönüyoruz. Üç saat uyudum, kalktım, yulaf ezmesi yedim ve koşu ayakkabılarımı giydim.
İkiz Şehirler Maratonu için başlangıç çizgisinde sabah saat 7.30'da.
Ahh.
Boynuzun parıltısında, paket sıçramaya başladı. Başlangıç çizgisini geçtik ve Minneapolis şehir merkezine koştuk. Nemli olsa da ılıman oldu. Aslında nefes almak biraz zor bir gün.
Kursun ilk çeyreğinde mil başına 8,5 dakikalık bir hızda devam ettim. Sonra yavaşladım. Gerdim. Yemek için durdu. İçmeyi bıraktım. Biraz yürüdüm. Ayak bileğimdeki ve sırtımdaki karışıklıkları çözdüm.
Yol kenarında çörek durağı (sırlı çörek dilimleri veren bir seyirci) bana biraz destek verdi olsa da 12 mil bazı bonking oldu. Sonra her zaman iyi hissettiren yarım işareti vurdum. 'Tamam, ben aynı mesafeyi bir kez daha çalıştırabilirim' diye düşünüyorsun.
Bulut örtüsü ve mil 19 yakınındaki hoş bir esinti, koşuyu biraz daha keyifli hale getirdi. Ama sonra, yaklaşık beş mil boyunca ustaca tırmanan bir sokak, asla bitmeyen tepeye meşhur kurslara çarptım.
Sonunda, korkunç bir şekilde aşağı ve dışarı olmasa da ağrıydım. Son yarım kilometrede koştum, bitiş çizgisini 4 saat 38 dakikada geçtim.
Benim için ortalama bir maraton 3 saat 45 dakika gibi. Ancak hafta sonu ve uyku eksikliği göz önüne alındığında, bu yıl boyunca, bitiş çizgisi aklı başında ve (oldukça) yüksek ruhları geçmek için çalıştırmak için sadece mutlu oldu.
Haftanın ilerleyen saatlerinde bu blogdaki bu yarışlardan dişli testlerim hakkında bir rapor izleyin ...