Politik doğruluk aldatmacadan kurtarmaz
ABD’nin önde gelen ticari yayın organları 75 yılında emekli Amerikalıların% 2010'inde, emeklilik hesaplarında tasarrufta bulunan 30.000 doların altında kaldı. Kurumsal emeklilik planları için kaydolduklarında, ortalama $ 100.000 vaat edildi. (Bununla birlikte, şimdi bile, sadece onlara değil, gelecek nesle söz veriyorlar. Bağımsız uzmanlar bu rakamı $ 25.000 olarak adlandırıyorlar).
Açık nedenlerden dolayı, yıpranmış bir insan, sağlıklı bir hastadan çok daha fazla tıbbi yardıma ihtiyaç duyuyor. Bu, yaşlı insanların çalışmalarına büyük bir arzu uyandırıyor - çalışanlar arasında, sağlık sigortasının bir kısmı işveren tarafından karşılanıyor. Bugün, gerekli tıbbi bakım, emekli olan milyonlarca yaşlı Amerikalı için basit bir şekilde mümkün değildir. Üstelik, 25-30’in binlerce doları özel tıbbi prosedürler olmadan uzun süre yaşayamaz ve bu paranın yanı sıra, emekli sadece yetersiz işsizlik maaşına güvenebilir.
Bu durum yeni gelişirken, onu son on yılda terk edenler işgücü piyasasına geri dönmeye, sadece biraz daha fazla para kazanmak veya sağlık sigortasını geri kazanmak için başladı. Bu “geri dönüş dalgasının” belirtisi, 65’in sıkıca arkasındaki insanların, süpermarketlerdeki poşetlerdeki ambalaj alımları gibi geleneksel olarak öğrenci-gençlik mesleklerinin ortaya çıkmasıydı.
Rekabet göz önüne alındığında, yaşlılar böyle bir yeri kurtarmak için elinden gelenin en iyisini yapmak zorundalar.
Ayrıca: Bu olgunun halen çalışan, ancak emekliliğini düşünenlerin farkındalığı, çalışmayı bırakma konusunda isteksizliğe yol açtı. Topuk-bir yıl daha emekli olmayı ertelemeye karar verenlerin, işverenlerinin doğal avı olduğu, onları daha düşük pozisyonlara, yarı zamanlı işlere ya da ücretlerini azaltmaya başladıkları (yaşlanan işçiler üzerinde evrensel bir baskı olduğu için) olduğu ortaya çıktı. Bir noktada, işçiler, çabalarının tamamen çalışmayı bırakmalarına izin vermeyeceklerinin farkında değiller - en azından yarı zamanlı, güç varken.
Ve şimdi - en trajik.
Er ya da geç kuvvetler tükenir. Politik olarak ne kadar doğru olursa olsun, kişi ona davranır, kararsız hale gelir, çalışma kapasitesini zayıflatır ve kaybeder.
Ve bir noktada onu “işgal etmek” imkansız.
Ve işsiz kalıyor.
Ve hedefi gibi görünen “uygun yaşam standardını” güvence altına almak için fırsatlar olmadan.
Milyonlarca yaşlı insan, dünyadaki en iyi görünen ülkenin ortasında para bulunmamasından dolayı ölmeye başlayacak.
Bu nasıl oldu
Emeklilik politikasının çöküşü konusu zaten birçok kişi tarafından ele alındığından - kısaca hatırlayalım. Gönüllü sigortamızın yaklaşık bir benzeri olan 401 (k) kanunları uyarınca kurumsal emeklilik tasarruf planları, otuz yıldır Amerika Birleşik Devletleri'nde inanılmaz derecede popüler olmuştur. Yoksullar için devlet sosyal güvenlik programlarını finanse etmek için ödenen gelirlerin% 6,2'ine ek olarak (ayda yaklaşık 400, hiç gelir elde etmiyorlarsa), bir kişi emekli maaşını yatırım fonuna, aracı kurum veya bankaya yatırmayı erteleyebilir ve Katkılar, kayıt sırasında veya daha sonra geri çekilme sırasında vergilendirilmez. Ayrıca, işveren, kendi adına orada ilave fonlar rapor edebilir. Düzgün yerleştirilmiş bir emekli aylığından elde edilen yatırım geliri de vergilendirilmeyecek ve bu nedenle neredeyse tüm çalışan insanlar borsaya yerleştirmiş olacak. Örnek bir slogan: "Çalışırken, emekli aylığınız kendiliğinden büyüyor."
Bununla birlikte, durgunluk ve yeni katkıların sayısındaki azalma, bu tasarrufları patlayan baloncuklardan sıçramasına neden oldu ve şirketlerin iflası nedeniyle, eski çalışanları, devlet tarafından değil, emeklilik planının güvence altına aldığı hayat ve sağlık sigortasını kaybetti.
Temel olarak, bunların hepsinde yeni bir şey yok: PF'nin insanlara normal tıbbi bakım sağlamadığını, çünkü insanlar için yaratılmadıklarını, ancak tasarruflarını borsaya beslediklerini yazdık. Diğer iktisatçı sistemler gibi bu sistemin de durgunluk testine dayanmaması şaşırtıcı değildir.
Burada yeni ve ilginç olan başka bir şey. Kimse durumdan bir çıkış yolu bulmaya çalışmıyor.
"Yataktan çıkıncaya kadar çalışacağım"
İşte Forbes makalesinde yer alan yorumlarda şu anki zor durumda ne yapılacağını tartışan bir kişi:
“Ben 53, serbest çalışan bir girişimciyim ve hala sağlıklıyım. Yavaşlamayı düşündüğümde sosyal korumanın bana yardım edeceğini ummuyorum. Ayrıca emekli olduğumda evde uyuyabileceğimi, sabahları çevrimiçi okuyabileceğimi veya gazete okuyabileceğimi ve daha sonra bütün gün ülke kulübünde golf oynayabileceğimi beklemiyorum. Tüm bunlar şanslı olan nesiller içindi. Benim neslim, ve özellikle de - beni takip eden nesiller, çok uzun süre sadece çok ve çok çalışacaklar. Muhtemelen, işi genel olarak fiziksel olarak yapabildikleri sürece, hayatta kalabilmek için yeterli paraya sahip olmalarını umarak dua etmek zorunda kalacaklar.
Yenilmez bir konumda olduğumuza tamamen katılıyorum, ancak bana göre, 60'tan daha genç olan herkesin çalışma ve emeklilik hakkındaki görüşlerini aykırı bir şekilde yeniden gözden geçirme zamanı geldi. “Altın yılda” neler yapabileceklerini umuduyla değil gerçekliğe uygun hale getirilmeleri gerekir. Yıllarca en az 20 bile çalışmayı ya da sabahları yataktan çıkamayana kadar çalışmayı planlıyorum ve karım ve ben para biriktirmek ve geleceği planlamak için mükemmel bir iş yaptık. ”
Katılıyorum, şık bir reçete sunulur: "Fon biriktirme çalışmaları yürütmek ve yataktan sürünürken geleceği ve çalışmayı planlamak." Ancak Batılı yayınların akıllı iş analistleri utanmadan, “kendi emekliliğini kendin yaratman gerekiyordu”, “daha iyi yatırım yapmalısın” ve “tüm yumurtalarını bir sepete koyamıyorsun” gibi şeyler hakkında utangaç bir şekilde homurdanıyorlar.
Yani şu anki felaket durum hala yaşamın özgürlüğünü kötüye kullanan insanları cezalandırmanın klasik bir örneği olarak sunuluyor.
... Ancak, Amerikan’ın “daha fazla çalışmaya ihtiyacımız var” cevabı 73’taki çocuklarla ilgili olarak uygulandığında - bu zaten, hemfikiriz, tamamen sağlıksız bir şey.
Sonuç
Kısacası, bugün örnek bir örnek ülkenin örnek bir örneğinde, kendi kendine yapılan kitlesel adetin söz konusu olduğu fikrinin çöküşüne tanıklık ediyoruz. Pekala, hatırlarsınız: Herkesin kendi ihtiyaçları için para kazanabilmesi çok özel bir fikirdir ve tüm bu karşılıklı yardımlar, aileler, nesiller sürekliliği ve ihtiyaç duyduğunuzda size geri dönecek olan komşunun bakımı boşunadır. Bütün bunlar arkaikti. Dürüst ve çok çalışmak, doğru bir şekilde yatırım yapmak mümkündür - ve sonra aldatmaca ile genç sarışınlar olan bir teknede (ya da kadın versiyonunda, yakıcı mizaçlı bir astarda) gün batımına uğrayacaksınız. Modern sanayi sonrası ekonomi o kadar sanayi sonrasıdır ki, yaşamınız boyunca kendinize para harcayabilir, böylece vaktinden önceden harcadığınız parayı harcayabilirsiniz.
... Görünüşe göre - hayır.
Ülkemizde inatçı propagandayı, sözde bir felakete yol açan mekanizma ve tutumları gözlemlemek daha da ilginçtir. gelişmiş ülkeler
Ve bazı alanlarda “Batı'nın gerisinde kaldığımızı” yeniden düşünmek - ve bunu bir avantaj olarak görmeye başlamak daha önemli.