"Bilmiyorum," diye mırıldandım.
11 yaşındayım ve öğretmenim rastgele bir soruyu yanıtlamam için beni seçti ve tüm sınıfa hiçbir fikrim olmadığını söylemeye zorladı. Sorusunun ne olduğunu hatırlamıyorum ama boğazımdan yukarıya doğru yükselen ve beni kıvrandıran yoğun utancı hatırlıyorum.
20 yıl ileri sar (burada hayatımın hareketli bir müzikal montajını hayal edin) ve yine de hayatımın çoğunu bırakmış olabilirim. liseli kız güvensizlikler arkasında, bir şey bilmeden 'yakalanmak', sürekli olarak aynı şeyi ortaya çıkarmayı başardı reaksiyon. Ta ki birkaç hafta öncesine kadar, yani, Yeni Yıl arifesinde, arkadaşlarımla bir ateş çukurunun etrafında dururken, bizim işimizi tartışırken. kararlar, Dürüst olmaya karar verdim.
"Bilmiyorum," diyerek arkadaşlarıma omuz silktim.
Bir çözümüm yoktu, kendimi düzeltmenin ve şekillendirmenin tüm yolları dışındaydım. Belli hedeflerim ve rutinlerim var, evet, ancak kendimle ilgili değiştirmek istediğim belirli şeyler söz konusu olduğunda, fikirlerim tazeydi - ve ilk defa bu iyi hissettirdi.
Yetkinliğin bir işareti olarak hızlı, kendinden emin cevaplar vermemiz gerektiğini hissetmeye koşullandık. Sürekli olarak istediğimiz şeyleri, nereye gittiğimizi, hedeflerimizi "tanımlamaya" ve "ana hatlarını çizmeye" teşvik ediliyoruz. rüyalar umutlarımız ve bilgimiz. Ama ne sıklıkla "bilmenin" ideal olduğu fikrine kendimizi kaptırıp doğruluk, özgünlük ve belki de mutluluğu bunun için takas ediyoruz? "Üzgünüm"ün aslında söylemesi en zor şey olmadığını (üzgünüm, Elton John), bunun yerine "Bilmiyorum" olduğunu iddia ediyorum.
Elbette bazı şeyleri bilmek iyidir. Arabaya bindiğinizde nereye varmak istediğinizi bilmek, bir yere varmak istiyorsanız oldukça faydalı olabilir; sınav salonunda yerinizi alırken bir testin cevaplarını bilmek tercih edilir; ve garson masanıza kaçınılmaz olarak 60 saniye erken geldiğinde menüden ne sipariş etmek istediğinizi bilmek mantıklı bir şeydir.
Daha fazla okuCovid-19 konusunda sürekli bir ileri bir geri gitmekle boğuşuyor musunuz? Kontrolü bırakmanın (ve bu konuda iyi hissetmenin) nasıl kucaklanacağı aşağıda açıklanmıştır.
Bu kadar çok belirsizlikle çevrili olmak zarar verebilir.
İle Lucy Partington
Ama hayatın pek çok alanında - her şeyin sonsuza dek değiştiği ve bizim sürekli olarak hareket ettiğimiz bu uçsuz bucaksız, devasa, geniş yaşamda. gelişiyor – aslında her şeyi bilmediğimizi kabul etmek ve gelen baskıyı bırakmak nasıl bir duygu olurdu? Bununla birlikte?
Size söyleyebilirim, oldukça iyi hissettiriyor ve arkadaşıma yeni yıl kararımın ne olduğunu bilmediğimi söylemek, bunun sadece küçük bir kısmı. Elimden geldiğince düzenli olarak “Bilmiyorum” demeye çalışıyorum: İş yerinde söylemeye çalışıyorum ki aslında çevremdeki insanlardan bir şeyler öğrenme fırsatı bulabileyim. "bilmiyorum" diyorum kendime terapist Umutsuzca neden belli bir şekilde hissettiğime dair varsayımsal nedenler bulmaya çalışmak yerine. Biri bana nasıl olduğumu sorarsa ve emin değilim (kim dır-dir bir pandemiye girdikten iki yıl sonra nasıl hissettiklerinden emin misiniz?!).
Sakinleştirici. Bilmediğinizi fark etmek ve bununla iyi olmak, en azından şimdilik, iyi değilse bile, özgürleştiricidir.
Korkutucu bir ifade gibi görünebilir, insanların sizi bir şekilde yetersiz veya daha küçük görmesinden endişe duyabilirsiniz, ancak bunun tam tersini doğru buldum. İnsanlar, her şeyi bilmediğini kabul eden birine daha fazla saygı duyma eğilimindedir.
Daha fazla okuYaşlandığımı veya hayatın dönüm noktalarına ulaştığımı asla hayal edemezdim. Şimdi bunun "kısaltılmış bir gelecek duygusu" denen bir travma tepkisi olduğunu biliyorum.
Gelecek benim için her zaman soyut geldi - yirmili yaşlarımın ortalarına ulaştığımı hayal edebiliyordum, ama geçmiş boş bir hayal gibi geldi.
İle Chloe Kanunları
Ve bu “Bilmiyorum” zihniyeti benim hayal ettiğim bir şey değil. Gittikçe daha fazla sağlık uzmanı, manevi lider ve hatta yüksek başarıya sahip CEO'lar bu düşünce tarzını benimsemeye başlıyor. ve boşluk yarattığınız her şeyi kucaklamak, cevapları bir araya getirmeye çalışmakla zaman kaybetmeyi bıraktığınızda, gerçekten yapmazsınız. sahip olmak.
"Öğrendiğim en güçlü uygulamalardan biri, bir 'bilmiyorum zihniyeti' geliştirmek olmuştur, Claudia Mirallegro, bir yoga ve farkındalık uzmanı ve kurucusu Mirallegro ile Hareket Et bana söyler.
"Bu bana Budist öğretmenlerimden biri olan Zen Ustası Seung Sahn tarafından tanıtıldı. Görüşlerden özgür olduğumuzda öğrenmeye istekli olduğumuzu söylerdi. Görüşler olmadan, daha derinden dinler ve daha net görürüz. Ancak, en azından kargaşa ve kafa karışıklığı duygularını başlatan geçen yıldan sonra, bu zihniyeti benimsemek, bunu aşmama yardımcı oldu.”
Şunları ekliyor: “Hiçbir şey asla düz bir çizgi izlemeyecek. Planlama ancak bir yere kadar gidebilir. Hayatın çoğu dağınık, spontane, beklenmedik ve hatta kararsız. Ne zaman dağın zirvesine çarptığını düşünsen, meselenin gerçeği şu ki, başka bir dağa ulaştın ve tırmanmak için orada. tekrar tekrar - yoldaki her adım, hayatın alçakgönüllülük dersidir ve size devam etmek ve bir sonraki için heyecanlanmak için mühimmat verir dağ."
Instagram içeriği
Bu içerik aynı zamanda sitede de görüntülenebilir. köken itibaren.
Aslında, "Bilmiyorum" zihniyetini benimsemek, Claudia'nın yoga derslerine dahil ettiği bir şeydir ve farkındalık atölyeleri, katılanları pratik yaparken bu düşünce biçimine girmeye teşvik ediyor.
Daha fazla okusen olunca ne oluyor fazla 'kendine bakma' konusunda iyi misin? Kişisel bakımın kendini sabote etmeye dönüşmesi nasıl durdurulur?
sen ne oluyorsun fazla kendine iyi bak?
İle Lucy Morgan
“Bu yeni yılda ilerlerken, Glamour okuyucusu, seni bu tür bir dikkat ve zihniyeti hayatınıza dahil etmeye davet ediyorum” diyor. “Büyümenin ve iyileşmenin genellikle bir noktada rahatsızlık hissetmeden gerçekleşmediğini kabul edin. Onu uzaklaştırmak için o 'bir şeye' ulaşmamaya çalışın. Deneyiminizi hissetmek için kendinize alan yaratın ve aynı şeyi yapmalarına izin vererek diğer insanları onurlandırın. Çok fazla odaklanma, dikkat ve pratik gerektiren gerçek, derin bir iştir. Ama ne kadar çok yaparsanız, o kadar esnek, açık, özgün ve bütün olursunuz. Bana göre bu, tekrar tekrar yaşanmaya değer bir süreç.”
Tıpkı Sokrates'in dediği gibi, “bilmediğinizi bilmek bilgeliğin başlangıcıdır” ve felsefe öğretmenimin bana defalarca söyleyeceği gibi, eğer biri biliyorsa, Sokrates biliyor.