Yerleşik sistem orta ve güney İtalya'da en yaygın biçimdir . Buna karşılık, yaylacılık sistemi tarihsel olarak güney ve ada İtalya'da en yaygın çiftçilik biçimini oluşturur ve aynı zamanda Alp yay bölgelerinde de popülerdir .
Koyun ve keçiler ekim ayından mayıs ayına kadar yaklaşık 6 ila 7 ay boyunca ovalarda yaşar, ardından mayıs ve haziran ayları arasında yaylacılık yoluyla dağ meralarına taşınır ve eylül ayına kadar orada kalırlar. Bu çiftçilik sistemi büyük ölçüde, gıda alımının birincil kaynağı olarak doğal meraların kullanılmasına dayanmaktadır; bu sistemde çoban, mevsimler değiştikçe sürüsüyle birlikte yeşil otların varlığını takip eder .
Özel koyun ve keçi ırkları ve bunların yetiştirilmesi
Bununla birlikte, geçtiğimiz birkaç on yılda, koyunlarda Lacaune ve Assaf ve keçilerde Saanen gibi çoğunlukla yabancı ülkelerden gelen ve daha yüksek besin gereksinimlerine sahip olmasıyla karakterize edilen oldukça uzmanlaşmış süt ırkları ülkemizde de daha yaygın hale geldi. Bu türler için yoğun ahır yetiştirme sistemi de genişlemektedir. Daha geleneksel yetiştirme sistemleriyle karşılaştırıldığında bu sistem, yoğun süt ineği yetiştiriciliğine daha benzer özel yönetim uygulamalarının uygulanmasını gerektirir . Bu yoğun hayvancılık biçimleri, kuzu veya oğlakların yeniden yapılandırılmış sütle ve kolostral dönemden sonra sütten kesilmesi için başlangıç yemleriyle beslenmesini içerir. Bunun tersine, geleneksel yaylacılık temelli sistemler kuzuların daha uzun bir süre sütten kesilmesini içerir ve hayvanlar anne sütünden daha uzun süre yararlanır .
Ovikaprid üremesi
Üreme yönetimiyle ilgili olarak, doğumları planlayarak karı en üst düzeye çıkarmak ve yıl boyunca sabit süt üretimi sağlamak için modern yetiştirme biçimleri aynı zamanda ısı senkronizasyonu , süperovülasyon ve aletli tohumlama tekniklerini de kullanır .
Öte yandan, üreme yönetiminin geleneksel yöntemi, erkekleri iki dönemde sürüye yerleştirmeyi içeriyordu: Noel civarında doğum yapmak için ilkbahar ve Paskalya zamanı civarında doğum yapmak için sonbahar.
Ovikaprid beslemesi
Yem yönetimi hususları söz konusu olduğunda, besi hayvanlarının farklı gelişim aşamalarına yönelik beslenme gereksinimlerine göre hesaplanan, tek bir tam ve dengeli günlük yem rasyonunun tedarikine yönelik birleşik yemleme sistemi de bu türler için popülerlik kazanmaktadır. Bu türlerin ihtiyaç duyduğu tüm besinler arasında, yem bitkilerinde bulunan lifli kısımlardan oluşan yapısal karbonhidratlar önemli bir rol oynar . Koyun ve keçiler geviş getiren alt takıma aittir ve önemli miktarda metabolize edilebilir enerji, özellikle de ruminal lif fermantasyonlarından ve önemli miktarda mikrobiyal proteini ruminal bakteriyel biyokütleden alırlar. Ruminal fermantasyonlardan kaynaklanan mikrobiyal protein ve uçucu yağ asitleri, bu küçükbaş hayvanlar için iki temel ve en önemli beslenme kaynağıdır. Bu nedenle, koyun ve keçilerin beslenmesinde ana hedefin, mümkün olduğu kadar çok bakteriyel Metabolize Edilebilir protein elde etmek için en yüksek bakteriyel büyüme oranını sağlayan en kaliteli lifli kaynaklarla, zaman içinde sürekli ve dengeli beslenmeyi sağlamak olduğu açıktır. Enerji kaynağı olarak daha fazla AGV.