Tek başına bir şövalyesin bu hayatta.
Savaşa ve kaderin tüm hilelerine hazırsın.
Kılıcını en güzel taşlarla beze, miğferini siyah parlak tüylerle süsle.
Gecenin içinde en karanlık sen ol, kimse görmesin seni.
Gündüzleri ışılda, öyleki seni güneş zannetsinler.
Meydanların yerini sokaklar almışsa eğer, çıkmazların olacaktır elbet.
Savur kılıcını yık tüm duvarları, savur kılıcını ürksün tüm düşmanların.
Yok etme hepsini, gittikleri heryerde namını onlar yayacaklar.
Öznesi sen, nesnesi onların olacağı hikayeler anlatacaklar.
Küçücük bir yüreğin beslediği kocaman tutkudan, bir dev gibi,
Yenilmeyen tanrılar gibi bahsedecekler.
Senden bahsedecekler. Seni sevenler kadar senden faydalanmak isteyenler,
Seni yok etmek isteyenler olacak… tıpkı daha önce olduğu gibi.
Onların, o zulmet düşünceleri, arzuları, onları ihan,
Seni bir cebel kadar yıkılmaz kılacak.
Bu savaş birgün bitmeyecek mi?
Kılıcım birgün ağır gelmeyecek mi, miğferim başımdan düşmeyecek mi birgün?
Diye soruyorsan şayet, hiç endişelenme.
Senin hiçbir zaman siyah parlak tüylerle bezeli bir miğferin olmadı,
En güzel taşlarla bezenmiş bir kılıcın olmadı.
En kötüsü, en acısıda ne biliyor musun?
Senin bir savaşın hiç olmadı ve tabiki hiçbir zaman bir şövalye olmadın.
Şimdi esarete biat etmiş ruhunla birlikte,
Kader dediğin o illüzyonun hilelerine ortak olduğun hayatını al ve ….
Tek başına bir şövalyesin bu hayatta.