Bu yeni sahiplenme duygusu, Perşembe gecesi Broadway’deki American Airlines Theatre’da resmen başlayan bu muhteşem prodüksiyona neşeyle yayılıyor. Yönetmenler Jeffrey Page ve Diane Paulus, “Hamilton’ın” felsefesine bağlı kalıyorlar, konu doğum hakkında bize serenat yapmaya gelince tüm erkeklerin (ve kadınların, trans ve ikili olmayan insanların) eşit yaratıldığı önermesinin kurucu babası olan Lin-Manuel Miranda. ülke.
Kurucu Babaların oyuncu seçimi ‘1776’da bir tür devrim niteliğinde.
“İçindeki kartal bize ait!” John Adams’ı (Crystal Lucas-Perry), Benjamin Franklin’i (Patrena Murray) ve Thomas Jefferson’ı (Elizabeth Davis) canlandıran aktörleri aptal onay marşı “The Egg”de söyleyin. Lucas-Perry ve Murray’in Siyah ve Davis’in gözle görülür bir şekilde hamile bir Beyaz kadın olması, besteci-söz yazarı Sherman Edwards’ın yarım yüzyıldan fazla bir süre önce üç Beyaz adam için yazdığı bir şarkıya heyecan verici yeni bağlam katmanları ekliyor – William Daniels, Howard da Silva ve Ken Howard – orijinal Broadway versiyonunda. Yüzler değişti, canlanma iddia ediyor. Ve kesinlikle ulus vardır.
Bu “1776”, bu yılın başlarında Cambridge, Mass.’daki American Repertory Theatre’da temelde aynı kadroyla doğdu (manyetik Carolee Carmello burada, bağımsızlığa sonuna kadar direnen muhafazakar Pennsylvania delegesi John Dickinson olarak katılıyor). Gösteri Broadway’e kadar olan süreçten yararlandı. Müzikalite ve tasvirler olgunlaştı, Murray, Franklin ve Lucas-Perry’nin inatçı Adams’ı merkez sahneye komuta ederken harika bir asma dönüşe katkıda bulundu.
Tiyatro, öfkeli kargaşa zamanında bize hala ileriye giden yolu gösterebilir
Projeksiyonların yaratıcısı David Bengali, Philadelphia’daki İkinci Kıta Kongresi delegelerinin özgürlük davasına nasıl kazanıldığına dair puan tutanlar için son derece anlamlı bir unsur sunuyor: Kolonilerin bağımsızlık için oy sayımı, Scott Pask’ın spartalısının sahne üst perdesinde parlıyor. Ayarlamak. Ve kostüm tasarımcısı Emilio Sosa, dönemleri ve stilleri modaya uygun bir şekilde harmanlıyor, böylece 22 aktör zahmetsizce zamanın içinde ve dışında adım atıyor gibi görünüyor.
Oylar arasında, dikkat edin, çok konuşma ve sadece 12 şarkı ve bir tekrar var. İlk perdenin uzun bir bölümündeki müzikal kuraklık, Edwards’ın sergiyi taşımak için Peter Stone’un librettosuna çok fazla yaslandığını hissetmenize neden oluyor. Miranda, “1776”ya olan borcundan bahsetmişti, ancak daha önceki müzikal, “Hamilton”ın ısrarlı, baştan sona söylenen damarında bestelenmedi. Dolayısıyla modern bir izleyici, bu tarih dersinin biraz daha az süreç gerektirdiğini ve biraz daha sabır gerektirdiğini görebilir.
Page, ayrıca koreografiyi de yaptı ve Paulus, gösterinin teatral kibrini kuran, özellikle de İkinci Kıta Kongresi’nin başardığı heyecan verici açılış “Sit Down, John”da, bazı sayıları yönlendirmek için kaslı bir hareket paleti tasarladı. Adams’ın ısrarına ve delegelerin ona karşı sürekli kızgınlığına rağmen Bildirgeyi kabul et. “İğrenç ve sevilmeyen” olduğu, herkesin başından beri hemfikir olduğu tek şey hakkında. Crystal-Perry’nin Adams’ı, nag’dan daha gerçek bir inanandır, bu yüzden karakterin litansından asla bıkmıyoruz ve Adams ve karısı Abigail’in (huzurlu Allyson Kaye Daniel) yer aldığı mektup sahneleri, ilişkilendirilebilir bir tutku yayıyor.
Diğer bazı performanslar güç ve gösteriş kazandı, özellikle Shawna Hamic’in Richard Henry Lee (“The Lees of Old Virginia” şarkısını söylüyor) ve (görünmeyen bir) George Washington’dan ön hat yazışmaları yapan kurye olarak Salome Smith. “Momma, Look Sharp”ın sahnelenmesi, Smith’in ağırbaşlı duruşu ve esnek vokaliyle akıldan çıkmayacak bir şekilde demirlenir. Sushma Saha, Jill Valery, Liz Mikel ve Brooke Simpson, keskin destek ekleyen diğer pek çok kişi arasında.
Bir yönetmen, yenilikçi yeni “1776”yı inşa etmenin ödüllendirici yolunu buldu
Ben de, Güney Carolina’dan Edward Rutledge’ı Güney’in köleliğe olan bağlılığının vücut bulmuş hali ve Jefferson’ın belgesinde “tuhaf kurum”dan hiç bahsetmediği sürece devrime katılmayı reddetmesi olarak betimlediği göz kamaştırıcı tasvirinde Sara Porkalob’a bağlıyım. Bu “1776”, köleleştirilmiş nüfuslarının kötü durumunu göz ardı ederken özgürlük talep eden seçkin bir sömürgeci grubunun acımasız paradoksuna dikkat çekmek için bir vurgulayıcı kullanıyor.
Rutledge’ın müzikalin sonlarına doğru yaptığı, birkaç Siyah aktörün Koloni yeleklerini çıkardığı ve köleleri tarafından açık artırmaya çıkarılan insanları canlandırdığı “Mlass to Rum”da ikiyüzlülükler büyüleyici bir şekilde dile getiriliyor. Porkalob, arayı, kurnazlık ve üstünlük yayan bir gülümsemeyle kovuşturuyor. Bu, yargılama için muzaffer bir şekilde kötü niyetli bir kapak taşıdır.
Ulus inşasında teşvik edilen eşitsizlik, Paulus ve Page’in düşüncelerinden asla uzak değildir. Anlam bakımından zengin bir sekansta, Siyah bir hizmetçi köle sahibi Jefferson’a ceketini giymesine yardım ederken, yan odada delegelere Bağımsızlık Bildirgesi okunur. Değiştirdikleri bakış, kelimelerin veya müziğin anlatabileceğinden daha fazlasını söylüyor.
1776. Müzik ve sözler Sherman Edwards’a ait, kitap Peter Stone’a ait. Jeffrey Page ve Diane Paulus’un yönettiği. Müzik denetimi, David Chase; setler, Scott Pask; kostümler, Emilio Sosa; aydınlatma, Jen Schriever; ses, Jonathan Deans; projeksiyonlar, David Bengali; saç ve peruk, Mia Neal. Gisela Adisa, Nancy Anderson, Tiffani Barbour, Sav Souza, Eryn LeCroy, Joanna Glushak ile. Yaklaşık 2 saat 40 dakika. 8 Ocak’a kadar American Airlines Theatre, 227 W. 42nd St., New York’ta. dolambaçlı tiyatro.org.