Bağımlılık bir sosyal hasta belirtisidir. bilim izleyin ve insancıl politikasına alırsınız ve aslında çalışır
Uyuşturucular ilk olarak yasaklandığından bu yana yüz yıl geçti - ve bu uzun yüzyıllık uyuşturucu savaşı boyunca, bağımlılık, öğretmenlerimiz ve hükümetlerimiz tarafından bir hikaye anlatıldı. Bu hikaye, aklımızda o kadar derine gömülü ki, onu aldığımız için alıyoruz. Çok açık görünüyor. Açıkça doğru görünüyor. Uyuşturucu savaşını gerçekte neyin etkilediğini anlamak için üç buçuk yıl önce bir 30,000 mil yolculuğa çıkıncaya kadar inandım. Ama yolda öğrendiğim şey, bağımlılık hakkında söylenen hemen hemen her şeyin yanlış olduğu - ve sadece duymaya hazırsak, bizi bekleyen çok farklı bir hikaye var.
Bu yeni hikayeyi gerçekten özümsersek, uyuşturucu savaşından çok daha fazlasını değiştirmemiz gerekecek. Kendimizi değiştirmek zorunda kalacağız.
Ben seyahatlerinizde tanıştığımız insanların olağanüstü bir karışımından öğrendim. Bana öğrenmek yardımcı Billie Holiday hayatta kalan arkadaşlar, nasıl uyuşturucu saplı ve onu öldürmek için yardım savaşın kurucusu. Bir bebek olarak Budapeşte getto dışına kaçak bir Yahudi doktor, sadece yetişkin bir adam olarak bağımlılık sırlarını. Annesi, bir çatlak bağımlısı, babası, bir NYPD memuru tarafından tecavüze uğradı zaman tasarlandı Brooklyn'de bir transseksüel çatlak satıcısından. Bir işkence diktatörlük tarafından iki yıl için bir kuyunun dibinde tutuldu bir adam, sadece Uruguay Cumhurbaşkanı seçilme ortaya çıkması ve uyuşturucu savaşının son günlerinde başlayacak.
E-posta ile son alın
Bu cevapları bulmak için kişisel bir nedenim vardı. Çocukken en eski anılarımdan biri akrabalarımdan birini uyandırmaya çalışıyor ve olamıyor. O zamandan beri, aklımdaki temel bağımlılık gizemini devrediyorum - bazı insanların durdurulana kadar bir ilaca veya davranışa sabitlenmesine neden olan nedir? Bu insanların bize geri dönmelerine nasıl yardımcı oluruz? Büyüdükçe yakın akrabalarımdan bir tanesi kokain bağımlılığı geliştirdi ve eroin bağımlısı ile ilişkiye girdim. Sanırım bağımlılık bana kendimi ev gibi hissettirdi.
Bana başlangıçta uyuşturucu bağımlılığına neyin neden olduğunu sormuş olsaydınız, aptalmışsınız gibi bakıyordum ve şöyle dedi: “Uyuşturucular. Ahh. ”Kavraması zor değil. Kendi hayatımda gördüğümü sanıyordum. Hepimiz açıklayabiliriz. Siz ve ben ve gelecek yirmi insanın sokakta bizi geçip geçmeyeceğini yirmi gün boyunca gerçekten güçlü bir ilaç aldığınızı düşünün. Bu ilaçlarda güçlü kimyasal kancalar vardır, yani yirmi birinci günde durursak, vücudumuzun kimyasallara ihtiyacı olacaktır. Vahşi bir özlem duyacağız. Bağımlı olacağız. Bağımlılığın anlamı budur.
Bu teorinin ilk oluşturulma yollarından biri, 1980'lerde Amerikan ruhuna Uyuşturucusuz Amerika Ortaklığı'nın ünlü bir reklamıyla enjekte edilen sıçan deneyleridir. Hatırlayabilirsin. Deney basit. İki su şişesiyle tek başına kafese bir fare koyun. Biri sadece sudur. Diğeri ise eroin veya kokainle bağlanmış su. Bu deneyi neredeyse her çalıştırdığınızda, sıçan uyuşturulmuş suya takıntılı hale gelecek ve kendini öldürene kadar gittikçe daha fazla geri gelmeye devam edecek.
reklam açıklıyor: "Sadece bir ilaç dokuz, on üzerinden laboratuvar fareleri kullanacak, böylece bağımlılık yapar. Ve bunu kullanın. Ve bunu kullanın. ölene kadar. Kokain denir. Ve size aynı şeyi yapabilirsiniz. "
Ama 1970s olarak, Vancouver Psikoloji Profesörü Bruce Alexander Bu deneyde hakkında garip bir şey fark denir. Sıçan yalnız kafese konur. Bunu yapmak ancak uyuşturucu ilgisi yoktur. biz farklı bu çalıştı eğer o merak, ne olurdu? Yani Profesör Alexander Rat Park inşa etti. her şey şehir hakkında bir sıçan istediğiniz: Bu fareler renkli topları ve en iyi sıçan-gıda ve tüneller aşağı koşmak ve arkadaşlar bol olurdu yemyeşil kafesi. İskender bilmek istiyordu ne, o zaman ne olacak?
onlar içinde ne olduğunu bilmiyordu çünkü Sıçan Park, tüm fareler Açıkçası, hem su şişeleri çalıştı. Ama sonra ne oldu şaşırtıcı oldu.
İyi yaşamı olan fareler, ilaçlanan suyu sevmiyordu. Çoğunlukla küçüldü, izole edilen farelerin kullandığı ilaçların dörtte birinden daha azını tüketdiler. Hiçbiri ölmedi. Yalnız ve mutsuz olan tüm fareler ağır kullanıcılara dönüşürken, mutlu bir ortama sahip olan farelerin hiçbiri yapmamıştır.
İlk başta, Fare Parkı deneyiyle aynı zamanda, yararlı bir insan eşdeğerinin gerçekleştiğini keşfedene kadar, bunun sadece bir fare tuhaflığı olduğunu düşündüm. Vietnam Savaşı olarak adlandırıldı. Time dergisi, eroin kullanımının ABD askerleri arasında "sakız kadar yaygın" olduğunu bildirdi ve bunu destekleyen sağlam kanıtlar var: General Archives of General'da yayınlanan bir araştırmaya göre, ABD askerlerinin yaklaşık yüzde 20'si orada eroin bağımlısı olmuştu. Psikiyatri. Pek çok insan anlaşılabilir bir şekilde korkmuştu: Savaş bittiğinde çok sayıda bağımlı kişinin eve döndüğüne inanıyorlardı.
Ama aslında, aynı araştırmaya göre bağımlı askerlerin yaklaşık yüzde 95'i durdu. Çok azı rehabilitasyona girdi. Korkunç bir kafesten hoş bir kafese geçtiler, bu yüzden ilacı artık istemiyorlardı.
Sen değilsin. Bu senin Cage var
Profesör Alexander, bu keşfin hem bağımlılığın çok fazla hedonistik partinin neden olduğu ahlaki bir başarısızlık olduğu şeklindeki sağcı görüşe hem de bağımlılığın kimyasal olarak ele geçirilmiş bir beyinde meydana gelen bir hastalık olduğu şeklindeki liberal görüşe derin bir meydan okuma olduğunu savunuyor. Aslında, bağımlılığın bir uyarlama olduğunu savunuyor.
Sıçan Park ilk aşamasından sonra, Profesör Alexander daha sonra bu testi yaptırdı. O sıçan yalnız kalmıştı erken deneyler, reran ve ilacın kompulsif kullanıcıları oldu. şey kanca eğer, o - o onları elli yedi gün süreyle kullanmasına izin. Sonra izolasyon onları aldı ve Sıçan Park yerleştirdi. Eğer bağımlılığı o duruma düşmek eğer kurtaramazsınız, böylece beyin kaçırıldı - o bilmek istedi? Uyuşturucu üzerinize alıyor musunuz? Ne oldu - yine - çarpıcı. Sıçanlar çekilme birkaç seyirmesi gibi görünüyordu - ama onlar yakında ağır kullanımını durdurdu ve normal bir hayata sahip döndü. İyi kafes onları kurtardı.
Bunu ilk öğrendiğimde şaşırmıştım. Bu nasıl olabilir? Bu yeni teori, doğru olamayacağını hissettiğimiz söylenenlere yapılan radikal bir saldırıdır. Ancak en çok röportaj yaptığım bilim adamları ve çalışmalarına baktıkça, bu yeni yaklaşımı hesaba katmazsanız daha mantıklı görünmeyen şeyler keşfettim.
İşte etrafınızda olan ve bir gün başınıza gelebilecek bir denemenin bir örneği. Bugün ezilirseniz ve kalçanızı kırarsanız, muhtemelen diamorfin verilecektir - eroinin tıbbi adı. Etrafınızdaki hastanede, ağrı kesilmesi için uzun süre eroin verilen çok sayıda insan olacak. Doktordan alacağınız eroin, sokak bağımlılarının kullandığı eroinden, onu kaçıran suçlulardan satın almak zorunda kalanlardan çok daha yüksek bir saflık ve etkiye sahip olacak. Yani eski bağımlılık teorisi doğruysa - buna neden olan ilaçlar; Vücudunuzun onlara ihtiyacı var - o zaman ne olması gerektiği açıktır. Bir sürü insan hastaneden ayrılmalı ve alışkanlıklarını karşılamak için sokaklarda şapırtmaya çalışmalıdır.
Ama burada tuhaf bir şey. Neredeyse hiç olmaz. Kanadalı doktor Gabor Mate bana açıklamak için ilk olarak, tıbbi kullanıcılar sadece kullanım aylar rağmen, dur. zaman aynı uzunlukta için kullanılan aynı ilaç, umutsuz bağımlıları içine sokak kullanıcıları döner - ve etkilenmemiş tıbbi hasta bırakır.
Yine de inandığım gibi - alışkın olduğum gibi - bu bağımlılık kimyasal kancalardan kaynaklanıyor, bu hiç mantıklı değil. Fakat eğer Bruce Alexander'ın teorisine inanıyorsanız, resim uygulamaya geçer. Sokak bağımlısı, ilk kafesteki sıçanlar gibi, yalnız başına izole edilmiş, sadece bir kaynak kaynağı olacak şekilde izole edilmiş fareler gibidir. Tıbbi hasta ikinci kafesteki sıçanlar gibidir. Eve gidiyor - sevdiği insanlarla çevrili olduğu bir hayata. İlaç aynı, ancak çevre farklı.
Bu bize bağımlıları anlama ihtiyacından çok daha derinlere giden bir fikir verir. Profesör Peter Cohen, insanların bağlanma ve bağlantılar kurma konusunda derin bir ihtiyacı olduğunu savunuyor. Memnuniyetimizi böyle elde ederiz. Birbirimizle bağlantı kuramazsak, bulabildiğimiz herhangi bir şeyle bağlantı kurarız - rulet tekerleğinin dönüşü veya bir şırınganın batması. 'Bağımlılık' hakkında konuşmayı tamamen bırakmamız gerektiğini ve bunun yerine 'bağ' dememiz gerektiğini söylüyor. Bir eroin bağımlısı, başka hiçbir şeyle tam olarak bağ kuramadığı için eroine bağlanmıştır.
Yani Bağımlılığı Of Karşısı Sobriety Değildir
İnsan bağlantısıdır. Bütün bunları öğrendiğimde, yavaş yavaş beni ikna ettiğini fark ettim ama yine de dırdırcı bir şüpheden kurtulamadım. Bu bilim adamları kimyasal kancaların hiçbir fark yaratmadığını mı söylüyor? Bana açıklandı - kumar bağımlısı olabilirsiniz ve kimse damarlarınıza bir paket kart enjekte ettiğinizi düşünmez. Tüm bağımlılığa sahip olabilirsin ve kimyasal kancaların hiçbirine sahip olamazsın. Las Vegas'ta bir Kumarbazlar toplantısına gittim (orada gözlemlemek için orada olduğumu bilen herkesin izniyle) ve onlar da hayatımda tanıdığım kokain ve eroin bağımlıları kadar açıkça bağımlıydılar. Yine de barbut masasında kimyasal kancalar yok.
Ama yine de - kesinlikle sordum, kimyasalların bir rolü var mı? Richard DeGrandpre'ın 'The Cult of Pharmacology' adlı kitabında öğrendiğim, oldukça kesin terimlerle bize bunun cevabını veren bir deney olduğu ortaya çıktı.
Herkes sigara etrafında en bağımlılık süreçlerden biridir kabul eder. o nikotin denilen iç tütün kimyasal kanca bir ilaç geliyor. Diğer Filthy (ve ölümcül) sigara içiminin etkileri olmadan, kimyasal kanca tüm alabilir sigara içenlerin - nikotin yamaları erken 1990s geliştirilmiştir, bu nedenle zaman iyimserlik büyük bir dalgalanma oldu. Onlar serbest olacaktır.
Ancak Genel Cerrahi Dairesi, sigara içenlerin yalnızca yüzde 17.7'sinin nikotin bantlarını kullanmayı bırakabildiğini buldu. Bu hiçbir şey değil. Kimyasallar bağımlılığın yüzde 17.7'sini etkiliyorsa, bunun gösterdiği gibi, bu hala küresel olarak milyonlarca yaşamın mahvolduğu anlamına gelir. Ama yine ortaya çıkardığı şey, Bağımlılığın Nedeni hakkında bize öğretilen hikayenin kimyasal kancalarla yalan söylemesi aslında gerçek, ama çok daha büyük bir resmin sadece küçük bir parçası.
Bunun, yüz yıllık uyuşturucu savaşı için büyük etkileri var. Gördüğüm gibi, insanları Meksika merkezlerinden Liverpool sokaklarına öldüren bu büyük savaş, fiziksel olarak bir dizi kimyasalın yok edilmesi gerektiği, çünkü insanların beynini çektiği ve bağımlılık yarattığı iddiasına dayanıyor. Ancak, eğer uyuşturucu bağımlılığın itici gücü değilse - aslında, bağımlılığı tetikleyen bağlantının kopması halinde - bunun anlamı yoktur.
İronik bir şekilde, uyuşturucuya karşı savaş aslında bağımlılığın tüm bu büyük itici güçlerini artırıyor: örneğin, Arizona'daki bir hapishaneye - 'Tent City' - gittim - burada mahkumlar, haftalardır ve haftalarca küçük taş izolasyon kafeslerinde (“The Hole”) tutuklu bulunuyor sonunda, uyuşturucu kullandıkları için onları cezalandırmak için. Farelerde ölümcül bağımlılığı garanti eden kafeslerin insan tarafından yeniden yaratılmasına hayal edebileceğim kadar yakın. Ve bu mahkumlar dışarı çıktıklarında, sabıka kayıtları nedeniyle işsiz kalacaklar - bu da her zamankinden daha fazla kesilmelerini garanti ediyor. Bunu dünya çapında tanıştığım insan hikayelerinde izledim.
Alternatif var mı
Uyuşturucu bağımlılarının dünya ile yeniden bağlantı kurmasına yardımcı olmak için tasarlanmış bir sistem oluşturabilir ve böylece bağımlılıklarının gerisinde kalabilirsiniz.
Bu teorik değil. Oluyor. Onu görmüştüm. Neredeyse on beş yıl önce, Portekiz, Avrupa’nın en kötü uyuşturucu sorunlarından birine sahipti ve nüfusun yüzde 1’i eroine bağımlıydı. Uyuşturucu savaşını denediler ve sorun daha da kötüye gitti. Böylece radikal olarak farklı bir şey yapmaya karar verdiler. Bütün uyuşturucuları çürütmek ve uyuşturucu bağımlılarını tutuklamak ve hapse atmak için harcadıkları paranın tamamını kendi duygularına ve daha geniş topluma aktarmak için harcadılar. En önemli adım, onların güvenli bir şekilde korunmalarını ve sübvanse edilen işleri elde etmelerini sağlamaktır; bu nedenle yaşamlarında bir amaç ve yataktan kalkacak bir şeyleri vardır. Sıcak ve misafirperver kliniklerde, duyguları ile nasıl bağlantı kuracaklarını, yıllar süren travma sonrası ve onları uyuşturucularla susturmalarına yardım etmelerini gördüm.
Ben öğrendim Bir örnek bir taşınma firması kurmak için bir kredi verildi bağımlıları bir grup oldu. Birden, bir grup, her birbirine bağlanmış ve topluma ve birbirlerinin bakım sorumludur.
Tüm bunların sonuçları şimdi açık. British Journal of Criminology tarafından yapılan bağımsız bir araştırma, suç olmaktan tamamen çıkarılmasından bu yana bağımlılığın azaldığını ve enjekte ederek uyuşturucu kullanımının yüzde 50 azaldığını buldu. Tekrar edeceğim: Enjekte edilen uyuşturucu kullanımı yüzde 50 azaldı. Suç olmaktan çıkarma o kadar açık bir başarı oldu ki Portekiz'de çok az insan eski sisteme geri dönmek istiyor. 2000 yılında suç olmaktan çıkarılmasına karşı ana mücadeleci, ülkenin en iyi uyuşturucu polisi Joao Figueira idi. Daily Mail veya Fox News'ten bekleyebileceğimiz tüm korkunç uyarıları yaptı. Ama Lizbon'da birlikte oturduğumuzda, bana tahmin ettiği her şeyin gerçekleşmediğini söyledi - ve şimdi tüm dünyanın Portekiz'in örneğini izleyeceğini umuyor.
Bu sadece sevdiğim bağımlıları için geçerlidir. kendimizi hakkında farklı düşünmeye zorluyor, çünkü hepimiz için geçerlidir. İnsan hayvan yapıştırma vardır. Biz bağlanmak ve sevgi gerekir. Sadece bağlantı - Yirminci yüzyılın bilge cümle EM Forster imzalı oldu. Ama biz bir ortam ve bağlantı bize kesti, ya da internet tarafından sunulan bunun sadece parodisi sunan bir kültür oluşturduk. bağımlılık yükselişi yaşadığımız şekilde daha derin bir hastalık belirtisidir - sürekli biz oldukça hepimizin çevresinde insan daha satın almalısınız sonraki parlak nesneye doğru bizim bakışları yönlendiren.
Yazar George Monbiot, buna "yalnızlık çağı" adını verdi. İnsanların tüm insan bağlantılarından kopmasının her zamankinden daha kolay olduğu insan toplulukları yarattık. Rat Park'ın yaratıcısı Bruce Alexander, bana çok uzun süredir bağımlılıktan bireysel iyileşme hakkında konuştuğumuzu söyledi. Şimdi sosyal iyileşme hakkında konuşmalıyız - hepimiz birlikte, yoğun bir sis gibi üzerimize batan izolasyon hastalığından nasıl kurtuluruz.
Ama bu yeni kanıtlar politik bize sadece bir meydan okuma değildir. Bu sadece aklımızı değiştirmek için bize zorlamaz. Bizim kalpleri değiştirmeye zorluyor.
Bir bağımlıyı sevmek gerçekten zor. Sevdiğim bağımlılara baktığımda Müdahale gibi realite şovlarının verdiği sert aşk tavsiyelerini takip etmek her zaman cazip geldi - bağımlıya şekil vermesini söyle ya da onları kes. Mesajları, durmayacak bir bağımlıdan uzak durulması gerektiğidir. Özel hayatımıza aktarılan uyuşturucu savaşının mantığı. Ama aslında, bunun sadece bağımlılıklarını derinleştireceğini öğrendim - ve hepsini birden kaybedebilirsiniz. Eve hayatımdaki bağımlıları her zamankinden daha yakın bir yere bağlamaya kararlı geldim - onları kayıtsız şartsız sevdiğimi, bıraksalar da yapamayacaklarını bilmelerini sağlamak için.
Uzun yolculuğumdan döndüğümde, eski erkek arkadaşıma geri çekilirken, boş yatağımda titreyerek baktım ve onun hakkında farklı düşündüm. Bir asırdan beri, bağımlılarla ilgili savaş şarkıları söylüyoruz. Kaşını silerken aklıma geldi - başından beri onlara aşk şarkıları söylemeliydik.
Bu makale ilk olarak göründü openDemocracy
Yazar hakkında
Makale Kaynağı
Bu makale 'Johann Hari yeni kitabı dayanmaktadırUyuşturucu Savaşı ilk ve son günleri: Scream Chasing'