Modern edebiyatın önemli eserlerinden biri olan American Psycho'nun, hayli başarılı olduğunu düşündüğüm sinema uyarlamasının can alıcı sahnelerinden birinde, Christian Bale "Dorsia" adlı çok popüler lokantayı arar ve "Geç olduğunu biliyorum ama, bu akşam 8-8.30 için rezervasyon yaptırmak istiyorum," diye fısıldar. Tedirgindir, yer yer sesi titremektedir; bunu hissedersiniz. Karşıdaki ses cevap bile vermeye tenezzül etmeden, büyük bir coşkuyla, kahkahalar atarak gülmeye başlar. Kısa bir süre içinde durum öyle bir hal alır ki, ahizeden yükselen gevrek kahkahaları adeta odada çınlamaktadır. Christian Bale'in yüzündeki ümitsiz ifade dikkat çekicidir. Adeta ölümü yaklaşmış bir adam gibi bakar yerlere doğru. Üzüntülü, ağlamaklı ve bitiktir.
Yeni Lokanta'nın güzide temsilcisiyle yaptığım trajikomik telefon görüşmesinden sonra aklıma filmin bu sahnesi geldi doğal olarak, kendi kendime sırıttım. Sıradan bir Pazartesi'ydi aradığımda. Hakkında olumlu eleştiriler okuduğum bu mekanda yemek için sabırsızlanıyordum. "Cumartesi akşamı" için yer sormuştum. Bekleme listesine alabileceklerini belirtmişlerdi. Acelem yoktu. Bir sonraki Cumartesi olabileceğini belirtmiştim. Malesef yine bekleme listesine yazabileceklerdi bendenizi. Bu da önemli değildi, daha sonraki Cumartesi de benim için uygundu. Fakat ne yazık ki, orada da bekleme listesi muhabbeti vardı. Aklımdan o harika bekleme listesi ile yapmalarını uygun gördüğüm bazı hareketler geçti hızlıca. Yine de, -bekleme listesinin özenle kıvrılması ile başlayan- bu hareketlerden telefondaki şahsa hiç bahsetmedim. "Benim çok zamanım var," diye girdim lafa, "Bunu bütün gün yapabilirim. İyisi mi siz, beni bekleme listesine yazmayacağınız ilk Cumartesi'ye yazın". Sessizlik... Ve neticede aradığım Pazartesi'den aşağı yukarı bir ay-bir hafta sonrasına bir rezervasyon gerçekleştirdim. Adeta saraya kabul edilecekmiş gibi bir heyecan kaplamıştı o an içimi. Hiç unutmuyorum. "Majestelerinin huzuruna çıkma şansına nail olacaktım" ne de olsa.
İnsan böyle bir muhabbetten sonra, ne olursa olsun önyargılı olmadan edemiyor sevgili okurlar. İnsanın kafasında iki tür düşünce cirit atıyor böyle zamanlarda: 1-"Ağzıyla kuş tutan bir yer olsa iyi olur". 2- "En ufak bir hata yaparlarsa fena halde gözüme batacak.". Oysa ki, arz -talep saçmalığının doğal bir sonucu olabilir bu durum apaçık; belki mekan küçüktür, belki insanlar akın ediyordur gerçekten, belki kapıdaki kuyruklar Anaconda kıvamına ulaşmıştır, belki nihayet memleket aradığı büyük "yıldız" lokantaya nihayet kavuşmuştur. Yine de kişioğlu diyor ki kendi kendine, "Efenim ben Evropa'da Michelin yıldızlı lokantalarda arz-ı endam eylediğimde daha kolay yer buluyorum." Dolasıyıyla, -lütfen mazur görün ama-, Yeni Lokanta'nın porno terminolojisiyle, "Ağzıyla kaldıran, g...le indiren" bir yer olacağı beklentisine giriyor kişi bu kadar zor yer bulunca. İsterseniz bu satırları yazan adamın egosuyla ilgili sıkıntıları var diye düşünün, isterseniz fare dağa düşman olmuş, diye geçirin aklınızdan. Naçizane blog kalemşörünüz salt kendi hislerini dışa vurmaktadır bu sayfalarda. Daha fazlası değil.
Neyse, sadede gelelim ve mekandan bahsedelim: Mercek altına alacağımız Yeni Lokanta Kumbaracı Yokuşu'nun hemen başında konuşlanmış şık bir lokantadır ve Beyoğlu farelerinin pek sevdiği Asmalımescit mıntıkasına bir hayli yakındır. Ulaşım için bir açıklama yazmaya gerek görmemekle birlikte, Tünelden Beyoğlu'na doğru seğirtirken sağ kolda, Starbucks'u geçtikten sonraki ilk sokakta dersem, ya da Asmalımescit Caddesi'nden geçip, Beyoğlu'nu dikine yardığınızda karşınızda gördüğünüz yokuşta diye açıklasam yeterli olacaktır herhalde. Yerinde, eskiden Pizzeria Pidos'a ait olduğunu anımsadığım, ama şimdi adını unuttuğum bir lokanta vardı. Park yeri, vale vs. gibi beklentiler içinde olmayınız, yer buna müsait değil zira. Arabasız gidiniz. Ya da bir zahmet uzağa park ediniz.
Mekana usulca adım attığınızda kendinizi gerçekten iyi hissedeceksiniz; biraz huzur, hafif gıpta, azıcık da enerji duyacaksınız içinizde. Burayı dekore edenlerin, her bir santimetrekare için çaba harcadıklarını, ince eleyip sıkı dokuduklarını ve ince bir zevke sahip olduklarını düşüneceksiniz. Yerlerdeki siyah beyaz karolardan, masaların üzerine inen yeşil lambalara kadar, mekanın bir mesajı olduğunu kavrayacaksınız. Duvarlardaki resimler, insana içme isteği veren o güzelim kav, son kertede etkileyici taş fırın, isterseniz takılabileceğiniz bar da cabası. Yeni Lokanta, kapısından girip yerime oturana kadar bana saygın, incelikli, sade, davetkar ve gizemli bir hava verdi. Sizin de beğeneceğinize kalıbımı basarım sevgili okurlar.
Mekanda sizi karşılayan, yerinize oturtan, servis yapan herkes son derece kibar ve konusuna hakim görünüyor. Her yemeği getirirken, "bu neydi?" diye soracağınızı bildikleri için ismini yüksek sesle telaffuz ediyorlar. Bu çok hoşuma gitti.
Müşteri kitlesi böyle yerlerde sık karşınıza çıkan tipte bir profil: 1-Popüler mekanlarda bulunmam lazım adamcıkları 2-Müdavim olma çabasındaki Beyoğlu fareleri 3-Bir kısım yazar-çizer 4-Her masayı, yürüyüp geçeni meraklı gözlerle süzen "melahat"ler. Bunlar dışında kalanlar da şefin eşi dostudur diye tahmin yürütülebilir.
Anladığım kadarıyla lokantanın sahibi, Hürriyet Pazar'da yemek tariflerini okuduğumuz Civan Er. Kendisi aynı zamanda bir şef. Yemeklerini zaman zaman Changa'da tatmış olduğumu ve beğendiğimi vurgulamam gerekiyor. Şeflerin mekan sahibi olması, son dönemde Türkiye'nin önemli bir trendi ve bence deskteklenmesi gereken bir kavram. Gavurun "Chef Owner" dediği güzellik bir süredir memlekette de hakim ve çok hoşuma gidiyor. Şef işinin başında, taş fırının önünde aralıksız çalışıyordu biz yemeklerimizi yerken. Ciddiyetine ve çalışma temposuna hayran kaldığımı belirtmem gerekiyor. Civan Er, genç yaşta geldiği bu noktadan ötürü her türlü tebriki hak ediyor bana kalırsa.
Yemeklere gelince... Deneysel tarzda mutfaklar delikanlı adamı bozar diyorsanız Yeni Lokanta size göre değil kesinlikle. Bu yazdığımın ne anlama geldiğini, mideye indirdiğim farklı yemeklerden bahsettiğimde çok açık anlayacaksınız. Yok eğer, normalde aynı tabakta dans edeceklerine asla inanmayacağınız bazı tatları bir arada görmeye ve keyfine varmaya meraklıysanız, burada yaşayacaklarınız tam sizin zevkinize göre tasarlanmış. Bazı yemekseverler belirli standartlara inanırlar ve bu standartlar dahilinde güzel pişirilmiş yemekler, onlar için dünyadaki en güzel eserlerdir. Çok tekrar ile lezzet oturur, yerleşir ve damak her defasında aynı lokmaları çiğnese de, aldığı keyifte bir azalma olmaz. Bunun tersi bir inanış da vardır. Bu yaklaşıma göre yemek, hayal gücü ile eşdeğerdir. Hep yeniyi, yaratıcı olanı, daha fazlasını, daha farklısını arar bu ekolden gelenler. Kuşkusuz Yeni Lokanta "yeni"yi arayan ve sunmaya çabalayan işletmeler kategorisinde değerlendirilmeli.
Bu tarz yerlerin menülerini elime aldığımda hep yaşadığım titrekliği yaşadım yine. Ne seçeceğimi bilemeyeceğim çok aşikardı. Menü çok uzun olmasa da uzun uzun okumam ve çok ciddi çaba harcamam lazımdı. (Yazılarımı okuyorsanız, konsantrasyonu çok yüksek bir adam olmadığımı çoktan anlamışsınızdır, diye düşündüğüm için bir açıklama yapmıyorum bu noktada.) İşte tam bu anda "tadım menüsü" yetişti imdadıma. Listedeki yemeklerin minyatür versiyonlarının artarda sunulduğu, iki kişilik olarak hazırlanmış bu tadım menüsünü, yorumları da ekleyerek alt alta yazıyorum:
1- Denizli'nin Yanık Yoğurduyla Çalı Fasülye: Çok fasülyeci bir insan değilim. Yemesine yerim. Yoğurtla pek yediğim söylenemez. Ve fakat gerçekten yoğurdun yanık tadını damağımda hissettiğim bu fasülyeyi kaşıklamaktan kendimi alamadım. Enfes !
2- Vişneli Kısır: Yan yana hayal edebiliyor musunuz? Ben edemiyorum. Ama ağızda klasik kısır tadından çok daha fazlası olduğunu söyleyebilirim. Bulgur ve vişne tadı birbirini ezmeden nasıl böyle dengeli olmuş? Ben cevabını bulamadım.
3- Zeytinyağlı Ayvalı Kereviz: Ayva sevmem, kuru kuru, gıcır gıcır bir şeydir benim için. Kereviz ise kereviz salatası içinde mayonez, ceviz, sarmısak ile bana kendini beğendirebilir ancak. Fakat ayva-kereviz evliliği şaşırtıcı derecede iyi. Valla yedim!
4- Zencefil ve Cevizli Havuç Ezmesi: Çok kuvvetli. Son damlasına kadar yediğimi belirtmeliyim. İçinde kişniş de var gibi geldi, ama sallıyor olma ihtimalim de var.
5- Nar ve Zahterli Humus: Şu ana kadar yediklerimin en iyisi. Humus ağzınızı işgal ediyor, kalıyor, yerleşiyor oraya. Saldırıyor. Nar onu dengeliyor. Birbirleriyle savaşıyorlar ve galibi siz oluyorsunuz.
6- Cevizli Antep Et Sucuğu ve Ilık Barbunya Püresi: Sözümü geri mi almalıyım? Galiba yediklerimin en iyisi bu. Sucuk muazzam. Zaten benim gibi sucukperver bir adamın bundan farklı konuşması zor. Ağızda dağılıyor. Baharatı tam. Altındaki püre de beklenmedik ve sakin bir lezzet.
7- Izgara Ahtapot ve Közlenmiş Patlıcanlı Ispanak: Havalı ismine bakmayın, belki de en klasik lezzet bu. Bildiğiniz ızgara ahtapot aslında. Gayet güzel pişirilmiş.
8- Hellimli Köfte ve Fırında Patates Salatası: Kıvamında, lezzetli, uyumlu, ama etkileyici olmaktan uzak. (Kusura bakılmasın, öncekilerin gölgesinde)
9- Kuru Patlıcanlı Vejeteryan Mantı ve Antakya Tuzlu Yoğurtlu Sos: Ben vejeteryanlığın tam tersi neyse, onun ete kemiğe bürünmüş haliyim. Tadına vara vara, ağzımda lezzeti hiç kaybolmasın diye dua ederek yedim bu mantıyı. Başarısı etle pişirilmiş taklidi yapmasıydı bana kalırsa.
10- Muhallebili Kadayıf Kızartması, İsli Dondurma ve Bal: Evet sevgili dostlar, masanın yıldızı olmaya namzet bir tatlı bu. Çok dengeli, içinde yer alan bunca tatlıya rağmen içinizi baymıyor.
11-Antep Fıstıklı Mozaik Pasta, Muz ve Tuzlu Karamel: Çok kısa bir yorum: Sevişecekseniz yersiniz bunu...
İki kişilik bu menünün toplam fiyatı 190 TL. İnsanı fazlasıyla doyuruyor.
Yanında bir de son dönemin yükselen yıldızı Suvla şaraplarını ekleyin. Bendeniz bir şişe "Sur" ile taçlandırdım bu serüveni. Çok şiddetle tavsiye ederim. Suvla çok iyi olacak, bana güvenin.
İşte böyle bir yolculuk sizi bekleyen. Ama tüm bu yemekler, kuşbakışı son bir paragrafı hak ediyor doğrusu. Üstad Mehmet Yaşin yazmış, "Burası bir fine dining lokantası değil" diye. "Ağanın bokunun üstüne bok olmaz" düsturuna inanmış bir kalem olarak büyük sözüne katılmaktan öte bir şey yapamam. Burası gerçekten çok rafine zevklerin tabakta size sunulduğu bir işletme değil. Burası şefin sizi hunharca şaşırtmak üzere yemekler tasarladığı, amacına ulaşınca da köşesinden size kıs kıs güldüğü bir dünya. Tüm yemekleri beğendim, hepsine kefilim, her şey güzel ve çok zevkli.
Ama bir ay önceden yer ayırtılacak bir yer mi?
Ihhh...
Afiyet olsun !
Kumbaracı Yokuşu No:66
Beyoğlu / İstanbul
Beyoğlu / İstanbul
+90 212 2922550
email@example.com
firstname.lastname@example.org