Çam
İğne yapraklı cinse ait tüm ağaçlar arasında Pinus cinsi belki de en büyük ve en önemlisidir. Kesin olarak konuşursak, bu cins 95 kadar türü ve çeşitli aralıkları ve melezleri kapsar. Pinus cinsine ait ağaçlar, özellikle deniz seviyesinden Kuzey Kutbu veya Antarktika ağacı büyümesi sınırına (timber hattı) doğal olarak büyüdüğü Kuzey Yarımkürede yaygın olarak dağılmıştır. Çamlar İskandinavya’dan Kuzey Afrika’ya, Alaska’dan Nikaragua’ya ve Sibirya’dan Sumatra’ya kadar hemen her yerde bulunabilir. İskoç çamı gibi bir dizi çam türü, Büyük Britanya’daki İskoçya’dan Sibirya’ya kadar geniş bir şekilde dağılmışken, çok kısıtlı yerlerde yetişen çeşitli türler vardır. Örneğin,
95 farklı çam türü arasında 42 kadar çok tür Amerika’ya özgüdür. Bununla birlikte, bu Pinus türlerinin çoğalması, şimdi farklı yeni yerlerde büyümelerini sağladı. Tüm çam türleri farklı yüksekliklerde büyüyen çok yıllık ağaçlardır. Genellikle çam ağaçları çok uzundur, ancak bazıları çalı olarak da bulunabilir. Aslında, ponderosa çamı, şeker çamı ve batı ve doğu beyaz çamı gibi bir dizi çam türü, genellikle 210 feet yüksekliğe kadar büyür. Buna karşılık, Japon taş çamı ve Meksika pinyonu, 33 feet yüksekliğinin hemen hemen ötesinde büyümez.
İğne yapraklı ağaçların dış kaplamasından türetilmiş bir ekstraktın sadece Amerika’da değil, tüm dünyada ilgi çekici haberlere dikkat çektiği 1992 yılına kadar Pinus cinsinin iyileştirici özellikleri hakkında çok fazla şey bilinmemiştir. Bu ekstrakt, dünya çapında sağlık gıda endüstrisindeki tüm antioksidan hareketi pratik olarak dönüştürmüştür. Çam ağaçlarından elde edilen öz, pycnogenol olarak bilinir ve esas olarak Kanada’nın Quebec eyaletinde deniz kıyısı boyunca büyüyen çam ağaçlarının yanı sıra Fransa’nın güney bölgelerindeki Atlantik Okyanusu kıyılarında yetişen çam ağaçlarının kabuğundan elde edilir. .
Daha önce de belirtildiği gibi, çam türlerinin çoğu Kuzey Yarımküre’ye özgüdür ve çeşitli bölgelerde doğal olarak büyür. Avrasya bölgesinde, çam ağaçları Kanarya Adaları, İber Yarımadası ve İskoçya’dan Rus Uzak Doğu’nun doğusuna kadar uzanan geniş arazilerde yetişir. Ayrıca, türlerin Sibirya cüce çamı olarak adlandırıldığı Sibirya’nın doğu bölgelerinde, çeşitliliğin İskoç çamı olarak adlandırılan Norveç, Norveç, İsveç ve Finlandiya’nın kuzey bölgelerinde, Filipinler’de doğal olarak yetiştikleri görülmüştür. Çamlar ayrıca güney Afrika’da en kuzey bölgesi olan Güneydoğu Asya ve Himalayalar’da bulunur. Güneydoğu Asya’da Ekvator’un Sumatra’nın üzerinden geçtiği yerde Sumatra çamı adı verilen tek bir çam türü bulunur. Kuzey Amerika’da Kanada’dan Nikaragua’nın güney bölgesine kadar bir dizi çam türü bulunur. Kanada’da bulunan çam çeşidine Jack Pine, Nikaragua’da ise Karayip çamı denir.
Çam türlerinin çoğu Kuzey Yarımküre’ye özgü olmasına rağmen, yıllar boyunca Avustralya, Yeni Zelanda, Güney gibi yerler de dahil olmak üzere Güney Yarımkürede yer altı tropikal ve ılıman iklim bölgesinde birkaç çam türü tanıtıldı ve doğallaştırıldı. Afrika, Brezilya, Arjantin ve Şili. Bu yerlerin çoğunda, farklı çam çeşitleri ahşap için yaygın olarak yetiştirilir, ancak türlerin bazıları yavaş yavaş müdahaleci hale gelir.
Çamlar aslında, genellikle 80 metre yüksekliğe kadar büyüyen reçineler veren yaprak dökmeyen ve / veya yapışkan ağaçlardır. Bununla birlikte, az sayıda çam ağacı, üç veya daha fazla metre yüksekliğe kadar çalılıktır. Bununla birlikte, çam ağaçlarının çoğunun standart yüksekliği 15 ila 45 metre arasındadır. En küçük çam ağaçları arasında Sibirya cüce çamı ve Potosi Pinyon bulunurken, şeker çamı en uzun çam ağaçlarıdır. Çam ağaçları genellikle uzun süre yaşar, genellikle 100 ile 1.000 yaşları arasındadır ve bazıları daha da uzun süre hayatta kalır. En uzun süre hayatta kalan çam türlerinin Büyük Havza Bristlecone Çamı (botanik adı Pinus longaeva) olduğunu belirtmek şaşırtıcıdır. Bu türün bir ağacı yaklaşık 4.800 yıl boyunca yaşamış ve dünya çapında hayatta kalan en uzun organizmalardan biri olmuştur.
Genellikle çam türlerinin çoğunun kabuğu tıknaz ve huysuzdur. Bununla birlikte, bazı çam ağaçlarının kabukları yağsız ve dökülüyor. Çam ağaçlarının dalları, ‘sözde kıvrımlardan’ çıkar. Gerçekte, dallar son derece sıkı bobinlerdir, ancak ortak bir noktadan ortaya çıkan bir dal halkasına benzemektedirler. Birkaç çam türü uninodal olup, her yıl tomurcuklardan o yılki yeni filizin gradyanında sadece bir parça dal ürettiklerini gösterir. Bununla birlikte, çam türlerinin çoğu, her yıl iki veya daha fazla dal dalı üreten multimodaldir. Bükülmüş dallar, iğneler ve çam ağaçlarının koni ölçekleri Fibonacci dizisi oranında (ilk ikiyi engelleyen her sayının bir önceki ikisinin toplamı olduğu sonsuz sayıda ardışık) görüntülenir. Bazen, ilkbaharda ortaya çıkan yeni filizler ‘mum’ olarak bilinir. İlk aşamada, bu filizler beyazımsı veya kahverengi tomurcuk ölçekleriyle sarılır ve gökyüzüne doğru işaret eder. Daha sonra ‘mumlar’ yeşilimsi hale gelir ve tabandan uzağa doğru genişler. Aslında, bu ‘mumlar’ ormancıların toprağın verimliliğini ve çam ağaçlarının sağlamlığını değerlendirmesini sağlar.
Çam ağaçlarının dört farklı yaprağı vardır ve bunlar aşağıdaki gibidir:
- Tohum Yaprakları (Cotyledons)
- Fidelerdeki çam tohum bitkilerinin tohum yaprakları veya ilkel yaprakları dört ila 24’lük bir sarmal halinde üretilir.
- Çocuk Yaprakları
- Tohum yapraklarının ardından, çam türlerinin fideleri ve genç bitkileri çocuk yaprakları geliştirir. Bu çocuk yaprakları yaklaşık 2 cm ila 6 cm uzunluğundadır, yalnızdır ve yeşil veya genellikle mavimsi yeşil bir renge sahiptir. Yeni filizlerin üzerine sarmal bir şekilde yerleştirilirler. Çocuk yaprakları genellikle bir çam ağacının varlığından altı ay ile beş yıl arasında görülür, ancak genellikle beş yıl sonra ortaya çıkmaz.
- Ölçek Yaprakları
- Çam ağaçlarının ölçek yaprakları küçük ve kahverengi renkte tomurcuklardaki pullara benzer. Bu yapraklar fotosentetik değildir ve bitkiler için yiyecek üretmek için güneş ışığından yararlanamaz. Çocuk yapraklarına benzer şekilde, çam ağaçlarının ölçek yaprakları da sarmal bir şekilde konumlandırılır.
- İğneler
- Çam ağaçlarının ergin yapraklarına iğne adı verilir. Bu iğne benzeri yapraklar yeşil renkli ve fotosentetiktir. İğneler gruplar halinde bir araya getirilir ve iğnelerin her bir yakın kümesi (fasikül), bir ölçek yaprağının eksenindeki bir cüce filizindeki küçük bir tomurcuktan üretilir. Tomurcukların ölçekleri fasikül üzerinde devam eder ve temel bir kaplama görevi görür. Bir çam ağacının iğneleri, türe bağlı olarak 18 ay ile 40 yıl arasında yaşar. Bir filizin tahrip edilmesi durumunda, örneğin bir hayvan tarafından tüketildiğinde, hasarlı alanın hemen altındaki sıkı kümeler, hayvan saldırısı nedeniyle kaybedilen yaprakları değiştirebilecek yeni bir tomurcuk üretecektir.
Çoğu çam türü, her ağacın hem erkek hem de dişi koniler taşıdığını belirten, temel olarak monokardır. Bununla birlikte, dioik olan bir dizi çam türü vardır. Bu tür türlerde, bir cinsiyetten koniler baskındır, ancak bu sadece bir cinsiyetten koniler taşıdığı anlamına gelmez. Genellikle, erkek konilerin boyutu 1 cm ila 5 cm arasında değişen nispeten küçüktür ve sadece kısa bir süre kalırlar – genellikle ilkbaharda görünürler ve birkaç çam türünde sonbahara kadar kalırlar. Çamlar, polenlerini döktükten kısa bir süre sonra ağaçlardan düşer. Öte yandan, çam ağaçlarının dişi kozalaklarının tozlaştıktan sonra olgunlaşması 18 aydan üç yıla kadar sürer. Aslında, gerçek döllenme dönemi tozlaşmadan yaklaşık bir yıl sonra başlar. Tamamen olgun olduklarında,
Çamın her dişi konisi, sarmal bir şekilde yerleştirilmiş birkaç ölçeğe sahiptir ve koninin her verimli ölçeği iki tohumu kapsamaktadır. Konilerin tabanındaki ve tepesindeki ölçeklerin sadece nispeten daha küçük değil, aynı zamanda infertil olduğu ve tohum içermediği de not edilebilir. Çamın tohumları genellikle küçüktür ve kanatları vardır. Doğaları gereği anemofildirler, rüzgarlarla dağıldıklarını gösterirler. Bununla birlikte, tek bir körelmiş kanadı olan ve kuşlar tarafından tozlaşan veya dağılan nispeten daha büyük birkaç tohum vardır. Bu tür tohumlar, Whitebark çamı denilen bir çam türünde bulunur ve tohumları sadece bir kuş gagasıyla koniyi açtığında kurtarılır. Gölet çamı ve Monterey çamı gibi ateşin doruk noktası çamları gibi diğer çam türlerinde herhangi bir orman yangını ana ağacı yok edene kadar tohumlar birkaç yıl boyunca tıkalı veya ‘kıvrımlı’ koniler halinde stoklanır. Konileri açan ve tohumları serbest bırakan kuşlara ek olarak, ısı ile de açılırlar. Bu gibi durumlarda, depolanan tohumlar yangının harap ettiği zemini düşürür ve bölgede yeni çam ağaçlarının büyümesine neden olur.
Tüm çamlar asidik topraklarda iyi gelişirken, bazı türler kalkerli topraklarda da büyüyebilir. Çam türlerinin çoğunun iyi drene edilmiş toprağa ihtiyacı vardır ve bu nedenle kumlu toprakları tercih ederler. Bununla birlikte, Lodgepole çamı gibi bir dizi tür, kötü drenaja sahip ve genellikle tüm yıl boyunca ıslak olan topraklara dayanabilir. İlginçtir, Kanarya Adası çamı gibi bir dizi çam türü orman yangınlarından sonra çimlenebilir. Aslında, Piskopos çamı gibi büyümeyi yenilemek için ateşe ihtiyaç duyan bir dizi çam türü vardır ve yangın bastırıldığında sayıları kademeli olarak azalır. Öte yandan, çok sayıda çam türü, yetiştirildikleri toprağın enlem ve yüksekliğindeki değişikliklerin neden olduğu aşırı koşullara dayanma yeteneğine sahiptir. Bu tür çam türlerinin bazı örnekleri arasında bristlecone çamları, Dağ çamı, Sibirya cüce çamı ve Whitebark çamı. Aslında, pinyon çamları ve aralarında öne çıkan diğer bazı türler, özellikle sıcak, kısmen çöl iklimlerinde bile yetişmek üzere iklimlendirilmiştir.
Kuşlar ve sincaplar genellikle çamların tohumlarını tüketirken, özellikle Clark’ın Fındıkkıran, Benekli Fındıkkıran ve Pinyon Jay gibi bir dizi kuş, tohumları yeni bölgelere dağıtmada ve ağaçları yaymada hayati bir rol oynar. Bir dizi Lepidoptera (kelebek ve güve) türü de sık sık çam iğnesi tüketir. Ayrıca keçiler ve Çam testere sineği gibi Symphytan türleri de çam iğneleri yer.
Tüm dünyada, tüm çam ağacı çeşitleri kerestesi için ticari olarak çok değerlidir ve odun hamuru olarak kullanılır. Aslında, yumuşak ağaç çam ağaçları ılıman ve tropik iklim bölgelerinde hızla ve çok yoğun bir şekilde büyür. Ek olarak, çam ağaçlarının asidik iğneleri, diğer rakip sert ağaçların çimlenmesini ve büyümesini yavaşlatır. Çam ağaçları, ladin veya Picea’ya kıyasla daha kompakt, reçineli ve dolayısıyla daha dayanıklı olan keresteleri için ticari olarak plantasyonlarda yetiştirilir. Genellikle, çam ağaçlarından gelen kereste, mobilya, panel, pencere çerçeveleri, çatı ve döşeme gibi sofistike marangozluk ürünlerinin üretimi için kullanılırken, bir dizi çam türünden elde edilen reçine terebentin için önemli bir kaynaktır.
Buna ek olarak, parkları ve nispeten daha büyük bahçeleri süslemek için süs bitkisi olarak birkaç çam türü kullanılırken, nispeten daha küçük alanlara uyum sağlamak için çeşitli cüce türleri yetiştirilir. Ayrıca farklı çam türleri de yetiştirilmekte ve Noel ağacı olarak hasat edilmektedir. Öte yandan, çam ağaçlarının kozalakları, zanaat malzemeleri oluşturmak için yaygın olarak kullanılan tüm kozalaklı ağaçlar arasında yalnızca en büyüğü ve en dayanıklısı değildir. Çam ağaçlarının dalları, özellikle kış aylarında hoş aroması ve yeşillikleri nedeniyle değerlidir. Genellikle yılın bu zamanında kesilirler
dekoratif amaçlı. Çamın bazı türleri, çam solgunluğu hastalığına (yapraklardan ve diğer parçalardan soldurma veya kurumaya) neden olan bir parazitik kurtlar (nematodlar) filumu tarafından istila edilir ve sonunda hızlı ölümlerine neden olur. Burada çam ağaçlarının iğnelerinin farklı Lepidoptera türleri (tırtıllar ve kelebekler) tarafından en sevdikleri besin olarak kullanıldığından bahsedilebilir.
Çam kerestesi, kütük haline getirildikten sonra herhangi bir böcek ya da çürütücü özelliklere sahip olmadığından, inşaat amaçlı kullanıldıklarında, genellikle iç mekanlarda alçıpan çerçeveleme dışında sadece iç mekanlarda kullanılması tavsiye edilir. Çam ağacının dışarıda gözetimsiz bırakılması durumunda, bariyer olduğu iklim koşullarına bağlı olarak 12 veya 18 aydan fazla sürmesi olası değildir. Aslında, çam ağacı SPF (ladin, çam, köknar), Kuzey Amerika kerestesi ve beyaz tahta gibi çeşitli isimlerle bilinir.
Daha önce tartışıldığı gibi, bazı çam türlerinin çam fıstığı olarak bilinen nispeten daha büyük tohumları vardır. Bu çam fıstıkları toplanmakta ve yemek pişirmek ve pişirmek için ticari olarak satılmaktadır. Kambiyum olarak bilinen çam ağaçlarının iç kabuğu bükülebilir ve hantal ve her zaman odunsu dış kabuğa sıkıca bağlı kalır. İç kabuk da yenilebilir ve zengin miktarda A ve C vitaminleri içerir. Bazı insanlar iç kabuğunu daha küçük parçalara dilimledikten sonra bir atıştırmalık olarak çiğ yerken, iç kabuğu kurutan, öğüten ve tozu kullanmak için başkaları da vardır. çam ekmeği gibi yiyecekler hazırlayın ve çorba ve güveçleri pıhtılaştırın. İsveç’te genç, yeşil çam iğnelerinin kaynar suda demlendirilmesiyle hazırlanan bir çaya ‘tallstrunt’ denir. Bu bitki çayı A ve C vitaminleri bakımından zengindir.