Bulunduğu yer Reddit'e Sor
Neyse ki şimdiye kadar yaşadığım en korkunç şey, evdeki tek kişinin ben olduğumu bildiğimde başka bir odadan adımı çağıran insanlar oldu. İşitilebilir halüsinasyonlarımın harika bir kelime dağarcığı yok ve çoğu zaman biri jazz scat yapıyormuş gibi geliyor, bu biraz can sıkıcı ve uyumayı zorlaştırıyor. Görsel olarak bazen pencerelerde duran insanları ikinci bir bakışta orada olmayanlar ya da fareler gibi etrafta dolaşan küçük gölgeler göreceğim. Semptomlarımın nispeten hafif olması nedeniyle son derece şanslıyım.
- Dizelit
Üniversitedeki arkadaşım şizofrendi. Bir gece yurt odasında takılıyorduk (belki 23.00 / gece yarısı) ve o da tuvalete gitmek için kalktı… Kapıyı açıp durdu, boş koridora bakıyordu. Benden kapıya gelmemi ve tuhaf bir şey olup olmadığını ona söylememi istedi. Kapıya doğru yürüdüm ve koridorda tuhaf bir şey görmüyorum ve ona bunu söylüyorum. Bana bir şey duyabilir miyim diye soruyor, hayır diyorum. Boğuk ağlama, tartışma ya da koridorun sonundan bir şey geldiğini söyledi. Ve aslında tamamen aydınlatıldığında zifiri karanlık bir koridor gördü. Salonun SİYAH olduğunu söyledi, sadece karanlık ya da loş ışık değildi. Bu noktada titriyor ve ben dehşete düştüm çünkü hasta olduğunu bilmiyordum, ikimiz de gözyaşlarının eşiğindeyiz. O sırada hasta olduğunu bildiğinden bile emin değildim. Onu tuvalete kadar yürüttüm ve ardından geceyi odasında geçirdim çünkü hala koridorda birinin ağladığını duyabiliyordu. En uzun süre bacağımı çektiğini düşünmüştüm, ancak o geceden kısa bir süre sonra terapiye gitti ve ilaç almaya başladı, bu yüzden onun için de korkunç ve çok gerçek bir andı.
Kardeş şizofren ve ben ona yardım edemeden yaklaşık bir yıl boyunca çılgın halüsinasyonlar gördü. Sürekli olarak insanların ona saldırdığına, tecavüz etmeye ve onu öldürmeye çalıştıklarına inanıyordu. Bir keresinde onlardan uzaklaşmak için o kadar uzun süre koştu ki, ısı yorgunluğu nedeniyle hastaneye kaldırıldı. Neden ona yardım etmeyeceğimizi anlamadı ve bize saldırdı. Şimdi ağır bir şekilde ilaç alıyor ve bir zamanlar olduğu kişinin yakınında değil.
Lisedeyken tanıdığım biri şizofreni hastasıydı ama bunun için ilaç alıyordu. Yanlışlıkla bir kez bir doz atladı ve okula geri dönmek istemediği için histerik bir şekilde geldi çünkü yatağının altında birisinin insan eti çiğnediğini duydu.İnsan eti.Bunun neye benzediğini nasıl bile bilirsiniz?
Şizoafektif bozukluk burada, ama bu yeterince yakın, sanırım.
Çoğu zaman halüsinasyonlarım oldukça sıradan, ancak birkaç aşırı olanı hatırlıyorum. En kötüsü, uzaylılar tarafından kaçırıldığıma ikna olduğum zaman olmalıydı.
Yataktaydım ve üzerimde daire gibi parlak bir ışık belirdiğinde tavana bakıyordum. Ve göğsümün orta noktasından havaya kaldırıldığımı hissettim. Yatağın etrafında toplanmış gölgeli figürlerin bana kaldırıldığını ve hepsi fısıldadığını görebiliyordum, ama fısıltılar yavaş yavaş rüzgarın sesi gibi olana kadar yükseldi. Ama bir şekilde gerçeğe geri döndüm, çok korkmuştum ama belli ki zarar görmemiştim. Hayatımda yaşadığım en yoğun halüsinasyon bu olmalıydı.
Bazen orada olmayan ama disosiyatif amnezim olan ve bunu yaptığımı sık sık hatırlamadığım şeylerle (görünüşte rahatsız edici?) Konuştuğum biliniyor. Bunların hepsi beni gözlemleyen tanıdığım insanlar tarafından dolduruldu, ancak beni çok rahatsız eden gerçeği söyleyip söylemediklerini asla bilemiyorum. İnsanları çevreleyen bir sürü paranoyam var bana dissosiyatif dönemlerde neler yaptığımı söylüyorlar ve onlar sadece kendim hakkında belirli bir şekilde düşünmemi sağlamak için bana yalan söylüyorlar.
Bilmiyorum, hiçbir şeyden asla emin olmamak zor.
- Kineke
EMS
Şizofreni hastam vardı. Tam görsel ve işitsel halüsinasyonlar. İlaçlarını bıraktı ve herkesin içinde çığlık attı. Şeytanlar onu yakalamaya çalışırken yerden çıkıyordu. Ona çeşitli müstehcen şeyler bağırıyorlardı.
İşin garibi, olay yerine vardığımızda sakinleşti ve üniformaları tanıdı. Tamamen işbirliği, ama bu ilginç bir hasta öyküsüydü.
Halüsinasyon mu görüyorsun?
Evet.onları ayrıntılı olarak açıklar
Peki şimdi nasıl bu kadar sakinsin?
İlaçlarımı bıraktığımda bu normaldir ve ambulansta olduğumu biliyorum.
BU ONUN İÇİN NORMAL OLDU
Ara sıra psikotik ataklara yatkınım, bunu içerecek resmi bir teşhis konulmadı, daha önce BPD teşhisi konulmuştu, ancak BPD ile psikoz epizodları olması pek yaygın olmadığından yeniden değerlendirilmeyi bekliyorum.
Kasım ayında kriz koğuşuna kabul edildim çünkü% 100 tüm vücudumun içten dışa çürüdüğüne inanmıştım. İçimden çürüyordum ve bu, uzuvlarıma doğru yayılıyordu.
Bu benim için ürkütücüydü, ölmekten korktuğum için değil, çürüyeceğime kimse inanmadığı için kimse bunu bir sorun olarak görmedi. Ve benim gerçekliğimin gerçeklik olmadığını fark etmek çok travmatik ve izole ediciydi.
Bir sonraki kaçınılmaz bölümü gerçekten dört gözle beklemiyorum.
Öncelikle şizofreni yerine psikoz olarak kategorize edilen halüsinasyonların olduğunu söylemek istiyorum (bunu semptomlarınız normal tanılar için yeterince uymadığında / yeterince kötü olmadığında yapıyorlar) ve size gerçekten kızdığımı söyleyebilirim bazı halüsinasyonlarımdan korkuyorum. Belirtileri şizofreni ile aynı hizada olan insanlar için ne kadar kötü olduğunu hayal bile edemiyorum.
En korkunç halüsinasyonuma gelince? Her zaman ilk görsel halüsinasyonum olacak.
Okuldaydım, 10. sınıftaydım ve bir süredir, başkalarının bilmediği şeyleri duymaya neredeyse alışmaya başladığım noktaya kadar sesler duyuyordum. Tuvaleti kullanmak için masamdan kalktığımı hatırlıyorum ve odadan çıktığımda, yüzü olmayan bu adamı orada sadece bana dönük olarak durduğunu görüyorum. İlk başta gözlerimin beni karıştırdığını düşündüm, bu yüzden birkaç kez göz kırpıp kafamı biraz salladım ve arkama baktım. Ve o gitti. Ben duymadan o boş, sessiz koridorlarda hareket etmesine imkan yoktu, ama gitmişti. Bu yüzden biraz tuhaf olduğunu düşünerek tuvalete gittim ama çok fazla düşünmüyorum. Hatta kendime “şimdi çok haha görüyorum” diye şaka yaptım. Ama banyoya gittiğimde yine orada, kapıda dikiliyordu. Durdum ve bir saniyeliğine baktım, her şeyden daha meraklıyım, sonra düşünüyorum: 'belki de maske falan takıyor' ve yanına geçip beni tuvalete bırakıp bırakamayacağını soruyorum, ama sonra bu diğer çocuk çıktı ve kiminle konuştuğumu sordu, tam da yüzü olmayan adamın içinden geçerken. Sadece orada duruyorum, suskun, çünkü bu durumda ne diyorsun? Çocuk bana garipmişim gibi baktı ama sonra uzaklaştı. Yüzü olmayan adam geçmeme izin vermek için yanıma geliyor ve ben içeri girerken ona elimden geldiğince geniş bir yatak veriyorum, gözlerimi ondan asla ayırmıyorum. Beni banyoya kadar takip etti ve birkaç saniye sonra bu kız içeri girdi ve ben de yüzünün olmadığını fark ettiğimde yanlış banyoda olduğunu söylemeye başladım (ben bir adamım fwi). İkisi de bana doğru yürümeye başladılar ve o noktada çok korkuyorum, bu yüzden gidip tezgahlardan birine saklanıyorum ve gözlerimi haykırıyorum, çünkü bu noktada neredeyse deli olduğumu fark ettim. Personel gelip benimle konuşana kadar dışarı çıkmadım.
İkisi (adam ve kız) ara sıra ortaya çıkıyor (not, o zamandan beri mezun oldum ve oradan uzaklaştım, ancak yine de nerede olursam olayım ortaya çıkıyorlar), ama asla hiçbir şey yapmıyorlar, bu yüzden Ne yapacağımı bilmiyorum ama bu ilk kez canlıları benden korkuttu.
Gözümdeki damarlardan biri aslında beynimi yiyen bir kurttu ve bu yüzden başım ağrıyordu. Ayrıca: rastgele keskin ağrılar ve kaşıntılar, cildimin her yerinde dolaşan, ayakkabımın içine hapsolmuş böceklerdir. Ayakkabılarımı her taktığımda el feneriyle iki kez kontrol ediyorum, ancak yine de kontrol etmek için ara sıra çıkarmam gerekiyor.
Bir numara ilk seferdi. Banyodaydım ve birdenbire beni öldürmeye ve diri diri yakmaya geldiklerini haykıran ve tehdit eden bir grup insan gibi sesler duydum. Bunu daha önce hiç yaşamamıştım ve kulağa sanki gerçek insanlar evimin dışındaymış gibi geliyordu. Neredeyse kalp krizi geçirdim. Pencereye gittim ve her şeyin sessiz olduğunu gördüm. Bekledim, çünkü belki uzakta olduklarını düşündüm. Bekledim ve bekledim ve sonra onları aramaya çıktım. Bir süre sonra muhtemelen delirdiğimi anladım.
İkinci en korkutucu uzaylıların geldiği zamandı ve kafamı keseceklerdi. Uzaylı teknolojisini kullanarak onu canlı tutacaklar ve ona tecavüz edip aşağıladıktan sonra, etrafta hiçbir şey olmadan karanlık bir bodruma kilitleyeceklerdi. Bu yüzden zamanın sonuna kadar karanlık bir bodrum katında duvara monte edilmiş vücutsuz bir kafa olacaktım.
Ama gerçekte bu sadece tarif edilemeyen kelimelerle tarif etmektir. Bir asit yolculuğunu tarif etmeye benzer. Bunu gerçekten yapamazsın. Ve bu bir asit yolculuğundan 100 kat daha etkiliydi.
- mavi mavi
Şizofren değilim ama psikotik dönemler yaşıyorum. Halüsinasyonlarım tek bir duyuya bağlı kalma eğilimindedir, ancak bazen birbirinin içine kanar. Genellikle orada olmayan yüzeylerde böcek halüsinasyon görüyorum (hiçbir şey olmadan onları ezmeye çalışırken).
Sanırım en korkunç olanı yatak odamın zemininde yatan bir vücuttu ve hırıltılı nefes alıyordu; benim için, bir şeyi halüsinasyon gördüğümde her duyunun farklı bir etkisi var.
Bir şeyi duymak son derece dikkat dağıtıcı ve can sıkıcıdır ancak korkutucu değildir (artık). Bir şey görmek genellikle korku tepkimi ve dokunsal halüsinasyonlarımı artırıyor. Tanrıya şükür, daha önce bir halüsinasyonun tüm duyularımı aynı anda işgal etmesi hiç gerçekleşmemişti. Bununla başa çıkabileceğimden emin değilim.
Keskin nişancılar. Bir Cuma akşamı televizyon izliyordum ve sehpanın üzerine bıraktığım bir el feneriyle oynuyordum. Boom, sonra bildiğin şey tam anlamıyla bir halüsinasyonun içindeyim. Arka bahçemden gizlice dışarı çıkarken, pencereden özel bir timin sesini duydum. Odanın etrafını aydınlattım ve sessizleştiler ve niyetimi yanlış anladılar; ışığın bir tüfek üzerine monte edildiğini düşündüler.
Bir sonraki bildiğiniz şey, bir SWAT cevabının parçası olarak beni dışarıda aradıklarını ve şövalyenin ölüsünde verandamda dizlerimin üzerinde, beni vurmamalarını rica ediyorum. Keskin nişancılar ne yapabileceğim konusunda gittikçe daha fazla gerginleştikçe, ellerim başımın arkasında kilitli olarak yaklaşık iki saat orada kalmış olmalıyım.
Sonunda durumu yatıştırmanın bir yolu olmadığına karar verdiler ve beni vurdular. Ön verandamda ölü yatarak yaklaşık beş dakika geçirdim, sonra ölmek için evimin içinde süründüm. Vurulduğumu ve özel kuvvetlerin beni öldürdüğünü bildirmek için annemi aradım. Onu satın almadığını söylemeye gerek yok ve beni biraz aşağıya indirdi, ama bu işin sonu değildi.
Beni acil servise götürdü ve ben oraya gelene kadar telefonda yanımda kaldı. Hâlâ tam anlamıyla halüsinasyon modundayım, bu yüzden acil serviste beklerken, özel kuvvetler biriminin liderinin ön büro hemşiresi ile sohbet ettiğini duydum. Orada olduğumu biliyor ve beni almaya geliyor. Neyse ki doktor önce beni buldu ve benimle ne yapacağını gerçekten bilmiyordu, bu yüzden bana 2 miligram Ativan verdi ve taburcu etti.
Bu yüzden eve gidiyorum, hala halüsinasyon görüyorum ve şimdi Ativan'dan biraz yüksekte kalıyorum ve eve giderken her türlü çılgın şeyi görüyorum. Eve gittiğimde Ativan halüsinasyonları eğlenceli bir şeye dönüştürüyor ve hafta sonunun geri kalanını şakacı halüsinasyonlarla geçiriyorum.
Özel kuvvetler keskin nişancılarının iki saat boyunca sizi hedef alması korkusunu gerçekten tarif edemem.
Şizoafektif, bipolar alt tip.
Bu belirli bir halüsinasyon değil, ama bazen olmamış şeylerle ilgili çok canlı anılarım oluyor. Ve hatırlayabildiğim ya da bildiğim her şeyi ikinci kez tahmin etmemi sağlıyorlar çünkü hafızam beni bir kez hayal kırıklığına uğrattıysa, neden beni iki kez yüzüstü bırakmasın?
Ve sonra her şey aşağıya doğru spirallenir.
Ben bir sosyal hizmet görevlisiyim. Müşterilerimden biri, yatak odasına ve arabanın camlarına yansıyan palyaço yüzlerini (ancak boş göz yuvalarıyla) göreceğini söyledi.
Hey nihayet cevaplayabileceğim bir soru. Bana onların ruhumu çalmaya ve bedenimi ele geçirmeye çalışan büyücüler olduklarını söyleyen seslerim var. Beni her gün bütün gün gerçek insanlar olduklarına ikna etmeye çalışıyorlar. En korkunç zaman, kalbimin inanılmaz hızlı attığı zamandı ve bana kalbimi kontrol ettiklerini ve beni öldürene kadar hızlandıracaklarını söylediler. Bir noktada gerçek olduklarına tamamen inandım ama artık inanmıyorum. İnternetten aldığım bazı yardımlar sayesinde bunların mantıklı sesler olduklarını kanıtladım.
Şizofren değilim ama gençken biraz halüsinasyon gördüm ve hala bazen (onlar için tetikleyicilerden emin değilim, sadece bazen oluyor, ilaç dahil değil)
Gördüğüm en sinir bozucu şey, komşularımın verandasında eğilmiş bir evin içi kadar uzun bir yaratıktı. Bir insana benziyordu ama gerilmişti. İçi boş yüz / gözler, sadece bana bakıyor. Bir dakikalığına başka yere bakıyordum, sonra geri dönüyordum ve hala bakıyordu. Sadece seyrediyorum. O zamanlar 16 yaşındaydım ve her yerde bu adamların daha küçük versiyonlarını görürdüm. Ama bu çok büyüktü ve gitmeyi reddetti. Sonunda uyuyakaldım ve tekrar uyandığımda orada değildi.
Kötü vücut demansı olan bir hastam vardı. Şizofreni değil, korkunç halüsinasyonlar üretti. Gece vardiyasında çalışıyordum (22:00 - 06:00) ve ofisim onun odasına yakındı. Bütün gece çığlık atıyor, çığlık atıyor ve çığlık atıyordu. Gidip onunla oturur ve onu korkutan bir şey olup olmadığını sorardım. Odasının köşesinde gölgelerde bekleyen insanları gördü. Güldüklerini duydu. Yüzlerinin şekil değiştirdiğini gördüm. Sıçanların vücudunda aşağı yukarı süründüğünü hissetti. Onların içine sürünerek tecavüz ettiklerini, onu içeriden ısırdıklarını ve sonra gözlerinden çıktıklarını HİSSEDİN. Onunla hala güzeldi ve onunla net konuşmalar yapabildin. İnanamayacağın bir mizah anlayışı vardı. Obiliyorduyaşadığı şey halüsinasyonlardı. Ama bu onları onun için daha az gerçek yapmadı. Sonunda neyin gerçek neyin olmadığını karar vermeyi bıraktı. Birkaç ay önce öldü. Onunla iki yıl çalıştım ve onu her gün özlüyorum. Ama artık acı çekmediği için minnettarım.
Öncelikle işitsel halüsinasyonlar, bir zamanlar tanıdık seslerimden birinin öldüğü bir bölümün başlangıcını yaşadı. Şiddetle. Benimle doğrudan etkileşim yoluyla yardım için ağladım ve ağır bir şekilde sakinleşene kadar işkenceli ağlamalara izin vermeye devam etti. Yaklaşık bir gün sonra geldi ve o zamandan beri ondan haber alamadım. Onlardan daha karanlık ve nesnel olarak daha rahatsız edici içerikler deneyimledim, ancak onlardan birinin yardım için ağladığını duymak, yaşadığım en zor halüsinasyonlardan biriydi.
Ben Şizoafektifim.
İki yıl önce intihara teşebbüs ettim. İyileşme sürecindeyken, psikiyatri koğuşunda değil ama aslında hastaneye kaldırılırken, herhangi bir süre uyanık kalmakta zorlanıyordum.
Bir noktada uyandım ve yatağımın yanında duran, üzerime yaslanan, siyah takım elbiseli acayip uzun bir insan olduğunu fark ettim. Sanki ölmek üzereymişim gibi korkunç bir korku duygusuna kapıldım ve onun benim için geldiğini biliyordum. Yüzüne baktım ve Slenderman gibi hiçbir özelliği yoktu. Gözlerimi kapattım ve olabildiğince yüksek sesle çığlık attım, beni sakinleştirmek için savaşmak zorunda kalan hemşireleri çağırdım.
Bir parçam hala bunun ruhumu almaya gelen bir orakçı olup olmadığını merak ediyor.
Burada teşhis yok, ama son iki yıldır sürekli sanrılar, paranoya ve halüsinasyonlardan muzdaripim. Şimdiye kadar gördüğüm en korkunç halüsinasyon bir Hedef'te gerçekleşti. Küçük bir kızın teneke kutuyu kaptığını gördüğümde konserve adasındaydım. Bunda özellikle alışılmadık bir şey yoktu. İlk başta, annesi için raftan bir şey alan bir kız olduğunu düşündüm. Ama sonra, elinde teneke kutu ile bir süre sessizce durduktan sonra arkasını döndü ve boş göz yuvalarıyla bana baktı. Kutuyu açtı ve teneke kutunun tepesiyle mağazada beni kovalamaya başladı (gerçekten keskinler) ve kaçmak için mağazadan koşmaya başladım. Aptalca olduğunu biliyorum ama gerçekten gerçek gibi geldi. Her neyse, tökezledim ve sonra anladığım bir sonraki şey, bana teneke kutuyu uzattı ve kollarımı kontrol ediyordu. Kendimi boynumu ve bileklerimi kestiğimi ve temelde çığlık attığını hissettim. Ama sonra kendimi bayılttım. Kendime geldiğimde, gözümden yaşlar akarak tenekelere bakıyordum. Bu şimdiye kadar yaşadığım en canlı halüsinasyon ve her gün sahip olduğumdan çok daha korkutucu.