Aristo, duyularımız yoluyla, eşyanın gerçek sıfatlarını kavradığımıza inanır.
Bu bakımdan, atomcuların kabul ettikleri görüşün zıddını savunur. Böyle olunca, yanılmalar, duyu verilerinin, düşüncede yanlış kavranmış olmasından yahut bunlardan yanlış sonuçlar çıkartılmış olmasından ileri gelir.
Bundan başka, Aristo, zihnin kategorilerinin, gerçek varlık formlarına uyduğuna inanır.
Aristo'ya göre, zihindeki kategoriler, gerçeklik dünyasındaki varlık formlarının sübjektif bir aksidirler.
Böyle olunca, zihnin kavramları varlıkların gerçek özlerinin de ifadesidirler. Gerçek bilgi, kaynağını duyu verilerinde bulan kavramlı bilgidir.
Aristo, Eflâtunda olduğu gibi, doğuştan kavramların varlığını kabul etmez. Aristo'ya göre insan aklı, yalnız, denemeden kalkarak kavramlara varır.
Daha sonra, bu kavramlara dayanarak hükümler verir ve kıyasa kadar da yükselir.