Tudor & Stuarts Amazon'dan temin edilebilir
Parlamento Çevrimiçi Tarihi
Stuart hükümdarlarının yönetimindeki İngiliz Parlamentosu, daha önce hiç olmadığı kadar siyasetin merkezindeydi. Pratikte ülkedeki nihai siyasi otorite olarak kendini kanıtladı. Dönemin tartışmaları ve eylemleri, İngiliz anayasal ve yasal fikirlerinin merkezinde yer almaktadır ve kral ile Parlamento arasındaki sert bir çatışmanın sonucu olan 1642-60 İngiliz İç Savaşı ve Fetret Dönemi, belki de en dramatik siyasi olaylar dizisidir. İngiliz tarihindeki olaylar. İngiliz Parlamentosu ayrıca 1707'de İngiltere ve İskoçya'nın resmi birliğinin yeni bir ülke yaratmasından sonra İngiliz Parlamentosu oldu.
Parlamento devletin içine o kadar sıkı bir şekilde yerleşti ki, İngiliz hükümetinin artan maliyetlerini finanse etmenin tek pratik ve yasal yolunun parlamenter vergilendirme olduğu açık hale geldi. Ortaçağdaki selefleri gibi, Parlamento Üyeleri de vergilerin ancak parlamenter anlaşma yoluyla toplanabileceği ilkesini şiddetle savundular. Konu, I. James (1603-25) ve I. Charles (1625-49) dönemlerinde siyasetin merkezinde yer alıyordu. Charles'ın, Charles'ın onayı olmadan para toplama hakkını yasal sınırlarının çok ötesine zorlayan ve sonunda Parlamento'da Avam Kamarası ile sert bir yüzleşmeye yol açan, politikacıların vergilendirme yapmadan önce onunla pazarlık etmeye çalışma biçiminden duyduğu hayal kırıklığıydı. 1628-9.
Bununla birlikte, dönemin büyük bölümünde en sert tartışmalar din ile ilgiliydi. İngiltere Kilisesi'nin doğası ve yönü üzerine tartışmalarla başladı: Avrupa'nın reforme edilmiş Protestan kiliselerine mi yaklaşmalı, yoksa hem Katolik hem de reforme edilmiş geleneklerin özellikleriyle bir tür melez kalmalı mı? Tartışma, Stuart krallarının Kilise'deki Katolik eğilimleri alevlendirme konusundaki ilgilerine dair şüpheler ve kıta Katolik güçlerinin Protestan hareketine yönelik oluşturduğu tehditle ilgili endişelerle daha da kötüleşti.
1628-9 çatışmasından sonra Charles, on bir yıllık 'Kişisel Yönetim' için Parlamentolarla müzakere etme çabalarından vazgeçti. Ancak İskoçya'daki bir devrim, onu 1640'ta İngiliz Parlamentosu'na geri dönmeye zorladı ve buna itiraz edecek parayı buldu ve 1620'lerin çatışmalarını ilgiyle yeniden canlandırdı. İki yıl içinde kral ve Parlamento savaştaydı ve 1646'da kral yenildi.
Parlamento ile oluşturduğu ordu arasında yeni bir güç mücadelesi başladı. Parlamentonun en güçlü hizbi, selefleri olan püritenlere benzer görüşlere sahip "Presbiteryen" olduğu için, bu kısmen de dini bir mücadeleydi. Ordu, yine de, din ve siyasette daha radikal görüşlerin egemenliğindeydi. 1648'de üstünlük elde ederek Presbiteryenleri Parlamento'dan çıkardı. Tasfiye edilen Parlamento, kralı yargıladı ve 1649'da idam etti. Yeni bir rejim, bir cumhuriyet kurdu. Ancak ordunun hala nispeten muhafazakar bir Parlamento ile ilişkisi hiçbir zaman kolay olmadı ve Oliver Cromwell'in askeri darbesi ve Nisan 1653'te iktidara gelmesi ve 'Lord Protector' konumunu kabul etmesiyle sona erdi. Cromwell'in rejimini meşruiyetle donatmak amacıyla çağırdığı Parlamentolarla karşı karşıya gelmesi, monarşik öncüllerinin Parlamentolarını tekrarladı. 1658'de ölümünden sonra ordu bölündü ve dağıldı. O zamana kadar, 1660'ta Charles I'in oğlu Charles II altında monarşinin son derece popüler bir restorasyonunun yolunu açtı.
II. Charles ve 1685'te II. James olarak onun yerine geçen kardeşinin yönetiminde, krallar ve Parlamentolar arasındaki "normal" ilişki teoride yeniden kuruldu. Ama bazı şeyler değişmişti. Her iki kral da Parlamentonun rızası olmadan para toplamaya çalışmadı ve hükümetin Parlamento ile ortaklık olmadan imkansız görünmeye başlaması, II. Charles'ın genel seçim olmaksızın on sekiz yıl boyunca Parlamentoyu elinde tutması gerçeğiyle vurgulandı.
Ancak din, baskın bir siyasi mesele olmaya devam etti. İç Savaş sırasında ortadan kaldırılan piskoposları ve katedralleriyle İngiltere Kilisesi, Restorasyon'dan sonra yeniden inşa edildi. Quaker'lar ve Baptistler gibi İç Savaş ve Fetret Dönemi sırasında mantar gibi çoğalan diğer dini grupların halka açık ibadetleri yasaklandı. Pek çok Presbiteryen de yeniden kurulan Kilisenin bir parçası olamayacaklarını hissetti. Yine de en patlayıcı sorun, hem II. Charles'ın hem de II. James'in, on altıncı yüzyılda getirilen kısıtlamalar olmaksızın Katoliklerin özgürce ibadet etmelerini sağlama arzusuydu. Parlamento tarafından engellenen her ikisi de kraliyet ayrıcalığını kullanarak yasayı değiştirmenin yollarını bulmaya çalıştı. Parlamento, 1673'te Katolikleri kamu görevinden uzaklaştıran Test Yasası'nı kabul ettiğinde, ardından tahtın varisi olan James'in istifası, kendisinin Katolikliğe dönüştüğünü gösterdi. Sözde bir "papa planı"nın keşfi, Katolik etkilerle ilgili paniği artırdı. 1678-81 yıllarında onu tahttan uzaklaştırmak için yasa çıkarma girişimleri, kamuoyunu alevlendirdi, politikacıları "piyango" ve "hikayeler" olarak ikiye böldü ve İç Savaş başlamadan hemen önce 1641'dekine benzer bir atmosfer yarattı.
II. James'in Test Yasasını yürürlükten kaldıracak bir Parlamento seçimini güvence altına alma girişimleri, 1689'da tahttan indirilmesine ve yerine büyük kızı Mary ve kocası, Orange Prensi William'ın geçmesine yol açtı. 1689'dan sonra Parlamento'ya iki meşgale hakim oldu. Biri, hükümetin şimdi çok hızlı yükselen maliyetlerini finanse etmek için çok yıllık olanıydı. William, Fransa'ya karşı yaklaşan savaşında ve maliyetli 1689-97 savaşında Hollanda'nın müttefiki olmasını sağlamak için İngiltere'yi işgal etmişti ve onun halefi 1702-14'te İngiliz devlet maliyesinde bir devrime, devlette hızlı bir büyümeye neden oldu. kurumlar, ordu, donanma ve kamu hizmeti. Devletin büyümesine direnmek ve tüm bu faaliyetlerin uygun şekilde denetlenmesini sağlamak, parlamentonun başlıca meşguliyetleri haline geldi.
Diğer meşguliyet parti savaşıydı. 1689 devrimi, eski ideolojik ayrım çizgilerini geçici olarak karıştırmıştı, ancak 1690'ların ortalarından itibaren siyaset, parti ve muhafazakar "partiler" terimleriyle tanımlandı. 1694 Trienali Yasası, yeni bir Parlamento için seçimlerin her üç yılda bir yapılmasını sağlayarak siyaseti neredeyse kalıcı bir meşguliyet haline getirdi. Protestan muhalifler üzerindeki kısıtlamalar 1689 Hoşgörü Yasası'nda kaldırılmış olsa da, parti mücadelesi din etrafında odaklanmaya devam etti, özellikle muhafazakarların liberal parti bakanlarının egemen olduğu hükümetler altında tehlikede hissettikleri İngiltere Kilisesi'nin bütünlüğü. William III'ün 1702'deki ölümünden sonra (Mary zaten 1694'te ölmüştü) Tories, II. James'in küçük kız kardeşi Anne'nin onların görüşlerine daha sempatik olacağını hissetti. Ancak doğrudan mirasçıları olmadığı için, ölümünden sonra veraset sorunu, saltanatının son yıllarında önemli bir mesele haline geldi ve bölünmüş tories, halefiyetin yeniden Parlamento tarafından şartlar altında çözüleceği gerçeğiyle uzlaşmak zorunda kaldı. 1701 Uzlaşma Yasası'nın bu kez Hannover seçmeni Prens George'da.
J.E.B. Stuart: Erken Yaşam ve Eğitim
Stuart, 6 Şubat 1833'te Virginia, Patrick County'de doğdu. 12 yaşında evden ayrıldı ve 15 yaşında Emory ve Henry College'a girmeden önce üç yılını Virginia, Wytheville'de okulda geçirdi.
Biliyor musun? Konfederasyon Tuğgeneral J.E.B. Stuart, hem savaş içinde hem de dışında yaşamdan daha büyük davranışlarıyla biliniyordu. Kuzey Virginia'daki Birlik güçlerine 150'den fazla at ve katır talep ettiği bir baskın sonrasında, Stuart kişisel olarak ABD Ordusu'nun levazım komutanı generaline kayıp erzak hakkında alay eden bir telgraf mesajı gönderdi.
1850'de Stuart, West Point'teki Birleşik Devletler Askeri Akademisine kabul edildi. Orada, 1852'de akademinin başkomutanlığını devralan Robert E. Lee de dahil olmak üzere, geleceğin İç Savaş generallerinden birkaçıyla tanıştı. Stuart, çalışmalarında başarılı oldu ve ata binme becerisini gösterdikten sonra bir süvari subayı olarak atandı.
I. Charles
James ve Anna'nın en küçük oğlu, ağabeyi Henry'nin 1612'de zamansız ölümünün ardından varis olan 'yedek' Charles, babasından çok farklıydı.
Karşılaştırıldığında neredeyse katı bir şekilde resmi olan en büyük aşk (yanlış) macerası, 1623'te Buckingham Dükü eşliğinde İspanyol İnfanta'yı etkilemek için İspanya'ya yaptığı yolculuktu.
Bu tam bir felaket oldu ve bakışlarını Fransa Kralı XIII.Louis'in en küçük kız kardeşi Henrietta Maria'ya çevirdi.
1625'te vekaleten evlenen Charles, deniz tutmuş gelini Dover'a vardıktan sonra yatağa attı.
Çiftin oldukça fırtınalı bir erken evlilik hayatı vardı, ancak zamanla işler düzeldi ve Charles ve Henrietta Maria'nın geleceğin hükümdarları Charles II ve James II (VII) dahil olmak üzere birçok çocuğu oldu.
Charles şehvetli bir adam olmasına rağmen, karısına sadıktı ve mevkiindeki diğerleri arasında çok yaygın olan evlilik dışı ilişkilere düşkün olduğu bilinmiyordu.
Kral I. Charles, Henrietta Maria ve iki çocuğu, Galler Prensi Charles ve Prenses Mary ile birlikte, Anthony van Dyck tarafından boyanmış, 1633. Tazı evlilik sadakatini simgelemektedir. Resim kredisi: Kraliyet Koleksiyonu / CC.
Bununla birlikte, İç Savaşların kaosu sırasında, Charles I (o sırada karısını birkaç yıldır görmemişti) sadık Jane Whorwood ile cinsel bir kaçamak yaptı.
Charles'ın 1649 kışında idam edilmesinin ardından, Üç Krallık sonunda bir cumhuriyet oldu. Bu dönem genellikle fetretveya krallar arasındaki dönem.
İçindekiler
İkinci Dünya Savaşı sırasında Avrupa ve Asya'daki olayları gözlemleyen Amerikalı tank tasarımcıları, Hafif Tank M2'nin modasının geçtiğini fark etti ve onu geliştirmeye koyuldu. Daha kalın zırh, modifiye edilmiş süspansiyon ve yeni top geri tepme sistemi ile yükseltilmiş tasarıma "Hafif Tank M3" adı verildi. Aracın üretimi Mart 1941'de başladı ve Ekim 1943'e kadar devam etti. Doğrudan selefi M2A4 gibi, M3 de başlangıçta 37 mm M5 top ve beş adet .30-06 Browning M1919A4 makineli tüfekle silahlandırıldı: top ile eş eksenli, taretin tepesi bir M20 uçaksavar yuvasında, sağ pruvada bir bilye yuvasında ve sağ ve sol gövde süngerlerinde. Daha sonra, tabanca biraz daha uzun olan M6 ile değiştirildi ve sponson makineli tüfekler kaldırıldı. Hafif bir tank için Stuart oldukça ağır zırhlıydı. Ön üst gövdede 38 mm, alt ön gövdede 44 mm, top kalkanında 51 mm, taret yanlarında 38 mm, gövde yanlarında 25 mm ve gövde arka tarafında 25 mm zırh vardı. [5]
NS M3 ve M3A1 varyantlar, benzinle çalışan 7 silindirli Continental W-670 (8.936 yerleşik) veya 9 silindirli Guiberson T-1020 dizel (1.496 yerleşik) olmak üzere hava soğutmalı bir radyal motorla güçlendirildi. [6] Bu motorların her ikisi de orijinal olarak uçak motorları olarak geliştirildi. Dahili olarak, radyal motor arkada ve şanzıman tankın gövdesinin önündeydi. Motoru ve şanzımanı birbirine bağlayan pervane şaftı, dövüş bölümünün ortasından geçiyordu. Radyal motorun krank mili, gövde tabanından yüksekte konumlandırıldı ve tankın nispeten yüksek profiline katkıda bulundu. [7] M3 hybrid ve M3A1'de döner bir taret tabanı tanıtıldığında, mürettebatın daha az yeri vardı. 3.427 daha M3A3 varyantlar değiştirilmiş gövde (M5'e benzer), yeni taret ve Continental W-670 benzinli motor ile inşa edildi. [8] M2A4'ün aksine, tüm M3/M5 serisi tanklarda, daha fazla zemin teması için arkada bir avara tekerleği vardı.
M5 Stuart Düzenle
M3'te kullanılan radyal uçak motorlarına yönelik savaş zamanı talebini azaltmak için, ikiz Cadillac V8 otomobil motorları ve bir transfer kutusu aracılığıyla çalışan ikiz Hydra-Matic şanzımanlar kullanılarak yeni bir versiyon geliştirildi. Tankın bu versiyonu daha sessiz, daha serin ve daha genişti, otomatik şanzıman da mürettebat eğitimini basitleştirdi. Yeni model (başlangıçta M4 olarak adlandırıldı ancak yeniden adlandırıldı M5 M4 Sherman [9] ile karıştırılmaması için, motor bölmesi üzerinde yükseltilmiş bir arka güverte, eğimli eğimli kaplama plakası ve sürücü kapakları üste kaydırılmış yeniden tasarlanmış bir gövdeye sahipti. Stuart'ları kullanan birliklerin ana eleştirisi, ateş gücünden yoksun olması olmasına rağmen, geliştirilmiş M5 serisi aynı 37 mm'lik topu korudu. M5, 1942'den itibaren üretimde kademeli olarak M3'ün yerini aldı ve M7 projesinin yetersiz kalması üzerine, 1944'te Hafif Tank M24'ün yerini aldı. Toplam M5 ve M5A1 tank üretimi, M5'e dayalı ek 1.778 M8 75 mm obüs motorlu vagon üretimi 8.885 idi. üstü açık taretli şasi üretildi.
Binbaşı Sadık Fairall After eylem raporu, 759. Hafif Tank Taburu, 44 Temmuz - 45 Mart [10]
Kuzey Afrika ve Avrupa'da Savaş Düzenle
Hafif Tank M3'ü "Stuart" olarak savaşta ilk kullananlar İngiliz ve diğer İngiliz Milletler Topluluğu ordularıydı. [11] Kasım 1941'in ortasından yılın sonuna kadar, Kuzey Afrika Seferi sırasında Haçlı Operasyonu'na yaklaşık 170 Stuart (toplam 700'den fazla tank gücünde) katıldı ve kötü sonuçlar aldı. Bu, M3'ün çoğu açıdan daha üstün veya karşılaştırılabilir olmasına rağmen [ kaynak belirtilmeli ] Eksen kuvvetleri tarafından kullanılan tankların çoğuna. En çok sayıdaki Alman tankı olan Panzer III Ausf G, M3 ile neredeyse aynı zırh ve hıza sahipti [not 1] ve her iki tankın topu da diğer tankın ön zırhını 1.000 m (3.300 ft) öteden delebiliyordu. [12] En çok sayıda İtalyan tankı (ve genel olarak en çok sayıda ikinci Mihver tankı), Fiat M13/40, Stuart'tan çok daha yavaştı, her yönden biraz daha zayıf zırha sahipti ve Stuart'ın ön gövdesini veya taret zırhını delemedi. 1.000 metre, oysa Stuart'ın silahı M13/40'ın herhangi bir noktasını delebiliyordu. Stuart donanımlı birliklerin harekat sırasında maruz kaldıkları yüksek kayıplar, daha çok ordunun daha iyi taktikleri ve eğitimi ile ilgiliydi. Afrika Birliği Kuzey Afrika harekâtında kullanılan Alman zırhlı savaş araçlarının bariz üstünlüğünden daha fazla [13] operasyon, M3'ün birkaç teknik hatası olduğunu ortaya çıkardı. İngiliz şikayetlerinde 37 mm M5 top ve kötü iç düzenden bahsedildi. İki kişilik taret mürettebatı önemli bir zayıflıktı ve bazı İngiliz birimleri üç kişilik taret mürettebatıyla savaşmaya çalıştı. Stuart'ın ayrıca sınırlı bir menzili vardı; bu, birimler genellikle erzaklarını geride bıraktıklarından ve yakıtları bittiğinde mahsur kaldıklarından, son derece hareketli çöl savaşında ciddi bir sorundu. Olumlu tarafı, mürettebat, özellikle 1942'ye kadar Afrika'daki İngiliz tank gücünün büyük bir bölümünü oluşturan Crusader tankı [14] [15] ile karşılaştırıldığında nispeten yüksek hızını ve mekanik güvenilirliğini beğendi. Daha yavaş, daha az güvenilir ve birkaç ton daha ağır iken Stuart'a zırh. Stuart ayrıca yüksek patlayıcı mermiler gönderebilen bir top avantajına sahipti, çoğu Haçlı tarafından monte edilen 40 mm QF 2-pdr top için HE mermiler mevcut değildi ve bu mermilerin yerleştirilmiş tanksavar silahlarına veya piyadelere karşı kullanımlarını ciddi şekilde sınırlandırıyordu. [16] [not 2] Stuart'ın ana dezavantajı düşük yakıt kapasitesi ve menziliydi, menzili sadece 75 mil (121 km) araziydi, [5] kabaca Crusader'ınkinin yarısıydı.
1942 yazında, İngilizler genellikle Stuarts'ı tank tank savaşından uzak tuttu ve onları öncelikle keşif için kullandı. Ağırlıktan tasarruf etmek, hız ve menzili artırmak için bazı örneklerde taret kaldırıldı. Bunlar "olarak bilinir hale geldi.Stuart RecceBazıları "Stuart Kanguru" olarak bilinen zırhlı personel taşıyıcılarına, bazıları da komuta araçlarına dönüştürülerek "Stuart Komutanlığı" olarak tanındı. M3'ler, M3A3'ler ve M5'ler savaşın sonuna kadar İngiliz hizmetinde devam etti, ancak İngiliz birimlerinde bu hafif tankların oranı ABD birimlerinden daha küçüktü. kaynak belirtilmeli ]
Doğu Cephesi Düzenle
M3'ün diğer büyük Lend-Lease alıcısı olan Sovyetler Birliği, tankın yeterince silahsız, zırhsız, alev alma olasılığı yüksek ve yakıt kalitesine fazla duyarlı olduğunu düşünerek tanktan daha az memnundu. M3'ün radyal uçak motoru yüksek oktanlı yakıt gerektiriyordu, bu da tanklarının çoğu dizel veya düşük oktanlı yakıt kullandığından Sovyet lojistiğini karmaşıklaştırıyordu. Yüksek yakıt tüketimi, özellikle keşif aracı olarak kullanım için hassas olan zayıf bir menzil özelliğine yol açtı. Ayrıca, Sovyet tanklarıyla karşılaştırıldığında, M3'ün daha dar paletleri, daha yüksek bir zemin basıncına neden oldu ve bu da onları tankta daha kolay sıkışıp kalmasına neden oldu. Rasputitsa Doğu Cephesi'nde ilkbahar ve sonbahar ve kış kar koşullarının çamurlu koşulları. 1943'te Kızıl Ordu M5'i denedi ve yükseltilmiş tasarımın M3'ten çok daha iyi olmadığına karar verdi. 1941'den daha az umutsuz olan Sovyetler, M5'i tedarik etmek için bir Amerikan teklifini geri çevirdi. M3'ler Kızıl Ordu hizmetinde en azından 1944'e kadar devam etti. [ kaynak belirtilmeli ]
İtalya Düzenle
M5'in savaşta daha başarılı kullanımlarından biri, Anzio Savaşı sırasında, sahil başını çevreleyen Alman güçlerini kırarken geldi. Taktikler, bir orta tank şirketinin daha ağır savunmaları yok etmek için ilk atılımını ve ardından orta tankların geride bırakılan Alman birliklerine saldıracak bir piyade taburunu gerektiriyordu. Birçok gizli tahkimat ve mevzi ilk orta tank saldırısından sağ çıkabileceğinden, piyade daha sonra kalan herhangi bir müstahkem Alman birlikleriyle karşı karşıya kalacaktı. Piyadenin arkasında, Piyade tarafından yönlendirildiğinde, genellikle yeşil Duman bombası kullanarak bu pozisyonlara saldıran hafif bir tank şirketinin M5'leri geldi. [17]
William ve Mary 1689-1702
1689'daki Şanlı Devrim
İngiltere'nin William'a, William'ın çok daha büyük olan İngiltere'ye ihtiyaç duyduğu kadar ihtiyaç duyduğunun, İngiliz Parlamentosu'nun diktatör ve ilahi olarak yönlendirilen hükümdarları sonsuza dek ortadan kaldırmak için Krallığının kurallarını yazabileceğinin bir yansımasıydı. Bu nedenle Şanlı Devrim.
Portakallı William
- İngilizlerin Protestan bir Krala ihtiyacı vardı
- Hollandalıların, Fransızların saldırgan toprak kapmalarına karşı güçlü bir müttefike ihtiyacı vardı.
- Bu, Fransa'ya karşı “dokuz yıl savaşları” ile sonuçlandı.
- Parlamenter Demokrasi
- Bir bankacılık sistemi
- bir borsa
- Deniz gücünde büyük bir artış.
- Hindistan ve Endonezya ile ticaretlerini felce uğratan Hollanda savaşlarının sonu. İngiltere Hint kumaş ticaretini (Chintz) ve Hollanda baharat ticaretini Endonezya ile aldı.
Gücü Kraldan almak ve Parlamenterler ve halk için haklarını artırmak.
Stuart Kings, gördüğümüz gibi ülkeye çok acı vermişti ve şimdi Parlamento, kral üzerinde kalıcı kontroller ve savunmasız bireyler için bazı güvenceler getirme fırsatına sahipti. Parlamento tarafından Kral William'a bir Haklar Bildirgesi sunuldu ve o imzaladı. Bu, Magna Carta kadar önemliydi.
Kanunun hükümleri şunlardı: -
- Kanuna Kraliyet müdahalesi yok. Bu nedenle, kral artık bir Yargıcı geçersiz kılamaz veya keyfi Kanunlar getiremezdi. Meclis yasaları çıkardı
- Kraliyet Ayrıcalığına Göre Vergilendirme Yok. Tüm vergi artışı artık Parlamento'dan geçmek zorundaydı.
- Sadece hukuk mahkemeleri yasaldı. Yani Kilise/dini mahkemeler değildi.
- Barış zamanında hiçbir daimi ordu korunamazdı. Savaşa gitmek genellikle kralın yetkisindeydi ama artık bunu tek taraflı yapamıyordu, izin ve para almak için Parlamento'ya gitmesi gerekiyordu. Artık Kralın bir iç savaş başlatması veya halkı kitlesel olarak baskı altına alması imkansız olmalıdır.
Ve insanlar ve Parlamento için faydaları şunlardı: -
- Herkes intikam korkusu olmadan Kral'a dilekçe verebilir. Hapse atılmak ya da idam edilmek gibi.
- Parlamento üyelerinin seçiminde Kraliyet müdahalesi yok
- İnsanların kendi mevkilerine uygun olacak şekilde kendilerini savunmaları için silahlara (silahlara) sahip olmalarına Kraliyet müdahalesi yok.
- Hiçbir kişiye aşırı kefalet veya aşırı aşağılayıcı fiziksel ceza uygulanamaz.
- Parlamentoda İfade Özgürlüğü. Başka bir deyişle, bir münazara sırasında bir Parlamenter, cezalandırma korkusu olmadan istediğini söyleyebilirdi.
(100 yıl sonra bu sözler Amerikan Haklar Bildirgesi'nin temeli oldu)
William ve Mary 1689-1702
1689 William'ın tüm kararları verdiği İngiltere'nin ortak yöneticileri olarak taç giydiklerinde William 39 ve karısı 27 yaşındaydı.
William İngiltere tahtını kabul etmekten mutluydu, çünkü bu ona Fransız Kralı 14. Louis'nin agresif topraklarını ele geçirecek askeri gücü verdi. Ancak, Katolikler olarak Protestan İngiltere'ye karşı askeri destek için düzenli olarak Fransa'ya bakan İrlanda'dan alacağı muhalefeti muhtemelen tam olarak takdir etmedi. Ayrıca İskoç Kralı 2. James'in iktidarda kalmasını isteyen İskoçya'dan da. Fransızlar hızlıydı.
1689 Birkaç ay içinde, eski Kral James, tahtı geri almak için İngilizlere karşı askeri harekatlarını başlatmak için müthiş bir Fransız Ordusu ile İrlanda'ya çıktı.
İrlanda'da Katolikler hemen James'i ve onun Fransız milislerini desteklediler. İrlanda'nın kuzeyindeki Protestanlar Protestan William'ı desteklediler, ancak sayıca fazla oldukları için kuzeyde müstahkem Derry kasabasına çekildiler. (Londra)
James ve Katolik ordusu Derry'yi kuşattı.
James ve Fransız ordusu, Fransa'dan yola çıkmış ve İrlanda'nın misafirperver topraklarına inmişti. William, İngiltere'deki ipleri öğrenmek zorunda kaldı ve İngiliz Donanması tarafından desteklenen bir Orduyu düşman İrlanda'ya indirip kuşatılmış Derry'yi yeniden yaşamak zorunda kaldı. William'ın İrlanda'ya varması için geçen aylarda, Derry'de önemli sayıda insan açlıktan öldü. Bu vahşetin anısı her yıl Kuzey İrlanda'da Orangemen (Portakallı William'dan sonra Orange) tarafından William yönetimindeki İngilizlere kurtarmaya geldikleri için teşekkür ediyor.
Kuşatmanın kaldırılmasından sonra İngiliz ordusu James ve Fransızları Dublin'in kuzeyinde İrlanda'nın doğusundan batıya uzanan Boyne nehrine kadar kovaladı.
1690 Boyne Savaşı: İngiliz tarihinin en önemli savaşlarından biri.
2. James ve Fransızlar İngiltere'yi kazanmış olsaydı, modern parlamenter demokrasiyi geliştirmeyecek, Fransa ve Roma'nın etkisi altında totaliter bir Katolik devlete dönecekti. Ancak İngilizler kazandı ve dünyanın en büyük imparatorluğunu geliştirmeye ve ilk Parlamenter demokrasiyi elde etmeye devam etti. Katılımcılar elbette o zaman bunu görmediler.
İngilizler, siste nehrin diğer tarafında Fransızları ve İrlandalıları kandırarak savaşı kazandı ve James Paris'e geri kaçtı.
Beachy Head Savaşı
Geniş Fransız Donanması, Kent kıyılarında İngiliz filosuna saldırdı ve üstün sayılarla kolayca kazandı. William döneminde, İngiltere'nin donanmasını üç katına çıkarmak zorunda olduğu anlaşıldı, ancak hükümetin parası yoktu. Bu, İngiltere Merkez Bankası'nın yatırımcılardan devlet tahvillerine para toplamak için kurulmasının katalizörüydü ve o zamandan beri İngiltere'ye savaş parası toplamak için daha büyük Fransa'ya karşı üstünlük sağladı. Bunu kurmaktan sorumlu olan kişi, ailesi İngiltere'nin finansını yönetme konusunda 100 yılı aşkın deneyime sahip olan Charles Montagu'ydu.
1692 Glencoe katliamı. İskoçya Ocak
Aynı zamanda (1690) James, Boyne savaşında yenilirken, Jacobite İskoçya'daki destekçileri, William'a bağlılık yemini imzalama emrine karşı isyan ettiler. Bu isyan çabucak bastırıldı ve failler, Ocak 1692'den önce bir Sulh Hakimi önünde yemin ederlerse ve imzalarlarsa, William af teklif etti. Ancak İskoç Yakubileri, James'in şimdi temasa geçilebilir ancak Fransa'da izole edilmiş yetkilerini almadan bunu yapamayacaklarını hissettiler. James karar konusunda tereddüt etti ama sonunda kabul ettiğinde. İskoç Jacobites'e mesaj karda ertelendi ve son teslim tarihi kaçırıldı. Ardından gelen kargaşada, bir yayla klanı, iddiaya göre bir sulh yargıcı bulmak için seyahat eden Campbell'lar, gece boyunca ezeli rakipleri MacDonald'larla Glencoe'nin (şimdi bir kayak merkezi) ürkütücü karlı manzarasında bir araya geldiler ve sabahın erken saatlerinde ayağa kalktılar. tüm MacDonald klanı. Bu sözde Glencoe katliamı bugün iyi bir şekilde hatırlanıyor, ancak bunun Kral William'ın İskoçya'daki kuralını uygulamaya çalışmasıyla ve daha çok uzun süredir devam eden İskoç Klan rekabetiyle ilgisi yoktu.
1689-97 Fransızlara karşı dokuz yıl savaşı.
- Hollanda'dan Kral William, İngiltere tahtını kabul etmeye hevesliydi, çünkü ona İngiliz Donanması ve Ordusu'nu, 14. Louis'in altındaki saldırgan Fransızları Hollanda'nın dışında tutmak için verdi.
- İngiliz Parlamentosu'nun Protestan bir Krala ihtiyacı vardı Karısı Mary, James'in ikinci karısı Mary Modena'dan doğan yeni oğlunu hesaba katmadan James 2'den sonra sıradaydı, James olarak da adlandırıldı, ancak Katolik olduğu varsayıldı. İngilizler ayrıca Endonezya'dan gelen baharat ticareti yüzünden Hollanda ile olan savaşı da sonsuza kadar durdurmak istediler.
- William, Macaristan ve Bohemya'nın 1. Kralı Leopold ve bazı Alman prensleri ile Fransızlara karşı bir “Büyük İttifak” oluşturmak üzere bir anlaşma yaptı.
O sıralarda Fransız nüfusu, Büyük İttifak'taki herkesin bir araya getirdiği 20 milyonla hemen hemen aynıydı.
- Fransa Kralı 14. Louis, Fransa'nın İngiltere'yi işgal etmesini “daha güvenli” hale getirmek ve 2. Katolik James'i tekrar tahta oturtmak için topraklarını kuzeye, doğuya ve güneye doğru genişletmek istedi. Bu nedenle Hollanda'yı ve güney Almanya'yı (Ren Nehri'nin hemen üzerinde) işgal etmesi, Viyana'daki Hapsburg'ları zayıflatması, oğlunu İspanya'da ve nihayet Amerika, Karayipler ve Hindistan'da bir Fransız Kralı olarak yerleştirmesi ve bu bölgelerdeki İngiliz ticaretine saldırması ve zayıflatması gerekiyordu.
Büyük İttifak bunu durdurmak için tasarlandı, ancak Leopold'un doğu cephesinde Macaristan'da ve Viyana kapılarının dışında bulunan Müslüman Türklerle savaşmak gibi ek bir sorunu vardı.
Fransa, iki yıllık kıtlık ve Louis'in tasarım ve üretimdeki zanaatkarlıklarıyla ünlü Protestan nüfusundan (Huguenots) tüm medeni haklarını almasıyla zayıfladı. 200.000 kişi bu ülkelerin yararına İngiltere'ye, bir kısmı da Hollanda ve Almanya'ya kaçtı.
1692'de 14. Louis, İngiltere'yi işgal etmek ve şimdi 59 yaşında olan 2. James'i tahta çıkarmak için Normandiya kıyılarında 30.000 kişilik bir ordu hazırladı. Neyse ki filosu, İngiliz Yüksek Amiral Lord Russell tarafından La Hogue Burnu'nda tamamen yenildi ve Louis, 2. James olsun ya da olmasın İngiltere'yi tekrar işgal etme düşüncelerinden vazgeçti.
Dokuz yıllık düzenli çatışmalardan sonra her iki taraf da karada ve denizde sonuçsuz savaşlar vermekten yorulmuştu. Fransızların parası tükendi ve üstün bankacılık sistemleriyle İngiliz ve Hollandalılar öne çıktı. 1697'de Hollanda'daki Ryswick'te İngiltere ile Büyük İttifak'taki müttefikleri ve Fransa arasında bir savaşı sona erdiren anlaşma kabul edildi ve imzalandı ve sonunda 14. Louis'i en sevdiği James'in oğlu 3. 2. Kim Old Pretender olarak tanındı.
1701 İspanyol Veraset Savaşı
İspanya'nın 2. Kralı Charles çocuksuz öldü ve İspanyol tahtına sıradaki kişi 14. Louis'nin torunu Anjou'nun Philip Dükü idi. Louis böylece ailesinin hem Fransa'yı hem de İspanya'yı yönetmesini dört gözle bekliyordu; İngiltere, Hollanda, 1. Leopold, Kutsal Roma İmparatoru, Avusturya ve Alman düklüklerinin Protestan ülkeleri için korkutucu bir ihtimal. Bu nedenle Büyük İttifak yeniden düzenlendi ve William tarafından yönetildi ve Fransa'ya tekrar savaş ilan ettiler.
1702 William 51 yaşında atından düşerek öldü. Savaş planları, bir Parlamento ve onun eş lideri John Churchill'in Marlborough Dükü'nün yardımıyla, neyse ki şimdi İngiltere'nin yeni Kraliçesi olan baldızı Anne'ye bırakılacaktı.
Stuartlar
I. Elizabeth'in ölümünün ardından İskoçya Kralı I. James'in halefi, İngiltere'de 1603'ten 1707'ye kadar süren Stuart hanedanlığının başlangıcını gördüm. Cinayet, veba ve devrim de dahil olmak üzere büyük bir sosyal ve politik kargaşayı içeren önemli bir dönemdir. İngiliz tarihinin en dinamik ve büyüleyicilerinden biri. İç ve dini çekişmeler ve büyük ölçekli İngiliz iç savaşı tarafından kuşatılmış olmasına rağmen, Stuart dönemi aynı zamanda bir ticari devrime de tanık oldu. İngiltere, Avrupa'nın en büyük ticaret filosunu hızla büyütüyordu ve ticaret arttı. Kömür madenciliği ve tarımdaki gelişmeler çoğu için yaşam standartlarını iyileştirdi ve Aydınlanma çağı yerleşmeye başladı.
Cadı avlarından Barut Komplosu'na, I. Charles'ın idamından Büyük Londra Ateşi'ne kadar Stuart dönemi, modern İngiliz toplumunun şekillenmesinde en önemli dönemlerden biridir.
Stuartlar hakkında (muhtemelen) bilmediğiniz beş şey - krallar ve kraliçeler hakkında gerçekler
Andrea Zuvich'in sonraki Stuart kralları ve kraliçeleri için hazırladığı eğlenceli rehberde Stuart hükümdarları hakkında büyüleyici gerçekleri keşfedin.
Andrea Zuvich'in tarihin en çalkantılı zamanlarında hüküm süren sonraki Stuart kral ve kraliçelerine yönelik eğlenceli rehberinde Stuart hükümdarları hakkında büyüleyici gerçekleri keşfedin.
1. Stuart'lar sanat toplamayı severdi
Charles, büyük bir sanat koleksiyoncusuydu, ağabeyi Henry ile paylaştığı bir tutkuydu. Nitekim tarihçi Mark Kishlansky kitabında şöyle demiştir: Charles I: Kısaltılmış Bir YaşamHükümdarın 1000'den fazla resim ve yüzlerce heykel biriktirdiğini ve bunların hepsinin mükemmel bir kraliyet koleksiyonu oluşturduğunu söyledi.
II. Charles'ın saltanatı sırasında, York Düşesi Anne Hyde, Peter Lely'nin bir dizi şehvetli tablosunu sipariş etti. Charles'ın sarayının en güzel kadınlarını betimleyen bu tablolar, Windsor Güzellikleri.
Mary II olmadan önce, Mary, Orange Princess olarak mavi-beyaz porselenleri toplamaya başladı ve çılgınlık yayıldı. Kendisinden önceki annesi gibi, Mary de sarayındaki hanımların bir dizi resmini ısmarladı. Godfrey Kneller tarafından yaratılan bu seri, Hampton Court Güzellikleri. William III döneminde, o zamanlar Kensington Evi olarak bilinen Kensington Sarayı'nı ziyaret ederken, Stuart döneminin ünlü günlük yazarı John Evelyn, King's Gallery'deki sanat koleksiyonunun ne kadar mükemmel olduğunu bildirdi.
2. Stuart döneminin popüler yiyecekleri midenizi bulandırabilir
Güzel bir sıcak turta ve bir içki gibisi yoktur, değil mi? Bir on yedinci yüzyıl insanı, özellikle bu bir güvercin turtası ve horoz bira olsaydı, aynı fikirde olurdu. Ne? Bu doğru, güvercin etinden yapılmış güzel bir etli börek. Evet, şimdi kirli olduğunu düşündüğümüz güvercinlerin bir zamanlar oldukça lezzetli olduğu düşünülüyordu.
Cock ale, normal olarak fermente edilmiş, ancak tavuk karkasının eklenmesi için biraydı. Bu, ikincisi hazır olana ve ortaya çıkan içeceğin besleyici ve tatmin edici olduğu düşünülene kadar biranın içinde yahniydi! Zevk alınması gereken çok iştah açıcı yeni yiyecekler olduğu söylenmelidir. Yabancı topraklara yapılan küresel ticaret, Stewart Britanya'da muz, ananas, dondurma, sıcak çikolata, kahve ve çayın tadını çıkardığı anlamına geliyordu. Çoğu insan bu egzotik lükslerin bir kısmını karşılayamazdı, ama bu başka bir konu.
3. Charles II'nin iki taç giyme töreni vardı
İnsanlar Kral II. Charles'ı düşündüklerinde, genellikle onu sarkık kulaklı İspanyol köpekleri ve bir sürü güzel metresi olan &lsquoMutlu Hükümdar&rsquo olarak düşünürler. When Charles was crowned King of England on 23 April 1661, that was not the first time he had taken part in a coronation ceremony. The reality was that Charles had been crowned King of Scotland at Scone a decade earlier in 1651, although the Scottish parliament had proclaimed him king in 1649 following his father&rsquos execution. The newly-crowned King of Scots and his supporters made one last attempt against the Parliamentarians. His attempts ended in unmitigated defeat at the Battle of Worcester, from which he narrowly escaped with his life (with the help of an oak tree, Jane Lane, and a bit of luck).
4. The Stuarts had a nasty habit of losing their heads
Mary Queen of Scots infamously lost her head after nearly two decades of imprisonment. Mary&rsquos end was not quick for it took several strokes of the axe before her head was severed from her body.
Her grandson, Charles I, was found guilty of treason and publicly beheaded outside the Banqueting House at Whitehall Palace in 1649. In turn, Charles&rsquos grandson, James Scott, the Duke of Monmouth (pictured), led the disastrous Monmouth Rebellion of 1685. Monmouth&rsquos father had been Charles II, Charles I&rsquos eldest son, and Monmouth, the eldest of Charles&rsquos many illegitimate children.
His uncle, King James II/VII showed his brother&rsquos favourite son no mercy, and on 15 of July 1685, Monmouth was taken from the Tower of London up to Tower Hill. There, the executioner Jack Ketch awaited him and Monmouth was subjected to one of most notoriously botched executions in British history. It took between five to seven blows plus sawing with a knife to sever the doomed duke&rsquos head from his shoulders.
5. The Stuarts faced the emergence of radical groups
Perhaps one of the most important aspects of the Stewart era is the emergence of some very radical groups. The most important of these were the Levellers and the Diggers. The Levellers were extremely important because many soldiers in the New Model Army sympathised with them, and this made them a problem for people like Oliver Cromwell.
Among the most influential Levellers was one Colonel Thomas Rainsborough, who famously said that, &lsquothe poorest he that is in England hath a life to live as the greatest he&rsquo. Another vocal Leveller was &lsquoFreeborn&rsquo John Lilburne, who was imprisoned frequently, and later became a Quaker.
The Quakers were another radical group in the Stuart era, and some &ndash such as William Penn &ndash set up communities in America. Gerrard Winstanley started the Diggers, also known as the True Levellers, and this group of people believed that the earth was a public treasury. The Diggers formed a commune in Surrey where they dug the earth in the hope of creating a common agricultural community. This whole experiment was met with hostility from both the government and the neighbouring area and was destroyed.
Andrea Zuvich, aka the Seventeenth-Century Lady is the author of The Stuarts in 100 Facts, published by Amberley Publishing. The book takes the reader through 100 fascinating Stuart facts, from the deaths of kings to the discovery of brave new worlds.
The Stuarts (1603-1714)
After the death of Elizabeth I of England, the last monarch from the House of Tudor, the House of Stuart took over the thrones of the Kingdom of England and the Kingdom of Ireland, providing the head of all three states between 1603 and 1714, under a personal union.
James I (1603 – 1625)
The proclamation of James’ kingship broke precedent because it was issued not by Elizabeth, but by an appointed Council of Accession. However, although James was a successful monarch in Scotland, the same was not true in England. He was unable to deal with a hostile Parliament, while his mismanagement of the kingdom's funds and extreme Protestant background led to many enemies it was James who was the target of Guy Fawkes and the Gunpowder Plot to blow up Parliament in 1605.
As a man, however he was not seen as a failure. Along with Alfred the Great, James is considered by many to have been one of the most intellectual and learned individuals ever to sit on the English or Scottish thrones. As King, he allowed much of the cultural flourishing of Elizabethan England to continue while science, literature and art grew greatly during his reign. However, when he died, he had unwittingly sown the seeds for the English Civil War.
Charles I (1625 – 1645)
King James’ son famously took his father’s struggle with Parliament to unprecedented levels with his fierce belief in the Divine Right of Kings, causing many in England to fear that he was attempting to gain absolute power. Actions such as the levying of taxes without Parliament's consent only added to this fear, as did his attempts to impose major religious changes on the Church of England, which many of his subjects felt brought their country's faith too close to Catholicism.
The last years of Charles' reign were marked by the outbreak of the English Civil War, which saw Britain being torn apart as the King’s Cavalier supporters took on the might of Oliver Cromwell and his Parliamentarian New Model Army. The war ended with Charles being publicly executed for high treason, the monarchy being overthrown, and a commonwealth established. It was the only time since 1066 that the United Kingdom had no monarch.
Charles II (1649 – 1685)
Prior to his father’s execution, Charles had fought against the Parliamentarians until he fled into exile in Europe. However, rule under Cromwell became increasingly akin to a dictatorship and when he died, his son Richard proved to be unfit to take his father’s place. This being the case, plans were made for a restoration of the Monarchy and in 1660, Charles II returned to England, triumphant.
Unlike his father, Charles II was skilled at managing Parliament and the Whig and Tory political parties first developed during this time. His reign was also marked by both the last outbreak of bubonic plague in England and the Great Fire of London.
‘The Merry Monarch' as he was later known, Charles II is famous for his decadent lifestyle and his many mistresses. Interestingly he converted to Roman Catholicism on his deathbed, and although the Catholic part of his reign lasted no more than a few moments, but he also firmly supported the succession of his Catholic brother James.
James II (1685 – 1688)
The second surviving son of King Charles I and Henrietta Maria of France, James was the last Roman Catholic monarch over Scotland, England and Ireland. Due to his religious disposition some of his subjects distrusted his policies, leading a group of Protestant dissidents led by his son-in-law William of Orange to depose him after only three years in what is known as the ‘Glorious Revolution’.
James made one attempt to get back the throne, raising an army in Ireland but this never amounted to anything and he spent the last days of his life in France. Back in England, he was replaced on the throne not by his Roman Catholic son, James Francis Edward, but by William of Orange and his wife, the exiled King’s own protestant daughter Mary, as joint rulers. The subsequent belief that James - not William or Mary - was the legitimate ruler became known as Jacobitism, taken from the Latin for James.
William III/Mary II (1689 – 1702/1694)
When James II's daughter Mary and her husband William of Orange accepted the joint crown they were read the Declaration of Rights, which designated the succession was to go to their children, then those of her sister Anne. It declared that no Catholic could become sovereign and that no monarch could keep a standing army during peacetime except with the consent of Parliament.
Born in The Hague, William made no effort to win English hearts and spent a lot of time abroad, leaving Mary to rule England. As a result, he was seen by many as an arrogant foreigner. Being English, Mary was more popular and ruled fairly successfully. After she died of smallpox, William’s ties in Europe led to England’s involvement in war overseas and when William died he was not missed. The rule of England was passed over to Mary’s sister Anne.
Queen Anne (1702 – 1714)
Anne was the last monarch of the House of Stuart. As both Anne and her sister Mary had failed to produce a child who could live into adulthood, there was a succession crisis, in which the Roman Catholic James Francis Edward, son of James II, attempted to claim the crown. The upshot of this Jacobite rebellion led to the passing of the Act of Settlement, uniting English and Scottish parliament and further cementing the rule that only Protestants could hold the throne.
Anne’s reign was also marked by England’s attempts to further its influence in Europe by declaring war on France, which led to the War of Spanish Succession, lasting twelve years and dominating both foreign and domestic policy. During this time Anne sought council from many political advisors, which ultimately led to the increase in the influence of ministers and a decrease in the influence of the crown. When she finally died of gout without an heir, she was succeeded by a distant cousin, George I, from the House of Hanover.
Why did the Jacobite rebellions begin?
Just five years previously, the idea of such a clash would have seemed fantastical. When James succeeded to the thrones of England, Scotland and Ireland in 1685 on the death of his brother – Charles II, who had no legitimate children – he was largely accepted in the three kingdoms. And while his Catholicism made him a figure of suspicion to Protestants, it wasn’t until the birth of his son, also named James, that the threat of a Catholic dynasty led the so-called ‘Immortal Seven’ (three earls, a viscount, a bishop and two other noblemen) to invite the Protestant William to land with an army – which he did.
James, deeply affected by betrayals from his own officers and the memory of the fate of his executed father, Charles I, capitulated and fled. William’s ‘Glorious Revolution’, so-called because in England at least it was bloodless, ushered in a new political settlement. A multi-kingdom monarchy, with parliaments in Scotland and Ireland, became far more centralised.
Other changes occurred too. James’s rapprochement with France was replaced by hostility. In 1689, the Council of Wales and the Marches (a regional administrative body based in Ludlow Castle) was abolished. In 1701, Catholic heirs were excluded from the throne in the Act of Settlement. In 1707, Scotland’s refusal to recognise this act, and its ambition to have its own colonies, was ended by Union with England. As English writer Daniel Defoe put it in celebration of parliamentary sovereignty’s extension over Great Britain as a whole, “In this Union are Lands and People added to the English Empire.”
Who’s who in the Jacobite rebellions
James VII of Scotland and II of England
Stuart king of England, Scotland and Ireland until 1688, when
he was overthrown by William of Orange.
William III (of Orange) and Mary II
Joint monarchs of England, Scotland and Ireland from 1689, following the so-called Glorious Revolution.
Queen Anne
The last Stuart monarch and, after 1707, the first queen of the ‘united kingdoms’.
George ben
After Anne dies childless, George (elector of Hanover, a state centred on a city in north Germany) becomes the first Hanoverian king of Great Britain
and Ireland.
George II
Second Hanoverian king of Great Britain and Ireland.
Prince William Augustus,Duke of Cumberland
Third son of George II. Commander of the British troops at the Battle of Culloden.
James Francis Edward Stuart (James ‘VIII and III’)
Son of the deposed James VII and II and first focus of the Jacobite cause to restore the Stuart dynasty to the throne.
Charles Edward Stuart (Bonnie Prince Charlie)
Grandson of King James VII and II, he returned to Britain in 1745 to try and overthrow George II. Defeated at Culloden and fled into exile.
John Graham, Viscount Dundee
Scottish nobleman, best known for leading the Jacobite cause in the first uprising of 1689.
John Erskine, Earl of Mar
Scottish noble and key figure in unifying Scotland and England in 1707, but was exiled to France after leading the doomed Jacobite Rising of 1715. Nicknamed ‘Bobbing John’ for his frequently shifting political allegiances.
Lord George Murray
One of Bonnie Prince Charlie’s commanders during the ill-fated 1745 uprising. Tried to reorganise the remnants of the Jacobite army after Culloden but was forced to flee Scotland.
This burgeoning new political system didn’t come into being without opposition, especially in Scotland and Ireland, nations losing autonomy through these developments. In Scotland, second-in-command of the Scottish army, John Graham, Viscount Dundee launched an armed rising in support of James. Dundee’s men defeated the Scottish forces loyal to William at Killiecrankie on 27 July 1689, but Dundee was killed in the action. The Jacobites continued to fight until 1691, and on and off till 1694, when their last stronghold, the Bass Rock, surrendered. The notorious Massacre of Glencoe in 1692 was an attempt, authorised by William’s Presbyterian supporters in Scotland, to demoralise a key Jacobite-supporting area.
In Ireland, Richard Talbot, the Earl of Tyrconnell and James’s loyal lord deputy, had an army of 30,000 men. When James landed in Ireland from France in March 1689, he received Tyrconnell’s full support. Full-scale war erupted across the island, and it took William’s victories at the Boyne in 1690, and at Aughrim and Limerick (both in 1691) to end the conflict, with huge loss of life on both sides. Indeed, so strong were the Jacobite forces in defeat that 12,000 were allowed to leave Limerick for France, where they formed the nucleus of the Irish Brigade, which endured as a distinct part of the French Royal Army – and one committed to restoring the Stuart monarchy and native Irish rights – until 1791.
In Scotland, ancestral home of the Stuarts, opposition to William and Mary, and then Anne (Mary’s sister, who reigned from 1702-14), proved even more stubborn, in part because the 1707 Acts of Union was so unpopular with Scots. When Anne died childless and George I (1660-1727, the Hanover-born great-grandson of James VI and I) became King of Great Britain, matters came to a head with the Jacobite Rising of 1715.
The exclusion crisis and the Tory reaction
The mass hysteria that resulted from the Popish Plot also had its effects on the country’s governors. When Parliament assembled in 1679, a bill was introduced to exclude the duke of York from the throne. This plunged Britain into its most serious political crisis since the revolution. Rebellion in Scotland required the use of brutal force to restore order. But, unlike his father, Charles II reacted calmly and decisively. First he co-opted the leading exclusionists, including the earl of Shaftesbury, the earl of Halifax, and the earl of Essex, into his government, and then he offered a plan for safeguarding the church during his brother’s reign. But when the Commons passed the Exclusion Bill, Charles dissolved Parliament and called new elections. These did not change the mood of the country, for in the second Exclusion Parliament (1679) the Commons also voted to bypass the duke of York in favour of his daughter Mary and William of Orange, though this was rejected by the Lords. Again Parliament was dissolved, again the king appealed to the country, and again an unyielding Parliament met at Oxford (1681). By now the king had shown his determination and had frightened the local elites into believing that there was danger of another civil war. He also had the advantage of soaring tax revenues as Britain benefited from the end of European wars in 1678 and 1679. The Oxford Parliament was dissolved in a week, the “ Whig” (Scottish Gaelic: “Horse Thief”) councillors, as they were now called, were dismissed from their places, and the king appealed directly to the country for support.
The king also appealed to his cousin Louis XIV, who feared exclusion as much as Charles did, if for different reasons. Louis provided a large annual subsidy to increase Charles’s already plentiful revenues, which had grown with English commerce. Louis also encouraged him to strike out against the Whigs. An attempt to prosecute the earl of Shaftesbury was foiled only because a Whig grand jury refused to return an indictment. But the earl was forced into exile in Holland, where he died in 1683. The king next attacked the government of London, calling in its charter and reorganizing its institutions so that “Tories” (Irish: “Thieving Outlaws”), as his supporters were now called, held power. Quo warranto proceedings against the charters of many urban corporations followed, forcing surrenders and reincorporations that gave the crown the ability to replace disloyal local governors. (Görmek Whig and Tory.)
In 1683 government informants named the earl of Essex, Lord William Russell, and Algernon Sidney as conspirators in the Rye House Plot, a plan to assassinate the king. Though the evidence was flimsy, Russell and Sidney were executed and Essex took his own life. There was hardly a murmur of protest when Charles II failed to summon a Parliament in 1684, as he was bound to do by the Triennial Act. He was now fully master of his state—financially independent of Parliament and politically secure, with loyal Tory servants predominating in local and national government. He died in 1685 at the height of his power.