Her sabah yataktan kalkmaya sebep lazım, sabah oldu işte diye heveslenmek lazım. Belki bir insanın, belki de bir mevsimin, herhangi bir şeyin bunu hissettirmesi lazım. Oluyor mu? Olmuyor. Her şey eh işte modundan ileri gidiyor mu? Belki bazen "eh işte" nin bir kaç gıdım üstünde olursunuz hepsi bu. Kendi boynumuza taktık zincirleri, mutluluk için kendimize değil başkalarına ihtiyaç duyduk. Gerçekler neler? Nasıl mutlu olunur? Her şeyi kaybetsek mutluluğu bulur muyuz?