“Emperyal Çin’in kurucu imparatoru olan ve Birinci İmparator olarak anılan Qin Shi Huang’ın hikâyesi, Voltaire’in Konfüçyüsçü bilgeliğin üstünlüğü iddiasını destekleyecektir. Çünkü MÖ 221’de bir dizi krallığı ele geçirerek Çin İmparatorluğu’nu kuran, ağırlık ve uzunluk ölçülerinin yanı sıra Çin alfabesini standartlaştıran ve Çin Seddi’nin temellerini attıran Birinci İmparator, Konfüçyüsçü bilginlerin ve onların geleneksel ahlakının amansız bir düşmanıydı.
Çin tarihi Konfüçyüsçü bilginler tarafından yazıldığı için, Birinci İmparator’un kötülüğüyle ilgili anlatımlar elbette abartılıydı. Onunla ilgili çok fazla şey bilmiyoruz. Ama gerçekten yaşadı, Çin’i birleştirdi; yönetimin felsefi temelinin yasacılık (insanların doğuştan bencil ve dar görüşlü olduklarını, siyasal kurumlar düzenlenirken bu durumun dikkate alınmasını, katı bir şekilde kanunlarla belirlenmiş bir yönetim sistemi kurulmasını savunmuşlardır) olduğunu da biliyoruz. İmparator ve baş danışmanı Li Si, halkı saygıdan ziyade korku uyandırmaya dönük, cezalandırıcı bir kanunnameyle denetlemeyi amaçlamışlardı. Qin Shi Huang’ın MÖ 210’a kadar süren hükümdarlığı sırasında yapılan yollar, kanallar, barajlar ve elbette Çin Seddi gibi birçok büyük proje, herhangi bir yasa ihlalinin sert bir biçimde cezalandırılmasıyla sağlanan kitlesel hareketin ve askeri disiplinin sonucuydu.
Birinci İmparator, bildiğimiz kadarıyla yalnızca bir dünyevi despot olmayı değil, manevi âlemin de efendisi olmayı arzuluyordu. Şayet doğa kutsalsa, ki bu imparator da dahil antik Çinlilerin hemen hepsinin inandıkları şeydi, imparator onu fethetmek için büyük nehirlere baraj kurmakla yetinmiyor, araziyi Çin yazı karakterleriyle gerçek anlamda damgalıyor, büyük bir sanat eserinin sahibi olduğunu iddia edercesine onu imparatorluk mührüyle süslüyordu. Yazı karakterleri Çin medeniyetinin başlıca simgesidir ve bu nedenle Çinli yöneticiler (Japonlar ve Korelilerle birlikte) hâlâ, medeniyetin emin ellerde olduğunu göstermek için kaligrafiyi kamusal mekânlarda sergilerler. Dağ yamaçlarına ve diğer doğa güzeliklerine resmi sloganların kazınması (bu günümüze kadar gelen bir alışkanlıktır) Göğün altındaki her şeyin hükümdarın denetiminde olduğunun bir ispatıdır. Ayrıca Göğün altındaki her şey, Çin medeniyeti ya da kısaca medeniyet demekti. Aslen kuzeyli göçebelerin imparatorlupğa doğru yayılmalarını engellemek için inşa edilen Çin Seddi, zamanla medeni olanı barbarlardan ayıran engel olmak gibi daha simgesel bir işlev kazandı.
İmparatorun tam adı Huang Di’ydi. Aslına bakılırsa Di, ilahi ya da yüce bir varlık için kullanılan antik bir ifadedir. Bu unvanı almak, Birinci İmparator için, Napolêon’un tacını papanın huzurunda takması ya da Neron’un kendini ilah ilan etmesine benzer biçimde, kendisine karşı kullanılabilecek olan her türlü manevi ya da mistik otorite biçimini kendine mal etmenin bir yoluydu. İmparator, despotik hükümdarların çoğunda görüldüğü gibi, ölümlülüğünü kafaya takarak ebediyen yaşamasını sağlayacak bir iksir arayışına girmişti. Onun sonunu öngörecek kadar ahmak olan büyücüler öldürüldü. Uğursuzluk olarak yorumlanabilecek doğal afetler yüzünden doğa bile cezalandırıldı. Efsaneye göre imparator, bir seferinde karlı doruklarından yıkıcı fırtınaların estiği bir dağı yok ettirmişti. İmparatorun ölümü ise, kendisini ölümsüz yapacağına inanıldığı halde aslında ölümünü hızlandıran cıva hapları yüzünden gerçekleşti. Hükümdarın ölümlülüğünün ilanının imparatorlukta kaos ve kafa karışıklılığı yaratacığından endişelenen saray mensupları imparatorun cesedini bir yolcu arabasına sakladılar. Çürüyen cesetten yayılan kokuyu gizlemek için de arabayı çürümüş balıkla dolu iki arabaya bağladılar.
Kendisinden iki yüz yıldan daha uzun bir süre önce ölmüş olan Konfüçyüs, Birinci İmparator’un kibrinden muhakkak acı duyardı. Her yeni çağın yasalarını körü körüne benimseme anlamına gelen yasacılık onun düşüncesinin antiteziydi. İmparator bu nedenle Konfüçyüsçü klasikleri yasaklamış ve yine efsaneye göre, Konfüçyüsçü bilginleri boyunlarına kadar gömdürerek kafalarını kestirmişti. Onları, geleneksel ahlakı kanunların üzerinde tuttukları için tehdit olarak görüyordu. Onlar “mevcudu eleştirmek için geçmişi kullanıyorlardı”; bu da onun hükümdarlığının meşruiyetine karşı doğrudan bir meydan okumaydı. Bundan dolayı, oldukça anlaşılır bir biçimde, nesiller boyu Çinli tarihçiler tarafından korkunç bir tiran olarak resmedildi.
Birinci İmparator’un şöhreti, nispeten yakın bir dönemde değişti. Kendisi de Konfüçyüsçülükten nefret eden Mao Zedung ve aslında mevcudu eleştirmek için geçmişi kullanan tüm entelektüeller, Birinci İmparator’a oldukça hayrandı, tıpkı Taipinglerin Göksel Kral’ına olduğu gibi. İkincisi onun gözünde (onunla birlikte Karl Marx’ın da gözünde) büyük bir isyancı kahramandı; ilki ise büyük bir birleştirici. Mao ise, hem kendisinin hen de hayranlarının gözünde ikisi birdendi. Mao, kanlı tasfiyelerinden birinde, çok sayıda insanın ölümünü izledikten sonra şöyle söylemişti: “[Birinci İmparator] 460 bilgini diri diri gömdü; biz de kırk altı bin bilgini diri diri gömdük... Siz [entelektüeller] bize Qin Shi Huanglar diye küfür ediyorsunuz. Yanılıyorsunuz. Biz Qin Shi Huang’ı yüz kat geçtik.”