Alman devlet adamı Otto Eduard Leopold von Bismarck (1815-1898), 1871'de Alman İmparatorluğu'nun yaratılmasından büyük ölçüde sorumluydu. 19. yüzyılın sonlarında önde gelen bir diplomat olan Demir Şansölyesi olarak biliniyordu.
Ferdinand von Bismarck-Schönhausen ve Wilhelmine Mencken'e 1 Nisan 1815'te Schönhausen'de doğan Otto von Bismarck, çocukluktan kasıtlı bir mizaç gösterdi. Göttingen Üniversitesi'nde okudu ve 1836'ya kadar avukat olarak kalifiye oldu. Ancak sonraki on yıl boyunca bunun ya da başka bir şeyin kariyerini başaramadı. Uzun, ince ve sakallı genç şair, savurganlık, tembellik, aşırı içki, gereksiz yere savaşan ateizm ve kabalık ile karakterize edildi. Ancak 1847'de Bismarck, hayatında bir dizi önemli değişiklik yaptı. Dindar oldu, Prusya parlamentosunun üst meclisinin yedek üyesi olarak siyasete girdi ve Johanna von Puttkamer ile evlendi.
1851'de IV. Frederick William, Bismarck'ı Alman Konfederasyonu'nun Frankfurt Diyetine Prusya temsilcisi olarak atadı. Avusturya cumhurbaşkanlığının ustaca ama ihtiyatlı bir engeli olan Bismarck, Frankfurt diplomasisini "karşılıklı olarak tatsız casusluk" olarak nitelendirdi. Ancak 1854'te Viyana'da, 1859'da St.Petersburg'da ve 1862'de Paris'te büyükelçilik pozisyonlarına ilerlemek için yeterince iyi performans gösterdi. Uluslararası ilişkiler yargılamasında zeki ve yabancı liderler hakkındaki yorumlarında sıklıkla asit oldu; III. Napolyon'dan "bilmece olmayan bir sfenks", Avusturyalı Kont Rechberg'den "küçük şişe zehir" ve Rus Prens Gorchakov'dan "tahta ayakkabılardaki tilki" olarak söz etti.
1862'de Frederick William'ın halefi I. William bir krizle karşılaştı. Prusya dış politikasının temeli olarak daha büyük bir ordu aradı; ancak bu plan için parlamento desteği alamadı ve muhalefet çoğunluklarına karşı ısrar etmek isteyen güçlü bir bakan başkanına ihtiyacı vardı. Savaş Bakanı Roon, kralı hükümeti Bismarck'a emanet etmeye ikna etti. William, 22 Eylül 1862'de, başbakanın dışişleri konusundaki rolünü sınırlayan yazılı bir anlaşmayla randevu almaya çalıştı, ancak Bismarck bu kısıtlamaları parçalamalara karşı kolayca konuştu.
Bismarck'ın 29 Eylül konuşmasında kurduğu bütçe komitesini uzlaştırma girişimi, "Günün büyük sorularına konuşmalar ve çoğunlukların kararlarıyla karar verilmeyecek - bu 1848 ve 1849'un hatasıydı - demir ve kan tarafından karar verilecek." Bismarck, kelimelerin yanlış anlaşıldığından şikayet etti, ancak "kan ve demir", politikaları için sarsılmaz bir popüler etiket haline geldi.
Bismarck kısa süre sonra dış ilişkilere döndü. Danimarka pahasına Schleswig ve Holstein düklerinin Prusya ilhakını başarmaya kararlıydı. Son yirmi yıl boyunca Schleswig-Holstein'ın tarihi fırtınalıydı ve bölgeler üzerinde birbiriyle çelişen bir dizi egemenlik iddiası vardı. Bismarck, Prusya iktidar ailesi Hohenzollerns'a Holstein Dükü'nü Holstein iddiasında teşvik etti ve dük 1863'te Holstein'daki Kiel'de bir mahkeme kurdu. Ancak Bismarck, Avusturya Kont Rechberg'i askeri müdahaleye katılmaya ikna etti Hohenzollern protégé. Sorunun kendisinin önündeki güdüler için aynı anda karşı tarafları politik bir kavgada alma yeteneği, çağdaşları tarafından her zaman takdir edilmeyen bir Bismarckian kalitesiydi. Avusturya-Prusya kuvvetleri Holstein'ı işgal etti ve Şubat 1864'te Schleswig'i işgal etti. Danimarkalılar, büyük ölçüde İngiliz yardımının yanlış bir umudu nedeniyle Bismarck'ın "Lord Palmerston'un İngiliz ordusunu Almanya'ya gönderirse, polis onları tutukladı. "
Danimarka'nın Austro-Prusya güçlerinin 1864 yenilgisi, Rechberg'in Avusturya birliklerini sadece Prusya'nın kazanç sağlayabileceği bir maceraya adama konusundaki düşkünlüğünü ortaya çıkaran 1865 Avusturya-Prusya Gaz Protein Sözleşmesine yol açtı. Prusya, Schleswig'i işgal etti ve Avusturya, Holstein'ı işgal etti, Prusya ile birlikte Kiel'de bir deniz üssü ve her ikisi de Holstein'da bir Kiel-Brunsbüttel kanalı inşa etti. Kral William, Bismarck'ı saydı.
Avusturya-Prusya Savaşı
Bismarck, Avusturya'ya Holstein tahminden çekilmek için bir dizi fırsat verdi; Avusturya, Prusya karşıtı destek için Alman Konfederasyonu ve Fransa'ya döndüğünde, Bismarck Prusya'yı İtalya'ya ittifak etti. 1866'da Avusturya, Frankfurt temsilcisi Konfederasyonu çözen bir savaş eylemi olarak ilan eden Prusya'ya karşı Konfederasyon güçlerini seferber etti. Ortaya çıkan Yedi Hafta Savaşı, Prusya generali Moltke tarafından Avusturya'nın Königgrätz'da (3 Temmuz) yenilmesine yol açtı. Bismarck, Kral William'ı, hoşgörü Nikolsburg Truce'u (26 Temmuz) ve Prag Antlaşması'nı (23 Ağustos) kabul etmeye ikna etti.
Prusya'nın zaferi, Bismarck'ın Schleswig-Holstein, Hannover, Hesse-Cassel ve Frankfurt'un Prusya ilhakını kazanmasını sağladı. Prusya başkanlığında ve Avusturya dışında yeni kurulan Kuzey Almanya Konfederasyonu halk tarafından seçilen bir meclis sağladı; Ancak Prusya kralı, tüm siyasi meseleler üzerinde veto yetkisine sahipti. Avusturya'ya karşı zafer Bismarck'ın gücünü artırdı ve 4 yıllık anayasa hükümeti için tazminat bütçesinin meclis onayını alabildi. Bismarck ayrıca, Farther Pomerania'da emlak satın aldığı büyük bir hibe ile seçildi.
Franco-Prusya Savaşı
Fransa, Avusturya-Prusya Savaşı sırasındaki tarafsızlığının ödenmesi için Belçika'yı talep etti. Bismarck, 1839 Avrupa antlaşmasının bu ilhakı önlediğini ve bunun yerine Lüksemburg'u Napolyon III hükümetine imtiyaz olarak etkisiz hale getirmeyi kabul etti. Ancak Fransızlar, Bismarck'ın eylemleri ile antagonize edildi. 1870 yılında Leopold von Hohenzollern-Sigmaringen'in İspanyol tahtına olan iddiasını destekleyerek Fransız düşmanlığını artırdı. Fransız hükümeti Leopold'un çekilmesini talep etti ve Fransa'nın Prusya büyükelçisi Vincent Benedetti, hiçbir Hohenzollern'in İspanyol tahtını işgal edemeyeceğine dair resmi bir güvence istedi. Bad Ems'de kalan William, talebi reddetti ve Bismarck'a röportajın bir hesabını telgraf etti. Bismarck bu "Ems Dispatch" i düzenledi ve tartışmaların sona erdiğini ve silahların yüklendiğini gösteren ani bir versiyon yayınladı. Eylemi, 19 Temmuz 1870'te Fransa'nın Prusya'ya karşı savaş ilanını hızlandırdı.
Bismarck'ın Güney Alman devletleriyle yaptığı anlaşmalar onları Fransa'ya karşı savaşa getirdi ve saha genel merkezindeki çalışmaları bu savaş zamanındaki ortaklıkları kalıcı bir federasyona dönüştürdü. 6 hafta içinde Alman ordusu Alsace-Lorraine'den geçti ve III. Napolyon ve ordusunu Sedan'a teslim etmeye zorladı (2 Eylül 1870). Ancak Paris meydan okurcasına bir cumhuriyet ilan etti ve teslim olmayı reddetti. İşgal altındaki Alsace'nin ilhak edilmesi — Lorraine, Bismarck'ın savaşı sürdürmek için bölgesel gerekçesi haline geldi ve Paris kuşatması Fransız teslimiyetiyle sona erdi (28 Ocak 1871). Alsace-Lorraine, Frankfurt Antlaşması ile Alman emperyal bölgesi oldu (10 Mayıs 1871). Prusya zaferi, Prusya önderliğinde birleşik bir Alman imparatorluğu olan Reich'in kurulmasına yol açtı. William kaiser veya imparator ilan edildi ve Bismarck imparatorluğun şansölyesi oldu. Bismarck ayrıca prens prensesine yükseltildi ve bir Friedrichsruh mülkü verildi.
Reich Şansölyesi (1871-1890)
Bismarck, Almanya'yı endüstriyel bir topluma dönüştüren ekonomik ve teknolojik devrim ile uyumlu olarak Alman yönetimini, hukukunu ve eğitimini modernize etti. Bununla birlikte, onu desteklemek ve başarmak için hiçbir siyasi sistem, parti veya bir dizi konu geliştirmedi. Kulturkampf'ı veya Katolik Kilisesi'ne şiddetle karşı çıkması başarısız oldu ve Sosyalist karşıtı politikaları 1890 seçimlerinde Bismarckian partilerinin enkazına katkıda bulundu.
Bismarck'ın bu döneme ilişkin başlıca diplomatik başarıları arasında 1872-1878 ve 1881-1887 yılları arasında Dreikaiserbund veya Üç İmparatorlar Birliği'nin (Almanya, Rusya, Avusturya) kurulması ve 1879 Avusturya-Alman Duplice 1882 Austro'nun müzakere edilmesi vardı. -Alman-İtalyan Triplice ve gizli 1887 Rus-Alman Reasürans Anlaşması. 1878 Berlin Kongresi'nin başkanlığını yaptı ve aynı zamanda Almanya'nın denizaşırı koloniler edinmesine rehberlik etti.
Bismarck'ın kurduğu ittifaklar, Almanya'yı çevreleyen güçlerin düşmanca bir koalisyonunu erteleme konusundaki kapsamlı çabalarının görünür kanıtı olarak diplomasi aracı değildi. Bu güçlerin en güçlüsü olan Rusya'yı kısıtlamak, en büyük diplomatik çabayı gerektiriyordu. Bismarck'ın diplomasisi bazen Fransa'yı tecrit etmeye yönelik olarak tanımlanıyor, ancak bu, "Biz Almanlar Tanrı'dan korkuyoruz, ancak dünyada başka bir şey değil" ifadesine madde vermek için kullandığı karmaşık ve aldatıcı yöntemlerin yanıltıcı derecede basit bir açıklamasıdır.
Güçten Düşme
I. William, 9 Mart 1888'de öldü, ancak Bismarck, Hohenzollern hükümdarlarının sonuncusu olan II. Mahkeme, basın ve siyasi partiler 29 yaşındaki William'da 73 yaşındaki şansölyenin gücünün bariz bir halefi olduğunu keşfettiler. William akıllı ve glibdi, bir cümle yapımcısı olarak tekil bir kapasiteye sahipti ve kararsızlığı henüz geniş çapta tanınamadı.
15 Mart 1890'da William ya bakanlara danışma hakkı ya da Bismarck'ın istifasını istedi; Bismarck'ın 18 Mart tarihli mektubu Kaiser'e Bismarck'ın Rus politikasını takip etmek veya istifasını kabul etmek arasında bir seçenek verdi. Bu mektubu bastıran Kaiser, Bismarck'ın sağlıksızlığı nedeniyle emekli olduğunu kabul etti ve onu Lauenburg Dükü'nü yarattı. Bismarck, bu unvanı, gizli modda seyahat etmek için kullanabileceği bir isim olarak adlandırdı.
Bismarck zarif bir şekilde emekli
olmadı. Yurtiçinde, yaşadığı Johanna ile Friedrichsruh'da mutluydu; ve çocukları Herbert, Bill ve Marie sık sık onları orada ziyaret ettiler. Ancak Bismarck, basını siyasi varislerini taciz etmek için kullandı ve ülkeyi kısa bir süre önce 1891'den 1893'e kadar üyesi olmadığı parlamentoya daha fazla güç çağrısında bulundu. Uzlaşma charadesine rağmen, ölümüne kadar kaldı. 30 Temmuz 1898'de II. William'a iyice karşı çıktı.
Otto von Bismarck'ın tarihsel tahminleri çelişkilidir. Oluşturduğu devletin daha sonraki siyasi başarısızlığı, bazılarının kendi standartlarına göre Bismarck'ın kendisinin bir başarısızlık olduğunu savunmasına yol açtı. Bununla birlikte, geniş bir şekilde, gücü başarıyla kullanabilmek için bir liderin sadece gücünü değil, aynı zamanda uygulama koşullarını da değerlendirmesi gerektiğini anlayan olağanüstü derecede zeki bir devlet adamı olarak kabul edilmektedir. Bismarck, bu koşulları analizinde ve yönetiminde kendini realpolitik ustası gösterdi.
Otto Eduard Leopold von Bismarck hakkında daha fazla Okuma
Bismarck'tan Gedanken ve Erinnerungen, A. J. Butler tarafından Bismarck, İnsan ve Devlet Adamı olarak İngilizceye çevrildi (2 cilt, 1898). Bismarck'ın The Kaiser ve Bismarck, Bernard Miall (1920) tarafından çevrildi. Werner Richter, Bismarck (çev. 1965), şansölyenin okunabilir modern bir biyografisidir. Erich Eyck, Bismarck ve Alman İmparatorluğu (3 cilt, 1941-1944; an. Trans. 1950; 2 ed. 1963) eleştirel görüşler sunar. Bismarck: Emil Ludwig: Bir Savaşçının Hikayesi (çev. 1927) melodramatik olarak partizanken, A. J. P. Taylor, Bismarck: İnsan ve Devlet Adamı (1955) yazarın Almanya'yı "uzaylı" olarak görmesinin bir parçasıdır.
William I ve Bismarck'ın (çev., 2 cilt, 1903) Yazışması ve Kaiser Anıları: Almanya İmparatoru II. Wilhelm, 1888-1918 (çev. 1922), şansölyenin tahminen farklı görüşlerini sunar. Norman Rich ve M. H. Fisher, ed., The Holstein Papers (4 cilt, 1955-1963), Bismarck'ın daha sonraki kariyeri hakkında çok yararlı materyaller sunuyor. William I (7 cilt, 1890-1898) tarafından Alman İmparatorluğu'nun Kuruluşu olan Heinrich von Sybel, ultra Prusya ve sıkıcıdır, ancak Bismarck'ın sayısız diplomatik konuşmaya ilişkin açıklamalarını sağlar. Bismarck'ın çağdaş belgelerden kısa bir tanımı Louis L. Snyder, Kan ve Demir Şansölyesi (1967) 'de verilmektedir. Diğer çağdaş hesaplar arasında Charles Lowe, Bismarck's Table Talk (1895); Moritz Busch, Bismarck (2 cilt, 1898); C. von Hohenlohe, Hohenlohe-Schillingsfuerst Prensi Chlodwig Anıları (çev. 1906); Alfred von Tirpitz, Anılarım (çev., 2 cilt, 1919); ve Alfred von Waldersee, A Field-Mareşal'ın Anıları (a., çev. 1924).
Bismarck'ın kariyerinin belirli yönleriyle ilgili önemli monograflar arasında Bismarck'ın Zenith'teki Diplomasisi (1922) Joseph V. Fuller; Karl Friedrich Nowak, Kaiser ve Şansölye (1930); Lawrence D.Steefel, Schleswig-Holstein Sorunu (1932) ve Bismarck, Hohenzollern Adaylığı ve 1870 Fransız-Alman Savaşı'nın Kökenleri (1962); ve William A. Fletcher, Vincent Benedetti'nin Berlin Misyonu, 1864-70 (1965).