Michigan Evi ve Senatosu için Demokrat adaylar bu yıl oyların çoğunluğunu alarak partilerinin her iki yasama meclisinin de kontrolünü kazanması anlamına geliyordu. Bu doğal bir sonuç gibi görünebilir, ancak önceki seçimlerde olmadı.
Demokratlar da 2018 ve 2020’de oyların çoğunluğunu alırken, Cumhuriyetçiler Yasama Meclisinde çoğunluk kazandı. Bu seferki fark: Adaylar, partilerini iktidarda tutmaya yardımcı olmak için tasarlanmış Cumhuriyetçi milletvekilleri tarafından hazırlananlar yerine bir vatandaş komisyonu tarafından belirlenen yeni ilçelerde yarıştı.
Voters İcra Direktörü Nancy Wang, “Michigan, en aşırı hileli haritalardan bazılarından ülkenin en adil haritalarından bazılarına geçti ve şimdi seçmenlerin kullandığı oylarla göreve seçilen yetkililer arasında mükemmel bir uyum var” dedi. Politikacılar değil. Grubu, Michigan’ın yasama bölgelerinin çizilme şeklini değiştiren başarılı bir 2018 oylama girişimine öncülük etti.
Associated Press’in seçim verilerine ilişkin bir analizi, Michigan’ın yeni eyalet yasama bölgelerinin, Cumhuriyetçilerin önceki on yılda sahip olduğu yerleşik avantajı azalttığını gösteriyor. Gerrymandering’in – ya da eksikliğinin – yasama organlarındaki güç dengesini ve nihayetinde izledikleri politikaları etkileyebileceğini gösteriyor.
Michigan’ın yeni yasama bölgelerinin bu yıl lansmanı, kürtaj haklarını eyalet anayasasında yüceltmeyi amaçlayan bir oylama tedbiriyle aynı zamana denk geldi. Kürtaj önlemi oyların yaklaşık %57’sini alarak kabul edildi ve Demokratlara bazı rekabetçi bölgelerde avantaj sağlayan bir konuyu gündeme getirdi.
Bir eyalet Senatosu yarışında kabaca 300 oy kaybı eyalet çapında en yakın oy olan Cumhuriyet Meclisi Sözcüsü Pro Tem Pamela Hornberger, kürtaj “benim yarışımda kesinlikle bir faktördü ve büyük olasılıkla eyaletteki her yarışta” dedi.
Yakın zamanda yeniden seçilen Demokrat Vali Gretchen Whitmer, kürtajı yasaklayan 1931 yasasını tamamen feshetmek ve eşcinsel evlilik haklarını kanunlaştırmak için Michigan’ın yeni Demokrat yasama çoğunluğuyla çalışmaktan bahsediyor – bu iki konu, Cumhuriyetçi liderliğindeki Yasama Meclisinde çok az ilgi gördü.
Michigan’daki yasama değişikliği, bu yılki ara seçimlerde eyalet düzeyinde Demokratlar için güçlü bir gösterinin parçasıydı. Yasama veya valilik yarışlarındaki galibiyetler de onlara Maryland, Massachusetts ve Minnesota’da hükümetin tam kontrolünü verdi.
Michigan, iktidardaki partinin bölgeleri kendi avantajına çektiği, diğer partinin seçmenlerini belirli bölgelere sıkıştırdığı ve nüfuzlarını azaltmak için diğerlerini birden fazla bölgeye yaydığı partizan gerrymandering geçmişine sahip tek eyalet değil. Gerrymandering, bu geçmiş yeniden sınırlandırma döngüsünde hem Cumhuriyetçiler hem de Demokratlar arasında yükseldi.
Michigan’dan farklı olarak, eyaletlerin yaklaşık yarısındaki seçmenler, yurttaş inisiyatifleri aracılığıyla sorunları oy pusulasına koyma olanağına sahip değil. Dolayısıyla, benzer yeniden sınırlandırma girişimleri, Demokratların çoğunlukta olduğu Maryland’de sürdürülemez veya partizan haritalarının hepsinin davalarla karşı karşıya kaldığı Kuzey Carolina, Teksas ve Wisconsin’deki Cumhuriyetçi liderliğindeki yasama meclislerinin gücünü kontrol etmek için kullanılamaz.
Son on yılda, Michigan’ın yasama seçimleri, 2011’de Cumhuriyetçilerin önderliğindeki bir Yasama Meclisi ve vali tarafından çıkarılan haritalara göre yapıldı. Potansiyel gerrymandering örneklerini göstermek için matematiksel bir formül kullanan önceki bir AP analizine göre, bu bölgeler Cumhuriyetçi adaylara ülkedeki en büyük avantajlardan birini sağladı. Bu formül, 2022 seçimlerinde kullanılan haritaların siyasi açıdan neredeyse tarafsız olduğunu gösteriyor.
2018 ve 2020’de Demokrat adaylar, toplam eyalet Meclisi oylarının küçük bir çoğunluğunu aldı, ancak Cumhuriyetçiler her yıl 58-52 Meclis çoğunluğu kazandı. Demokratlar da 2018’deki son seçimde Michigan Senatosu için daha fazla oy alırken, Cumhuriyetçiler çizdikleri haritalar altında 22-16’lık bir çoğunluk elde etti.
2018’de seçmenler tarafından onaylanan bir anayasa değişikliği, Michigan Bağımsız Vatandaşlar Yeniden Bölgelendirme Komisyonu’nu kurdu ve milletvekillerinin yeniden bölgelendirme sorumluluklarını kaldırdı. Tedbir, “partizan adaletini” harita çizmek için çeşitli kriterlerden biri olarak değerlendirmek üzere, bir başvuru havuzundan rastgele seçilen 13 üyeli bir panel gerektiriyordu. Süreç 2020 nüfus sayımı ile başladı.
Bir Demokrat olan Macomb İlçe Komiseri Veronica Klinefelt, yeni ilçeler olmasaydı muhtemelen Senato için aday olmayacağını söyledi. Ancak yeni bir harita, kuzey Detroit metropol bölgesinde yeni bir bölge oluşturmak için önceki iki bölgenin parçalarını birleştirdiğinde bu fırsatı değerlendirdi. Klinefelt, yeni bölgeyi temsil etmeye çalışan bir Cumhuriyetçi görevliyi yendi.
Klinefelt, “38 yıldır ilk kez Senato’yu tersine çevirme fırsatı, öylece kaçamayacağım bir şeydi,” dedi.
Hornberger’in yeni oluşturulan bir Senato bölgesi arayışı, onu Demokratik eyalet Temsilcisi Kevin Hertel ile karşı karşıya getirdi. Bu seçimdeki diğer Michigan yarışları gibi, onların yarışması da odanın kontrolünü ele geçirmek isteyen Demokratlardan benzeri görülmemiş harcamalar aldı. Demokratlar, Hornberger’in daha sonra tersine çevirdiği çocuk istismarını bildirmeye ilişkin bir yasa tasarısına karşı hatalı bir oylama olarak tanımladığı şeye saldırırken, Cumhuriyetçiler yıllar öncesinden ödenmemiş bir vergi faturası nedeniyle Hertel’e saldırdı.
Hornberger, kampanyanın üslubundan tiksindiğini söyledi.
“Bu size Lansing, Demokrat veya Cumhuriyetçilerde bu güce sahip olmanın kesinlikle ne kadar önemli olduğunu gösteriyor,” dedi ve daha sonra ekledi: “ve harcayacağımız para miktarı ve birbirimize yapacağımız korkunç şeyler anla.”
Ancak Hornberger, vatandaş komisyonu tarafından çizilen haritaların adil olduğunu düşündüğünü söyledi.
Haritalar kabul edildiğinde komisyon için yapılan bir analiz, Demokratların oyların %52,3’ünü almaları halinde 20’ye karşı 18 Senato çoğunluğu ve 57’ye karşı 53 Meclis çoğunluğu elde edeceklerini tahmin ediyordu.
Gerçek sonuçlar neredeyse tam olarak bu oranla izlendi. Demokratik milletvekili adayları, eyalet çapındaki toplam oyların yaklaşık %51’ini aldı. Demokratlar 20-18 Senato çoğunluğu ve 56-54 Meclis çoğunluğu kazandı.
Demokrat bir komiser olan Dustin Witjes, “Dürüst olmak gerekirse, oldukça iyi bir iş çıkardığımızı düşünüyorum” dedi.
Cumhuriyetçi komiser Douglas Clark ve partizan olmayan komiser Rebecca Szetela da her bir partinin kazandığı sandalye yüzdesinin aldıkları oy yüzdesine bu kadar yakın olmasından memnun olduklarını söylediler.
Szetela, “Bana göre adil bir harita, seçmenlerin iradesini yansıtan bir haritadır” dedi.
Partizan dengesi, Demokratları ve Cumhuriyetçileri destekleyen orantısız bölgelerin bir karışımı veya seçmenler arasında daha iki partili bir bölünme içeren bölgelerle sağlanabilir. Komiserler, amaçlarının daha rekabetçi bölgeler yaratmak olmadığını, ancak bunun bazı durumlarda bir yan ürün olduğunu söylediler.
Yüzde 10’un altında karar verilen Senato yarışlarının sayısı 2018’den 2022’ye kadar aynı kalırken, önceki iki seçimde 14 olan yakın Meclis yarışlarının sayısı bu yıl 20’ye yükseldi.
Clark, “Seçim konularına ve adaylara bağlı olarak, bu bölgelerden bazıları her iki yönde de gidebilir – Cumhuriyetçiler veya Demokratlar olabilir,” dedi. “Bu seçimde bu örnekte, daha fazlası gitti. Demokrat. Bu yüzden bence bu sonuçları kabul etmeliyiz — insanların istediği buydu.”