Verdun - Fransa ve Almanya'nın en iyi oğullarının toplu mezarı
Verdun Savaşı’nda özel bir yer var. hikayeler Büyük savaş ve Fransızlar için bu küçük kasabanın adı neredeyse kutsaldır. Bu 1916 yıl civarında güç bombardımanında canavarca alternatif, 6 ay içinde, Alman birlikleri neredeyse kesintisiz Fransızca pozisyonunu baskın Fransa, kaderini çözüldü, birçok kez sonra, şiddetli melee ile, insan kalıntılarını serpiştirilmiş arazi kilometrekarelik kazdık abartılı olmayan açılmış hendeklerde kan akışları akardı. Ancak muazzam fedakarlıklar pahasına olan Fransızlar, Alman Genelkurmayının ülkeyi teslim olmaya zorlama planını bozduğundan kurtuldu. Ve Alman ordusu Verdun yakınlarında kaybetti, yalnızca ordusunun çekirdeği değil - tarla gazileri savaşlarda sertleşti, daha fazla bir şey kaybetti - yaklaşmakta olan zafere koşulsuz iman.
O zamandan beri, Verdun'a “zaferin başkenti”, “cesaretin sembolü”, “özgürlüğün temeli” vb. Çok sayıda sıfat verildi. 1920 yılında Paris'te ciddiye açılan Dünya tarihinde ilk Meçhul Asker Türbesi'ne gömülen Verdun savunucularından birinin külleriydi. Verdun Savaşı dünya tarihine Birinci Dünya Savaşı'nın en parlak sembollerinden biri olarak girdi ve tüm dehşetlerinin kişileşmesi oldu. İkinci isminin “Verdensky kıyma makinesi” olması tesadüf değildir. Fransa'daki bu trajedinin hatırası daha da güçlüydü, çünkü diğer ülkeler için çok daha kanlı olan II. Dünya Savaşı neredeyse “geçiyordu”.
"Olgunlaşmamış strateji hüzün nedenidir"
Eski Çin adaçayı Konfüçyüsünün bu maksimumu, Verdun operasyonunun stratejik planının bir özeti olarak güvenle kullanılabilir.
Verdun Kalesi, 18. yüzyılda Fransızlar tarafından, asıl kalesi olarak oluşturulmuş ve varsayımsal Alman taarruzunun doğusundan Paris'e giden en kısa rotayı kapsıyordu. Bazı askeri uzmanlara göre Verdun, Avrupa'nın en kademeli ve en büyük kalesiydi. Fransa-Prusya Savaşı Sırasında 1870-1871 Verdun, Prusyalı birliklerin baskısını yaklaşık altı hafta boyunca tutmayı başardı. Savaşın başlangıcında, Werden kalesi zaten oldukça geleneksel bir isimdi - aslında kuzeyden ve doğudan 100'teki at nalını kapsayan karmaşık bir yeraltı geçidi ve iletişim sistemi ile birbirine bağlanmış bir forts zinciri ve alan tahkimatı dahil olmak üzere neredeyse 5 km'lik güçlü bir takviye alanıydı. -7 km.
Verdun Kalesi surları, Alman kartpostal, 1916 yılı. Kaynak: Lebendiges Müzesi Çevrimiçi
Avrupa’nın en güçlü kalelerinden birinin alın alması ve en zor sektörde yer alması fikri Alman Genelkurmay Başkanı Erich von Falkenhayn’e aitti. Böyle bir karar, bu seçkin Alman askeri teorisyeninin stratejik çocukçılığının bir göstergesi değildi. Tam tersine - Verdun’un fırtınası fikri, Fransız ordusunda zekâlı bir istihbarat analizine dayanarak yapılan, Fransa’nın ekonomik ve sosyo-politik durumuna gönderme yapan, Falkenhayn’ın analitik düşüncelerinin uzun zincirinde mantıklı ve nihai bir nokta haline geldi.
Alman Genelkurmay Başkanı tarafından savunulan Büyük Savaşta Almanya'nın zaferini sağlama stratejisi, Alman Batı Cephesi'nin “Rus” Doğu Cephesi'nden daha önemli olarak tanınmasına dayanıyordu. Eğer Alman Genelkurmay Başkanlığına Büyük Savaşın ilk gününden itibaren başkanlık edecek olan Helmut von Moltke (genç), yani von Falkenhayn için olmasaydı, Fransa'nın 1914 yılında çoktan ezilmesi muhtemeldir.
Ağustos ayında en yüksek Alman askeri görevinin 1914'unda Falkenhayn vardı, Doğu Prusya'daki Rus çabalarına rağmen, tek bir Alman bileşiği Batı Cephesi'nden çekilmeyecekti ve ünlü Schlieffen Planı (Fransa'nın hızlı yenilgisi için) şiddetle uygulanacaktı. Politik-askeri bir bakış açısına göre, Almanlar, Alman askeri makinesinin ana dümeninde Marne'nin kaderli savaşının yapıldığı günlerdeki Moltke Jr.'ın yumuşak, çözümlere yatkın yumuşak davrandığı için çok şanssızdı. Sonuç olarak, 1914'un sonunda, Schlieffen Planının, Doğu Prusya'daki Ruslarla ve Rus ordusuyla savaşmak için askerlerin acilen hareket etmesi nedeniyle, Koenigsberg'in altından atılmasına rağmen, diğer sektörlerde ilerlemeye devam ettiği ortaya çıktı. .
1916'in başlangıcında, Fransa, General Falkenhayn'e göre, hem askeri olarak hem de sosyoekonomik açıdan, sınırlarını çoktan aştı. Alman Genelkurmay Başkanı, güçlü bir nihai çabaya ihtiyaç duyduğuna inandı ve Fransız’ı daha fazla mücadelenin anlamsızlığı konusunda ikna etti. Bu sorunu çözmek için, sınırlı Alman kaynakları göz önüne alındığında, geniş çaplı bir stratejik saldırı düzenlemeye gerek yoktu, “sınırlı hedeflere sahip bir strateji” çerçevesinde bir büyük yerel operasyon yeterliydi. Böyle bir operasyon Verdun'a bir saldırı olabilir: Burada büyük bir operasyonel “Fransız ordusunun kanını pompalamak için bir pompa” oluşturulacaktı.
General Erich von Falkengine. Fotoğraf: Lebendiges Müzesi Çevrimiçi
Alman Genelkurmay, uzun vadeli tahkimatın değeri konusunda kuşkucuydu, cephenin sınırlı bir bölgesine kitlesel olarak uygulanan Alman ağır topçusunun, herhangi bir savunmada “kapıları açabildiğine” inanılıyordu. Gelecek saldırganın sadece bu bakış açısına göre eğilimi düşünüldüğünde, Almanlar atılımın önünü en aza indirdi. Falkenhayn’e göre, saldırgan Alman piyadelerinin topçudan maksimum destek almalarını sağlayacak.
“Sınırlı hedefleri olan bir strateji” doğal olarak ana operasyonel görevin yerini belirledi. Alman Genelkurmay Başkanlığı, Fransız savunmasının kesin derinliğini kesin bir şekilde kesmeyi planlamamıştı (ve buna bağlı olarak Paris’teki bir atılım) - von Falkenhayn, bu amacın hiçbir zaman elde edilemeyeceğine inanıyordu. Alman ordusundan ve subaylarından, Fransız ordusunun gittikçe daha fazla sayıda kişisinin “vücutlarıyla kapıyı kapatması” amacıyla, “kapıları açmaları, ancak onlara girmemeleri” istendi. Alman akülerini feci biçimde ateşleyen Fransızları karşı koyarlar.
Bu karara göre, Verdun yakınlarındaki ana Alman saldırısının alanı, Meuse Nehri'nden Azan-Orn-Danlu Yolu'na kadar yaklaşık 10 km cephesi ile sınırlıydı. Ancak, batıdan gönderilen ve Vevre ovasındaki Etienne kasabasından gönderilen yardımcı saldırının yönü vardı, ancak bu yönün önemli bir operasyonel önemi yoktu.
Von Falkenhain’in Fransa’nın ana savunma hattının belirleyici bir şekilde aşılması ve Paris’e atılım ihtimaline dair karamsar görüşü, Verdun’daki Alman ordusunun muazzam mağdurlarının anlamsızlığının ana nedenidir. Kaybetti, kazanamadı çünkü değil, çünkü ilk stratejik konuşlandırması zafer anlamına gelmedi.
Genelkurmay Başkanı’nın, Alman generallerinin en üst kademesinde olduğu gibi Verdun’taki operasyonun stratejik planına bakış açısı tek değildi. Erich von Falkenhayn, önde gelen bir Genelkurmay subayı General Heinrich von Bauer tarafından şiddetle karşı çıktı. Kovno ve Novogeorgievsk gibi büyük Rus kalelerinin hızlı ve hızlı ele geçirilmelerinin yaşanmasının, büyük, bölgesel olarak önemli ölçüde geniş kapsamlı operasyonel kapsama etkinliğinin kanıtı olduğunu savundu.
Bauer, Verdun operasyonunun stratejik amacının Verdun kalesinin ele geçirilmesinden bir veya iki hafta içinde varsayımsal bir “Fransız ordusunun kanını pompalamak için bir pompa” oluşturmak değil, spesifik ve hızlı olduğunu belirtti. Bu amaçla, çığır açan cephe önemli ölçüde arttırılmalıydı: kuzeyden gelen darbe Meuse'nin sağ yakasıyla sınırlı kalmamalı, aynı anda bu nehrin her iki yakasındaki 22 ön kilometresinde aynı anda geliştirilmeliydi. Ancak General Bauer'ın önerisi gelişme görmedi. Bu, görünüşe göre, Verdun yakınlarındaki Almanların stratejik fiyaskolarının temel nedeni idi.
Ilk başarı
Fransız birimlerini geride bırakmışlarsa Verdun yönünde çalışan Alman kuvvetleri çok önemsizdi. Alman birliklerinin önemli bir baskınlığı yalnızca önerilen atılımın başında yaratıldı: 6,5 civarında, Alman bölünmeleri ve iki Fransız bölünmesi (yılın Şubat 21 1916'inde). Daha sonra, ana saldırı sırasında bile muhalif güçlerin sayısı neredeyse eşitti ve Mart ayının ilk on yılında, Fransızlar işgücünde neredeyse bir buçuk üstünlüğe sahipti.
Alman topçuları Verdun'a ateş ediyor. Fotoğraf: Kaliforniya Eyalet Üniversitesi
Alman Genelkurmay, ilerleyen askerlerin hava saldırılarına karşı korunmasının sağlanmasına büyük önem verdi. Fransız uçaklarına karşı koymak için Almanlar cephe bölgesinde birkaç saha hava sahası kullandı ve o zamanlar çok savaşçı tipi olan 168 uçakları olan çok önemli hava kuvvetleri varlıklarını yoğunlaştırdı.
Temel atılım alanında, özellikle büyük kalibreli topçu alanında topçu ateşi yoğunluğuna da önem verilmiştir. Verdun operasyonunun başladığı gün - Şubat ayının 21'i 1916 - 946'un ağır olduğu Cermen 500 silahları, Fransız pozisyonlarında büyük ateş açtı. Topçu hazırlığı, 9 saat civarında yoğun bir hızla devam etti.
Topçu barajının tamamlanmasından sonra Almanlar, yoğun askeri oluşumlarda Fransız tahkimatlarını kırmaya devam etti. İlerleyen bölümlerin birinci satırda iki alay, ikincisinde bir alay vardı. Bölgelerdeki taburlar, metre cinsinden 400-500 bölümlerine saldırdı ve katmanlı bir şekilde inşa edildi. Her tabur birbirinden 80-100 metre mesafede hareket eden üç zincir oluşturdu. Saldırganların gelişmiş zincirleri, makineli tüfek ve alev atma hesaplamaları ile güçlendirilmiş, iyi eğitimli askerlerden oluşan özel saldırı gruplarına dayanıyordu.
Verdun kıyma makinasının tüm taraflarının, her iki tarafın da, ancak özel yoğunluğu olan Almanların, her zamanki “balon” ataklarının yardımı ile ve kimyasal mermilerin yardımıyla zehirli gazlar kullandığı vurgulanmalıdır. Ayrıca büyük ölçekte ilk kez Almanlar, tümü çığır açan alanda - 96 teçhizatlarında tabur alev fırlatıcıları kullandı.
General Bauer tarafından öngörüldüğü gibi, iyi eğitimli Alman alaylarına yapılan büyük saldırı, saldırının ilk günlerinde kayda değer bir başarıya yol açtı. Şubat ayına kadar 25, yani Dört günden kısa bir süre içinde Alman birlikleri, Fransızların 8 ayları boyunca en zor tahkimat hattına dönüştüğü 18 kilometre derinlik şeridini geçmekle kalmadı, aynı zamanda Verdun-Duamon'un en önemli kuzey kalesini de ele geçirdi. Ek olarak, Almanlar bir dizi kaleyi ve müstahkem köyü nispeten kolay bir şekilde yakalayabildiler.
Bununla birlikte, Erich von Falkenhayn'ın, Alman askerlerinin ortadan kalkmasındaki önemli birliklerindeki Fransız birliklerinin kayıtsız angajmanına ilişkin hesaplamaları gerçekleşmedi. Fransızların kendileri, Almanlar tarafından zaten yakalanmış olan pozisyonlara saldırmak için acele etmediler, ancak fanatik ısrarla bile, kontrolleri altında kalan çizgileri korumak için savaştılar. Yalnızca Fransız ordusunun kanını pompalayacak tek taraflı “pompa” açıkça işe yaramadı, ancak Almanya ve Fransa'nın erkek nüfusunu metodik verimlilikle tahrip eden korkunç bir karşılıklı “pompa” kuruldu.
Kronprinz Wilhelm. Fotoğraf: İmparatorluk Savaş Müzeleri
Fransız komutanlığı, Alman birliklerinin ilerlemesini durdurmak için en enerjik önlemleri aldı. Paris seferber taksileri de dahil olmak üzere 6 000 araçları, Verdun'u arkaya bağlayan tek karayolunda sürekli bir birlik akışı, binlerce askerin 6'i ve binlerce ton askeri yükün 190'ini Mart ayında 25'e teslim etti.
Meuse Nehri'nin sol kıyısında, Fransızlar çok güçlü büyük kalibreli bir topçu pozisyonu kullandı ve sürekli aralıklarla yandan ve arkadan gelen Alman atılım alanında ateş etmeye başladı. Alman Genel Kurmayları tarafından zamanında algılanmamış olan General von Bauer'ın bir başka uyarısı da gerçekleşmeye başladı: Alman birliklerinin saldırısının dar cephesi, Fransız topçularının feci bir şekilde kaçmasına izin vermedi - hatta ön cepheden yeterince uzak olan Alman birlikleri bile, artık maddi kayıplardan muzdaripti.
Operasyona devam edebilmek için, Alman komutası şimdi Meuse'nin sol bankasına saldırmak zorunda kaldı, bu da sürpriz faktörün ortadan kalkması nedeniyle büyük çapta yeni kayıplara neden oldu, ancak Meuse'nin sol yakasındaki pozisyonları Fransız birlikleri ve çok sayıda topçu ile sıkıştı. Sonuç olarak, Şubat sonunda 1916'in maksimum 2 gün alacağı yardımcı işlem, şimdi 5 haftalarını (Mart 6 ile Nisan 9 arasında) geçirmek zorunda kaldı. Bunlar, neredeyse bir buçuk ay, Alman birlikleri, Avokur çizgisi - irtifa Mortom - Cumiere boyunca ön derinlikte önemsiz 6 km için savaştılar.
İnanılmaz çabalar ve büyük kan pahasına genişleyen, daha fazla bir saldırı için atılımın ön cephesi olan Almanlar ne yazık ki, bunu gerçekleştiremedi. Nisan ortasına kadar, 1916, Alman birlikleri çok yorgundu, dinlenmeleri gerekiyordu ve bazı birimler yeniden örgütlendi. Verdun'un önünde geçici bir boşluk vardı.
Fort "kıyma makinesi"
Verdun operasyonunun ilk aşamasının sonucu, Alman generallerinin, özellikle de Almanya'nın Büyük Savaş'taki zaferini başta Rusya'nın öncelikli yenilgisine bağlayan askeri liderlerin önemli bir kısmından oldukça memnuniyetsizdi. Mayıs 1916'in ortasında öfkelenen Alman Doğu Cephesi Genelkurmay Başkanı General Erich von Ludendorff, General Max Hoffmann'a şöyle yazdı: “Oğulların Verden'in sayısız akışı tarafından öldürüldüğü Alman aileler için üzgünüm. Tüm bu on binlerce genç kader doğudaki savaşlarda korunabilir ve dahası, önemli ölçüde daha iyi sonuçlar elde edebilir. ”
Taht Prensi Frederick William - Hohenzollerns'in eski tahtı varisi - Batı Cephesi'ndeki Alman Genel Kurmay Başkanı von Falkenhayn'in rakibi oldu. Kronprinz "boudoir" saygınlarının türüne ait değildi, esnekliği yüksek olan "Prusyalı kastın" tipik bir temsilcisi olan istihbarat ve askeri liderin iradesi ile oldukça profesyoneldi.
Frederick William Batı cephesinde, cephenin tam ortasındaki ordusu "Kronprinz Wilhelm" adlı bir ordu grubuna komuta etti. Alman birliklerinin Verdun'daki felaketi ve trajedisi, Hohenzollern varisi kendi gözleriyle gördü ve çok üzüldü, bu yüzden kararı kesindi: sürprizin etkisi uzun sürdü, Fransızlar, Meuse'nin her iki tarafında da ölümüne savaşmaya devam edecekti. sonlandırılmalıdır.
Fort W. savaşında Alman askeri Fotoğraf: İmparatorluk Savaş Müzeleri
“Verdun savaşının ayları” Taç Prens William daha sonra anılarında yazdı: “Hafızamda tüm savaşın en zoru. Durumu önceden düşündüm ve biliyordum; Kendimi yanılsamalarla şımartmak için subaylarla ve savaş birimlerinin askerleriyle çok fazla kişisel toplantı yaptım. Ruhumun derinliklerinde kesinlikle taarruzun sürmesine karşıydım, ama taarruz emrini yerine getirmek zorunda kaldım. ”
Taç Prens Wilhelm'in kredisine göre, Verdun Et Değirmeni'nin hem Alman Genelkurmay Başkanı hem de babası Kaiser Wilhelm II'ye devam etmesi üzerine Erich von Falkenhayn'ın planlarına karşı olan muhalefetini defalarca bildirdiği vurgulanmalıdır.
Verdun operasyonunun devamı veya sona ermesi üzerine iki kavramsal pozisyon mücadelesinde, sonunda Alman Genelkurmay Başkanı'nın görüşü kazanıldı. General Falkenhayn, ülkenin siyasi liderliğini Verdun’daki savaşların sürdürülmesinin, Fransızlar ve İngilizlerin askeri kuvvetlerinin Somme Nehri’ndeki bağlantısını dışlatacağı konusunda ikna edebildi.
Alman Genel Kurmay, Müttefik ordularının Somme'ye yönelik büyük çapta saldırılarının mutlaka 1916 yazında gerçekleşeceği konusunda güvenilir istihbarat verisine sahipti. Sonuç olarak, Alman Genelkurmay Başkanı, Verdunyalı saldırganın en azından İtilaf ordusunun Somme'ye yönelik azami çaba gösterme aşamasına kadar devam etmesinin bir anlam ifade ettiğini belirtti. Ağır bir kalbe sahip olan Kaiser Wilhelm II, hücum için bir emir imzalamak zorunda kaldı. Genelkurmay Başkanlığı'nın yeni yönergesi, yılın 15 Haziran 1916'inden önce Verdun'u yakalama emri verdi.
2 Haziran 1916, General Edvald von Lohova'nın komutasındaki Alman kuvvetleri, üç ordunun (1-Bavyera, 10-Rezerv, 15-Ordu) kuvvetleri tarafından saldırıya uğradı. Asıl saldırı Meuse nehrinin sağ yakasında bulunan Fransız savunma hattındaydı. Saldırı, 26 ağır harçlardan ve 24 büyük kalibreli ulutanlardan oluşan güçlü bir topçu tarafından desteklendi. Maas'ın sol yakasında saldırgan eylemler durduruldu. Bu, Alman emri için zorunlu bir karardı, çünkü Meuse’un her iki tarafındaki kuvvetler aynı anda vurmaya yetmedi.
Saldırı, iki günlük bir topçu hazırlığı tarafından gerçekleştirildi. Ağır mermilerin tüketimine göre - günde yaklaşık binlerce atış 150 - Büyük Savaşın en yoğun savaşlarından biri olduğu ortaya çıktı.
Almanlar mermileri boş bırakmadı, çünkü aksi takdirde Vaud'un güçlü kalesini ve Verdun'un önündeki son savunma hattını Fort Fleury - Fort Suvil - Frouad'ı güçlendirerek geçmeyi beklemek anlamsızdı. Bu hattın Alman birlikleri tarafından ele geçirilmesi, Verdun'un arka destekten tamamen izole edilmesini sağladı ve aslında teslim olması anlamına geliyordu.
Fort Wo'nun mülkiyeti için özellikle ağır, çok kanlı savaşlar döndü. Alman 10 Reserve Corps, kaleyi arka destekten tamamen kesti. Bununla birlikte, Fransızlar teslim olmadı: kale garnizonunun komutanı, Binbaşı Renal, General von Lokhov’un bırakma önerisini kategorik olarak reddetti silâh ve pozisyonu geçmek. Somut kabuklu kabukları tarafından kırılan tahkimatlarda şiddetli el ele dövüş patlak verdi: Almanlar ve Fransızlar umutsuzca ve acımasızca savaştılar, tutsak almadılar.
Almanlar, garnizona kelimenin tam anlamıyla bütün askeri-teknik yollarla kullandı: ateş 420-mm silahlar, zehirli gazlı mermiler, büyük miktarda alev makinesi. Ancak, kahraman kalesi devam etti. Kuşatılmış kişiler, Verdun yakınlarındaki Fransız birliklerine komuta eden General Henri Petain'in genel merkeziyle, güvercinlerin yardımı ile tek taraflı olarak iletişim kurmayı bile başardılar.
W kalesinin kuşatılmasının ilk gününden itibaren Fransız ordusunun 2 komutanı General Nivelle kalenin blokajını düzenlemeye çalışıyordu. Haziran 6 gecesi tugay albay F. Savi'nin kuvvetleri tarafından Alman abluka yüzüğünü kırmak için son girişimde bulunuldu. Savaşçıları cesurca kaleye doğru koştu, tugay neredeyse hepsini düştü, ancak W. kilidinin kilidini açamadı.
Verdun kalıntıları arasında Fransız birlikleri. Fotoğraf: Ansiklopedi Britannica
7 Haziran 1916, Fort Waugh'dan gelen son taşıyıcı güvercin kanla yazılmış bir notla geldi. Sadece bir kaç kelimeydi: "Çok yaşa Fransa!". O gün, bir avuç Vaud savunucusu yakalandı - neredeyse bütün Fransızlar yaralandı, birçoğunun elinde silah yoktu. Ancak, kalenin alınması Alman 5 Ordusuna çok pahalıya mal oldu, sadece burada öldürülen Almanlar, 2700 askerlerini ve subaylarını kaybetti.
Önümüzdeki beş gün içinde, Alman birimleri başarılarını artırmayı başardı. Fransız savunması kırılmaya başladı: Fleury-Tiamon sınırında bulunan Fransız ordusunun 2 ve 6 birlikleri yani. Alman saldırısının kenarında, çalışanların% 60'ini kaybetti. Canavar kayıplarına rağmen (düzenli olarak 164 savaşçılarının sayısının 30 insandan daha fazla kalmamasına rağmen) bazı şirketlerde, XNUMX insanlarından daha fazla kalmamasına rağmen), Fransızların bazen mahkumun neşeli cüretkarlığıyla inanılmaz derecede sağlam durduğunu not etmek önemlidir.
Fleury-Tiyaron'un dönüşünde, Büyük Savaş döneminin en büyük ve acımasız el-dövüşlerinden biri, tarihte "siperde süngü savaşı" olarak geçen bu gün gerçekleşti.
Şafak öncesi siste birkaç bin Alman ve Fransız askeri göğüs üzerine bir araya geldi: savaş süngülerle, izmaritlerle, süngü-bıçaklarla ve saplı küreklerle savaştı. Görgü tanıklarının ifadesine göre, savaştan sonra kan, yüksek su sırasında siper benzeri eriyik sulardan aktı, sıhhi çadırların etrafında bile, tüm dünya kırmızıya döndü.
23 Haziran 1916, Alman 5'inci ordusunun saldırı birimlerini desteklemek için yılın XNUMX'i şahsen Kaiser Wilhelm II'ye ulaştı. Tüm gelişmiş alayı ziyaret etti, sahra hastanelerini denetledi, birçok asker ve subayla konuştu.
Haziran ayındaki 23-25 dönemi, Verdun Muharebesi'ndeki Alman taarruz eyleminin zirvesiydi. Sonunda Verdun - Fleury-Tiamon - önündeki son savunma hattı ele geçirildi. Alman ısrarının Fransız ısrarına karşı kazandığı zaferin yakın olduğu görülüyordu, ancak Haziran 25 akşamı Fransızlar, Alman atılımının yanını yeniden yerleştirilmiş taze birimlerin yardımı ile güçlü bir şekilde engellemeyi başarmıştı. General von Lokhov, avans birimlerinin tükenmesini göz önünde bulundurarak, Kaiser’in, Verdun’daki Fort Suvil’e yapılan son darbesi için güçlerini bir araya getirme iznini aldı.
Alman ruhunun Maas değirmeni
Tarih (ve dahası, askeri tarih), sübjektif bir ruh halini bildiği gibi hoş görmez, ancak yüksek bir olasılıkla, Verdun’un Alman askerlerine yaptığı son saldırıların (eğer farklı koşullar altında gerçekleşirse) Temmuz’un başlarında olabileceğini varsayabiliriz. şüphesiz başarılı. Ancak, 1 Temmuz 1916, cephenin farklı bir kesimindeki Anglo-Fransız birlikleri, kararlı, iyi hazırlanmış bir saldırıda, Somme Nehri'ni batıya geçti. Birileri, General von Falkenhayne’nin şiddetli ümitsizliğini ancak Verdun’un altından Somme’de önünü tutmak için birkaç yeni bölüm aktarma emri vermek zorunda kaldıklarını hayal edebilir!
Verdun'a düşen askerlerin mezarları. Fotoğraf: AP
Artan şekilde, Temmuz ayında 2'ten 12'e kadar Alman kuvvetleri ve büyük kalibreli topçu Verdun yönünden kaldırıldı ve yeni Anglo-Fransız saldırganının hattına transfer edildi. Anlaşılan, Alman birliklerinin Alman 5 Ordusu komutanı Verdun'dan Somme'ye benzer bir şekilde transferini önlemek için General von Lokhov, Fransız Kalesi'ni tekrar vurmaya karar verdi.
11 Temmuz 1916, 10-th Reserve ve Alpine kolordu birlikleri çaresiz bir saldırıya girdi, Verdun-fort Suvil'in anahtarını ele geçirdi. Bu kalenin tepesinden Verdun açıkça görülebiliyordu - kalenin duvarlarına olan uzaklık 4 kilometreyi geçmedi. Souville'in tepesi bir topçu pozisyonu için idealdi - birkaç gün içinde Alman ordusunun ağır silahları, Suvila'da kurulurlarsa Verdin'in savunucularına kurtuluş şansı bırakmazdı.
Ancak, her şeyin bir sınırı vardır. Genel olarak von Lokhov, bütün arzusu ile, artık Suvil'deki saldırı tugaylarını güçlendirmek için yeni birlikler gönderemedi - Alman 5 Ordusunun komutanı bu tür birimlere sahip değildi. Kararlı bir karşı saldırı sonucu, Fransız General Mangene bölümü Almanları ilk pozisyonlarına geri getirebildi. Bu karşı saldırı, kanlı Verdun destanının gerçek sona ermesi anlamına geliyordu.
Temmuz ayındaki 5'ten itibaren Alman 11 Ordusu, 25 bölümlerini içeriyordu, ancak bu bölümlerdeki gerçek savaşçı sayısı% 30-50'e neredeyse hiç çıkmadı. Alman askerleri sadece yorgun ve ruhsal olarak harap olmadı, gelecek zafere olan samimi inancını yitirmeye başladılar - özellikle Alman ordusu tarafından özellikle güçlü ve değerli bir kalite.
“Bundan sonra, son umutlarım dağıldı,” taç prens Frederick William bu günler hakkında acı bir şekilde yazdı: “Bu Verdun cehenneminde, cesur askerler bile ahlaki güçlerini uzun süre boyunca saldırıya devam edemediler. Maasyalı değirmen sadece kemikleri değil, birliklerin ruhunu da ezdi ”.
Alman Genel Kurmay Lutsky'nin (Brusilovsky) Doğu Cephesi'ndeki Rus birliklerinin atılımını beklenmedik durumuyla birlikte Verdun, Alman devletinin ilk en önemli askeri görevinde General von Falkenhayn'in kalmasının altında son bir çizgi çizdi. Ağustos 29, Kaiser Wilhelm II kararıyla, Genelkurmay başkanlığı görevinden alındı ve 9 ordusunun komutanı olarak Romanya'da cepheye gönderildi. Halefi Doğu Prusya'daki Rus birliklerine karşı eski zaferinin yaratıcısı Mareşal Paul von Hindenburg'du.
Büyük Savaşın resmi tarihi, Verdun Muharebesi ile birlikte Somme savaşıyla birlikte, Almanya'nın stratejik inisiyatifini kaybettiği bir tür olarak görüyor. Bir kimse bu ifadeyle makul bir şekilde tartışabilir. Ancak, Verdun kıyma makinesinin, Alman ve Fransız halklarının karşılıklı yıkımının korkunç bir destanı olarak Avrupa tarihinde sonsuza dek kalması kesinlikle tartışılmaz: sadece her bir parti için öldürülen ve yaralanan 350 bin kişiden daha fazla kişi.