Benimle çay içtim
Duvardaki gölgem ...
Maeda Fura (1889 - 1954's) Tarafından Yapılan A. Dolin
Japon samuraylarının işgali ve boş zamanları hakkındaki modern fikirler, genel olarak oldukça basmakalıptır. Zamanımızdaki basmakalıplar, Japon romanlarının tarihsel ve edebi kahramanının herhangi bir görüntüsüne otomatik olarak bindirilir.
Japon çay evi
Samurayların, muhteşem zırhlarını tasarlamanın zevkini kesinlikle inkar etmeyecek kadar iyi kılıç ustaları olmaları şaşırtıcı değildir. Belki de, boş zamanların boş olduğu saatlerde, bazı şiirsel çizgiler atmak için zaman bulmuşlar, aynı zamanda çok sık olmayan ilhamlarını ölümün geri dönüşümsüzlüğü ile ilgili düşüncelerle birleştirerek ve yaşamdan mutlu "bırakma" yöntemlerini icat etmişlerdir. Aslında, tam tersi oldu. Birçok samurayın elinde kılıç yoktu. Büyük olasılıkla, Buda’nın öğretisi tam anlamıyla onlar tarafından alındı. Fakat askeri çıkarlarıyla meşhur olanlar bile, her zaman kana susamış katilleri ve ustalarına itaat eden “haydutları” temsil etmediler.
Ormandaki çay evi.
Günümüzde Japonlar, yaşamlarının hızlı ritmine rağmen, hala varlıklarının anlamını, yaşamın zayıflığını düşünmek için zaman bulurlar. Nara döneminde (710 - 784) ortaya çıkmış asırlık bir gelenek olan çiçeklere yönelik yıllık gelenek - hanami, sofistike ve sofistike bir savaşçı olan Japon samurayının ayırt edici bir özelliğidir.
Samurayların huzurlu yaşamdaki ve savaş alanlarındaki farkı açıkça görülmektedir. Sabah kalktık - akşamları yatağa gittik. Buradaki her şey diğerleri gibi. Sosyal statülerinin gösterilmesi, saçlarına, tuvaletlerine özellikle dikkat etmek zorundadır. Çiçeklere hayran kaldılar, gün batımını izlediler, Kobuki Tiyatrosu'nun performanslarına gönülden gülerlerdi. Tabii ki, elbette, sake içtiler, genç kadınlarla flört ettiler, aşırı yiyecek kullanımını reddetmediler. Bununla birlikte, özellikle gelişmiş bir güzellik duygusu, bu savaşçıları Avrasya'nın diğer bölgelerindeki savaşçılardan ayırmıştır. Yani, samurayların eğitimi, tabiri caizse, aynı Avrupalıların görüşüne göre oldukça olağanüstüydü, çünkü öğrencileri çevreleyen doğal koşullar da oldukça sıradan değildi.
Çay töreninde Cavaliers ve bayanlar. Sanatçı Mitsuno Toshikata (1866-1908).
Yetkili mülkiyet silah, ata binmek, avlanmak ve satranç oynamak - Batı Avrupa şövalyeleri için gerekli olan tek şey. Herşey! İyi bir şövalyenin becerileri, Arap şövalyeleri Faris, "atların asaletini ve kadınların güzelliğini takdir etme" yeteneğini içeriyordu. Şaşırtıcı bir şekilde, Arapların "çıkarlar listesindeki" atlar, kadınlarla karşılaştırıldığında lider bir konumda kaldılar. Ancak okuryazarlığın geri kalan kısmında onlar ciddi anlamda aşağılıktır. Charlemagne cahildi. Mektupları ekleme konusundaki titiz girişimleri ona okumasını ve yazmasını hiç öğretmedi. Fakat yine de, aralarında Japon samurayları gibi, oldukça iyi şairler ve hikaye anlatıcıları vardı. Zaten erken çocukluktan itibaren kaliteli eğitime yolculukları başladı. Ve ileri eğitim bir istisna değildi. Birçok samuray ustalarının hizmetindeyken aldı. Maalesef, şövalyelerin görüşleri, uzun bir süre boyunca okuryazarlığı din adamlarının çoğu olarak anladıklarını, ancak kendi türlerinin çoğunu anlayamayacak şekilde oluşturuldu. Ev eğitimi, onlar için şövalye veya şölenin onursal unvanı ile sona erdi. Ancak samuraylar, 18 yıllarından sonra jimnastik gibi eğitim kurumlarında çalışmalarına devam etti. Orada Çin dili, Avrupa üniversitelerinde Latincenin yerini aldı.
Şimdi samurayın askeri işletmeyi eğlence ile birleştirmek için yeterli zamana sahip olduğu açık. Spartalılar eğlence ve savaştan başka bir şey bilmiyorlardı. Aynı Avrupalı şövalyeler, feodal beyler, samurayın yaşam tarzını neredeyse tamamen kopyalayarak, eğitim düzeyinde biraz atlayarak. Yorucu bir günün ardından zor bir gün, ülke adına yeni bir başarı kazandı ve efendisi, sakin ve iyi bir dinlenme vazgeçilmezdi. Ve burada, Japon şövalyelerinin iç huzurunu geri kazanmanın çok önemli bir kaynağının, taze demlenmiş çay olduğu vurgulanmalıdır. Sıcak ve hoş kokulu. Tek kişi oydu - ısındı, enerji aldı, ruhsal rahatlama anlarında ciddi bir şekilde rahatlamasına yardımcı oldu. Japonların böyle sıradan bir çayı takması, asırlık kültürlerinin çiçeklenmesini doğrudan dini dini Budist Zen okulunun faaliyetleri ile bağladıkları ve yalnızca bu Budist okulun keşişlerinin Çin'den Çin'e çay getirdikleri ve geceleri içtiği için uyku hali.
İlkbaharda, ormanın içinde uzak bir yere yerleştirilmiş olsa bile, kesinlikle su için temiz bir tahta kova tutturulmuştur.
Bu gelenek samuray tarafından benimsendi. Bunun için çay törenleri geleneği - tiado (“çay yolu”) geliştirilmiştir. Çay töreninin katılımcısı aşırı konsantrasyon, kötü olan her şeyin feshi, doğa ile ruhsal birleşme gerektiriyordu. Çay Evleri - Şehir hayatının karmaşasından uzakta bulunan Tysitsy; Japon ritüelini yürütmek, özel olarak samimi bir atmosfer ve iletişim gerektiriyordu. Çay içmek her şeyden önce, ortak zevkleri ve eğilimleri olan arkadaşlar ve iyi tanıdıklar toplantısıdır. Dostça iletişim için uygun ortamın düzenlenmesi, bu konforu elde etmek için şartlarını belirler: basitlik, temizlik ve belirli bir durumun belirli misafirlerle uyumu. Ev sahibi törenin ev sahibi. Yakında profesyonel bir çay töreni organizatörüne ihtiyaç vardı. Bu uzmanlar en yüksek aristokrasi ve samuraylar arasında prestij kazandılar.
Japon çay töreni için bir dizi yemek:
Natsume - zayıf demlenmiş çay için seramik bir kap;
Tiasaku - bambu veya tahta çay kaşığı;
Tyavan - bir çay fincanı;
Iassen - çay çırpma için çırpma teli;
Mizukashi - su için bir gemi;
Bardaklara sıcak su dökülmüş olan Hisaku - Kepçe;
mantar - sahibinin çay eşyalarını ovaladığı bez;
Kobukus, konuklarına sıcak, güçlü çay bardağı servis edilen bir kumaştır.
İyi eğitimli bir çay ustası, hızlı bir şekilde dolaşabilmeli ve tat problemlerini çözebilmelidir. Düzenlenen “çay refahı” en şiddetli düşmanları bile uzlaştırmaya yardımcı oldu. Sanatsal bir şekilde dekore edilmiş çiçek buketleri, güzel yazılmış hiyeroglifler veya gravürler içeren bir parşömen, törenin temasını tanımlayan iç kısımdaki ana detaylardır.
XV-XVI. Yüzyıllar kuzgun görüntüsü olan bir çaydanlık. Tokyo Ulusal Müzesi.
Yemeklerin yanı sıra, küçük çiçek buketlerinin yapıldığı vazolara özel dikkat gösterildi. Çay töreninin ayrıntılı düzenlemesinin özgüllüğü, düşmanı ateş altında otomat bambu gövdesini kesme riski altında olan ve bir çay evi için küçük bir vazo yapmak için risk altında olan bir Japon samurayının hayatından bir dava ile çok iyi anlaşılıyor. Bu vazoları yapmak için kullanılan tek malzeme bambu ve seramiktir.
Altın toz boya ile boyanmış Chirikane siyah lake lake. Ağırlık 1,312, Boyut 30, 52,5, cm.
Çay töreni için sofra hayali olmamalıdır. Yüksek kalitede yemek üretimi kolay bir iş değildi. Ustalıkla yapılmış bir fincan ya da kepek bazen iyi bir kılıçtan daha değerliydi. Kural olarak, çay töreni, mangalda veya tripodda dökme kaynar su ısıtıcısı tarafından üretilen belirli bir canlı sesin arka planında gerçekleşti. Bazen, ısıtıcının altından gelen ses paletini ayarlayabilen, kazanın tabanına çeşitli boyutlarda demir çubuklar yerleştirilmiştir. Düzgün cilalı bir tepside, genellikle mevsime, konuğun havasına ve zevkine karşılık gelen hafif atıştırmalıklar servis edilir. Düşük lento, bir tepside yemek için eğildi ve böylece tüm "büyümeyi" eşitledi.
XIX. Yüzyıl Tokugawa evinin amblemli lake çaydanlık Sanat Müzesi Tokugawa, Nagoya.
Yemekten sonra, ağzınızı ve ellerinizi durulamak zorunda kaldınız ve ancak daha sonra yavaşça çay içip, "yeşil içecek" tadı ve kokusunun tadını çıkarmalısınız. Bir nezaket ve şükran belirtisi olarak, bulaşıkların nereden geldiğini ve nasıl bir zanaatkar olduğunu merak etmeye değerdi. Doğal olarak, onu övün. Sonuçta, her bir bardak, şeklinin benzersizliği ve düzeniyle ayırt edildi. Bunlar arasında iki özdeş bile değildi. Shcherbinki içeren kaplar en değerli sayılır ve özellikle asil misafirlere yöneliktir.
Çay için Japonca. 19. yüzyıl gravürleri
Kuru çay yaprakları özel bir bambu kaşıkla ölçülmüş ve su ısıtıcısından porselen kaplara kaynar su dökülmüştür. Yeşil sıvı, açık yeşil bir köpük görünene kadar bambu çırpma teli ile çırpılır. Başka bir kaşık soğuk su ve her şey sıradan bir Japon çayının tadını çıkarmaya hazırdı. Tabii ki, ustaların tarifleri biraz farklıydı.
Hakumi - Geçen yüzyılın ortalarında Japon antika tablo. Cha-no-yu için özel olarak tasarlanmış, chirikane tarzında yapılmış ve kahverengi vernik ile kaplanmış, ardından parlatma yapılmıştır. Boyut 47 × 18cm.
Daha sonra çay modası Avrupa'ya taşındı, azami Asya'dan yeni çay teslimat hızına sahip çay makası vardı. Ama o tarih Samuray savaşçılarının yeri olmayan ayrı bir konuşma gerektirir.
Yazarlar, verilen fotoğraflar ve bilgiler için "Japonya Antikaları" adlı şirkete teşekkür eder.