“Hayat Beni Buraya Getirdi.” Madagaskar Değişen İklime Uyum Sağlıyor
AMBOVOMBE-ANDROY, Madagaskar – Taliasoa Vaolina genç bir gelin olduğu andan itibaren Madagaskar’daki köyünde ailesini beslemek için fasulye ve mısır ekmeyi biliyordu. Ancak üç yıl önce, bir nesildeki en kötü kuraklık başladı.
Kısa süre sonra mahsulleri bozuldu, ailesi açlıktan ölmek üzereydi ve hayatta kalmak için yeni bir yol bulması gerekiyordu.
Dünyanın dördüncü en fakir ülkesi olan Madagaskar, son üç yıldır kuraklıkla boğuşuyor ve değişen bir iklim altında yoğunlaşan bir dizi kasırga ve tropik fırtına tarafından hırpalanıyor.
Bayan Vaolina gibi insanlar, sahip oldukları her şeye uyum sağlamak zorunda kaldılar. Bu yıl halka kuyruklu lemurları ve turizmi ile tanınan bir ülkede seyahat ederken, balıkçılıktan tavuk yetiştirmeye, ekinlerini sert rüzgarlardan korumak için sürdürülebilir çalılar dikmeye, yeni inşaat teknikleri öğrenmeye ve çeşitli yiyecekler yemeye giden insanlarla tanıştık. . Ancak birçoğunun ödediği ağır bedeli de gördük.
Bayan Vaolina, dokuz çocuğuyla birlikte Ambovombe-Androy’a yirmi mil yol kat etti, burada artık sabahları sepetleri yıkıyor ve kazancını tatlı patates satın almak için kullanıyor ve öğleden sonraları hareketli pazarda kızartıp satıyor. . Fazladan para kazanmak için alışveriş yapanların mallarını eve taşımalarına yardım etmeleri için torunlarını gönderir.
Boş pirinç çuvallarından yapılmış kubbeli bir çadır olan iklim kampındaki yeni evinin yanında oturan 64 yaşındaki dul Vaolina, “Hiçbir iş becerim yok ama hayat beni buraya getirdi” dedi. mülteciler.
İklim felaketleri, Afrika’nın güneydoğu kıyısındaki bir ada ülkesi olan Madagaskar’da yoksulluğu şiddetlendiriyor. Bu yılın başlarındaki fırtınalarda en az 214 kişi öldü ve 571.000 kişinin yiyecek, barınak veya ilaca ihtiyacı vardı. İnsani yardım kuruluşları, 28 milyon nüfuslu ülkede iki milyondan fazla insanın şiddetli gıda kıtlığıyla karşı karşıya olduğu konusunda uyarıyor.
Bu ay Mısır’da düzenlenen bir iklim zirvesinde, Madagaskar cumhurbaşkanı diğer Afrikalı liderlere katılarak zengin ülkeleri daha fakir, daha savunmasız ülkelere iklim değişikliğine uyum sağlamaları için fon sağlamaya çağırdı. Madagaskar’ın liderleri, 2021’e uyum sağlama planları olduğunu ve sadece finansmana ihtiyaçları olduğunu söylüyorlar, ancak çevreciler ve ekonomistler, görüşmelerde hükümetin yıllarca süren aşırı hava koşullarına rağmen tutarlı bir plan bulmakta yavaş kaldığını söylediler.
Madagaskar’da insanlar iklim acil durumlarına kendi başlarına uyum sağlamak zorunda kaldı.
Madagaskar’ın güney ucundaki bir köy olan Antaritarika’da zemin hâlâ kuru ve kuraklıktan dolayı kırmızı. Yıllar boyunca ormansızlaşma, yerel olarak “kızıl rüzgar” olarak bilinen kum fırtınalarının okyanustan esmesine ve verimli toprakları aşındırmasına neden oldu. Yedi çocuk annesi olan Masy Liafineno, birkaç sıra filizlenen fasulye, mısır ve tatlı patatesi olumsuzluklara karşı korumak için rüzgara karşı güvercin bezelye çalıları dikti.
Çitlerin kuraklığa ve rüzgara uyum sağlama yolu olduğunu söylüyor. Ancak ekinlerini, yağmur düzenleri değiştikçe Güney Afrika’yı işgal eden bir haşere olan güz tırtılı salgınından korumanın bir yolu yok.
Bayan Liafineno’e, kızı Miraina’yı kucağına alarak, “Hasat yapıp yapamayacağımızdan hala emin değiliz” dedi.
Bayan Liafineno’e, kuraklığın zirvesindeyken hamileydi ve kendisini ve çocuklarını beslemek arasında seçim yapmak zorunda kaldı. 5.7 kilo olarak dünyaya gelen ela gözlü Miraina, ilçedeki diğer onlarca bebek gibi ciddi şekilde yetersiz beslenmiş. Bir yıl sonra, hala on kilogramın altında. Miraina annesinin en büyük korkularına meydan okuyup hayatta kaldığında, aile ilk doğum gününü korumalı tarlalardan aldıkları tatlı patates yapraklarını pirinçlerine karıştırarak kutladılar.
Diğer aileler o kadar şanslı değildi. Yakınlarda üç adam, yetersiz beslenmeden ölen Estella adlı iki yaşındaki bir kız çocuğu için küçük bir tabut yapıyorlardı. Babası Avisoa (birçokları gibi aynı adı taşır) onu atalarının arasına gömmek için onun cansız bedenini taşıyarak hastaneden köye kilometrelerce yürümüştü.
Çekçek sürücüsü olan babası, “Ona bakacak hiçbir şeyimiz yok ve ölümüne neden olduk” dedi.
Tüyler ürpertici yolun 10 kilometre güneyindeki sahil köyü Talaky Bas’ta, ısınan okyanuslar ve dalgalı denizler, balıkçılığı daha tehlikeli ve daha az bol hale getirdi. Kuraklığın başladığı 2020 yılında köylüler toplu olarak tavukçuluğa geçme kararı aldı. Madagaskar’daki diğer köylülerin aksine, Talaky Bas köylüleri biraz yardım aldı: Katolik Yardım Hizmetleri tarafından yürütülen bir yardım programı, tavuklar, yem, veteriner aşıları ve kuşlara nasıl bakılacağı konusunda eğitim sağladı.
36 yaşında bir balıkçı ve altı çocuk babası olan Valeosa, şu anda bir kümes bekçiliği yapıyor ve ağları evinin bir köşesine yığılmış durumda. Balık tutmaktan vazgeçmek istemese de “Çocuklarıma yem olacak kaktüsten başka bir şey bulamadım” dedi.
Tavuk satışından payına düşen Valeosa, şimdi evini aydınlatan bir araba aküsü aldı. Ayrıca bir video monitörü ve bazı eski DVD’ler satın aldı ve zor durumdaki köyünde morali yükseltmek için film göstermeyi ve yabancılardan koltuk ücreti almayı planladığını söyledi.
Ülkenin doğu kıyısının daha yukarılarında bulunan Nosy Varika kasabası kuraklıktan kurtulmasına karşın fırtına ve sellerden etkilendi. Bu bölgedeki pek çok insan evlerini kazıklar üzerinde geleneksel çim kulübelerde inşa ediyor. Ancak bazı insanlar vanilya tarlalarından elde ettikleri geliri evlerini güçlendirmek için çimento ve oluklu demir satın almak için kullandılar. İmkanı olanlar çatılarına güneş panelleri eklediler.
Şubat ayında Cyclone Batsirai, yeni dirençlerini test etti. 52 yaşındaki Florette Zanabao, birkaç hafta önce beton zeminli ve demir çatılı yeni evine taşındı. Dul bir vanilya çiftçisi için büyük bir yıl oldu. Radyodan fırtına uyarısı gelince pirinç topladı ve çocuklarının yanına sığındı. Bu, Batsirai Kasırgasını savuşturmak için yeterliydi, ancak iki buçuk hafta sonra Emnati Kasırgası karaya indi ve Sakaleona Nehri’nin taşmasına neden olarak kasabasını haftalarca rastgele bir yardımdan mahrum bıraktı.
Bayan Zanabao, yiyecek yardımı için kuyruğa giren diğerlerine katılmak zorunda kaldı.
“İki haftada iki siklon yaşadık” dedi. “Korkarım gelecek yıl buradan daha çok kasırga geçecek.”
Yaklaşık 330 mil kuzeybatıda, Madagaskar’ın merkezinde, Antananarivo’nun dağlık başkenti, fırtınalar şiddetlenirken ani seller ve çamur kaymalarıyla sarsıldı. Ocak ayında Tropical Storm Ana başkenti vurdu ve 19. yüzyılın sonunda Kraliçe III. Ranavalona döneminde inşa edilen tarihi evlerden oluşan bir mahalleyi yok etti.
Alexandrine Olga Ravaosolo ve iki kız kardeşi – hepsi altmışlı yaşlarında küçük kadınlar – kraliçenin sarayında marangoz olan babalarının kum torbalarıyla inşa ettiği iki katlı evin duvarlarını sıraladılar. Ancak üst kat ve mutfak da hasar gördü. Şimdi Bayan Ravaosolo’nun kardeşleri, çocukları ve torunları evin etrafına inşa edilmiş kulübelerde yaşıyor. Bayan Ravaosolo evden çıkmayı reddediyor ama her yağmur yağdığında korkuya yenik düşüyor.
Güneydeki kuraklıktan kaçan bazı çiftçiler şimdi başkentte hurda demir toplayarak ve çelik döverek geçimlerini sağlamaya çalışıyorlar. Yakın zamanda gelen bir çiftçi olan Zomanjari, hala metal dövmeyi öğreniyor ve uzun süredir şehirde kalan aile üyelerinin cömertliğiyle yaşıyor.
Ancak çoğunluk oradaki zorluklara rağmen güneyde kaldı.
Güney bölgenin en büyük şehri olan Ambovombe-Androy’un eteklerinde, kasabayı çevreleyen vahşi kaktüs tarlalarının yakınında Velondraza adlı çiftçi bir aile yaşıyor. Kuraklık sırasında 12 aç çocuğunu Ambovombe-Andro’ya getirdi.
Ancak dördü kısa sürede öldü ve geri kalanı pazarda dilenci oldu. Diğer ailelerin kaktüs yaprakları yediğini gören ve onları yaslı ailesine getiren 11 yaşındaki oğlu Mbola’ydı. Kuraklık bitene kadar onları yaşattı. Şimdi ise şafaktan itibaren kaktüs yapraklarını toplayıp çobanlara satmakla meşguller.
Yağmur nihayet bu yılın başlarında geri döndüğünde, çamaşır makinesine dönüşmüş bir çiftçi olan Bayan Vaolina, yağmurda dans ederken mülteci kampındaki diğer iklim mültecilerine katıldı.
Ancak diğerleri çadırlarını indirip evlerine dönmeye başlayınca reddetti. Şimdilik, bir pazarın yakınındaki bir mülteci kampındaki yaşamın, bir çiftlikteki yaşamdan daha öngörülebilir olduğunu söyledi.
Yakınlardaki bir aile, yemek için katledilen bir ineğin atılan derisini kaynatırken, “Bunu kendimiz yapıyoruz,” dedi Bayan Vaolina. “Cesaretimizi kendimize saklıyoruz.”
Lova Andrianaivomanana bu rapora katkıda bulunmuştur.