Bu klasik ev aksesuarlarıyla modern sanat arasındaki bir benzerliği yansıtması bakımından Paul Klee’nin yapıtı olan «Bir çizgiyle yürüyüşe çıkmak» adlı tablo ilginçtir.
Taşların büyük sanat eserleri olduğunu iddia etmiyordu, ne varki onlar» bütünüyle estetik ilgi alanının dışına da atamam, yerlinin soyut bir desen halinde yaptığı şeylerin önemi, bir olayı anlatmasından ileri geliyor. Onun çizdiği ya da oyarak ortaya koyduğu sembol doğadaki bir nesneyi değil fakat, bir fikri, hatta bir dizi düşünceleri anlatmaktadır. Bununda ötesinde yerlinin, o ev aksesuarları eşyasının bütün kitlesine bir canlılığı sindirmiş olduğu görülür. Eşyanın biçimi, ya da Almancada dendiği gibi «Gestalt’ı» gelişigüzel değildir; bu biçimi bir insanı veya bir canavarı tanımlayan güçler belirlemiştir. Biçim, içinde taşıdığı ruhun bir fonksiyonudur. Bu durumu, F.H. Cushing Amerika’daki Zuni kızılderi figürlerinde gözlemler ve biçimle öz arasındaki kaçınılmaz bağlantıyı şöyle tanımlar :
(Zuniler) «herşeylerini ev aksesuarları, eşya ve silahlarını kendileri yapan ilkel bir kavimden başka birşey değildirler. Bununla birlikte hayat içinde, güçlü, bilinçli ve farkında olarak yaşarlar. Yalnızca inatçı ve dirençli değil, fakat iyilik ve kötülüğün gizli yollardan güçlü ve etkin bir biçimde geldiğini de kabul ederler. Bütün canlı nesneler gibi her hayvanın biçimini, biçimlerine göre hareketlerini ve işlevlerini gözlemişlerdir-uçan kuşu tüylü, kanatlı formuyla, koşup sıçrayan dört ayaklı hayvanı kürklü olarak, yüzen balığı pullu ve yüzgeçli bir hayvan olarak… Böylece, aksesuarlar özel biçimleri içinde doğmuş veya yapılmışlardır, insan da ellerinin değişik biçimine uygun olarak yaşar ve çeşitli işler görür.»