Keyboard ALT + g to toggle grid overlay
Sahne koreografisi sanatını düşünün. Hayır, parlak renkli dans mayolarının içindeki enerjik şarkıcıların büyük alkışlar eşliğinde yaptıkları danslardan değil, etraflarındaki setle nasıl etkileşime geçtiklerinden bahsediyoruz. Çalan birkaç nota sırasında yükselip alçalan binalardan, ilk sıranın ortasında oturan birinden çok daha farklı (ancak en az onun kadar büyüleyici) bir görsel deneyim yaşayan balkondaki izleyicilerden...
Set tasarımı, tüm gösterilerin en dikkat çekici parçalarından biridir. Bu yüzden, tasarım (veya yetersiz tasarım) bir oyunun izleyicilerdeki ilk ve son izlenimini oluşturur. Bu sihir gibi görünebilir! Üzerinize adeta peri tozu serpilir ve bu toz sizi Broadway veya Batı Ucu'ndaki (veya lisenizin konferans salonundaki) koltuğunuzdan alıp Romeo ve Juliet'in Veronasına, Alexander Hamilton'ın yaşadığı 1776 yılına veya Peter Pan hikayesindeki Var Olmayan Ülke'ye götürür.
Londra Ulusal Tiyatrosu'nda proje teknik ressamı olarak çalışan Oli Cooper'ın işiyse tüm bunları hissetmenizi sağlamak. Cooper süreci şöyle anlatıyor: "Tasarımcıların oluşturduğu 1/25 ölçekli modelleri veya yalnızca tasarım konseptlerini alıp tasarım çizimlerine dönüştürüyorum. Böylece tasarımlarını bütçelerine, işlevselliğe ve malzeme ekonomisine göre düzenleyip güncelleyebiliyorlar. Sonrasında bu çizimler, parçanın bir marangoz veya metal atölyesinde üretilerek sahne için hazır hale getirildiği tezgah çizimi dediğimiz işleme giriyor. Ayrıca tüm bu unsurlarla birlikte tiyatronun (temelde mimarın çizimleriyle aynı olan) kat planlarını da oluşturuyor ve bunların özellikle sahnedeki dans koreografisinde birlikte nasıl çalıştıklarına bakıyorum."
Oli'nin işleri bununla bitmiyor. Perdeler son kez kapandığında bu setlere ne olacağını da düşünmesi gerekiyor: "Gösteriden önce bekletilecekleri yeri, hatta gösteri sırasında nerede saklanacaklarını bile planlamam gerekiyor. Aksi takdirde başka bir yere taşınıp zarar görebilirler."
Ulusal Tiyatro'daki beş yılı boyunca üst düzey yapımlarda çalışmış olan Oli, tüm gösterilerde değişmeyecek tek şeyin yazılımı olduğuna inanıyor.
Oli durumu şöyle açıklıyor: "Konuştuğum herkes AutoCAD kullanıyor, ben de nedenini anlayabiliyorum." Tiyatroda kullandığımız süreçler ve hızlı değişimi göz önünde bulundurduğumuzda, AutoCAD diğer programların aksine tüm bu süreçlere ayak uydurabilmemizi sağlıyor. Ürettiklerimizin doğru olmasının yanı sıra organik olmasına da imkan tanıyarak son derece zor bir denge kuruyor."
Yazılım aynı olsa da gösteriler birbirinden son derece farklı. Oli'nin, 2013 yılında sergilenen "The Light Princess" adlı oyun için hazırlanırken oyunun büyük bir kısmını havada geçirecek olan bir başrol oyuncusuyla çalışması gerekiyordu. 2012 yılındaki "Ark-ive" adlı oyun için tiyatronun dışına inşa ettikleri ve desteksiz ayakta durabilen gemiyi The Guardian gazetesi şöyle tanımladı: "Gri renkli, bindirmeli bir gemi karaya oturdu: Geri dönüştürülen dekorlar ve nehir kıyısındaki hurdalarla inşa edilen geminin boyu yaklaşık 17 metre ve 10 metre yüksekliğinde bir direği bulunuyor."1
Ayrıca oyunlardan birinin (evet, Peter Pan) Olivier adaylığı da var. Bu gösteride ihtişamlı yatak odaları ve korsan gemileri yoktu. Var Olmayan Ülke, bunun yerine çocuklar tarafından gizlice ele geçirilen, kablolarla dolu, büyükannenizin evindeki tavan arasında giyiniyormuşsunuz hissi veren eski bir depoya benziyordu, tabii eğer büyükanneniz terk edilmiş bir tersanede yaşıyorsa.
Düzensiz görünmesine rağmen sahne arkasında hassas bir çalışma gerektiriyor. Oli: "Belgelerde beklenen kalite ve standartlar nedeniyle AutoCAD'i kullanmayı bırakacağımı düşünmüyorum. Son zamanlarda yapılan eklentilerle diğer programlardan AutoCAD'e birçok yaratıcı özellik eklendi. AutoCAD, sürekli eklenen bu küçük özellikler sayesinde iyileşerek kapsayıcı bir araç haline gelmiş olsa da şu ana kadar bulup kullandığım en özgün araç."
AutoCAD'i temel araçları olarak benimseyen Oli ve arkadaşları, görüş hatlarını test etmek için Autodesk'in 3ds Max ve Stingray gibi diğer programlarıyla da çalışmaya başlıyor. Setteki her parça için çok sayıda değişkeni göz önünde bulundurmaları gereken son derece karmaşık bir süreç onları bekliyor.
Her canlı gösteri, izleyicilere farklı bir deneyim ve benzersiz bir an yaşatsa da onlara bu deneyimi yaşatan oyuncular için doğru set parçalarının doğru zamanda doğru yerde olması gerekiyor. Ve tabii ki bu parçaların kırılmaması, yıpranmaması veya istemedikleri bir şekilde hareket etmemesi... Oyuncular, tüm bunları sağladığı için Oli'ye teşekkür edebilirler.