Radikal Parti 1901'de kuruldu. Merkezin bir partisi, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra önde gelen isimleri arasında Edouard Daladier ve Edouard Herriot vardı.
Herriot, 1924 ile 1932 arasında birkaç kez başbakan oldu. Ocak 1933'te Edouard Daladier de bu görevde bulundu, ancak hükümeti yalnızca yedi ay ayakta kaldı. 1934'te ikinci bir hükümet sadece birkaç hafta sürdü.
Adolf Hitler'in Nazi Almanya'sında ortaya çıkmasından endişe duyan Leon Blum, Maurice Thorez ve Daniel Mayer liderliğindeki bir grup solcu politikacı, 1934'te Halk Cephesini kurdu. Anlaşmaya dahil olan taraflar arasında Komünist Parti ve Sosyalist Parti vardı. . Edouard Daladier ve Edouard Herriot'un desteğiyle Radikal Parti de bu parti koalisyonuna katıldı.
Halk Cephesi'ne dahil olan partiler 1936 parlamento seçimlerinde başarılı oldular ve toplam 376 sandalye kazandılar. Sosyalist Parti lideri Leon Blum şimdi Fransa'nın başbakanı oldu. Halk Cephesi hükümeti iktidara geldiğinde 40 saatlik haftayı ve diğer sosyal reformları uygulamaya koydu. Aynı zamanda Fransa Merkez Bankası'nı ve silah sanayisini de millileştirdi.
Leon Blum, Haziran 1937'de görevi kaybetti, ancak Mart 1938'de iktidara geri döndü ve yerine Edouard Daladier'in geçtiği Nisan 1938'e kadar.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Radikal Parti'nin popülaritesi düşmeye devam etti ve nadiren oyların yüzde 10'undan fazlasını kazandı. Bununla birlikte, diğer partiler açık bir çoğunluk elde edemediği için, parti genellikle Fransız hükümetlerinde orantısız derecede önemli bir rol oynadı.
"Hepsi Burada Kırmızı": Pasifik Kuzeybatısında Sosyalist Politika, 1895-1925
Kuzeybatı'nın siyasi ve emek tarihinin herhangi bir yönü, 1890'lardan Birinci Dünya Savaşı'na kadar bölgenin en radikal dönemi kadar kapsamlı bir şekilde belgelenmiştir. Kitaplar ve makaleler, Sanayi İşçilerinin yükselişi gibi konuların altını çizdi. Dünya (IWW), Idaho Valisi Frank Steunenberg'in suikastı, 1919 Centralia Katliamı ve ütopik topluluklardan etnik temelli radikal siyasete kadar çeşitli diğer konular. Bu kez ve bu konular birkaç kuşak tarihçinin dikkatini çekti.
Bu yüzden, başlıklı bir kitap alırken hemen sorulan soru Hepsi Burada Kırmızı şudur: bölgenin radikal mirasına ilişkin başka bir çalışmaya yer var mı? (Radikal Miras bu arada, bu dönemde Kuzeybatı Pasifik'te emek ve sosyalizm hakkında başka bir tarihçinin kitabının adıdır.)
WSU'da doktora öğrencisi olarak bu kitap için yapılan araştırmaların çoğunu üstlenen yazar Jeffrey Johnson, var olduğunu iddia ediyor. “Şaşırtıcı bir şekilde az sayıda tarihçi, yirminci yüzyılın başlarındaki taban sosyalist aktivizmi ve bunun ülkenin en ünlü radikal bölgelerinden biri olan Kuzeybatı Pasifik'teki yansımalarını araştırdı” diye yazıyor [s. 4]. "Bu cilt, Washington, Oregon, Idaho ve Montana'daki sosyalist parti faaliyetlerini inceleyen ilk geniş bölgesel tarihi sunuyor" [s. 7].
Nispeten küçük bir boşluk seçti. Amacı, “sosyalizmi” zamanın diğer ilerici ve radikal haçlı seferlerinden – özellikle işçi hareketinden – ayırmak ve Kuzeybatı sosyalist hareketini daha geniş ulusal eğilimden yalıtmak ve vurgulamaktır. Yazar, açıklamasını bağlama oturtmak için zamanın diğer radikal nedenlerinin paralel hikayelerinin ve aynı zamanda nasyonal Sosyalist Parti'nin faaliyetlerinin izini sürmek zorundaysa ve yapıyorsa da, bir niş bulmuş ve hikayesini iyi araştırmış. .
Özellikle Montana, Idaho, Washington ve Oregon'daki devlet tarihi topluluklarında az kullanılan kağıtları madenciliği yapan Johnson, döneme ilişkin bilgimizdeki boşlukları doldurmanın yollarını buluyor. Onun gücü, Sosyalist Parti'nin büyümesini ve çöküşünü ve çeşitli zamanlarda, işçi hakları, ölçülülük, savaş karşıtı hareket gibi çağdaş ilerici nedenleri savunan diğer gruplarla aynı hizaya gelme ya da onlardan farklılaşma mücadelesini göstermesindedir. ve kadınların oy hakkı. Ayrı bir kimliği koruyarak bu kalabalık sularda gezinmeye çalışmak, parti yetkilileri için zorlayıcı oldu. Gerçekten de, Washington Sosyalist Partisi, 1913'te, bunun nasıl gerçekleştirileceği konusundaki fikir ayrılıkları nedeniyle hareketin en yüksek noktasında hiziplere bölündü ve parti, bölünme öncesi önemini hiçbir zaman geri kazanamadı.
Tabii ki, “önem” belki de bir abartıdır. Sosyalist Parti başarısının zirvesinde, başkan adayı Eugene V. Debs, 1912'de ulusal oyların yüzde 5,9'unu, Washington, Idaho ve Montana'nın “Kızıl” eyaletlerinde ise yüzde 10'unu kazandı. 1916'daki bir sonraki cumhurbaşkanlığı seçimine kadar, parti kargaşa içindeydi, kilit meselelerinin çoğu diğer sosyal ve politik hareketlere başarıyla dahil edildi. Amerika'nın 1917'de I. Dünya Savaşı'na girmesinin ardından, artan bir şüphe ve paranoya, Kızıl Korkuya ve radikal sosyalist hareketin etkili bir şekilde içinin boşaltılmasına yol açtı.
Kuzeybatı sosyalistleri, çöküşünden önce, mütevazı siyasi zaferlerle, aşırı sınırlı yerel başarıları aşırı abartılmış halkla ilişkiler başarılarına dönüştürerek, küçük ama canlı sosyalist basında abartılı bir şevkle yeniden anlatılan hikayelerle gurur duydular. Böylece Coeur d'Alene, Anaconda ve Butte'de belediye başkanlığı zaferleri, Spokane'de bir şehir komisyonu koltuğunun kazanılması ve Thurston County'de bir polis memurunun seçilmesi, sosyalist basının bu tür kazanımların "düşmanın "düşmana zarar vermesine" neden olacağını iddia etmesi için yeterli bir gerekçe haline geldi. dikkate alın” [s. 59], parti sadıkları “yaklaşan devrimi” beklerken [s. 65]. Yazar Johnson bile, partisinin “bölgesel siyaset üzerinde önemli bir iz bırakarak olağanüstü bir seçim başarısı yaşadığını” belirterek, konusunun coşkusuna kapılır [s. 164].
Birkaç izole toplulukta ve kısa bir süre için parti önemli bir rol oynadı. Ancak bu kuşkusuz renkli ve bazen de vahşice şiddetli olan zamanın etkileri kolayca abartılabilir. Bölgenin tarihinde ilginç bir dönemdi ve bu ve diğer çalışmalarda aldığı çalışmayı hak ediyor.
Bu cildin bir gücü, Butte belediye başkanı Lewis J. Duncan, Everett'in bayındırlık işleri komiseri J.M. Salter ve Idaho eyalet senatörü Earl Bowman gibi daha önce büyük ölçüde görmezden gelinen bazı önemli yerel sosyalist şahsiyetleri gün ışığına çıkarmaktır. Aslında yazar bu ve 1912'de destek talebini gönderen parti organizatörü Southwick, Idaho gibi diğer ilgi çekici taban karakterlerine daha fazla zaman ayırabilirdi: “Burada oldukça dağınık durumdayız, ama ben işi yürütüyor. Yoldaşlardan herhangi birinin literatürü varsa bana gönderirlerse çok yardımcı olur” [s. 104]. Bu sınıf savaşçılarının ve yaşadıkları ve çalıştıkları toplulukların hayatlarını daha da derinlemesine incelemek, bölgemizin tarihindeki bu tuhaf dönemi anlamamıza daha fazla doku kazandırabilir.
Yazar, dönemin hacimli ikincil literatürünü iyi bir şekilde çıkarmış ve bireysel politikacıların ve aktivistlerin hikayelerine ek olarak, bölgesel sosyalist basının rolü, sosyalist medyanın gelişimi gibi konuların yanı sıra ete kemiğe bürünerek kendi birincil araştırmasıyla yeni bir bakış açısı katmıştır. ütopik topluluklar ve Sosyalist Parti ile bölgesel olarak güçlü IWW arasındaki dönüşümlü kur dansı/savaş duruşu. Bolca belgelenmiş ve kronolojik biçimde iyi organize edilmiş, Hepsi Burada Kırmızı Kuzeybatı Pasifik'in radikal siyasetle cilveleşme dönemini inceleyenler için standart bir referans olacak.
İspanya Radikal Cumhuriyetçi Parti (PPR)
İspanyol halkı kendilerine şans verildiği için sol eğilimli siyasi partilere oy vermeyi tercih ettiler. Franco'nun ölümünden üç yıl sonra tüm taraflarca imzalanan 1978 tarihli yeni Anayasa'dan sonra, Felipe González altında on üç yıllık PSOE yönetimi ve aynı partinin yaklaşık sekiz yıldır Zapatero'nun itibari ile iktidarda olması olmuştur. Muhafazakar Manuel Fraga ve diğerleri tarafından kurulan Halk Partisi ne muhafazakar ne de sağcı. Başka bir isim altında saf bir Sosyal Demokrat Parti. İspanyol İşçi Sosyalist Partisi (PSOE) da öyle: iki ana parti sosyal demokrattır ancak birlikte yaşamayı veya çalışmayı öğrenemezler.
Siyasi yorumcular (ve hicivciler), İspanya ve mülklerinin üzerindeki bu pembemsi renk tonunun nedenlerini açıklayacaklar: krallar, toprak sahibi ve telafisi imkânsız derecede gururlu aristokrasi ve prensler ve piskoposlar tarafından alt sınıflara kötü muamelenin yüzyıllarca sürdüğünü (iddia ediyorlar). Kilise. Ancak Sosyalist/Marksist ideoloji her zaman resmi Komünist parti veya PSOE tarafından temsil edilmedi. 1908'den 1936'ya kadar, Alejandro Lerroux adında bir Cumhuriyetçi gazeteci ve popülist politikacı ve denemeci tarafından Barselona'daki devrimci işçi sınıfı hareketi tarafından kurulan Radikal Cumhuriyetçi Parti adı verilen gerçek bir sosyalist parti çok çalışıyordu.
Lerroux, huşu uyandıran, Monarşi karşıtı, Kilise karşıtı, Kuruluş karşıtı türden, ateş yiyen, ateş püskürten bir hatipti. Konuşma yeteneği onu yaşayan bir efsaneye dönüştürdü. İspanya'da ilk modern siyasi partiyi kurduğunu iddia etti. İyi seçilmiş sözleri, 1873 Birinci Cumhuriyeti'nden beri bir platform bulmaya çalışan Cumhuriyetçi hareketin hizipçi, kedi temelli siyasetine aniden son verdi.
Radikal Cumhuriyetçi Parti 1908'de kuruldu. 1909 Temmuz'unun "Trajik Haftası"na yol açan fikir iklimi, bu yeni partinin alevlenen ruhban karşıtı söylemi tarafından fiilen yaratıldı. Ardından, İspanya'da her zaman olduğu gibi, büyük bir yolsuzluk skandalı patlak verdi ve Barselona'daki Radikalleri yeni kurulan Cumhuriyetçi-Sosyalist Koalisyon'dan ihraç edildiler ve bu büyük bir gerilemeydi.
İnsanlar genellikle tuhaf bir şekilde değişir ve Büyük Savaş sırasında Lerroux usulüne uygun olarak değişti ve Müttefikler adına müdahale çağrısında bulundu. Bu, bir Cumhuriyetçi Radikal olmasına rağmen, İspanya'yı Almanya Kralı'na karşı İngiltere Kralı'na katılmaya çağırdığı anlamına geliyordu. Müdahale yanlısı görüşünün, kendisinin ve Barselona'daki arkadaşlarının şaşırtıcı bir şekilde ve giderek artan bir şekilde dahil oldukları çeşitli ticari çıkarları geliştirmek için yapıldığı söyleniyor. Radikal bir sosyalistin "yan taraftan" para kazanmanın birdenbire büyüsüne kapılması, elbette ilk kez değildi. Ayrıca son kez olmayacaktı. Her zaman tüm ülkelerdeki tüm sosyalist yönetimler için 'Kabil'in İşareti' olmuştur. Felipe González on üç yıllık sosyalist iktidarına, o zamanlar İspanya'nın en büyük kapitalist kaygısı olan RUMASA'nın adli soygunu ile başladı. Kral tarafından imzalanmış bir Kanun Hükmünde Kararname ile mülklere el koymak için, holdingleri gerektiği gibi kamulaştırmak ve RUMASA'yı devlete ait bir şirket haline getirmek yerine, şirketlerin her birini daha önce seçilmiş bir alıcıya gülünç meblağlara sattı. binlerce çalışanın işten çıkarılması, işsizlerin istatistiklerini büyük ölçüde artırdı. Siyasi partilerdeki yolsuzluk, onların ayrılmaz bir parçası haline gelmiş gibi görünüyor - kınanmak ve lanetlenmek değil, beklenen ve övülen.
1920'lerde Radikal Cumhuriyetçi Parti'nin popülist gündemine bir tepki olarak iki yeni Cumhuriyetçi parti ortaya çıktı: Cumhuriyetçi Hareket (1925) ve Radikal Sosyalist Parti (1929). Çağrı, işleri daha ilerici ve modern hale getirmekti, ancak 1931'de İspanya İkinci Cumhuriyeti'nin ilanında Radikaller Cumhuriyetçi partilerin en eski ve en kalabalıklarıydı. Sol her zaman Solu ısırır, bu nedenle PPR, Sosyalistlerin devam eden katılımı ve etkisi nedeniyle Aralık 1931'de Cumhuriyetçi-Sosyalist yönetimden ayrıldı! 1931'den 1933'e kadar, Manuel Azaña liderliğindeki Cumhuriyetçi-Sosyalistler tarafından yapılan reformlara en sert muhalefeti sağladı. Bir askeri rejimde sivil figüran olmaya hazırlanan kişi Lerroux'du. darbe General Sanjurjo tarafından planlanan başarılı olmuştu.
BU ÖZEL BÖLÜMÜ TUR
Hiçbir zaman bir kitle örgütü olmadı - Devlette KP üyeliği nadiren 2.000'i aştı - Parti yine de WCF ve Washington Emeklilik Birliği gibi sendikalarda ve koalisyonlarda etkili pozisyonlara girme konusunda benzersiz bir ustaydı. 1930'larda sivil haklar aktivizmini teşvik etmedeki rolleri de önemliydi. Bununla birlikte, Amerikan Komünist Partisi'nin artan etkisi, 1939'da uluslararası taktik stratejilerini koalisyon inşasından uzaklaştıran ve daha mezhepçi ve saf bir yaklaşıma kaydıran, koalisyonları ve üzerine inşa ettikleri kamu güvenini zayıflatan yeni Sovyet dış politika endişeleri tarafından kısa kesildi. 1930'lar.
Solun, kısmen yeniden canlanan bir Sosyalist Parti, kalıntı ama aktif bir IWW grubu ve 1938'de Sosyalist İşçi Partisi haline gelen şeye bağlı Troçkistler dahil olmak üzere birçok boyutu vardı. Bağlantısız radikaller, belirli partileri takip edenlerin ve sendikalarda çalışanların hepsinden sayıca fazlaydı. işsiz örgütler, sivil haklar koalisyonları ve hepsinden önemlisi New Deal Demokrat Parti içindeki.
Seattle'da federal İş Geliştirme İdaresi için çalışan işçileri örgütlemeye çalışan ve Komünist Parti üyeleri tarafından yönetilen İşçi İttifakı'nın protestosu.
Soğuk Savaş sırasında Komünizm sorunu ve Partinin Washington Eyaleti'ndeki önemli rolü muhafazakarlar için güçlü bir silah haline geldi. Devletin kırmızı korkusu 1947'de başladı ve parti üyeleri kısa süre sonra çoğu nüfuz konumundan sürüldü.
Ancak, Büyük Buhran sırasında radikaller tarafından yapılan örgütlenmenin, bugün hala yankılanan kalıcı sonuçları oldu. Kıyı çalışması gibi güçlü endüstriler radikaller tarafından örgütlendi, 1930'larda başlatılan sivil haklar kampanyaları, 1940'ların ve 1950'lerin açık konut, ayrımcılık karşıtı ve işyeri kampanyalarına miras kalan stratejiler ve on yıllık deneyim.
Washington Eyaletindeki Komünist Parti'nin mirasının daha kapsamlı bir incelemesi için, video sözlü tarihler, resimli araştırma raporları, filmler ve belgeler içeren yardımcı projemiz olan Washington Eyaletindeki Komünist Parti Tarih ve Hafıza Projesi'ne bakın.
Komünizm ve Radikalizm hakkında resimli araştırma raporlarına göz atın:
Washington Üniversitesi'nde AFT'ye bağlı bir fakülte birliğinin kurulması, ekonomik kriz sırasında fakültenin iş güvenliğine ve telafisine izin verdi. Yine de üyelerinin radikal ve bazen komünist politikaları, birliği 1940'larda federal anti-komünist baskıya karşı duyarlı hale getirdi.
Eylemin Sesi, Seattle'da 1933 ile 1936 yılları arasında yayınlanan radikal bir işçi gazetesiydi. Bu makale, gazetenin Komünist Parti siyasetiyle hiçbir zaman resmi olmayan bağlarının ve işçilere ve işsizlere olan taahhütlerinin izini sürüyor.
Eylemin Sesi, Sovyet Rusya'yı antifaşist bir işçi cumhuriyeti için bir model olarak tasvir etti.
Ülkenin başka yerlerinde olduğu gibi, Washington Eyaleti Komünist Partisi, işsizlerin aktif siyasi ve sosyal oluşumlar halinde örgütlenmesine yardımcı oldu. Washington'da, İşsiz Yurttaşlar Birliği ve gazetesi The Vanguard, eyalet komünistlerine geniş bir çekicilik kazandırdı ve işsizleri devletin radikal reform koalisyonlarına dahil etti.
Bu makale Washington Komünist Partisi'nin 1930'lar ve 1940'lar boyunca sendikaları örgütleme girişimlerini ve başarılarını izliyor.
Bir komünist olan Pritchett, Batı Yakası'ndaki mücadeleci kereste birliğinin başkanı oldu, ancak sonunda kırmızı siyaseti nedeniyle ABD'ye yeniden girişi reddedildi.
Eylemin Sesi, Seattle'ın radikal ve işçi hareketlerine yönelik bir gazeteydi ve 1933 ile 1936 arasında yayınlandı.
Yukarıdaki Koşulları Örnekleyen Taraf Grupları ve Parti Üyeleri Örnekleri
İşte, tarihin farklı noktalarında muhafazakarları, ılımlıları, liberalleri ve ilericileri gösteren, partilerin hiziplerine veya bu partilerdeki önde gelen parti üyelerine birkaç örnek.
Tories Vs. Whig'ler: İngiltere'de, Şanlı Devrim ve Liberalizmin doğru doğuşundan başlayarak, klasik liberal Whig'ler muhafazakar Muhafazakarlara karşı çıktılar. Tories aristokrasiyi tercih etti. Whigler bireysel haklar ve serbest ticaret istiyorlardı. Liberalizmin Doğuşuna bakınız.
Amerikan Devrimi sırasında: Amerikan “vatanseverleri”'de, kendilerini sık sık İngiltere'nin radikal Whigleri (Burke'e karşı çıkan Whigler) ile aynı hizada olarak gören muhafazakar sadıklar, kendilerini Tories ile aynı hizada görüyorlardı. Bakın, kurucular liberallerdi.
Eski Yeni Whig'ler ve Yeni Whig'ler: 1791'de Edmund Burke, radikal Yeni Whig'lere (radikal liberaller) muhafazakar Eski Whig'lerin muhafazakar değerlerini benimsemeleri için yalvaran oldukça ünlü bir kitap yazdı. Yeni Whigs, Amerikan ve Fransız Devrimlerini destekledi. Burke, Amerikan savaşını destekledi, ancak Fransız Devrimi'nin radikalizminden korktu. Görmek Yeniden Eski Whiglere Bir İtiraz.
Fransız Devrimi sırasında: Radikal-liberal-popülist Jakobenler, muhafazakar-ilerici-liberal Girondinlere karşı çıktılar. Girondinler, Jakobenlerden “daha” muhafazakardı. Fransız Devrimi ve Sol ve Sağ Tarihine bakın. Radikal Jefferson'a bakın.
Federalistler Vs. Anti-Federalistler: Fransız Devrimi sırasında erken dönem Federalist eğilimli Amerikan gazeteleri Demokratik-Cumhuriyetçi partiden “Jakoben Partisi” olarak bahsederdi. Federalistler bir grup muhafazakar Tories. Her iki parti de klasik liberallerdi. Federalistler, klasik liberalizmin daha muhafazakar Eski Whig benzeri bir versiyonunu, Anti-Federalistleri, daha Jakoben veya Yeni Whig, popülist ilerici ruhu tercih ettiler. [1] Bkz. Federalistler Vs. Federaller.
Lincoln: Lincoln, ılımlı bir kölelik karşıtı Cumhuriyetçi ve ilk Cumhuriyetçi Başkandı. Politikaları o dönem için çok ilericiydi, otoriteyi kayırması onu Batı'daki ilk (ilk değilse de) kayda değer sosyal liberal liderlerden biri yapıyor. Lincoln 1861'de Başkan oldu. Komünist Parti Manifestosu 1848'de yayınlandı. Lincoln'ün sosyal olarak liberal politikaları ve savaş olayları, Cumhuriyetçi partiyi değişen derecelerde liberalizm, muhafazakarlık ve ilerlemecilik gibi birçok hiziplere böldü. Bakın Lincoln bir Cumhuriyetçiydi.
Üçüncü Taraf Radikal Cumhuriyetçiler: İç Savaşın Yeniden İnşası sırasında, Lincoln'den sonra, güneydeki konfederasyonları şiddetli bir şekilde cezalandırmak isteyenler radikal Cumhuriyetçilerdi. Bu, Jakobenlerde gördüğümüz ve yaraları iyileştirmek ve birliği hızla eski haline getirmek isteyen muhafazakar Cumhuriyetçiler tarafından karşı çıkılan bir ilerici radikalizm türüdür. Her ikisine de daha az bölücü eylem isteyen ılımlı Cumhuriyetçiler karşı çıktı. Platform değiştiren tarafların hikayesine bakın.
İlerici Popülistler Vs. Yerli Popülistler: 1800'lerin sonları ve 1900'lerin başlarındaki ilerleme çağında iki tür popülist görüyoruz. Bir tip ilerleme ister, diğeri klasik liberalizme bazen radikal bir dönüş ister. Sosyal liberalizm Batı'yı ele geçirdiğinde, klasik liberal görüşler kıyaslandığında muhafazakar bir şekilde haklı çıktı. Böylece, sosyal olarak ilerici Demokratların yanında ayrımcılığı tercih eden muhafazakar Demokratlar elde ettik. Ayrıca dönemin Cumhuriyetçi Partisi'nde partilerin kendi sosyal ve klasik liberal ve radikal fraksiyonlarının yanında daha geleneksel otoriter muhafazakarlara da rastladık. Popülizm ve Nativizm'e bakın.
Modern Demokratlar ve Cumhuriyetçiler: Bugün Demokratlara liberaller ve Cumhuriyetçiler muhafazakarlar diyoruz, ancak bu en iyi ihtimalle kaba bir karşılaştırma dilidir ve çoğunlukla yanlış bir isimdir. Demokratlar, radikal bir harcama ve finans politikasına sahip ilerici sosyal liberallerdir. Sosyal refahı sağlamak için hükümetin yetkisini kullanma konusunda da radikaldirler. Cumhuriyetçiler çoğunlukla radikal klasik liberaller ve sosyal muhafazakarlardır. Radikal bir vergi indirimleri ekonomik politikasına sahip olma ve seçkin işletmeleri destekleme eğilimindedirler. Sosyal muhafazakarlığı sağlamak için hükümet otoritesini kullanmakta radikaldirler. Yalnızca sosyal-liberalizme karşı çıktıkları ve “klasik liberalizmin eski günlerine dönmek istedikleri için gerçekten muhafazakarlar. Konular için 2016 seçimlerine bakın.
Obama 1996'da Radikal Sosyalist '8220Yeni Parti'ye Aitti
Stanley Kurtz, National Review Online için 7 Haziran tarihli 'Obama'nın Üçüncü Taraf Tarihi' başlıklı makalesinde, Barack Obama'nın aşırı sol radikallerle bağlantısının önceden düşünülenden çok daha yeni olduğunu bildiriyor. Kurtz, 11 Ocak 1996'da Obama'nın, kapitalizme derinden karşı çıkan ve Demokrat Parti'nin fazlasıyla ılımlı olduğu görüşünde olan radikal sosyalist bir siyasi hareket olan Yeni Parti'ye katıldığını belirtiyor. Yeni Parti, Amerika'yı Avrupa'da yaygın olan bir tür sosyalist demokrasiye dönüştürmeye çalıştı.
Belki daha da önemlisi Kurtz, bu konuyu ilk kez gündeme getirdiğinde şunları kaydetti: Ulusal İnceleme 2008 başkanlık seçimlerinden birkaç hafta önce, Obama kampanyası, adaylarının tüm hayatı boyunca yalnızca bir siyasi partiye, Demokrat Parti'ye ait olduğunu kesin olarak savunarak, onun hikayesini bir "deli karalama" olarak reddetti. Obama kampanyasının “Fight the Smears” web sitesinde Carol Harwell şunları söyledi: “Barack, 1995’te eyalet senatosu için Yeni Parti’nin onayını talep etmedi veya istemedi.”
Kurtz, Obama'nın Yeni Parti'ye üyeliğine ilişkin kanıtını, Wisconsin Tarih Kurumu'ndaki Illinois ACORN (Şimdi Reform İçin Toplum Örgütleri Birliği) kayıtlarından elde edilen belgelere dayandırıyor. Kurtz, Obama'nın ayrıca bir sözleşme imzaladığını ve görevdeyken kendisini Yeni Parti'yi destekleyeceğine ve onunla ilişkilendireceğine söz verdiğini ortaya koyuyor. Kurtz, Yeni Parti'nin Chicago bölümünün 11 Ocak 1996 tarihli dakikasından alıntı yapıyor:
13. Yasama Bölgesi Eyalet Senatosu adayı Barack Obama, üyelere açıklama yaptı ve soruları yanıtladı. Yeni Taraf “Aday Sözleşmesi”'ni imzaladı ve Yeni Taraftan onay istedi. O da Yeni Parti'ye katıldı.
National Review Online makalesi, New Party'nin Chicago bölümünün 1997'nin başlarından itibaren Obama'yı parti üyesi olarak listelediğini belirtiyor.
Kurtz daha sonra Barack Obama'yı radikal Marksizm'e bağlayan birkaç farklı bağ tespit ediyor ve bunlar arasında şu gerçekler var:
• Babası, zenginlerin, ortak toprak mülkiyetinin %100 vergilendirilmesini ve özel mülklere el konulmasını savunan bir makale yazdı ve Kenya'da “Sosyalizmimizin Karşılaştığı Sorunlar” başlıklı bir makale kaleme aldı.
• Annesi, hayattayken “yol arkadaşı” olarak tanımlanan ve Mercer Island Lisesi'ndeki öğretmenleri öğrencilerini kitap okumaya zorlayan Komünist bir sempatizandı. Komünist manifesto
• Ailesi bir Rusça dil sınıfında tanıştı
• Akıl hocası Komünist Parti üyesi olarak bilinen Frank Marshall Davis'ti ve 1971'den 1979'a kadar Hawaii'de Davis, Obama'ya bir oğul gibi davrandı.
• Kardeşi Roy Obama bir Marksist ve aynı zamanda radikal bir Müslüman
• Kuzeni Odinga aynı zamanda bir Marksist ve Kenya'da Şeriat mahkemeleri kurmaya çalışan radikal bir Müslüman.
• Copper Union'da sosyalist bir konferansa katıldı
• İllinois Eyalet Senatörü Alice Palmer tarafından onun yerine geçmesi için seçildi ve Palmer Sovyetler Birliği'ndeki 27. Komünist Parti Kongresi'ne katıldı.
• Illinois Eyalet Senatosu için yürüttüğü kampanya, tanınmış Marksistler Bill Ayers (yukarıda resmedilmiştir) ve Bernadette Dorhn tarafından organize edilmiştir.
Kurtz'un (ve diğerlerinin) Barack Obama'nın Marksizme derinlemesine daldığını göstermek için bir araya getirdiği kanıtlar çok büyük. En son kanıt, 15 yıl kadar kısa bir süre önce radikal sosyalist Yeni Parti'ye üye olması, Marksist yetişme tarzının onunla kaldığını ve en önemlisi bu bilgiyi Amerikalılardan gizlediğini gösteriyor.
1863'te bazı memnun olmayan liberaller tarafından kuruldu. Tesadüfen değil, örgütün organizasyonundan kısa bir süre sonra kuruldu. Şili Büyük Locasıve yaşamı boyunca Şili Masonluğu ile yakın bir ilişki sürdürmüştür. Bu haliyle, Şili siyasetinde din karşıtı konumu temsil ediyordu ve 1880'lerin başında Şili yasasında "teolojik reformlar" üretmede etkili oldu. Bu yasalar, mezarlıkları Roma Katolik kilisesinin kontrolünden çıkardı, kilisenin önceki kayıt tutma yerine doğum ve ölüm sicilini oluşturdu ve evliliklerin geçerliliğinin belirlenmesini ortadan kaldıran bir evlilik medeni kanunu oluşturdu. kilise. Bu yasalardan önce, Katolik olmayanların Şili'de evlilik sözleşmesi yapması imkansızdı ve ürettikleri çocukların gayri meşru olduğu anlamına geliyordu. Katolik olmayanların da neredeyse ülkedeki tek mezarlık olan Katolik mezarlıklarına gömülmeleri yasaklanmıştı, Katolik olmayanlar plajlara ve hatta 19. yüzyılda Santiago'daki Santa Lucia Tepesi'ne gömüldü. Santiago'nun çöplüğü olarak işlev gördü.
20. yüzyılın başlangıcında, PR sosyal demokrat ideallere bağlı kalmaya karar verdi ve parlamenter dönemde çeşitli hükümetlerle işbirliği yapmaya başladı ve üyelerinin birçoğunun kilit askeri görevlerde bulunmasına yol açtı. 1920'de Arturo Alessandri'nin reformist hükümetine destek verdi. Şili, dünyadaki en yüksek bebek ölüm oranına sahip ülkelerden biriydi ve sosyal meseleler, Şili'de önemli bir çatışma kaynağıydı.
1924'te Şili'de patlak veren siyasi krizi sona erdirmek için holding, 1925'te Muhafazakar Luis Barros Borgoño'nun adaylığını destekledi. Radikaller, Başkan Barros Borgoño'nun kabinesini oluştururken, Juan Esteban Montero'yu seçimde aday gösterme niyetindeydiler. 1930. Ancak o yılki savaş nedeniyle bu fikirden vazgeçildi ve Radikaller yeni bir Alessandri Palma hükümetini desteklemeye karar verdi.
1934'te, hükümetin siyasi davranışı konusundaki birçok tartışmadan sonra, PR, Alessandri'nin hükümetinden ayrıldı, kendisini Komünist Partiye ve Sosyalist partiye ekleyerek Halk Cephesini kurdu ve 1935 başkanlık seçimlerinde radikal Pedro Aguirre Cerda, "Yönetmek eğitmektir" mottosuyla muhafazakar aday karşısında yakın bir zafer elde etti.
Radikal Kölelik Karşıtı Parti İlerliyor
“Radikal Siyasi Abolisyonistler olarak bizim taahhüdümüz, ulusal siyasi gücümüz aracılığıyla köleliği ulusal topraklardan kaldırmak ve Devletlerin kendileri bunu kaldırmayı reddettiklerinde, aynı güç aracılığıyla Devletlerden de kaldırmaktır. . Bu girişimin başarısı için, Tanrı'nın huzurunda kendimize güvenmeliyiz."
itibaren Radikal Abolisyonistin Bildirileri
Kuruluş konvansiyonu, New York eyaletinin kuzeyindeki kölelik karşıtı bir bölgede yapıldı.
1855 yazı. Sadece tabandan gelen kölelik karşıtı militanları değil, aynı zamanda bazı militanları da bir araya getirdi.
hareketin en saygı duyulan (ve korkulan) liderleri. Kongre Gerrit tarafından çağrıldı
Yıllardır siyahlara (birçoğu yeni serbest bırakılmış) çiftçilik yapmak için arazi satın alan Smith,
Kuzeydoğu new york. Smith'in Peterboro ve North Elba, New York'taki tarım arazileri gelişiyordu
çok ırklı komünal yaşam deneyleri. Smith, yıllarının çoğunu
Özgürlük Partisi'ni inşa etmek için mücadele eden hareket.
Ayrıca partinin lansmanının arkasındaki lider güç, partideki konumu olan Fredrick Douglas'dı.
Hareket, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Siyah protestosunun kamusal yüzünden başka bir şey değildi. douglas
hareketin en güçlü ve etkili eleştirmenlerinden ve konuşmacılarından biri değildi, aynı zamanda
kendisi kaçak bir köleydi ve en çok satan otobiyografileri,
kölelik konusuna artan kamu ilgisi. Ama Douglas aynı zamanda çevredeki pek çok kişiyle de arkadaş canlısıydı.
Özgür Toprak ve daha sonra Cumhuriyetçi partilerle çok fazla kalacağı belli değildi.
sonsuza kadar daha küçük Radikal Kölelik Karşıtı Parti. Douglas harekete Garnizon'un aracılığıyla geldi.
AAS ve hala o gruptaki birçok kişiyle uzun süredir devam eden iş ilişkileri vardı. Onun kalbi
her zaman Gerrit Smith ve Radikallerin yanındaydı, ama aynı zamanda politik bir kişilikti.
küçük bir gazete ile küçük bir partiden daha büyük.
Lewis Tappan bu yeni partiyi kurma çağrısını seslendirdi ve kongreye katıldı.
Tappan, Amistad mahkemesinin on dört davasının merkezinde yer alan kölelik karşıtı gazisiydi.
yıllar önce. Bu dava, kölelik karşıtı aktivistlere her yerde sizin için bir umut duygusu verdi.
kölelikle savaşabilir, isyanı savunabilir ve kazanabilir. Tappan, yıllar önce şirketin kurucularından biriydi.
Amerikan Kölelik Karşıtı Derneği, aynı zamanda erken ve hevesli ödünç veren William Goodell ile birlikte
yeni Partiye destek verdi ve Parti Sekreteri olarak işe alındı. Goodell üretken biriydi ve
partinin çoğu gibi, köleliğin, ırkçılığın ve sosyal kastın tavizsiz düşmanı
kurucuları, yıllarını açıkça kölelik karşıtı bir siyasi parti kurmaya çalışarak harcadılar.
ana akım partilerden. Son yıllarda Tappan, Goodell, Douglas, James McCune Smith ve
yoldaşları, birçok Özgürlük Partisi üyesinin son zamanlardaki iyilik partilerinde partiyi terk ettiğini görmüştü.
köleliği açıkça kınamadan bir şekilde köleliği eleştirdiler. gördüler
hayır arayışında olanlar için alternatif olarak yeni Radikal Kölelik Karşıtı Parti'nin kurulması
ya genişleyen Batı'da ya da Güney'in kalbinde Köle Gücü ile uzlaşma.
Kölelikle “uzlaşma” günü geçti ve bir daha asla geri dönemez. Köleliğin kendisi uzlaşmayı reddeder ve reddeder! Kölelik karşıtı davayı başından beri gözeten, onu şiddetten koruyan, dillerin çekişmesi arasında onu dile getiren, ajitasyonlarına öncülük eden ve destek veren ve tanıklıklarını bir dizi şaşırtıcı ifşaatla doğrulayan aynı İlahi Takdir, onu belirsizlikten ulusal tartışmanın gün ışığına çıkardı - düşmanlarının ortasında hâlâ hüküm süren ve onların tavsiyelerini şaşırtan aynı İlahi Takdir, bu Uzlaşmadan Kurtulmayı, hiç beklenmediği bir zamanda, en umut verici görünen araçlar ve bir süre için zaferi görünürdeki yenilginin karanlık örtüsüyle örten bir tarzda.”
İtibaren Radikal Kölelik Karşıtı Sözleşmenin Tutanakları, 1855
Bu konumla, siyasi oy hakkı ve sosyal haklar mücadelesini birleştirmeye çalıştılar.
ülkenin köleliğin zaten yasaklanmış olduğu bölgelerinde özgür Siyahların kurtuluşu.
İşlemleri denetleyen ve sunucu olarak görev yapan kişi James McCune Smith'ti. Beğenmek
Douglas, McCune Smith'in adı Siyahların kurtuluş mücadelesi ve direnişe meydan okumasıyla eş anlamlıydı.
ırkçılık. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki hiçbir tıp fakültesinin onu bir tıp fakültesi öğrencisi olarak kabul etmeyeceğini öğrendiğinde.
öğrenciyken ten renginden dolayı İskoçya'ya gitti ve doktora yaptı. o zamana kadar
Ulusal bir üne sahip olduğu Radikal Abolisyonist kuruluş kongresinde podyuma çıktı
bir tıp doktoru, kaçak kölelerin bir müttefiki ve Philadelphia'nın en açık sözlü savunucusu olarak
şehrin özgür Siyah topluluğu. Also playing an important role at the convention was John
Brown, who had over the last decade corresponded and collaborated with many of the men that
he shared the podium with that weekend. As the 1850’s intensified, Brown emerged as the
leading practitioner of revolutionary physical force abolitionism. He came to the founding
convention of the Party looking for support for his efforts in Kansas.
The party was created in a time of crisis for abolitionists. From the slaveholder-financed gangs
fighting to make Kansas a slave state, to the influx into Northern states of armed slave catchers
escorted by Federal marshals as ushered in by the Fugitive Slave Law of 1850, to the
increasingly bellicose pronouncements of slavery’s spokespeople, across the country “Slave
Power” was becoming more powerful and bold in the 1850’s. Abolitionists had been speaking
out and hurling critiques at this rising threat to liberty for decades, but their voices were
repeatedly drown out and their ability to organize stifled. If anti-slavery forces did not go on the
offensive immediately, Radical Abolitionists argued, Slave Power might snuff out their
"The expectation of enlisting larger numbers, by taking a moderate, middle course, has been disappointed. The attempt to organize a mere anti-Nebraska movement, being still more moderate, has still more signally failed. The public mind, though still hesitant, vague, indeterminate, and thoughtful, cannot be roused to action on half issues. It is waiting for something more. It is reserving its strength for an occasion worthy of being put forth. The slumbering Hercules will not be roused to the hunting of a fly—the pruning of a limb—the recovery of a lost fraction. BUT IT WILL BE ROUSED."
itibaren Proceedings of the Radical Abolitionist
The Radical Abolitionist Party was a part of a broad, increasingly militant abolitionist movement
but was in many ways unique in that movement. Unlike some of their comrades in other
anti-slavery organizations, the Radical Abolitionist Party believed in a using a wide variety of
tactics in the fight against slavery. Central to their political position was the belief that slavery
had to be entirely done away with, not simply contained. This put them in sharp contrast with
the Republican Party. Radical Abolitionists did not want to trim the branches they wanted to
"That we, therefore, reject as useless, all schemes for limiting, localizing, confining, or ameliorating slavery—all plans for protecting the non-slaveholding States from the aggressions of slavery, and from the liability of becoming overspread and overborne [overwhelmed] by it—which do not look, directly, to the immediate and unconditional prohibition and suppression of slavery in all parts of the country."
From the Proceeding of the Radical Abolitionist Convention, 1855 p 87
They also strongly disagreed with Garrison who maintained that the political process was too
corrupted by slavery to participate in. They sought to reject the condescending racial
paternalism that was pervasive amongst white opponents of slavery at the time. The Radical
Abolitionist Party set out to include Black people as members, activists, and leaders. Members
of the Radical Abolitionist Party participated in the Underground Railroad at a time when some
white abolitionists feared it aggravated sectional tensions or was too risky.
They disagreed with the Free Soil and Republican goals of merely “resisting the encroachments
of slavery”. The only way to resist slavery was to end it once and for all, as explained below:
“Resolved , 1. That experience has now fully proved that there is no way to get rid of the evils of slavery, but by getting rid of the existence of slavery—no successful method of resisting the encroachments of slavery but by the overthrow of slavery—and no appropriate plan or measure for SECURING the abolition of slavery, but by ABOLISHING it.”
Resolution #1, from the Proceedings of the Radical Abolitionist Convention, 1955
They also advocated sweeping egalitarian land reforms and used the language of class struggle
at a time when some of the abolitionist movement’s important leaders and key financiers were
in opposition to these sentiments.
Resolved , That recognizing, as we do, the fact of MAN’S EQUALITY, as the foundation principle, which underlies the Anti-Slavery movement, we abhor, and will use our every effort to annihilate, that abominable spirit of caste
itibaren Proceedings of the Radical Abolitionist Convention,
The Radicals were building on the work of the Liberty Party and other abolitionist groups by
attempting to connect with labor rights. Radical Abolitionists insisted that the struggle against
the tyrannical boss was linked to the struggle against the tyrannical master. kölelik karşıtları
insisted that the struggle against slavery was the most urgent struggle facing the nation and this
did not always square with the priorities of urban labor leaders in the North.
They parted ways with much of the organized abolitionist movement in their open embrace of
physical violence as a tool for ending slavery. While some abolitionists silently supported armed
resistance in their hearts, few organized abolitionist
groups exclaimed their support for violent attacks on slavery so loudly. Pacifism was a widely
held tenant in abolitionist circles at the time, with Garrison as it’s leading radical advocate. NS
the time of the Radical Abolitionist Party’s emergence John Brown was making a name for
himself battling pro-slavery forces in Kansas and was recruiting both Blacks and whites into an
anti-slavery guerrilla army. The Radical Abolitionist Party was very proud to count firebrand
Brown as a party supporter. Whenever Brown or his comrades addressed a Radical Abolitionist
Party meeting or convention, as they did repeatedly, they received overwhelming moral
support in addition to donations of cash and arms. Although they usually insisted they wished it
could be peaceful, Radical Abolitionists believed that the forced end of slavery would involve
bloodshed. Slavery, they argued, was itself a state of war.
Serbian Radical Party (Three World Orders)
NS Serbian Radical Party (Serbian: Српска радикална странка, СРС, SRS) is a radical nationalist political party in Serbia, founded in 1991. It is the largest and the ruling party in Serbia, with over 70% of supporters.
Vojislav Šešelj is the active leader of the party since its forming in 1991. Deputy president Tomislav Nikolić took over as fiili leader when Šešelj surrendered to the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia and supported the accession of Serbia to the European Union, which Šešelj and his faction continued to oppose. Nikolić and his faction resigned from the party in 2008 over this disagreement, and went on to launch the Serbian Progressive Party (SNS).
The party's core ideology is based on Serbian nationalism, and it subscribes to the idea of Greater Serbia which, according to Šešelj, is the varoluş nedeni of the party. The party also describes itself as anti-globalist, anti-masonic, anti-fascist and anti-communist. Instead, it aims to establish pan-Slavic "brotherly" ties with Russia, as well as ties with China, and to unite all Balkan Serbs into a single country. In 2008 it advocated the use of force to block the independence of Kosovo. The party also strongly opposes satanism, atheism, homosexuality, pornography, racism and all forms of subcultures.
The Radical Socialist Roots of ɻlack Lives Matter'
“Black Lives Matter” is both a movement and an organization, but underpinning both is a deep connection to radical Marxism and a desire to not just protect and improve black lives, but to destroy the foundations of free society and build on their remains a new collectivist vision.
On July 13th, 2013—the day neighborhood watch volunteer George Zimmerman was acquitted in the shooting death of Trayvon Martin in Florida—leftist activists Patrisse Cullors, Alicia Garcia, and Opal Tometi began using the Twitter hashtag #BlackLivesMatter to call attention to what they viewed as a miscarriage of justice and, once the hashtag went viral, founded the organization Black Lives Matter.
The following year, the organization saw an explosion in support following the officer-involved shooting death of Michael Brown in Ferguson, Missouri and officer-involved chokehold death of Eric Garner in New York City.
The group was at the forefront of demonstrations against police actions across the country and became a national rallying cry. The organization’s radical politics, though, have been largely ignored, even though its leaders haven’t been afraid to voice them.
Cullors in particular was open about her political ideology, calling herself “a trained Marxist” in an interview with Democracy Now!
"The first thing, I think, is that we actually do have an ideological frame," she said. "Myself and Alicia in particular are trained organizers. We are trained Marxists. We are super-versed on, sort of, ideological theories. And I think that what we really tried to do is build a movement that could be utilized by many, many black folk."
What exactly does it mean to be a "trained Marxist?" For years, Cullors was mentored by Eric Mann, a member of the 1960s radical groups Students for a Democratic Society and its more violent splinter group The Weather Underground.
In 1969, the U.S. Government declared the Weather Underground a domestic terror organization after it declared "a state of war against the United States" and started launching "Days of Rage" riots and bombing attacks against the U.S. Capitol in 1971, the Pentagon a year later, and the State Department building in 1975.
Fortunately, no one was ever killed in any of the Underground’s attacks, but three members died when one of their explosives accidentally detonated in their hideout in New York.
Cullors said in her memoir, “When They Call You a Terrorist: A Black Lives Matter Memoir,” that Mann taught her from an early age to use the organizing and protest tactics he honed during his time as a campus radical.
Using this teaching, her self-described “first political home” was the Labor/Community Strategy Center, whose organizing principles center “focus on Black and Latino communities with deep historical ties to the long history of anti-colonial, anti-imperialist, pro-communist resistance to the U.S. empire.”
According to its website, the group is openly Marxist, as it appreciates the work of “Black communists” within the U.S. Communist Party as well as “the Black Panther Party, the American Indian Movement, Young Lords, Brown Berets, and the great revolutionary rainbow experiments of the 1970s.”
Cullors’ Black Lives Matter co-founder, Opal Tometi, is similarly radical, as she has spent years championing the disastrous Socialist Revolution in Venzuela, writing of dictator Nicolas Maduro’s regime, “In these last 17 years, we have witnessed the Bolivarian Revolution champion participatory democracy and construct a fair, transparent election system recognized as among the best in the world.”
This embrace of socialism is evident in the mission statement of Black Lives Matter, which explicitly states “We are a collective of liberators who believe in an inclusive and spacious movement. We also believe that in order to win and bring as many people with us along the way, we must move beyond the narrow nationalism that is all too prevalent in Black communities.”
What does such “nationalism” encompass? Apparently the nuclear family, which Black Lives Matter aims to destroy.
“We disrupt the Western-prescribed nuclear family structure requirement by supporting each other as extended families and ‘villages’ that collectively care for one another, especially our children, to the degree that mothers, parents, and children are comfortable,” the group says in a section of its website entitled “What We Believe.”
Black Lives Matter does, however, have a very loosely organizational structure, as it leaves its operations to its 16 local chapters and partner organizations such as “Movement for Black Lives.”
Among its demands are an end to “all jails, prisons, and immigration detention,” an end to “pretrial detention and money bail,” reparations for slavery, and “progressive restructuring of tax codes at the local, state and federal levels to ensure a radical and sustainable redistribution of wealth.”
As radical as this stated platform is, it pales in comparison to the far-left beliefs of local Black Lives Matter leaders, who seem to have no qualms about using violence to achieve radical transformation of America.
Black Lives Matter New York leader Hawk Newsome openly said as much in an interview with FOX News anchor Martha McCallum.
"I watched you talking on a bunch of different interviews today and you said, burn it down," McCallum said. "You said it, burn it down, it’s time. So that makes me think that you want to burn it down."
"If this country doesn’t give us what we want then we will burn down the system and replace it, all right," Newsome answered. "And I could be speaking figuratively, I could be speaking literally. It’s a matter of interpretation. Like let’s be very real and observe the history of the 1960s. When black people were rioting we have their highest growth and wealth, in property ownership. Think about the last few weeks.
"Since you started protesting there have been eight cops fired across the country. Remember they were telling us that there was Due Process? That’s why the cop that choked Eric Gardner kept his job and kept receiving raises for five years. Anytime a cop hurt child or elders, there was always a call for Due Process. But the moment people start destroying property, now cops can be fired automatically.
"What is this country rewarding? What behavior is it listening to? Obviously not marching. When people get aggressive and they escalate their protests, cops get fired, now, you have police officers and Republican politicians talking about police reform. I don’t condone nor do I condemn rioting but I’m just telling what I observed."
In other words, riots work which is why Newsome won’t condemn them. Violence in the name of a just cause is justified and righteous. This, of course, is the exact same rationale the Weather Underground used 50 years ago: America won’t listen to protests, but it will listen to riots and violence.
Ve o sahip. For more than a month, activists who support Black Lives Matter have burned buildings to the ground, viciously beaten people who oppose them, and torn down statues of supposed oppressors like Abraham Lincoln and George Washington.
Do those seem like the actions of a movement that simply wants to improve black lives? Or do they seem like the actions of a collection of groups that want to burn America to the ground and build a communist utopia on its ashes.
Black Lives Matter DC, for instance, openly calls for “creating the conditions for Black Liberation through the abolition of systems and institutions of white supremacy, capitalism, patriarchy and colonialism.”
Black Lives Matter Chicago says it works “to end state violence and criminalization of Black communities by deconstructing white supremacist, capitalist, patriarchy.”
Black Lives Matter Detroit is even more explicit in its desire to rip apart the fabric of American society, saying:
As the Movement for Black Lives puts it, these groups "seek not reform but transformation" by creating "a fundamentally different world" resulting from "a complete transformation of the current systems."
This radical call and its attending recognition that such change can only occur through violence has in turn radicalized Black Lives Matter adherents to adopt increasingly hateful and vitriolic rhetoric. In New York, chants of “Pigs in a Blanket, fry em like bacon” and “What do we want? Dead cops. When do we want it? Now” have been realized by ambush attacks on police officers for years.
In 2017, an ex-convict who often ranted about police officers killing people and getting away with it shot and killed officer Miosotis Familia.
Three years earlier, a gunman posted online that he wanted to "put wings on pigs" in retaliation for the death of Eric Garner and drove from Maryland to ambush and kill New York Police officers Wenjian Liu and Rafael Ramos.
In Dallas, a gunman opened fire on police officers working at a protest of the officer-involved killings of black men in Minnesota and Louisiana. He killed five officers and injured nine others as well as two civilians before police killed him with a robot-delivered bomb. Before negotiations with the killer failed, he told investigators that he wanted to kill as many white police officers as he could.
Black Lives Matter of course disavowed this violence, but it tragically echoes the domestic terror campaigns of the Weather Underground movement that radicalized followers to the point where a handful believed that violence in the name of social upheaval was the only way America would ever listen and change.
Across the country today, calls for change under the Black Lives Matter slogan are often ignorant to the Black Lives Matter organization’s commitment to such radicalism.
The organization is rooted in Marxism and dedicated not just to a reform of policing and the betterment of black lives, but a fundamental belief that America as constructed is a fundamentally racist, colonialist, awful nation that must be taken down and rebuilt in its own radical image.
Radicalism inevitably begets violence, and in their tacit (and sometimes open) approval of violence in the name of righteous change, Black Lives Matter leaders not only contradict the message that nearly all of America supports, they prevent that message from being heard and the change they seek from being enacted.
While much of America agrees on the need for police reform and the affirmation that people of all races matter and deserve equality, rioting, violence and the destruction of American history and culture in the name of destroying America itself are radical means to radical ends that, sadly, many Black Lives Matter supporters don’t even know that they’re supporting.List of site sources >>>