Farzana Sedillo Sedillo itibaren Sukahurip, Cisaga, Ciamis Regency, West Java, Endonezya
İlk iki sayfa gözlerimi kaçırdı ... Lute'nin sevgili karısı Bobbi, 2001 yılında kanserden öldüğünde parçayı okuduğumda neler olduğunu hayal edebilirsiniz. Onu yere koymak, ağlamak, burnunu çekmek, burnumu üflemek zorunda kaldım , biraz daha okumak, ağlamak, işlemi tekrarlamak, vb. için kitabı alın. Bu kitap Lute'nin basketbol hakkındaki yorumundan / biyografisinden daha fazlasıdır: basketbol ve Bobbi hakkında bir duygusal roller-coaster yolculuğuna sarılmış bir aşk hikayesidir. Bu herhangi bir Arizona Üniversitesi hayranı için OKUMA GEREKMEKTEDİR ve herhangi bir basketbol sevgilisi veya Lute Olson'ın şaşırtıcı hayatına ilgi / ilgi duyan herkes için çok ilginçtir. İki saat boyunca bir kitapçıdan U'da sırada durdum ve babam, büyükbabam, kendim ve bir arkadaşım için Lute kitap imzasında kopyalar aldım. İmzalı bir kopya için beklemeye değer. Ayrıca, bu kitap için işlemin büyük bir kısmı Bobbie Olson'un kanser araştırma fonuna gidiyor. Tanıdığınız herkes için bir tane alın!
Chicago sergisi, mimarları, inşa süreci ve ilgili gerçekler hakkında birçok büyük bilgi. Ancak, Larson'un ayrıntılarda kaybolduğunu ve her bir bilgiyi kaydetme arzusunda hikayenin anlatı parçasını yanlış yerleştirdiğini düşünüyorum. Sonunda bitmesini diliyordum. Ayrıca, dramatize edilmiş cinayet sahnelerinin böyle bir hayranı değil. Bir nevi gereksiz. Bir itirafın parçası olsaydı, elbette, mantıklı, ama aksi takdirde onları dışarıda bırakıp gerçeklere yapışardım.
Melissa Broder's logic leaps unpredictably and yet seems perfectly intuitive. Same might be said of her bizarre syntax, which somehow sounds right. I love the way she forces pop references to submit to her poetics, dominatrix-like. Seriously, this is one of those books I can't find anything wrong with. I'm glad to have it on my shelf. And just when I was starting to lose faith in my generation's vision for poetry. If anyone knows of other poets doing this kind of work, especially female poets, please let me know. Still it would seem, reading this, Broder herself is all we need to have a movement on our hands.
I wanted to stop reading this book. But I pushed on, knowing that it would end up saying something..it didnt