Emilia Pardo Bazan Ve Benito Pérez Galdós 19. yüzyılın seksenli yıllarında tanıştılar. İlişki samimi olmaktan tutkulu hale geldi ve başlangıçtaki hayranlık ve dostluk zamanla aşka dönüştü ve bunun temel olarak iki yazar arasındaki yazışmalar sayesinde farkındayız. Aksine, Emilia Pardo Bazán’ın 1883 ile 1915 yılları arasında Galdós’a gönderdiği -neredeyse yüze yakın- mektuplara; Kanaryalı romancının Galiçyalı yazara hitap ettiği romanlar kaybolmuştur.
Bu yazışmanın on yıl önce yayınlanması (‘Miquiño mio. Cartas a Galdós’, Turner tarafından düzenlendi), yapımcı Salvador Collado’nun bu aşk hikayesini tiyatroya taşımak istemesine yol açtı. Daha sonra oyun yazarına döndü Alfonso ZurroMektup materyalini kendisinin “teatral kurgu” olarak adlandırdığı şeye dönüştürme zorluğuyla karşı karşıya kalan.
Zurro “Biz anılarız” diyor. Zamanın değiştirdiği, iyisiyle kötüsüyle çarpıttığı anılar… Elimizde sadece edebiyat kaldı. Benito Pérez Galdós ve Emilia Pardo Bazán bugün neredeler? “Bu maceraya bu soruyla başladık.”
‘Galdós enamored’in prömiyeri birkaç yıl önce Kanarya Adaları’nda yapıldı (çeşitli koşullar nedeniyle, ‘Ulusal Bölümler’in yazarının yüzüncü yılı olan 2020 olarak planlanan tarih ertelendi) ve şimdi sorumlular montajı gözden geçirdi ve bir ‘teatral yeni okuma’ gerçekleştirdi; María José Goyanes ve Emilio Gutiérrez Caba Üçüncü bir karakter, yani törenlerin anlatıcı ya da hanımı eklenir. Marta Gutiérrez-Abad (aynı zamanda meclisin müdür yardımcısı). Harflerin okunması, gösterinin yaratılışının anlatımıyla birlikte performansa serpiştirilmiştir.
Tiyatro oyuncusu olarak kariyerine 1968’de María José Goyanes’le birlikte ‘Çok, çok, çok mutlu bir evlilik’ oyunuyla başladığını hatırlatan Emilio Gutiérrez Caba, “Gözlerinizi kapatıp hayal kuracağınız bir yapım” diyor. ve büyük ihtimalle aynı oyuncuyla birlikte bu performansla sahne kariyerini sonlandıracak. Usta oyuncu, özel tiyatronun durumunu kınamak için bundan yararlanıyor, «neredeyse sonuna geldik“, bu “gri, kafa karıştırıcı, istikrarsız ve üzücü” ülkede.