Üç yaşındaki çocuklar büyük atletik popoları tekmeliyor. Peki bir çocuk eğitim ve rekabetin baskısıyla nasıl baş edebilir?
ABD'den sekiz yaşındaki Ashima Shiraishi, Hueco Tanklarında Power of Silence (V10) gibi bazı zorlu kaya problemlerini tırmanıyor. Central Park'ta tırmanmaya başladı ve Gençlik Bouldering Şampiyonasını kazandı.
Bir de sekiz yaşındaki İtalyan Tito Traversa V10-V11 kayaları gönderiyor.
Her şey tırmanış değil: Iowa'da, bazılarının "yeni Shaun White" olarak adlandırdığı, Wesley Muresan adında üç yaşındaki bir çocuk var. Zaten zıplıyor ve yarı boruları devralıyor.
Bu çocuklar kesinlikle yıldız sporcular olacaklar ve zaten binlerce hayranları var, peki hayatları sıradan okul çocuklarınınkiyle karşılaştırıldığında nasıl?
Üç yaşında, çoğu çocuk hala okumayı ve başkalarıyla etkileşim kurmayı öğrenmekle meşgul. Bu yaştaki biri profesyonel bir snowboardcu olmaya nasıl karar verir?
Çocukları spora katılmaya teşvik etmek harika. Obeziteden kaçınırken daha sağlıklı yaşam tarzlarına sahip olmayı öğrenecekler ve doğal olarak daha mutlu olacaklar. Sporla uğraşan çocuklar da daha özgüvenlidirler ve daha iyi bir takım ruhu duygusu, hayatta değerli olan beceriler geliştirirler.
Öte yandan, üç yaşındaki bir çocuğu triatlon yapmaya itmek, çocuk yandığında sağlıklı bir yaşam tarzının tam tersi bir etki yaratabilir. En başarılı sporcular, sadece onun saf zevki için tercih ettikleri sporu sürdürmeye teşvik edilen sporculardır.
Son zamanlarda, USC Trojans futbol takımının baş antrenörü Lane Kiffin, 2015'te Truva atları için oynadığı 13 yaşındaki David Sills'e burs teklif etti.
Bunun tersi, çocuğun bundan beş yıl sonra üniversite kariyeri için endişelenmesine gerek kalmamasıdır. Olumsuz yanı, önümüzdeki beş yılı çok fazla baskı altında geçirmek zorunda olması ve muhtemelen normal bir genç gibi yaşamaması, hatta belki de onu akranlarından uzaklaştıracak bir yetki duygusu hissetmesidir.
Bir unvana ulaşma baskısı zor. Çocuk iyi performans göstermeli ve ekip üyelerinin beklentilerini karşılamalıdır. Yazmanız gereken testler ve bitirmeniz gereken ödevleriniz olduğunda başa çıkmanız gereken çok fazla stres var, bir takımın kaybetmesine neden olursanız "popülerliği kaybetme" riskini boş verin.
Çocukların kimsenin mükemmel olmadığının ve kayıpların kaçınılmaz olduğunun farkında olmaları gerekir. Ayrıca yenilgiyle nasıl başa çıkacaklarını ve iyi bir spor olmayı öğrenmeleri gerekir, ancak tüm bunlar yavaş yavaş yapılır.
Çocuk sporcuların üç yaşından itibaren başlamalarına rağmen, Amerikan Pediatri Akademisi aslında çocukların en az altı yaşına kadar rekabetçi sporlara hazır olmadıklarını öne sürüyor. Bunun nedeni kemiklerinin henüz tam olarak gelişmemiş olması ve büyük olasılıkla duygusal olarak hazır olmamasıdır.
Bir çocuğu aktif hale getirmenin en iyi yolu, onun doğal tutkular aramasına izin vermektir. Mesela Wesley Muresan, White'ın müthiş bir snowboardcu olma örneğinden öğrenmiş ve bu nedenle kendi keyfi için tutkuyu benimsemiştir. Gelecekteki profesyonel bir atlet olarak potansiyelini en üst düzeye çıkarmak için şu anda rekabet etmesi gerekmiyor.
İtiraf etmeliyim ki, oldukça tatlı.
Ne düşünüyorsun? Çocukları profesyonel olmak için eğitmek mi yoksa çocukluğun eğlencesini mi emiyoruz?