Önceki makalelerde, nükleer kuvvetlerin en zayıf bileşeni olan stratejik havacılık, stratejik füze kuvvetlerini dikkatleriyle onurlandırdı ve ancak şimdi önümüzde Kıyamet'in gerçek yaratıcıları var, bunlar elbette ki tüm dünyayı yok edebilir.
Stratejik füze denizaltıları.
Belki de bu gerçekten yıkımın özü ve kendini yok etmeyi amaçlayan insan teknik düşüncesinin bir başyapıtıdır.
Denizaltı füze gemileri neden üçlü kaidenin ilk basamağını vurdu? Basit. Denizaltının ana koz kartı gizlilik ve buna bağlı dokunulmazlıktır. Modern bir nükleer denizaltı birkaç pozisyonda savunmasızdır: üssün girişinde, çıkışında ve demirleme sırasında. Her şey. Geri kalan zamanlarda, sakince 300 metre derinlikte olan tekne tamamen sakin hissedebilir.
Evet, kendilerine askeri teçhizat sağlayan ülkelerdeki mühendisler, denizaltıları tespit etme araçlarını geliştirmek için sürekli olarak beyinlerini tüketiyorlar. Ve diğer mühendisler, tekneleri daha sessiz ve daha görünmez hale getirmek için çalışıyor.
Ve bu yarışmada denizaltı tasarımcıları kazanıyor. Amerikan AUG siparişlerinin ortasında ortaya çıkan tatsız sayıda Sovyet denizaltısından, İsveç dizel-elektrik denizaltılarının manevraları sırasında Amerikan uçak gemisinin "batmasına" kadar bunun pek çok örneği var. Bu arada, teknenin saldırısı beklendiği ve tekne arandığı için manevralar özü gösterdi.
Boreyev'lerin, Haliç Körfezi'ne girerken görüldüklerinde, dünyanın yarısında üretim tesisinden Uzak Doğu'ya destansı yolculuğu - bu da iyi bir gösterge.
Ve şimdi beklenmedik bir dönüş.
Stratejik bombardıman uçaklarıyla ilgili ikinci makalede (sondaki bağlantı), Kuzey Amerika'yı dünyadan ayıran okyanusların uçakların önünde büyük bir engel olmasından şikayet ettim, çünkü uçak gemileri olarak adlandırılan uçaklarla birlikte yüzen kutular, okyanuslara yerleştirilmelidir. Ve stratejistlerin çalışmalarını hiç bozmasa bile çok karmaşık hale getirir.
Ama bizim durumumuzda okyanuslar Amerika Birleşik Devletleri'nin laneti. Eyaletlerin deniz sınırı çirkin büyük ve tam olarak okyanus kıyılarından oluşuyor. Sessizlik, Atlantik ve Kuzey Kutbu ve genel olarak korku ve üzüntü.
Ve Rus denizaltılarının nereden gelebileceği, kalbin zayıflığı için bir soru değil. Devletlerin, teknelerimizin sularının yakınında her görünümüne (neredeyse İsveçliler gibi) bu kadar gergin tepki vermesi boşuna değildir.
Nitekim, denizaltının uluslararası sulardaki işlerini karıştırması gerçeğinde yasa dışı ve doğal olmayan hiçbir şey yoktur. Olumsuz olan nokta, bulunduğu noktaya ne zaman ve nereden geldiğidir. Ve ne yaptığını tespit etmesi gerekenler. Yani Amerikalılar çıldırıyor. Üstelik oldukça makul.
Haritaya bakıyoruz. Ülke, nasıl göründüğü önemli değil, küçük. 4x2 bin kilometre. Eh, kuzeyden Kanada tarafından kaplıdır. 2 bin kilometre daha. Bulav için - hiçbir şey hakkında. 9 bin km'den fazla menzil, haritaya basitçe noktalar koymanıza izin verir.
Ancak uzak mesafelerden roket fırlatmak, düşmanı Dünya'nın yüzünden yok etmenin en iyi yolu değildir. Bunun olmasını önlemek için elinden geleni yapacaktır. Fırlatmaları takip edin, füze savunmanızı ve hava savunmanızı kullanın vb.
Bu, tekne kıyıya ne kadar yaklaşırsa, Amerikan ordusunun doğru tepki verme şansının o kadar az olacağı anlamına geliyor.
San Diego'da denizciler, Kaliforniya'da, üssün bin kilometre uzağında, okyanusun ortasındaysa, Borei'nin zengin olduğu her şeye ihanet edeceğini san Diego'da nasıl hissetmeli? Genel olarak, bugün Amerikalılar böyle bir olasılık konusunda çok olumsuzlar ve haklı olarak da öyle.
Mesele şu ki, “tabandan bin kilometre uzakta” belirli bir nokta değil. Bu, okyanus yüzeyinin ağır bir parçası. Çok zehirli bir iğnenin pusuda olduğu bir samanlık. Ve bu iğnenin hala bulunması gerekiyor.
Borea ICBM'leri elbette çok ciddi, ancak daha tatsız bir durum olamayacağını kim söyledi?
Ve yapabilir. Aynı noktadan (ve başka bir noktadan da mümkündür), tamamen aynı su altı konumundan, torpido tüpleri aracılığıyla "Ash-M", bir salvoda 10 "Kalibre" bırakabilir. Ve en fazla dört voleybol olabilir. Evet, bir seyir füzesinin bir savaş başlığı vardır, ancak çok nükleer de olabilir. Ve uçuş menzili de düzendir.
"Kalibre" - çok doğru silâh... Tüm füze savunma / hava savunma sistemlerini toza (radyoaktif) parçalayabilir ve ardından Borea'dan R-30'u kullanarak Apocalypse senaryosunu metodik olarak oynayabilirler.
Kesinlikle aynısı, Kuzey Kutbundan Kuzey üslerinden Norveç Denizi'ne geçilerek düzenlenebilir. filo.
Genel olarak, üç seçenek var ve hepsi pek hoş değil. En tatsız olanı, insanlarımızın kendilerini evlerinde hissettiği Arktik Okyanusu'ndan "merhaba" dır. Bu, elbette, "Kalibratörler" olmadan, ancak daha sonra tam bir cezasızlık ile, çünkü ABD, bir denizaltı füze gemisinin hayatını zorlaştırabilecek gemilere eşlik etme ve onlara eşlik etme yeteneğine sahip buz kırıcılara sahip değil. Evet, ABD Sahil Güvenlik'te iki tane buz kırıcı var, ama anlıyorsunuz ki, durum pek düzelmiyor. Buz kırıcılar dizel elektriklidir ve oldukça eskidir.
Tüm söylenenler ışığında, yeterli sayıda Boreyev ve Dişbudak ağacı yapılması planları oldukça iyimser görünüyor. Amerika Birleşik Devletleri'nin, elbette hedeflerine bir saldırıyı önlemek için mümkün olan her şeyi yapacak oldukça iyi füze savunma ve hava savunma sistemlerine sahip olduğu gerçeğini göz önünde bulundurarak bile.
"Nükleer caydırıcılık", her şeyden önce, düşmana yok edileceğini açıkça gösteren bir güç gösterisidir. Gösteri kendinden emin ve açık sözlü olmalıdır. Geçit törenlerinde gösterilmez. Pratiğin gösterdiği gibi geçit törenleri artık pek inandırıcı değil.
Ancak, başka bir ülkenin ekonomik bölgesinin sınırından çok uzak olmayan ve aynı derecede sakin bir şekilde bilinmeyen bir yönde derinlikte bırakılan nükleer denizaltı - bu çok önemli.
Ancak, Amerikalılara ve haritaya geri dönelim.
Aslında ülkemize yaklaşmak Amerika'ya yakınlaşmaktan çok daha zor. Baltık, nükleer denizaltılar için bir yer değil. Baltık'ı bir kerede geçiyoruz.
Karadeniz kesinlikle aynı hizadadır, ayrıca Karadeniz Filosunun kuvvetleri tarafından Boğaz'ın engellenmesi oldukça sakin ve rahat olabilir. Ve Akdeniz'den roket atmak zaten tamamen farklı bir hizalama. 2,5-3 bin kilometre, hazırlık için fazla zaman yok ama var. Yani, her şey oldukça rahat. Ve Rusya'nın Akdeniz'de denizaltı karşıtı gemilerle üssüne sahip olması gerektiği konusundaki argümanlara ekliyor.
Hint Okyanusu'nun su alanını hiç düşünmüyoruz, çünkü 6 bin kilometreden. Ama güvenli, orada değiliz.
Kuzeyinde. Burada her şey yolunda görünüyor, Norveç veya Barents Denizi'nden 2,5 bin kilometrelik rahat bir fırlatma mesafesine yaklaşabilirsiniz. Ama kuzey de buz, bunlar dediğim gibi, bu bölgede iyi giden Rusya'nın Kuzey Filosu ile ilgili problemler ve içtenlikle daha da iyi hissetmesini umuyorum.
Genel olarak, Amerikalı denizciler Kuzeyimizin buzullarını çok sık ziyaret etmediler. Bu, savaş görevlerini gerçekleştirmek için gerçekten en uygun alan değil. Başlangıçta, ABD Donanması Pasifik ve Atlantik olmak üzere iki gruba ayrıldı. Bu alanlarda faaliyet gösterebilecek bir kuzey grubu yoktur.
Hâlâ Pasifik Okyanusu'na sahibiz, uçsuz bucaksız genişlikleri, birkaç düzine gibi değil, yüzlerce denizaltının içinde kaybolmasına izin veriyor. Düşmanın topraklarına böyle bir rota ile yaklaşmak, tekneyi fark etmenin gerçekçi olmayacağı, çünkü hiçbir devlet bu tür boşlukları engelleyemez. Şimdilik en azından.
Amerikalı denizaltılar için tüm sorun, bundan kesinlikle hiçbir kar elde edemeyecek olmalarıdır. Bunun nedeni hazırlıkları değil, ülkemizin uzunluğu. Üçüncü Dünya Savaşı'nın herhangi bir senaryosunda Sibirya ve Uzak Doğu'da füze fırlatmanın bir anlamı yok ve Rusya'nın Avrupa kısmında ise 7,5 bin kilometreden başlayan mesafeler zaten var.
Ve bu tamamen rahat değil. Bu, Trident-2 ICBM'nin tam dolu savaş başlığı ile eyleminin sınırındadır. Evet, savaş başlıklarının sayısı azalırsa, füzenin menzili 11 km'ye çıkar, ki bu bir şekilde ciddi bile değildir. Daha rahat bir alandan çekim yapmak daha kolay.
Füzelerin kendileri hakkında.
O kadar çok karşılaştırıldılar ki, yeni bir tane eklemek gerçekçi değil.
Amerikalılar için eski Üç Dişli Mızrak, ikinci yinelemesinde önemli bir rol oynuyor.
Bugün, START-3 anlaşması yürürlükte iken, Trident'e 4 birimden fazlası kurulamaz. Toplamda roket, 8 kt kapasiteli 88 W475 bloğu veya 12-14 W76 bloğu (100 kt) barındırabilir. Ağırlığı 2 800 kg atın.
Rus füzeleri.
R-29RMU2 Sineva, Trident ile aynı ağırlığı, aynı 2 kg'ı atabilir. 800 blok 4 kt veya 500 blok 10 kt. Biraz, ama Amerikan roketinden daha düşük.
R-30 Bulava açıkçası daha zayıf. Atış ağırlığı sadece 1 kg'dır, bu nedenle roket her biri 150 kt'lık 6 blok taşıyabilir.
Güvenilirlik açısından, Trident iyidir. 156 lansmanından 151'i başarılı oldu. Bu, önemli bir göstergeden daha fazlasıdır.
Trident-2'nin en önemli avantajı ise doğruluğu. Amerikalılar gerektiğinde sır tutmayı biliyorlar, bu nedenle Üç Dişli Mızrak için CEP'teki veriler çok kaçamak ve 90 ila 500 m arasında bir yayılıma sahip.
KVO "Sineva" yakınında 250 m, "Bulava" yakınında 120-350 m Bir Amerikalıdan daha kötü değil.
Genel olarak, Rus SLBM'leri Amerikan SLBM'lerinden daha düşükse, bu çok önemsizdir. Bir şeyde üstünlerse (bilgi eksikliğinden dolayı yargılamak zordur), o zaman o da çok güçlü değildir. İşte parite, ancak Amerikan teknelerinin baş ve omuzlarının üzerinde yeni tekneler inşa ederek kazanılabilir.
Ohio, gelişim açısından genç bir denizaltı değil, çok başarılı bir denizaltı. Teknelerin 1981'den günümüze hizmet vermesini sağlayan büyük modernizasyon potansiyelidir.
Ve asıl soru, onların yerini neyin alacağıdır. Columbia'nın çok umut verici bir proje olduğuna dair görüşler var. Doğru ve çok pahalı. Ancak, güvenlik söz konusu olduğunda bugün ucuz olan nedir?
Bu arada "Ohio", "Borey" ve "Ash"in tek rakibi, iki kılıkta, SSBN ve SSGN olarak var.
Ohio strateji uzmanının Tomahawks ile SSGN'ye yaptığı değişikliklere özellikle odaklanmadım, çünkü eski güzel Block III Ax'in Calibre'nin rakibi olmadığı görüşündeyim. Hedefe ulaşması çok kötü. Takipçisi Blok IV, elektronik harp desteğiyle S-400 tipi ciddi komplekslerden oluşan kademeli savunmanın üstesinden gelmeye çalışırken nasıl davranıyor ...
Büyük olasılıkla öncekiler kadar üzücü.
Özetle, şu sonucu çıkarmak istiyorum: Ülkelerin coğrafi konumu öyle ki stratejik füze gemilerimiz ABD'deki hedefler üzerinde çalışırken açık bir avantaja sahip. Amerikalılar için asıl sorun, "boş nokta" fırlatma mesafesine yaklaşmalarının zor olacağıdır.
Bu, Rusya için ikinci bir avantaj sağlıyor. Amerikan Trident-2 füzesinin Bulava ve Sineva'dan daha güçlü görünmesine rağmen, tüm avantajları ortadan kaldıran bir şey var. Rus füzelerinin "özelliği", özellikle küçük (balistik füzeler için) fırlatma mesafelerinde büyük bir avantaj sağlayan düz uçuş yoludur. Her halükarda füzelerimizi vurmak daha zor olacak.
Numara. Burada elbette Amerikalıların çifte avantajı var. Kendinizi ancak niceliğin her zaman nitelik olmadığı gerçeğiyle teselli edebilirsiniz. Ve tam olarak kaliteye göre alın.
Amerikan denizaltılarının işini olabildiğince zorlaştırmak için sadece birkaç hareket yapmamız gerekiyor.
1. Akdeniz'deki denizaltı karşıtı ve keşif gemilerinin üssü. Özellikle orada bir üs olduğu için Suriye yapacak.
2. Hint Okyanusu'ndaki denizaltı karşıtı gemilerin ve denizaltıların üssü. Cam Ranh oldukça, özellikle de Vietnam hiç aldırmıyor.
3. Yeterli sayıda denizaltısavar gemi, uçak ve helikopter.
4. Her iki filoda (Kuzey Filosu ve Pasifik Filosu) en az 20-25 adetlik "Borey" tipi SSBN'ler.
5. Aynı miktarlarda SSGN tipi "Kül".
Evet, bunun için SUMS gerekli olacaktır. Ama onları nereden alacağımız var. Kaydedilecek yer var. Örneğin, sözde PAK DA projesi üzerindeki tüm çalışmaları durdurmak için. tavizsiz. Uçak gemilerinin yaratılması için bir buçuk trilyon ruble almayı hayal eden USC'yi şımartmayı bırakın. tavizsiz. Ve böylece, bizim ülkemizde para, Birleşik Devletler'dekinden daha kötü olmayan bir şekilde çöpe atılıyor. Ama bunun hakkında ayrı ayrı konuşacağız.
Aslında, Üçüncü Dünya Savaşı'nın başlangıcına kesinlikle hazır değiliz. Hâlâ Sovyet uçaklarını ve Sovyet gemilerini ve denizaltılarını uçuruyoruz. Ve SSCB'nin çöküşünden bu yana neredeyse 0 yıl geçti. Sadece, törensel değil, gerçek güvenlik için gerekli olan miktarlarda kendimizinkini inşa etmeye başlamamızın zamanı geldi.
Ve burada güçlü bir denizaltı filosu (Sovyetler Birliği'nin sahip olduğu gibi) dünyada parite ve nükleer dengenin kurulmasında çok önemli bir rol oynayabilir.