Başlangıçtan itibaren
Zaman ne kadar çabuk uçar ve ne kadar çabuk unuturlar? On yıl önce Washington’a, Pat Buchanan’ı aklımda olan bir teklifle görmek için uçtum. Scott McConnell benimleydi ve Pat'a sunduğumuz anlaşma, tek amacı, eski muhafazakarlığı hareketin korsanlarından, yani neo-eksilerden, şimdiki zamanki gibi yüksek hızlarda ve İago'lardan almak olan yeni bir dergiydi. W'nin kulağına fahişe etmek gibi, kötülüğü sona erdirmek gibi.
Pat hemen kabul etti. “Ama para nereden geliyor?” Yutkundum ve göğsüme işaret ettim. “Bu harika,” dedi Pat, “Ne zaman başlıyoruz?” Bu kadar basitti. Pat, biraz hayal kırıklığına uğrayan kuru bir ev işletiyor, ama o akşam Café Milano'da çok sarhoş oldum. Bir yat sahibi olmanın, 100 dolar faturaları yıkan bir duşun altında oturmak gibi olduğunu söylüyorlar. Politik bir dergiyi finanse etmek daha az eğlencelidir. Sert bir D.C. otel odasında oturmak gibi titreyen bir yangına 1000 dolar fatura atmak gibi bir şey. Ama umursamadı. Bu, hayranı vuranın ne olduğunu bilmeden altı yıl önceydi ve neoconlar en üst sıradan ilerliyordu, İsrail’in çıkarlarını Amerika’nınkilerle birleştirdi, Sam Amca’nın Saddam’ın kitle imha silahlarına karşı savaşmasını ve Amerikan’a tezahürat etmesini istedi. “Hayırsever küresel hegemonya.”
O zamanki neokontlar - şimdi olduğu gibi - onlar için çok iyi giden bir şey vardı: Amerikan halkının kolayca unutabildiği bir yetenek. 2002'de onların toparlanma çığlıkları, onlarca yıldır vaaz verdikleri şeydi, savaşların uygulayıcıların neden olduğu ve sevilmeyen şeyleri yapan ve diktatörlere karşı duran W gibi sert çocuklardı. Medya, bir rock yıldızının otel odasının içinde izin verilen gruplara benziyordu. Uymaya ve soymaya hazır.
Zaman, hafızayı körükler ve Sam Amca'nın dış politikasında şimdiye kadarki en büyük felakete yol açan o günlerin, haftaların ve ayların savaş ateşini uyandırmayı zorlaştırır. Zemin her zamanki şüpheliler, Podhoretzes, Kristols, Feiths, Perles ve bu dünyanın Wolfowitz'leri tarafından hazırlanmıştı. Savaşa karşı çıkan bizler, yalnızca Moskova’nın temizliğini andıran bir iklimde vatansever değil, aynı zamanda Yahudi karşıtları, Amerika Ateşçileri ve ırkçı pislikler olarak da görüldü. William F. Buckley ile ortak bir arkadaşın cenazesine katılırken, Bill ve ben onun yanında otururken Norman Podhoretz'in nöbet geçireceğini fark ettim. “Seninle bir ilgin yok Bill,” diye fısıldadım. (Buckley, üç yıl sonra teknemde otururken bana şu anda bildiğini bildiğini, savaşı asla desteklemeyeceğini söyledi. Onu teklif edip etmeyeceğimi sordum ve “lütfen yapın” dedi.)
Bir başlangıç için Amerikan Muhafazakar yarasa kapalı düz oldukça iyi yaptı. Buchanan'ın sadık okuyucuları, birkaç sayıdan sonra bize on bine yakın satış yaptı. Yayınlanmadan hemen önce, D.C'deki Ulusal Basın Kulübü'nde bir basın toplantısı düzenledik. Gözümüzü sözde basının düşmanlığına yöneltti. Karşılaştığım soruların çoğu, 25 yıl önceki uyuşturucumla ve Suudilerin magları finanse edip etmedikleriyle ilgili idi. Cüce Bill Kristol bana karşı kişisel saldırılar yaparak yolu hazırlamıştı, ancak onu her zaman gülümseyen bir kobra ve bir Likud propagandacısı olarak çağırdım. Suudi sorgusu sadece kötü niyetli idi. Suudileri Likudistler ile eşit derecede nefret ediyorum, ancak D.C. gazetecilerinin ev ödevlerini yapmak için güçlü kişilere ulaşmaya çalışmakla meşgul oldukları sanırım.
İlk kapak hikayemiz Eric Margolis tarafından yazıldı ve şöyle devam etti: “Irak sarpı. Zafer Amerikan Yenilgisini Nasıl Heceleyebilir? ”Şimdi sadece bunu düşünün. Tom Fleming içeride kronikler bir yandan, Saddam’ın konuşacak silahı olmadığını söyleyen tek muhafazakâr bizdik, aynı zamanda askeri zaferin yenilgiyi heceleyeceği konusunda açıkça belirttik. On yıl sonra tek yapmamız gereken, Q'dan N'ye, Irak'tan İran'a bir mektup değiştirmek. Aynı sümüksü tipler yine savaş davullarını atıyor.
Neoconslar, yalnızca Irak felaketi W kadar kalın insanlara bile belirginleştiğinde ölmüştü, ama onlar gribi böcekler gibi dirençli bir demet ve intikam ile geri döndü. Şimdi Esad ve bizi havaya uçurmak üzere olan ayatollahlar, bu yüzden Suudiler ve Katariler tarafından finanse edilen ve bir gün yakında Amerikalıları öldürecekleri yerlere gelecek olan Suriyelilere yardım ediyoruz. Çok para harcadım TACve kendim söylesem de, buna gerçekten değdi. Beşinci köşe yazarlarının kim olduğunu her zaman biliyorduk. Gelecekte bir gün, tarih yazıldığında, sadece bizden daha fazlasını öğrenmeye başlayacağız. Mutlu onuncu yıldönümü!