1885-1908 yılları arasında Belçika Kralı Leopold II Kongo’yu istila etti. Fildişi ve kauçuk yetiştiren bölge halkını köleleştirip inşaları para makinasına çevirdi. Belçika kralının insanları çalışmaya zorlayacak sert politikalar kullanması kısa zamanda 10 milyon Kongolu’nun ölümüne neden oldu. Kongo resmen uyanamayacağı bir kabusta sıkışıp kaldı. Umarız bir daha hiçbir halk böyle zulüm görmez.
Kongo Haritalanırken 32 Kasaba Tamamen Yok Edildi
Kral Leopold II, İngiliz keşifçi Henry Morton Stanley’i kendisinin Kongo’da yeni bir devlet kurmasına yardımcı olması için kiraladı. Stanley, zaten Kongo Nehrinin çoğunu araştırmış ve haritalıyordu. Orada yaşayan insanlar hakkında bir tecrübeye sahipti.
Stanley kötü birisi değildi ve keşfetmek dışında başka hiçbir niyeti olmadan gelmişti. Yine de adamları ve Kongo yerlileri çok farklı kültürlere sahiplerdi. Birbirlerini anlamıyorlardı. Bu yanlış anlamalar zamanla şiddetlendi.
Sonra bir zaman yedi kabile bir araya geldi ve Stanley ile yüzleşti. Onu günlüğüne bir şeyler yazarken görmüşlerdi. Bu onlar için kesinlikle bir büyü biçimiydi. Ya defterini yakarız ya da adamlarını öldürürüz dediler.
Stanley geri adım atmadı. Kongo halkına ateş açmaya başladı. Gezi sona erene kadar kasabalarının 32’sini yaktı. Adamları ise daha acımasızdı. En küçük fırsatlarda bile Afrikalı kadınlara tecavüz edip erkekleri öldürmüşlerdi.
Kongo olayları bu şekilde başladı. Bölgeyi keşif için gidilen yerde halk köleleştirilmeye, zulüme ve karanlığa maruz bırakıldı.
Tüm Halk Köleleştirildi
Kral Leopold, Kongo’yu kontrol etme hakkına sahip olduğunda, kar elde etmek için ülkenin kanını kurutmaya başlamıştı. Stanley, fildişi tapınaklarını bildirmişti ve ülkede hali hazırda kauçuk bulmuştu. Kral ülkenin üçte ikisini kendi özel arazisine dönüştürdü ve insanları kendisi için çalışmaya zorladı.
İlk başta bu insanlara bir kilo kauçuk başına bir penny verildi, ancak Leopold bir süre sonra ödeme yapmayı durdurdu. Bunun yerine kauçuk toplamanın, topraklarda yaşayan herkesin ödemesi gereken bir vergi olduğunu söyledi. Bu insanların arazilerinin satıldığı konusunda hiçbir fikri yoktu, şimdi ise üzerinde yaşamak için emek istiyorlardı.
Kendilerine yaşamak için kauçuk kotası konulan halk, ayda en az 20 gün çalışmasını gerektirecek kotalara mecbur bırakıldı. Bu çalışma için para alamıyorlardı. Kotasını doldurduktan sonra beslenmek için para kazanması gerekiyordu ve yine çalışıyordu.
Kotasını Dolduramayan Öldürülüyor Ya Da Sakat Bırakılıyordu
1890’larda King Leopold toplayabileceğinden daha fazla kauçuk satıyordu. Kongo’daki insanlar için bu, kontenjanlarının arttığı ve kauçuk vergisinin karşılanması neredeyse imkansız hale geldiği anlamına geliyordu. Kotanın karşılanamaması ölüm ile cezalandırılıyordu.
Bu kuralları uygulamak için Afrika askerleri görevlendirildi, ancak bu Belçika’lılar için bir risk oluşturuyordu. Bu askerler öldürmesi gerekenlerin kaçmasını sağlayabilir veya mühimmatını başka bir şeyde boşa harcayabilirdi. Belçikalılar bunun üzerine bir kanun hazırladılar: Her işçi öldürüldüğünde, Afrikalı askerler elini kesip elini görevlilere teslim etmek zorunda kaldılar. Askerler emirlerini yerine getiriyorlardı, çünkü yapmazlarsa onların başına aynı şey gelecekti.
Hilenin Sonu Ölümdü
İşçilerin ölüm korkusu karşısında bile kauçuk toplamak zordu. Bulması zor olan ve genellikle ağaçların üstünde asılı olan üzümlerden toplanmak zorundaydı. Daha kolay olanları çabucak toplandı ve işçiler bir şey elde etmek için yakında daha üste veya daha yükseğe tırmanmaya zorlandı. Birçok işçi düşerek ölmüştü.
Çoğu zaman insanlar kotalarını karşılayamadı. Başarısızlıklarından ötürü öldürülebilecekleri ve sakat kalabilecekleri gibi bir risk vardı. Bazıları üzüm suyunu sıkarak kotalarını doldurmaya çalıştı. Başlangıçta işe yaramıştı ancak asmalar zamanla ortadan kalktı ve bir kaynak yok olma eşiğine geldi. Yani eğer işçiler bunu yaparken yakalanırsa, dayak veya ölüm tehlikesi altındaydılar.
Kongo Halkı Acımasızca Dövülüyordu
Kotasını dolduramayan her çalışan hemen öldürülmüyordu. Farklı komisyon üyeleri onu farklı şekillerde cezalandırıyordu. Bazıları işçilerin ellerini kesmeyi seviyor, bazılar ise acımasızca dövüyordu.
Denetçilerin kotalarını takip edebilmesi için köylülerin boynu etrafında diskler verildi. İşçiler kotalarını az miktarda kaçırırsa 25 kırbaç yiyorlardı. Daha çok kota eksikliğinde 100 kırbaça kadar gidiyordu. Bu dayak, deriyi hızlı bir şekilde parçalayabilecek güçlü bir kırbaç ile yapıldı. Bazen çalışanlar bu dayaktan dolayı öldü.
Diğer Avrupalılar Kongo’ya seyahat etmeye başlayıp neler olduğunu görünce şoke oldular. Bir Avrupa subayı, Kongo Demiryolları Şirketi Sekreteri Sn. Goffin’e, adamların boynundan atılmış, çırpılmış ve zincirlenmiş olduğunu gördüğünden şikayet ettiğini bildirdi. Goffin’e göre, bu her zamanki bir durumdu. Omuzlarını silkti ve bunun önemsiz bir şey olduğunu söyledi.
Milyonlarca İnsan Hastalıktan Öldü
Belçikalılar işçilerle ilgilenmiyor, onlara sadece hayatta kalabilecekleri kadar yiyecek veriyordu. Bu durum insanların hasta olmasına hatta çürümelerine yol açtı.
Çalışma koşulları nedeniyle veba salgını oluştu. Kauçuğu toplamak için erkekler, hastalık yaymak için uçsuz bucaksız sineklerin bulunduğu bölgelerde çalışmaya zorlandılar. Hastalıklar Kongo’dan Afrika’nın ötesine kadar ilerledi.
En kötü hastalık ise ölümcül bir hastalık olan uyku hastalığıydı. İşçilerden köylülere ve ülke geneline yayılmıştı. Bazı yerlerde nüfusun üçte biri hastalığa yakaladı. Bu hastalık nüfusun büyük bir parçasını sildi. Bir tahminle Kongo’da sadece 500 bin insan bu hastalıktan öldü.
Köyler Tamamen Yakıldı
Bütün bir köy kendi kotasını karşılamadığında ya da köleliği reddettiğinde halk katlediliyor, köy tamamen yakılıyordu. İsveçli bir misyoner kendi bulunduğu bölgede en az 45 köyün tamamen yakıldığını dile getiriyor.
Bazı durumlarda ise kotalarını karşılayan köyler bile yakılıyor, erkekler öldürülüyor ve kadınlar boynundan zincirlenip merkeze getiriliyordu. Buna sebep olarak ise toplanan kauçuğun istenilen kailtede olmaması gösteriliyordu. Hatta bir köy yakılırken yanındaki köylülerin yolculuk yapması güvenli değildi, bu yüzden topladıkları kauçuk teslim edilememişti. Durumun farkında olan askerler yine de aldıkları emirle bu köyü de yakmışlardı.
Kadınlar Ve Çocuklar İşkence Gördüler
Belçikalıların tek bir amacı vardı. Kongo halkını korkutarak çalışmaya itmek. İşçilerin ölmesini değil, bedava çalışmasını istiyorlardı. Bu yüzden korkuyu motivasyon aracı olarak kullandılar. En büyük silah ise işçilerin aileleriydi. Kadınlar yeterli kauçuk toplamayan işçilerin elinden alındı ve kotasını doldurana kadar rehin tutuldu. Bir askerin anlattığına göre köylerden birisine baskına gittiklerinde Belçikalı komutanın emri ile diğer köylere örnek olması için tüm erkeklerinbaşları kesilip sopaların ucuna asılmıştı, kadınlar ve çocuklar ise çarmıha gerilmişti.
Denetçiler İşçileri Yamyamlaştırdı
Bazı yerlerde insanları uyumlu tutmak için yamyamlık kullanıldı. Bunun ne sıklıkta olduğunu söylemek zor. Ancak bir kişi vurulmuş olarak kaydedildiğinde, o kişinin yenildiği anlamına gelebiliyordu. Bunun en kötüsü Belçikalıların asker olarak görev aldığı özellikle kısır bir kabile olan Zappo Zaps idi.
Katliamdan sonra bir rapor şunu yazıyordu: Kurbanlardan bazıları yamyamlar tarafından yenildi. Öldürülenlerin cesetleri parçalandı, başları kesildi. Üç cesetten etler oyulmuş ve yenmiştir.
Nsala adındaki bir adam beş yaşındaki kızının kopmuş elini izleyerek fotoğraf çekildikten sonra röportaj yaptı. Fotoğrafçıya o gün kauçuk kotasını doldurmadığı için kızının elini kaybettiğini açıkladı. Denetçisi elini ve ayağını kesmiş, onu ve karısını öldürmüştü. Cesetlerini ise yamyamlara vermişlerdi. Bu parçaları ise olanları unutmayıp daha fazla çalışması için Nsala’ya bırakmışlardı.
Tüm Bunlar İnsani Bir Organizasyon Tarafından Yapılıyordu
II. Leopold işgalci bir ordu olarak Kongo’ya girmedi, aksine hayır işleri yaparcasına gitti. Aslen Uluslararası Afrika Birliği adı verilen bir grup kurdu. Afrika’da hayatı daha iyi hale getireceklerini taahhüt eden insani bir örgüt olan bu grup dünya çapında bağışlar toplamıştı.
Uluslararası Afrika Birliği’ne bağış yapan çoğu insan, Kongo’daki kamu çalışmalarına kaynak sağlamaya ve Doğu Afrika’daki köleliğe son verme konusunda yardımcı olduklarını düşünüyorlardı. Halbuki köleliğin ve yamyamlığın yaygınlaştırılmasına ve Belçikalı beyefendiyi zenginleştirmeye yardım ettiklerini bilmiyorlardı.