Filistin sorunu, tüm bölgeyi havaya uçurabilen “toz fıçılardan” biri. Zaten, İsrail, sadece geleneksel muhaliflerine değil, aynı zamanda Mısır ve Türkiye ile ilişkilerini daha da kötüleştirme eğilimine sahip, çok zor bir durumda. Ek olarak, Birleşmiş Milletler ve Batı Avrupa'dan bir Filistin devletini tanımak için düzenli çağrılar var. İsrail kısa sürede tamamen izole olabilir, özellikle de Birleşik Devletler yalnızca sorunlarını çözüp müttefiki “unutursa” tehlikeli olabilir.
İlk olarak, Filistin'in coğrafi bir kavram olduğu unutulmamalıdır, tarihsel Orta Doğu'da kabaca modern İsrail, Gazze Şeridi, Golan Tepeleri, Batı Şeria ve Ürdün bölgelerini kapsayan bir coğrafi alan. Bu isim, Fenikelilerin Filistlerinin kabilelerinin (denizciler, tüccarlar ve savaşçıların eski insanları) yaşadığı bir toprak olan "Philistia" kelimesinden geliyor. Buna ek olarak, bu toprağa "Kenan", "Suriye Filistinli" adı verildi.
İkincisi, Yahudiler gibi Filistinli Araplar, içinden geçen bir kabile ve millet kitlelerinin geçtiği bu bölgenin yerli halkı değil. Semitlerin (Araplar ve Yahudiler) ortak bir atadan kalma evi vardı - Arabistan'ın bozkır ve çölleri. Arapların kullandığı "Filistin halkı" tabiri "Kafkas halkı" gibi saçma. Arap, Yahudi, Çerkes, Yunan, Rus vb. - "Filistinli" bu coğrafi bölgenin herhangi bir yerlisi olarak adlandırılabilir. "Filistin dili" veya "Filistin kültürü" yok. Araplar, Arapça ("Suriye" lehçesi) lehçesini konuşurlar. Aynı dil Suriye, Lübnan ve Ürdün Krallığı tarafından da konuşuluyor. Bu nedenle, Arapların topraklarını "sinsi Yahudiler" olarak köleleştiren "yerli insanlar", "yerliler" olmadığını anlamak gerekir. Onlar Yahudilerle aynı uzaylılar. Filistinli Arapların bu topraklarda Yahudilerden daha fazla hakkı yoktur.
Üçüncüsü, özel bir “Filistin Arap devleti” yoktu, kimse “işgal etmedi”. Filistin'deki eski zamanlardan beri, şehir devletleri vardı, çeşitli kabileler, milletler yaşadılar, bölge çeşitli antik imparatorlukların bir parçasıydı. Ortadoğu’nun “Semitizasyonu” sırasında, Araplar kendi devletlerini oluşturmadılar.
Arap fethinden bir süre sonra - 7-8 yüzyıllar boyunca, bu bölgeler büyük bir imparatorluğun parçasıydı - başkenti Şam'da ve sonra Bağdat'taki Arap halifeliği. 11 yüzyılın ikinci yarısında, bölge Selçuklu Türkleri tarafından fethedildi. Burada “Haçlı Şövalyeleri”, Haçlılar da belirtildi. Haçlıların sürgününden sonra, bu bölgeler Memlük Mısır'ın bir parçasıydı. Daha sonra, bu topraklar 1917 yılına kadar, büyük Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçasıydı. O dönemde Filistin özellikle kimseyle ilgilenmiyordu (Hıristiyan hacılar hariç), yerleşim yerlerinde yaşayan Hristiyanlar ve Yahudiler, Müslümanlar (her zaman Araplar değil) yarı göçebe sığır yetiştiriciliği yapıyorlardı. Sadece 19. yüzyılın 17. yüzyılın sonunda, bölge ve Filistin’in kendisi değil, tüm Orta Doğu’nun büyük güçleri çekmeye başladı - Fransa, İngiltere, Rusya, Avusturya-Macaristan, daha sonra Almanya, İtalya. "Doğu sorunu" ortaya çıktı - Filistin'deki kutsal yerler üzerindeki kontrol, Hristiyan halklarının milli kurtuluş mücadelesi ve zayıflayan Osmanlı İmparatorluğu'nu bölme sorunu ile bağlantılıydı.
19 yüzyılın sonundan itibaren, Avrupalı Yahudiler tarafından Filistin'in yerleşiminin başlangıcı, Siyonizm ideolojisinin izleyicileri ("tarihi vatan" - İsrail'deki Yahudi halkının birleşmesini ve canlanmasını savunan siyasi bir hareket).
20 yüzyılda Filistin
1917'te I. Dünya Savaşı'nda mağlup edilen yıpranmış Osmanlı İmparatorluğu çöktü. Topraklarının önemli bir kısmı Fransız ve İngilizlerin kontrolüne düştü. Filistin için İngiltere, Nisan 1920'te San Remo'daki konferansta görev aldı. 1922’teki Milletler Cemiyeti bu görevi onayladı. Ürdün ayrıca İngiliz Filistin Mandası'nın bir parçasıydı.
2 Kasım 1917'de İngiltere Dışişleri Bakanı Arthur Balfour, ünlü Yahudi bankacı Lord Walter Rothschild'e XNUMX. yüzyılın tarihinde "Balfour Bildirgesi" olarak geçen bir belge verdi. Bu yazıda, İngiliz Dışişleri Bakanlığı başkanı “Yahudilerin Siyonist özlemleri” ne sempati duyduğunu ifade etti ve hükümetin “Filistin'deki Yahudi halkı için ulusal bir merkez yaratma sorununu” onayladığını ve buna “tüm çabalarını” yapacağını açıkladı. İngiltere savaşı sırasında Rothschild bankacılık evinin milyonlarca dolarlık askeri kredi sağladığı ve “Yahudi ocağının” yaratılmasının aktif bir organizatörü olduğu unutulmamalıdır.
İngilizler iki devlet yaratmak zorunda kaldılar: Ürdün'ün batısı, Yahudiler ve Ürdün'ün doğusu - Arap. Bu karar, önemli bir Yahudi göçmen akını yarattı. Yine de çoğunluk hala ABD’ye gitmeyi tercih etti, ancak çıplak çöle gitmedi. Filistin'deki 1940'lerin başlangıcında, zaten 450'a binbinlerce Yahudi vardı. İkinci Dünya Savaşı, bir başka Yahudi göç dalgasına neden oldu - 1947’in Yahudi sayısı 650 bine ulaştı.
Yahudi akışının, Müslümanlar ile aralarında sürtüşmeye neden olduğu açıktır. Yani 1936 - 1939 yıllarında bir Arap ayaklanması vardı. Ve “Yahudi istilacıların” her şey için suçlu olduğu söylenemez. Yahudiler, gelişmiş bir "üretken yönetim tarzı" nın taşıyıcılarıydı. Çoğunlukla çalışan insanlar aslında sıfırdan bir çiftlik kurmuş olan Filistin'e geldiler (daha “kurnaz” insanlar ABD'de mutluluk arıyorlardı). Bazı araştırmacılar, zorunlu Filistin’in Arap sektörünün daha yoğun geliştiği gerçeğini öne sürüyor - ortalama büyüme oranı, komşu Arap bölgeleri ve eyaletlerinden% 4,5’di. Yahudiler, yoğun sulama, narenciye ekimi, kümes hayvanları ve büyükbaş hayvancılık gibi daha modern yönetim yöntemlerine katılma fırsatı verdi. Fakat Araplar, alışılmış yaşam tarzlarını değiştirmek istemediler.
Modern Arap devletleri daha çok tercih edildiğinden ve hidrokarbonları, diğer doğal kaynakları, doğal güzellikleri ve önceki medeniyetlerin kültürel kazanımlarını (gelişmekte olan turizm) parazitleştirmeyi tercih ettiği için bu bilginin doğru olduğu söylenmelidir. Evet ve çalışmayı sevmiyorum. Örneğin, Körfez monarşilerinin ekonomileri Güney Asya ülkelerinden emekçilere ve bir dizi başka bölgeye dayanıyor. Libyalı Jamahiriya'nın ölümüne dair son bir örnek, yerel halkın boşta kalmayı tercih ettiğini, Afrika ve Avrupa'daki bir çok ülkeden gelen ziyaretçilerin çalıştığını gösterdi. Avrupalılar buna ve monarşik Arap rejimlerinin ortaçağ karakterine dikkat etmiyor, asıl mesele, kaynakların sürekli akması.
Bu nedenle, Arapların “masum koyunları” yapmaya değmez. Ayrıca, ilk aşamada, pek çok Yahudi yerleşimcinin olmadığı durumlarda, yerleşim yerlerinin soygun saldırıları için lezzetli bir nesne olduğu ve bunun en eski Arap el sanatlarından biri olduğu gerçeği de var. Zaman zaman güç dengesinin değiştiği, Yahudilerin sert bir şekilde cevap verebileceği açık.
Yahudi yerleşimciler gezegenin yoksul bölgelerine ilerleme sağlamış, işveren ve alıcılardı. Yahudi uluslararası örgütlerinden Filistin’e altyapı geliştirme için harcanan para aktı. Arap nüfusunun komşu bölgelerden akınına neden olduğu açıktır, çünkü İngiliz Mandası'nın ilk 20 yılı, Filistin, 400 bin Arapların önüne geldi. Ve Filistin'deki İsrail devletinin ilanı sırasında, 1948 zaten 1 milyon Araptan daha fazlasına sahipti (kesin veri yok, bu yüzden rakamlar 750-900 bin kişiye verildi). Prensip olarak, bu gerçek de şaşırtıcı değil - son yıllarda, binlerce ve binlerce Arap, Kara Kıta ve Asya'nın temsilcileri Avrupa'ya geldi (ve gitmeye devam ediyor). Onlar daha yüksek bir yaşam standardı tarafından cezbedilir. Dahası, göçmenlerin önemli bir kısmı varlığını iş problemleriyle karıştırmadan yaşamayı tercih ediyorlar, çoğu zaman bir ceza ve yarı suç niteliğindeki her türlü faydada, “ekstra para” da varlar. Ve son yirmi yılda Rusya, Güney Kafkasya, Orta Asya ve Güneydoğu Asya'dan milyonlarca göçmen Rusya Federasyonu'na aktığında, bu üzücü deneyimi yaşadı.
İsrail oluşturulması
1947’te, Londra “ellerini yıkadı”, Araplar ve Yahudiler için kabul edilebilir bir çözüm bulamadığını savunarak Filistin’in görevini reddetti. Kasım ayında, BM Filistin için bir bölünme planı kabul etti (UNGA Karar No. 181). Kararda Filistin topraklarında iki devletin kurulması öngörülmüştü: Arap ve Yahudi. Kudüs ve Beytüllahim, Birleşmiş Milletler'in kararına göre, bu şehirlerin statüsü konusunda çatışmayı önlemek için uluslararası kontrol altında bir bölge olacaktı. İki süper güç - SSCB ve ABD - bu planı destekledi. Böylece, Araplar yalnızca Transjordan'ı (Ürdün'ün doğu kıyısında bir devlet) değil, aynı zamanda yaşadığı yerin önemli bir kısmını da (ülkenin güneyindeki kesinlikle cansız Negev çölü hesaba katmaz) Filistin topraklarını aldı. Yahudiler bu kararla hemfikirdi ve Araplar (Arap Devletleri Birliği ve Filistin Yüksek Arap Konseyi dahil) BM planını kabul etmeyi reddetti. Bu kararın Filistinlilerin çoğunluğunun haklarını ihlal ettiğini belirtti -% 67 Yahudi olmayanlardan oluşuyordu. Genel olarak Araplar, Yahudilerin “kendi” topraklarında kendi devletlerini yaratmalarına izin verilmemesi gerektiğine inanıyordu.
14 Mayıs 1948, İngiliz Filistin için verilen görev süresinin sona ermesinden bir gün önce, kuruculardan biri olan ve İsrail Devleti Hükümeti'nin ilk başkanı olan David Ben-Gurion'un (İsrail Devleti Hükümeti'nin ilk başkanı) David Ben-Gurion'un plana göre tahsis edilen bölgede bağımsız bir Yahudi devleti kurulduğunu açıkladı BM. Ertesi gün, Arap Birliği İsrail ve hemen beş Arap ülkesine (Suriye, Lübnan, Irak, Transjordan, Mısır) savaş ilan etti, ayrıca Filistinli Arapların silahlı kuvvetleri yeni bir ülkeye saldırdı. Böylece Birinci Arap-İsrail Savaşı başladı, İsrail'de “Kurtuluş Savaşı” olarak adlandırıldı.
Araplar yenildi. Binlerce Arap'ın yaklaşık 600'i mülteci oldu. Aynı zamanda Yemen, Irak, Suriye, Mısır, Libya ve diğer Arap ülkelerinde Yahudi karşıtı gösteriler yapıldı ve vahşi pogromlar düzenlendi. Sonuç olarak, 800 binden fazla Yahudi mülteci oldu ve Filistinli Arapların yerini aldı. Temmuz ayında 1949, bir ateşkes anlaşması kabul edildi, Batı Celile ve kıyı ovasından Kudüs'e kadar olan koridor şimdi Yahudilerin kontrolü altındaydı; Kudüs, İsrail ile Transjordan arasındaki ateşkes hattı boyunca bölündü. İsrail Devleti Filistin topraklarının% 80'ini işgal etti. Arap devleti, Mısır Gazze Şeridi ve el koyma işgalinden ve daha sonra Judea ve Samiriye topraklarının çoğunun (Arap devleti için tasarlanmıştı) Transjordan'ın eklenmesi nedeniyle kurulmadı. Ürdün ayrıca, Büyük Kudüs çerçevesinde BM kontrolü altında kalacak olan Doğu Kudüs'ü de ele geçirdi. Bu topraklar, ilâve edilmelerinden sonra, Jordan Nehri'nin doğusundaki orjinalinin aksine, Ürdün Nehrinin Batı Şeria'sı olarak adlandırılmış ve daha sonra bağımsız olarak Ürdün olarak değiştirilmiştir.
Sonuç olarak, Arapların kendileri başka bir Arap devleti yaratma olasılığını gömdüler:
- İki öncü dünya güçleri tarafından desteklenmesine rağmen BM planını terk ettiler - Sovyetler Birliği ve Stalin, İsrail devletinin ve ABD'nin kurulmasında büyük rol oynadı.
- Yahudileri devlet haklarını reddetti. “Filistin“ Arap ”bir bölge değildi. Kibirli bir şekilde İsrail'e saldırdılar ve övünmek, sorunu askeri yollarla çözeceklerini düşünerek Arapların ayırt edici özelliği. Sonuç olarak, yanlış hesaplandı ve mağlup oldu.
- Mısır ve Ürdün kendileri, Filistinli Arap devleti için tasarlanan bölgeleri işgal ettiler ve böylece yakın gelecekte yaratılma ihtimalini gömdüler.
Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ). Arap-İsrail çatışması
Gelecekte, Araplar gerekli işleri yapmıyorlardı ve 1964 yılında “Filistin'i özgürleştirmek” amacıyla bir örgüt kurdu. Filistin Şartı, 1968’ta Kahire’deki Filistin Ulusal Konseyi tarafından kabul edilen FKÖ’nin ana politika belgesi haline geldi. Şart, Filistin'deki Siyonist varlığın tamamen ortadan kaldırılması, İsrail Devletinin ortadan kaldırılmasını öngörmüştür. Filistin, “Britanya emri altında var olan sınırlar içinde bölünmez bir bölgesel varlık” olarak görülüyordu; Filistin topraklarının “Ürdün işgali” hakkında hiçbir şey söylenmedi. Yüzleşmeye yöneldi.
Örgüt Yahudileri Filistin'den kovmak için silahlanmıştı. FKÖ yürütme komitesinin ilk başkanı Ahmed Shukeyri (1964 - 1967) şunları söyledi: “Zaferimizden sonra, hayatta kalan Yahudilerin geldikleri yere dönmelerine yardımcı olacağız. Ama birisinin hayatta kalacağından şüpheliyim. ” 1988'ten önce, bu organizasyon bir terörist olarak kabul edildi, ancak bu yıl, Yasser Arafat (FKÖ İcra Kurulu'nun üçüncü başkanı - 1969 - 2004) İsrail Devletinin var olma ve terörist mücadele yöntemlerini terk etme hakkının tanındığını açıkladı.
İsrail, Arap dünyası için büyük bir tahriş edici oldu. Çatışma sırasında, bir savaş zinciri gerçekleşti: 1956 yılı - Süveyş krizi, 1967 yılı - Altı günlük savaş, 1967 - 1970 yılı - Yıpratma savaşı (Sina Yarımadası'na göre İsrail ve İsrail arasındaki düşük yoğunluklu savaş), 1982 yılı - Lübnan savaşı, 2006 yılı - İkinci Lübnan Savaşı. Ve bu, çeşitli çatışmaları, sabotajları, terörist saldırıları, anlaşmazlıkları, sınır olaylarını vb. Saymıyor. Şu anda, uzmanlar, yeni bir büyük Arap-İsrail savaşı ya da İsrail’in İran’la (Arap ülkeleriyle ya da savaşsız) savaş olasılığından bahsetmeye başladılar.
"El sıkışma" öncesinde OOP bir dizi ilginç "macera" yaşadı. İsrail, 1967'nin Altı Gün Savaşı'nda tüm Filistin üzerindeki kontrolünü kurduktan sonra, FKÖ militanları, Arafat'ın Ürdün Kralı Hüseyin'in silahlandırdığı söz verdiği yüz binlerce mülteciye güvenerek gerçek bir terörist yerleşim bölgesi olan "devlette", Ürdün'e kaçtılar. Örgütü sakinleştirmeye çalışacak. 1968'de FKÖ Ürdün'de yasadışı olan üç grupla (Arap Ulusal Hareketi, Baasçılar ve Komünistler) açık bir ittifaka girdi. Sendika, Kral Hüseyin'i devirmeyi ve Ürdün Nehri'nin Doğu Şeria'da yeni bir siyasi rejim kurmayı planladı. 1970 yılında Ürdün hükümetinin sabrı koptu - ülkede sıkıyönetim getirildi, savaş başladı. İlginçtir ki İsrail Ürdün'ü desteklemeye hazırdı. "Kara Eylül 1970 olayları" sonucunda tanklar Haşimi krallığının düzenli ordusu FKÖ tarafından tam anlamıyla ezildi. Arafat ve savaşçıları Lübnan'a kaçtı.
1971 tarafından FKÖ ülkeyi kontrol altına aldı ve yeni bir terörist devlet kurumu yarattı. Sonuç olarak, birkaç yıl boyunca, müreffeh bir devlet - "Orta Doğu İsviçre", bir savaş alanına dönüştü. Lübnanlı Hristiyanlar ve Şii Müslümanları FKÖ gangsterleri tarafından vuruldu. İsrail bölgesi de saldırıya uğradı. 1975'te iç savaş başladı ve hükümet yanlısı milisler (çoğunlukla Hıristiyanlar) FKÖ militanlarına, diğer Filistinli, Müslüman ve solcu örgütlere karşı savaştılar. On binlerce insan öldü ve Filistinli Arap müfrezeleri Lübnan’ın yerli Hristiyan nüfusu için özellikle acımasızdı. Gangsterler kadınları ve çocukları öldürerek gerçek soykırım eylemleri düzenlediler.
Suriye Devlet Başkanı Hafez Asad (1971'tan 2000 yıllarına kadar devlet başkanı) başlangıçta FKÖ'ye yardım etti, ancak daha sonra Hıristiyanların tarafına taşındı. Suriye Lübnan’a asker gönderdi. Lübnan’da, Filistinlilere, Lübnanlı Hıristiyanlarla ve İsrail’le etkileşime geçen bir dizi operasyon yürüttü. 1982’te, Arafat ve FKÖ Tunus’a kaçtı, ABD ve Avrupalılar buna katkıda bulundular (görünüşe göre bu terörist örgüt hakkında görüşlerini alarak).
Tunus, FKÖ'nün Ürdün veya Lübnan düzeninde dolaşmasına izin vermedi. Ancak, İran ve Suudi Arabistan'ın yardımıyla, Yasser Arafat Filistinli direnişin sürgündeki hareketini yeniden yaratmayı başardı.
Şu anda Filistin sorunu, Orta Doğu'da zaten dengede olan barışı baltalamakla tehdit ediyor. 2011’te, BM üye devletlerinin 120’inden fazlası Filistin’in durumunu tanıdı. Ekim 31 UNESCO Genel Konferansı, bu kuruluşa Filistin'i kabul etmek için oy kullandı. Filistin'i tanımanın ana muhalifleri İsrail ve ABD.
Bazı sonuçlar. Rusya-İsrail ilişkilerinin geleceği hakkında
- İsrail ile Arap (Müslüman) dünyası arasındaki çatışma Filistin’in mülkiyetine dayanmıyor. Araplar, Filistin’in petrol, gaz ve su içermeyen, ihmal edilebilir bir miktarla karşılaştırıldığında 23 milyondan fazla nüfusu olan geniş bir bölge olan 345 devletlerine sahip. Bu Yahudilik ve İslam, Semitik Araplar ve Semitik Yahudiler, farklı dünya görüşleri arasında bir çelişkidir.
- Filistin sorununun sözde varolmayan mücadeleyle hiçbir ilgisi yok. "Filistin halkı" veya "doğada olmayan" bir Filistin devletinin "yeniden oluşturulması". Bunlar sadece kapak kelimeleri. Bu, Arapların Orta Doğu ve Kuzey Afrika'da (“Büyük Halifelik” fikri) “üstünlere” (Yahudiler ve Hristiyanlara) karşı üstünlük için bir devamıdır.
- Filistinli Arapları “masum kurbanlar” ve Yahudilerden “istilacılardan” yapmayın. İki tarafın da çok fazla günahı var. Görünüşe göre, Stalinist-sonrası SSCB sadece Arap dünyasına odaklanarak bir hata yaptı. Araplara büyük fonlar yatırıldı, çaba sarf edildi, ancak bunun çok az bir anlamı vardı. Stalin, İsrail'in yaratılmasına katkıda bulunan bir aptal değildi. Bu durum Arap dünyasının itici gücünü üstlenen bir “paratoner” tamponu rolünü oynar. Avrupa'da, Kafkaslarda, Orta Asya'da, Hindistan'da, Çin'e karşı savaşabilecek binlerce radikal Müslüman İsrail'e zincirlendi.
- Son yıllarda, İsrail’in ABD’nin (bir bütün olarak Batı’nın) “batmasına” olan eğilimi açıkça görülmektedir. Zaten tecrit edilmiş halde kaldı, İran, Mısır (yakın zamanda tarafsızdı), Türkiye (Kudüs'ün eski bir müttefiki) ona karşı, kınama sözleri Avrupa'dan geliyor. Yeni Arap-İsrail savaşı (veya İran veya Türkiye'nin katılımıyla Müslüman-İsrail savaşı) için hazırlıklar sürüyor. Bu dünya krizi ve Orta Doğu’daki savaş İsrail’i öldürebilir. Kötü haber şu ki, İsrail’in başlarında “Büyük İsrail” fikri olan Yahudi liderler tarafından savaşa itiliyor. Ama aynı zamanda “sağduyulu bir parti” de var, pragmatistlerin, rasyonalistlerin üstünlük kazanması isteniyor.
- Bu durumda, Stalin fikri somutlaştırılabilir, İsrail Büyük Rusya'nın müttefiki olacak. Kültürel olarak, dilsel olarak, Rus Yahudi cemaatinin etkisinin büyüme faktörü göz önüne alındığında, İsrail Avrasya Birliği'nin “16 Cumhuriyeti” olabilir. Bunun için Kudüs'ün kendisini savaşın destekçilerini kışkırtmamak için ABD'den uzaklaştırması gerekiyor. Rusya ile birlik, Yahudilere “ulusal vatanlarının” varlığını garanti ediyor. Araplar kabul etmek zorunda kalacak. Andrei Fursov'a göre kendi “belirsiz oluşumunu” inşa etmek için yeterli bölgeleri var.
“Ek olarak, Suriye rejimleri gibi laik rejimlerin İsrail için daha faydalı olduğunu söylemeliyim.” Sünni İslamcıların oradaki zaferi Suriye'nin yıkılması, Suriye cephesinin açılması tehdidine yol açacaktır. İsrail hayatta kalmak istiyorsa Londra ve Washington’a Büyük Halifeliğin kurulmasında yardımcı olmamalıdır. Bu konuda Anglo-Saksonlara yardım eden Kudüs, kendi mezarını kazıyor.