Aradan bir saat geçti.
Cızzzlllll-
Odayı yanan bir şeye benzer bir ses doldurdu.
“Hımm, ah.”
Kara büyücü Mary inlemeye başladı.
‘…Yaralar bu şekilde ortaya çıkıyor demek.’
Cale dudaklarını ısırdı.
– Acıyor gibi görünüyor.
Raon’un üzgün sesi Cale’in zihninde yankılandı.
Raon hem Mary hem de Hannah hakkında konuşuyordu.
Hannah’nın vücudundaki patlayacak gibi görünen siyah damarlar yavaş yavaş küçülüyordu. Kolları, yüzü, boynu ve baldırları dâhil tüm görünen alanlar sakinleşmeye başlamıştı.
Karşılığında vücudunda siyah örümcek ağına benzeyen çizgiler dövme gibi belirmeye başladı.
İğrençti. Çirkindi.
Çizgiler, uzun bir kuraklık döneminden geçmiş bir nehir yatağı gibi vücuduna yayıldı.
“…Hannah.”
Aziz, gözleri fal taşı gibi açılmış ona bakıyordu.
O anda oldu.
“Hımm, ah.”
Hannah’nın vücudu aniden kamburlaşmaya başladı. Hannah’nın kapalı gözleri açılmaya başladığında Tasha şok olmuş bir halde Hannah’nın vücudunu yakaladı. Gözbebekleri hiç odaklanmamıştı.
“Bili, bilinci-.”
Mary konuşmaya çalıştı ama düzgün konuşamadı çünkü tüm vücudu titriyordu. Enerjisi tükeniyor gibiydi.
Fuuuuuuuuuu.
Mary’nin Hannah’nın sırtındaki elleri, ölü mananın Hannah’nın vücudundan akması için bir yol oluşturuyordu ve aynı zamanda Hannah’nın vücudundan çıkan siyah dumanı da emiyordu.
Cııızzzllll.
Mary’nin elleri yanarken siyaha boyanıyordu.
Ölü mananın bir saat boyunca başka birinin vücudundan akması için bir yol yaratıyordu. Bunu yapmak zordu. Ölü mananın insan vücudundan nasıl aktığını bilen tek insan o olduğu için bu yalnızca Mary’nin yapabileceği bir şeydi.
O sırada bir ses konuşmaya başladı.
“Hannah.”
Cale, Hannah’nın yatağının yanına yürüdü. Hannah’nın odaklanmamış gözbebeklerine baktı ve konuşmaya başladı.
“Uyan.”
Hannah’nın parmakları hafifçe seğirdi.
Hannah’nın altın aurası hâlâ vücudunu sarıyordu. Bu tamamen bilinçsiz olmadığını gösterdi.
“…Genç efendi Cale.”
Tasha, Hannah’yı gözlemleyen Cale’e baktı ve dudaklarını ısırdı.
Karanlık özelliğine sahip bir Kara Elf olarak, Mary’ye Hannah’nın vücudundan geçen yolu yaratmasında yardım edemiyordu. Bunu yapabilseydi, yıllar önce Mary’ye yardım etmek için yapardı.
Yardım etmek için hiçbir şey yapamadığı için Mary’ye bir kara büyücünün yolunu seçmesine izin verecek kitabı vermişti.
“Hannah, kendini koruyacak olan sensin.”
Cale’i dinleyen Tasha, Cale’in söylediklerini duyduktan sonra Hannah’yı desteklemek için biraz daha güç verdi. Onu kurtarmak istiyordu. Güneş Tanrısı Kilisesi ile ilişkisini duyduktan sonra başta tereddüt ettiği bu kadını kurtarmak istedi.
O anda oldu.
“Ah.”
Tasha bir iç çekti.
Hannah gözlerini kapatmıştı. Ancak, gözlerini kapatmadan önce göz bebekleri odaklanmıştı.
Oooooooooong-
Tasha bilinçsizce Hannah’yı bıraktı. Hannah’nın vücudundan bir gürleme sesi geliyordu.
Hannah şimdi tek başına dimdik oturuyordu.
Kanayan dudaklarının arasından konuşmaya başladığında sertçe nefes alıyordu.
“…Ben ölmeyeceğim.”
Cale gülümsemeye başladı ve bir kez daha yavaşça geri çekildi.
O anda.
Bam!
Hayatının son parçası gibi, Hannah’nın vücudundan kör edici altın bir ışık çıktı. Cale, Eruhaben’in yandan yaptığı yorumunu duyabiliyordu.
“Her şeyini ortaya koyuyor.”
Hannah’ın her şeyi, hayatta kalmak için hayatı dâhil her şeyi tehlikeye atıyordu.
O anda Cale, Mary’nin sesini duydu.
“Mm, haha-.”
Bu bir inleme ve kahkaha karışımıydı. Cale, siyah cüppeyle örtülü olduğu için hiçbir şey göremiyordu ama Mary’nin mutlu olduğunu söyleyebilirdi.
Mary, Hannah’nın her şeyini tehlikeye attığını görünce mutlu oldu. Aynı zamanda, Mary’nin yanan ellerinden çıkan cızırtılı ses daha da güçlendi.
Cııızzzzzzzzlllllllll.
İğrenç bir gürültüydü. Aynı zamanda hem Mary’den hem de Hannah’dan daha da fazla siyah duman çıkmaya başladı.
Ancak Cale gülümsemeyi bırakmadı.
‘Hayatta kaldı.’
Sezgisi ona bunu söylüyordu.
Hannah yaşayacaktı.
Cale’in sezgisi genellikle doğru olurdu.
Cale, altın ışık ve siyah dumanın birleşiminden dolayı artık görünmeyen yatağa doğru sessizce bakmaya devam etti. Yanında dururken bir elini Azizin omzuna koydu.
“Uhuhuu.”
‘Bu da çok duygusal.’
Cale, duygusal Azizin omzunu okşuyordu. Aziz de bunu hissetmişti. Küçük kız kardeşinin bu engeli aşmak için çok çalıştığını görebiliyordu. Aile oldukları için sahip oldukları bağ sayesinde sezgisel olarak onun bu engeli kesinlikle aşacağını söyleyebilirdi.
“Çok teşekkür ederim, çok teşekkür ederim.”
Aziz, kime yöneldiği belli olmasa da birine teşekkür ediyordu. Hatta bir bakıma dua ediyor gibiydi. Cale, prosedürün bitmesini beklerken Azizin teşekkürlerini dinlemeye devam etti.
Bir saat sonra Cale, Mary’nin ayağa kalkmaya başladığını gördü.
“…O hayatta kaldı.”
Hannah rahatlamış bir ifadeyle yatakta yatıyordu. Cale, Mary’nin yorumuna başını salladı. Kalkıp Cale’e doğru giden Mary aniden irkildi Cale’in söyledikleri onu çok etkilemişti.
“Hayır. Mary, sen onu kurtardın.”
Mary’nin yüzünde bir gülümseme vardı, ancak siyah cüppe yüzünden kimse göremedi. Aynı anda, Tasha’nın şok olmuş sesi odayı doldurdu.
“Mary!”
Mary vücudunun bir yana eğilmeye başladığını görebiliyordu. Vücudunda hiç güç kalmamıştı.
Ancak düşmediğini fark etti. Düşmeden önce biri ona sarılmıştı.
Pat. Pat.
Siyah cüppesinin üzerinde birinin dokunuşunu hissedebiliyordu.
“Sıkı çalıştın. Biraz dinlen.”
Bu Cale’in sesiydi. Cale bunu söyledikten sonra Mary tereddüt etmeden gözlerini kapadı.
‘Onu ben kurtardım.’
Bayılmadan önce Mary’nin kafasındaki son düşünce buydu.
Cale, kollarındaki siyah cüppeye baktı. Düşmesini engellemeyi başarmış olsa da.
‘…Onu kaldırabileceğimi sanmıyorum.’
Onu kaldıracak kadar güçlü değildi. Bacakları da zaten iki saat boyunca dik durduktan sonra ağrıyordu.
Cale yavaşça bakışlarını çevirdi ve Tasha ile göz teması kurdu. Cale onu yakalamadan önce Mary’ye doğru koşan Tasha, orada boş bir ifadeyle duruyordu. Cale ona doğru baktı ve konuşmaya başladı.
“Tasha.”
“Evet evet?”
“Mary’yi Rüzgâr Elementali ile hareket ettirebilirsin, değil mi?”
“Ah evet.”
Tasha başını salladı. Rüzgâr Elementali, Mary gibi birini hareket ettirebilirdi. Tasha, Cale’in cevabına gülümsemeye başladığını görebiliyordu. Çenesiyle Mary’i işaret etti ve emri verdi.
“Onu taşı.”
Onu kendi başına hareket ettirecek gücü yoktu.
İşlem bittikten sonra hem Hannah hem de Mary bayılmışlardı, ama başarılı olmuşlardı. İkisi de hâlâ hayattaydı.
***
“Genç efendi-nim.”
Cale, başını onu çağıran temkinli sese çevirdi.
“Evet, Aziz-nim?”
Aziz, Cale’in yanıtını duyduktan sonra tereddüt etti. Cale’e bir soru sormadan önce huzur içinde uyuyan Hannah’ya baktı.
“O kara büyücü-nim iyi olacak mı?”
“Evet, iyi olmalı. Leydi Tasha ona bakacak.”
“…Bunu duyduğuma sevindim. Çok sevindim.”
Aziz, ellerini birleştirip gülümsemeye başladığında tamamen kutsal bir Aziz görünümüne bürünmüştü.
Ancak bu gülümseme kısa sürede acı bir gülümsemeye dönüştü.
Aziz, kız kardeşi Hannah’ya baktı.
Odada sadece ikisi ve Hannah’yı kontrol etmeye gelen Cale vardı.
Hannah’yı iyileştirdikleri oda darmadağınık olmuştu, bu yüzden Hannah yan odaya taşınmıştı.
Aziz, kız kardeşine parlak bir ışık altında baktıktan sonra hem hayranlık hem de endişe duydu.
Hannah’nın yüzünde siyah örümcek ağı benzeri yara izleri görülüyordu.
Ölü mana tarafından zehirlenerek hayatta kaldığını herkes bir bakışta anlayabilirdi.
‘İmparatorluktan uzaklaşsak bile izole bir yerde yaşamamız gerekecek.’
Kiliseden sadece İmparatorluk tarafından kovalandıkları için kaçtılar ve İmparatorluktan uzaklaşsalar bile artık insanlardan tamamen uzak durmaları gerekiyordu. Durumlarına karşı iç çekmeden edemedi.
“…Bundan sonra çok sıkıntılar olacak.”
“Gerçekten böyle mi düşünüyorsun?”
Aziz, Cale’in sorusuna başını salladı. Ancak, tamamen mağlup görünmüyordu.
“Evet. İnsanlar karanlık özelliğine ve ölü manaya karşı önyargılı. Ancak şimdi kız kardeşimi koruma sırası bende.”
Dünyanın yargılayan gözlerinden saklanmaları gerekiyorsa, şimdi Hannah’yı koruma ve onu saklama sırası ondaydı. Azizin yüzünde hem acı hem de sevinç aynı anda vardı.
“Bütün hayatımızı saklanarak geçirmemiz gerekecek çünkü insanlar yüzündeki yaraları gördükten sonra Hannah’nın karanlık niteliğine sahip olduğunu kolayca anlayacaklar, ancak hayatta olması yeterli.”
“Neden saklanarak yaşamak zorundasınız?”
“…Affedersiniz?”
Aziz, Cale’i doğru duymadığını düşündü. Bakışlarını Hannah’dan çevirdi ve Cale’e baktı.
Cale kendinden emin görünüyordu.
Raon şu anda Cale’in zihninin içinden konuşuyordu.
– İnsan, o kılıç ustası uyanmış gibi görünüyor.
Cale, Azizle konuşmasına devam ederken Raon’nun söylediklerini duymamış gibi davrandı.
“Ölü mana, insanlar için şiddetli bir zehirdir. Bunun üstesinden gelebilmesi ve hayatta kalması bir mucize.”
Aziz, Cale’in Hannah’ya her zamanki gibi baktığını görebiliyordu. O anda bu düşünce geçti aklından.
‘Söz konusu kendisi, genç efendi Cale olduğu için mi bir büyücü onun etrafında olabiliyor?’
Bir Kara Elf, bir büyücü ve hatta yapay kollu bir hizmetçi. Cale’in karanlık yakınlığına sahip varlıkların etrafındayken herhangi bir sorunu yok gibiydi.
Cale, Azizin aklından bu düşünceler geçerken hâlâ konuşuyordu.
“Çok şey yaşamış insanların elleri daha serttir. Yüzündeki yara izini sadece üstesinden geldiklerinin bir sembolü olarak görüyorum.”
“Ah.”
Aziz küçük bir iç çekti.
“Bence bir gün insanlar böyle bir yükün üstesinden gelmeyi başaran birini takdir edecek ve kutlayacak. Tıpkı şu anda Mary’ye nasıl müteşekkir olduğun gibi.”
Aziz, kalbinin çılgınca attığını hissetti.
İçgüdülerinin Güneş Tanrısının ona yapmasını söylediği gibi Mary’i arındırmamıştı ve şimdi ona minnettardı.
Çünkü onun hikâyesini biliyordu.
Mary’nin ölü mana tarafından nasıl zehirlendiğini ve hayatta kalmak için üstesinden gelmesi gereken her şeyi biliyordu.
Ayrıca, özel hayatında onca zorluk çektikten sonra bile bir yabancıyı kurtarmak için acı çekmeyi göze aldığını biliyordu.
Güneş Tanrısı, inananlarına şöyle demişti.
İyilik parlak bir ışık gibidir.
Bir insan karanlıkta ne kadar uzun süre kaybolmuş olursa olsun, tek bir ışık huzmesi onların yaşamaya devam etmesine yardımcı olabilir.
Kilisenin baskısı altında yaşayan bu yarı Aziz Jack, eğitimi sırasında gördüğü öğretileri anlamaya başlamıştı.
Jack konuşmaya başladı.
“Genç efendi Cale, birinin karanlık özelliğine sahip olması, kalbinde iyilik olmadığı anlamına gelmez. Bu, bireyin kendisinin de bir ışık kaynağı olduğu anlamına gelir, değil mi?”
Jack, Cale’in, onun yerine buna cevap vermesini istedi.
Cale yanıt vermekte sorun yaşamadı.
“Aziz-nim, bu gerçeği anlayan bir dünya yakında ortaya çıkacak.”
Raon, Cale’in zihninde yeniden konuşmaya başladı.
– İnsan, bak! Kılıç ustasının göz kapakları titriyor! Uyanması konusunda haklıydım. Ben gerçekten de harikayım!
Cale, Aziz ile konuşmaya devam ederken bunu görmezden geldi.
“Çok çalışırsak bu dünyayı gerçeğe dönüştürebileceğimize inanıyorum.”
“Haklısınız. Katılıyorum.”
Aziz Jack, başını salladı. Kalbini güçlü bir arzu doldurdu.
“Böyle bir dünyanın oluşması için çalışacağım. Hem Hannah hem de kara büyücü-nim, sadece karanlık özelliğine sahipler. Onlar hala başkalarının yararına o ışık huzmesi olmaya istekli, iyi insanlar. İnsanların, onların iyi insanlar olduklarını anlamalarını sağlamak için çok çalışacağım.”
Jack, Cale’in gülümsemeye başladığını görebiliyordu.
Cale, Jack’in omzunun ötesine ve arkasındaki yatağa baktı.
Kılıç ustası Hannah gözlerini açmaya başlamıştı. Gözleri tamamen açıldığında Cale ile göz göze geldi.
Cale konuşmaya başlarken ggözlerini ondan ayırmadı.
“Zorlukların üstesinden gelen insanlar alkışlanmalıdır. Bu süreçten kurtulan insanlar, bu hakkı kazandılar.”
Hannah, Cale’in tüm bu yaşananlardan, sağ kurtulan insanlarla ne demek istediğini açıkça anlamıştı.
Hannah zor olsa da Cale’e gülümsedi. Ancak bu gülümseme hiç de sıcak değildi.
Hayatta olmanın sevinci ile intikamını alacak olmanın soğukluğunun karışımını yansıtan bir gülümsemeydi bu.
“Haklısınız. Genç efendi Cale, gerçekten derin bir insansınız.”
Cale, heyecanlı Azize mütevazı bir şekilde gülümsedi. Düşünmeye başlarken şimdi gerçek Azize ve amacını unutmamış olan sahte Kutsal Bakireye baktı.
‘İmparatorluğu şaşırtmak için kullanılacak bir şey hazırladım.’
İmparatorluğu sallayacak bir gösterinin hazırlıkları artık tamamlanmıştı.Bookmark (0)