Bir kişinin özgürlüğünü bir şekilde bırakmak zorunda kaldığı nefret duygularının boyutunu anlayabilirsek, özgürlüğün bireyin varlığı için sahip olduğu değeri tahmin edebilecektir. Çocukken özgürlüğünü kaybeden ve genç olduğu için hiçbir şey yapamayan kişi, hayatta kalma, görünüşte kabul ve teslim olma haklarını feda etmek zorunda kaldı. Ancak çok farklı bir şeyin, yani öfke ve nefretin kalan alanı doldurduğunu keşfetmek için çok derinlere gitmemiz gerekmeyecek. Kuşkusuz, bu nefret bireyin var olma hakkının ihlal derecesi ile orantılı olacaktır. Nefret her zaman bastırılmış bir duygu olmuştur. Sonuçta, bir köle sahibi için nefretini açıkça ifade edemeyeceğini biliyor. Bununla birlikte, örneğin çocuklarda, ileri fiziksel hastalık, okul başarısızlığı, yatak ıslatma vb. Belirtiler bastırılmış nefreti gösterebilir. İnsanların ruhlarında dengeleyecek bir şey bulamadan özgürlükten vazgeçmeleri söz konusu değildir. Bu, dışsal özgürlük kaybolursa, içsel özgürlüğün duruma müdahale ettiği anlamına gelir; iç özgürlüğün müdahalesi nefret ve öfkedir.
Birey için zihinsel intiharı önlemenin tek yolu nefret ve öfkeli hissetmektir. Kişinin haysiyetini kaybetmemesini, kimliğinden utanmamasını ve “Beni fethettin, ama bu senden nefret etmemi engelleyemez” demesini sağlar. Kronik nevroz eşiğinde olan hastaların çoğunda yoğun bir nefret vardır ve bu nefret gururunu ve benliğini koruyan son kale haline gelmiştir. Faulkner’ın “Davetsiz Misafir” adlı romanındaki kişiyi hatırlayın. Bu kişi bir köleydi ve neredeyse tüm insan haklarını kaybetmesine rağmen, sahiplerini tiksindirerek kendi kimliğini koruyabildi. Yaralı kişi, ona baskı yapanlardan bir şekilde nefret ederse, iç potansiyelinin çoğunu kaybetmedi.
İnsanlar özgürlüklerini başkalarının eline vermek istiyorlarsa, ortaya çıkan senaryo totaliter rejimleri doğurur. Bu rejimler o kadar akıllıca planlanmış ki, bir nesne her zaman nefret etmek için bulunur ve halktan çıkarılır. Hitler’in Almanya decla’sı gibi Yahudileri ve “düşman uluslar” günah keçilerini halka. “1984” romanında açıkça gösterildiği gibi, eğer bir hükümet halkın özgürlüğünü ele geçirirse, halkın nefret etmesini önlemek için nefret ve öfke atmak zorundadır. Aksi takdirde, kolektif psikoz vakaları kaçınılmaz olacaktır. Psikolojik olarak ölü insanların bu tür hükümetlere hiç fayda sağlamayacağı açıktır. Bu, McCarthy doktrininin en önemli noktalarından biridir: doktrinin nefret gücü üzerine temellerini, yani bizi Kore’de savaşmaya zorlayan Rus komünizmi üzerine inşa etti, ancak daha sonra insanlar kendi vatandaşlarından nefret etti.
Bir kişinin sağlıklı olup olmadığını anlamak için insanlardan ne kadar nefret ettiğine bakmamız gerekir. Dahası, nefretin gelişimin merkezinde olduğunu söyleyemeyiz. Duygular, nefret ve öfkeyi ortadan kaldırmak için programlanmıştır ve olgunlaşmanın en büyük işareti, yıkıcı duyguları yapıcı olanlarla değiştirebilmektir. Ancak, insanın özgürlüğünü kaybetmektense kendini yok etmeyi seçmesi, özgürlüğün ne kadar değerli olduğunu bize kanıtlamalıdır.
En güzel Kafka’nın eserlerinde yirminci yüzyıl insanlarının kendini savunma, yürek parçalayan, bunalımlı ve kendini savunamayan durumlarıyla karşılaşıyoruz. “Dava” K.’nın kahramanı tutuklandı, ancak suçlandığını bilmiyor. Üçgenin etrafında dolaşan yargıç-avukat; Birinden ona suçunun ne olduğunu söylemesini ister, ancak bir kez “Beni öldürseler bile, artık geri çekilmeyeceğim,” umrumda değil. Kilisedeki rahip ona “Hiçbir şey anlamıyor musun?” Dedi. “İçinde küçük bir parıltı yok mu? Ayağa kalkıp kendini savunamaz mısın? ” söylemeye çalışmak. Romanın sonunda iki cellat gelir ve K.’a kendini öldürmesi için bir bıçak verir. K.’nın içindeki son gurur izini kaybettiğine dair en acı verici kanıt, kendini öldürememesidir.
Sonuç olarak, nefret ve öfke her zaman gizli kalır, bastırılır. Şimdi psikolojide kesin olarak bilinen bir şey varsa, bastırılmış bir duygu karşıt bir davranışla telafi edilir. Zaman zaman, sevmediğin birine karşı son derece kibar olduğunu fark ediyorsun. Endişeli iseniz, bunu kendinize kabul edebilir ve hatta St.Paul’un aforizmasını tekrarlayabilirsiniz:
Ama biraz daha güvensizseniz, kendinizi bu kişiyi sevmeye koşullandırmaya çalışacaksınız. Baskıcı anne veya babalarından nefret eden çocuklar, nefretlerini gizlemek için ebeveynlerine anormal aşk gösterileri gösterir. Halkada boks yaparken, birbirlerine yakın kalan boksörler gibi düşmanlarına yapışırlar. Gerçek hayatta nefret ve öfke bu şekilde ortaya çıkmaz; nefret başka insanlara kayıyor ya da birey kendisinden nefret etmeye başlıyor.
Bu nedenle, nefret duygularımızla açıkça yüzleşmek son derece önemlidir. Öfkemizle yüzleşmek daha da önemlidir, çünkü genel olarak kızmak bize daha sık gelen ve resmi ilişkilerde kolayca deneyimlenebilecek bir şeydir. Bir an dönüp kendimize bakarsak, içimizde biriken büyük bir öfke ile karşılaşabiliriz. Belki de öfke neden kronik, yıkıcıdır ve genellikle kendini gösterir, sürekli nefretimizi iter ve bizi erişemeyelim.
Kişinin ısrarla yüzleşmekten kaçındığı en ciddi nefret ve öfke zararlarından biri, bireyin kendine acıma için zemin hazırlamasıdır. Kendine acıma, “korunmuş ve korunmuş” nefret şeklidir. Kişi nefretini besleyebilir ve büyütebilir; kendine acıyabilir ve psikolojik dengesini düzeltmek isteyebilir; çok acı çektiğini düşünerek kendini rahatlatmak ve rahatlatmak isteyebilir.
Modern çağın öfkesini çok acı verici ve ciddi bir sorun olarak gören Friedrich Nietzsche idi. Nietzsche, bireyin psikolojik sorunlarının kökeniyle başladı ve bu konuda diğer hassas insanlar gibi, özgürlüğe özgürlük olan her şeyi işaretledi. Ne yazık ki, Nietzsche protestoların ötesine geçemiyor gibi görünüyor. Nietzsche, Protestan bir rahibin oğlu olarak doğduğu ve babasının ani ölümü üzerine muhafazakar akrabalarıyla birlikte büyüdüğü Almanya kültürüyle yoğundu. Bu nedenle, aldığı kültürle olgunlaştığını ancak her zaman bu kültürü sorguladığını söylemek mümkündür. Her ne kadar ruhunun derinliklerinde bir bağnaz olarak adlandırılacak kadar dindar olmasına rağmen, Alman toplumunda muhafazakar ahlaki kurallarda öfke ve nefretin gizlendiğini söylemek için açık fikirliydi. Orta sınıfın bastırılmış bir öfkenin kurbanı olduğunu iddia etmekle kalmadı, bu öfkenin ahlaki kurallarla ortaya çıkmasından korkmadan ifade etti. İlk tezlerinden biri şu satırlarda:
“… Ahlaki değerlerimizin özü, bizi asla terk etmeyen öfkemizdir. Hıristiyanlığın anlayışı oAşk, oyunlar aracılığıyla uykusuz bir nefretin saklanmasıdır. “Neden ahlaki” kavramını öğrenmek için küçük bir kasabadaki söylentileri dinlemiyorsunuz?
Nietzsche’nin görüşlerini tek taraflı bulanlar bile, öfke ile karşılaşılmadığı sürece gerçek aşkın, ahlakın ve özgürlüğün sağlanamayacağı konusunda anlaşacaktır. Nefret ve öfke, orijinal özgürlüğümüzü yeniden beyan etmemizin temelini oluşturmalıdır: Yıkıcı duyguları yapıcı hale getirmenin başka bir yolu yoktur. İlk adım neden veya kimden nefret ettiğimizi bulmaktır. Bir diktatörlük altında yaşayanları düşünün: eğer bu insanlar özgürlüklerini yeniden kazanmak istiyorlarsa, ilk görevleri nefretlerini ait oldukları yere, yani totaliter güçlere kaydırmaktır. Öfke ve nefret, iç bağımsızlığımızı kısa süre korumaya yardımcı olur, ancak bu duygular özgürlük ve kişilik onurunu yeniden yaratmak için kullanılmazsa, sonuçta bireyi mahveder. Şairin dediği gibi amacımız “yeniyi kazanmaktan nefret etmektir”.