Hepsi esprili bir bilmece gibi görünüyor, ancak cevap aslında basit.
Ekmekler ve cipsler nişasta içerir ancak içlerindeki nişasta, bu yiyeceklerin hazırlanması sırasında ortamdaki su ile ayrımlı şekilde etkileşir.
Ekmek, nişasta ve glüten moleküllerinden oluşur. Ekmeğin fermantasyonu sırasında, bu moleküllerin yoğun ağında küçük karbondioksit keseleri oluşmaya başlar.
Pişirildikten sonra ekmekte bulunan nişasta molekülleri ekmeğin kendisinden ve etrafındaki havadan su moleküllerini alır ve kristalleşmeye başlar. Sonuç olarak, ekmek sertleşir ve kuru hissedilir.
Cipsler kızartıldığında, ters işlem gerçekleşir – patates nişastasıyla ilişkili tüm su buharlaşır ve cipsler sertleşir. Kapalı bir paketteki cipsler neredeyse tamamen kurutulur.
Ancak ambalaj açılırken ürün nem içeren hava ile doğrudan temas eder. Su molekülleri cipslerdeki nişasta moleküllerine bağlanmaya başlar ve onları yumuşak ve esnek hale getirir.
Cipslerin kıvamı, tat algısında büyük rol oynar. Popular Science’a göre, 2004 yılında yapılan bir araştırmada, Oxford Üniversitesi bilim adamları, insanlardan kulaklık takan ses geçirmez bir kabinde otururken Pringles cipsleri yemelerini istedi. Bazen kulaklıklar keskin gevrekliği güçlendirdi. Bu olduğunda, gönüllüler cipsleri daha taze ve daha lezzetli olarak değerlendirdiler.
Daha yakın zamanlarda, araştırmacılar bir bardak biradaki kabarcıkların sayısını saymayı başardılar. Aslında kaç tane var – materyalimizden öğrenebilirsiniz.