William Wallace: Every man dies, not every man truly lives.
Herkes ölür, ama herkes gerçenten yaşayamaz
-Savaşabilirim.
-Biliyorum. Savaşabileceğini biliyorum. Ama bizi büyük yapan aklımızdır.
-Eğer sınırın iki tarafından da düşman edinirsen sonun ölüm olur.
-Hepimizin sonu ölümdür. Sorulması gereken nasıl ve neden olduğudur.
Sizinle benim aramda bir fark var. Siz bu ülkenin insanlarının sizin için var olduklarını düşünüyorsunuz. Bense, bizim bu insanları özgür kılmak için var olduğumuzu düşünüyorum, ve bunu sağlamak için gidiyorum.
Kalbin özgür. Onu izleyecek kadar cesur ol.
-Bu sayede, nefret etmenin|ne demek olduğunu öğrendin. Şimdi kral olmak için hazırsın.
-Nefretim ölecek seninle birlikte.
Bayraklarınızı indirin ve doğruca İngiltere’ye dönün. Yolda gördüğünüz her evde durup, 100 yıldır yaptığınız hırsızlıklar, işlediğiniz cinayetler ve tecavüzler için|sizi affetmelerini isteyin. Bunu yap, ve adamların yaşasın. Yapmazsan, hepiniz bugün ölürsünüz.
-William Wallace 2 metre boyundadır.
-Evet. Bunu duymuştum. Yüzlerce adam öldürmüştür, ve eğer burada olsaydı, gözlerinden çıkan ateş toplarıyla İngilizleri kül ederdi. Ben William Wallace’ım ve ülkemin ordusunu görüyorum, zorbalığa meydan okuyan. Özgür insanlar gibi savaşmaya geldiniz. Ve gerçekten özgürsünüz de. Bu özgürlüğünüzle ne yapacaksınız? Savaşacak mısınız?
-Hayır! Hayır! Bunlara karşı mı? Hayır! Kaçacak ve yaşayacağız.
-Savaşırsanız, belki ölürsünüz. Kaçarsanız, yaşarsınız en azından bir süre. Ve bugünden yıllarca sonra, yatağınızda ölürken, bugünden-o güne kadar ki tüm günlerinizi, buraya tekrar gelebilme şansı için, buraya tekrar gelip düşmanlarımıza yaşamlarımızı alabileceklerini ama özgürlüğümüzü asla alamayacaklarını söylemek için feda etmez miydiniz?