Bir Çeşit Ben 13 gün boyunca hiç yalnız kalmamıştı. Sabahtan akşama kadar kafasını oyalayabilmek için ordan oraya koşturmuş, insanlarla konuşmuştu. Akşamları da yorgunluktan baygın düşmüştü. Böylece 13 gün güle eğlene, düşünmeden hissetmeden yaşadı.
O gün Geveze ile ilişkileri hakkında konuştular, birbirlerine laf soktular. Bu bile eğlenceliydi aslında. Ama sonra Bir Çeşit Ben çok özlediğini farketti. Yüzü düştü, gülümsemesi yok oldu. 4 ay resmiyette sevgilisi olan ve 2 ay çıkcaz çıkmıcaz belirsizliğinde kafasında yer eden birini bi anda yok etmesi zordu. Sonra Varyemez Pembe Kafayla takıldılar. Bir Çeşit Ben eve geldi. Evdaşlar gelmemişti. 2 haftadır ilk defa kendiyle başbaşa kaldı. Takmadı. Odasını topladı, oyalandı. Sonra bulaşıkları yıkarken Kenan'ın şarkısı başladı. Ve Bir Çeşit Ben kendini yerde ağlarken buldu. Öyle bir ağlamaydı ki canından can kopar gibi. Dayanamadı. Komşusu Oynak Çocuk'u aradı. Ve onlara gitti. Doyasıya ağladı, anlattı. Oynak Çocuk hala seviyosun bilmem ne diye saçma yorumlarda bulundu. Ağla rahatlayacaksın diye tavsiyede bulundu. Bir Çeşit Ben o akşam arkadaş kalma olayını zamana bırakması gerektiğini anladı.
Sonraki sabah Bir Çeşit Ben gözlerindeki şişleri yok etmek için 40 çeşit yol denedi. O gün piknik günüydü. Sınıfça piknikleri vardı. Bir Çeşit Ben herşeyi unutmaya çalışıp sadece eğlenmeye odaklandı. Ve eğlendi de. Sınıftaki değişik gruplaşmayı yok saydı herkesle konuştu, eğlendi.
Dönüş yolculuğunda Evdaşı, Geveze ve kendisi vardı. Deli gibi yorgunlardı ama Bir Çeşit Ben yoruldukça enerji geliyormuş gibi hissediyordu. Geveze, Bir Çeşit Ben'le konuştu. Yine ne olacakları hakkında. Bir Çeşit Ben, metronun yansımasında yan yana olan hallerine baktı, içi acıdı. Sonra takmamaya karar verdi. Geveze'ye de öyle dedi "Takılıyoruz işte. Sevgililikten öncesi, arkadaşlıktan sonrasında gibi bir durumdayız daha ne..."