We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
47.3 Biyoçeşitliliğe Yönelik Tehditler
Bu bölümün sonunda aşağıdakileri yapabileceksiniz:
- Biyoçeşitliliğe yönelik önemli tehditleri belirleyin
- Habitat kaybının, egzotik türlerin tanıtılmasının ve avlanmanın biyoçeşitlilik üzerindeki etkilerini açıklayın
- İklim değişikliğinin biyolojik çeşitlilik üzerindeki erken ve tahmin edilen etkilerini belirleyin
Gezegendeki biyoçeşitliliğe yönelik temel tehdit ve dolayısıyla insan refahına yönelik bir tehdit, insan nüfusunun artması ve kaynak sömürüsünün birleşimidir. İnsan nüfusu, hayatta kalmak ve büyümek için kaynaklara ihtiyaç duyuyor ve bu kaynaklar sürdürülebilir olmayan bir şekilde çevreden uzaklaştırılıyor. Biyoçeşitliliğe en yakın üç tehdit, habitat kaybı, aşırı hasat ve egzotik türlerin ortaya çıkmasıdır. Bunlardan ilk ikisi, insan nüfusu artışının ve kaynak kullanımının doğrudan bir sonucudur. Üçüncüsü artan hareketlilik ve ticaretten kaynaklanmaktadır. Yok oluşun dördüncü ana nedeni olan antropojenik iklim değişikliğinin henüz büyük bir etkisi olmadı, ancak bu yüzyılda önemli hale geleceği tahmin ediliyor. Küresel iklim değişikliği aynı zamanda insan nüfusunun enerji ihtiyaçlarının ve bu ihtiyaçları karşılamak için fosil yakıtların kullanımının bir sonucudur (Şekil 47.10). Toksik kirlilik gibi çevresel sorunların türler üzerinde belirli hedefli etkileri vardır, ancak bunlar genellikle diğerlerinin büyüklüğünde tehditler olarak görülmez.
Habitat kaybı
İnsanlar, çevrelerini değiştirmek ve bir zamanlar doğal ekosistem tarafından gerçekleştirilen belirli işlevleri değiştirmek için teknolojiye güvenirler. Diğer türler bunu yapamaz. İster orman, ister çöl, çayır, tatlı su nehir ağzı veya deniz ortamı olsun, ekosistemlerinin ortadan kaldırılması, türe ait bireyleri öldürecektir. Bir türün menzili içindeki tüm habitatı ortadan kaldırırsak türlerin nesli tükenecektir. 20. yüzyılın ikinci yarısında habitatların insan tarafından yok edilmesi hızlandı. Sumatra'nın olağanüstü biyoçeşitliliğini bir düşünün: Bir orangutan türüne, kritik derecede nesli tükenmekte olan bir fil türüne ve Sumatra kaplanına ev sahipliği yapıyor, ancak Sumatra ormanının yarısı artık yok. Diğer orangutan türlerine ev sahipliği yapan komşu Borneo adası da benzer bir orman alanını kaybetti. Borneo'nun korunan alanlarında orman kaybı devam ediyor. Üç orangutan türü de şu anda Uluslararası Doğayı Koruma Birliği (IUCN) tarafından tehlike altında olarak listeleniyor, ancak bunlar Sumatra ve Borneo'daki ormanların ortadan kaybolmasından sonra hayatta kalamayacak binlerce türün en görünür olanı. Ormanlar kereste ve palmiye yağı ekimi için kaldırılır (Şekil 47.11). Palm yağı, Avrupa'da gıda ürünleri, kozmetik ve biyodizel gibi birçok üründe kullanılmaktadır. 2000-2005 yılları için küresel orman örtüsü kaybının beş yıllık tahmini yüzde 3.1 idi. Orman kaybının esas olarak kereste çıkarılmasından kaynaklandığı nemli tropik bölgelerde, küresel toplam 11.564.000 km2'den (veya yüzde 2.4) 272.000 km2'si kaybedildi. Tropiklerde, bu kayıplar kesinlikle türlerin yüksek düzeyde endemizm -belirli bir coğrafi konuma özgü ve başka hiçbir yerde bulunmayan türler- nedeniyle yok oluşunu temsil eder.
Günlük Bağlantı
Akıllı Ağaç Seçimleri ile Habitat Tahribatını Önlemek
Çoğu tüketici, satın aldıkları ev geliştirme ürünlerinin habitat kaybına ve türlerin yok olmasına katkıda bulunabileceğinin farkında değildir. Yine de yasadışı olarak hasat edilen tropik kereste pazarı çok büyük ve ahşap ürünler genellikle Amerika Birleşik Devletleri'ndeki inşaat malzemeleri mağazalarında buluyor. Bir tahmin, dünyanın en büyük ahşap ürünleri tüketicisi olan Amerika Birleşik Devletleri'nde ithal edilen kereste akışının yüzde 10'unun potansiyel olarak yasa dışı olarak kaydedildiğidir. 2006'da bu, ahşap ürünlerde 3.6 milyar $'a ulaştı. Yasadışı ürünlerin çoğu, yasa dışı olarak hareket eden ülkelerden ithal edilmektedir. aracılar ve ahşabın yaratıcıları değildir.
Döşeme gibi bir ahşap ürünün sürdürülebilir veya hatta yasal olarak hasat edilip edilmediğini belirlemek nasıl mümkün olabilir? Forest Stewardship Council (FSC), sürdürülebilir şekilde hasat edilen orman ürünlerini sertifikalandırır, bu nedenle, ahşabın tropik bir ormandan yasa dışı olarak alınmadığından emin olmanın bir yolu, döşeme ve diğer sert ağaç ürünlerinde sertifikalarını aramaktır. Sertifikasyon belirli ürünler için geçerlidir, bir üretici için geçerli değildir, bazı üreticilerin ürünleri sertifikaya sahip olmayabilirken diğer ürünler sertifikalandırılmış olabilir. FSC dışında endüstri destekli başka sertifikalar olsa da, endüstriden bağımsız olmamaları nedeniyle bunlar güvenilmezdir. Diğer bir yaklaşım ise yerli ağaç türlerini satın almaktır. Yasal ve yasa dışı ahşap ürünlerin bir listesi olsaydı harika olurdu, ancak bu o kadar basit değil. Ağaç kesimi ve orman yönetimi yasaları ülkeden ülkeye değişiklik gösterir, bir ülkede yasa dışı olan başka bir ülkede yasal olabilir. Bir ürünün nerede ve nasıl hasat edildiği ve geldiği ormanın sürdürülebilir bir şekilde korunup korunmadığı, bir ahşap ürünün FSC tarafından sertifikalandırılıp sertifikalandırılmayacağına ilişkin tüm faktörlerdir. Şüpheniz varsa, bir ahşap ürünün nereden geldiği ve tedarikçinin yasal olarak hasat edildiğini nasıl bildiği hakkında sorular sormak her zaman iyi bir fikirdir.
Habitat tahribi ormanlar dışındaki ekosistemleri de etkileyebilir. Nehirler ve akarsular, arazi geliştirme, set oluşturma, kanal oluşturma veya suyun uzaklaştırılması yoluyla sıklıkla değiştirilen önemli ekosistemlerdir. Baraj, nehrin doğal akışına adapte olmuş popülasyonları azaltabilecek veya ortadan kaldırabilecek bir nehrin tüm kısımlarına su akışını etkiler. Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri nehirlerinin tahmini yüzde 91'i bir şekilde değiştirildi. Değişiklikler, enerji oluşturmak veya su setlerini depolamak, sel ve taramayı veya yeniden yönlendirmeyi önlemek, insani gelişme için daha uygun arazi oluşturmak için barajları içerir. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki birçok balık ve amfibi türü ve çok sayıda tatlı su midyesi, nehir barajının ve habitat kaybının neden olduğu düşüşlere tanık oldu.
Aşırı hasat
Aşırı hasat, birçok tür için, özellikle de suda yaşayan (hem deniz hem de tatlı su) türler için ciddi bir tehdittir. Düzenleme ve izlemeye rağmen, son zamanlarda balıkçılık çöküş örnekleri var. Batı Atlantik morina balıkçılığı en önemlileri arasındadır. 400 yıl boyunca son derece verimli bir balıkçılık iken, 1980'lerde modern fabrika trollerinin kullanılmaya başlanması onu sürdürülemez hale getirdi. Balıkçılık hem ekonomik hem de politik faktörlerin bir sonucu olarak çöküyor. Balıkçılık, balıkçılık bölgesi tek bir ülkenin karasularında olsa bile, ortak bir uluslararası kaynak olarak yönetilir. Ortak kaynaklar, müştereklerin trajedisi olarak bilinen ve esasen hiçbir balıkçının, o balıkçıya ait olmadığında bir balıkçılığı hasat ederken kısıtlama uygulama motivasyonuna sahip olmadığı bir ekonomik baskıya tabidir. Aşırı kullanım yaygın bir sonuçtur. Bu aşırı kullanım, balıkçılığa erişim açık ve düzensiz olduğunda ve teknoloji balıkçılara aşırı avlanma yeteneği verdiğinde şiddetlenir. Birkaç balıkçılıkta, kaynağın biyolojik büyümesi, o zaman ve para başka bir yere yatırılmışsa, balıkçılıktan elde edilen karın potansiyel büyümesinden daha azdır. Bu durumlarda -balinalar bir örnektir- ekonomik güçler her zaman popülasyonu balık avlamaya doğru sürükleyecektir.
Öğrenme Bağlantısı
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki nesli tükenmekte olan ve tehdit altındaki türler için kritik habitatların ABD Balık ve Yaban Hayatı Servisi etkileşimli haritasını keşfedin. Başlamak için "Çevrimiçi haritacıyı ziyaret edin"i seçin.
Çoğunlukla, balıkçılığın neslinin tükenmesi biyolojik yok olmaya eşdeğer değildir - bir türün son balığı nadiren okyanustan çıkarılır. Aynı zamanda, balıkçılığın neslinin tükenmesi balık türleri ve ekosistemleri için hala zararlıdır. Gerçek yok oluşun bir olasılık olduğu bazı durumlar vardır. Balinalar, düşük üreme oranları nedeniyle yavaş büyüyen popülasyonlara sahiptir ve bu nedenle avlanma yoluyla tamamen yok olma riski altındadır. Nesli tükenme riski altında olan sınırlı dağılımlara sahip bazı köpekbalığı türleri vardır. Orfozlar, Karayipler'de aşırı avlanma nedeniyle yok olma tehlikesiyle karşı karşıya olan bir dizi türü içeren, genellikle yavaş büyüyen başka bir balık popülasyonudur.
Mercan resifleri, çeşitli işlemlerden dolayı ani tehlikeyle karşı karşıya kalan son derece çeşitli deniz ekosistemleridir. Resifler, deniz habitatının yalnızca yüzde 1'ini oluşturmasına rağmen, dünyadaki deniz balığı türlerinin 1/3'üne (yaklaşık 4.000 tür) ev sahipliği yapmaktadır. Çoğu ev deniz akvaryumu, kültürlü organizmalar değil, vahşi yakalanmış organizmalarla doludur. Deniz türlerinde evcil hayvan ticaretinin hiçbir türün neslinin tükenmesine neden olduğu bilinmemekle birlikte, bazı türlerin popülasyonlarının hasata yanıt olarak azaldığını gösteren ve hasatın bu seviyelerde sürdürülebilir olmadığını gösteren çalışmalar vardır. Evcil hayvan ticaretinin kaplumbağalar, amfibiler, kuşlar, bitkiler ve hatta orangutan gibi bazı karasal türler üzerindeki etkisi konusunda endişeler var.
Öğrenme Bağlantısı
Deniz ekosistemlerinin insan refahını ve okyanus ekosistemlerinin düşüşünü desteklemedeki rolünü tartışan kısa bir videoyu izleyin.
Çalı eti, yiyecek için öldürülen vahşi hayvanlar için kullanılan genel bir terimdir. Avlanma tüm dünyada uygulanmaktadır, ancak özellikle ekvator Afrika'sında ve Asya'nın bazı bölgelerinde avlanma uygulamalarının bir dizi türün neslinin tükenme tehlikesiyle karşı karşıya olduğuna inanılmaktadır. Geleneksel olarak, Afrika'da çalı eti aileleri doğrudan beslemek için avlandı, ancak uygulamanın yakın zamanda ticarileşmesi, hasat oranlarını sürdürülemezlik düzeyine çıkaran bakkallarda mevcut çalı etlerine sahip. Ayrıca insan nüfusunun artması, tarımla karşılanmayan proteinli gıdalara olan ihtiyacı artırmıştır. Çalı eti ticareti tarafından tehdit edilen türler, Kongo havzasında yaşayan birçok primat da dahil olmak üzere çoğunlukla memelilerdir.
Egzotik baharatlar
Egzotik türler, evrim geçirmedikleri bir ekosisteme kasıtlı veya kasıtsız olarak dahil edilen türlerdir. Örneğin, Kudzu (pueraria lobataJaponya'ya özgü olan ), 1876'da Amerika Birleşik Devletleri'nde tanıtıldı. Daha sonra toprağın korunması için dikildi. Sorunlu bir şekilde, güneydoğu Amerika Birleşik Devletleri'nde çok iyi büyüyor - günde bir ayağa kadar. Şu anda istilacı bir haşere türüdür ve güneydoğu Amerika Birleşik Devletleri'nde 7 milyon dönümden fazla alanı kaplamaktadır. Tanıtılan bir tür yeni habitatında hayatta kalabiliyorsa, bu giriş artık türün gözlemlenen aralığına yansıtılmaktadır. Organizmaların ticaret amacıyla kasıtlı olarak taşınması da dahil olmak üzere, insan ve malların insan taşımacılığı, türlerin yeni ekosistemlere girişini, bazen türün kendi başına seyahat etme kapasitesinin çok ötesindeki mesafelerde ve tür aralığının dışında önemli ölçüde artırdı. 'Doğal yırtıcılar.
Egzotik türlerin çoğu, tanıtılan bireylerin sayısının düşük olması veya girdikleri ekosisteme zayıf adaptasyon nedeniyle muhtemelen başarısız olur. Ancak bazı türler, onları yeni bir ekosistemde özellikle başarılı kılabilecek ön adaptasyonlara sahiptir. Bu egzotik türler genellikle yeni habitatlarında dramatik nüfus artışlarına uğrarlar ve yeni ortamdaki ekolojik koşulları sıfırlayarak orada var olan türleri tehdit eder. Bu nedenle egzotik türlere istilacı türler de denir. Egzotik türler, kaynaklar, avlanma veya hastalık için rekabet yoluyla diğer türleri tehdit edebilir. Örneğin, benekli knapweed olarak da adlandırılan Avrasya yıldızı devedikeni, batı eyaletlerinin açık çayırlarından bazılarını istila etti ve işe yaramaz hale getirdi. Bununla birlikte, bal üretimi için harika bir nektar taşıyan çiçektir ve Michigan gibi kuzey-orta eyaletlerde göç eden kral kelebekleri de dahil olmak üzere çok sayıda tozlaşan böceği destekler.
Öğrenme Bağlantısı
Egzotik veya istilacı türlerin etkileşimli bir küresel veritabanını keşfedin.
Göller ve adalar, tanıtılan türlerden kaynaklanan yok olma tehditlerine karşı özellikle savunmasızdır. Victoria Gölü'nde, daha önce de belirtildiği gibi, Nil levreklerinin kasıtlı olarak tanıtılması, yaklaşık 200 endemik çiklit türünün neslinin tükenmesinden büyük ölçüde sorumluydu. Kahverengi ağaç yılanının 1950'de Solomon Adaları'ndan Guam'a uçakla kazara girmesi (Şekil 47.12), adaya özgü üç kuş türünün ve üç ila beş sürüngen türünün yok olmasına yol açmıştır. Diğer bazı türler hala tehdit altındadır. Kahverengi ağaç yılanı, Teksas Corpus Christi'ye gelen bir uçakta bile bulunan, göç etmek için bir araç olarak insan ulaşımını kullanmakta usta. Yılanın Guam'dan Pasifik'teki diğer adalara, özellikle Hawaii'ye hareket etmesini önlemek için havaalanı, askeri ve ticari uçak personelinin sürekli uyanık olması gerekir. Adalar dünya üzerinde geniş bir kara alanı oluşturmazlar, ancak anakara atalarından izole olmaları nedeniyle orantısız sayıda endemik tür içerirler.
Şimdi, 1990'larda tanınan amfibi türlerindeki küresel düşüşün, kısmen mantarın neden olduğu görülüyor. Batrachochytrium dendrobatidis, kitridiomycosis hastalığına neden olur (Şekil 47.13). Mantarın Afrika'ya özgü olduğuna ve yaygın olarak kullanılan bir laboratuvar ve evcil hayvan türünün taşınmasıyla dünyaya yayılmış olabileceğine dair kanıtlar vardır: Afrika pençeli kara kurbağası (Xenopus laevis). Bu hastalığın dünya çapında yayılmasından biyologların kendileri sorumlu olabilir. Kuzey Amerika kurbağası, Rana catesbeianaAyrıca gıda hayvanı olarak yaygın olarak tanıtılan, ancak esaretten kolayca kaçan, çoğu enfeksiyondan kurtulur. Batrachochytrium dendrobatidisve hastalık için bir rezervuar görevi görebilir. Aynı zamanda tatlı su göllerinde obur bir yırtıcıdır.
Erken kanıtlar, başka bir mantar patojeninin, Geomyces yok ediciler, doğu Kuzey Amerika'da mağara kış uykusuna yatan yarasaları enfekte eden ve batı New York Eyaletindeki bir başlangıç noktasından yayılan beyaz burun sendromundan sorumludur (Şekil 47.14). Hastalık, yarasa popülasyonlarının büyük bir kısmını yok etti ve halihazırda nesli tükenmekte olan olarak listelenen türlerin neslinin tükenmesini tehdit ediyor: Indiana yarasası, miyotis sodalisve potansiyel olarak Virginia koca kulaklı yarasa, Corynorhinus townsendii virginianus. Mantarın nasıl ortaya çıktığı belirsizdir, ancak mantıklı bir varsayım, eğlence amaçlı mağaracıların mantarı istemeden Avrupa'dan giysilere veya ekipmanlara getirdiğidir.
İklim değişikliği
İklim değişikliği ve özellikle antropojenik (yani, insanların neden olduğu) şu anda tırmanan ısınma eğilimi, özellikle habitat kaybı ve hastalıklı organizmaların yayılması gibi diğer tehditlerle birleştiğinde, büyük bir yok olma tehdidi olarak kabul edilmektedir. Bilim adamları, 2050 yılına kadar yok olacak türlerin yüzde 15 ila yüzde 40 arasında değişen yok olma oranı tahminleriyle, etkilerin muhtemel büyüklüğü konusunda anlaşamıyorlar. Ancak bilim adamları, iklim değişikliğinin yağış ve kar yağışı modelleri dahil olmak üzere bölgesel iklimleri değiştireceği konusunda hemfikir. habitatlar, içinde yaşayan türlere, özellikle endemik türlere daha az misafirperverdir. Isınma eğilimi, daha soğuk iklimleri kuzey ve güney kutuplarına doğru kaydıracak ve türleri, yol boyunca habitat boşluklarıyla karşı karşıya kalırken uyarlanmış iklim normlarıyla hareket etmeye zorlayacaktır. Değişen aralıklar, kendilerini tarihsel aralıklarında bulunmayan diğer türlerle temas halinde buldukları için türlere yeni rekabet rejimleri dayatacaktır. Böyle beklenmedik bir tür teması, kutup ayıları ve boz ayılar arasındadır. Daha önce, bu iki farklı türün ayrı aralıkları vardı. Şimdi, aralıkları örtüşüyor ve bu iki türün çiftleşip, her iki ebeveyn türüne de geçebilen veya geçemeyen canlı yavrular ürettiği belgelenmiş vakalar var. Değişen iklimler, türlerin mevsimlik besin kaynaklarına ve üreme zamanlarına hassas zamanlanmış adaptasyonlarını da ortadan kaldırır. Kaynak kullanılabilirliği ve zamanlamadaki değişimlere yönelik birçok çağdaş uyumsuzluk zaten belgelenmiştir.
Menzil kaymaları şimdiden gözlemleniyor: örneğin, bazı Avrupa kuş türlerinin menzilleri 91 km kuzeye doğru hareket etti. Aynı çalışma, ısınma eğilimlerine dayalı optimal kaymanın bu mesafenin iki katı olduğunu öne sürerek, popülasyonların Olumsuz yeterince hızlı hareket ediyor. Bitkilerde, kelebeklerde, diğer böceklerde, tatlı su balıklarında, sürüngenlerde ve memelilerde de menzil kaymaları gözlemlenmiştir.
İklim gradyanları da dağlara tırmanacak, sonunda türleri daha yüksek irtifalarda kalabalıklaştıracak ve en yüksek rakımlara adapte olan türlerin yaşam alanlarını ortadan kaldıracaktır. Bazı iklimler tamamen yok olacak. Arktikte artan ısınma hızı, kar yağışını ve deniz buzu oluşumunu önemli ölçüde azaltır. Buz olmadan, kutup ayıları gibi türler, tek güvenilir besin kaynakları olan fokları başarıyla avlayamazlar. Yirminci yüzyılın ortalarında gözlemler başladığından beri deniz buzu kapsamı azalmaktadır ve son yıllarda gözlenen düşüş oranı önceden tahmin edilenden çok daha fazladır.
Son olarak, küresel ısınma, buzullardan gelen eriyen su ve daha fazla sıcak su hacmi nedeniyle okyanus seviyelerini yükseltecektir. Kıyı şeritleri sular altında kalacak, ada boyutu küçülecek, bu da bazı türler üzerinde etkili olacak ve bir dizi ada tamamen ortadan kalkacak. Ek olarak, kutupların, buzulların ve yüksek rakımlı dağların – yüzyıllardır çevrelere tatlı su sağlayan bir döngü – kademeli olarak erimesi ve ardından yeniden donması da tehlikeye girecek. Bu, tuzlu su bolluğuna ve tatlı su kıtlığına neden olabilir.
Tehdidin açıklaması
Buffel otu türleri, genellikle uzun ömürlü, derin köklü ve doğal bitki örtüsünü geride bırakabilen yüksek biyokütleli otlardır. Uzun süre yağıştan sonra hızla çiçeklenip meyve verebilirler ve kolayca dağılan büyük miktarda tohum üretebilirler. Kuraklığa, yangına ve otlamaya karşı toleranslı olabilirler ve çok çeşitli toprak türleri ve manzaralarda doğallaşabilirler.
Bu nitelikleri nedeniyle, buffel otu birçok mera pastoralisti için önemlidir. Ne yazık ki, örneğin rekabet yoluyla ve dolaylı olarak yangınların sıklığını ve yoğunluğunu artırarak biyolojik çeşitlilik değerlerini doğrudan etkileyebilir. Bu daha sıcak yangınlar, yer örtüsü bitki örtüsünü (Yerli topluluklar için önemli olan çalı yiyecekleri dahil) etkileyebilir ve nehir kırmızı sakızları gibi kilit taşı kurak bölge ağaçlarının gölgesine taşıyabilir (okaliptüs camaldulensis), mantar (Hakea türleri) ve sığır ağaçları (Grevillea striata) diğer bitki ve hayvanlar üzerinde akış etkisi ile. Ayrıca altyapıya ve kültürel alanlara zarar verme riskini de artırabilirler.
Buffel otu yoğun olduğunda, doğal bitki örtüsü oluşturma fırsatlarını azaltarak, ışığa ve alana hükmedebilir. Daha düşük yoğunluklarda bile buffel otu toprak azotunu azaltabilir, mineral havuzunu tüketebilir ve rekabet ve allelopatik baskılama yoluyla bitki yenilenmesini ve büyümesini engelleyebilir. Buffel otu, doğal bitki örtüsünün yerini alarak nehir kıyısındaki habitatları agresif bir şekilde kolonize edebilir. Islatma ve kaya delikleri gibi su noktalarının istilası, Yerli kültürel öneme sahip alanlara erişimi engelleyebilir. Buffel otu, habitatların temel özelliklerini dönüştürme kabiliyeti nedeniyle Avustralya meralarının bir 'dönüştürücü otu' olarak kabul edilir. Birçoğu, doğrudan veya dolaylı olarak çok sayıda yerli ve endemik bitki ve hayvanı tehdit edebileceği kurak ve yarı kurak Avustralya'daki doğal ekosistemlerin en zayıflatıcı otu olduğunu düşünüyor.
Buffel otu biyolojisi, yetiştirme koşulları, kuruluş ve yayılma ile ilgili ayrıntılar, bu belgenin kaynaklar bölümündeki maddelerden elde edilebilir.
Kurak ve yarı kurak Avustralya dışında, gamba otu da dahil olmak üzere diğer yüksek biyokütle ve yanıcı tanıtılan otlar (andropogon gayanus) ve çok yıllık görev otu (Cenchrus polistachios), kuzey Avustralya'daki önemli bir tehdit sürecinin parçası olarak EPBC Yasası altında listelenmiştir. Bu kilit tehdit süreci için bir tehdit azaltma planı hazırlanmıştır.
Referanslar
Jones, C.G., Lawton, J.H. & Shachak, M. Organisms as ekosistem mühendisleri. oikolar 69, 373–386 (1994)
Sterner, R.W. ve Elser, J.J. Ekolojik Stokiyometri: Moleküllerden Biyosfere Elementlerin Biyolojisi (Princeton Üniv. Basın, 2002)
Power, M.E. et al. Kilit taşları arayışındaki zorluklar. biyobilim 46, 609–620 (1996)
Schulze, E.D. ve Mooney, H.A. Biyoçeşitlilik ve Ekosistem İşlevi (Bahar, 1993)Bu etkili kitap, BEF'te yirmi yıllık deneysel çalışmanın temelini oluşturan orijinal hipotezlerin ve fikirlerin çoğunu oluşturdu.
Heywood, V.H., ed. Küresel Biyoçeşitlilik Değerlendirmesi (Cambridge Üniv. Basın, 1995)
Loreau, M. et al. DİVERSİTAS Rapor No. 1: DİVERSİTAS Bilim Planı. (2002)
Tilman, D. & Downing, J. A. Çayırlarda biyoçeşitlilik ve stabilite. Doğa 367, 363–365 (1994)Bu çalışma, ref. 8, biyoçeşitliliğin ekosistemlerin işleyişini nasıl etkilediğini inceleyen bir araştırma kuşağı başlattı.
Naeem, S., Thompson, L.J., Lawler, S.P., Lawton, J.H. & Woodfin, R.M. Biyoçeşitliliğin azalması ekosistemlerin performansını değiştirebilir. Doğa 368, 734–737 (1994)
Tilman, D., Wedin, D. & Knops, J. Otlak ekosistemlerinde biyolojik çeşitlilikten etkilenen üretkenlik ve sürdürülebilirlik. Doğa 379, 718–720 (1996)
Hector, A. ve ark. Avrupa çayırlarında bitki çeşitliliği ve verimlilik deneyleri. Bilim 286, 1123–1127 (1999)
Loreau, M., Naeem, S. & Inchausti, P. Biyoçeşitlilik ve Ekosistem İşleyişi: Sentez ve Perspektifler (Oxford Üniv. Basın, 2002)2000 yılında Paris'te düzenlenen bir konferansı izleyen bu kitap, BEF araştırmasının ilk on yılını özetledi.
Cardinale, B.J. ve ark. Üretici çeşitliliğinin ekosistemlerdeki işlevsel rolü. NS. J. Bot. 98, 572–592 (2011)
Günlük, G.Ç. Doğanın Hizmetleri: Doğal Ekosistemlere Toplumsal Bağımlılık (Ada Basını, 1997)Bu kitap, doğal yaşam alanlarının topluma temel mal hizmetleri sağladığı fikrini pekiştirdi ve ekosistem hizmetlerini ana akım bir terim haline getirmeye yardımcı oldu.
Perrings, C., Folke, C. & Maler, K. G. Biyoçeşitlilik kaybının ekolojisi ve ekonomisi—Araştırma gündemi. ambi 21, 201–211 (1992)
Mace, G.M., Norris, K. & Fitter, A.H. Biyoçeşitlilik ve ekosistem hizmetleri: çok katmanlı bir ilişki. Trendler Ekol. Evrim. 27, 19–26 (2012)
Milenyum Ekosistem Değerlendirmesi. Ekosistemler ve İnsan Refahı: Biyoçeşitlilik Sentezi (Dünya Kaynakları Enstitüsü, 2005)
Kinzig, A.P., Pacala, S.W. ve Tilman, D. Biyoçeşitliliğin İşlevsel Sonuçları: Ampirik İlerleme ve Teorik Uzantılar (Princeton Üniv. Basın, 2002)
Loreau, M. Popülasyonlardan Ekosistemlere: Yeni Bir Ekolojik Sentez İçin Teorik Temeller (Princeton Üniv. Basın, 2010)
Tilman, D., Lehman, D. & Thompson, K. Bitki çeşitliliği ve ekosistem üretkenliği: Teorik düşünceler. Proc. Natl Acad. bilim Amerika Birleşik Devletleri 94, 1857–1861 (1997)
Paquette, A. & Messier, C. Biyoçeşitliliğin ağaç verimliliği üzerindeki etkisi: ılıman ormanlardan boreal ormanlara. Küre. ekol. Biyocoğrafya. 20, 170–180 (2011)Bu makale, ref ile birlikte. 21, gerçek ekosistemlerde büyük ölçeklerde ekosistem fonksiyonları üzerindeki biyoçeşitlilik etkilerinin nasıl ölçüleceğini örnekler.
Maestre, F.T. et al. Küresel kurak alanlarda bitki tür zenginliği ve ekosistem çok işlevliliği. Bilim 335, 214–218 (2012)
Mora, C. et al. Resif balıklarında biyoçeşitlilik ve ekosistem işleyişi arasındaki bağlantı üzerine küresel insan ayak izi. PLoS Biol. 9, e1000606 (2011)
Hooper, D.U. ve ark. Biyoçeşitliliğin ekosistem işleyişi üzerindeki etkileri: Mevcut bilgi üzerinde bir fikir birliği. ekol. monogr. 75, 3–35 (2005)Bu makale, biyoçeşitliliğin ekosistem fonksiyonlarını ve hizmetlerini nasıl etkilediğine dair yayınlanmış en son bilimsel fikir birliği beyanıydı.
Balvanera, P. ve ark. Biyoçeşitliliğin ekosistem işleyişi ve hizmetleri üzerindeki etkilerine ilişkin kanıtların ölçülmesi. ekol. Lett. 9, 1146–1156 (2006)Bu makale, ref ile birlikte. 25, BEF araştırmasını istatistiksel meta-analizler yoluyla sentezleyen ilk kişiydi.
Cardinale, B.J. ve ark. Biyoçeşitliliğin trofik grupların ve ekosistemlerin işleyişi üzerindeki etkileri. Doğa 443, 989–992 (2006)
Solucan, B. ve ark. Biyoçeşitlilik kaybının okyanus ekosistem hizmetleri üzerindeki etkileri. Bilim 314, 787–790 (2006)
Cardinale, B.J. ve ark. Bitki çeşitliliğinin biyokütle üretimi üzerindeki etkileri, tamamlayıcı kaynak kullanımı nedeniyle zamanla artar: Bir meta-analiz. Proc. Natl Acad. bilim Amerika Birleşik Devletleri 104, 18123–18128 (2007)
Stachowicz, J., Bruno, J.F. & Duffy, J.E. Deniz biyoçeşitliliğinin topluluklar ve ekosistemler üzerindeki etkilerini anlamak. Annu. Rev. Ecol. Evrim. Sist. 38, 739–766 (2007)
Bruno, J.F. & Cardinale, B.J. Avcı zenginliğinin basamaklı etkileri. Ön. ekol. çevre 6, 539–546 (2008)
Cardinale, B.J. ve ark. içinde Biyoçeşitlilik ve İnsan Etkileri (eds Naeem, S. . ve diğerleri) 105-120 (Oxford Univ. Press, 2009)
Schmid, B. ve ark. içinde Biyoçeşitlilik ve İnsan Etkileri (eds Naeem, S. . ve diğerleri) 14–29 (Oxford Univ. Press, 2009)
Srivastava, D.S. ve ark. Çeşitlilik, ayrışma üzerinde aşağıdan yukarıya etkilere göre yukarıdan aşağıya daha güçlüdür. Ekoloji 90, 1073–1083 (2009)
Quijas, S., Schmid, B. & Balvanera, P. Bitki çeşitliliği ekosistem hizmetlerinin sağlanmasını geliştirir: Yeni bir sentez. Temel Uygulama ekol. 11, 582–593 (2010)
Cadotte, M.W., Cardinale, B.J. & Oakley, T.H. Evrimsel tarih ve biyoçeşitliliğin bitki verimliliği üzerindeki etkisi. Proc. Natl Acad. bilim Amerika Birleşik Devletleri 105, 17012–17017 (2008)
Flynn, D.F.B., Mirotchnick, N., Jain, M., Palmer, M.I. & Naeem, S. Biyoçeşitlilik-ekosistem-fonksiyon ilişkilerinin öngörücüleri olarak fonksiyonel ve filogenetik çeşitlilik. Ekoloji 92, 1573–1581 (2011)
Wardle, D.A., Bonner, K.I. & Nicholson, K.S. Biodiversity and bitki çöpü: Gelişmiş tür zenginliğinin ekosistem işlevini geliştirdiği görüşünü desteklemeyen deneysel kanıtlar. oikolar 79, 247–258 (1997)
Ives, A. R. & Carpenter, S. R. Ekosistemlerin istikrarı ve çeşitliliği. Bilim 317, 58–62 (2008)
Cottingham, K.L., Brown, B.L. & Lennon, J.T. Biodiversity, ekolojik sistemlerin zamansal değişkenliğini düzenleyebilir. ekol. Lett. 4, 72–85 (2001)
Jiang, L. & Pu, Z.C. Tür çeşitliliğinin tek-trofik ve multitrofik topluluklarda zamansal kararlılık üzerindeki farklı etkileri. NS. Nat. 174, 651–659 (2009)
Hector, A. ve ark. Bitki çeşitliliğinin, nüfus uyumsuzluğu ve aşırı verim yoluyla otlak üretkenliği üzerindeki genel dengeleyici etkileri. Ekoloji 91, 2213–2220 (2010)
Campbell, V., Murphy, G. & Romanuk, T.N. Deneysel tasarım ve çeşitlilik-kararlılık ilişkilerinin sonucu ve yorumu. oikolar 120, 399–408 (2011)
Griffin, J.N. ve ark. içinde Biyoçeşitlilik ve İnsan Etkileri (eds Naeem, S. ve diğerleri) 78–93 (Oxford Univ. Press, 2009)
Doak, D.F. ve ark. Topluluk ekolojisinde istikrar-çeşitlilik ilişkilerinin istatistiksel kaçınılmazlığı. NS. Nat. 151, 264–276 (1998)
Gonzalez, A. & Loreau, M. Ekolojik topluluklarda telafi edici dinamiklerin nedenleri ve sonuçları. Annu. Rev. Ecol. Evrim. Sist. 40, 393–414 (2009)
Duffy, J. E. Biyoçeşitlilik neden gerçek dünya ekosistemlerinin işleyişi için önemlidir. Ön. ekol. çevre 7, 437–444 (2009)
Tilman, D. ve ark. Uzun vadeli bir otlak deneyinde çeşitlilik ve üretkenlik. Bilim 294, 843–845 (2001)Bu deney, şimdiye kadar yapılmış en büyük ve en uzun süredir devam eden biyoçeşitlilik çalışmalarından biri olmaya devam ediyor.
Huston, M. A. Ekolojik deneylerde gizli tedaviler: Biyoçeşitliliğin ekosistem işlevini yeniden değerlendirmek. ekoloji 110, 449–460 (1997)Bu makale, daha iyi deneyler ve daha titiz veri analizleri ile sonuçların yeniden gözden geçirilmesini zorlayan erken BEF araştırmalarına karşı çeşitli eleştiriler getirdi.
Loreau, M. & Hector, A. Biyoçeşitlilik deneylerinde bölümleme seçimi ve tamamlayıcılık. Doğa 412, 72–76 (2001)
Carroll, I.T., Cardinale, B.J. & Nisbet, R.M. Niche ve uygunluk farklılıkları, çeşitliliğin korunmasını ekosistem işleviyle ilişkilendirir. Ekoloji 92, 1157–1165 (2011)
Shurin, J.B. ve ark. Trofik kaskadların gücünün bir çapraz ekosistem karşılaştırması. ekol. Lett. 5, 785–791 (2002)
Estes, J.A. ve ark. Dünya gezegeninin trofik düşüşü. Bilim 333, 301–306 (2011)Bu makale, büyük etoburların neslinin tükenmesinin ekosistem süreçleri üzerinde nasıl bir etkisi olduğunu özetlemekte ve trofik etkileşimleri BEF ve BES araştırmalarına entegre etmenin acil ihtiyacını vurgulamaktadır.
Duffy, J.E. ve ark. Biyoçeşitliliğin ekosistemlerdeki işlevsel rolü: Trofik karmaşıklığın dahil edilmesi. ekol. Lett. 10, 522–538 (2007)
Diaz, S. et al. Ekosistem hizmet değerlendirmelerine bitki fonksiyonel çeşitlilik etkilerinin dahil edilmesi. Proc. Natl Acad. bilim Amerika Birleşik Devletleri 104, 20684–20689 (2007)Bu makale, BES araştırma alanını daha öngörülü modellere doğru hareket ettiren, türlerin işlevsel özelliklerini ekosistem hizmetlerine bağlamak için bir çerçevenin ana hatlarını çizdi.
Schmid, B., Hector, A., Saha, P. & Loreau, M. Biodiversity Effects ve transgresif aşırı verim. J. Plant Ecol. 1, 95–102 (2008)
Suding, K.N. et al. Çevresel değişimi topluluk düzeyinde ölçeklendirmek: bitkiler için özellik tabanlı bir yanıt ve etki çerçevesi. Küre. Biol'u değiştirin. 14, 1125–1140 (2008)
Tilman, D., Reich, P. & Isbell, F. Biyoçeşitlilik, kaynaklar, bozulma veya otçullar kadar ekosistem üretkenliğini de etkiler. Proc. Natl Acad. bilim Amerika Birleşik Devletleri (basında)
Hooper, D.U. ve ark. Küresel bir sentez, ekosistem değişiminin ana itici gücü olarak biyoçeşitlilik kaybını ortaya koyuyor. Doğahttp://dx.doi.org/10.1038/nature11118 (2 Mayıs 2012)
Houghton, J.T., Jenkins, G.J., Ephraums, J.J., ed. İklim Değişikliği: IPCC Bilimsel Değerlendirmesi (Cambridge Üniv. Basın, 2007)
Stachowicz, J. J., Graham, M., Bracken, M. E. S. & Szoboszlai, A. I. Çeşitlilik, deniz yosunu topluluklarının örtüsünü ve stabilitesini arttırır: Heterojenliğin ve zamanın rolü. Ekoloji 89, 3008–3019 (2008)
Dimitrakopoulos, P. G. & Schmid, B. Biyoçeşitlilik etkileri, biyotop alanı ile doğrusal olarak artar. ekol. Lett. 7, 574–583 (2004)
Venail, P.A., Maclean, R.C., Meynard, C.N. & Mouquet, N. Dispersal, deneysel bir kaynak-sink meta topluluğunda biyoçeşitlilik-üretkenlik ilişkisini ölçeklendirir. Proc. R. Soc. Londra. B 277, 2339–2345 (2010)
Tylianakis, J.M. ve ark. Kaynak heterojenliği, gerçek dünya ekosistemlerinde biyolojik çeşitlilik-fonksiyon ilişkisini yönetir. PLoS Biol. 6, e122 (2008)
Cardinale, B. J. Biyoçeşitlilik, niş bölümlendirme yoluyla su kalitesini iyileştirir. Doğa 472, 86–89 (2011)
Finke, D. L. & Snyder, W. E. Niche bölümleme, çeşitli topluluklar tarafından kaynak sömürüsünü artırır. Bilim 321, 1488–1490 (2008)
Hector, A. & Bagchi, R. Biyoçeşitlilik ve ekosistem çok işlevliliği. Doğa 448, 188–190 (2007)
Zavaleta, E.S., Pasari, J.R., Hulvey, K.B. & Tilman, G.D. Çayır topluluklarında çoklu ekosistem işlevlerini sürdürmek, daha yüksek biyolojik çeşitlilik gerektirir. Proc. Natl Acad. bilim Amerika Birleşik Devletleri 107, 1443–1446 (2010)
Isbell, F. ve ark. Ekosistem hizmetlerini sürdürmek için yüksek bitki çeşitliliğine ihtiyaç vardır. Doğa 477, 199–202 (2011)
Mace, G.M., Gittleman, J.L. & Purvis, A. Hayat ağacını korumak. Bilim 300, 1707–1709 (2003)
Díaz, S., Fargione, J., Chapin, F.S. & Tilman, D. Biyoçeşitlilik kaybı insan refahını tehdit ediyor. PLoS Biol. 4, 1300–1305 (2006)
Letourneau, D.K. ve ark. Bitki çeşitliliği tarımsal ekosistemlere fayda sağlıyor mu? Sentetik bir inceleme. ekol. Uygulama 21, 9–21 (2011)
Keesing, F. et al. Biyoçeşitliliğin bulaşıcı hastalıkların ortaya çıkması ve bulaşması üzerindeki etkileri. Doğa 468, 647–652 (2010)
Zhang, W., Ricketts, T.H., Kremen, C., Carney, K. & Swinton, S.M. Tarıma yönelik ekosistem hizmetleri ve hizmet dışı hizmetler. ekol. ekon. 64, 253–260 (2007)
Latta, L.C. et al. Türler ve genotip çeşitliliği, deneysel mikro kozmoslarda topluluk ve ekosistem özelliklerini yönlendirir. Evrim. ekol. 25, 1107–1125 (2011)
Denoth, M., Frid, L. & Myers, J. H. Biyolojik kontrolde çoklu ajanlar: olasılıkları arttırmak mı? Biol. Kontrol 24, 20–30 (2002)
Letourneau, D.K., Jedlicka, J.A., Bothwell, S.G. & Moreno, C.R. Doğal düşman biyoçeşitliliğinin karasal ekosistemlerde eklembacaklı otçullarının bastırılması üzerindeki etkileri. Annu. Rev. Ecol. Evrim. Sist. 40, 573–592 (2009)
Vance-Chalcraft, H.D., Rosenheim, J.A., Vonesh, J.R., Osenberg, C.W. & Sih, A. Lonca içi predasyonun av bastırma ve av bırakma üzerindeki etkisi: Bir meta-analiz. Ekoloji 88, 2689–2696 (2007)
Taylor, L.H., Latham, S.M. ve Woolhouse, M.E.J. İnsan hastalığının ortaya çıkması için risk faktörleri. Phil. Trans. R. Soc. Londra. B 356, 983–989 (2001)
Wardle, D.A., Bardgett, R.D., Callaway, R.M. & Van der Putten, W.H. Karasal ekosistemin türlerin kazanç ve kayıplarına tepkileri. Bilim 332, 1273–1277 (2011)
Solan, M. et al. Deniz bentolarında neslinin tükenmesi ve ekosistem işlevi. Bilim 306, 1177–1180 (2004)
Bunker, D.E. ve ark. Tropikal bir ormanda tür kaybı ve yer üstü karbon depolaması. Bilim 310, 1029–1031 (2005)
Ives, A. R. & Cardinale, B. J. Besin ağı etkileşimleri, rastgele olmayan yok oluşlardan sonra toplulukların direncini yönetir. Doğa 429, 174–177 (2004)
Sax, D. F. & Gaines, S. D. Tür çeşitliliği: küresel azalmalardan yerel artışlara. Trendler Ekol. Evrim. 18, 561–566 (2003)
Bardgett, R.D. ve Wardle, D.A. Yerüstü-yer altı Bağlantıları: Biyotik Etkileşimler, Ekosistem Süreçleri ve Küresel Değişim (Oxford Univ. Press, 2010)
Vilà, M. et al. Ecological impacts of invasive alien plants: a meta-analysis of their effects on species, communities and ecosystems. ekol. Lett. 14, 702–708 (2011)
Fox, J. W. & Kerr, B. Analyzing the effects of species gain and loss on ecosystem function using the extended Price equation partition. oikolar 121, 290–298 (2012)
Loeuille, N. & Loreau, M. Evolutionary emergence of size-structured food webs. Proc. Natl Acad. bilim Amerika Birleşik Devletleri 102, 5761–5766 (2005)
Berlow, E. L. et al. Simple prediction of interaction strengths in complex food webs. Proc. Natl Acad. bilim Amerika Birleşik Devletleri 106, 187–191 (2009)
O’Gorman, E. J., Jacob, U., Jonsson, T. & Emmerson, M. C. Interaction strength, food web topology and the relative importance of species in food webs. J. Animasyon. ekol. 79, 682–692 (2010)
Wood, S. A., Lilley, S. A., Schiel, D. R. & Shurin, J. B. Organismal traits are more important than environment for species interactions in the intertidal zone. ekol. Lett. 13, 1160–1171 (2010)
Kinzig, A. P. et al. Paying for ecosystem services-promise and peril. Bilim 334, 603–604 (2011)
Goldman-Benner, R. et al. Water funds and PES: Practice learns from theory and theory can learn from practice. Oryx 46, 55–63 (2012)
Kattge, J. et al. TRY—a global database of plant traits. Glob. Change Biol. 17, 2905–2935 (2011)
Kareiva, P., Tallis, H., Ricketts, T., Daily, G. & Polasky, S. Natural Capital: Theory & Practice of Mapping Ecosystem Services (Oxford Univ. Press, 2011)This book summarizes the state-of-the-art in modelling ecosystem services.
Heal, G. M. et al. Valuing Ecosystem Services: Toward Better Environmental Decision Making (The National Academies Press, 2005)
Jackson, R. B. et al. Trading water for carbon with biological carbon sequestration. Bilim 310, 1944–1947 (2005)
Perrings, C. et al. Ecosystem services, targets, and indicators for the conservation and sustainable use of biodiversity. Ön. ekol. çevre 9, 512–520 (2011)
Kinzig, A. P. et al. Ecosystem services: Free lunch no more response. Bilim 335, 656–657 (2012)
Butchart, S. H. M. et al. Global biodiversity: Indicators of recent declines. Bilim 328, 1164–1168 (2010)
Perrings, C., Duraiappah, A., Larigauderie, A. & Mooney, H. The biodiversity and ecosystem services science-policy interface. Bilim 331, 1139–1140 (2011)
Larigauderie, A. et al. Biodiversity and ecosystem services science for a sustainable planet: The DIVERSITAS vision for 2012–20. Kör. Görüş. Çevre. Sust. 4, 101–105 (2012)
DISCUSSION
Our analyses show that the damming of tropical rivers, with the subsequent reduction of sediment load reaching the coasts, has highly destructive effects on the stability and productivity of the coastline and lower estuaries. The two rivers dammed for hydroelectricity in their lower basin are experiencing rapid coastal recession in what should otherwise be an accretional coastline. Over 1 million tons of sediment are trapped in the dams along the Fuerte and Santiago rivers every year (see section S2 for details), and as a result, the coastline around the estuary of the Santiago River is losing more than 20 ha of coastal tropical forests and mangroves every year. The coastline around the estuary of the Fuerte River, which was dammed over half a century ago, is still receding rapidly losing every year approximately 10 ha of mangrove forests, now exposed to the direct erosive action of the waves. The economic consequences of this destructive coastal erosion induced by the damming of the rivers are multiple.
Loss of open sea fisheries services
It has been shown that mangroves in general (and fringe red mangrove forests in particular) provide critical habitat and food for the growth and survival of many important open sea fisheries during their juvenile stages (13). On the basis of their contribution to fisheries, the value of fringe mangroves in the Gulf of California has been estimated at approximately 650,000 US$/ha. If we assume, based on our field sampling, that of the total area of forests lost every year near the mouth of the Santiago River, some 2 ha (ca. 10%) correspond to fringe red mangroves, then it follows that approximately US$ 1.3 million are lost every year from Mexico’s natural capital in fishery services. The estimation of the fishing effort in the Gulf of California suggests that the fishing effort is highest close to highly populated human settlements on the coast and/or fishing camps where the number of fishing vessels is high (14). The river mouths analyzed in this research are located along the eastern side of the Gulf of California, where the highest fishing effort values were estimated. Although El Fuerte river mouth is located between Guaymas (in the north) and Mazatlán (in the south) along the most populated coastline in the region, the fishing effort is significantly less than the fishing effort in the San Pedro Mezquital river mouth, supporting our results that the degradation of the estuarine ecosystems by dam impacts have significant negative effects in the fishing sector independently of the distribution of the fishing effort in the region.
Loss of coastal protection and other mangrove services
Apart from their role as providers of habitat for fisheries, mangroves and accretional sandbars provide a whole set of additional services including coastal protection from hurricanes and tropical storms, wildlife conservation services, and recreational habitat. On the basis of the provision of these services, Costanza ve diğerleri (15) valued mangrove ecosystems and coastal wetlands at 194,000 US$/ha. It follows then that the annual loss of more than 20 ha of mangrove and coastal forests observed in the coast around the Santiago River represents an annual loss of US$ 3.9 million from Mexico’s natural capital based on the provision of other environmental services different from fisheries.
Release of previously immobilized carbon
Mangrove forests are one of the most carbon-rich ecosystems on earth, harboring, on average, more than 1000 tons of belowground carbon per hectare (16). Mangroves at Marismas Nacionales, however, are not as rich in carbon as those in other lagoons, possibly as a result of the rapid dynamics of the coastal ridge accretional system. Our own measures have estimated some 300 tons/ha of total carbon in these forests (17). Thus, the annual loss of ca. 20 ha implies the release of some 6000 tons of carbon eroded into the ocean and presumably later decomposed and released to the atmosphere in the form of CO2 or methane. Using the standard estimate of 21 US$/tons of carbon used in carbon trading valuations (18), it follows that ca. 130,000 US$ is lost every year into the form of de-immobilized carbon.
Loss of biodiversity services
The banding of coastal vegetation along the coastal ridges is a major factor in the observed biodiversity collapse. The dunes and dry tropical forests are much more diverse in plant species than the mangrove forests and, being the two ecosystems closest to the sea, are the first to go as the coast recedes due to river damming. The tropical dry deciduous forests of the Pacific coast of Mexico rank among the most endangered ecosystems in the country (19). They have been put under threat by the expansion of agriculture, ranching, and urbanization. For this reason, the stretches of forest that survive in the coastal sandbars of this region play not only an important role in shoreline protection and buffering against hurricanes but also in the conservation of Mexican biodiversity and wildlife habitat.
Degradation of estuarine livelihoods
It is a well-established fact that catadromous migration, in which some fish species migrate from the ocean to feed in river estuaries, dominates in tropical coasts where the productivity of estuarine and lagoon normally exceeds that of the ocean (20). This elevated productivity in tropical rivers depends chiefly on the input of nutrients brought into the estuaries by the rivers’ suspended sediments (21). The process of estuarine fertilization by the continuous input of continental sediments explains why the number of fishing boats in the dammed rivers is only 2 to 5% of the number of boats in the free-flowing San Pedro River and why the total landings reported for the mouth of the Santiago River is only 5% in mass of those reported for the San Pedro River. In economic terms, this is very important for the region. The lower basin of the San Pedro River yields every year more than 1000 tons of shrimp, some 600 tons of oysters, and some 620 tons of different fish species that, at ex-vessel prices, generate a regional income of US$ 5.8 million distributed among 3800 fishers and for the benefit of 26,000 community members (see section S3). All four rivers have fishing markets nearby, and the two rivers where fisheries have collapsed still show evidence of large, now abandoned, fishing camps in their estuaries, a fact that suggests that fishing was intense in these estuaries in the past. Thus, based on the comparative data of fishing boats and landings for the four rivers, it becomes clear that the damming of the Santiago and the Fuerte rivers for hydroelectricity may have reduced this regional source of income in approximately 95% or more in each estuary.
Yazar bilgileri
Bağlantılar
German Centre for Integrative Biodiversity Research (iDiv) Halle-Jena-Leipzig, Leipzig, Germany
Jonathan M. Chase, Shane A. Blowes, Tiffany M. Knight, Katharina Gerstner & Felix May
Institute of Computer Science, Martin Luther University Halle-Wittenberg, Halle (Saale), Germany
Jonathan M. Chase & Shane A. Blowes
Institute of Biology, Martin Luther University Halle-Wittenberg, Halle (Saale), Germany
Department of Community Ecology, Helmholtz Centre for Environmental Research – UFZ, Halle (Saale), Germany
Leuphana University, Lüneburg, Germany
Theoretical Ecology, Institute of Biology, Freie Universität Berlin, Berlin, Germany
Bu yazarı PubMed Google Scholar'da da arayabilirsiniz.
Bu yazarı PubMed Google Scholar'da da arayabilirsiniz.
Bu yazarı PubMed Google Scholar'da da arayabilirsiniz.
Bu yazarı PubMed Google Scholar'da da arayabilirsiniz.
Bu yazarı PubMed Google Scholar'da da arayabilirsiniz.
Katkılar
J.M.C. and T.M.K. conceived the project J.M.C., K.G. and F.M. developed the initial protocol for data collation and hypothesis tests J.M.C., F.M. and S.A.B. organized and cleaned the data F.M. and S.A.B. performed the analyses J.M.C. wrote the first draft, and all authors contributed to revisions.
Sorumlu yazar
Half Earth
Using the latest update of the global human footprint, we discovered that while 75% of the world has a clear human footprint, more than 50% of the world’s land area has been significantly converted to human dominated land uses.
The degree of degradation varies across the major ecosystems. Some areas such as the tundra have been only slightly modified. Other ecosystems have been decimated: 90% of mangroves and sub-tropical forests have been converted to human uses.
Concerningly, since the convention was ratified in 1992, an extra 4.5 million square kilometres of land has been converted from natural habitat to human land uses. And much of this loss occurred in areas that already faced considerable losses in the past.
As a consequence, almost half of the world’s 800 ecoregions – those places that have distinct animal and plant communities – should be classified at very high risk, where 25 times more land has been converted than protected.
Forty-one of these ecoregions are in crisis, where humans converted more than 10% of the little remaining habitat over the past two decades and there is almost nothing left to protect.
41 of the world’s ecoregions are in crisis.
These crisis ecoregions are concentrated in Southeast Asia (Indonesia and Papua New Guinea), and Africa (Madagascar, Democratic Republic of the Congo and Angola). It’s crucial that we establish protected areas in these places, but conflict and corruption make them some of the hardest places for conservation to work.
Dipnotlar
This group of countries includes Afghanistan, Bhutan, Burkina Faso, Burundi, Cambodia, Eritrea, Ethiopia, Kenya, Lao People's Dem Rep, Lesotho, Malawi, Micronesia, Fed States, Nepal, Niger, Papua New Guinea, Rwanda, Samoa, Solomon Islands, Sri Lanka, Tajikistan, Trinidad and Tobago, and Uganda.
Corn, rice, soybeans, wheat, bananas, cocoa, coffee, sugar cane, potatoes, cotton.
Angola, Benin, Burkina Faso, Burundi, Chad, Congo Rep., Cote d'Ivoire, Ethiopia, Gabon, Gambia, Guinea, Kenya, Lesotho, Malawi, Mali, Mozambique, Namibia, Nigeria, Rwanda, Senegal, Sierra Leone, South Africa, Sudan, Tanzania United Rep., Togo, Uganda, Zambia.
Threats to biodiversity
Temperature spikes
A number of species will be affected physiologically by climate change. There is evidence that some species are physiologically vulnerable to temperature spikes. For example, the green ringtail possum, an endemic species of Queensland’s tropical rainforests, cannot control its body temperature when the ambient temperature rises above 30°C. An extended heatwave in north Queensland could kill off a large part of its population.
Coral bleaching
Warmer sea surface temperatures are blamed for an increase in a phenomenon called coral bleaching. This is a whitening of coral caused when the coral expels their zooxanthellae, a symbiotic photosynthesising algae that lives within the coral tissues and provides it with essential nutrients. The zooxanthellae also give corals their spectacular range of colours. Zooxanthellae are expelled when the coral is under stress from environmental factors such as abnormally high water temperatures and/or pollution. Since the zooxanthellae help coral in nutrient production, their loss can affect coral growth and make coral more vulnerable to disease. Major bleaching events took place on the Great Barrier Reef in 1998, 2002 and 2006, causing a significant die-off of corals in some locations. Ocean acidification poses yet another challenge for corals because it makes it harder for corals to build their skeletons.
Bleached coral, caused by environmental stress. Image source: Paul / Flickr.
Increases in extreme events
Predicted changes in the intensity, frequency and extent of disturbances such as fire, cyclone, drought and flood will place existing vegetation under stress and favour species able to rapidly colonise denuded areas. In many cases this will mean the spread of alien ‘weed’ species and major changes in the distribution and abundance of many indigenous species. Heatwaves may affect the biodiversity of marine ecosystems, as seen in the summer of 2010–11 in south western West Australia. Extended periods of warmer sea temperatures resulted in the shut-down of the abalone industry, and the migration of whale sharks and manta rays further south and east than usual.
Changes in rainfall
Australia is a dry continent. Its plants and animals are mostly well adapted to drought and have developed a wide range of strategies for coping with the country’s climatic extremes. The marginal nature of the environment, however, means that even minor changes in rainfall patterns could have major impacts on wildlife. The Murray-Darling Basin (Australia’s largest water catchment) and southwest Western Australia are already threatened by salinity and other environmental problems. Predicted decreased rainfall and consequent lower river flows in both regions would have a major impact on aquatic biota. Freshwater wetlands such as the Macquarie Marshes in the central west of New South Wales—and the frogs, waterbirds, turtles and other aquatic life dependent on them—are also at risk because of a change in water quality and quantity.
Changes in rainfall patterns can damage land, plants and animals. Image source: Willem van Aken / CSIRO Science Image.
Increased CO2 and plant growth
The basic ingredients for photosynthesis include carbon dioxide and water. Increased carbon dioxide in the atmosphere causes increased growth rates in many plant species. This is good news for farmers, but only if this carbon dioxide ‘fertilisation’ effect is matched by adequate soil moisture and other nutrients. Leaf-eating animals like koalas may not be so lucky: increased concentrations of carbon dioxide could diminish the nutritional value of foliage.
A lot of CO2 that has been emitted into the atmosphere has been absorbed by the oceans. This has resulted in a decrease in the ocean’s pH, which in turn affects the rate at which many marine organisms build skeletons, meaning that reefs damaged by bleaching or other agents would recover more slowly.
Sea-level rise
According to the most recent IPCC report, sea level is predicted to rise by 26–98 centimetres by 2100, due to the thermal expansion of the oceans and the melting of polar ice-caps and ice sheets. Coupled with the effects of storm surges, which are expected to be of a greater magnitude in a warmer world, this increase in sea level could threaten many coastal ecosystems. Also at risk are mangrove forests and low-lying freshwater wetlands in Kakadu National Park.
The mangroves and wetlands in Kakadu National Park are some of the areas under threat from rising sea level. Image source: Paul Morrison / Flickr.
The role of science and technology in conserving biodiversity
As our society develops we continually use more resources, which stains natural biodiversity, but development also leads to improved science and technology.
We use science, and specifically ecology, to understand the web of interactions in our biomes. By understanding these interactions scientists are able to pinpoint the key species in ecosystems. This information is used to guide conservation efforts.
It is also used to understand pollution and its cascading effects within an ecosystem. Bio-magnification of toxins in a food chain can cause huge problems for top predators. This is an ever adapting field of science and these two examples are just a few ways to implement the information it uncovers [10] .
Technology is becoming more and more important in conservation biology. Sustainable technologies, like renewable energies, biodegradable packaging, and recycling, help reduce our impact on the environment.
Additionally, technologies like cloning give scientists the ability to bring back species that are already considered extinct.
Biodiversity in natural ecosystems is of the utmost importance. It helps provide the resources and services that we rely on every day. The development and urbanization of humans poses a serious risk for natural biodiversity.
If nothing is done to reduce these changes, there will be disastrous consequences. There are many things we can do in politics, science, and even in our daily lives to help fix these issues. As humans we need to understand the risks associated with our consuming lifestyles and work hard to fix what is already damaged and prevent future harm.