Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in İncil’den alıntı yaptığı iddiaları aşağıdaki sebeplerden dolayı asılsızdır:
İlk olarak, Kur’an’da, çok eski tarihe dayanan ve İncil’de bulunmayan olaylara çok fazla atıfta bulunulmuştur. Hıristiyanlığın "ilk günah" kavramını çürüten, Adem’in cennette iken ettiği tevbe ve Allah’ın O'nun tevbesini kabul etmesi buna bir örnektir. Kur’an ayrıca İbrahim’in ateşe atılması, Allah'ın O'nu kurtarması ve Mekke’de Kâbe’yi inşa etmesi gibi peygamberlerin yaşadığı ve İncil’de geçmeyen pek çok olaydan bahseder. Kur’an, Nuh ve İsa’nın çoğu İncil ile çelişen hayatlarının en önemli kısımlarını anlatır. Tüm bu bilgileri Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem- nereden öğrenmiştir? Kesinlikle İncil’den olamaz. O zaman sağduyulu biri, O'nun İncil’den alıntı yaptığını nasıl iddia edebilir?
Kur’an’ı, Rahip Bahira’dan öğrendiği meselesine gelince, bu suçlama en az iki açıdan mantıksızdır. Birincisi, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- ve Rahip çok kısa bir süre aynı ortamda bulunmuştur ve o zaman Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- 12 yaşındadır. Rahip, Suriye’ye giden ve Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in de içinde bulunduğu kervanı yemeğe dâvet etmiştir. Öğrenmesi gereken o kadar bilgiyi Bahira’dan kısa bir görüşmede öğrenmesi mümkün değildir.Dahası, Rahibin Yahudi-Hıristiyan kutsal metinlerinden öğrendiği kadarıyla, Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-'in peygamberliğini tahmin ettiğine dair kayıtlar olsa da Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in İncil’i Bahira’dan öğrendiğine dair hiçbir tarihi kayıt yoktur.
İkincisi, Kur’an’ın büyük bir kısmı (22.214.171.124.33.48.vb gibi uzun sûreleri) on yıl boyunca Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in Medine’de yaşadığı sırada karşılaştığı siyasi ve sosyal konulardan bahseder. Bu kısımlar, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'e Bahira tarafından nasıl aktarılabilir? Bir Fransız yazarın, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in tüm Kur’an’ı kısa bir görüşmede Bahira’dan öğrendiğini söylemesi, akıllara durgunluk veren saçma bir iddiadır.
Belirtildiği üzere, Kur’an’ın atıfta bulunduğu pek çok tarihi olayı, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in Yahudi ya da Hıristiyanlardan öğrendiğine dair pek çok iddia vardır. Bir iddia da, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in bildiği her şeyi, Mekke’de yılda bir kez yapılan panayırlara katılan iki Hıristiyan rahipten öğrendiğidir. Ancak bu rahipler, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- doğmadan önce ölmüştür; bu yüzden onlardan bir şeyler öğrenmesi mümkün değildir.
Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem- acımasız ve kanlı savaşlar mı yapmıştır?
Rahmet Peygamberi Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem- için savaş en son çareydi, fakat tamamen de yasaklanamazdı. Ruhanî bir liderin yapabileceği, savaşta yaşanan vahşeti en aza indirmektir. Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, Allah’ın emriyle, savaşları daha insanî bir hale getiren, barışı teşvik eden ve çok değerli insan hayatını korumayı amaçlayan pek çok savaş kuralı getirmiştir.
Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in savaşla ilgili yaklaşımı, bazı olaylar incelendiğinde daha iyi anlaşılmaktadır. Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, birçok durumda askeri olarak kendini savunmak zorunda kaldı, fakat bu savaşlarda, insanlık tarihindeki benzer savaşlara göre çok daha az can kaybı yaşanmıştır. Gerçekleştirdiği toplam 28 savaş ve 38 seferde, iki taraftan yaklaşık 1.284 kişi hayatını kaybetmiştir.
Bazıları, ölü sayısının azlığını, savaşa katılanların azlığına bağlayabilir. Ancak dikkatli bir inceleme ile, bu savaşlarda ölenlerin yüzdesinin, savaşa katılanların % 1,5'ni oluşturduğu görülmektedir. Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-'in birçok savaşta galip geldiği göz önünde bulundurulursa; ölü sayısının azlığı, onun, insanlık tarihindeki acımasız ve barbar diktatör, işgalci ve askeri komutanların arasında sayılamayacağını göstermektedir.
Bu rakamları tarihteki diğer savaşlarla karşılaştıralım. Mesela, sadece II. Dünya Savaşı’nda ölen sivil ve askerler arasındaki ilişki % 351’dir. Yani 10.600.000 kişi savaşa katılmışken; toplam can kaybı 54.800.000’e ulaşmıştır.
Barbarca adetlerin aksine, Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem- savaştaki bazı uygulamaları kökten değiştirmiş ve düşmana uygulanacak şiddet ve şiddet araçlarını sınırlamıştır. Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem- bugün olduğu gibi vahşi savaş geleneklerinin hüküm sürdüğü bir çağda yaşıyordu. O zamanın Roma ve Pers imparatorlukları da bugünün devletleri gibi; Arap kabileleri yüce ve ahlaki bir amaç için değil, maddi kazanç sağlamak için savaşıyordu. Fakat, Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem- bunu tamamen değiştirecekti.
Rahmet peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem- savaşın en hararetli anlarında bile gözetilmesi gereken önemli ahlakî kurallar üzerinde durmuştur. Öncelikle savaş kavramını yeniden tanımlamıştır. -Allah yolunda cihad- denilen yeni bir kavram koymuştur; böylece savaşı sadece maddi kazanç ya da şahsî menfaatlerden arındırmıştır. Cihad "mücadele" demektir. İnsanlar cihad ederek, adaletsizliği ve zulmü ortadan kaldırmayı amaçlar. Buna, "Allah yolunda" kavramını da ekleyerek; savaşın şahsî menfaat, şan şöhret, itibar ve başkalarını baskı altına almak için yapılmayacağını belirtmiştir. Bu inanış, savaş kurallarının daha rahat uygulanmasını ve muhtemel haksızlıkların önlenmesini sağlamıştır.
Bu yeni savaş anlayışıyla, Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem- birtakım savaş kanunları getirmiştir: Savaşın ahlakî sınırları, unsurları, haklar ve yükümlülükler, asker ve sivillerin ayrımı ve hakları, elçilerin, savaş esirlerinin ve fethedilen topraklarda yaşayan insanların hakları vb. tüm bu prensipler, Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem- tarafından açıkça ve tartışmasız olarak ortaya konmuştur.
Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem- ayrıca, müslüman olsun olmasın, insan hayatının kutsallığı ve dokunulmazlığını önemle vurgulamış ve şu âyeti okumuştur: "Kim bir cana kıymamış veya yeryüzünde bozgunculuk yapmamış bir kimseyi öldürürse, bütün insanları öldürmüş gibi olur." (Maide, 32)
Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem- savaşı, tüm şahsî çıkarlar ve basit amaçlardan arındırmıştır. O'nun ümmeti hâlâ pek çok kusurları olsa bile, getirdiği bu prensiplerin en önemli ve canlı örneğidir.
Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, savaştan önce görülen hırsızlık, eşkıyalık ve yağmacılığı yasaklamıştır. Mesela Hayber Savaşı’nın ardından yapılan barış anlaşmasından sonra, yeni ve genç müslümanlardan bazıları, Yahudi mallarını yağmalamaya başlamıştı. Bunun üzerine Yahudi lideri, Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-'e, gelip şöyle dedi: "İnsanlarınızın eşeklerimizi öldürme, ekinlerimizi yağmalama ve kadınlarımızı dövme hakları var mı?"
Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, hemen bütün orduyu namaz için mescide topladı ve onlara şöyle buyurdu: "Allah, Ehli Kitap mensuplarının evlerine izinsiz girmenize, kadınlarını dövmenize ve ekinlerini yağmalamanıza izin vermedi."
Eğer yolda süt veren bir hayvan bulunsa ve askerler onun sütünden içmek istese; hayvanın sahibinden izin almak zorundadır. Bu sebeple savaşta bile, Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, günümüz savaşlarında görülmeyen bir hassasiyetle kurallara uyulması, başkalarının malına ve hakkına saygı gösterilmesi gerektiğini özellikle vurgulamıştır.
Eskiden ordular ekin, çiftlik ve mülkleri hatta köyleri yakıp yıkarlardı. Fakat Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, kadın, çocuk, yaşlı, hasta, görme engelli, fiziksel ya da zihinsel engelli, din adamı ve yolcu gibi sivilleri öldürmeyi yasaklamıştır. Aslında O, sadece cephedekilerin öldürülmesine izin vermiş ve cephe gerisinde kalanlar saldırılardan korunmuştur. Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, savaşta insanlara, günümüz savaş teorilerinde geçen haklardan bile daha geniş haklar tanımıştır. Bir gün, Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, savaş meydanında bir kadın cesedi görmüş ve çok öfkelenmişti. Ardından hemen ordu komutanı olan Halid b. Velid’e: "Kadın ya da işçileri öldürmeyin…" diye emretmiştir. Dahası, Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, müslümanlara din adamlarını ve ibâdet edenleri öldürmemelerini ve ibâdet yerlerini tahrip etmemelerini özellikle emretmiştir.
İslam’dan önce, Araplar ve diğer birçok millet, intikam ateşiyle düşmanlarını diri diri yakmayı âdet edinmişti. Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem- bunu kesinlikle yasaklamış ve: "Allah’tan başka hiç kimsenin ateşle azap etmesi helal değildir" buyurmuştur. Ayrıca düşman cesetlerinin parçalanmasını da yasaklamıştır.
Allah Resulü -sallallahu aleyhi ve sellem- savaş esirlerinin öldürülmesini yasaklamıştır: "Hiçbir yaralı öldürülmeyecek, kaçanlar takip edilmeyecek…"
Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, barış yapılan kimsenin öldürülemeyeceğini ve hiçbir barış anlaşmasının ihlal edilemeyeceğini belirterek: "Eğer bir grup insanla barış yaptıysanız, anlaşma bitene kadar onda hiçbir değişiklik yapmayın…" diye buyurmuştur.
Savaşı önleme bahanesiyle, sürekli savaş halinde olduğumuz günümüz dünyasında, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in öğretileri O'nun adil kişiliğini -çağımızın peygamberi- olduğunu gözler önüne sermektedir.
Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem- savaşlardaki can kayıplarını en aza indirmek için göstermiş olduğu çaba sayılamayacak kadar pek çoktur. Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-'in yaptığı savaşlar objektif olarak değerlendirildiğinde ve günümüz savaşları (Irak, Afganistan ve terörizme karşı yapılan savaş vb) da dahil tarihte yaşanan diğer savaşlarla karşılaştırıldığında, yaptığı savaşların daha insanİ ve daha az kanlı olduğu görülecektir.
Çoğu kimse sanki tek amacı savaş yapmakmış gibi, Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-'i bir savaş çığırtkanı ve kana susamış birisi olarak göstermektedir. Fakat Medine’de geçirdiği 10 sene içinde sadece 795 günü savaş ve seferlerde geçmiştir. Geri kalan günlerinde ise (yaklaşık 2865 gün) insanların hayatında köklü değişiklikler yapmakla ve putperest bir toplumu tamamen değiştirmekle uğraşmıştır. Bu tarihi gerçek, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in hayatını yazıp, onu bir savaşçı bir barbar olarak gösterenler ve birçok batılı yazarlar tarafından görmezden gelinmektedir.
Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem- vahşi işkenceler uygulamış mıdır? Bu doğru mudur?
Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, suça ve adaletsizliklere boğulmuş bir toplumu, hayal gibi görülen müslüman bir topluma dönüştürmüştür. Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem- bunu, Allah’ın emirlerine uyarak, toplumun kemikleşmiş sorunlarını çözerek ve aynı zamanda âdil ve işleyen bir hukuk sistemi kurarak başarmıştır.
Örneğin, zina ve cinsel serbestlik konusunu ele alalım. Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, Medine’ye geldiğinde zina çok yaygındı ve fuhuş kârlı bir işti. İlk olarak, uzun süre, insanların bu rezâletlere karşı ahlakî duyarlılığını artırmaya çalıştı. Sonra da genelevleri kapatarak toplumu bu kötülükten temizledi.
Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-'in hukuk sistemini anlamadan önce, Onun, insan hayatının -kişisel, sosyal ve ruhsal- tüm yönleriyle ilgilendiğinin bilinmesi gerekir. Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-, insanların hem dünya hem ahiret hayatında mutlu olmalarını amaçlamıştır.
Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-'in getirdiği İslâmî hukuk sisteminin toplumsal faydaları incelendiğinde, pek çok hukuk sistemiyle benzer yönleri olduğu fark edilecektir. Mesela toplumda insanların güvenliğini sağlamak için, hukuk sistemleri - İslâmî olan da dahil- caydırma prensibini kullanır. Ceza tehdidi, kişinin suç işlemesinde caydırıcı olmaktadır.
Cinayet suçunu ele alalım. Bir insan cinayet işlediği zaman, hiçbir ceza almayacağını bilirse, o suçu işlemekten hiç çekinmez. Fakat işlediği suçtan dolayı hapse atılacağını veya öldürüleceğini bilirse, suç işlemekten cayabilir. İslâm, ceza tehdidiyle insanları suçtan caydırarak pek çok insanın hayatını kurtarır ve toplum daha güvenilir hale gelir. Kur’an: "Ey akıl sahipleri! Kısasta sizin için hayat vardır…" (Bakara, 179) buyurur.
Toplum ve kurbanın haklarını korumak için; hukuk sistemleri –bunlardan birisi de Peygamberin -sallallahu aleyhi ve sellem- hukuk sistemidir- ceza ve tazminat hükümleri uygulanmıştır. Ceza ve tazminat sayesinde toplum, kendisine ve kurbana karşı suç işleyerek, haklarını çiğneyen suçludan hakkını geri alır. Öte yandan, suçluyu cezasız bırakmak adalet düzeninin bozulmasına sebep olur. Ayrıca toplumda kurallara uygun yaşayanlara ve kurbanın yakınlarına haksızlık edilmiş olur.
Pek çok kimse, öldürülenlerin yakınlarının affa ve kısas istememesine teşvik edilmesi gerektiğini söylerler. Mesela kâtili öldürmek, öldürülen kimseye hayatını geri getirmez ve bir canın daha kaybedilmesine sebep olur.Bazıları, kurbanın suçluları affetmeye teşvik edilmesini, çünkü affetmenin medeni, ama intikam almanın barbarca bir duygu olduğunu savunmaktadırlar.
Aslında şeriat, böyle durumlarda kurbana iki seçenek sunar: Suçluyu affetmek ya da kısas istemek. Kur’an, iki tarafın da iyiliği için kurbanın sahibini suçluyu affetmeye teşvik eder. Ancak, bazı durumlarda, kurban ve ailesi, suçlunun cezalandırılmasını, maddi olarak tazminat ödemesini ya da başka bir şekilde cezaya çarptırılmasını isteyebilir. Böyle durumlarda kısas ve ceza, daha çok kurbanı ve toplumu ilgilendirmektedir. Konunun insanî ve toplumsal boyutu önemsenmezse haksızlıklar ortaya çıkabilir. Günümüzde bazı hukuk sistemleri tecavüz ve çocuk istismarı gibi korkunç suçlar işleyenlere o kadar hafif cezalar uygulamakta ki, kurbanlar ömürleri boyunca acı çekerken, suçlunun cezasız kaldığını görünce daha çok üzülürler.
Fakat Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, suçluyu kendi haline bırakmamış ve onun da doğru yolu bulmasına yardımcı olmak istemiştir. Eğer işlediği ilk suçtan ötürü pişmanlık duyarsa, suçluya genellikle kendini düzeltmesi için ikinci bir şans verilir ve cezası uygulanmaz. Belki de kendisine hiçbir ceza verilmeyebilir. Zina suçuyla ilgili olarak Kur’an: "Eğer onlar tevbe edip kendilerini düzeltirlerse, artık onlar(a eziyet etmek)ten vazgeçin. Şüphesiz ki Allah, tevbeleri çok kabul edendir, çok merhamet edendir" (Nisa, 16) buyurmuştur.
Ayrıca, cezanın kendisi de, suçlu için manevi bir temizlenme olarak görülebilir. Bu açıdan bakıldığında suçlu, ahiretteki akıbetini düşünerek, kendi isteğiyle cezalandırılmak isteyebilir.
Bu hususa Mâiz b. Mâlik’in kıssası, en bâriz örneklerdendir. Mâiz, zina yapmıştı. Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-’e gelerek suçunu itiraf etti ve bu suçtan temizlenmek için kendisine had cezası uygulanmasında ısrar etti. O, cezasının taşlanarak öldürülmek olduğunu da çok iyi biliyordu. Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- onu üç kez geri çevirdi.İki kez Mâiz’in kabilesine, onun aklî dengesizin yerinde olup-olmadığını sordu. Mâiz’in aklının başında olduğunu ve takvâlı birisi olduğunu söylediler. Mâiz cezalandırılmak için dördüncü kez ısrar edince, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- onun aklî dengesinin yerinde olduğundan emin olup isteğini kabul etti.
Bu olayın benzerinde bir kadın zina ettiğinden dolayı kendisine had cezası uygulanmasını istedi. Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-, Mâiz gibi onu da geri çevirdi. Kadın da cezalandırılmak hususunda ısrar edince, isteği kabul edildi. Sonrasında Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-, kadının olağanüstü pişmanlığını överek onun cenâze namazını kıldırdı ve onu defnettirdi. Bu durum, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in müminlerin kalp ve zihinlerinde oluşturmaya çalıştığı yüksek ahlaki bilinci göstermektedir. Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-, toplum bu cezaların uygulanmasına hazır hale gelmeden had cezalarını uygulamazdı. Yani suçlunun, (suçu işlerken içerisinde bulunduğu) şartları gözönünde bulundurmadan cezayı uygulamazdı.
Hırsızlık suçunda verilen bedensel cezanın uygulanması, konunun önemini göstermektedir. Hırsızlık her toplumda cezalandırılması gereken bir suç olarak görülür. Fakat, hırsızlığın mazur görülebilir olduğu ve cezanın uygulanmadığı bazı durumlar da olabilir. Mesela İslâm’ın ikinci halifesi Ömer'in -Allah ondan râzı olsun- devrinde yaşanan kıtlık sebebiyle hırsızlık yapanların eli kesilmemiştir. Çünkü kıtlık ve açlık korkusuyla yapılan hırsızlık, kötü niyetten çok, ihtiyaçtan dolayı yapılır.
İslâmî cezalardan, özellikle zina ve hırsızlık suçunda uygulanması emredilen cezalarla, sosyal adalet ve ahlakî bilincin hüküm sürdüğü İslâm toplumunda uygulanarak, suç oranının düşürülmesi hedeflenmiştir. Rahmet Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem- bu cezaları uygularken başka hiçbir amaç gütmemiştir.
Zina işleyenlere verilen, taşlanarak ölüm cezası, bugün Hıristiyan ve Yahudiler tarafından uygulanmasa da, iki dinin de kutsal kabul ettiği Tevrat’ta emredilmektedir.
Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-, kadınların baskı altına alınmasını mı savunuyordu?
Bazıları, Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-'in hayatından ve müslümanlara getirdiği emir ve yasaklardan dolayı, kadınların baskı altına alınmasını savunduğunu iddia etmektedir. Kimisi, İslâm Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-'in kadınlara zulmedilmesine onay verdikten sonra, bazı müslümanların kadınlara baskı uygulamasına nasıl engel olunabileceğini sormaktadır. Dahası, iddiaya göre Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-, kadınlarla ilgili kuralları ataerkil ve yaşadığı kabile toplumunun bakış açısına göre koyduğu için, kadının toplumdaki statüsü düşürülmüştür. Bu yüzden, İslâmî bakış ve kanunlar çağdışı olarak görülmekte ve bunların reformu gerektiği savunulmaktadır.
Peki Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in öğretileri ve uygulamaları kadınlara gerçekten baskıcı bir yaşam tarzı mı dayatıyor? O'nun öğrettikleri; şahsi bilgi, tecrübe ya da içinde yaşadığı toplumun şartlarına mı dayanıyor? Kadınlara karşı sergilenen İslami yaklaşım; kişisel, sosyal ve tarihsel koşullardan mı referans alıyor?
Kur’an’da: "Sizi tek bir nefisten yaratan ve onunla gönlü huzura kavuşsun diye eşini de ondan var eden O’dur" (Araf, 189) buyrulmaktadır.
Bu önemli âyet, kadın ve erkeğin aynı özden geldiğini ve eşit olduğunu belirtmektedir. Bu ilke, İslam’ın tüm insanlığı kuşatıcılığının temelini oluşturmaktadır: Ebedî mutluluk arayışında kadın ve erkek aynı seviyededir. İslâmî kanunlar, kadın ve erkek arasında belirli biyolojik ve sosyal farklar olduğunu kabul etse de, cinsiyet eşitliği noktasındaki kuşatıcı görüşünden taviz vermemiştir.
Aynı zamanda kadınlar hakkında, modern bakış açısına göre ayrımcılık gibi görünen kural ve düzenlemeler, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in şahsî görüşüne ya da o dönemin şartlarına dayanmıyordu. Aksine müslümanlar, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in hikmet dolu ilahî mesajı kendilerine ileten birisi olduğuna inanıyorlardı. Yüce Yaratıcının hikmetlerini kavrayabilmek ilim, irfan ve tecrübe gerektirmektedir. Bu yüzden, bir müslüman bu kuralları, sırf bazı modern görüşlerle ters düştüğü için reddedemez.
İki cinsiyet arasında biyolojik ve sosyal farklar olmasına rağmen, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in ahlak sistemleri, kadın ve erkeği çok önemli bir noktada bir araya getirmektedir; bu nokta, her iki cinsin de güzel ameller peşinde olmasıdır. İkisi de iyiliğin temsilcisi olmalı, hayırlı ve doğru işler yaparken birbirlerine yardımcı olmalıdır. Kur’an, kadına sadece erdem ve bilgiye ulaşması için ulvi bir amaç bahşetmekle beraber, erkeğin görevini ayrılmaz bir şekilde kadınınkiyle birleştirmektedir; böylece biri diğerinden üstün hale gelmemektedir. Erkeğin, hanımıyla ilişkisi anlatılırken Kur’an şöyle buyurur: "Onlar (kadınlar), sizin için bir elbise, siz de onlar için bir elbisesiniz" (Bakara, 187) Her ikisi de iyilik ve hayır yolunda birbirine destek olmalıdır.
Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-, kadınlara sadece âdil ve eşit muamelede bulunmakla kalmayıp bir bela ve aşağı bir varlık olarak görülen kadınların toplumdaki statülerini yükseltmiştir. Unutulmamalıdır ki Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in yaşadığı toplum, şereflerini korumak için, yeni doğan kız çocuklarını diri diri toprağa gömen bir toplumdu.
İki çarpıcı örnek, O'nun kadınlara gösterdiği özen ve saygıyı ortaya koymaktadır. İlki, vefatı sırasında bile Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-, kadınlara karşı kibar ve merhametli olmalarını ashâbına şiddetle tavsiye etmiştir.
İkincisi ise, 124.000 müslümanla gittiği hacda, Rahmet Dağı’nda yaptığı veda konuşmasıdır. İnsanlar eski ve adaletsiz uygulamalarına geri dönmesin diye, müslümanlara, kadınlara karşı adil ve merhametli olmalarını söyleyerek, bu eşsiz fırsatı değerlendirmiştir.
Kadınlara nasıl merhametle ve saygıyla davrandığına ve değer verdiğine dair hayatından yüzlerce örnek verilebilir. Sadece müslüman kadınlara değil, gayri müslim kadınlara da aynı saygıyı göstermiş ve değer vermiştir. Farklı sosyal sınıf ve ırklardan gelen kadınlar O'na sığınmıştır. Bu, daha pek çok örnekle ispatlanabilir.
Ashâbına, "kadınların da aynı erkekler gibi olduğunu" öğretmiştir. Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-, kadın ve erkeğin aynı statüde olduğunu açıkça beyan etmiştir. Bir keresinde bir kişi kendisine "İnsanlar içerisinde iyiliğe en çok kim layıktır?" diye sorar. Allah Rasûlü -sallallahu aleyhi ve sellem- "Annendir" diye cevap verir. O kişi sorusunu üç kere tekrarlar ve Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- aynı cevabı verir. Dördüncü kez sorduğunda ise: "Babandır" buyurur. Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in bu cevabı, anneliğin babalığa göre daha yüksek mertebede olduğunu ve kadınların İslâm’daki yüksek statüsünü göstermektedir.
Başka bir zamanda şöyle buyurmuştur: "İnanan bir erkek, inanan bir kadından nefret etmesin. Bir huyunu sevmezse, seveceği başka bir huyu mutlaka bulunur."
Kızı Fatıma -Allah ondan râzı olsun- ne zaman evine gelse, onu selamlamak için ayağa kalkar, onu öper ve kendi yerine oturturdu. Kendisi de ne zaman Fatıma’yı ziyaret etse kızı da öyle davranırdı: Ayağa kalkıp babasını selamlar, onu öper ve yerine oturturdu. Yaşlı kadınlar, köle kızlar ve değersiz görülen birçok kadına yardım ederdi, onlar da bu sayede ihtiyaçlarını karşılardı. Kadınlara karşı alçakgönüllü, duyarlı ve merhametli olan Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-, onlar için sığınılacak bir limandı.
Kadınlara ne kadar merhamet ve saygı gösterdiğine dair, hayatından yüzlerce örnek verilebilir. Sadece müslüman kadınlara ve kendi toplumundaki diğer kadınlara değil; gayri müslim kadınlara da saygı gösterir ve değer verirdi. Her ırktan, sınıftan ve yaştan kadın, Allah Rasûlü -sallallahu aleyhi ve sellem-'in şefkat ve merhametinden payını alırdı.
Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem- Yahudi aleyhtarı mıydı? Yahudi Beni Kureyza kabilesinin erkek, kadın ve çocuklarını katletmiş midir? Yahudileri Arap Yarımadası’ndan tamamen silmek için soykırım yapmış mıdır?
Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-, Yahudileri İslâm’a dâvet ederek, onların kurtuluşunu temennî etmiştir. Ashâbının, onlardan nefret edip, onları yok etmesini asla istememiştir. Beni Kureyza hadisesi genellikle, yaşanılan tarihsel bağlam göz önüne alınmadan, masum Yahudilerin acımasızca katledildiği bir hadise olarak yansıtılır. Oysa bu savaş Yahudiliğe karşı yapılmamış ve Beni Kureyza kabilesi savaşa kendi isteğiyle dahil olmuştur.
Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- Medine’ye geldiğinde azınlık durumunda olan Yahudilerle bir anayasa sözleşmesi yaptı. Bu sayede Yahudiler, barış içinde yaşayıp; pek çok hak ve özgürlüğe kavuşmuşlar ve müslümanlar onlara zarar vermemişlerdir.
Mesela bir keresinde bir Yahudi ile müslüman kavga etmişti. Yahudi, Musa’yı, Muhammed’den daha üstün tutup, övmeye başlayınca, o müslüman da Yahudiye hakaret etmeye başladı. Bunun üzerine Yahudiler bu müslümanı Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-’e şikayet edince, o: "Beni, Musa’dan üstün tutmayın." buyurmuştur. Beni Kureyza hadisesi yaşanmadan önce, Medine’de herkes dinini rahatça yaşıyordu.
Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-'in Medine’deki Yahudi ve diğer kabilerle yaptığı anlaşma, tarihin en eski yazılı anayasa sözleşmesi olarak kabul edilmektedir. Sözleşmenin büyük bölümü bilhassa Yahudiler ile ilgilidir.
Anayasa sözleşmesi temel olarak Müslüman-Yahudi ilişkilerini düzenliyordu. Buna göre Müslüman ve Yahudiler beraber barış ve huzur içinde yaşayacak ve birbirlerinin hakkını ihlal etmeyecekti. Her iki taraf da Medine’yi koruyacak ve herhangi bir saldırı anında şehri birlikte savunacak ve ekonomik yükü paylaşacaktı.
Bu anlaşma, Medine’nin en büyük Yahudi kabileleri olan Beni Kureyza, Beni Nadîr ve Beni Kaynuka' kabilelerini de kapsıyordu. Diğer Yahudi kabileleri müslümanlarla barış içerisinde yaşarken; bu üç kabile anlaşmaya bağlı kalmayıp; birbiri ardınca bu anlaşmayı bozdular.
Birincisi: Beni Nadîr kabilesi Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-’e suikast düzenlemeye kalktı ve müslümanlarla aralarında bir savaş yaşanmasına sebep oldular.
İkincisi: Beni Kaynuka' kabilesi çarşıda müslüman bir kadının mahrem yerlerini açarak anlaşmayı ihlal etti. Bu hadise, Müslüman ve Yahudiler arasında başka bir çatışmaya yol açtı. Sonuç olarak, barış anlaşmasını bozdukları için her iki Yahudi kabilesi Medine’den sürüldü.
Beni Kureyza kabilesi anlaşmayı bozmakla kalmadı, Medine’ye saldırıp, müslümanları tamamen ortadan kaldırmayı planlayan Mekkeliler ve diğer Arap kabileleri ile gizli ittifak kurdu. Günümüzde bu hareket, ihanet ve başkaldırı olarak tanımlanabilir.
10.000 kişilik Yahudiler ve müttefik ordusu, Medine üzerine yürümeye başladılar. Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in sadece 3.000 askeri vardı. Müslümanlar bir savunma taktiği olarak Medine’nin çevresine hendek kazdıklarından dolayı yapılan bu savaşa "Hendek Savaşı" denilmiştir.
Tüm askeri yaşamı boyunca Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-, bu kadar kritik ve tehlikeli bir durumla karşılaşmamıştı. Güvenlikleri için kadın ve çocukları Medine’nin dışına göndermek zorunda kalmıştı ve müslümanlar tamamen yok edilmekten endişe ediyorlardı.
Kur’an, müslümanların içinde bulunduğu durumu şöyle anlatıyor: "O vakit düşman orduları size hem yukarıdan hem de aşağı tarafınızdan saldırmıştı. Öyle ki (onların dehşetinden) gözler yılmış, yürekler (korkudan) gırtlaklara gelmişti. Ve siz, Allah hakkında da türlü türlü zanlarda bulunuyordunuz." (Ahzab, 10)
Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- ve ordusunun lehinde, aniden şiddetli bir rüzgar esmeye başladı. Bitmek bilmeyen tartışmalar ve zorlu hava şartları yüzünden düşmanlar ayrılmak zorunda kaldılar. Mekkeliler ve diğer kabileler, yenilgiyi kabul ederek Medine’yi terk ettiler. Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- derhal Beni Kureyza kabilesinin üzerine yürüdü. Yaklaşık bir aylık kuşatmadan sonra, Beni Kureyza kabilesi teslim oldu.
Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-, Beni Kureyza kabilesinden, savaşta esir düşen, 700 esirin akıbetine karar vermesi gerekiyordu. Onlar hakkındaki kararı, Beni Kureyza’nın müttefiki ve Medine’deki en büyük kabile lideri olan ve aralarında arabuluculuk yapan Sa’d b. Muaz’a bıraktı.
Sa’d, kararına uyulacağına dair her iki taraftan da –Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- ve Beni Kureyza’nın liderlerinden- söz aldı. Aldığı son karar, müslümanlara karşı savaşanların öldürülmeleri, kadın ve çocukların ise, esir olarak alınmaları yönünde oldu. Bu karar, verilecek karara uyacaklarını kabul eden Yahudilerin rızasıyla gerçekleştirildi.
Beni Kureyza, toplumun hassas dengelerini bozduğu ve ihanet ettiği için böyle ağır bir cezaya çarptırıldı. Aslında Yahudiler bu karara karşı çıkamadılar. Çünkü Sa’d’ın kararı Yahudi kanunlarına dayanıyordu ve Tevrat'ta şöyle bildiriliyordu:
Bir şehre hücum etmek için üzerine yürüdüğünüzde, oranın halkına barış teklif edin. Eğer kabul edip kapılarını açarlarsa; orada yaşayan herkes sizin için çalışmaya mecbur bırakılacaktır. Barış yapmayı reddeder ve sizinle savaşmaya kalkarlarsa şehri kuşatın. Rabbiniz, sizin o şehre girmenize yardım ettiğinde, herkesi kılıçtan geçirin. Kadınları, çocukları, hayvanları ve şehirdeki her şeyi ganimet olarak kendinize alabilirsiniz. (Deuteronomy (Yasa Kitabı) 20:10-16)
Hindu yazar Nadhuran, Beni Kureyza hakkında verilen kararı ve tarihi arka planını ayrıntılı bir şekilde inceledikten sonra şu neticeye varmıştır: "… çok ağır görünse de, Sa’d âdil bir karar vermişti. Öncelikle bu karar Yahudi kanunlarına uygundu. Ayrıca bu karar kendi müttefikleri tarafından verilmişti ve onu Muhammed ile aralarında arabuluculuk yapması için kendileri seçmişti."
Karşılaştırmalı dinler uzmanı ve yazar Karen Armstrong: "Beni Kureyza Yahudileri ırksal ya da dini sebeplerden dolayı öldürülmediler. Diğer Yahudi kabilelerinin hiçbiri bu karara müdahale etmediler. Çünkü bunu tamamen siyasî ve Kureyza kabilesine âit bir mesele olarak görüyorlardı… Kureyza Yahudileri ihanet ettikleri için öldürüldüler. Medine’deki diğer 17 Yahudi kabilesi, orada yıllarca müslümanlarla barış içinde yaşamaya devam ettiler. Kur’an, müslümanların Ehli Kitap ile aralarındaki manevî akrabalığı sürekli vurgulamıştır…"
Bu hadiseden de anlaşıldığı üzere, Medine Yahudilerinin soykırıma maruz bırakıldığı iddiaları, aslı olmayan iftiradan başka bir şey değildir.