Domitian - Domitian
|Domitian|
|Roma imparatoru|
|Saltanat||14 Eylül 81 – 18 Eylül 96|
|selefi||Titus|
|Varis||sinir|
|Doğmak||24 Ekim 51


Roma , İtalya , Roma İmparatorluğu
|Öldü||18 Eylül 96
(44 yaşında) |
Roma , İtalya
|defin||


Roma
|Eş||Domitia Longina (70–96)|
|Konu||Flavius Sezar


Flavia
|hanedan||Flavian|
|Baba||Vespasian|
|Anne||domitilla|
Domitian'ın ( / - / , ; Latince : Domitianus ; 51 24 Ekim-18 Eylül 96) idi Roma imparatoru 81'den O oğluydu 96'ya Vespasianus ve küçük kardeşi Titus , onun tahttaki iki selefi ve Flavian hanedanının son üyesi . Saltanatı sırasında, yönetiminin otoriter doğası , yetkilerini büyük ölçüde kısıtladığı Senato ile onu keskin bir şekilde karşı karşıya getirdi .
Domitian, babası ve erkek kardeşinin saltanatları sırasında küçük ve büyük ölçüde törensel bir role sahipti. Kardeşinin ölümünden sonra Domitian, Praetorian Muhafızları tarafından imparator ilan edildi . Onun 15 yıllık saltanatı, Tiberius'unkinden bu yana en uzun süreydi . İmparator olarak Domitian, Roma sikkelerini yeniden değerlendirerek ekonomiyi güçlendirdi, imparatorluğun sınır savunmasını genişletti ve hasarlı Roma kentini restore etmek için büyük bir inşaat programı başlattı. General Agricola'nın Kaledonya'yı ( İskoçya ) fethetmeye çalıştığı Britanya'da ve Domitian'ın Kral Decebalus'a karşı kesin bir zafer sağlayamadığı Dacia'da önemli savaşlar yapıldı . Domitian hükümeti güçlü otoriter özellikler sergiledi. Dini, askeri ve kültürel propaganda bir kişilik kültünü besledi ve kendisini sürekli sansürcü ilan ederek kamu ve özel ahlakı kontrol etmeye çalıştı. Sonuç olarak, Domitian halk ve ordu arasında popülerdi, ancak Roma Senatosu üyeleri tarafından bir tiran olarak kabul edildi .
Domitian'ın saltanatı 96 yılında mahkeme yetkilileri tarafından öldürülmesiyle sona erdi. Aynı gün yerine danışmanı Nerva geçti . Ölümünden sonra, Domitian'ın hafızası Senato tarafından unutulmaya mahkûm edilirken, Tacitus , Pliny the Younger ve Suetonius gibi senatör yazarlar , Domitian'ın zalim ve paranoyak bir zorba olduğu görüşünü yaydılar. Modern revizyonistler bunun yerine Domitian'ı kültürel, ekonomik ve politik programları barışçıl ikinci yüzyılın temelini oluşturan acımasız ama etkili bir otokrat olarak nitelendirdiler.
Aile ve arka plan
Domitian, 24 Ekim 51'de Roma'da doğdu, Titus Flavius Vespasianus -genellikle Vespasian olarak bilinir- ve Flavia Domitilla Major'ın en küçük oğlu . Bir ablası, Küçük Domitilla ve Titus Flavius Vespasianus adında bir erkek kardeşi vardı .
MÖ 1. yüzyılda onlarca yıl süren iç savaş, 1. yüzyılın başlarında yeni bir İtalyan soyluluğunun yerini kademeli olarak aldığı eski Roma aristokrasisinin ölümüne büyük ölçüde katkıda bulundu. Böyle bir aile, Flavians ya da gens Flavia , sadece dört kuşakta göreceli olarak bilinmezlikten öne çıkarak Julio-Claudian hanedanının imparatorları altında zenginlik ve statü elde etti . Domitian büyük dedesi, Titus Flavius Petro , bir olarak görev yapmış yüzbaşıya altında Pompey sırasında Sezar'ın iç savaş . Askeri kariyeri, MÖ 48'de Pharsalus Savaşı'nda savaş alanından kaçtığında utanç içinde sona erdi .
Yine de Petro, serveti Petro'nun oğlu Domitian'ın büyükbabası Titus Flavius Sabinus I'in yükselişini garanti eden son derece zengin Tertulla ile evlenerek statüsünü iyileştirmeyi başardı . Sabinus , Asya'da vergi tahsildarı ve Helvetia'da (modern İsviçre) bankacı olarak yaptığı hizmetler sayesinde daha fazla servet ve olası binicilik statüsünü topladı . Vespasia Polla ile evlenerek , Flavian ailesini daha prestijli Vespasia gens ile ittifak kurdu ve oğulları Titus Flavius Sabinus II ve Vespasian'ın senatör rütbesine yükselmesini sağladı .
Siyasi kariyeri Vespasian ofisleri dahil quaestor , aedilis ve praetor ve sonuçlandı konsüllüğü Domitian doğum yılı, 51. Bir askeri komutan olarak Vespasian , 43'te Roma'nın Britanya'yı işgaline katılarak erken ün kazandı. Bununla birlikte, antik kaynaklar, Domitian'ın yetiştirildiği dönemde Flavian ailesi için fakirlik olduğunu iddia ediyor, hatta Vespasian'ın imparator Caligula döneminde itibarını kaybettiğini iddia ediyor (37). –41) ve Nero (54-68). Modern tarih bu iddiaları çürüterek, bu hikayelerin daha sonra Flavian yönetimi altında, Julio-Claudian hanedanının daha az saygın İmparatorları altındaki başarıyı azaltmak ve İmparator Claudius (41-54) ve oğlu altındaki başarıları en üst düzeye çıkarmak için bir propaganda kampanyasının parçası olarak yayıldığını öne sürdü. Britannicus .
Görünüşe bakılırsa, Flavians 40'lar ve 60'lar boyunca yüksek imparatorluk desteğine sahipti. Titus, Britannicus'un yanında saray eğitimi alırken, Vespasian başarılı bir siyasi ve askeri kariyer sürdürdü. 50'li yıllarda emekli bir uzun süre sonra o olarak hizmet veren Nero altında kamu görevi iade prokonsül arasında Afrika Eyaleti 63'te ve 66 yılında Yunanistan'ın resmi bir tur sırasında imparator Nero beraberindeki.
Aynı yıl , Judaea Eyaletinden Yahudiler Roma İmparatorluğu'na karşı ayaklandılar ve şimdi Birinci Yahudi-Roma Savaşı olarak bilinen şeyi ateşlediler . Vespasian, bu zamana kadar askeri eğitimini tamamlamış olan Titus ile bir lejyondan sorumlu olan, isyancılara karşı Roma ordusunu yönetmekle görevlendirildi .
Gençlik ve karakter
Üç Flavian imparatoru arasında, gençliği ve erken kariyeri büyük ölçüde ağabeyinin gölgesinde geçmesine rağmen, Domitian en uzun süre hükmedecekti. Titus, Birinci Yahudi-Roma Savaşı sırasında askeri ün kazanmıştı. Babaları Vespasian, Dört İmparator Yılı olarak bilinen iç savaşın ardından 69'da imparator olduktan sonra , Titus birçok görevde bulunurken, Domitian onur aldı, ancak sorumluluk almadı.
Domitian 16 yaşına geldiğinde, annesi ve kız kardeşi çoktan ölmüştü, babası ve erkek kardeşi ise sürekli olarak Roma ordusunda aktifti, Germania ve Judaea'daki ordulara komuta ediyordu . Domitian için bu, ergenliğinin önemli bir bölümünün yakın akrabalarının yokluğunda geçtiği anlamına geliyordu. Yahudi-Roma savaşları sırasında muhtemelen amcası Titus Flavius Sabinus II'nin bakımı altına alındı, o sırada Roma'nın şehir valisi olarak görev yaptı; hatta belki de Flavianların sadık bir arkadaşı ve Domitian'ın gelecekteki halefi olan Marcus Cocceius Nerva .
Retorik ve edebiyat okuyan ayrıcalıklı senatör sınıfından genç bir adamın eğitimini aldı . Onun biyografisinde On iki Sezar'ın Lives , Suetonius gibi önemli şairleri ve yazarları alıntı yapmak Domitian yeteneğini kanıtlıyor Homer veya Virgil'e uygun vesilelerle ve zarif konuşma, bir öğrendim ve eğitimli ergen olarak nitelendiriyor. İlk yayınlanan eserleri arasında şiirin yanı sıra hukuk ve yönetim üzerine yazıları vardı.
Kardeşi Titus'un aksine, Domitian sarayda eğitim görmedi. Resmi bir askeri eğitim alıp almadığı kaydedilmez, ancak Suetonius'a göre ok ve yay ile önemli bir nişancılık sergiledi. Domitian'ın görünüşü ve karakteri hakkında ayrıntılı bir açıklama, biyografisinin önemli bir bölümünü kişiliğine adayan Suetonius tarafından sağlanmaktadır:
Uzun boyluydu, mütevazı bir ifadeye ve yüksek bir renge sahipti. Gözleri iriydi ama görüşü biraz loştu. O da yakışıklı ve zarifti, özellikle genç bir adamken ve gerçekten de parmakları biraz sıkışık olan ayakları dışında tüm vücudunda. Daha sonraki yaşamında, uzun bir hastalıktan zayıflamış olmasına rağmen, kellik, çıkıntılı bir göbek ve iğcikli bacaklar şeklinde daha fazla şekil bozukluğu yaşadı.
Domitian'ın daha sonraki yaşamında peruk takarak gizlediği kellik konusunda son derece hassas olduğu iddia ediliyor. Suetonius'a göre saç bakımı konusunda bir kitap bile yazmıştır . Bununla birlikte, Domitian'ın kişiliğiyle ilgili olarak, Suetonius'un anlatımı, Domitian'ı hem fiziksel hem de entelektüel olarak tembel bir imparator-tiran olarak tasvir etmek ile başka bir yere çekilmiş zeki, zarif kişilik arasında keskin bir şekilde değişir.
Tarihçi Brian Jones, İmparator Domitian'da , Domitian'ın kişiliğinin gerçek doğasını değerlendirmenin, hayatta kalan kaynakların önyargısı nedeniyle doğası gereği karmaşık olduğu sonucuna varıyor . Yine de mevcut kanıtlardan ortak noktalar ortaya çıkıyor. Erkek kardeşi ve babasının doğal karizmasından yoksun gibi görünüyor. Şüpheye yatkındı, tuhaf, bazen kendini küçümseyen bir mizah anlayışı sergiledi ve çoğu zaman gizemli yollarla iletişim kurdu.
Karakterin bu belirsizliği, uzaklığıyla daha da şiddetlendi ve yaşlandıkça, izole yetiştirilme tarzından kaynaklanabilecek yalnızlığı giderek daha fazla tercih etti. Gerçekten de, on sekiz yaşına geldiğinde en yakın akrabalarının neredeyse tamamı savaş veya hastalıktan ölmüştü. Erken yaşamının büyük bir bölümünü Nero'nun saltanatının alacakaranlığında geçirmiş olan onun biçimlendirici yılları, ailesini iktidara getiren 69'daki iç savaşla sonuçlanan 60'ların siyasi kargaşasından güçlü bir şekilde etkilenmiş olacaktı.
Flavian hanedanının yükselişi
Dört İmparator Yılı
9 Haziran 68'de, Senato ve ordunun artan muhalefeti arasında Nero intihar etti ve onunla birlikte Julio-Claudian hanedanı sona erdi. Roma İmparatorluğu'ndaki en etkili dört generalin - Galba , Otho , Vitellius ve Vespasian'ın - imparatorluk gücü için birbiri ardına mücadele ettiği Dört İmparator Yılı olarak bilinen acımasız bir iç savaşa yol açan bir kaos başladı .
Nero'nun ölüm haberi, Kudüs şehrini kuşatmaya hazırlanırken Vespasian'a ulaştı . Neredeyse aynı anda Senato, o zamanlar Hispania Tarraconensis (modern kuzey İspanya) valisi olan Galba'yı Roma İmparatoru ilan etmişti . Vespasian seferine devam etmek yerine yeni emirleri beklemeye ve Titus'u yeni İmparatoru karşılaması için göndermeye karar verdi.
İtalya'ya varmadan önce Titus, Galba'nın öldürüldüğünü ve yerine Lusitania (modern Portekiz) valisi Otho'nun geçtiğini öğrendi . Aynı zamanda Vitellius ve Germania'daki orduları ayaklandı ve Otho'yu devirmek niyetiyle Roma'ya yürümeye hazırlandılar. Her iki tarafça rehin alınma riskini göze almak istemeyen Titus, Roma yolculuğunu terk etti ve Yahudiye'deki babasının yanına döndü.
Otho ve Vitellius, Flavian hizbinin yarattığı potansiyel tehdidi fark ettiler. Vespasian, emrinde dört lejyonla, yaklaşık 80.000 askerden oluşan bir güce komuta ediyordu. Yahudiye'deki konumu ona Roma'ya tahıl tedarikini kontrol eden hayati önemdeki Mısır eyaletine en yakın olma avantajını da verdi . Kardeşi Titus Flavius Sabinus II, şehir valisi olarak Roma'nın tüm şehir garnizonunu yönetti . Flavian birlikleri arasındaki gerilim yükseldi, ancak Galba ya da Otho iktidarda kaldığı sürece Vespasian harekete geçmeyi reddetti.
Otho, Birinci Bedriacum Savaşı'nda Vitellius tarafından yenildiğinde , Yahudiye ve Mısır'daki ordular işleri kendi ellerine aldılar ve 1 Temmuz 69'da Vespasian'ı imparator ilan ettiler. Vespasian kabul etti ve Suriye valisi Gaius Licinius Mucianus ile ittifak kurdu , Vitellius'a karşı. Judaean ve Suriye lejyonlarından çekilen güçlü bir kuvvet Mucianus komutasında Roma'ya yürüdü, Vespasian İskenderiye'ye gitti ve Titus'u Yahudi isyanını sona erdirmekle sorumlu tuttu.
Roma'da Domitian, Flavian saldırganlığına karşı bir koruma olarak Vitellius tarafından ev hapsine alındı. İmparatorluk çevresinde daha fazla lejyon Vespasian'a bağlılık yemini ettikçe eski imparatora verilen destek azaldı. 24 Ekim 69'da Vitellius ve Vespasian'ın (Marcus Antonius Primus komutasındaki) kuvvetleri, Vitellius'un orduları için ezici bir yenilgiyle sonuçlanan İkinci Bedriacum Savaşı'nda bir araya geldi .
Çaresizlik içinde, Vitellius teslim olmak için pazarlık yapmaya çalıştı. Titus Flavius Sabinus II ile barış şartları üzerinde anlaşmaya varıldı, ancak imparatorluk muhafızı olan Praetorian Muhafızları askerleri böyle bir istifayı utanç verici buldular ve Vitellius'un anlaşmayı yerine getirmesini engellediler. 18 Aralık sabahı, imparator imparatorluk nişanını Concord Tapınağı'na bırakmış gibi göründü, ancak son dakikada İmparatorluk sarayına doğru adımlarını geri çekti. Karışıklık içinde, devletin önde gelen adamları Sabinus'un evinde toplandı ve Vespasian'ı İmparator ilan etti, ancak kalabalık, Capitoline Tepesi'ne çekilmek zorunda kalan Sabinus'un silahlı eskortu ile Vitellian kohortları çatıştığında dağıldı .
Gece boyunca, Domitian da dahil olmak üzere akrabaları ona katıldı. Mucianus'un orduları Roma'ya yaklaşıyordu ama kuşatma altındaki Flavian partisi bir günden fazla dayanamadı. 19 Aralık'ta Vitellianistler Capitol'e girdiler ve bir çatışmada Sabinus yakalandı ve idam edildi. Domitian'ın bir tapan olarak kendini gizleyerek kaçmayı başardı Isis ve babasının destekçilerinden biri Cornelius Primus ile emniyet geceyi geçirdi.
20 Aralık öğleden sonra Vitellius öldü, orduları Flavian lejyonları tarafından yenildi. Daha fazla korkulacak bir şey olmadığı için Domitian, istilacı güçlerle karşılaşmak için öne çıktı; Sezar unvanıyla evrensel olarak selamlandı ve birlikler onu babasının evine götürdü. Ertesi gün, 21 Aralık, Senato Roma İmparatorluğu'nun Vespasian imparatorunu ilan etti.
savaşın ardından
Savaş resmen sona ermiş olsa da , Vitellius'un ölümünün ardından ilk günlerde bir anarşi ve kanunsuzluk hali hakim oldu. Düzen, 70'in başlarında Mucianus tarafından düzgün bir şekilde restore edildi, ancak Vespasian o yılın Eylül ayına kadar Roma'ya girmedi. Bu arada Domitian, Flavian ailesinin Roma Senatosu'ndaki temsilcisi olarak görev yaptı. Sezar unvanını aldı ve konsolosluk yetkisine sahip praetor olarak atandı.
Eski tarihçi Tacitus , Domitian'ın Senato'daki ilk konuşmasını kısa ve ölçülü olarak tanımlarken, aynı zamanda garip sorulardan kaçma yeteneğine de dikkat çekiyor. Domitian otorite ibaretti itibari en az on yıl daha onun rolü olduğu ne habercisi. Tüm hesaplara göre, Mucianus Vespasian'ın yokluğunda gerçek gücü elinde tutuyordu ve henüz on sekiz yaşındaki Domitian'ın işlevinin sınırlarını aşmamasını sağlamaya dikkat ediyordu. Arrius Varus ve Antonius Primus gibi Flavian generallerini uzaklaştırarak ve onların yerine Arrecinus Clemens gibi daha güvenilir adamlarla değiştirerek , genç Sezar'ın maiyeti üzerinde sıkı kontrol de sağlandı .
Domitian'ın askeri hırsları Mucianus tarafından aynı şekilde kısıtlandı. 69 iç savaş ciddi gibi çeşitli yerel ayaklanmalar yol illerini dengesini bozdu Batavya isyan içinde Galya . Gaius Julius Civilis liderliğindeki Ren lejyonlarının Batavian yardımcıları , Julius Classicus komutasındaki Treveri fraksiyonunun yardımıyla isyan etmişti . Vespasian'ın kayınbiraderi Quintus Petillius Cerialis tarafından yönetilen yedi lejyon Roma'dan gönderildi .
İsyan hızla bastırılsa da, abartılı felaket raporları Mucianus'u kendi takviyeleriyle başkenti terk etmeye sevk etti. Domitian hevesle askeri zafer kazanma fırsatını aradı ve kendi lejyonunu komuta etme niyetiyle diğer subaylara katıldı. Tacitus'a göre, Mucianus bu ihtimale pek hevesli değildi, ancak Domitian'ı kendisine emanet edilen herhangi bir kapasitede bir sorumluluk olarak gördüğünden, onu Roma'dan ziyade yakınınızda tutmayı tercih etti.
Cerialis'in Civilis'e karşı kazandığı zaferin haberi geldiğinde, Mucianus, Domitian'ı daha fazla askeri çabaya girişmekten caydırdı. Domitian daha sonra kişisel olarak Cerialis'e yazdı ve ordusunun komutasını devretmesini önerdi, ancak bir kez daha küçümsendi. Eylül sonunda Vespasian'ın dönüşüyle birlikte, siyasi rolü neredeyse tamamen demode hale geldi ve Domitian, zamanını sanat ve edebiyata adayarak hükümetten çekildi.
Evlilik
Siyasi ve askeri kariyerinin hayal kırıklığıyla sona erdiği yerde, Domitian'ın özel işleri daha başarılıydı. 70'te Vespasian, en küçük oğlu ve Titus'un kızı Julia Flavia arasında bir hanedan evliliği düzenlemeye çalıştı , ancak Domitian, kocası Lucius Aelius Lamia'yı boşanmaya ikna edecek kadar ileri giderek Domitia Longina'ya olan sevgisinde kararlıydı. Domitian'ın onunla kendisi evlenebileceğini söyledi. Başlangıçtaki pervasızlığına rağmen, ittifak her iki aile için de çok prestijliydi. Domitia Longina, Ermenistan'daki liderliğiyle öne çıkan saygın bir general ve onurlu bir politikacı olan Gnaeus Domitius Corbulo'nun küçük kızıydı . 65'te Nero'ya karşı başarısız olan Pison komplosunun ardından intihara zorlandı. Aynı zamanda İmparator Augustus'un soyundan gelen Junia Lepida'nın torunuydu. Yeni evlilik sadece senatör muhalefetiyle bağları yeniden kurmakla kalmadı, aynı zamanda Vespasian'ın Nero yönetimindeki siyasi başarısını azaltmaya çalışan daha geniş Flavian propagandasına da hizmet etti. Bunun yerine, Claudius ve Britannicus ile bağlantılar vurgulandı ve Nero'nun kurbanları veya onun tarafından dezavantajlı olanlar rehabilite edildi.
80'de Domitia ve Domitian'ın tek tasdikli oğlu doğdu. Çocuğun adının ne olduğu bilinmemekle birlikte, 83 yılında çocukken öldü. İmparator olarak tahta çıkışından kısa bir süre sonra, Domitian, Domitia'ya Augusta onursal unvanını verdi, oğulları ise tanrılaştırıldı ve madeni para türlerinin tersinde bu şekilde göründü. bu dönemden. Yine de, evlilik 83'te önemli bir krizle karşı karşıya kalmış gibi görünüyor. Bilinmeyen nedenlerle Domitian, Domitia'yı kısa bir süre sürgüne gönderdi ve daha sonra, ya sevgisinden ya da yeğeni Julia Flavia ile bir ilişkisi olduğu yönündeki söylentilerden dolayı onu geri çağırdı. Jones, büyük olasılıkla bir varis üretemediği için bunu yaptığını savunuyor. 84 yılına gelindiğinde Domitia, Domitian'ın saltanatının geri kalanında olaysız bir şekilde yaşadığı saraya dönmüştü. Domitia'nın İmparatoriçe olarak faaliyetleri veya Domitian hükümetinde ne kadar etkisi olduğu hakkında çok az şey biliniyor, ancak rolü sınırlı görünüyor. Suetonius'tan, en azından İmparator'a amfitiyatroya kadar eşlik ettiğini biliyoruz , Yahudi yazar Josephus ise ondan aldığı faydalardan bahsediyor. Domitian'ın başka çocukları olup olmadığı bilinmiyor ama bir daha evlenmedi. Roma kaynaklarının zina ve boşanma iddialarına rağmen, evlilik mutlu görünüyor.
Tören varisi (71-81)
İmparator olmadan önce, Domitian'ın Flavian hükümetindeki rolü büyük ölçüde törenseldi. 71 Haziran'da Titus, Yahudiye'deki savaştan zaferle döndü. Nihayetinde isyan, çoğunluğu Yahudi olan on binlerce, belki de yüz binlerce kişinin hayatına mal olmuştu. Kudüs şehri ve tapınağı tamamen yok edildi, en değerli hazineleri Roma ordusu tarafından götürüldü ve yaklaşık 100.000 kişi esir alındı ve köleleştirildi.
Zaferi için Senato, Titus'a bir Roma zaferi verdi . Şenliklerin olduğu gün, Flavian ailesi, savaş ganimetlerinin sergilendiği gösterişli bir geçit töreninden önce başkente geldi. Aile alayı Vespasian ve Titus tarafından yönetilirken, muhteşem beyaz bir ata binen Domitian, kalan Flavian akrabalarıyla birlikte onu takip etti.
Yahudi direnişinin liderleri Forum Romanum'da idam edildi , ardından tören alayı Jüpiter Tapınağı'ndaki dini kurbanlarla sona erdi . Savaşın başarılı bir şekilde sona ermesini anmak için Forum'un güneydoğu girişine bir zafer takı , Titus Takı dikildi.
Yine de Titus'un dönüşü, Domitian'ın hem askeri hem de politik olarak nispeten önemsizliğini daha da vurguladı. En Vespasian'ın oğullarından deneyimli büyüğü ve As, Titus paylaştı tribünik güç , babası ile yedi consulships, alınan sansür ve verildi komutunu Praetorian Muhafız; İmparatorluğun tayin edilmiş varisi olduğuna dair hiçbir şüphe bırakmayan güçler. İkinci bir oğul olarak Domitian, Caesar veya Princeps Iuventutis gibi fahri unvanlara ve augur , pontifex , frater arvalis , magister frater arvalium ve sacerdos collegiorum omnium da dahil olmak üzere çeşitli rahipliklere sahipti , ancak imperium ile hiçbir görevi yoktu .
Vespasian'ın saltanatı sırasında altı konsüllük yaptı, ancak bunlardan sadece biri, 73'te sıradan bir konsüllüktü. Diğer beşi, sırasıyla 71, 75, 76, 77 ve 79'da sahip olduğu ve genellikle Ocak ortasında babasının veya erkek kardeşinin yerini aldığı daha az prestijli tahakküm konsüllükleriydi . Tören sırasında, bu ofisler şüphesiz Domitian'ın Roma Senatosu'nda değerli bir deneyim kazandı ve onun daha sonraki konuyla ilgisi hakkında çekincelerine katkıda bulunmuş olabilir.
Vespasian ve Titus yönetiminde, Flavian olmayanlar önemli kamu görevlerinden fiilen dışlandılar. Mucianus'un kendisi bu süre zarfında tarihi kayıtlardan neredeyse tamamen kayboldu ve 75 ile 77 arasında bir zamanda öldüğüne inanılıyor. Gerçek güç, açık bir şekilde Flavian fraksiyonunun elinde toplanmıştı; zayıflamış Senato sadece demokrasinin dış görünüşünü korudu .
Titus etkin bir şekilde babasıyla birlikte imparator olarak hareket ettiğinden, Vespasian 24 Haziran 79'da öldüğünde Flavian politikasında ani bir değişiklik olmadı. Titus, Domitian'a hükümette tam ortaklığın yakında onun olacağını, ancak ne tribün gücü ne de herhangi bir imperium olacağını garanti etti. Titus'un kısa saltanatı sırasında kendisine verildi.
79 ve 80 yıllarında iki büyük felaket yaşandı. Ekim/Kasım 79'da Vezüv Yanardağı patladı ve çevredeki Pompeii ve Herculaneum şehirlerini metrelerce kül ve lavın altına gömdü ; Ertesi yıl, Roma'da üç gün süren ve bir dizi önemli kamu binasını tahrip eden bir yangın çıktı. Sonuç olarak, Titus saltanatının çoğunu yardım çabalarını koordine etmek ve hasarlı mülkleri restore etmek için harcadı. 13 Eylül 81'de, ancak iki yıl görevde kaldıktan sonra, Sabine topraklarına yaptığı bir yolculuk sırasında beklenmedik bir şekilde ateşten öldü .
Antik yazarlar, ya doğrudan onu cinayetle suçlayarak ya da hasta Titus'u ölüme terk ettiğini ima ederek, hatta Domitian'ın yaşamı boyunca açıkça kardeşine karşı komplo kurduğunu iddia ederek, Domitian'ı kardeşinin ölümüyle ilişkilendirdiler. Hayatta kalan kaynakların bilinen önyargıları göz önüne alındığında, bu ifadelerin olgusal doğruluğunu değerlendirmek zordur . Kardeş sevgisi muhtemelen asgari düzeydeydi, ancak Domitian'ın Titus'u yedi yaşından sonra zar zor gördüğü düşünüldüğünde bu pek şaşırtıcı değildi.
İlişkilerinin doğası ne olursa olsun, Domitian, kardeşi ölürken çok az sempati göstermiş, bunun yerine imparator ilan edildiği Praetorian kampına gitmiştir. Ertesi gün, 14 Eylül, Senato Domitian'ın yetkilerini onayladı, tribün gücü, Pontifex maximus makamı ve Augustus ("saygıdeğer") ve Pater Patriae ("ülkenin babası ") unvanlarını verdi .
İmparator (81–96)
Kural
|Roma imparatorluk hanedanları|
|Flavian hanedanı|
|kronoloji|
|Vespasian||69-79 AD|
|Titus||79-81 AD|
|Domitian||81-96 AD|
|Aile|


Gens Flavia


Flavian ağacı
Kategori:Flavian hanedanı
|Halefiyet|


Önceki Halleri


Dört İmparator Yılı


Ardından


Nerva-Antonine hanedanı
İmparator olarak Domitian, babasının ve erkek kardeşinin saltanatları sırasında sürdürdüğü cumhuriyetçi cepheden hızla vazgeçti. Domitian , hükümet merkezini (az ya da çok resmi olarak) imparatorluk mahkemesine taşıyarak, Senato'nun yetkilerini açıkça geçersiz kıldı. Ona göre, Roma İmparatorluğu, başında hayırsever despot olarak kendisi ile ilahi bir monarşi olarak yönetilecekti .
Domitian, mutlak siyasi gücü kullanmanın yanı sıra, imparatorun rolünün günlük yaşamın her yönünü kapsadığına ve Roma halkına kültürel ve ahlaki bir otorite olarak rehberlik ettiğine inanıyordu . Yeni çağı başlatmak için, İmparatorluğu İmparator Augustus'un altında gördüğü görkemine kavuşturmak amacıyla hırslı ekonomik, askeri ve kültürel programlara girişti .
Bu büyük planlara rağmen, Domitian İmparatorluğu vicdanlı ve titizlikle yönetmeye kararlıydı. İdarenin tüm dallarına kişisel olarak dahil oldu: vergilendirme ve genel ahlak katı bir şekilde uygulanırken, günlük yaşamın ve hukukun en küçük ayrıntılarını düzenleyen fermanlar çıkarıldı. Suetonius'a göre, imparatorluk bürokrasisi , titiz standartları ve şüpheli doğası, eyalet valileri ve seçilmiş yetkililer arasında tarihsel olarak düşük yolsuzluğa sahip olan Domitian yönetiminden daha verimli bir şekilde çalışmadı .
Mutlak egemenliği altında Senato'nun önemi konusunda hiçbir iddiada bulunmasa da, değersiz gördüğü senatörler Senato'dan ihraç edildi ve kamu görevlerinin dağılımında nadiren aile üyelerini kayırdı, uygulanan adam kayırmacılığın aksine bir politika. Vespasian ve Titus tarafından. Bununla birlikte, Domitian stratejik görevlere atadığı kişilerde sadakat ve dövülebilirliğe değer veriyordu; bu nitelikler, şüpheyle karşıladığı ve derhal uzaklaştırdığı Senato üyelerinden veya kendi ailesinden ziyade binicilik düzenine mensup erkeklerde daha sık buluyordu. emperyal politika ile aynı fikirde değillerse ofis.
Domitian'ın otokrasisinin gerçekliği, Tiberius'tan bu yana herhangi bir imparatordan daha fazla, başkentten önemli zaman dilimlerini uzakta geçirmesi gerçeğiyle daha da vurgulandı. Senato'nun gücü Cumhuriyet'in çöküşünden bu yana düşüşte olmasına rağmen, Domitian yönetiminde iktidar koltuğu artık Roma'da bile değil, İmparator nerede olursa olsun. Tamamlanıncaya kadar Flavian Sarayı'nın üzerinde Palatine Tepesi , emperyal mahkeme hatta bazen daha uzak mesafelere Alba veya Circeii yer alır ve edildi. Domitian, Avrupa eyaletlerini kapsamlı bir şekilde gezdi ve saltanatının en az üç yılını , İmparatorluğun sınırlarında askeri kampanyalar yürüterek Germania ve Illyricum'da geçirdi .
Saraylar, villalar ve diğer büyük binalar
Kişisel kullanımı için, Alban Tepeleri'nde Roma'nın 20 km dışında yer alan geniş ve görkemli bir saray olan Villa of Domitian da dahil olmak üzere birçok anıtsal yapının inşasında etkindi .
Altı diğer villalar de Domitian'ın ile bağlantılıdır Tusculum , Antium , Caieta, Circei , Anxur ve Baiae . Bugün sadece Circei'de bulunan ve kalıntılarının Lago di Paola tarafından ziyaret edilebildiği bir tanesi tespit edilmiştir.
Domitian Stadyumu 79 AD yangında Mars Alanında binaların çoğunun hasar veya imha ardından, İmparatorluk bina programının bir parçası olarak Roma halkına hediye olarak 86 AD adandı. Roma'nın rekabetçi atletizm için ilk kalıcı mekanıydı ve bugün Piazza Navona tarafından işgal edildi .
Domitian, Mısır'da da binaların inşasında ve dekorasyonunda oldukça aktifti. O ile birlikte, görünür Trajan ait propylonu sahneleri sunan, Hathor Tapınağı'nda at Dendera . Onun cartouche da Tapınağı'nın sütun gövdeleri görünen Khnum de Esna .
ekonomi
Domitian'ın mikro yönetime eğilimi , mali politikasında olduğu kadar belirgin değildi. Domitian'ın ölümü sırasında Roma İmparatorluğu'nu borç içinde mi yoksa bir artı ile mi bıraktığı sorusu şiddetle tartışıldı. Kanıtlar, Domitian'ın saltanatının büyük bir bölümünde dengeli bir ekonomiye işaret ediyor. Üye olduktan sonra Roma para birimini dramatik bir şekilde yeniden değerlendirdi . Denarius'un gümüş saflığını %90'dan %98'e çıkardı – gerçek gümüş ağırlığı 2.87 gramdan 3.26 grama yükseldi. 85'teki bir mali kriz , gümüşün saflığını ve ağırlığını sırasıyla %93,5 ve 3,04 grama devalüasyona zorladı .
Bununla birlikte, yeni değerler, Vespasian ve Titus'un saltanatları sırasında korudukları seviyelerden hala daha yüksekti. Domitian'ın sıkı vergilendirme politikası, bu standardın sonraki on bir yıl boyunca sürdürülmesini sağladı. Bu döneme ait madeni paralar, Domitian'ın unvanına titiz bir dikkat ve ters portrelerdeki rafine sanat eserleri dahil olmak üzere son derece tutarlı bir kalite sergiliyor.
Jones, Domitian'ın yıllık gelirinin 1,2 milyar sestertii olduğunu tahmin ediyor ve bunun üçte birinden fazlası muhtemelen Roma ordusunun bakımı için harcanacaktı. Diğer büyük masraf, Roma'nın kapsamlı yeniden inşasıydı. Domitianus'un tahta çıkışı sırasında, 64 yılındaki Büyük Yangın , 69 yılındaki iç savaş ve 80 yılındaki yangının yol açtığı tahribat hala şehirdeydi .
Bir yenileme projesinden çok daha fazlası olan Domitian'ın inşaat programı, İmparatorluk çapında bir kültürel rönesansın taçlandıran başarısı olarak tasarlandı . Yaklaşık elli yapı dikildi, restore edildi veya tamamlandı, başarılar sadece Augustus'unkilerden sonra ikinci sırada yer aldı. En önemli yeni yapılar arasında bir odeon , bir stadyum ve Domitian'ın usta mimarı Rabirius tarafından tasarlanan Palatine Tepesi'nde Flavian Sarayı olarak bilinen geniş bir saray vardı .
Domitian'ın restore ettiği en önemli yapı, yaldızlı bir çatıyla örtülü olduğu söylenen Capitoline Tepesi'ndeki Jüpiter Tapınağı'ydı . Tamamlananlar arasında Vespasian ve Titus Tapınağı, Titus Kemeri ve dördüncü bir kat eklediği ve iç oturma alanını bitirdiği Flavian Amfitiyatrosu (Colosseum) vardı .
Roma halkını yatıştırmak için Domitian'ın saltanatı boyunca bağışçılara veya congiaria'ya tahminen 135 milyon sestertii harcandı . İmparator, eğlence ve oyunlara büyük meblağlar yatırırken, Nero yönetiminde basit bir yiyecek dağıtımına indirgenmiş olan halka açık ziyafet uygulamasını da yeniden canlandırdı. 86'da atletik gösteriler , araba yarışları ve hitabet , müzik ve oyunculuk yarışmalarından oluşan dört yılda bir düzenlenen Capitoline Games'i kurdu .
Domitian, İmparatorluğun her köşesinden rakiplerin Roma'ya seyahatini destekledi ve ödülleri dağıttı. Deniz yarışmaları, gece savaşları ve kadın ve cüce gladyatör dövüşleri gibi düzenli gladyatör oyunlarına da yenilikler getirildi . Son olarak, mevcut Beyaz, Kırmızı, Yeşil ve Mavi gruplara karşı yarışmak için araba yarışlarına Altın ve Mor olmak üzere iki yeni grup ekledi.
Askeri kampanyalar
Domitian'ın saltanatı sırasında gerçekleştirilen askeri kampanyalar, İmparator yayılmacı savaş fikrini reddettiği için genellikle savunma amaçlıydı. En önemli askeri katkısı, İmparatorluğu savunmak için Ren nehri boyunca inşa edilen geniş bir yol, kale ve gözetleme kuleleri ağını kapsayan Limes Germanicus'un geliştirilmesiydi . Bununla birlikte, Galya'da Chatti'ye karşı ve Tuna sınırında Suebi , Sarmatyalılar ve Daçyalılara karşı birkaç önemli savaş yapıldı .
Britanya'nın fethi , Roma İmparatorluğu'nu Kaledonya'ya veya günümüz İskoçya'sına kadar genişleten Gnaeus Julius Agricola'nın komutası altında devam etti . Domitian ayrıca 82'de Chatti'ye karşı savaşmak için Legio I Minervia adlı yeni bir lejyon kurdu . Domitian aynı zamanda Roma askeri varlığının en doğudaki kanıtı olan bugünkü Azerbaycan'da Boyukdaş Dağı yakınlarındaki kaya yazıtına da yatırılır . Sezar, Augustus ve Germanicus'un oyulmuş unvanlarına göre, ilgili yürüyüş MS 84 ile 96 yılları arasında gerçekleşti.
Domitianus'un Roma ordusunun yönetimi, hükümetin diğer kollarında sergilediği aynı titiz katılımla karakterize edildi. Ancak askeri bir stratejist olarak yetkinliği çağdaşları tarafından eleştirildi. Birkaç zafer iddia etmesine rağmen, bunlar büyük ölçüde propaganda manevralarıydı. Tacitus, Domitian'ın Chatti'ye karşı kazandığı zaferi "sahte bir zafer" olarak alaya aldı ve Agricola'nın fetihlerinden sonra İngiltere'de geri çekilme kararını eleştirdi.
Yine de, Domitian askerler arasında çok popüler olmuş, saltanatının tahminen üç yılını orduda -Augustus'tan bu yana herhangi bir imparatordan daha fazla- seferlere harcamış ve maaşlarını üçte bir oranında artırmış gibi görünüyor. Ordu komutanlığı onun taktik ve stratejik kararlarını onaylamamış olsa da, sıradan askerin sadakati sorgulanamazdı.
Chatti'ye karşı kampanya
Bir zamanlar İmparator olan Domitian, uzun süredir ertelenen askeri ihtişamını hemen elde etmeye çalıştı. 82 ya da muhtemelen 83 gibi erken bir tarihte, görünüşte bir nüfus sayımı yapmak için Galya'ya gitti ve aniden Chatti'ye bir saldırı emri verdi . Bu amaçla, düşmanın saklanma yerlerini ortaya çıkarmak için Chattan topraklarında yaklaşık 75 kilometre (46 mil) yol inşa eden Legio I Minervia adlı yeni bir lejyon kuruldu.
Yapılan savaşlar hakkında çok az bilgi kalmasına rağmen, Domitianus'un 83'ün sonunda Roma'ya geri dönmesi için yeterli erken zaferler elde edildi, burada ayrıntılı bir zafer kutladı ve kendisine Germanicus unvanını verdi . Domitian'ın sözde zaferi, kampanyayı "istenmeyen" ve "sahte bir zafer" olarak nitelendiren antik yazarlar tarafından çokça küçümsendi. Chatti daha sonra 89'daki Saturninus isyanı sırasında önemli bir rol oynayacağından, kanıtlar bu iddialara bir miktar güven veriyor.
Britanya'nın Fethi (77-84)
Flavian hanedanı altındaki askeri faaliyetlere ilişkin en ayrıntılı raporlardan biri, kayınpederi Gnaeus Julius Agricola'nın biyografisi büyük ölçüde 77 ve 84 yılları arasında Britanya'nın fethiyle ilgili olan Tacitus tarafından yazılmıştır. Agricola M.Ö. 77, Roma Britanyası valisi olarak hemen Kaledonya'ya (modern İskoçya) kampanyalar başlattı.
82'de Agricola tanımlanamayan bir su kütlesini geçti ve o zamana kadar Romalılar tarafından bilinmeyen halkları yendi. İrlanda'ya bakan sahili güçlendirdi ve Tacitus, kayınpederinin sık sık adanın tek bir lejyon ve birkaç yardımcı ile fethedebileceğini iddia ettiğini hatırlıyor . Fetih için bahane olarak kullanabileceğini umduğu sürgün edilmiş bir İrlanda kralına sığınmıştı. Bu fetih hiçbir zaman olmadı, ancak bazı tarihçiler, söz konusu geçişin aslında İrlanda'ya yapılan küçük ölçekli bir keşif veya cezalandırma seferi olduğuna inanıyor.
Dikkatini İrlanda'dan çeviren Agricola, ertesi yıl bir donanma topladı ve Forth'un ötesine Kaledonya'ya doğru itti . İlerlemeye yardımcı olmak için Inchtuthil'de büyük bir lejyoner kalesi inşa edildi . 84 yazında, Agricola tarafından yönetilen Caledonians, orduları karşı karşıya Calgacus de, Mons Graupius Savaşı . Romalılar düşmana ağır kayıplar vermesine rağmen, Kaledonya ordusunun üçte ikisi kaçtı ve İskoç bataklıklarında ve Yaylalarında saklandı ve sonuçta Agricola'nın tüm İngiliz adasını kontrolü altına almasını engelledi.
85 yılında, Agricola, Flavius döneminde konsolosluk elçileri için normalden daha uzun süre vali olarak altı yıldan fazla hizmet etmiş olan Domitian tarafından Roma'ya geri çağrıldı. Tacitus, Domitian'ın geri çağrılmasını emrettiğini çünkü Agricola'nın başarılarının İmparator'un Almanya'daki mütevazı zaferlerini gölgede bıraktığını iddia ediyor. Agricola ile İmparator arasındaki ilişki belirsizdir: Bir yandan Agricola'ya zafer nişanları ve bir heykel verilirken, diğer yandan Agricola, tecrübesine ve ününe rağmen bir daha asla sivil veya askeri bir görevde bulunmamıştır. Kendisine Afrika eyaletinin valiliği teklif edildi, ancak bunu ya sağlık sorunları nedeniyle ya da Tacitus'un iddia ettiği gibi Domitian'ın entrikaları nedeniyle reddetti.
Agricola'nın Britanya'dan geri çağrılmasından kısa bir süre sonra, Roma İmparatorluğu Doğu'daki Dacia Krallığı ile savaşa girdi . Takviye gerekliydi ve 87 ya da 88'de Domitian , İngiliz eyaletinde birliklerin büyük ölçekli stratejik bir şekilde geri çekilmesini emretti . Inchtuthil'deki kale parçalandı ve Kaledonya kaleleri ve gözetleme kuleleri terk edildi ve Roma sınırını yaklaşık 120 kilometre (75 mil) daha güneye taşıdı. Ordu komutanlığı Domitian'ın geri çekilme kararına içerlemiş olabilir, ancak ona göre Kaledonya toprakları hiçbir zaman Roma hazinesine bir kayıptan başka bir şey ifade etmemişti.
Daçya savaşları (85–88)
Roma İmparatorluğu'nun Domitian saltanatı sırasında karşılaştığı en önemli tehdit, Suebi, Sarmatyalılar ve Daçyalıların Tuna nehri boyunca Roma yerleşimlerini sürekli taciz ettiği kuzey Illyricum eyaletlerinden kaynaklandı. Bunlardan Sarmatyalılar ve Daçyalılar en büyük tehdidi oluşturuyorlardı. Yaklaşık 84 veya 85'te Kral Decebalus liderliğindeki Daçyalılar Tuna'yı geçerek Moesia eyaletine girdiler, ortalığı kasıp kavurdular ve Moesia valisi Oppius Sabinus'u öldürdüler .
Domitian , praetorian valisi Cornelius Fuscus tarafından komuta edilen büyük bir kuvvetle birlikte bölgeye şahsen seyahat ederek hızla bir karşı saldırı başlattı . Fuscus, Daçyalıları 85'in ortalarında başarılı bir şekilde sınırın ötesine sürdü ve Domitian'ı Roma'ya dönüp ikinci zaferini kutlamaya sevk etti.
Ancak zafer kısa sürdü: 86 yılının başlarında Fuscus, Dacia'ya talihsiz bir sefere çıktı. Fuscus öldürüldü ve Praetorian Muhafızlarının savaş sancağı kaybedildi. Savaş sancağının veya aquila'nın kaybı, ezici bir yenilginin ve Roma ulusal gururuna ciddi bir hakaretin göstergesiydi.
Domitian, Ağustos 86'da Moesia'ya döndü. Eyaleti Aşağı Moesia ve Yukarı Moesia olarak ikiye böldü ve Tuna'ya üç lejyon daha transfer etti. 87'de Romalılar, bu kez Tettius Julianus'un komutasındaki Dacia'yı bir kez daha işgal etti ve nihayet 88'in sonlarında Fuscus'un daha önce can verdiği yerde Decebalus'u yendi. Daçya'nın başkenti Sarmizegetusa'ya yapılacak bir saldırı, 89'da Alman sınırında yeni sorunlar baş gösterdiğinde önlendi .
İki cephede bir savaş yürütmek zorunda kalmamak için Domitian, Decebalus ile barış şartlarını kabul etti, Roma birliklerinin Daçya bölgesinden serbest geçişini müzakere ederken Decebalus'a yıllık 8 milyon sesterce sübvansiyon verdi. Çağdaş yazarlar, Romalılar için utanç verici görülen ve Sabinus ve Fuscus'un ölümlerinin intikamını almadan bırakan bu anlaşmayı şiddetle eleştirdiler. Domitian'ın saltanatının geri kalanında Dacia nispeten barışçıl bir bağımlı krallık olarak kaldı , ancak Decebalus savunmasını güçlendirmek için Roma parasını kullandı.
Domitian muhtemelen Daçyalılara karşı yeni bir savaş istedi ve Yukarı Moesia'yı Suriye'den getirilen iki süvari birliği ve Pannonia'dan getirilen en az beş kohortla takviye etti. Trajan, Domitian'ın politikasını sürdürdü ve Yukarı Moesia'nın yardımcı kuvvetlerine iki birlik daha ekledi ve ardından Daçya savaşları için birliklerin inşasını kullandı. Sonunda Romalılar 106'da Decebalus'a karşı kesin bir zafer kazandılar. Yine Roma ordusu ağır kayıplar verdi, ancak Trajan Sarmizegetusa'yı ele geçirmeyi başardı ve daha da önemlisi Daçya altın ve gümüş madenlerini ilhak etti.
Din politikası
Domitian, geleneksel Roma dinine sıkı sıkıya inanıyordu ve saltanatı boyunca eski gelenek ve ahlakın gözetilmesini kişisel olarak gördü. Flavian yönetiminin ilahi doğasını haklı çıkarmak için Domitian , belki de en önemlisi Capitoline Tepesi'ndeki Jüpiter Tapınağı'nın etkileyici restorasyonu aracılığıyla baş tanrı Jüpiter ile bağlantıları vurguladı . Domitian'ın 20 Aralık 69'da güvenli bir yere kaçtığı evin yakınında Jüpiter Konservatörü'ne adanmış küçük bir şapel inşa edildi. Saltanatının ilerleyen dönemlerinde, Jüpiter Custos'a adanmış daha geniş bir bina ile değiştirdi .
Ancak en gayretle taptığı tanrıça Minerva'ydı . Sadece yatak odasında ona adanmış kişisel bir türbe tutmakla kalmadı, aynı zamanda düzenli olarak madeni paralarında göründü - dört farklı onaylanmış ters tipte - ve onun adına Legio I Minervia adında bir lejyon kurdu.
Domitian , Vespasian döneminde bir şekilde kullanım dışı kalan imparatorluk kültünün uygulamasını da yeniden canlandırdı . Anlamlı bir şekilde, bir İmparator olarak ilk eylemi, kardeşi Titus'u tanrılaştırmaktı. Ölümleri üzerine, bebek oğlu ve yeğeni Julia Flavia da aynı şekilde tanrılar arasına alındı. Hem Suetonius hem de Cassius Dio , imparatorun kendisine dini bir figür olarak gelince , Domitian'ın kendisine resmen Dominus et Deus ("Rab ve Tanrı") unvanını verdiğini iddia ediyor . Bununla birlikte, saltanatı sırasında Dominus unvanını reddetmekle kalmadı , aynı zamanda bu yönde hiçbir resmi belge ya da madeni para yayınlamadığından, Brian Jones gibi tarihçiler, bu tür ifadelerin, Domitian'a, Domitian'dan iyilik kazanmak isteyen dalkavuklar tarafından söylendiğini iddia ediyorlar. imparator.
İmparatorluk ailesinin ibadetini teşvik etmek için , Vespasian'ın Quirinal'deki eski evinin yerine bir hanedan mozolesi dikti ve tanrılaştırılmış babası ve erkek kardeşine ibadete adanmış bir türbe olan Vespasian ve Titus Tapınağı'nı tamamladı. Flavian ailesinin askeri zaferlerini anmak için Templum Divorum ve Templum Fortuna Redux'un inşasını emretti ve Titus Kemeri'ni tamamladı.
Bu gibi inşaat projeleri, Domitian'ın dini yasa ve genel ahlakın yerine getirilmesiyle de ilgilenen din politikasının yalnızca en görünür bölümünü oluşturuyordu. 85'te, Roma ahlakını ve davranışını denetleme görevini üstlenen ofis olan kendini sürekli sansür olarak atadı. Domitian bir kez daha bu görevden kendini sorumlu bir şekilde ve özenle beraat ettirdi. Zinanın sürgünle cezalandırıldığı Lex Iulia de Adulteriis Coercendis'i yeniledi . Eski bir quaestor, oyunculuk ve dans nedeniyle Senato'dan ihraç edilirken, jüri üyeleri listesinden, karısını boşayan ve onu geri alan bir biniciyi vurdu.
Gibi hadım halk görevlileri olarak kullanıldı Domitian diğerlerini hadım ve hadımlarına kendilerini yasaklamak isteyen insanları cezalandırdı. Daha sonraki imparatorlar da benzer yasaklar getirdiler, ancak bunu ilk yapan Domitian olabilir. Moral vermesine rağmen, Domitian'ın en sevdiği hadım çocuğu Earinus vardı.
Domitian ayrıca kamu görevlileri arasındaki yolsuzlukları ağır bir şekilde kovuşturdu, rüşvet kabul etmeleri durumunda jüri üyelerini görevden aldı ve bir çıkar çatışmasından şüphelenildiğinde yasaları feshetti . Özellikle kendisine yönelik hakaret içeren yazıların sürgün veya ölümle cezalandırılmasını sağladı . Aktörler de aynı şekilde şüpheyle karşılandı. Sonuç olarak, pandomimcilerin halk arasında sahneye çıkmasını yasakladı . Filozoflar çok daha iyi sonuç alamadılar. Kendini Roma'da felsefe profesörü olarak kuran Epictetus , filozofların "tiranların yüzüne durmadan bakabildiklerini" ve Domitianus'un tüm filozofları Roma'dan kovduğu 94 tarihli kararnamesinin Epictetus'un bakış açısını değiştirmesine neden olduğunu belirtti. Yakın zamanda kurulmuş Roma kenti üs Niğbolu içinde, Epirus o sadece, güvenle çalışmış yaşamış ve yaşlılıktan öldü, Yunanistan,.
87'de, Vestal Bakirelerinin , ömür boyu kamu iffetine dair kutsal yeminlerini bozdukları tespit edildi. Vestaller topluluğun kızları olarak kabul edildiğinden, bu suç esasen ensest teşkil ediyordu . Buna göre, bu tür bir ihlalden suçlu bulunanlar, ya kendi seçtikleri bir şekilde ya da Vestallerin diri diri gömülmesi gerektiğini söyleyen eski modaya göre ölüme mahkum edildi .
Yabancı dinler, kamu düzenine müdahale etmedikleri veya geleneksel Roma diniyle asimile edilebildikleri sürece hoşgörülüydü. Özellikle Mısır tanrılarına tapınma, Flavian hanedanlığı döneminde, Commodus'un saltanatına kadar bir daha görülmediği ölçüde gelişti . Sırasıyla Jüpiter ve Minerva ile özdeşleştirilen Serapis ve İsis'e hürmet özellikle belirgindi.
Eusebius'un 4. yüzyıl yazıları , Yahudilerin ve Hıristiyanların Domitian'ın saltanatının sonlarına doğru yoğun bir şekilde zulme uğradığını iddia ediyor . Vahiy Kitabı ve Clement İlk Epistle bu dönemde yazıldığı bazıları tarafından düşünülen, Domitian'ın altında zulüm başvurmak varsayılır "ani ve tekrarlanan talihsizlikler", ikinci yapma söz. Yahudiler ağır vergilere tabi olsa da, hiçbir çağdaş yazar , Roma dinindekiler dışındaki dini suçlara dayanan yargılama veya infazların belirli ayrıntılarını vermez .
Muhalefet
Vali Saturninus'un İsyanı (89)
Ocak 89 günü 1, valisi Germania Superior , Lucius Antonius Saturninus ve onun iki lejyonu Mainz , Lejyon XIV Gemina ve Lejyon XXI Rapax Germen Chatti halkının yardımıyla Roma İmparatorluğu'na karşı isyan. Çok önceden planlanmış gibi görünse de, isyanın kesin nedeni belirsizdir. Senatör subaylar, Domitian'ın saldırı yerine Alman sınırını güçlendirme kararı, İngiltere'den yakın zamanda geri çekilmesi ve son olarak Decebalus'a yönelik utanç verici yatıştırma politikası gibi askeri stratejilerini onaylamamış olabilirler .
Her halükarda, ayaklanma kesinlikle Saturninus'un eyaletiyle sınırlıydı ve söylenti komşu eyaletlere yayıldığında hızla tespit edildi. İnferior Germania valisi , Aulus Bucius Lappius Maximus ait procuratoru yardımıyla tek seferde bölgeye taşındı, Rhaetia , Titus Flavius Norbanus . İspanya'dan Trajan çağrıldı, Domitian ise Praetorian Muhafızları ile Roma'dan geldi.
Şans eseri, bir çözülme Chatti'nin Ren'i geçmesini ve Saturninus'un yardımına gelmesini engelledi. Yirmi dört gün içinde isyan bastırıldı ve Mainz'deki liderleri vahşice cezalandırıldı. İsyancı lejyonlar Illyricum'da cepheye gönderilirken, yenilgiye yardım edenler gerektiği gibi ödüllendirildi.
Lappius Maximus, Suriye eyaletinin valiliğini, Mayıs 95'te ikinci bir konsüllüğü ve nihayet 102'de hâlâ elinde bulundurduğu bir rahipliği aldı. Titus Flavius Norbanus, Mısır valiliğine atanmış olabilir, ancak neredeyse kesin olarak Praetorian Guard , meslektaşı olarak Titus Petronius Secundus ile 94 yaşında. Domitian, isyanı takip eden yılı, konsolosluğu Marcus Cocceius Nerva ile paylaşarak açtı ve Nerva'nın, belki de Nero yönetimindeki Pisonya komplosu sırasında oynadığına benzer bir şekilde, komplonun ortaya çıkarılmasında rol oynadığını öne sürdü.
Nerva'nın 96'da İmparator olarak tahta geçmeden önceki hayatı ve kariyeri hakkında çok az şey bilinmesine rağmen, çok sayıda rejim değişikliğinden sağ kurtulan ve Flaviusların en güvenilir danışmanlarından biri olarak ortaya çıkan, son derece uyumlu bir diplomat gibi görünüyor. Konsolosluğu bu nedenle rejimin istikrarını ve statükosunu vurgulamayı amaçlamış olabilir. İsyan bastırıldı ve İmparatorluk düzene geri döndü.
Senato ile İlişki
Cumhuriyetin çöküşünden bu yana, Roma Senatosu'nun otoritesi, Augustus tarafından kurulan ve Principate olarak bilinen yarı monarşik hükümet sistemi altında büyük ölçüde aşınmıştı . Prenslik , Roma Cumhuriyeti'nin resmi çerçevesini korurken fiili bir diktatörlük rejiminin varlığına izin verdi . Çoğu İmparator, demokrasinin kamusal görüntüsünü onayladı ve buna karşılık Senato, İmparator'un fiili bir hükümdar olarak statüsünü örtük olarak kabul etti .
Bazı hükümdarlar bu düzenlemeyi diğerlerinden daha az incelikle ele aldılar. Domitian o kadar ince değildi. Saltanatının başlangıcından itibaren, otokrasisinin gerçekliğini vurguladı . Aristokratlardan hoşlanmıyordu ve bunu göstermekten de korkmuyordu, Senato'dan her türlü karar verme yetkisini geri çekiyor ve bunun yerine devletin önemli ofislerini kontrol etmek için küçük bir arkadaş ve atlı grubuna güveniyordu.
Hoşnutsuzluk karşılıklıydı. Domitian'ın öldürülmesinden sonra, Roma senatörleri Senato binasına koştular ve burada onun anısını unutulmaya mahkûm eden bir önergeyi hemen kabul ettiler . Nervan-Antonian hanedanının yöneticileri altında, senatör yazarlar, Domitian'ın bir tiran olarak görülmesini detaylandıran tarihler yayınladılar.
Yine de, kanıtlar Domitian'ın senatör görüşüne karşı tavizler verdiğini gösteriyor. Babası ve erkek kardeşi konsolosluk gücünü büyük ölçüde Flavian ailesinin elinde yoğunlaştırırken, Domitian şaşırtıcı derecede çok sayıda taşralı ve potansiyel muhalifleri konsolosluğa kabul ederek, yılı sıradan bir konsolos olarak açarak resmi takvime başkanlık etmelerine izin verdi. Bunun Senato'daki düşman gruplarla uzlaştırmaya yönelik gerçek bir girişim olup olmadığı tespit edilemiyor. Domitian, olası muhaliflere konsüllüğü teklif ederek, bu senatörleri destekçilerinin gözünde tehlikeye atmak istemiş olabilir. Davranışları tatmin edici olmadığında, hemen hemen her zaman yargılandılar, sürgüne gönderildiler veya idam edildiler ve mallarına el konuldu.
Hem Tacitus hem de Suetonius, Domitian'ın saltanatının sonuna doğru artan zulümden bahsederek, 93 civarında veya 89'da Saturninus'un başarısız isyanından bir süre sonra keskin bir artış noktası belirlediler. Domitia Longina'nın eski kocası Lucius Aelius da dahil olmak üzere en az yirmi senatör muhalif idam edildi. Lamia ve Domitian'ın kendi aile üyelerinden üçü, Titus Flavius Sabinus , Titus Flavius Clemens ve Marcus Arrecinus Clemens. Flavius Clemens, Domitian'ın kuzeniydi ve imparator, Clemens'in iki genç oğlunu halefleri olarak atamış ve onları "Vespasian" ve "Domitian" olarak adlandırmıştı. Bu adamlardan bazıları 83 ya da 85 gibi erken bir tarihte idam edildi, ancak Domitian'ın saltanatının sonlarında Tacitus'un "terör saltanatı" kavramına çok az kredi verdi. Suetonius'a göre, bazıları yolsuzluk veya ihanetten, bazıları ise Domitian'ın şüphesiyle haklı çıkardığı önemsiz suçlamalardan mahkum edildi:
Bir komplo keşfettiklerinde, öldürülmedikçe kimse onlara inanmadığından, İmparatorların çoğunun çok talihsiz olduğunu söylerdi.
Jones, Domitian'ın idamlarını İmparator Claudius'un (41–54) altındakilerle karşılaştırır ve Claudius'un yaklaşık 35 senatör ve 300 atlıyı idam ettiğine ve yine de Senato tarafından tanrılaştırıldığına ve tarihin iyi imparatorlarından biri olarak kabul edildiğine dikkat çeker. Domitian, konsolosluk randevularıyla düşman grupları yatıştırma girişimlerine rağmen, aristokrasi arasında destek alamadı. Otokratik yönetim tarzı Senato'nun güç kaybını vurgularken, soylulara ve hatta aile üyelerine tüm Romalılarla eşit muamele etme politikası ona saygısızlık kazandırdı.
Ölüm ve arkaya
suikast
Domitian, 18 Eylül 96'da mahkeme yetkilileri tarafından bir komployla öldürüldü. Suetonius, arsa ve suikastın son derece ayrıntılı bir hesabını sunar. O, Domitianus'un mabeyincisi Parthenius'un komploda ana rolü oynadığını iddia ediyor ve tarihçi John Grainger, Parthenius'un Domitian'ın yakın zamanda Nero'nun eski sekreteri Epaphroditus'u infaz etmesinden olası bir korkuyu olası bir sebep olarak alıntılıyor . Eylem, Maximus adında bir Parthenius azatlısı ve Domitian'ın yeğeni Flavia Domitilla'nın Stephanus adlı bir kahyası tarafından gerçekleştirildi .
Suetonius'a göre, bir dizi omens Domitian ölümünü önceden haber almıştı. Germen kahin Larginus Proclus , Domitian'ın ölüm tarihini tahmin etti ve sonuç olarak onun tarafından ölüme mahkum edildi. Suikasttan birkaç gün önce Minerva , imparatora bir rüyada görünmüştü. Jüpiter tarafından silahsızlandırıldığını ve artık Domitian'a koruma sağlayamadığını açıkladı . Aldığı bir himayeye göre , İmparator ölümünün öğlen olacağına inanıyordu. Sonuç olarak, o zamanlar her zaman huzursuzdu. Suikast günü, Domitian sıkıntılıydı ve defalarca bir hizmetçiden saatin kaç olduğunu söylemesini istedi. Kendisi de komploculardan biri olan hizmetçi, imparatora öğleden sonranın çoktan geç olduğunu söyleyerek yalan söyledi. Görünüşe göre rahatlamış olan İmparator, bazı fermanları imzalamak için masasına gitti. Birkaç gündür kolunda yaralı numarası yapan ve gizli bir hançeri taşımasına izin vermek için bandaj takan Stephanus aniden ortaya çıktı:
...bir komplo keşfetmiş gibi davrandı ve bu nedenle dinleyicilere verildi: bunun üzerine şaşkın Domitian kendisine verdiği bir belgeyi incelerken Stephanus onu kasıklarından bıçakladı. Yaralı İmparator bir mücadeleye girişti, ancak yedi kez daha bıçaklamaya yenik düştü, saldırganları Clodianus adlı bir madun, Parthenius'un azatlısı Maximus, Satur, bir baş oda görevlisi ve imparatorluk gladyatörlerinden biriydi.
Saldırı sırasında, Stephanus ve Domitian yerde boğuştular, bu sırada Stephanus imparator tarafından bıçaklandı ve kısa bir süre sonra öldü.
Domitian'ın cesedi sıradan bir sedyeye götürüldü ve hemşiresi Phyllis tarafından törensizce yakıldı . Daha sonra imparatorun küllerini Flavian Tapınağı'na götürdü ve onları yeğeni Julia'nınkilerle karıştırdı. 44 yaşındaydı. Önceden söylendiği gibi, ölümü öğle vakti geldi.
Suikasttan yaklaşık yüz yıl sonra yazan Cassius Dio, suikastın doğaçlama olduğunu öne sürerken, Suetonius bunun iyi organize edilmiş bir komplo olduğunu ima ederek Stephanus'un sahte yaralanmasına atıfta bulunarak ve hizmetçilerin odalarının kapılarının daha önce kilitli olduğunu iddia etti. saldırı ve Domitian'ın olası bir suikastçıya karşı son kişisel koruma olarak yastığının altına gizlediği kılıcı da önceden ortadan kaldırılmıştı.
Dio, komplocular arasında Domitia Longina'yı da içeriyordu, ancak kocasının ölümünden yıllar sonra bile Domitian'a olan bağlılığının kanıtlanması ışığında, komploya katılması pek olası görünmüyor. Praetorian Muhafızlarının kesin katılımı belirsizdir. Muhafız komutanlarından biri olan Titus Petronius Secundus , komplodan neredeyse kesinlikle haberdardı. Diğer Titus Flavius Norbanus, eski valisi Raetia , Domitian ailesinin bir üyesi oldu.
Veraset ve sonrası
FASTI Ostienses , Ostian Takvim, kayıtlar Domitian suikastı ile aynı gün, Senato Marcus Nerva imparator ilan söyledi. Siyasi tecrübesine rağmen, bu dikkate değer bir seçimdi. Nerva yaşlı ve çocuksuzdu ve kariyerinin çoğunu kamuoyundan uzakta geçirmişti, bu da hem eski hem de modern yazarları Domitian'ın suikastına karıştığı konusunda spekülasyon yapmaya teşvik etti.
Cassius Dio'ya göre, komplocular suikasttan önce potansiyel bir halef olarak Nerva'ya yaklaştılar ve onun en azından komplodan haberdar olduğunu öne sürdüler. Olayların Suetonius'un versiyonunda yer almıyor, ancak eserleri Nerva'nın doğrudan torunları Trajan ve Hadrian tarafından yayınlandığından bu anlaşılabilir olabilir. Hanedanın katılımını cinayete borçlu olduğunu öne sürmek, hassas olmaktan daha az olurdu.
Öte yandan, Nerva, İmparatorlukta yaygın bir desteğe sahip değildi ve bilinen bir Flavian sadıkçısı olarak, sicili onu komploculara önermezdi. Kesin gerçekler tarih tarafından gizlenmiştir, ancak modern tarihçiler Nerva'nın yalnızca Senato'nun inisiyatifiyle, suikast haberinin ortaya çıkmasından birkaç saat sonra İmparator ilan edildiğine inanmaktadır. Karar, iç savaştan kaçınmak için aceleyle alınmış olabilir, ancak ikisinin de komploya dahil olmadığı görülüyor.
Senato yine de Domitian'ın ölümüne sevindi ve Nerva'nın İmparator olarak tahta çıkışının hemen ardından , Domitian'ın anısına Damnatio Memoriae'yi kabul etti; paraları ve heykelleri eritildi, kemerleri yıkıldı ve adı tüm kamu kayıtlarından silindi. Domitian ve bir asırdan fazla bir süre sonra, diğerleri fiili olarak almış olsa da, resmi olarak bir dampatio memoriae aldığı bilinen tek imparatorlar Publius Septimius Geta idi . Birçok durumda, Cancelleria Rölyeflerinde bulunanlar gibi Domitian'ın mevcut portreleri , yeni görüntülerin hızlı bir şekilde üretilmesine ve önceki malzemelerin geri dönüştürülmesine izin veren Nerva'nın benzerliğine uyması için basitçe yeniden oyuldu. Yine de Senato'nun emri Roma'da yalnızca kısmen uygulandı ve İtalya dışındaki eyaletlerin çoğunda tamamen göz ardı edildi.
Suetonius'a göre, Roma halkı Domitian'ın ölüm haberini kayıtsızlıkla karşıladı, ancak ordu çok üzüldü, suikasttan hemen sonra tanrılaştırılmasını istedi ve birkaç ilde ayaklandı. Tazminat önlemi olarak, Praetorian Muhafızları, Domitian'ın suikastçılarının idam edilmesini talep etti, ancak Nerva bunu reddetti. Bunun yerine sadece Titus Petronius Secundus'u görevden aldı ve onun yerine eski bir komutan olan Casperius Aelianus'u getirdi .
Bu durumdan memnuniyetsizlik Nerva'nın saltanatı üzerinde belirmeye devam etti ve nihayetinde 97 Ekim'de Casperius Aelianus liderliğindeki Praetorian Muhafız üyelerinin İmparatorluk Sarayı'nı kuşatıp Nerva'yı rehin almasıyla bir krize dönüştü . Taleplerine boyun eğmek zorunda kaldı, Domitian'ın ölümünden sorumlu olanları teslim etmeyi kabul etti ve hatta asi Praetorianlara teşekkür eden bir konuşma yaptı. Titus Petronius Secundus ve Parthenius arandı ve öldürüldü. Nerva bu saldırıda zarar görmedi, ancak otoritesi onarılamayacak kadar hasar gördü. Kısa bir süre sonra Trajan'ın halefi olarak kabul edildiğini duyurdu ve bu kararla neredeyse tahttan çekildi .
Flavian soy ağacı


Miras
Antik kaynaklar
Domitian'ın klasik görüşü genellikle olumsuzdur, çünkü antik kaynakların çoğu, Domitian'ın herkesin bildiği gibi zor ilişkilere sahip olduğu Senatör veya aristokrat sınıfla ilgiliydi. Ayrıca, Genç Pliny , Tacitus ve Suetonius gibi çağdaş tarihçiler , saltanatı sona erdikten sonra onun hakkındaki bilgileri yazdılar ve hafızası Senato tarafından unutulmaya mahkum edildi. Domitian'ın saray şairleri Martial ve Statius'un yapıtları, onun saltanatı ile eşzamanlı olan tek edebi kanıtı oluşturur. Belki de post-Domitianic tarihçilerin tutumu kadar şaşırtıcı olmayan Martial ve Statius'un şiirleri, Domitian'ın başarılarını tanrılarınkiyle eşit olarak överek, son derece hayranlık uyandırıcıdır.
Domitianus'un hayatta kalan yaşamının en kapsamlı anlatımı, Vespasianus döneminde doğan tarihçi Suetonius tarafından yazılmış ve İmparator Hadrian'ın (117-138) döneminde eserlerini yayınlamıştır . Onun De Vita Caesarum'u , Domitian hakkında bilinenlerin çoğunun kaynağıdır. Metni ağırlıklı olarak olumsuz olsa da, Domitian'ı ne münhasıran kınar ne de övür ve yönetiminin iyi başladığını, ancak yavaş yavaş teröre düştüğünü iddia eder. Bununla birlikte biyografi sorunludur, çünkü Domitian'ın yönetimi ve kişiliği ile ilgili olarak kendisiyle çelişiyor, aynı zamanda onu vicdanlı, ılımlı bir adam ve dekadan bir çapkın olarak sunuyor .
Suetonius'a göre, Domitian tamamen sanat ve edebiyata ilgi duyuyormuş gibi yaptı ve hiçbir zaman klasik yazarlarla tanışma zahmetine girmedi. Domitian'ın nükteli anlatım sevgisine gönderme yapan diğer pasajlar, onun aslında klasik yazarlara aşina olduğunu, aynı zamanda şairleri ve mimarları himaye ettiğini, sanatsal Olimpiyatlar kurduğunu ve yandıktan sonra Roma kütüphanesini büyük bir masrafla kişisel olarak restore ettiğini öne sürüyor.
De Vita Caesarum aynı zamanda Domitian'ın evlilik hayatıyla ilgili birçok çirkin hikayenin kaynağıdır. Suetonius'a göre Domitia Longina, Paris adında ünlü bir aktörle ilişkisi nedeniyle 83 yılında sürgüne gönderildi . Domitian bunu öğrendiğinde, iddiaya göre Paris'i sokakta öldürmüş ve hemen karısını boşamış, Suetonius ayrıca Domitia sürgüne gönderildikten sonra Domitian'ın Julia'yı metresi olarak aldığını ve daha sonra başarısız bir kürtaj sırasında öldüğünü eklemiştir .
Bununla birlikte, modern tarihçiler, Domitia'nın sözde sadakatsizliğiyle ilgili olanlar gibi kötü niyetli söylentilerin Domitian sonrası yazarlar tarafından hevesle tekrarlandığını ve Augustus ahlakına dönüşü alenen vaaz ederken, özel olarak aşırılıklara düşkün olan bir hükümdarın ikiyüzlülüğünü vurgulamak için kullanıldığını belirterek, bunun son derece mantıksız olduğunu düşünüyorlar. ve yozlaşmış bir mahkemeye başkanlık etmek. Bununla birlikte, Suetonius'un anlatımı yüzyıllar boyunca imparatorluk tarihçiliğine egemen olmuştur.
Tacitus genellikle bu dönemin en güvenilir yazarı olarak kabul edilse de, Domitian hakkındaki görüşleri, kayınpederi Gnaeus Julius Agricola'nın İmparator'un kişisel bir düşmanı olabileceği gerçeğiyle karmaşıklaşıyor. Agricola adlı biyografik çalışmasında Tacitus, Agricola'nın Caledonianlara karşı kazandığı zaferin Domitian'ın bir askeri komutan olarak kendi yetersizliğini vurguladığı için emekli olmaya zorlandığını ileri sürer. Dorey gibi bazı modern yazarlar bunun tam tersini savundular: Agricola aslında Domitian'ın yakın bir arkadaşıydı ve Tacitus, Nerva iktidara gelir gelmez ailesini düşmüş hanedandan uzaklaştırmaya çalışıyordu.
The Histories ve Agricola'nın biyografisi de dahil olmak üzere Tacitus'un başlıca tarihi eserlerinin tümü Domitian'ın halefleri Nerva (96-98) ve Trajan (98-117) tarafından yazılmış ve yayınlanmıştır. Ne yazık ki, Tacitus'un Tarihlerinin Flavian hanedanının saltanatı ile ilgili kısmı neredeyse tamamen kaybolmuştur. Domitian hakkındaki görüşleri, ilk beş kitabındaki kısa yorumlar ve Agricola'daki Domitian'ın askeri çabalarını ciddi şekilde eleştirdiği kısa ama oldukça olumsuz karakterizasyon sayesinde varlığını sürdürüyor . Yine de Tacitus, kendi kamu kariyeriyle ilgili olarak Flavianlara borcunu kabul ediyor.
Diğer etkili 2. yüzyıl yazarları arasında Tacitus'un bir arkadaşı olan ve 100 yılında ünlü Panegyricus Traiani'yi Trajan ve Roma Senatosu'na teslim eden Juvenal ve Genç Pliny, Domitian'ı bir tiran olarak mahkum ederken yeni restore edilmiş özgürlük çağını yüceltti . Juvenal, Hicivlerinde Domitianus mahkemesini vahşice hicvederek , İmparatoru ve maiyetini yozlaşmış, şiddetli ve adaletsiz olarak tasvir etti. Sonuç olarak, Domitianus karşıtı gelenek 2. yüzyılın sonunda ve 3. yüzyılda zaten iyi bir şekilde kurulmuştu, hatta Domitian'ı Elçilerin İşleri'nde olduğu gibi Hıristiyanlara erken bir zulmeden olarak tanımlayan erken Kilise tarihçileri tarafından bile genişletildi. John'un .
modern revizyonizm
20. yüzyıl boyunca Domitian'ın askeri, idari ve ekonomik politikaları yeniden değerlendirildi. Domitian'ın düşmanca görüşleri, arkeolojik ve nümizmatik gelişmeler onun saltanatına yeniden dikkat çekene ve Tacitus ve Pliny tarafından kurulan edebi geleneğin gözden geçirilmesini gerektirene kadar yayıldı . Bununla birlikte, Stéphane Gsell'in 1894 tarihli Essai sur le règne de l'empereur Domitien'inden yaklaşık yüz yıl sonra , herhangi bir yeni, kitap uzunluğundaki çalışmaların yayınlanmasından önce olacaktı.
Bunlardan ilki Jones'un 1992 tarihli The Emperor Domitian'ıydı . Domitian'ın acımasız ama etkili bir otokrat olduğu sonucuna varıyor. Saltanatının büyük bir bölümünde, politikalarından yaygın bir memnuniyetsizlik yoktu. Sertliği, despotizmini , ardından gelen Nervan-Antonian hanedanı lehine abartan, sesi yüksek bir azınlıkla sınırlıydı . Dış politikası gerçekçiydi, yayılmacı savaşı reddediyor ve Roma askeri geleneğinin saldırgan fetihleri dikte ettiği bir zamanda barışı müzakere ediyordu. Yahudiler ve Hıristiyanlar gibi dini azınlıklara yönelik zulüm mevcut değildi.
1930'da Ronald Syme , Domitian'ın büyük ölçüde bir felaket olarak görülen mali politikasının tamamen yeniden değerlendirilmesini savundu. Kesin olarak verimli olan ekonomik programı, Roma para birimini bir daha asla ulaşamayacağı bir standartta tuttu.
Domitian hükümeti yine de totaliter özellikler sergiledi . İmparator olarak kendisini yeni Augustus, Roma İmparatorluğu'nu yeni bir Flavian rönesansı çağına yönlendirmeye mukadder aydın bir despot olarak gördü. Dini, askeri ve kültürel propagandayı kullanarak bir kişilik kültü yarattı . Üç aile üyesini tanrılaştırdı ve Flavian başarılarını anmak için devasa yapılar dikti. Bir savaşçı-imparator olarak imajını güçlendirmek için ayrıntılı zaferler kutlandı, ancak bunların çoğu ya kazanılmamış ya da zamansızdı. Kendisini sürekli sansür olarak adayarak, kamusal ve özel ahlakı kontrol etmeye çalıştı.
Devletin tüm dallarına kişisel olarak dahil oldu ve kamu görevlileri arasındaki yolsuzlukları başarıyla kovuşturdu. Sansür gücünün karanlık tarafı, konuşma özgürlüğünün kısıtlanmasını ve Roma Senatosu'na karşı giderek daha baskıcı bir tutumu içeriyordu. İftirayı sürgün veya ölümle cezalandırdı ve şüpheli doğası nedeniyle, gerektiğinde sahte ihanet suçlamaları getirmek için muhbirlerden giderek daha fazla bilgi aldı .
Çağdaş tarihçiler tarafından kötülenmesine rağmen, Domitian'ın yönetimi, barışçıl 2. yüzyılın Prensi'nin temelini oluşturdu. Ardılları Nerva ve Trajan daha az kısıtlayıcıydı, ancak gerçekte politikaları onunkinden çok az farklıydı. "1. yüzyıla kasvetli bir koda"dan çok daha fazlası olan Roma İmparatorluğu, 81 ile 96 yılları arasında, Theodor Mommsen'in kasvetli ama zeki bir despotizm olarak tanımladığı bir saltanat döneminde başarılı oldu .
Ayrıca bakınız
Notlar
Referanslar
alıntılar
bibliyografya
- Grainger, John D. (2003). Nerva ve MS 96-99 Roma Veraset Krizi . Londra: Routledge. ISBN'si 978-0-415-28917-7.
- Jones, Brian W. (1992). İmparator Domitian . Londra: Routledge. ISBN'si 978-0-415-10195-0.
- Levick, Barbara (2002). "Corbulo'nun Kızı". Yunanistan ve Roma . 49 (2): 199–211. doi : 10.1093/gr/49.2.199 . JSTOR 826906 .
- Morgan, Llewelyn (1997). "Achilleae Koma: Domitian'a Göre Saç ve Kahramanlık". Klasik Üç Aylık . Yeni seri. 47 (1): 209-214. doi : 10.1093/cq/47.1.209 . JSTOR 639608 .
- Murison, Charles Leslie (2003). "M. Cocceius Nerva ve Flavians". Amerikan Filoloji Derneği'nin İşlemleri . 133 (1): 147–157. doi : 10.1353/apa.2003.0008 . S2CID 162211747 .
- Suetonius (1979). On İki Sezar . Graves, Robert Çeviren . Ontario, Kanada: Penguin Books Canada LTD. ISBN'si 978-0140054163.
- Sullivan, Philip B. (1953). "Flavian Katılımı Üzerine Bir Not". Klasik Dergisi . 49 (2): 67–70. JSTOR 3293160 .
- Syme, Ronald (1930). "Domitian, Nerva ve Trajan altında İmparatorluk Maliyesi". Roma Araştırmaları Dergisi . 20 : 55–70. doi : 10.2307/297385 . JSTOR 297385 .
- Townend, Gavin (1961). "Bazı Flavian Bağlantıları". Roma Araştırmaları Dergisi . 51 (1 ve 2): 54-62. doi : 10.2307/298836 . JSTOR 298836 .
- Sular, KH (1964). "Domitian'ın Karakteri". Anka kuşu . 18 (1): 49-77. doi : 10.2307/1086912 . JSTOR 1086912 .
- Wellesley, Kenneth (1956). "Tarihlerde Üç Tarihsel Bulmaca 3". Klasik Üç Aylık . 6 (3/4): 207–214. doi : 10.1017/S0009838800020188 . JSTOR 636914 .
- Wellesley, Kenneth (2000) [1975]. Dört İmparator Yılı . Roma İmparatorluk Biyografileri. Londra: Routledge. P. 272. ISBN 978-0-415-23620-1.
daha fazla okuma
- Gsell, Stephane (1894). Essai sur le regne de l'empereur Domitien . Bibliothèque des Ecoles françaises d'Athènes et de Rome (Fransızca). Paris: E. Thorin . Erişim tarihi: 10 Şubat 2007 .
- Jones, Brian W. (1984). İmparator Titus . Londra: Palgrave Macmillan. ISBN'si 978-0-312-24443-9.
- Levick, Barbara (1999). Vespasian (Roma İmparatorluk Biyografileri) . Londra: Routledge. ISBN'si 978-0-415-16618-8.
- (Fransızca) Minaud, Gérard, Les vies de 12 femmes d'empereur romain – Devoirs, Intrigues & Voluptés , Paris, L'Harmattan, 2012, ch. 5, La vie de Domitia Longina, femme de Domitien , s. 121–146. ISBN 978-2-336-00291-0 .
- Güney, Pat (1997). Domitian: Trajik Tiran . Londra: Routledge. ISBN'si 978-0-415-16525-9.
Birincil kaynaklar
- Cassius Dio , Roma Tarihi Kitabı 67 , İngilizce çeviri
- Suetonius , On İki Sezar'ın Hayatı , Domitian'ın Hayatı , İngilizce tercümeli Latince metin
- Tacitus , Agricola , İngilizce çeviri
- Tacitus, Tarihler , İngilizce çeviri
|Wikimedia Commons, Domitian ile ilgili medyaya sahiptir .|
- Donahue, John (10 Ekim 1997). "Titus Flavius Domitianus (MS 81-96)" . De Imperatoribus Romanis: Roma Hükümdarları ve Ailelerinin Çevrimiçi Ansiklopedisi . Erişim tarihi: 10 Şubat 2007 .
- Domitian tarafından basılan özel bir madeni para koleksiyonu