Grup gösterileri bende her zaman bir dereceye kadar endişe yaratır – bu yıl Whitney Bienali’ni bile tamamlayamadım. Harika bir video izlerken ya da etkileyici bir tabloya ya da kışkırtıcı bir yerleştirmeye bakarken, her şeyi görmek, her şeyi tüketmek, her şeyi tüketmek için dikkatimi dağıtan bir baskı hissettim. almak her şey. Beynim bunalımdan kısa devre yaptı, ben de biraz utanarak oradan ayrıldım. Şimdi, hakkında yazmak için kapsamlı ve dokunaklı bir şey düşünmeye çalışıyorum. Şimdi Bilmeniz Gereken 12 New Mexico Sanatçısı Santa Fe’deki Pie Projects’te – hepsini gördüğüm bir gösteri ve bu belki bienalin otuzda biri büyüklüğünde.
Sergi, 2022 yılının yinelemesidir. Güneybatı ÇağdaşNew Mexico’daki sanatçılar için yıllık, jürili açık çağrı. Sonuçlar eklektik ve Güneybatı’da çalışan sanatçıların klişelerini yalanlayan çok çeşitli stilleri, medyayı ve temaları yansıtıyor. Sergideki en çok, etrafımdaki dünyayı – hem fiziksel hem de teorik olarak – anlayışımı yeniden düzenleyen sanat eserlerine çekildim. Fikirleri veya olayları keskin veya etkileyici bir güçle bana geri yansıtan bazı eserler, özellikle Adrian Aguirre’nin serisinden çizimleri Devriye gezmek (2022), ABD-Meksika sınırını geçerken sınır devriye görevlileri tarafından gözaltına alınan Haitili göçmenlerin fotoğraflarına dayanmaktadır. Ama bazen, sanata baktığımda aradığım şey ayna değil. Bir çıkış yolu görmek istiyorum.
New Mexico tarihindeki en büyük orman yangını, Santa Fe’nin 21 mil doğusunda, son beş haftadır Sangre de Cristo Dağları’nda yanıyor. Ben yazarken, yangın 315.627 akre ve %54’ü kontrol altına alınmış. Kasaba ardına kasaba boşaltıldı ve kayıp henüz tam olarak hesaplanmadı. Ne zaman dışarı baksam, rüzgarın nasıl estiğine bağlı olarak, dağ zirvelerinin arkasında yükselen ya dağınık bir sis ya da büyük bir bulut görüyorum. Bu, küresel bir sorunun yalnızca en yakın ve en görünür tezahürü, değil mi? Ama bu günlük deneyimi, iş deneyimimden ayırmamın bir yolu yok. Şimdi Bilmeniz Gereken 12 New Mexico Sanatçısı. Maç 1-4 (2020), Nina Elder’ın orman yangını alanlarından topladığı kömürden yaptığı çizimler dizisi uygun bir metafordu. Görüntüler sadece yıpranmış tekstillerin çizimleri olsa da – dokuma kayışlar, lifleri bükülüp yıpranmış, güçleri azalmış, harcanmış – Elder’ın onlara gösterdiği özen beni rahatlattı.
Orman yangınlarının bir başka hatırlatıcısı daha soyuttu. Morgan Barnard’ın “Zarf”ı (2022), galerinin tavanına yerleştirilmiş hareket sensörlerini, New Mexico’daki Ulusal Hava Servisi’nden alınan rüzgarla ilgili verilerle birleştirerek, aksi takdirde monokrom bir LED ekranda hareket üretiyor. Vücudumun hareketi ve yangınları körükleyen ve uçakların onlarla savaşmasını engelleyen rüzgarın hareketi, ekranın yüzeyinde dalgalar yarattı. Sakin bir günde oradaydım, yanından geçerken hafifçe dalgalanan monitörün sakin mavisi için minnettardım.
Amelia Bauer, alanı benim için yeniden düzenledi ve yapılı çevreyi oluşturan tanıdık unsurlardan çıkış yolumu düşünmeme yardımcı oldu. Düzleştirilmiş alüminyum baskıları, mimarinin bağlam veya kullanım değerinden bağımsız olarak kültürel anlam taşıma gücünü vurguladı. Ne bir silindir ne de bir alınlığı destekleyen bir Dor sütunu, mekanı yaratmaz veya tasvir etmez, ancak galeride Batı kültürünün bir kalesi ve klasik formların iktidarı savunmak için kullanıldığı ve kötüye kullanıldığı tüm yollar olarak durur. ABD-Meksika sınırında kullanılana benzer bir çelik çit parçasını kopyalayan “Bükülmüş Duvar” (2021), duvarı aşağı ve zemine doğru bükerek galerinin boşluğuna tam anlamıyla uyum sağladı. Bauer onu hareketsiz kıldı, bölünmeleri dikte etme yeteneğinden arındırıldı.
Galerinin ana odası, Elder’ın çizimleri ve Caroline Liu’nun coşkulu, büyülü gerçekçi resimleriyle sabitlenmişti, beni ilk oraya çekti. Ama bir arka köşede, karartılmış bir duvar boyunca, daha fazla gayrimenkul alan diğer sanatçıların eserlerine karşı sessizce iki küçük eser vardı. Lucy Maki’nin “Yapı Alanı” (2022) resmi, sanki çerçevesi canlanmış ve desteği sarmış gibi ince ahşap şeritlerle ikiye bölünmüş ve sarılmış çentikli, dikdörtgen bir yüzeydir. Katmanlı geometrik formlar derinliği çağrıştırıyor, ancak çentikli kenarlar ve heykelsi paneller, bu aldatıcı derecede basit çalışmanın birden çok bakış açısından bana rehberlik etti. Michael Fried’i lisansüstü okuldayken okuduğum tüm ıstıraplı okumaları, biçimciliği kudurmuş savunmasını hatırladım. Maki’nin resmi (heykel? Fark eder mi?), ayrık medyanın yozlaşmasıyla ilgili kehanetlerini daha önemsiz hale getiremezdi.
Mikayla Patton’ın (Ogala Lakota) “Devam Ediyor” (2022), Maki’nin resminin daha küçük ölçeğiyle iyi bir uyum sağladı. Patton’ın kağıt ve geyik derisi yapılarının resmi referansı, Plains Yerli halkları tarafından kullanılan ve çağdaş tasarım öğelerini geleneksel Lakota teknikleriyle birleştirerek güncellediği bir taşıma çantası olan parfleche’dir. Patton, çalışmanın ön paneline küçük bir pembe-turuncu akrilik levha dikmişti. Güneş Pie Projects’in penceresinden parladı ve eserin kutu gibi iç kısmını sıcak, pembe bir ışıkla doldurdu. Yan paneldeki lazerle oyulmuş bir açıklıktan bakarken, o küçücük alana yerleşmek, içinde sürünmek, kendim taşınmak için karşı konulmaz bir arzu duydum.
Şimdi Bilmeniz Gereken 12 New Mexico Sanatçısı Pie Projects (924 Shoofly Street, Santa Fe, New Mexico) 25 Haziran’a kadar devam ediyor. Sergi, SITE Santa Fe’nin yönetici direktörü Louis Grachos ve Las Cruces’teki New Mexico Eyalet Üniversitesi Sanat Müzesi’nin direktörü ve baş küratörü Marisa Sage tarafından jüri üyesiydi.
Kaynak : https://hyperallergic.com/738641/an-exhibition-belies-stereotypes-of-artists-in-the-southwest/