Kara Sezar, 17. yüzyıl arasında yaşayan kötü şöhretli bir korsandı. NS ve 18 NS yüzyıllar. Aslen Batı Afrika'dan, Kara Sezar yakalandı ve köle olarak satıldı. Ancak içinde bulunduğu gemi Florida açıklarında battı, ancak Black Caesar hayatta kaldı ve kariyerine korsanlıkla başladı ve sonunda kötü bir şöhrete ulaştı. Sonunda, Kara Sezar'ın terör saltanatı, 1718'de korsanlıktan hüküm giyip idam edildiğinde sona erdi.
Kara korsanlar olağandışı olmasa da, isimlerinin çoğu tarihe karıştı. Bugün hala hatırlananlardan biri de Kara Sezar. Efsaneye göre, Kara Sezar korsan olmadan önce bir Batı Afrika şefiydi. Uzun boylu, güçlü ve zeki olduğu söylenir. Bu süre zarfında, Yeni Dünya'daki Avrupalı sömürgeciler, köle ticaretine ivme kazandıran plantasyonlarında çalışmak için Afrikalı kölelere ihtiyaç duydular.
Kara Sezar, Köle Tüccarları Tarafından Kaçırıldı
Hikaye, Kara Sezar'ın köle tacirleri tarafından hedef alındığını ancak birkaç kez ellerinden kaçmayı başardığını anlatıyor. Ancak sonunda, yakalanmasını sağlayan aldatmaca oldu. Bir kaptan, altın bir saatle Afrikalı şefin dikkatini çekmeyi başardı ve daha büyük hazineler vaat etti. Kara Sezar'ı ve adamlarını köle gemisine çekmeyi başardı. Gemiye bindiklerinde, ipekler, mücevherler ve müzikle cezbedilirken, köle olacak kölelere yiyecek verildi. Dikkatleri bu şekilde dağılırken gemi yelken açmaya başladı ve Kara Sezar bunu fark ettiğinde artık çok geçti. Afrikalılar savaşmalarına rağmen gemi mürettebatı tarafından bastırıldılar.
Kara Sezar ve adamları köle tüccarları tarafından yakalanır. (Nuh Scalin / CC BY-SA 2.0 )
Böylece, Kara Sezar'ın Atlantik üzerinden Yeni Dünya'ya zorunlu yolculuğu başladı. Yolculuk sırasında, Kara Sezar yemek yemeyi veya içmeyi reddetti. Ona yemeklerini yediren ve ikisi arkadaş olan iyi bir denizci olmasaydı ölecekti. Gemi Florida açıklarında bir kasırgaya çarptı ve gemi battı ve gemideki neredeyse herkesi öldürdü. Hayatta kalan iki kişi, mühimmat ve malzeme dolu bir uzun tekneye binip kaçan Kara Sezar ve denizciydi.
Kara Sezar Hayatına Korsan Olarak Başlıyor
Kara Sezar ve denizci şimdi korsan hayatına döndü. Onların çalışma şekli batık denizciler gibi davranmak ve geçen gemileri yardım için selamlamaktı. Bir gemiye bindiklerinde kılık değiştirip gemiyi soyarlar ve ganimeti saklandıkları yere geri götürürlerdi. Bu birkaç yıl boyunca devam etti ve iki adam büyük bir servet biriktirmeyi başardılar.
Kara Sezar ve denizci arkadaşı korsan bir hayata dönerler. ( Nuh Scalin / CC BY-SA 2.0)
Kara Sezar'ın ortağıyla araları bozuldu ve ortağın ölümüyle sonuçlandı. Çatışmaya, bir gemiden kaçırdıkları bir kadın neden oldu. Her iki adam da kadını kendisi için istedi ve Kara Sezar'ın arkadaşını öldürdüğü bir düello başladı. Kara Sezar korsanlık faaliyetlerine devam etti ve kazandığı ganimetlerle bazı gemileri ve adamları topladı, bu da açık sularda gemilere baskın yapmasına izin verdi. Efsaneye göre, Kara Sezar korsan ganimetini Elliott Key'de bir yere gömdü.
Kara Sezar, Karasakal'ın Mürettebatına Katılıyor
Çoğu kaynak, Kara Sezar'ın sonunda başka bir kötü şöhretli korsan olan Karasakal'ın mürettebatına katıldığını iddia ediyor. Görünüşe göre Karasakal'ın amiral gemisinin teğmeni oldu. Kraliçe Anne'in İntikamı . 1718'de Karasakal, Kraliyet Donanması'ndan Teğmen Robert Maynard tarafından öldürüldü. Kara Sezar, bu savaştan sağ kurtulan birkaç korsandan biriydi. Yakalandı ve Williamsburg, Virginia'da yargılandı. Korsanlıktan suçlu bulundu ve asıldı.
- Benim İçin Bir Korsanın Ölümü: Kara Bellamy'nin Boğulan Mürettebatı, En Büyük Amerikan Korsan Korsanı Mezar Alanında Bulundu
- Sahra altı Afrika'da karanlık bir tarihe sahip bilinen ilk sömürge binası halka açıklandı
- Korsanların Göz Bandı Takmasının Gerçek Nedeni Bu mu?
Kara Sezar, Karasakal'ın ekibine katıldı. (Japonca / Kamu Alanı )
İlginç bir şekilde Cindy Vallar, Karasakal'ın mürettebatının bir parçası olan Kara Sezar'ın aslında Florida Keys'te faaliyet gösteren Kara Sezar ile aynı adam olmadığına dikkat çekiyor. Vallar, ilkinin aslında korsan olmadan önce Kuzey Carolina'dan bir Tobias Şövalyesine ait bir köle olduğunu belirtiyor. Bu nedenle, iki Kara Sezar'ın olması ve hikayelerinin birleştirilmesi mümkündür, bu durumda Florida Keys Kara Sezar'ın nihai kaderi belki de tarihe kaybolur.
Korsanlık ve Kölelik Arasındaki 11 İlginç Bağlantıyı Öğretmeninizden Duymadınız
Korsanlığın ilgi çekici tarihi her geçen yıl daha popüler hale geldi. Korsanlar, güvertelerinde eşitlik ve suç ve yağma dolu bir hayatı benimserken hayatlarını kendi şartlarına göre yaşama yeteneği ile kendi iki katlı alt kültürlerini yarattılar. Modern hayal gücümüzde iki korsan imajımız var: şiddete ve cinayete meyilli acımasız korsan ve çağdaş filmlerde ünlü olan, beceriksiz, altın kalpli sevimli korsan.
Korsan yaşamının olağandışı bir özelliği, Korsanlığın Altın Çağı'nda (1650'ler-1730'lar) köle ticaretinin başlamasına rağmen, korsanların yaklaşık %30'unun siyah olmasıdır. Köleliğin artmasıyla bu adamlar özgür müydü yoksa köle miydi? Birçok korsan köle tüccarıydı, bazı korsan gemisi kaptanlarının ise köleleri serbest bıraktığı ve mürettebata katılmalarına izin verdiği biliniyordu. Diğerleri, yeni siyah mürettebatına gemideki en önemsiz işleri yaptırırdı. Siyah mürettebatın saflarda yükselebildiği ve mürettebatın saygın üyeleri haline geldikleri ve açık denizlerdeki korsanlardan korktukları başka durumlar da var.
Korsanların sayısı ve mürettebatının siyah üyelerinin sayısı arttıkça, birçok çağdaş yazar, köle isyanlarından ve maroonajdan korktukları için siyah korsanların varlığını gizledi. Bazı korsanlar farkında olmadan köle kurtarıcıları oldular ve Altın Korsanlık Çağı'nın sona ermesinden sonra on sekizinci yüzyılın sonları ve on dokuzuncu yüzyılın başlarına kadar gelmeyecek olan köleliğin egemenliğini geciktirmeye yardımcı oldular. Korsan gemilerinin çoğu eşitlikçiydi ve gemilerinde, beyaz ve siyah birçok erkeğin o zamanlar başka yerlerde bulabileceğinden daha önemli miktarda özgürlük sağlasa da, korsanlık ve kölelik arasındaki ilişki karmaşıktır.
Korsanlar hakkında yaygın bir yanılgı, hepsinin beyaz Avrupalılar veya Avrupa kökenli erkekler olduğudur. Kaçak köleler, bir korsan ekibine katılmanın, esaretlerinden gerçekten kurtulmanın en iyi yolu olduğunu keşfettiler. Birçoğu ya plantasyonlardan kaçtı ya da kaçan kölelerin kestane rengi topluluklarına katıldı ve sonunda katılacak bir korsan mürettebatı bulmak için liman şehirlerine gitti. 1715-1726 yılları arasında korsan gemilerinde görev yapan eski kölelerin %25-30'unun İspanyollara ait kaçak köleler olduğu tahmin edilmektedir. simarronlar. On yedinci ve on sekizinci yüzyıllarda siyah denizciler yaygın bir bilgiydi, öyle ki kaçak köleler Amerikan Güneyinden kaçmak için denizci kılığına girerlerdi. 1830'larda, Frederick Douglass denizci kıyafetleri giydi ve Güney'deki kölelikten kurtulmak için bir denizci tarafından kendisine verilen kağıtları tuttu.
Siyahlar denizdeki yaşam boyunca daha fazla özerklik ve özgürlük elde edebilmelerine rağmen, korsan olmak onlar için idealdi. Bir korsan gemisine binmek, kaçak kölelerin Kuzey'den kaçmalarının bir yoluydu, burada hala kaçırılıp köle olarak satılma veya sahiplerine iade edilme şansı vardı. 1643'te Massachusetts, New Haven, Connecticut ve Plymouth kolonilerinden oluşan New England Federasyonu, kaçak kölelerin sahiplerine iade edilmesine izin veren bir madde çıkardı. On sekizinci yüzyılın sonlarına kadar resmi bir Kaçak Köle Yasası varken, birçok kaçak köle her zaman keşfedilme ve efendilerine iade edilme korkusuyla yaşadı: bir korsan gemisine binmek ya da denizde bir yaşam seçmek Kuzey Amerika'dan kaçmanın bir yoluydu. köleliğe geri dönme şansı.
Öne çıkan video
Hepimizi Kandıran En Büyük 10 Gizemli Cinayet Filmi
Loki 2. Bölüm Arıza - Lady Loki ve Olası Kang Teorisi Açıklandı
Arkadaşlar Testi: Rachel Hakkında Her Şey
Scrubs: JD'nin Şimdiye Kadar Yaptığı En Kötü 10 Şey
Star Trek: Picard 2. Sezon Fragmanında Kaçırdığınız 8 Şey
Televizyonda Şimdiye Kadarki En İyi Performansını Gösteren 10 Film Yıldızı
The Big Bang Theory Quiz: İlk Sözüm mü, Son Sözüm mü?
Arkadaşlar Testi: Tek Bir Resimden Bu Karakterlerin Ne Dediğini Tahmin Edebilir misiniz?
Arkadaşlar Veya The Big Bang Theory Quiz: Kim Söyledi – Chandler Bing Veya Sheldon Cooper?
Kara Sezar'ın Gömülü Hazinesi
- Karargahını Charlotte Limanı yakınlarına yapan bir diğer korsan ise Kara Sezar'dı. Florida'nın Batı Kıyısı'na kaçan eski bir köleydi. Kısa süre sonra korsanların lideri oldu ve üssünü Sanibel Adası'nda kurdu. Küba açıklarında bir İspanyol kalyonunu ele geçirip kalesine geri getirdiği söylenir. Kalyondaki diğer şeylerin yanı sıra, hızla gömdüğü 26 ton gümüş vardı. Bu devasa istifin Sanibel Adası'nda veya yakınında olduğu tahmin ediliyor.
- 1798'de Kara Sezar, Key Largo'nun kuzey ucuna bir gemi dolusu gümüş çubuk gömdü. Bu hazine, Meksika'nın Vera Cruz kentinden İspanya'ya giden bir İspanyol Kalyonundan ele geçirilmişti. Kara Sezar, İspanyolları gümüş için büyük bir çukur kazdırdı, sonra hepsini öldürdü ve hazineyle birlikte çukura gömdü.
Sanibel Adası benden yaklaşık 20 dakika uzaklıktadır. Şu an metal dedektörü almak için mağazaya gidiyorum. Yakında manşetlerde RumShopRyan'ı arayın!
Güneyde bir yerden yukarı ve dışarı,
RumShopRyan
not - Yakında mı gidiyorsun? Aşağıdaki önerilen bağlantılar, paradan tasarruf etmenize ve seyahatinizi ayırtmanıza yardımcı olacaktır:
- kapmak Karayipler Tercih Edilen İndirim Kartı. Size bir ton para kazandıracak. En büyük ada indirimleri ve amfi promosyonları koleksiyonuna erişmenizi sağlar. Daha fazlasını öğrenmek için buraya tıklayın.
- Önerilen Seyahat Kredi Kartlarımıza bakın. İşte böyle bedava seyahat ediyoruz!
- Skyscanner ile uçuşunuzu gerçekleştirin (ucuz bir uçuşu asla kaçırmazsınız)
- Konaklamanızı Booking.com ile alın – Harika fırsatlar var
- Evcil Hayvanları Seviyor ve Kalmak İçin Ücretsiz Bir Yer mi? Mutlaka deneyinBir Rehber Kitap Alın
- Amazon'da herhangi bir şeye ihtiyacınız var, bu bağlantıyı kullanın, teşekkür ederim!
- Seyahat sigortanızı World Nomads ile veya buradan alın
- Başka bir şeye mi ihtiyacınız var? Kaynaklar sayfamızda favori şirketler listemize göz atın
Burada veya kaynak sayfasında listelenen tüm şirketleri kullanıyoruz. Bu bağlantılar aracılığıyla rezervasyon yaparak kazandığımız küçük komisyon, size daha fazla Karayip içeriği sunmamıza yardımcı oluyor, böylece paradan tasarruf edip daha iyi bir ada tatili geçirebilirsiniz. Crystal ve ben her türlü desteği çok takdir ediyoruz!
İlgili Öyküler
Devasa büyüklükte ve muazzam bir güce sahip bir Afrikalı savaş şefi olan Kara Sezar, hazine elde etmek için bir gemiye bindirilmeden önce, daha çok bir köle gemisinde olduğunun farkında olmadan, köle tacirleri tarafından birkaç kez yakalanmaktan kaçmıştı.
Kandırıldığını fark ettiğinde çok geçti, ancak gemideki siyah adamları köle olarak satma umuduyla Batı Hint Adaları yolculuğunun ortasında, gemi Florida kıyılarında bir kasırgaya girdi.
Kara Sezar daha sonra, fırtınanın kaosunda onu serbest bırakan beyaz mürettebat üyelerinden biri olan bir denizciyle arkadaş olmuştu.
İkili, mühimmat ve diğer malzemelerle dolu olduğu söylenen bir uzun tekneyle fırtınadan kaçmayı başardı.
Böylece kurtuldular ama gemidekiler kurtulamadı. Yıllarca, ikisi kurtarmaya gelen gemileri şiddetle soyan batık denizciler olarak poz verdi.
“Kıyıdan geçen gemiler cezbedildi ve geçen gemiler yaklaştığında Kara Sezar ve denizci tüccarların tüm zenginliklerini ve erzaklarını soydu. Kaptan servetinden ve erzağından vazgeçmeyi reddederse, Kara Sezar ve denizci gemiyi batırmakla kaptanı tehdit edecekti. İkisi, Florida Keys'de olan birçok hazineye ve çok fazla stoka sahip olana kadar bu planı birkaç yıl devam ettirebildiler."hesaplarına göre korsanshowcancun.com.
Kara Sezar — Öğrenim Tarihinin bir örneği
Ancak ikili zamanla bir kadın yüzünden çatıştı ve Kara Sezar'ın meslektaşını öldürdüğü bildirildi.
Sonraki yıllarda, daha fazla korsan almayı başardı ve açık denizdeki gemilere saldırmaya başladı.
Birçok hesap, onun bir servet biriktirdiğini ve hatta Keys'te bir esir kampı ve yaklaşık 100 kaçırılan kadından oluşan bir harem tuttuğunu belirtiyor.
Tutsaklarının birçoğu, yolculukları sırasında onları erzaksız bıraktığı için açlıktan öldü.
1700'lerin başında, Kara Sezar, başka bir tanınmış korsan olan Karasakal'ın mürettebatına katıldı.
Karasakal 1718'de Teğmen Robert Maynard'ın elinde öldükten sonra, Kara Sezar ve hayatta kalan mürettebat Virginia sömürge yetkilileri tarafından ele geçirildi.
1718'de işlediği suçlardan dolayı asıldığı Williamsburg, Va.'ye götürüldü.
Kara Sezar hala birçokları tarafından çağdaşlarının çoğunu geride bırakan uzun ömürlü bir korsan olarak hatırlanıyor.
SİYAH SEZAR EFSANESİ
HİÇBİR ŞİMDİYE KADAR KORSANLIK İÇİN GELEN EN YAKIN GÜNEY FLORIDILILARININ Miami Dolphins biletlerinin yıllık fiyatıdır. Modern yaşam tarafından izole edilmiş olduğumuz için Florida'nın bir zamanlar ne kadar vahşi ve tehlikeli olduğunu hayal etmek zor.
Oteller ve apartmanlar sahillerimizi yağmalamadan çok önce, Güney Florida'ya yerleşecek kadar cesur ya da yeterince aptal olan birkaç öncü, kıyılarımızda dolaşan korsan gemilerin ölümcül korkusuyla yaşıyordu.
Korsanların kahramanlıklarının hikayeleri, neredeyse onları saygı duyulan halk kahramanları yapma noktasına kadar ABD tarihinin renkli bir parçası haline geldi. Örneğin Tampa, efsaneye göre 1800'lerin başında Körfez kıyılarını terörize eden dönek İspanyol amiral Gasparilla'nın onuruna bir festival düzenliyor. Kuzey Karolinalılar, Florida'daki en sevdiği su birikintisi henüz lüks olmayan Boca Raton olan meşhur "Karasakal" Edward Teach ile de aynı derecede gurur duyuyor. Key West, New Orleans, Jamaika, Cayman Adaları ve diğer birçok Karayip bölgesi, geçmişlerinde korsanlarla övünür.
Daha az bilinen efsanelerden biri, adını çevreleyen mitlere inanılırsa, İspanyol Ana Denizi'ne yelken açan en büyük ve en acımasız korsan olan Kara Sezar'ın efsanesidir.
Kara Sezar'ın hikayesinin birkaç versiyonu var, ancak en popüler olanı, Karasakal ile yelken açan ve 1700'lerin başında Virginia'da yakalanıp asılan siyah bir adam olduğunu gösteriyor.
Gerçek ne olursa olsun, 1700'lü yılların ortalarında bir İngiliz haritasında Black Caesar's Creek adlı doğal bir körfezin ortaya çıktığı bir gerçektir. Biscayne Ulusal Parkı'ndaki Elliott Key'in hemen güneyinde yer alan giriş, bugün Caesar Creek olarak biliniyor.
Derenin ortasında Black Caesar's Rock adında küçük bir ada var. Her gün düzinelerce gezi teknesi, yakındaki sularda gemiciliği terörize eden korsan gemisinden artık güvenli bir şekilde geçiyor.
Kara Sezar hakkındaki çoğu hikaye, adasının mercanına gömülü bir demir halkadan bahseder. Görünüşe göre halka, gemisini demirlemek ve gerektiğinde gemiyi yana çekmek için kullanılmış, böylece direkleri ağaçların arkasına gizlenmiş.
Tabii ki, demir halka çoktan gitti ve sadece efsane kaldı. Coconut Grove'daki körfez kıyısındaki evi şimdi bir eyalet parkı olan erken yerleşimci Commodore Ralph Monroe, Black Caesar's Rock'ı birçok kez keşfetti. gömülü hazineyi arıyor ama paslı demirden başka bir şey bulamıyor."
Apokrifi, Kara Sezar hakkındaki mutlak gerçeklerden ayırmak, Amiral Monroe'nun korsanın hazinesini araması kadar beyhudedir.
Örneğin Monroe, Sezar'ı 1800'lerin başında gemicilikten yararlanan "dev bir zenci" olarak tanımladı. Yine de Caesar's Creek 1774'te haritalarda zaten isimlendirilmişti ve sözde 1718'de Williamsburg, Va.'da Blackbeard'ın yanında asılan Black Caesar, bir yüzyıl sonra nakliyeyi tehdit edemezdi. Ayrıca, çoğu versiyonda Karasakal, İngiliz Donanması tarafından vurularak vücudunda en az 25 yara aldı.
Birçok tarihçi aslında iki Kara Sezar olduğu sonucuna varmıştır. Key West Kütüphanesi'ndeki tarih müdürü Tom Hambright'a göre, 1700'ler ve 1800'ler boyunca yaşayan hemen hemen her siyah korsan, Kara Sezar olarak adlandırılmaya uygundu.
Kütüphanede saklanan nüfus sayımı kayıtları, 1800'lerin ortalarında Yukarı Keys'te Caesar adında siyah bir yerleşimcinin yaşadığını gösteriyor. Kötü şöhretli korsanla akraba olup olmadığını belirlemenin bir yolu yok, ancak adamın mesleği kömür yakıcı olarak listelendiğinden, korsanın ganimetlerinden hiçbirini görmediği açık.
1810'da Key West'te doğan ve 105 yaşına kadar yaşayan Boe Pent, Kara Sezar'ı görmüş olmakla övünüyordu. 1915'teki ölümünden kısa bir süre önce Pent, hikayesini Coral Gables'ın erken dönem sakinlerinden Charles Frow ile ilişkilendirdi. Frow da Pent'in hikayesini yerel gazetelere anlattı.
PENT'İN ANLATTIKLARINA GÖRE, Sezar, muazzam boyu ve muhteşem görünümüyle geniş çapta takdir edilen bir Afrikalı kabile reisiydi - Afrika prenslerinin Arnold Schwarzenegger'i. Ne yazık ki, beyni onun boyutuna uymadı. Ticaret mallarının tuzağına düştüğü için bir köle gemisine binecek kadar saftı.
Geminin mürettebatı onu esir almaya çalıştığında şaşıran Sezar, vahşice savaştı ama sonunda bunaldı. Gemi, ambarında zincirlenmiş mağlup prens ile Afrika'yı terk etti.
Neyse ki Sezar için bir gemi arkadaşı ondan hoşlandı ve ona yiyecek ve içecek sağladı. Gemi Atlantik'i geçerken, ikisi yakın bir dostluk geliştirdi.
İlişki o kadar güçlüydü ki, köle gemisi Florida kıyılarında yıkıcı bir fırtınada battığında, eş Sezar'ı kurtardı. Her nasılsa iki adam fırtınadan kurtuldu ve bir gün Kara Sezar'ın Kayası olarak bilinecek olan adaya ulaştı.
Eski prensler ve batık eşler için iş fırsatları olmadığı için ikisi korsanlığa yöneldi.
Kara Sezar'ın Kayası ideal bir operasyon üssüydü. Okyanustan bakıldığında adaya giden kanal görünmezdi, mangrovların arasında kayboluyordu. Yine de korsanlar, nakliye şeritlerini net bir şekilde görebiliyorlardı.
Şüphelenmeyen gemiler adayı geçerken, Sezar ve arkadaşı yelken açıp saldıracak, gemileri yağmalayacak ve sanki sihirli bir şekilde mangrovların içinde kaybolacaktı.
Ortaklık, iki adam güzel bir İngiliz kadını esir alana kadar gelişti. Her erkek kadını kendisi için istiyordu. Sezar, ikilemi tipik korsan tarzında çözdü: bir zamanlar hayatını kurtaran adamı öldürdü.
Ancak Sezar için romantizm kısa ömürlü bir ilişkiydi. Korsanlar genellikle "ladykiller" terimini tam anlamıyla kullandılar. Kara Sezar adasını terk etmeye karar verdiğinde tutsak kadınını öldürerek ona veda etti.
Bu noktada Boe Pent'in hikayesi, Kara Sezar'la ilgili diğer hikayelerden ayrılıyor. Örneğin bir versiyonda, Sezar'ın adasını terk etmesi ve her ikisi için de kötü biten bir ortaklık olan Karasakal ile güçlerini birleştirmesi var. İki İngiliz savaş gemisi tarafından Virginia'daki James Nehri'nde mahsur kalan korsanlar savaşmaya karar verdi.
Gemilerine bindiklerinde, Karasakal neredeyse anında öldürüldü. Sezar gemiyi havaya uçurmak için aşağıya indi ancak Karasakal'ın son emrini yerine getirmeye çalışırken yakalandı.
Kara Sezar hikayesinin başka bir versiyonu, onu yaklaşık 100 yıl sonra, Güney Florida'nın Atlantik kıyılarında ABD savaş gemileri tarafından giderek daha fazla devriye gezdiğinde yaşıyor.
Birkaç dar kaçıştan sonra Sezar, Körfez kıyılarının daha güvenli sularına yelken açtı ve burada İspanyol amiralden korsan Gasparilla'ya katıldı ve yıllarca ticari gemileri avlayarak geçirdi.
İki korsan, İngiliz ticaret gemisi kılığında bir ABD Donanması savaş gemisine saldırdıklarında nihayet karşılaştılar. Bu sefer kaçamayarak, yan yana yiğitçe savaşarak öldüler.
Donanmanın korsan karşıtı kuvvetlerinin tüm kayıtlarının bulunduğu Key West kütüphanesi olan Tom Hambright, Sezar'ın ölümünün bu versiyonuna şüpheyle bakıyor.
Amiral David Porter ve Batı Hint Adaları Filosu'nun 1820'lerin başlarında Güney Florida-Karayip bölgesinde korsanlığı fiilen ortadan kaldırdığına ve Sezar ya da Gasparilla'dan tek bir söz edilmediğine dikkat çekiyor.
Ancak Miami tarihçisi David True, Sezar'ın Donanma tarafından ele geçirildiği konusunda ısrar etti. Korsanı yarı İskoç, yarı siyah, daha sonra yakalanan ve Key West'e geri dönen kaçak bir köle olarak tanımladı. Orada bir ağaca bağlandı ve yakılarak öldürüldü. Yangın, Sezar'ın kurbanlarından birinin, korsanın gözleri yanmış bir vaizin dul eşi tarafından başlatıldı.
Kara Sezar HAKKINDAKİ çoğu masalın ortak noktası, zulmünün ayrıntılarıdır.
En sevdiği işkence yöntemlerinden biri, kurbanını gelgitin alçalması sırasında bir kayaya zincirlemekti. Adam, deniz suyu yavaş yavaş etrafında yükselirken ve sonunda onu boğarken acımasız bir tropikal güneşin altında acı çekecekti. Mercan içine gömülü prangalar, Sezar'ın kullandığı bilinenlere çok benziyor, Key West'teki Martello Müzesi'nde sergileniyor.
Ancak herkes Kara Sezar'ın sadist olduğuna inanmıyor. Black Caesar, Pirate adlı çocuk kitabının yazarı Cliff Gardner, oldukça farklı bir hikaye anlatıyor. Sezar'ı, Amerika'ya nakledilen Afrikalı köleleri serbest bırakmak için korsanlığı bir araç olarak kullanan Haitili bir özgürlük savaşçısıydı.
Hikayesi Haiti halk efsanelerine dayanan Gardner, Miami Vice yıldızı Phillip Michael Thomas'ın korsanı canlandırdığı Caesar hakkında bir film çekmeyi planlıyor.
Kara Sezar hakkında HENÜZ BİR HİKAYE VAR. Bu, 1767 doğumlu Henri Caesar'ın St. Dominigue'deki Arnaut plantasyonunda (Haiti 1804 olarak yeniden adlandırıldı) bir ev kölesi olduğunu iddia ediyor. 16 yaşına geldiğinde, bir ev hizmetçisi olarak kalamayacak kadar irileşmiş ve sakar olmuştu ve kereste bahçesinde çalışmak için sürgüne gönderilmişti.
Sonraki 12 yıl boyunca Sezar kara kara düşündü, yüreğinin efendisine olan öfkesinden olduğu gibi, emeklerinden dolayı kasları da güçlendi. Henri Toussaint, köleleri 1794'te Fransız plantasyon sahiplerine karşı bir isyanda yönettiğinde, Sezar özgürlük ve intikam aldı.
Köle arkadaşları Arnaut ailesini katletirken, Sezar ve diğerleri gözetmenlerini iki tahta arasına bağladılar. Çift taraflı bir testere ile eski patronlarıyla tüm ilişkilerini kalıcı olarak kopardılar.
Sezar ve birkaç takipçisi ormana kaçtı ve sonraki dokuz yıl boyunca köylere saldırarak ve Fransız birliklerini pusuya düşürerek hayatta kaldı. Sonunda, 1805'te Sezar kaderini buldu. Bir İspanyol ticaret gemisinin açıkta durduğunu görünce, o ve adamları küçük bir balıkçı teknesini çaldılar, karanlığın altında kürek çektiler ve gemiyi ele geçirdiler. Sezar, İspanyol mürettebata iyi davrandı, ta ki kendisi ve adamları gemiyi nasıl kullanacaklarını öğrenene kadar, sonra onları birer birer öldürdü.
Çoğu hikayeye göre, hiçbir beyaz erkek ya da kadın, Sezar tarafından yakalanmaktan kurtulamadı. Ama aynı zamanda bir korkaktı. Sezar Le Grand, çağrılmaktan hoşlanırdı, zayıf ve savunmasız olanlara saldırma konusunda uzmandı. Kıyıda sadece küçük köylere ve denizdeki balıkçı kamplarına saldırdı ve karşılık verebilecek her şeyden kaçtı.
1812 Savaşı'nın sonunda, Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere arasında o kadar çok savaş gemisi vardı ki, Sezar Florida'nın Körfez kıyılarının nispeten sakinliğine gitmeye karar verdi. Black Caesar's Creek'teki sığınağını terk etti ve Dry Tortuga'da Gasparilla ile bir toplantı ayarladı. Toplantıda, hain amiralin filosuna katılmak için izin istedi.
Ne Sezar'dan ne de onun tayfasından tam olarak etkilenmeyen İspanyol korsan, herhangi bir resmi ittifakı geri çevirdi. Bunun yerine Kara Sezar'ın, Gasparilla ve çetesinin üslerini kurduğu Captiva'nın hemen güneyindeki Sanibel Adası'nda kendi kampını kurmasını önerdi. Sanibel'de kurulan bir korsan kampıyla, Gasparilla'nın güney kanadı korunacaktı, hiçbir düşman alarm çalmadan adasına o yönden saldıramazdı.
Bu konaklama kısa bir süre için iyi çalıştı. Caesar ve Haitili ve Kübalı mürettebatı, günlerini sarhoşluk ve sefahat içinde geçirerek yerleşti.
Ama bir gün çok ileri gittiler, Gasparilla'nın iki kadın rehinesini kaçırdılar ve bu sırada korumalarından birini öldürdüler. Öfkelenen Gasparilla, siyah korsana ve adamlarına adadan ayrılmasını emretti. İnsansız ve silahsız Caesar Le Grande, korkunç tehditler savurdu, ancak adamlarını gemiye yükledi ve kampını ateşe verdi.
Akıbeti belirsizliğini koruyor ve ne olabileceğine dair çok sayıda hikaye var. Üç versiyon:
--Meksika Körfezi'ne doğru yola çıktı ve bir daha kendisinden haber alınamadı.
--Körfez'de bindiği gemide bir kadın tarafından öldürüldü.
- Sanibel'den ayrıldıktan birkaç yıl sonra Avustralya kıyılarına indi.
Yazar Cliff Gardner, 1970'lerin ortalarında Key West mezarlığında Sezar'ın mezar taşını gördüğünü iddia ediyor. Ayrıca 1980'de kitabı yayınlandıktan sonra kaybolduğunu iddia ediyor. Ancak mezarlık çalışanları Sezar'ın adını taşıyan bir mezar taşı gördüklerini hatırlamıyorlar.
Gardner ayrıca 18 milyon doların üzerinde gümüş külçenin Black Caesar's Rock'ta veya yakınında bir yerde saklandığını iddia ediyor.
Florida'nın en ünlü hazine avcısı Mel Fisher, korsan hazinelerinin hikayelerini duyduğunu ancak gerçekten var olduğuna dair en ufak bir kanıt görmediğini söylüyor.
Yine de efsaneler yaşamaya devam ediyor. En iyi bilinen hikayelerden biri, 1890 civarında Elliott Key'de ananas yetiştiriciliğinde elini denemeye karar veren, fakir bir Key West adamı olan John Saunders'ı anlatır.
Birkaç gün toprağını sürdükten sonra Saunders ortadan kayboldu ve kısa bir süre sonra Küba'da satın aldığı Hollyhock gemisinin gururlu sahibi Key West'te yeniden ortaya çıktı. Tekneyi nasıl temin ettiğini ya da daha sonra ticari gemilerden oluşan bir filo inşa etmeyi nasıl başardığını hiç kimse bilmiyordu.
Pek çok kişinin inandığı gibi Saunders, Sezar'ın gömülü hazinesine rastlamış olabilir mi? Yoksa hazine hâlâ orada, Caesar Creek'teki aşırı büyümüş küçük adada, her hafta yanından yelken açan yüzlerce gezi teknesinin bu kadar yakınında ve yine de bu kadar uzakta bir yerde mi yatıyor?
SİYAH SEZAR KAYA, Biscayne Ulusal Parkı'nın bir parçasını oluşturan Key Largo'nun kuzeyinde uzanan 33'ten fazla adadan biridir.
Bölge, balık tutmak ve berrak sularda dalış yapmak için güvenli demirleme yeri ile bir kayıkçı cennetidir.
Caesar Creek'in kuzeyindeki birkaç ada, iki katlı beyaz deniz feneriyle tanınan Boca Chita'dır. Ada, rıhtım için korunan bir limana, sivrisinekler çok şiddetli olduğunda yemek yemek için perdeli bir odaya ve palmiye ağaçlarının arasında birçok kamp alanına sahiptir. Adaların en büyüğü olan Elliott Key'de ayrıca bir kamp alanı, doğa parkurları ve bir ziyaretçi merkezi bulunuyor.
Biscayne Aqua Center'da adalar çevresinde cam tabanlı tekne gezileri, şnorkelli yüzme ve dalış gezileri ve Elliott Key'e feribot gezileri sunulmaktadır. Merkez, Biscayne Ulusal Parkı'ndaki Convoy Point'te, Homestead Bayfront Park'ın yanında yer almaktadır. Bilgi için 247-2400 numaralı telefonu arayın.
Kara Sezar'ın dramatik hikayesi
Bazılarının söylediğini duymak için, Kara Sezar devasa büyüklükte, muazzam bir güce ve keskin zekaya sahip bir Afrikalı savaş şefiydi. Köle tüccarları tarafından yakalanmamak için yıllarını harcadı, ancak bir şekilde hazine elde etmek için bir gemiye bindirildi.
Zenginlik vaadiyle dikkati dağılan şef ve adamları, mürettebatın demiri çektiğini fark edemediler. Aldatmayı anladıklarında gemi kıyıdan çok uzaktaydı. Siyah adamlar boyun eğdirildi ve yakalandı ve tüccarlar, tutsaklarını köle olarak satma umuduyla Batı Hint Adaları'na doğru yola çıktı.
Ne yazık ki, gemi Florida kıyılarında bir kasırgaya girdi. O zamana kadar, Kara Sezar, fırtınanın kaosunda onu serbest bırakan beyaz mürettebat üyelerinden biriyle arkadaş olmuştu. Çift, mühimmat ve malzeme yüklü bir uzun tekneyle kaçtı. İkisi gemiden sağ kurtuldu ve gemide kalanlar kurtulamadı.
Uzun teknelerini kullanarak, iki adam gemi enkazı denizcileri olarak poz vermeye başladılar ve geçen gemileri yardım için selamladılar. Gemiler yeterince yaklaştığında, çift silahlarını çekti ve kurtarıcı olabileceklerini soydu. Bu plan, iki adam bir kadın yüzünden düelloyla sonuçlanan bir anlaşmazlığa düşene kadar yıllarca devam etti.
Kara Sezar uzun zamandır arkadaşını öldürdü ve zamanla daha fazla korsan aldı ve açık denizdeki gemilere saldırmaya başladı. Efsaneye göre bir servet biriktirdi, 100 kadından oluşan bir harem ve fidye vermeyi umduğu erkekler için bir hapishaneden bahsetmiyorum bile.
Sonunda, bu Kara Sezar, başka bir önemli korsan olan Karasakal'ın mürettebatına katıldı. Karasakal 1718'de Teğmen Robert Maynard'ın ellerinde öldükten sonra yakalandı. Tutuklanıp Williamsburg, Va.'ye götürülen Kara Sezar suçlarından dolayı asıldı, böylece korsanın hayatının renkli bir hikayesi sona erdi.
Köleleştirme Motivasyonları
Birçok Batılı'nın Afrikalı köleler hakkında merak ettiği şeylerden biri, neden kendi insanlarını satmaya istekli olduklarıdır. Neden Afrikalıları Avrupalılara satsınlar? Bu sorunun basit cevabı, köleleştirilmiş insanları "kendi halkı" olarak görmedikleridir. Siyahlık (bir kimlik veya farklılık işareti olarak) o zamanlar Afrikalıların değil, Avrupalıların bir meşguliyetiydi. Bu çağda ayrıca kolektif bir "Afrikalı" olma duygusu da yoktu. Başka bir deyişle, köleleştirilmiş Afrikalı tüccarlar, köleleştirilmiş Afrikalıları kendi eşitleri olarak görmedikleri için koruma zorunluluğu hissetmiyorlardı.
Peki insanlar nasıl köleleştirildi? Bazı köleleştirilmiş insanlar tutsaktı ve bunların çoğu onları satanların düşmanı veya rakibi olarak görülmüş olabilir. Diğerleri borca düşmüş insanlardı. Köleleştirilmiş insanlar, sosyal ve ekonomik statüleri (bugün onların sınıfı olarak düşünebileceğimiz şey) nedeniyle farklıydı. Köleciler insanları da kaçırırdı ama yine de akıllarında köleleştirilmiş insanları "kendileri" gibi görmelerini sağlayacak hiçbir sebep yoktu.
Kendini Tekrarlayan Bir Döngü
Afrikalı kölelerin diğer Afrikalıları satmaya bu kadar istekli olmalarının bir başka nedeni de başka seçeneklerinin olmadığını düşünmeleriydi. 1600'lü ve 1700'lü yıllarda köle ticareti yoğunlaştıkça, Batı Afrika'nın bazı bölgelerinde uygulamaya katılmamak zorlaştı. Köleleştirilmiş Afrikalılara yönelik muazzam talep, ekonomisi ve siyaseti, köleleştirilmiş insanlara baskın yapmak ve ticaret yapmak üzerine odaklanan birkaç Afrika devletinin oluşumuna yol açtı.
Ticarete katılan devletler ve siyasi gruplar, siyasi destek sağlamak için kullanılabilecek ateşli silahlara ve lüks mallara erişim kazandı. Köleleştirilmiş insanların ticaretine aktif olarak katılmayan devletler ve topluluklar giderek daha dezavantajlı hale geldi. Mossi Krallığı, 1800'lere kadar köleleştirilmiş insanların ticaretine direnen bir devlet örneğidir.
Kara Sezar, kötü şöhretli Florida tarihinin korsan parçası
Kara Sezar, Afrika'nın batı kıyısından çok uzun boylu ve iri bir adamdı.
Aşiret reisi olduğu söylenir. Ama o günkü Afrika'nın pek çok insanı gibi o da kaçırıldı ve köle olarak satılmak üzere iradesine karşı tutuldu.
Kara Sezar'ın hikayesi, tarihte o dönemde Afrikalılara sunulan seçeneklere bir göz atmaya zorluyor: Ya kölelik, baskı ve korku dolu bir hayata teslim olmak ya da hırsızlık ve cinayet yoluyla özgürce yaşamayı seçmek.
Black Caesar, 1700'lerin başında Florida Keys'e geldi. O ve kabilesinden diğer adamlar, köle taşımakla tanınan bir geminin kaptanı tarafından yakalandı ve esir alındı. Black Caesar became his prisoner and was kept under lock and key.
He befriended a crew member while being held on the ship as a slave. This friend would often sneak below to bring him food and water. But when a storm caused the ship to begin to sink, Black Caesar’s friend unlocked his makeshift prison and freed him.
Together, the two snuck onto a dingy and were the lone survivors of the shipwreck.
With the taste of freedom on his lips Black Caesar and his first mate made it ashore, it is said that they landed on what is now called Caesar’s Rock.
It is during this time that Black Caesar made a name for himself and assured that his life’s tale would become legend.
Together, Black Caesar and his counterpart would lure passing ships into the keys by appearing to be in distress. When the unsuspecting ships would try to assist, Black Caesar and his mate would rob the ship and everyone on board of all their possessions.
They took everything, including the women. Due in part to his temper, he and his longtime friend got into an argument about a woman they seized from a ship and Caesar killed him. As the story goes Black Caesar had a harem of more than 100 women.
Black Caesar continued his life of piracy between Elliot and Old Rhodes Key for almost a decade until finally joining forces with the well known pirate Blackbeard.
Seeing how great a pirate Caesar was, Blackbeard did not kill him or keep him as a slave but made him a part of his gang.
In 1718 Blackbeard and his crew were surrounded by U.S. Army Lt. Robert Maynard.
All of the crew including Blackbeard were killed except Caesar, who made a final attempt to blow up the ship but was captured beforehand.
He was hung in Virginia in 1718.
While many look at Black Caesar as a thief and heartless individual who would kill anyone in a heartbeat. His options during those days included living as a free man while lying, stealing and killing to survive, or living an oppressed life as a poor slave with no identity and no choice.
Black Caesar and countless others had the drive and determination to survive and overcome obstacles by any means necessary.
İçindekiler
Background Edit
The African Slave Trade, and all manner of dealing and trading in the Purchase, Sale, Barter, or Transfer of Slaves, or of Persons intended to be sold, transferred, used, or dealt with as Slaves, practised or carried on, in, at, to or from any Part of the Coast or Countries of Africa, shall be, and the same is hereby utterly abolished, prohibited, and declared to be unlawful.
Under this Act if a ship was caught with slaves there was a fine of £100 per enslaved person. This fine was usually paid by the ship's captain. [2]
In order to enforce this, two ships were dispatched to the African coast, their primary mission was to prevent British subjects from slave trading, and also to disrupt the slave trades of the UK's enemies during the Napoleonic Wars.
Diplomacy Edit
The original 1807 Act only allowed for British ships to be searched and applied only to British subjects. The slave trade on the African coast therefore continued, though without, at least on a legal basis the presence of British slavers. However, in 1810, under considerable diplomatic pressure, a convention with Portugal was signed widening the mandate of the Royal Navy. [3] [4] In 1815, Portugal strengthened their anti-slavery legislation by abolishing all trade north of the equator, allowing the Royal Navy a much freer hand. With the conclusion of the Napoleonic Wars, Britain obtained treaties with several other powers including France, which abolished its trade entirely in 1815 (but did not commit to right of search), and Spain, which agreed to cease trade north of the equator in 1818, and south of the equator by 1820. [5] [6] A clause was also inserted into the Congress of Vienna which called for the eventual abolition of the trade by all signatories. In 1826, Brazil signed an agreement similar to that of Portugal, and ceased trade north of the equator.
The UK's slave trade suppression efforts attempted to remain within the primitive international laws of the time: slavers had to be tried in courts. British vessels were taken to Vice admiralty courts, and those of foreign states which had treaties with the UK were taken to Courts of Mixed Commission. Mixed Commission Courts had representation from both the UK and the other nation in question, to ensure a fair trial. Many were established at key points along the coast of Africa and its islands. However the reluctance of other powers greatly curtailed the ability of the courts to operate sometimes the foreign representation would never arrive, or arrive exceptionally late. The Brazilian ambassador, in spite of the court opening in 1826, did not arrive until 1828, and he reversed all judgements carried out in his absence upon his arrival. [7]
In addition to the issues with Mixed Commission Courts, the Navy's mandate to police the trade was also found to be lacking and built on a series of complicated and often weak diplomatic treaties between other states. The agreements were signed reluctantly and therefore very weak in practice. [8] When policing foreign vessels, there had to be slaves on board at the time of seizure for the accused slaver to be convicted. Unlike in Britain's 1807 act, there was no equipment clause, meaning that slave ships carrying what was obviously equipment for transporting slaves, but without slaves on board at the time of search, could not be seized. This major flaw, which greatly curtailed the Navy's efforts, and caused some naval officers to fall foul of the law, was not rectified until the 1830s. Frustrated with the lack of progress, in 1839 the British government subjected Portuguese vessels to British jurisdiction, and did the same to Brazilian vessels in 1845. This was an unprecedented step which subjected foreign vessels to the much more stringent British law, and much stricter penalties for slave trading.
However, some nations, such as the United States, resisted British coercion. The US believed strongly in freedom of the seas and, on several occasions, refused to allow the Royal Navy right of search. Knowing that many slavers would fly false US flags to avoid being boarded, some slavers were even registered in southern US states. This caused several diplomatic incidents as frustrated officers would often board ships with US flags, directly contravening their orders, to capture slavers. In the US Congress there was fierce opposition to this, with John Forsyth stating in 1841 that “the persistence” of British cruisers was “unwarranted,” “destructive to private interests” and “[would] inevitably destroy the harmony of the two countries.” [9] In 1842 there was a thaw in diplomatic relations and the US allowed visitation to US vessels, but only if a US officer was also present. [10]
With the beginning of the 1850s Portugal had completely ceased slave trading (1836) and Spain had all but ceased, but Cuba was still an active slave port. Brazil continued to defy British intervention, and the Brazilian trade was not extinguished until 1852 when Palmerston began using force under the Pax Britannica doctrine.
West Africa Squadron Edit
The British Royal Navy commissioned the West Africa Squadron in 1807, and the United States Navy did so as well in 1842. The squadron had the duty to protect Africa from slave traders, this squadron effectively aided in ending the transatlantic slave trade. In addition to the West Africa Squadron, the Africa Squadron had the same duties to perform. However, they faced a problem with finding enough sailors for the coastline of Africa. The Liberian coastal Kru people were hired as these sailors, which allowed the West African Squadron to patrol the coast of Africa effectively. Following the 1807 Act, two ships had been dispatched to the African Coast for anti-Slavery patrol.
By 1818 the squadron had grown to six ships with a naval station established in 1819 at what is now Freetown and a supply base at Ascension Island, later moved to Cape Town in 1832.
The resources were further increased in the middle of the 19th century there were around 25 vessels and 2,000 personnel with a further 1,000 local sailors. [11] Between 1808 and 1860 the West Africa Squadron captured 1,600 slave ships and freed 150,000 Africans. [12]
The end of the trade Edit
In spite of the Britain's best efforts to pursue suppression through diplomatic means the trade persisted. Public opinion was beginning to turn against the anti-slavery efforts due to their huge costs, the diplomatic repercussions they caused and the damage caused to other trade. [13] Opposition in the Commons emerged from anti-coercionists, who were opposed to the use of British coercion of other nations and prolonged military action against slavers. The anti-coercionists were a mixed group of free trade activists and anti-slavery advocates who saw the only way to end the trade was to establish a legitimate commerce with Africa. Their leader, Thomas Fowell Buxton, advocated a renewed naval effort until legitimate commerce could be established. In 1839 he published The African Slave Trade and its Remedy which contained a top-to-bottom critique of the British efforts thus far. The work was highly influential and gave Buxton a leading role in the planning of the Niger expedition of 1841, to attempt to establish trading posts along the Niger River to create an alternative to slave trading. Although the plan had offered a long term solution to the slave trade, unfortunately the expedition ended in abject failure with many of the Europeans falling ill. In 1845 Buxton died with his ambitions unfulfilled.
From 1845 the anti-coercionist cause became much more radical and much less concerned with the plight of Africans, this "new generation" of anti-coercionists did not include the abolitionists. Free trade advocates such as William Hutt were vehemently opposed to naval actions and argued the trade would eventually die naturally and the UK's interference was unwarranted. Such was their influence there was even a motion in the Commons to end all naval activity, which came dangerously close to ending the West Africa Squadron and also the career of the prime minister John Russell who threatened resignation should the motion be carried. [14]
To prevent a repeat of this, swift action was taken. Brazil was still one of the largest slave trading nations and continued to defy British diplomatic calls to cease trading. In 1846 Palmerston returned as foreign secretary and in 1850 permitted Royal Naval vessels to enter Brazilian waters in order to blockade slavers on both sides of the Atlantic. By 1852 the Brazilian trade could be said to be extinct. [15] “For Palmerston … the naval campaign on the coast of Brazil had brought the long drawn-out saga of the Brazilian slave trade to a resolution within twelve months.” [16]
The many years of British pressure on the United States to join vigorously in fighting the Atlantic slave trade had been neutralised by the southern states. However with the onset of the US Civil War, the Lincoln administration became eager to sign up, humanitarian and military objectives combined. To the North, Anti-Slavery was an important military tool with which to harm the Confederate economy. It also won praise, sympathy and support on the international stage, and dampened international support for the Southern States who vehemently defended their right to keep slaves. In the Lyons–Seward Treaty of 1862, the United States gave the UK full authority to crack down on the trans-Atlantic slave trade when carried on by US ships. [17] With the end of hostilities the UK and the US would continue cooperating, and in 1867 Cuba under much pressure from the two nations gave up its trade.
The United States Constitution of 1787 had protected the importation of slaves for twenty years. The Pennsylvania Abolition Society held its first meeting at the temporary Capital, Philadelphia, Pennsylvania, in 1794. On 7 April 1798, the fifth Congress passed an Act that imposed a three-hundred dollars per slave penalty on persons convicted of performing the illegal importation of slaves. It was an indication of the type of behaviour and course of events soon to become commonplace in the Congress.
On Thursday, 12 December 1805, in the ninth Congress, Senator Stephen Roe Bradley of the State of Vermont gave notice that he should, on Monday next, move for leave to bring in a bill to prohibit the importation of certain persons therein described "into any port or place within the jurisdiction of the United States, from and after the first day of January," which will be "in the year of our Lord 1808." His words would be repeated many times by the legislators in the ninth Congress. NS certain persons were described as being slaves on Monday, 16 December 1805.
Wary of offending the slaveholders to the least degree, the Senate amended the proposed Senatorial Act, then passed it to the House of Representatives where it was meticulously scrutinised. Ever mindful of not inciting the wrath of slaveholders, members of the House produced a bill which would explain the Senatorial Act. The two measures were bound together, with the House bill being called H R 77 and the Senate Act being called An Act to prohibit the importation of slaves into any port or place within the jurisdiction of the United States, from and after the first day of January, in the year of our Lord, 1808. The bond measure also regulated the coastwise slave trade. The bond measure was placed before President Thomas Jefferson on 2 March 1807 for his approbation.
The 1807 Act of Congress was modified and supplemented by the Fifteenth Congress. The importation of slaves into the United States was called "piracy" by an Act of Congress that punctuated the era of good feeling in 1819. Any citizen of the United States found guilty of such "piracy" might be given the death penalty. The role of the Navy was expanded to include patrols off the coasts of Cuba and South America. The naval activities in the western Atlantic bore the name of The African Slave Trade Patrol of 1820–61. NS blockade of Africa was still being performed in the eastern Atlantic at the same time.
Africa Squadron operations Edit
American naval officer Matthew Calbraith Perry was the executive officer aboard Cyane in 1819, which had escorted the Elizabeth, whose passengers included former slaves moving from the United States to Africa. President James Monroe had the Secretary of the Navy order the American vessel to convoy the Elizabeth to Africa with the first contingent of freed slaves that the American Colonization Society was resettling there. Of the 86 black emigrants sailing on the Elizabeth, only about one-third were men the rest were women and children. In 1821, Perry commanded Shark in the Africa Squadron. Alligator under the command of Lieutenant Robert F. Stockton was also in the African Squadron in 1821 and captured several slavers. Lieutenant Stockton also convinced the local African chief to relinquish land around Cape Mesurado about which Liberia grew. Stockton became the commander of the US Navy's first screw-propelled steamer, the Princeton, in 1843.
On 26 and 27 November 1842, aboard the Somers in the African Squadron, commander Alexander Slidell Mackenzie ordered the arrest of three crewmen who were plotting to take control of the ship. The three crewmen were convicted they were hanged on 1 December. This is the only occurrence of Maritime Mutiny at Law in the history of the United States Navy. [ kaynak belirtilmeli ]
Commodore Perry was placed in command of the African Squadron in 1843. Ships which captured slavers while deployed with the African Squadron include Yorktown, takımyıldız, and the second takımyıldız, which captured Cora on 26 September 1860, with 705 Africans on board. İlk San Jacinto captured the brig Storm King on 8 August 1860, off the mouth of the Congo River, with 616 Africans on board. In her final act, anayasa captured H.N. Gambrill in 1853.
The Navy attempted to intercept slave ships from 1808 (or 1809) to 1866. A small number of ships were intercepted some of those ships were carrying Africans destined to be sold into slavery, while other suspected ships which had none on board were captured and escorted away from the coast of Africa.
Black Ivory Edit
The Louisiana Purchase in 1803 created a great demand for more slaves to work in the vast new area. Jean Lafitte was a pirate who brought many slaves to the United States and sold them through an organised system established at New Orleans that included many merchants from the vicinity. After he helped Andrew Jackson during the War of 1812, President James Madison issued a proclamation early in 1815 granting him and his men pardons for their misdeeds.
The United States Navy's Africa Squadron, Brazil Squadron, and Home Squadron were assigned the task of intercepting the ships which were bringing Africans across the Atlantic Ocean to the slave markets where black ivory found numerous customers. Since the War for Independence had been costly, no American warships were constructed between 1783 and 1795. The Navy Department was created on 30 April 1798, four years after President George Washington had communicated with Congress and expressed his alarm at the outrageous behaviour of Algeria. On 27 March 1794, following communication with President Washington, Congress authorised the purchase or construction of six frigates. These ships included the first takımyıldız, launched 7 September 1797 and anayasa, a ship that would be briefly employed in the African Squadron. Few new ships were built in the United States after 1801 until Guerriere was launched on 20 June 1814. It proved to be an effective warship in the War with the Barbary Pirates in 1815.
In its early efforts to enforce the law, the Navy used the ports of Charleston, SC and Savannah, GA from 1808 or 1809 to 1812 as home ports for several ships patrolling the Atlantic ocean in that area however, USS Chesapeake sailed off the west coast of Africa early in 1813. The Navy created the African Squadron for the purpose of intercepting ships with "black ivory" on board however, very few ships were operating together at any one time, which meant that the "blockade of Africa" was ineffective. More important tasks such as the War of 1812, the ongoing troubles with the Barbary Pirates, the extermination of the pirates in the West Indies from 1819 to 1827, the protection of American shipping in the Pacific Ocean off the coast of Peru in the 1830s, the War with Mexico in the 1840s, the voyages to Japan in the 1850s, and transporting of diplomats to other nations left little capability available for use in the African Squadron. Nevertheless, some noteworthy events involving ships while they were assigned to the African Squadron did occur.List of site sources >>>