çok yazasım var sevgili defter.
hayat çok ilginç ve ben kendimi bildim bileli, çoğumuz gibi, hayatın örüntüsünü çözmeye çalışıyorum. halbuki açıklanmış değil mi?
“muhakkak ki her güçlükle beraber bir kolaylık vardır."
"biliyorum, defalarca okudum bu ayeti, biliyorum." diye düşünüyorum. ama hala şaşırıyorum! hala o olgunluğa erişemedim ya da kaybettim. olgunluk kaybedilebilen bir şey mi? kendimi yeniden, ergenliğe yeni girmiş ve son derece toy bir insan yavrusu gibi hissediyorum; fakat bir farkla: artık hiçbir şey bilmediğimin farkındayım.
ne zaman işler içinden çıkılmaz görünse, tekrar düzeleceğini düşünsem bile yürekten hissedemediğim için işler yoluna girdiğinde şaşırıyorum. "tüh" diyorum, "keşke biraz daha sabır gösterebilseydim, düzelecekti tabii ki, illa ki gözümle görmem mi gerekiyordu?"
bir de şu var ki, gençliğe geçiş yıllarımda her ne kadar stresli olsam da böylesine yayılmış bir endişem yoktu hayata dair. endişelerimin bile içi boşmuş, şimdi görüyorum. hiçbir zaman gerçekten korktuğum gibi olacağına inanmamışım. ama şimdi "bir sonraki zorluk ne olacak? ne zaman gelecek? ne kadar zorlanacağım? ne kadar sürecek? ne kadar korkacağım? ne kadar canım yanacak?" diye düşünürken buluyorum kendimi. bu da geçecek ama değil mi? büyüdüm zannetsem de, herkesin "büyüdün artık" dediği yaşları geçecek kadar büyümüşsem de, biliyorum ki birkaç yıl sonra bu yazdıklarımı okursam, "ya evet, bunlar da geçti" derken bulacağım.*
zihnimde açık duran bir sekme, hep hayatı ve ruhumu çözmeye çalışıyor.
devamını gör...