Surinam Güney Amerika’da devlet. 405 000 nüfus 1990).Eski bir Hollanda sömürgesi olan Surinam, 2° 02’ ve 6° 01’ kuzey enlemleriyle 54° ve 58° 03’ batı boylamları arasında yer alır.
Surinam kıyıları açığı, Güney Ekvator ve Karaib akıntılarının etkisinde, sürekli doğu-batı yönünde sürüklenen kum ve çamur yığınlarıyla kaplıdır.
Doğu-batı yönünde kum yığınlarıyla (sırtlar) parçalanan kıyı ovası, alüvyonlu bir kil bölgesidir.
Bu bölge, kuzeyde genç (17.000 km2), güneyde yaşlı (4.000 km2), birer kıyı ovasına bölünebilir.
Burada ortalama 50 km’lik bir genişlik boyunca, Guyana Kalkanı’nın aşınmasıyla ortaya çıkan düz kum kuşakları uzanır.
Guyana Kalkanı’nın kapladığı orta ve güney bölüm, ormanlık yayla bölgesini ve yoğun savanları içerir.
Guyana Kalkanı üzerinde bir çok dağ yükselir: Wilhelmina Dağı (ülkenin en yüksek noktası, 1.280 m yüksekliğindeki Juliana Tepesi de buradadır) Kayser Dağı, Oronje Dağı ve Brezilya sınırında Tumue-Humac Dağları (825-915 m).
Atlas Okyanusu’na dökülen Surinam, Corantijn (Guyana sınırında) ve Maroni, (Fransız Guyanası sınırında) ile Van Blommenstein Gölü’ne dökülen Grand Rio Balıca büyük ırmaklardır.
Ülkede, nemli tropikal bir iklim egemendir.
Kıyılarda yıllık ortalama yağış tutan 2.300 mm’dir.
Bu oran iç kesimlere gidildikçe yükselir. Kasım ortalarından temmuz sonlarına kadar süren yağışlı mevsimi, ağustos başlarından Kasım ortalarına kadar süren kurak dönem izler.
Bu aylar, aynı zamanda en sıcak geçen aylardır (ortalama 28 °C). Yılın geri kalan bölümünde sıcaklık, birkaç derece daha düşüktür.
Yıl boyunca, özellikle kıyılarda duyulan ve kuzeydoğudan esen alizelerin etkisine açık olan ülke, belirli aralıklarla Karaibler’de etkisini gösteren tropikal kasırga bölgesinin güneyindedir.
Kıyılar ve ırmak ağızları, bataklık ormanları, yaygın mangrov ormanlarıyla kaplıdır.
Kıyıların gerisinde yer alan bataklıklar, genellikle otlak ve ayak otlarıyla örtülüdür.
Bu otlar arasında insan boyunda olanlar da vardır.
En iç kesimlerde savanlar ve tropikal yağmur ormanları yoğundur.
Orman türleri arasında farklılık gösteren geçişler görülür.
Latin Amerika’nın değişik ve özgün hayvanlarının (maymun, jaguar, puma, tapir, çeşitli kemiriciler) yanı sıra, kıyılarda, denizayısı kurbağa, kaplumbağa, papağan, sinekkuşu gibi çok sayıda kuş türü yaşar.
Surinam Tarihi
Surinam kıyısı 1499’da İspanyol Alonso de Ojeda tarafından keşfedildi.
Fakat İspanya’nın buraya yerleşme teşebbüsleri kısa süreli oldu.
1650’de İngiltere kıyıyı sömürgeleştirmek için yerleşme merkezleri kurdu. 1667’de İngiltere ve Hollanda arasındaki bir savaş sonucunda, İngiltere Surinam’ı Hollanda’ya bıraktı.
1680’lerde ülkeye şeker üretimi için Afrika’dan köleler getirildi.
18 ve 19. yüzyıllarda şeker üretiminde, Afrikalı köleler çalıştırıldı.
1863’te kölelik kaldırılınca, Hindistan’dan ve Cava’dan işçi getirildi.
1922’de Surinam’ın statüsü değiştirilerek, bir sömürgeyken Felemenk Krallığının bir bölgesi oldu.
Surinam 1975 te bağımsızlığını ilan etti. Bu olgu. NPK’nin (Nationale Partij Kambinotie) [Milli Derleniş Partisi] ilerici yerli beyaz lideri Henck Arron’un 1973 yasama meclisi seçimlerinde iktidara gelişinin zorunlu sonucuydu.
Bağımsızlık güç bir ortamda gerçekleşti; çünkü çoğunluk hint kökenli olduğundan nüfusun üçte biri (yaklaşık 140 000 kişi) bağımsızlığın kendileri izin zararlı olacağı düşüncesiyle, anayurdu terkederek Hollanda’ya gidiyordu.
Siyasi güçler, etnik yönden iyice karışık bir kitledeki ayrılıkları, tüm farklı yönleriyle birlikte temsil ediyorlardı.
Sonunda, bu güçler Hollanda’nın baskısı altında, bağımsızlıktan bir hafta önce uzlaşarak, parlamenter tipte bir rejim getiren ve yetkileri sembolik bir cumhurbaşkanlığını öngören cumhuriyetçi bir anayasaya oy vermeye razı oldular. Ancak siyasal yaşam etnik zıtlıkların etkisinden kurtulamadı.
Yerli-beyaz. katolik endonezyalı ve ilerici hindu partilerini bir araya getiren iktidardaki koalisyon, 1977 seçimlerinde, hinduların hakim oldukları ve Jaggernath Lachmon tarafından yönetilen dört muhalif parti koalisyonuna karşı zafer kazandı.
Ancak, Henck Arron hükümeti, şubat 1980’de, askeri bir darbeyle yıkıldı.
Bir askeri Milli Konsey kuruldu: Konsey, kontrolü elinde bulundurmak üzere martta sivil bir hükümeti işbaşına getirdi; Dr. Henk Chin A Sen (doğ. 1934) başbakan oldu; aynı zamanda devlet başkanlığı görevini üstlendi (ağustos 1980).
Genelkurmay başkanı ve şubat 1980 darbesinin gerçek lideri yarbay Desi Bouterse, 11 mart 1982!de bir darbe girişiminde bulunan aşırı eğilimli subayları başarısızlığa uğrattı.
Bir ay sonra da başkan Henk Chin A Sen tasfiye edildi. Rejim hızla radikalleşti.
Bir kısmı kurşuna dizilen «hain» subaylar, «emperyalizmden ve gerici partilerden» esinlenmekle suçlandılar.
8 ocak 1982’de, Askeri Milli Konsey Başkanı Desi Bouterse, Ramdat Misier’i vekâleten cumhurbaşkanlığına getirdi .
1987 Kasımında yapılan seçimlerle askerî yönetime son verildi.
Aynı günlerde hazırlanan yeni anayasa referandumla kabul edildi.
1990 senesi sonlarına doğru ordu bir darbe ile yönetime el koydu.
Askerî yönetim dış baskılar yüzünden 1991 Mayısında genel seçimlere gitmek mecburiyetinde kaldı.
Hiçbir parti gerekli çoğunluğu sağlayamayınca uzun görüşmeler neticesinde, Birleşik Halk Meclisi Ronald Venitiaan’ı başkanlığa seçti.
Bu arada gerillalarla hükümet kuvvetleri arasında ateşkes imzâlandı.
Bu gelişme barış yönünde kalıcı düzenlemelere ve demokratikleşme yönünde yeni adımların atılmasına yaradımcı oldu.