Hep mi hep, merak etmişti ruhunun ne durumda olduğunu. Şöyle bir daldırsa iki elini, taa içine, ayaklarına kadar. Tutup çekse, bir elbise gibi. Kendisini bir çok sefer ters yüz etse olur muydu ?. Hep bu soruyla meşgulken aklı, bir pazar sabahı traş olduğu sırada aynadaki göz bebeklerini keşfetti. Korktu, uzunca bir müddet bunu tekrar yapmaktan. Sonra bir gün karar verdi. Oturdu aynanın önüne. Dikti gözlerini, gözbebeklerinin siyah, derin kuyularına. Ruhunu alıp tam karşısına yerleştirdi ve dikkatlice baktı. Şüpheleri vardı ama şimdi açık seçik görebiliyordu. Siyahlı, grili, kimi yüzeyde, kimi de derinlerde bir sürü iz. Sil(in)diğini zannettiği, bir yığın iz. İzler, Yollar, Gelenler, İstasyonlar, Beklenenler. Islak, yağmurlu ıssız sokaklar.. Ve Gidenler.. Ve bir de Elveda lar...
Her yeni gelen
Yeni bir ben.
Ve her giden,
Bırakıyorken
Bir iz kendinden
Üremiyor kendiliğinden
Eski yüzlerden,
Yeni bir sen.
Neden, peki neden ?
Hep beklenen,
Bakıyorken
Yola,pencereden.
Sahi, ne zaman ve nereden
Geleceksin sen ?
Yoksa ben,
Hep mi bi ümit gelecekten
Ve senden ?
Bir gemi vardı ruhunda çocukluğundan beri uzak denizlere sefer eden. Bir de bir tren, bilinmeyen ülkelerin sisli istasyonlarından geçen. Çocuktu ya içi, ya gemi yada tren.. Binip gitse miydi ? vazgeçmek için senden, öldürmek için sana dair ihtimalleri tümden.
Etiketler: Cam Kırıkları, Valizde Kalanlar