26 ve 26 numaralı projelerin gemileri bis. İlk Sovyet kruvazörleri filoSSCB'de atıldı. Siluetleri İtalyan okulunun kapsamlı taslakları kolayca görülebilen zarif yakışıklı erkekler ... Bu gemilerin neredeyse tamamı bize bilinmeli: ülkemizde inşa edilmişler, tüm arşiv belgeleri el altında olmalı. Bununla birlikte, Rus emperyal ve Sovyet filosunun tüm kruvazörleri arasında, muhtemelen Kirov ve Maxim Gorky tipi kruvazörler gibi çelişkili dereceler alacak hiçbir gemi yoktur. Sadece Sovyet nükleer enerjili kruvazörler, garip bir tesadüfle, bu konuda onlarla rekabet edecek Kirov sınıfı kruvazörlerdir. Şaşırtıcı bir şekilde, bir gerçek: 26 ve 26 bis projelerinin gemilerinin sınıflandırılması bile hala tartışma konusudur.
SSCB Donanması'nda, bu kruvazörlerin hafif olduğu düşünülüyordu ve çoğu modern yayın gibi Sovyet tarihçiliği de bu gemileri hafif kruvazörlerin bir alt sınıfına yönlendiriyor. Gerçekten, “eğer bir şey bir ördek gibi yüzüyorsa, bir ördek gibi kaçıyor ve bir ördek gibi görünüyorsa, o zaman bir ördek”: 26 ve 26-bis projeleri sadece hafif kruvazör olarak adlandırılmıyor, hafif bir İtalyan kruvazörü projesi ve boyutları temelinde yaratılıyorlardı. ve diğer temel özellikler, ana kalibre hariç, bu gemi sınıfına tam olarak karşılık geldi. Dünya pratiğinde hafif kruvazörler vardı ve daha büyükleri, daha iyi korunmuş ya da daha hızlı olanları vardı, ancak bu özelliklerde Sovyet kruvazörlerine göre daha az olanlar vardı. Bu sınıftaki yabancı gemilerden "Kirov" ve "Maxim Gorky" arasındaki tek fark, silahlarının kalibrelerinin kabul edilenden bir inç daha büyük olmasıdır.
Farklı bir bakış açısını savunanların belirttiği fark budur: Yukarıdakilerin hepsine rağmen, Sovyet gemi inşasının ilk doğan gemisinin ağır değil, ağır kruvazör olarak kabul edilmesi gerekir, çünkü uluslararası sınıflamaya göre, 155-mm'nin üzerinde silahlı herhangi bir kruvazör ağır olarak kabul edilir. Ve bu da gemilerimizin kutupsal değerlendirmelerinin sebeplerinden biri. Sonuçta, Maxim Gorky'yi Fiji, Montekukkoli veya Leipzig ile karşılaştırırsak, kruvazörümüz (en azından kağıt üzerinde) çok iyidir, ama elbette Hipper, Zary veya Takao geçmişine karşı 26-bis tipi solgun görünüyor.
Dikkatinize sunulan yazı dizisinde, yazar anlamaya çalışacaktır. hikayeler kruvazör oluşturma projesi 26 ve 26-bis. Hangi görevler için tasarlandıklarını ve taktik ve teknik özelliklerinin nasıl belirlendiğini anlayın, bu gemiler İtalyan kruvazörlerinin klonları mıydı yoksa Sovyet gemi yapımcılarının beynini düşünenler mi, inşaatlarının kalitesi ve güçlü yönleri nelerdi? Ve elbette, Sovyet kruvazörlerini yabancı meslektaşları ile karşılaştırın.
26 ve 26-bis projesinin kruvazörlerinin tarihi, V.N. Orlov, USU başkanı tarafından imzalanan onayladı (komuta ve komuta binası, aslında - filo merkezi) E.S. Hafif bir kruvazör geliştirmek için Pantserzhansky taktiksel görev. Belgeye göre, kruvazör şunları yapmak zorundaydı:
1. Üssünde ve denizde denizaltı savaşı sağlanması.
2. İstihbarat, istihbarat ve yok edici saldırılara destek.
3. Düşman inişlerinin yansıması ve taktik saldırı güçlerinin sağlanması.
4. Filo kuvvetlerinin kombine grevine, denizde ve pozisyonda düşmana karşı katılım.
5. Düşman kruvazörü ile savaşın.
Bu görevler biraz daha ayrıntılı olmalı. Örneğin, denizaltıların savaş operasyonlarının hiç gelmediği görev nerededir? Kruvazör denizaltıları üssünden çekmek, onlarla birlikte hareket etmek, düşmana yönlendirmek ve yönetmek zorunda kaldılar ... Ama bunlar tamamen farklı nitelik ve amaçlara sahip gemiler! Sovyet askerleri “bir at ve titreyen bir doe” demeti ile nasıl bağlandı?
Bunun nasıl olduğunu anlamaya çalışalım. Bunu yapmak için, açıklanan olaylardan iki yıldan daha az bir süre önce, 1930'te Mühendis A.N. Asafov bir filo denizaltı fikri önerdi. Ona göre, yüzey savaş filosuna saldıran, yüzey filosunu destekleyebilen, 23-24 birime kadar yüzey hızına sahip bir su altı gemisi inşa etmek mümkündü. SSCB deniz kuvvetlerinin liderliğinin "sivrisinek filosunun" gelişimi tarafından büyülendiği bir zamanda, bu tür fikirler basitçe "komuta eden babaların" anlayışı ve desteğine mahkum edildi. Böylece "Pravda" tipi denizaltıların tarihi başladı, bu serinin ilk üç (ve son) gemisi Mayıs-Aralık 1931'ta atıldı.
Bu arada, bir filo teknesi yaratmanın pahalı denemesi sağır edici bir başarısızlıkla sonuçlandı, çünkü yüksek hızlı bir geminin ve denizaltının açıkça uyumsuz unsurlarını birleştirme çabaları başarılı olamadı. Yüksek hıza ulaşmak için gerekli olan yok edici çizgiler, tüplü dalış için kesinlikle uygun değildir ve deniz seviyesinin dalışının zorlaşması nedeniyle, büyük bir yüzerlilik rezervi için iyi bir denize elverişlilik sağlama ihtiyacı doğmuştur.
Bununla birlikte, denizcilerimiz aşırı maceracılıktan dolayı suçlanmamalılar: fikir son derece çekici görünüyordu ve muhtemelen denemeye değerdi, çünkü özellikle İngiltere ve Fransa gibi diğer deniz güçleri tarafından benzer girişimlerde bulunuldu. Tabii ki, o zamanlar dünyanın hiçbir ülkesinde bir filo denizaltısı yaratma girişiminde bulunmamayı başardı (böyle bir şeye yalnızca nükleer santrallerin ve hatta bazı çekincelerin gelmesiyle yaklaşıldı). Ancak etkili bir filo denizaltının yaratılması mümkün göründüğü sürece, hafif kruvazör için onlarla etkileşime girme görevi oldukça rasyonel görünüyordu.
Birleşik greve katılım. Burada her şey oldukça basit: 30'lu yılların başlarında, “küçük deniz savaşı” teorisi hala yerini korudu. Bu teorinin ana varsayımı, kıyı bölgelerinde silah gibi авиация, denizaltılar, torpido botları, modern kara topçuları ve düşmanın açıkça üstün deniz kuvvetlerini yenebilecek mayınlarla birleşti.
“Küçük savaş” destekçileri ve geleneksel filo arasındaki tartışmaların ayrıntılarına girmeden, SSCB'nin 30'in başında olduğu belirli ekonomik koşullarda, sadece güçlü bir okyanus filosunun hayalini kurabileceğini not edeceğim. Aynı zamanda, bir kişinin kendi kıyılarını savunma görevi son derece akutdu, bu nedenle geçici bir önlem olarak “sivrisinek filosuna” dayanmak, bilinen bir önlem kadar haklıydı. Ve eğer “küçük deniz savaşının” destekçileri, deniz havacılığının, denizaltıların, haberleşme teçhizatının, kullanımlarının etkin taktiklerini geliştirmeye ve mürettebatın uygulamalarına özel olarak dikkat ederek (özenle değil!) Dikkatlice geliştirilmesiyle ilgilenseydiler, O zaman bunların hepsi kolay olmazdı! şüphesiz, ancak muazzam. Maalesef, yerli ışık kuvvetlerinin gelişimi tamamen dikkate alındı ve bu da bizi makalenin konusundan çok uzaklaştıracaktı.
Birleşik grev, aslında "küçük savaş" teorisindeki en yüksek savaş şekliydi. Bunun anlamı, düşmanın tek bir yerde azami kuvvetleri yoğunlaştırması ve farklı kuvvetlerle beklenmedik ve güçlü bir darbe almasıydı - havacılık, yıkıcılar, torpido botları, denizaltılar ve mümkünse kıyı topçuları ve benzeri. Küçük bir nüans: bazen birleşik bir greve konsantre denir, bu tamamen doğru değildir. Aralarındaki fark, kombine grevin bütün kuvvetler tarafından eşzamanlı bir saldırı üstlendiği gerçeğinde yatmaktadır, oysa konsantre grev, farklı tiplerdeki savaş birimlerine art arda girilerek gerçekleştirilmektedir. Her durumda, kıyı bölgelerinde en fazla başarı şansı elde edildi, çünkü orada en fazla ışık kuvvetine yoğunlaşmak ve kıyı havacılık saldırıları için en iyi koşulları sağlamak mümkündü. Mücadele için temel seçeneklerden biri, düşman denizaltı operasyonları tarafından ilerletilirken zayıflatıldığı ve kombine grev onu zorlama girişimleri sırasında gerçekleştiği, mayın pozisyonundaki bir savaştı.
Gelişiminin bu aşamasında, Sovyet filosu dünya okyanusuna ve hatta uzak deniz alanlarına gitmeyi düşünmüyordu - bununla ilgisi yoktu. Baltık’taki Kızıl Ordu Donanması’nın ana görevi Leningrad’ı denizden, Karadeniz’den korumak - Sevastopol’u korumak ve Kırım ve Odessa’yı denizden ve Uzak Doğu’dan savunmak, deniz kuvvetlerinin neredeyse tamamen yok olmasından kaynaklanmıştı.
Bu koşullar altında, Sovyet hafif kruvazörlerinin birleşik greve katılımı ile ilgili hüküm alternatif olmadı. Tabii ki, Sovyet amiralleri, filonun ana görevini yerine getirecek olan ışık kuvvetlerini her yönden güçlendirmek istediler, ancak öyle olmasalar bile, hiç kimse Kızıl Ordu Komutanlığı'nın liderliğini anlayamazdı, kruvazörlere başka görevler vermesini dilemedi. Filonun en önemli görevini yerine getirmek için kullanmadan en modern hafif kruvazörleri yaratın mı? “Bu bir suçtan daha kötü. Bu bir hata. ”
Doğru, soru burada ortaya çıkabilir: Hafif kruvazörlerin tam bir grevde tam olarak nasıl kullanılması gerekir? Ne de olsa, savaş gemilerine, savaş gemilerine ve hatta ağır kruvazörlere karşı bir topçu savaşına gönderme girişimlerinin başarısızlığa mahkum olduğu açıktır. Yazar bu soruya doğrudan bir cevap bulamadı, ancak görünüşe göre HTA'nın ikinci paragrafında yer aldı: "İstihbarat, istihbarat sürdürme ve yıkıcı saldırılar".
Bu yıllarda, yüzey gemilerinin filolarındaki keşif işlevleri her yerde hafif kruvazörlere tahsis edildi. Havacılık yalnızca ön veriler sağlamıştır, ancak bir yüzleşmeye hazır olan filolar arasındaki mesafe onlarca mil kadar azaltıldığında, yaklaşan bir düşmanı tespit etmesi, görsel temasını sürdürmesi ve ana düşman kuvvetlerin yapısı, seyri, hızı hakkında komutanına bildirmesi gereken ileriye dönük hafif kruvazörlerdi. . Bu nedenle, hafif kruvazörlerin ağır düşman gemilerinin tehlikeli mesafelere yaklaşmalarını engellemek, sınıf gemileriyle eşit bir şekilde savaşmak için yeterince güçlü olmaları ve çok sayıda orta kalibreli topçu varlığı (130-155 mm) düşman avcılarıyla etkili bir şekilde mücadele etmelerini sağladı. . Düşmanın hafif kruvazörlerinin, ana güçlere ulaşmalarını engellemek için Sovyet avcılarını keşfeden ve araştıran ilk kişi olması bekleniyordu. Buna göre, yerli kruvazörlerin görevi düşmanın hafif güçlerini yenmek ya da uzaklaştırmak ve önde gelen avcıları ağır gemilerin saldırı hattına getirmekti. Dolayısıyla, aslında, HTA'nın noktası "Düşman kruvazörleriyle savaş".
Maalesef, Kızıl Ordu’nun deniz kuvvetlerinin liderleri, formülasyonlarda eczacılık doğruluğu için çaba göstermediler, çünkü aksi takdirde bu noktada “Düşman hafif kruvazörleriyle savaş” gibi bir ses çıkacaktı. Böyle bir savaş iki durumda meydana gelebilir: yukarıda açıklandığı gibi ağır gemilere yapılan bir grev sırasında veya düşman nakliyesi veya amfibi konvoyların saldırısı sırasında. Sovyet denizci düşüncesi, bu tür konvoyların “iki seviyeli” korumaya sahip olacağını belirtti - uzun mesafeli bir örtü gibi ağır ve hatta savaş kruvazörleri gibi daha büyük gemiler ve doğrudan taşımacılık koruyucusundaki (maksimum) hafif kruvazör. Bu durumda, Sovyet kruvazörünün konvoya hızla yaklaşması, doğrudan topçu muhafızlarını imha etmesi, torpidolarla yapılan nakillere saldırması ve ağır gemilerin çarpmaması için hemen geri çekilmesi gerektiği varsayılmıştır.
öğe: "Düşman inişlerinin yansıması ve taktik inişlerinin sağlanması" Sovyet kruvazörlerinin yukarıdaki işlevlerine yeni bir şey eklemez. Düşmanın ağır gemilerinin, unutulmaz Albion Operasyonunda olduğu gibi, yalnızca bazı önemli ve büyük ölçekli operasyonları, muhtemelen iniş operasyonlarını gerçekleştirdikleri için Sovyet kıyı sularına gireceği açıktır. O zaman genel olarak Sovyet deniz kuvvetlerinin ve özellikle de kruvazörlerin görevi, düşmanın ana kuvvetlerine karşı kombine bir grev yaparak veya amfibik taşımacılığın eşlik etmesiyle bu topraklara karşı gelecektir.
Bir Sovyet kruvazörünün bir taktiksel görevin gerekliliklerini yerine getirmek için hangi niteliklere sahip olması gerekir?
Birincisi, gemi yok edicilerin hızlarıyla karşılaştırılabilir yüksek bir hıza sahip olmalıydı. Ancak bu şekilde kruvazör, yok edicilerden bakmadan, "birleşik grev" alanına ilerleyebilir ve bu, torpido destekli filosunu savaşta yönetmesinin tek yoluydu. Aynı zamanda, Sovyet kruvazörleri, düşman deniz kuvvetlerinin ezici üstünlüğü koşullarında hareket etmek zorunda kaldılar ve sadece hız, hem kendi kıyılarına yakın savaşlarda hem de düşman iletişimine baskınlarda hayatta kalma şansı verdi.
İkincisi, Sovyet hafif kruvazörlerin uzun bir menzili gerekli değildi ve diğer özellikler için feda edilebilirdi. Sovyet filosuna atıfta bulunarak, bu gemi sınıfının tüm görevleri kıyı bölgelerinde veya Kara ve Baltık Denizlerine yapılan kısa baskın saldırıları sırasında çözüldü.
Üçüncüsü, ana kalibreli topçu, bu sınıftaki gemilerden daha güçlü ve düşman hafif kruvazörlerini hızlı bir şekilde devre dışı bırakabilecek kadar güçlü olmalıdır.
Dördüncüsü, rezervasyon yeterince geliştirilmelidir (su hattı boyunca uzatılmalıdır). Maksimum zırh alanına olan ihtiyaç, yüksek hızda hafif düşman kruvazör ve yok edici bombardımanına maruz kalsa bile yüksek hızda kalma zorunluluğuna bağlıydı, çünkü ikincisinin kabukları zaten kalibre 120-130 mm'ye ulaşmıştı ve su hattına ulaşırlarsa, çok fazla iş yapabiliyorlardı. Öte yandan, dikey zırhın kalınlığının 152 mm mermilerden daha güçlü olması için arttırılması pek mantıklı gelmiyordu. Elbette, koruma gereksiz değildir, ancak kruvazör ağır düşman gemileriyle savaşmak için tasarlanmamıştır ve dikey zırhı arttırmak, yer değiştirmeyi arttırmak, gerekli hızı sağlamak için daha güçlü bir elektrik santrali gerektirmiştir ve gemi maliyetinin artmasına neden olmuştur. Ancak yatay rezervasyon mümkün olduğu kadar güçlü yapılmalıydı; ancak bir kruvazöre, hızına ve topçu gücüne halel getirmeksizin, kıyı bölgelerinde ve hatta savaşçı orduların yanlarında hareket etmek, düşman hava saldırıları tehlikesini göz ardı edemezdi.
Beşinci olarak, yukarıdakilerin hepsinin minimum yer değiştirme ve maliyete uyması gerekiyordu. Otuzlu yılların ortalarında, askeri bütçenin ve SSCB endüstrisinin olanaklarının açıkçası küçük olduğunu unutmamalıyız.
Yukarıdaki tüm görevleri yerine getirmek için, kruvazörün 4 * 180-mm (iki kulede) 4 * 100-X, 4 * 45-mm, 4 * 12,7-mm makineli tüfek ve iki adet üçlü torpido tüpü ile donatıldığı varsayılmıştır. Aşırı yükte 100 dakikaya kadar sürebilir. Havacılık silahlandırması, bugüne kadar bilinmeyen dört "torpido bombacısı" ndan oluşacaktı. Tarafın rezervinin, 152-85 KBT, güverteler - 90 KBT ve daha yakın bir mesafedeki 115-mm yüksek patlayıcı mermilerden korunması gerekiyordu. Hız 37-38 düğümü olmalıydı, aralık çok küçükken, 600 3 - 000 3 mil ekonomik yoluna tekabül eden tam hızda sadece 600 mil. Bu performans özelliklerinin, 6 000 t'de bir kruvazör kayması ile elde edilebileceği varsayılmıştır.
Bir kruvazörün korunması için oldukça garip şartlar dikkat çeker: Zırhlı destenin 6 kalibreli topçulara karşı neredeyse kesin bir koruma sağlaması gerekiyorsa, o zaman tahta sadece yüksek patlayıcı 152-mm'lik mermilere karşı ve pratik olarak bu silahlar sınırında korunmalıdır. 85-90 KB Bunun neyle bağlantılı olduğunu anlamak zordur: Sonuçta, yoğun bir grev için baş destroyerler ve düşman nakil konvoylarına yapılan saldırı bir tür yaklaşmakta olan ve dalgalanan bir deniz savaşıydı ve bu nedenle düşman hafif kruvazörleriyle 8'ten çok daha yakın mesafelere yakınlaşma beklemek gerekliydi. Xnumx mil Denizcilerin, 9-mm silahlarının yüksek performansından etkilenmesi ve düşmanı uzun bir mesafeden hızlıca ezmesi umuldu. Ancak, büyük olasılıkla, cevabın kesin olarak savaşların karşı karakterinde aranması gerekiyor: eğer gemi düşmana giderse, o zaman seyir açısı nispeten küçüktür ve düşman mermileri tahtaya çok büyük bir açıda vuracaktır, 180-mm zırh delicinin bile yapamaması nispeten ince zırh.
Bu nedenle, Sovyet kruvazörünün HTA'sını ve sözde teknik özelliklerini inceleyerek, kesinlikle kesin bir sonuç çıkartabiliriz: hiç kimse gemimizi ağır düşman kruvazörleriyle topçu savaşında başarılı olacak şekilde ayarlamadı. Tabii ki, 6 000-4-mm silahları olan 180 203-tonluk bir kruvazör, o zaman modern olana, "Washington" ağır kruvazörüne, sekiz adet 10-mm silahı ve 000 203'in yerinden çıkması ve en azından bunun varsayılması garip olacaktır. denizcilerimiz bunu anlamadı. Ayrıca, Sovyet kruvazörünün zırh koruması için, XNUMX-mm'lik mermilere karşı koyma görevlerinin herhangi bir mesafeye (en azından uzun menzilli) yerleştirilmediğini görüyoruz. Ağır kruvazör, Kızıl Ordu’nun deniz kuvvetlerinin “birleşik grevi” için bir saldırı nesnesi haline gelebilir, ancak bu durumda Sovyet kruvazörlerinin görevi, ölümcül bir darbe verecek olan avcılarına ve torpido botlarına önünü açmaktı.
Başka bir deyişle, o zamanki görüşlerin ışığında, filonun bir istisna dışında sıradan bir hafif kruvazöre ihtiyacı vardı: gemilerimizin ana kalibre gereklilikleri, hafif kruvazörlerin standart görevlerini aştı. Klasik hafif kruvazör diğer ülkelerde aynı sınıftaki gemilere topçu vermemek için yeterliyken, gemilerimiz hafif kruvazörlerin hızlı bir şekilde devre dışı bırakılması ve hatta yok edilmesi için yeterli büyük bir ateş gücüne ihtiyaç duyuyordu. Bu anlaşılabilir bir durumdur: hızlı bir şekilde ateşleme düello zamanı için gereken düşman ışık kuvvetlerinin engellerini hızla aşmak.
Diğer gereklilikler: orta derecede yer değiştirme, rezervasyon ve menzile sahip yüksek hız, birçok bakımdan bu sınıftaki İtalyan gemileri konseptine denk geldi. Küçük, çok yüksek hızlı, iyi silahlanmış, çok iyi zırhlı olmasa da, Mare Nostrum çamurlukları Kızıl Ordu deniz kuvvetlerinin görevlerine diğer güçlerin hafif kruvazörlerinden çok daha büyük ölçüde karşılık geldi.
İngiltere, Fransa, Almanya - bunların çoğu, neredeyse korunan gemileri neredeyse eşit derecede silahlı (8-9 altı inç tabanca) inşa etti ve çok ılımlı bir hıza (32-33 düğümü) sahipti. Dahası, en yüksek hızlı olanlarda (Fransız “Duge Truen”, 33 tahvilleri) hiç güverte ve yan zırh yoktu: 25-30 mm sadece kuleler, mahzenler ve kabin zırh plakalarıyla korunuyordu. 1931'ta ortaya konan Emil Berten ile durum daha da kötüydü - bu gemi zaten 20 mm zırhlı bir güverte almıştı, ancak topçusu hiç korunmamıştı - ne kule ne de barbar. İngiliz Linders, 76 mm orta karbon çeliğini destekleyen 25,4 mm zırh plakalarından oluşan iyi bir dikey kale korumasına sahipti. Ancak bu bronepoyalar sadece kazan dairelerini ve makine dairelerini kapsıyordu ve zırh güverteleri, barbety ve kuleler sadece bir inç (25,4 mm) zırh korumasına sahipti, elbette ki kesinlikle yeterli değildi. Adalet konusunda, oldukça güçlü bir "kutulu" topçu mahzenlerinin korunmasından söz etmemize rağmen, genel olarak "Linder" açıkça savunmasız görünüyordu. Alman “Köln”, İngiliz meslektaşlarına göre daha uzun bir süreye sahipti, zırhın kalınlığı 50 mm (ve arkasındaki 10 mm eğimli) idi, ancak aksi takdirde - yalnızca 20 mm zırhlı güverte ve 20-30 mm zırh kuleleri vardı. Aynı zamanda, bu gemilerin standart olarak yer değiştirmesi, 6700-7300 ton idi.
Sadece Fransız La Galissoniere kruvazörleri ön plana çıkıyor.
Standart hafif kruvazör donanımıyla (üç kuledeki 9 * 152-mm toplar), gemilerin aşırı güçlü çekinceleri vardı: 105 mm kalınlığında zırhlı bir mühimmat ünitesinin araçlarını ve mahzenlerini (60 mm'ye kadar inceltilmiş). Ayrıca, zırhlı kayışa kadar, geminin en altına kadar uzanan bir 20-mm bölme vardı, bu da sadece kıymık değil, ayrıca torpido koruması da rolünü üstlendi. Güverte zırhının kalınlığı 38 mm, kulelerin alnı 100 mm, barbatlar 70-95 mm idi.
"La Galissonier" nin yerleştirildiği sırada en korumalı hafif kruvazördü, böylece orada - birçok ağır kruvazör zırhını kıskanabiliyordu! Bununla birlikte, bu kadar güçlü bir savunmanın fiyatı önemliydi - Fransız kruvazörünün standart bir 7600 tonajı vardı ve maksimum hızı sadece bir 31 düğümü olmalıydı, bu yüzden bu tür gemiler Kızıl Ordu Deniz Kuvvetleri Kavramı'na uymuyordu.
İtalyanlar başka bir konudur. 1931'te, Duce filosu dört “Kondotieri” serisi “A” ile doluydu: hafif kruvazör “Alberico da Barbiano”. Bu tür gemiler, İtalya'da Fransa'da inşa edilen yıkıcıların son derece güçlü (belki de en güçlü) liderlerine verilen nihai cevap olarak tasarlandı. İlginç bir şekilde, başlangıçta İtalyan tersanelerinin bu yavruları kruvazör bile sayılmadı. Tasarım ödevine göre, bu gemilere “37 nodal scout” adı verildi, biraz sonra “esploratori” olarak adlandırıldılar, yani. İzciler - sadece aynı zamanda büyük filo avcısı olan İtalyanlar sınıfına özgü. Ve daha sonra Condotieri hafif kruvazör olarak yeniden sınıflandırıldı.
Savunmaları, Fransız yüksek patlayıcı 138 mm'lik mermilere karşı koymak için tasarlandığı için son derece zayıftı. Ana kayış 24 mm kalınlığında 20 mm (bazı kaynaklarda 18mm) kadar ekstremitelere inceltildi. İtalyanların, hafif kruvazör için yenilikçi olan aralıklı dikey rezervasyon sistemini kullandıklarına dikkat edilmelidir, çünkü ana zırh, 20-38 mm kruvazöre dikey zırhın toplam kalınlığını veren 44 mm zırhlı bölümlendirmeye sahiptir. Ancak kruvazörle olan savaşta hiçbir anlamı yoktu, çünkü bu “kalınlıklar” ile her iki “zırh kayışı”, 152-mm'lik mermilere savaşın herhangi bir makul mesafesinden girmiştir. Zırh ve traversler ayrıca 20 mm'ye sahipti, kuleler 22-mm veya 23-mm zırh plakalarıyla savundu. Genel olarak, “Alberico da Barbiano” türündeki gemileri kruvazör olmayan gemiler olarak kabul eden İtalyan tarihçilerin görüşleri gerçeklerden uzak değildir.
Bununla birlikte, şaşırtıcı bir şekilde, yabancı akranları arasında koruma bakış açısından, İtalyan kruvazörleri “beyaz kargalar” gibi görünmüyor - sadece bu akranlar da çok kötü bir şekilde zırhlandırıldıkları için (o zamanlar sadece geri konan "La Galissoniers" sayılmıyordu) ilk "Condotieri" zaten İtalyan filosunun bir parçası olduğunda). Ve geri kalanı (göründüğü gibi!) "Kondottieri" serisi "A" yalnız yarardan oluşuyordu. Silahlanmada (8-152-mm toplarıyla) aşağılık değiller, en küçük yabancı kruvazörlerden neredeyse bir buçuk bin ton daha hafiftiler - Alman Köln (5280'e karşı 6650 tonları ve 6730 düğümleri yüksek hızda). Serinin atası olan "Alberico da Barbiano", 10 düğümünü büyüleyici testlerle geliştirmeyi başardı!
Bu yüzden 1932 v. M. Orlov Voroshilov'a şöyle yazdı: “Bir Kondotieri tipi kruvazör, SSCB Deniz Kuvvetleri için çok uygun bir hafif kruvazör türü olarak düşünülmeli” ve bundan kısa bir süre önce (hatta HTA'yı Sovyet kruvazörlerine vermeden önce), böylece SSCB bu tip hazır bir kruvazörü almaya çalıştı. Gelecekte tersanelerinde benzer gemiler inşa etmek? Doğru, Sovyet uzmanları İtalyan kruvazörlerine rezervasyon yaptırmanın zayıflığına dikkat çekti, bu nedenle “Kondotieri” Kızıl Ordu MS liderliğinin beklentilerini tam olarak karşılamadı, ancak yeni bir kruvazör alma arzusunun mümkün olan en kısa sürede geri kalanından daha ağır bastığı görülüyor. sonuçlandırmak olurdu ... Neyse ki Sovyet filosu için anlaşma gerçekleşmedi - İtalyanlar en yeni ve yeni girilen gemilerinden birini satmayı reddetti.
“İtalyan mucizesi” olmadı: eşit derecede güçlü ve korumalı olmak, ancak rakiplerden çok daha hafif ve hızlı olmak, eşit düzeyde teknolojiye sahip gemiler yapmak imkansız. Dahası, İtalya'nın teknolojik üssünün Fransızca ya da İngilizlere eşit olarak kabul edilemez. İtalyanların öne çıkma çabası doğal bir finalle sonuçlandı: Alberico da Barbiano tipi kruvazörlerin aşırı başarısız gemiler, aşırı hafif ve düşük geçişli oldukları ortaya çıktı, günlük operasyonda daha fazla 30-31 düğümü geliştiremediler. Eksikliklerinin birçoğu işletmeye alınmadan önce bile tasarımcılara açıktı, bu yüzden 1930'ta ortaya konan bir sonraki Kondotieri, Luigi Cadorna tipi kruvazör serisi, projenin küresel bir yeniden çalışması olmadan en göze çarpan kusurları düzeltmek için bir girişimde bulundu.
Bununla birlikte, sonuç, beklenenden çok uzaktı, bu da tasarım aşamasında yine netleşti - bu nedenle, sadece bir yıl sonra, tamamen yeni tipte iki hafif kruvazör üzerinde çalışmak, İtalyan hisse senetleri üzerinde kaymaya başladı.
Bu kez İtalyan filosu meseleye son derece makul bir şekilde yaklaştı: yeni hafif kruvazörlerin (37 üniteleri) hızına yüksek ancak aşırı talepler koyarak ve değişmeden bırakarak denizciler 152-mm'lik mermilerden korunma talebinde bulundular. deplasmandaki ilişkili artışa katılıyorum. Böylece, “Raimondo Montecuccoli” ve “Muzio Attendolo” kruvazörleri, hız, topçu ve savunma gücünün çok uyumlu bir şekilde birleştirildiği şekilde tasarlandı.
7 431 t'de standart bir yer değiştirmeyle (bazı kaynaklarda - 7 540 t), yeni İtalyan kruvazörüne ait tahtanın rezervasyon kalınlığını 60 mm (ve ayrıca 25 - 30 mm uzunlamasına perdeli, ana zırh kayışının arkasında), . Sadece traversler (70-50 mm) ve güverte (20-40 mm) önemsiz görünüyordu, ancak genel olarak böyle bir rezervasyon önceki Condottieri ile karşılaştırıldığında çok büyük bir adımdı. İnşaat için sipariş edilen bir sonraki çift (“Duca d'Aosta” ve “Eugenio di Savoia”), neredeyse bin tonluk bir deplasman artışını ve yarım düğüm hızındaki bir düşüşü ödemeleri gereken korumanın daha da geliştirilmesiyle ayırt edildi. Bu alt tiplerin dört gemisinin tamamı 20-30 içine yerleştirildi. ve 1931-1933'taki İtalyan filosunun bir parçası oldu. ve tam olarak bu gemiler, Sovyet kruvazör projesi 1935'in “İtalyan kökü” haline gelmişti.
Bununla birlikte, 1932-33 döneminde İtalyan kruvazörlerinin (demir) ve Sovyet gemisinin (sadece kağıt üzerinde) geliştirilmesinin dikkat çekicidir. tamamen farklı yollardan gitti. İtalyanlar, 8 * 152-mm silahlarının verdiği ateş gücünden memnun kalırken, korumayı geliştirmeye odaklandılar, bunu yaparak gemi inşa okulları için bu kadar geleneksel olarak önemli bir parametrenin zararına hız kazandırarak, Sovyet gemisi daha da gelişti. yan silahları kazanmak.
İtalya'daki 19 santralini Mart 1933'ta kullanmayı planlayan Namorsi Orlov, “İtalyan kruvazörü“ Montekukkoli ”nin mekanizmalarını (türbinleri) içeren hafif bir kruvazörün taktiksel misyonunu doğruladı. Yan ve güverte rezervasyonlarında 50 mm, ana kalibre tabancaların travers ve namlusu - 35-50 mm, taret - 100-50 mm, hız - 37 düğüm, ekonomik menzil - 3500 mil olmalıdır. Tüm bu veriler, HTA'da belirtilen koruma seviyesini sağlamak için zırh kalınlığı belirtilmediği sürece, yılın nisan 15'inde 1932'in ilk HTA'sının sınırları dahilindedir. Ancak silahların bileşimi önemli ölçüde artmaya başladı. Böylece, üçüncü kalibrelik bir 180-mm taret eklemeye karar verildi, ana kalibrenin gövdelerinin sayısını altıya çıkardı ve bu isim bile yeterli değildi: yeni TK'nin ana kalibrenin altı tabancalı üç turbo kruvazörü için onaylanması, derhal dördüncü kurulumun hesaplanması için sipariş verdi böyle bir kule. Uçaksavar topçuları da artıyor: 45-mm uçaksavar silahları ve 100-mm silahlarının sayısı dörtten altıya yükseldi, ancak ikincisinin (belirli bir yer değiştirmenin içinde tutulması mümkün değilse) dördü bırakmasına izin verildi. Projeden anlaşılmaz dört "torpido bombacısı" ortadan kayboldu, sadece iki KOR-2 keşif gemisi bir mancınıkta kaldı ve listelenen tüm yeniliklerden sonra standart yer değiştirme 6 500 t seviyesine yükselmeliydi.
Gelecekteki bir kruvazörün hızını belirlemede gösterilen muhafazakarlık ilginçtir. Daha önce belirtildiği gibi, Sovyet gemisi, normal bir kargoda 7 431 t standart deplasmanlı 37 düğümleri geliştirmek zorunda olan "Raimondo Montecuccoli" nin türbinlerini ve kazanlarını alacaktı. Buna göre, o sırada yer değiştirmelerinin neredeyse bin ton daha az olduğu tahmin edilen ve aynı makine gücüyle tahmin edilen Sovyet kruvazöründen, daha yüksek bir hız beklenirken, hepsi aynı 37 düğümleri olan İtalyan "akraba" seviyesinde kurulmuştu. Bunun neyle bağlantılı olduğu belirsizdir, ancak bu durumda Sovyet tasarımcılarının bazı rekor özellikler elde etmek için hiç çaba sarf etmediklerini not ettik.
İlginç bir şekilde, bu "alçakgönüllülük" gelecekte uygulandı. Namorsi Orlov, bir kruvazörün taslak tasarımını 6 500 ton nisan 20 1933 olan bir yer değiştirmeyle onayladı ve türbinlerin ve "Raimondo Montecuccoli" teorik çiziminin böyle bir gemi için oldukça uygun olacağı açıktı. Bununla birlikte, SSCB İtalya'da türbinler aldı ve standart yer değiştirmesi 8 750'e ulaştığı daha büyük Eugenio di Savoia'nın teorik bir resmini aldı.
Belki de denizciler, Sovyet kruvazörünün yer değiştirmesinin, proje geliştikçe yükselmeye devam edeceğinden korkuyorlardı? Oldukça mantıklı olurdu: ilk olarak, gemi eskizlerde “nefes alıyordu” ve performans özelliklerinin sonuncuya yakın olduğu konusunda hiçbir garanti yoktu - silahların bileşiminde oldukça ciddi değişiklikler ve bunun gerçekleşebileceği konusunda hiçbir garanti yoktu. İkincisi, geminin yer değiştirmesinin belirlenmesindeki sorunlardan biri, onun için henüz geliştirilmesi gereken henüz bir mekanizma olmamasıydı, bu yüzden kütleleri hakkında kesin bir bilgi yoktu ve onlar çok daha zor olabilirdi. şimdi gerekiyordu.
Böylece, Sovyet kruvazörünün, İtalyan filosunun görüşlerini kopyalamaksızın Kızıl Ordu’nun deniz kuvvetlerinin özel görevleri için tasarlandığı söylenebilir. Bununla birlikte, taktiksel ve teknik özellikler açısından, 26 kruvazörü için en iyi prototip olduğu ortaya çıkan “Raimondo Montecuccoli” ve “Eugenio di Savoia” tiplerinde İtalyan kruvazörleri vardı. Kirov gibi kruvazörler İtalyan prototiplerini ne kadar kopyaladılar?
Devam edecek ...