Rusya için askeri veya politik-askeri nitelikteki bazı koalisyonların elverişliliğinin sorunu, bu geleneksel ve sürekli olarak Rusya karşıtı ittifakın olası girişine kadar NATO ile işbirliğini genişletme ve güçlendirme fikirleriyle bağlantılı olarak yeni bir aciliyet kazanıyor. Bu bakımdan, Rusya'nın geçmişteki koalisyon politikasına genel bir bakış açısı sunmanın faydalı olacağını düşünüyorum.
BAŞLANGIÇ NEDİR?
Rusya'nın katıldığı ilk koalisyon İsveç karşıtı, 1700-1721 Kuzey Savaşı: Rusya, Danimarka, Polonya ve Saksonya.
İki yüz yıl sonra, zekice Rus general, Romanya I. Dünya Savaşı’nda Almanya’ya katılırsa, Rusya’nın Rumen’leri yenmek için fazladan iki düzine bölünmeye ihtiyacı olacağını ve Rumen’lerin müttefikleri olsaydı Almanların onları hızla yeneceğini ve sonra da Rusya’nın aynı ikisine ihtiyacı olacağını söyledi. Rumenleri korumak için bir düzine bölüm.
Aynısı, Danimarkalılarla olan “koalisyonumuz” ve Augustus “Güçlü” için de geçerlidir. Doğru, Peter o zaman sadece gerçek siyaset okudu ve düşük olsa da koalisyonun bir nedeni vardı - Rusya'nın kendisini bir Avrupa gücü olarak göstermesi gerekiyordu. Ancak, bizim “müttefiklerimiz”, bir yük oldukları için, Charles XII’nin çok fazla alıcısı değildi (zaferler hakkında hiç konuşmadık). Oreshek, ikinci Narva, Orman, Poltava, Gangut, İsveç'e iniş, Grengam deniz savaşı - hepsi Ruslar, "koalisyon" terleri, kanları ve şerefleri değil!
Rus Harikalar Aleminin Egersdorf'taki Yedi Yıl Savaşı 1756-1763'taki zaferini, Rusların 1760'te ilk kez Berlin'e ulaştığını hatırlıyoruz. Ancak, Yedi Yıl Savaşının İngiltere ve Fransa'nın sömürge ihtilafları nedeniyle başladığını iyi hatırlamıyoruz ve sonra da bu tamamen gereksiz Rusya'ya, İmparatoriçe Kralı Frederick'e karşı şahsen Elizaveta Petrovna'nın kişisel suçunu kullanarak Avusturya İmparatoriçesi Maria Theresa tarafından sürüklendik.
Prusya ile Rusya arasındaki çatışma Avusturya, Fransa, İngiltere ve İsveç için faydalı oldu. O zamanların ünlü anılarından Andrei Bolotov (kendisi Yedi Yıl Savaşının bir üyesi) şöyle yazdı: “O zamanlar Polonya Kralı olan Saxon seçmeni ve aynı zamanda Fransa Kralı ve İsveç’in kendisi ile birlikte (gizli) ittifaklar kuruldu (Maria Theresia - yazarın notu). Rusya ile böylesi bir ittifakı sonlandırmak ve ona boyun eğmek için tüm uygun yollar kullanıldı, böylece amaçlanan işle de uğraşacaktı.
Evet, Rusya bir Avrupa ve dünya faktörüne dönüştüğü için, onu bir kereden fazla yabancı maceralara “örmeye” çalıştılar. Ve ne yazık ki, bir kereden fazla "dokuma"!
Rusya'nın katılımı ile ilk koalisyon, Kuzey Savaşı zamanında İsveç karşıtıydı. Resim Alexander Kotzebue “Noteburg kalesi fırtınası 11 Ekim 1702”.
İlk Napolyon karşıtı "koalisyon" un maliyeti, örneğin, Ushakov'un Anglo-Sakson Nel-sonon ve Avusturya Gofkrygsrat ile Suvorov ile etkileşimin tüm "cazibesini" yaşadığı zaman. İmparator Paul, (bir şekilde, bir aptal değil, bir aptalın değil), bu soygunun zararını anlamamıştı, çünkü o da Petersburg asaletinden İngiliz etkeni ajanları tarafından acımasızca öldürüldü.
Rusya’nın ulusal başkenti ve üretimi için nesnel olarak çok faydalı olan İngiltere’nin kıtasal ablukalarının kaldırılması adına oluşturulan ikinci Napolyon karşıtı koalisyonun sonucu olarak, Rusya Moskova’nın ateşini aldı.
Napolyon sonrası “Monarşların Kutsal İttifakı”, Rusya’nın artık 1848’e Macaristan’da müdahalesi olan Rusya için daha faydalı ve faydalı değildi, “Terörle Mücadele” kampanyasının maliyetlerini karşılamak için (modern terminoloji kullanarak) kampanyanın masraflarını üstlenmek iç kalkınma için herhangi bir yararı olmayan dış borçlar.
Tüm bu “koalisyonlar”, Rusya’nın cilalı “Suvorov’un” botları, Avrupa’nın “harika kahramanları” mezarları, Borodin’in şerefine (Rusya’nın Fransa olmadan yapabileceği) Avrupa’dan başka bir şey getirmedi ve yeni borç.
Avrupa’ya “gösteriler” e dokumak bize anlam ifade etmiyordu. Diyelim ki Napolyon'la ittifakın büyük oranda katkıda bulunduğu bir ulusal ekonomi ve endüstri geliştirmek zorunda kaldık.
Tabii ki, Napolyon bizimle savaşa girdikten sonra, onunla acı sonuna kadar savaşmak gerekliydi. Fakat Napolyon'un Rusya'yı fethetmek için bir planı olmadığını anlamanın zamanı geldi. Bir savaş başlatmak zorunda kaldı, çünkü ben İskender I’nin İngiltere’yle “koalisyon” a katılması kıta politikasını bozdu. Ancak İngiliz karşıtı yönelimi nesnel olarak iç ekonomik büyümemizi teşvik etti. Napolyon'la olan birliktelik barış ve kalkınma anlamına geliyordu, buna karşı bir “koalisyon” - savaş ve ekonomimizi baltalayan askeri harcamalar. Okuyucuya, örneğin İran’la ilgili politikamızla herhangi bir paralellik olup olmadığını bağımsız olarak düşünmelerini öneririm. Batı’yı ve ABD’yi büyük oranda engelliyor, ancak en iyi dostane çözüm olan Hazar yönü hariç Rusya’yı pek fazla engellemiyor.
II. Alexander Alexander I'in vasat "koalisyon" politikasına devam etti. Napolyon III’ün imparatorluğunun sedan çöküşünden ve Almanların Fransa-Prusya savaşındaki zaferinden sonra kral, Prusya’nın Fransa’dan almayı umduğundan daha az tazminatla sınırlandırmasını istedi. Neden?
1875’te, Bismarck Fransa’ya karşı önleyici bir savaş başlattı. II. İskender bu planları yıkıyor. Sonuç olarak, Rusya, Rusya’nın Berlin Kongresi’ndeki savaşından sonra Avusturya-Macaristan ve İngiltere’nin muhalefetiyle karşı karşıya ancak Almanya bize destek vermiyor.
1879'te Wilhelm I ve Alexander II tamamen düştü. Uzakta değil, ama gururlu Rus "Çar Liberator" Berlin Kongresi'ndeki davranışlarından dolayı Almanya tarafından rahatsız edildi - sanki Almanya'nın Rusya'ya karşı iddiası yoktu. Ve gerekçeleri vardı ... Öyleyse, 1887’ta, Bismarck Fransa’yı yenmeyi planlıyor. Ancak bu, Alexander III'ü zaten engelledi. Aynı yıl, Alman-Almanların ellerini Fransa'ya bağlayan Rus-Alman sözde "reasürans sözleşmesi" olan Haziran 18 sona erdi!
Fransa'dan önce neyimiz vardı? Almanya bizim rasyonel ekonomik ortağımızdı! Ne yazık ki, donuk kraliyet politikası hem ekonomiye hem de Rusya'nın geleceğine zarar verdi. Ancak böyle bir politika aptalca ve St. Petersburg'dan çok uzakta programlandı.
BALKAN KAPKAN
Ayrı olarak, Rusya'nın Balkan politikası ve her şeyden önce, Rusya-Türk 1877-1878 savaşı hakkında da söylenmelidir. Çağdaşı olan Avukat Anatoly Koni, yirminci yüzyılın başında şöyle yazdı: “Kardeşler”, ordunun oybirliği görüşüne göre “alçakgönüllüler”, tersine ise ordunun oybirliğiyle dürüst küçük kardeşlerdi. Mısırdan çıkarılması gerekiyordu. "
Ancak tarihçi Eugene Tarle'nin görüşü: "Kırım Savaşı, Rus-Türk savaşı 1877-1878. ve 1908-1914’ta Rusya’nın Balkan politikası - Rus halkının ekonomik veya diğer zorunlu çıkarları açısından en ufak bir anlamı olmayan tek bir eylemler zinciri. ”
Vasily Vereshchagin. “Yenildi. Requiem "
Başlıca General Yevgeny Martynov Genelkurmay Başkanlığı'nın değerlendirmesini alıntı yapmak gereksiz olmaz: “Catherine, Hristiyanların sempatilerini ulusal çıkarların çıkarları için sömürdü ve daha sonra Yunanlılar, Bulgarlar, Sırplar ve diğerleri için daha rahat hale getirmek için Rus halkına kan ve para bağışladı. diğerleri sanki sadık arkadaş kabileleri ve ortak dindarlar gibi ”.
General Martynov, “sözde bize sadık” acı sözlerini boş bir kafadan kullanmadı. Rus Tuna ordusunun savaş sırasındaki savaş kayıpları yaklaşık% 40, müttefik Romen ordusuna -% 15'tan azdı ve Bulgaristan'ın "Bulgar milislerinin" Türklerinden kurtuluşuna katılım episodikti. Sırbistan ayrıca hem sayıca hem de savaş faaliyetlerinde mütevazı birlikler kurdu. Koni de yazarken abarttı: “Kasvetli ironi, uzak bir tavuk kulübesinden, sak ayakkabılarından ve samanlarından koparıp“ botlarında yürüyen, etlerinde ve mısırlarında iyice toplanıp gözlerinden dikkatlice saklanmaktan ”kurtulmak için uzak bir tavuk kulübesinden kopmuş Rus askerinin kanını döktü” kurtarıcı "soba ve ev aletleri ile güçlü evinin yeraltında sıkıca doldurulmuş bakla"?
Bununla birlikte, o zamanlar Rusya'ya 200'e kadar (o zaman!) Hayatını kaçıran “Slavların kurtuluşu” tecrübesi devam etmedi. Çarlık, yirminci yüzyılın Balkan savaşlarında hala "koalisyon" tuzağına düştü ve "küçük kardeşleri" destekledi. Her ne kadar aynı Tarle rapor etse de: "Sırbistan ve Bulgaristan tarım ve sığır yetiştiriciliği ile yaşıyorlar ve onlar için ... Makedonya meselesi (Türkiye ile savaşın temel nedenlerinden biri - yazarın notu) ... yeni ekilebilir arazi ve yeni meralar sorunuydu ... Sırbistan için Selanik’in devralınması, Sırp sığır ve hammaddelerinin ihracatçılarının ihtiyaç duyduğu şeydi, denize erişim konusunda da önemliydi. ”
Peki, burada nasıl kâr ediyoruz?
Veya - Karadeniz boğazı. Rus petrolünün sahipleri olarak "Rus" Boğaz ve Çanakkale Boğazı'na Paris Rothschilds ve Nobels ihtiyaç duyuyordu. Boğazlara, Donbas'a ve güney Rusya'nın ağır sanayisine sahip olan Fransız başkentinde ihtiyaç duyuldu. Resmen, “Rus” boğazı da Orta Doğu’daki Alman çıkarlarını - zaten İngiliz Rothschilds’in ve uluslararası petrol ustası Deterding’in çıkarlarına indirgeyecekti.
Arka plan buydu ... Balkan politikasının onlarca yılı boyunca, Rusya, yalnızca Balkanlar'da, Rus askerlerinin mezarlarında ve Rus başkentlerinde adı geçen Balkan başkentlerinde bulvarlarda görüldü. Ancak ekonomik olarak Balkanlar Almanya, Fransa ve İngiltere'ye bağlıydı. Ve politik olarak da.
İlginç bir belge var - “Danıştay A.M. Petryaeva". Zaten bir dışişleri bakanı olarak, 1917'te şöyle yazdı: “İngiltere ve Fransa, Adriyatik kıyısında büyük bir Slav devletinin oluşumuna katkıda bulunmayacaklar ... Kuşkusuz, tamamen etkisi altında kalacak bağımsız bir Hırvat krallığının kurulmasını tercih edecekler.” Ancak Petryaev yanılıyordu. Yugoslavya, Sırbistan ve Hırvatistan'ın İtilafın desteğiyle birleşmesi temelinde kuruldu. Fakat Slav Petrograd'da değil, Londra'da. Mayıs ayında 1915, Güney Slav devlet yapısında İngilizlerin yardımı ile önemli bir rol oynayan Hırvat Ante Trumbich başkanlığındaki Yugoslav Komitesi tarafından kuruldu. Bu, İngiliz Dışişleri Bakanı Gray'in 1916’teki Milyukov’a söyledikleri gerçeğine rağmen, Sırpların ve Hırvatların oraya yerleşeceğini, bunun kendi iç meseleleri ve ayrıca Rusya olduğunu söyledi. İngiltere, bunun umrunda değil derler.
ANTANTA - RUSYA'YIN ŞİDDETİNE “KALP ONAYI”
Bununla birlikte, bütün Balkan yanlış hesaplamaları, Çarist Rusya'nın ana "koalisyon" hatasından önce soluklaştı - Alman karşıtı İtilafa katılım. Akıllı Rus Avrupa politikası üç kelimeye uyar: “Almanya ile Barış”. Rusya'nın saygın, saygılı bir “Alman” politikasını yürütmek zor olurdu, ama mümkün! Sonuçta, pek çok kritik an, tam da karşılıklı Rus-Alman ilişkilerinin genişliğinden dolayı ortaya çıktı.
Bunun yerine, Rusya bir kez daha “onunla hiçbir ilgisi” içine girmemesine izin verdi - en tehlikeli jeopolitik rakibi olan Alman Reich’in Amerika’dan kaldırılması. Evet, dünya savaşı Londra’da değil, Washington’da, ancak Almanya ve İngiltere’nin yüzleşmesinin sebebi olarak kabul edilmesine rağmen hazırlanıyordu.
Ama bu öyle değil! İngiliz altını dünyaya yayıldı ve sonuçta, iç güç oluşturma konusunda bir eksiklik oldu. İngiltere büyüdü, yeni endüstriler yavaşça gelişti. 1913’te ABD, 31,3 milyon ton çelik ve İngiltere - 7,7’in erimesini sağladı. Almanya - 17,3 milyon. İngilizler gibi sömürgeler olmadan, Almanlar kendi ülkeleri içinde güçlü bir ekonomi yarattılar.
Ve ana dünya çelişkileri artık İngiliz-Alman değil Amerikan-Alman idi. Almanların Washington Holleben büyükelçisinin Ocak ayındaki 1'te 1898'e yazdığı şey şudur: “Almanya ile ABD arasındaki ekonomik çelişkiler, ABD'nin tutumu ile ilgili olarak, ekonomik bir güç olarak Almanya'nın yaşadığı büyük patlama nedeniyle giderek daha keskin bir hal aldı. akut aşamaya girdi. Şimdi Almanya yerel basında ve filistin sohbetlerinde en çok nefret edilen ülke. Bu nefret, esas olarak kısıtlayıcı bir rakiple ilgilidir, ancak aynı zamanda tamamen politik gerekçelerle aktarılmaktadır. Ana yoldan gangsterler ve soyguncular denir. Bize karşı hoşnutsuzluğun şu ana kadar devam etmesi ve kendisini diğer rakiplere göre daha güçlü göstermesi gerçeği, burada ekonomik alanda artan rekabet gücümüzden ve enerjimizden ve politik alandaki artan gücümüzden korkuyor. ”
Holleben'in değerlendirmesi parlak, doğru ve değerlidir; bu da Birleşik Devletlerin İngiltere'yi ciddi bir olasılık olarak görmediğini kanıtlamaktadır. Ama orada Almanlardan korkuyorlardı.
Holleben'in genel açıklamaları iyi açıklanmış ve pratiktir. Aynı 1898'ta İspanyol-Amerikan savaşı başladı. Devletler Filipinler'e indi. Ancak, Manila Körfezi'nde Çin ve Alman filosundan gönderildi. 12 Haziran 1898, Almanlardan aşağılık Amerikan Amerikan filosu tarafından demirlendi. ABD basında, “asil öfke dalgası” dalgası. Ve bu yüzden - Amerika Birleşik Devletleri'nden Almanlar “İspanyol pastasının” lezzetli parçalarını aradılar. İspanya hükümeti, Almanya'ya Caroline ve Mariana Adaları'nı sattı. Fakat bu sadece başlangıçtı. Aynı zamanda, Lenin, olağan acımasızlığıyla, “Amerika Birleşik Devletleri Güney Amerika'nın“ görüşlerine ”sahip ve Almanya'nın artan etkisiyle mücadele ediyor” dedi.
Ancak Rusya’yı Almanya’nın düşmanı olarak “dokunmamış” olsaydı, büyük Avrupa savaşı imkansız olurdu. Rusya ile Almanya arasındaki kalıcı bir ittifak, bir kaçınılmaz olan ilk aşamasını (Avrupa'daki savaşı) reddettiği için bir dünya savaşını dışladı. Tarafsız, müttefik olmasaydı, arkadaki Rusya, Almanlar birkaç hafta süren düşmanlıklarla Paris'e girerdi. Öte yandan, savaşın dikkati dağılmadan ve iç ekonomik ve sosyal yapıya odaklanmadan, Rusya sonunda yabancı sermayenin etkisinden kurtulur, ancak aynı zamanda Amerika'ya ve dünyanın kozmopolit elitlerine müdahale ederdi.
Amerika Birleşik Devletleri'nin gerçek tehlikeli rakibini ortadan kaldırmak - Almanya ve potansiyel bir rakibin büyük geleceğini mahrum bırakmak - Rusya, bu Birinci (ve İkinci) Dünya Savaşı'nın kökenidir. Buradaki İtilafın “tuzağı”, Balkanlardaki gibi Rus ayısının pençesini sıkıştırmak için değil, ayı sonsuza dek kafese sokmak için kuruldu!
Hatırlatmakta fayda yok: Ekim Devrimi arifesinde, Rusya'nın kamu borcu 60 milyar ruble - on yedi savaş öncesi yıllık devlet bütçesini aştı. Aynı zamanda, dış borç 16 milyar olarak gerçekleşti, bunun yaklaşık 9 milyar kısa vadeli bir borcu oldu. Yani, savaştan hemen sonra, Rusya Batı'ya hemen hemen üç savaş öncesi bütçesini ödemek zorunda kalacaktı.
Bu, Çar’ın Rusya’nın son koalisyonunun fiyatı olacaktır, ancak Çar’ın borçlarını iptal eden “kötü niyetli-Bolşevik’ler için” değil, aynı zamanda, sorunun tam olarak cenova Konferansı’nın “müttefiklerine” karşı gelen bu tür iddiaları (belge hacimleriyle haklı çıkarıldı). sıkışmış.
İKİ DEĞİŞTİRİLMEMİŞ HİÇBİR ALLIES
Şimdi Sovyetler Birliği'nin koalisyon politikasını ayrıntılı olarak ele almayacağım. Ben sadece SSCB ile Almanya arasındaki devletlerarası çatışmanın 1930-ler'in sonunda olduğunu - 1940-lerin başlangıcında olduğunu not ediyorum. Ruslarla Almanlar arasındaki yeni savaşın kaçınılmaz olduğu kadar büyük değil. Ve SSCB'nin Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere ile zorla koalisyonu o kadar çok “tuzağa” sahipti ki, bazıları Rusya devlet gemisinin “göbeğini” 1991'ta ve daha sonra bile parçalayacaktı.
CMEA'nın sosyalist ülkeleri ve Varşova Paktı ile ilgili koalisyon politikamız artık makul değildi. Bütün bunlar müttefiklerimiz bizden verdiklerinden çok daha fazlasını aldılar, ama sonunda Rusya'ya ihanet ettiler.
Ayrı ayrı, Çin hakkında söylenmesi gerekir. Başka hiçbir büyük güç, PRC'nin SSCB kadar geliştirilmesi için bencil ve büyük çaplı adımlar atmamıştır. "Şükran", Çin giderek Rusya'ya karşı genişleme sürtünme politikası izliyor.
Ve nihayet, NATO'nun teması. NATO ile ortaklığımız olmadan hayat olmadığına eminiz. Aksi değil midir? Yoksa NATO’nun “ortaklığı” ve koalisyonu Rusya’nın geleceği için ölümcül bir tehlike midir?
Ama ne yapıyoruz? Bence her şeyden önce, çalışmak ve analiz etmek için duygu olmadan nihayet gerekli olduğunu düşünüyorum. tarih koalisyonlarımız. Bugün sık sık ünlü Alexander III ifadesine atıfta bulunur: “Rusya'nın sadece iki sadık müttefiki var - ordusu ve filosu”. Ne yazık ki, son derece imparator sadece iyi konuştu, ama aslında Rusya'yı, gelecekteki Entente adına ve Almanya ile en aptalca bir çatışmaya karıştı.
NATO ile ilişkilerin gelişmesi, Rusya’nın Prusya’a karşı olan Maria Theresa ile Avusturya’nın bir önceki "ittifak" ları ile Prusya’ya, Amiral Nelson’ın İngiltere’siyle ve Fransa’ya karşı oluklu ulusun Avusturya’sı ile "Kutsal İttifak" her türlü "bratushkami" ve İtilaf ile.
SSCB'nin bir parçası olan herhangi bir ulusal cumhuriyetle olan ilişkilerimiz gelince, bu tür ilişkilerin kardeşçe ve dostane doğası göz önüne alındığında, koalisyon olarak kabul edilemezler.
Bir koalisyon geçici bir olgudur, mevcut sorunların karmaşıklığını çözmek için yaratılmış bir birliktir. Ve Rusya Federasyonu'nun doğal olarak Rus jeopolitik alanına giren bu cumhuriyetlerle ilişkileri, burada koalisyona değil kalıcı bir uygarlık ittifakına ihtiyaç duyulmasından bahsetmek zorunda olduğumuz için bizim için böylesine temel bir anlam ve öneme sahip. NATO ile bir ittifakın uçağında Baltık ülkeleri arasında bile istikrarlı ve onurlu bir geleceğin olduğu hiç yoktur: Litvanya, Letonya ve Estonya. Rusya ile daha da yakından bağlantılı olan cumhuriyetlerin ve halkların geri kalanı hakkında ne söyleyebiliriz? Burada “koalisyon” farce değil, yıkılmaz ve bilinçli birleşme gerekiyor.
Bu yol boyunca ne kadar tutarlı ve ileri gidersek, bizler de o kadar telaşlı Rus imparatorunun formülü olacak. Bir nükleer kalkanı temel alan modern Silahlı Kuvvetleri ile Rusya’nın yalnızca “koalisyonu” sağlanmış, ulusal çıkarlarımızı güvence altına alabilmiş ve sağlayabilmektedir. Ve kudretli Silahlı Kuvvetler, yalnızca askeri sanayi kompleksi tarafından değil, kendilerine, sosyal ve tarihi geleceklerine, kendine güvenen, insanlar ve ordu bir ilke olarak yaşayan insanlar tarafından yaratılıyor.