Jackie Kennedy’nin Çocukluk Dönemi Hamptons Evi Satılık
Jackie Kennedy’nin tatil görünümünü hepimiz biliyoruz (ve istiyoruz): büyük güneş gözlükleri, altın sandaletler, vardiyalı elbiseler ve Capri’deki başörtüsü – hatta Roma’da çıplak ayakla yürümeyi bile güzel gösteriyordu. Şimdi, ayıracak 54 milyon dolarınız varsa, yazlarınızı onun gibi geçirme şansınız da var.
Kennedy’nin bir zamanlar çocukluk yazlarını geçirdiği Doğu Hampton malikanesi “Lasata”, şu anki sahibi olan moda tasarımcısı Reed Krakoff tarafından satışa çıkarıldı. 100 yıllık mülk, yaklaşık 11 dönümlük bir araziyi kaplar ve sekiz yatak odalı ana ev ile iki yatak odalı misafirhaneden oluşur. Aslında, Krakoff satışı iki pakete ayırmayı seçti: 38.995 milyon dolara 7.2 dönümlük arazide yüzme havuzu ve havuzlu ev ile birlikte iki binayı satın alabilirken, 14.995 milyon dolara 4 dönümü satın alabilirsiniz. göre bir “batık çim tenis kortu”.
“Barış yeri” anlamına gelen Kızılderili bir kelime olan “Lasata”, 1920’lerde Kennedy’nin büyükbabası John Vernou Bouvier Jr.’a aitti. Yine de, Coach’ın eski kreatif direktörü Krakoff ve iç mimar eşi Delphine Krakoff tatil yerini satın aldıklarında, çoğu yıllar içinde bakıma muhtaç hale geldi ve onları evi tamamen yenilemeye sevk etti – çift bu yılın başlarında bile söyledi. , Kennedy üzerine bir kitabı referans noktası olarak kullanırken, orijinal meşe kaplamanın mükemmel bir şekilde korunmuş olduğunu keşfettiler. “En iyi anlardan biri, Martha Stewart’ın bitmiş evin içinden geçip bir şey yapıp yapmadığımızı sormasıydı” dediler. “Bu en büyük iltifattı.”
Kennedy’nin Hamptons evindeki yazları, helikopter uygulamaları ve Surf Lodge günlerinden çok önceyken, Krakoff’lar onu şehirden bir hafta sonu kaçışı olarak sürdürdü; hatta yıllık Bastille Günü Partisine ev sahipliği yapıyor. Yuvarlanan çimleri ve 1920’lerin karakteriyle, yerin neden cazibesini kaybetmediğini görmek kolaydır.
Madrid Fotoğraf Turu
Engizisyon sırasında Plaza Mayor , autos-da-fé için ortamdı.
Popüler Galeriler
*** 7 Popüler Limanda 7 Mükemmel Gün
-
Hemen Almak İstediğimiz Vintage Seyahat Posterleri
-
2012 Altın Standardı: Otel Olanakları
-
Havayolu Amenity Kitlerinin İçinde Neler Var?
-
Öpülecek En Romantik Yerler
-
Dünyanın En İyi Yolcu Gemilerini Gezin
**
İspanya, avro bölgesinin en çok etkilenen ülkelerinden biri
ülkeler (Banco Español de Crédito, Madrid)
Klimalı bir müzede bir şaheser bulun
Velázquez’in yüce başyapıtı, Madrid’deki Prado’da her zaman kalabalığın ilgisini çeker.
Madrid hakkında daha fazlası
Loewe yakınlarında deriye ayrılmış başka bir mağaza var – ama sadece eldivenlere. Minik One-T’ler , siyah ve konyaktan hurma ve soluk leylak rengine kadar değişen renklerle (Claudio Coello 62; 576-8404) inanılmaz bir stil ve uzunluk yelpazesine sahiptir. Bir blok ötede, 51 numarada, Castañer1927’de köylülerin vazgeçilmezi olan yassı espadril üreticisi olarak başlayan, ancak 1960’ların sonlarında ilk dolgulu espadril’i (578-1890) sipariş eden Saint Laurent tarafından haritaya konulan şirket. Bugünlerde Castañer, Paris’te ve ötesinde karakolları olan tartılmış bir markadır; gerçeği için eski şehre ve **Casa Hernanz’a **(resimde) gitmelisiniz. Aynı aile bu ip tabanlı ayakkabıları 1845’ten beri yapıyor ve o zamandan bu yana, siesta saatinden hemen sonra kapının dışındaki yerliler de dahil olmak üzere çok az şey değişti. Ava Gardner ve Picasso (Toledo 18; 366-5450) gibi klasik düz ayakkabıların (son zamanlarda kırmızı ve sarı çizgili kurdele ile süslenmiş çok şık bir versiyon da dahil) tercih edilmesinin bir nedeni var.
Capas Seseña 1901’de kuruldu ve Picasso ve Bunuel’den Michael Jackson ve Hillary Clinton’a kadar herkese pelerin sattı. İkincisi muhtemelen bir paseo (basit bir kadın şalı) satın aldı, ama ben bir clásico’yu tercih ederim – Carolina Herrera’nın André Leon Talley’e verdiği stil olan işlemeli bir pelerinli kadife astarlı bir pelerin (Calle de la Cruz 23; 531-6840) .
Rafael de Julia gibi iyi giyimli boğa güreşçisi, bir couture trajes de luces (“ışık kıyafeti”) için gidilecek tek yerin Justo Algaba’nın Puerta del Sol yakınlarındaki atölyesi olduğunu bilir. Dünyada sadece beş matador terzi var ve hepsi de Algaba gibi Madrid’de yaşıyor.
İyi beslenmiş boğa güreşçisi, şehirdeki en iyi sığır etinin efsanevi restoran El Landó’daki ızgaradan geldiğini bilir .
Bir öğleden sonra molasında, El Landó’nun baş şefi Angel Gonzalez (soldan ikinci) ve bazı garsonlar geleneksel bir İspanyol kart oyunu olan , oynuyorlar.
Madrileño’lar geceleri yaşamalarıyla ünlüdür. Hemingway’in Madrid hakkında yazdığı gibi, “Geceyi öldürmeden kimse yatağa gitmez.” Onu öldürmeye başlamak için Plaza Mayor’dan daha iyi nerede – bölgenin Arnavut kaldırımlı sokakları ve Plaza San Andrés (burada gösterilmektedir) gibi plazaları, hiç kapanmayacakmış gibi görünen küçük barlar ve restoranlarla doludur.
Plaza Mayor’daki bir kaldırım restoranında öğle yemeği için hazırlanıyor .
Plaza Mayor yakınlarındaki bir vitrinin önündeki antika fayanslar .
Bir boğa güreşi sahası ve infaz alanı olarak kullanılmış, ancak bu günlerde Plaza Mayor , açık havada yemek yemek için muhteşem bir ortam.
Villa Magna’daki Real Suite’te üstün konfor .
Geleneksel Chulapo kıyafeti giymiş bir sokak satıcısı, bir tür şekerli kurabiye olan barquillos satıyor.
Carrera de San Jerónimo’daki Lhardy, 1839’dan beri hamur işlerinden kaz ciğerine kadar seçkin Madrileños’a hizmet ediyor.
Lhardy , klas ve klasik yemekleri ve atmosferi ile ünlüdür.
Banco Español de Crédito , eski şehrin merkezindeki ufuk çizgisine hakimdir.
Canınız flamenko çekiyorsa, yarım asırdır hizmet veren Corral de la Morería’ya gidin . Eski güzel günlerde A-list müşterileri arasında Picasso, Hemingway ve Dalí’nin yanı sıra JFK ve Che (ne yazık ki aynı anda değil) vardı. Günümüzde ünlüler daha az yıldızlı, ancak Hugh Grant ve Sting’in (ah, canım) ızgara öküz antrikotu ve biraz duygulu damgalama için uğradığı biliniyor.
Sahne arkası, bir flamenko gösterisinde kalabalığı büyülemeye hazırlanıyor.
En iyi geceler, belki de Plaza Santa Ana’daki kafelerden birinden, eski şehirde tatlılar ve çikolata ile şafakta sona erer .
Plaza de Oriente’deki Kraliyet Sarayı .
Plaza de Oriente’nin bir yanında kafeler , diğer yanında gölgeli ağaçlar var.
Yakın zamanda yenilenmiş olan Mercado de San Miguel , beyinden bacalaoya kadar her şeyi satmaktadır.
Madrid’deki en iyi reçellerden bazıları Mercado de San Miguel’dedir .
Cava Baja’nın kalabalık tezgahlarında caddede alışveriş yapın .
La Chata , kopya şaraplar ve seçkin peynirler ve reçellerin tadına bakmak için gidilecek yer.
Condé Nast Traveler’dan daha fazla içerik
Sihirli Gizem Turu
Gully Wells bir tur için doğal bir aday değildi – otobüs, rehber, zorunlu yürüyüşler, birliktelik. Ama Ürdün’de her şey değişti.
Yeni bir yer hakkında bilgi edinmenin, ülkeyi birlikte keşfederken, ne kadar saf veya karmaşık olursa olsun, her sorunuza cevap verebilecek bir adamla oraya seyahat etmekten daha iyi bir yolu var mı? Ayrıca, sizi havaalanında karşılayabilir, tüm seyahatinizi organize edebilir, sizi altıncı yüzyıl Bizans mozaiklerinin incelikli noktalarıyla tanıştırabilir, kuzunun pembe olduğu ve tabbouleh’in yabani nane ile aşılandığı bir restorana götürebilir. , her zaman kibar ve özenli kalın, o zaman cennettesiniz. Ama böyle adamları bulmak kolay değil. Aslında, uzun ve çok seyahat ettiğim hayatımda hiç böyle bir örnekle tanıştığımdan emin değilim. Ancak son zamanlarda, bir sonraki en iyi şeyle karşılaştım. Kuşkusuz, o aslında iki adamdı ve onları on üç yol arkadaşımla paylaşmak zorunda kaldım, ama yine de mükemmel bir şekilde çalıştı.
Grup halinde gezmek bana hiç çekici gelmedi. Bir otobüse bindirilme, başka birinin programını takip etme, her öğünde tamamen yabancılarla oturma ve asla ama asla yalnız kalmama düşüncesi, dünyayı nasıl görmek istediğime dair fikrim değil. Bunu anaokulu ve cehennemden gelen kokteyl partisinin bir karışımı olarak hayal ediyorum. Ama geçen yıl kendimi Londra’da akşam yemeğinde, her şeyde (Barok opera, bordo, İtalyan Rönesansı bronzları, eşler, Fransız edebiyatı) zevki kusursuzun çok çok ötesinde olan bir beyefendiyle buldum. Telaşlı ya da talepkar olduğundan değil; gerçekten harika olanla olmayan arasındaki farkı bilmekle lanetlenmiş durumda. Bu yüzden bana Martin Randall Travel adlı bir şirket tarafından düzenlenen on günlük bir Sicilya gezisinden yeni döndüğünü söylediğinde, oturup dinledim. Ertesi gün, kapağında pitoresk bir Roma harabesinin Piranesi baskısı olan büyük ve çok güzel bir kitap gönderdi. Bu onların kataloğuydu.
Salzburg’da Mozart, Libya’da Yunanlılar ve Romalılar, Rusya’da Altın Yüzük, Endülüs, İsfahan’ın sanatı ve mimarisi, Veneto’nun Palladyan palazzileri – baştan çıkarıcı liste sayfa sayfa devam etti. Seçimi daraltmanın tek yolu, her zaman görmeyi hayal ettiğim bir yeri, bir kadının tek başına seyahat etmek istemeyebileceği bir ülkede seçmekti. Geçen Nisan başında gece yarısından hemen sonra kendimi Amman’daki Kraliçe Alia Uluslararası Havaalanında oldukça yorgun ve çok aç hissediyordum.
Londra Üniversitesi Doğu ve Afrika Çalışmaları Okulu Yakın ve Orta Doğu Dilleri ve Kültürleri Bölümü’nde Arapça profesörü olan liderimiz Hugh Kennedy, “Doğru,” dedi. “Odalarınızda sizi bekleyen kutulu bir atıştırmalık bulacağınız otele yaklaşık kırk dakikalık bir otobüs yolculuğu. dokuz herkes için uygun mu?” Dahice saçları, İngiliz dişleri ve şık kırmızı çerçeveli gözlükleri olan Profesör Kennedy, moralini yeniden canlandırmak için kutulu bir atıştırmalıktan biraz daha güçlü bir şey gerekiyormuş gibi görünüyordu.
kumtaşı ve granitten oyulmuş devasa bir vadidir.[#image: /photos/53ea83ad976f8f2d44d4f75d]||||||Antik ve modern: Amman’ın ortasındaki Tunç Çağı Kalesi’nden, başkent, inşa edilmiş Roma Tiyatrosu’nun üzerine yayılmıştır. MS ikinci yüzyılda Antoninus Pius tarafından[#image: /photos/53ea83ad976f8f2d44d4f76d]||||||Erken füzyon: Dünyevi tüccarlar, Nebatiler Mısırlılar ve Romalılar kadar çeşitli ataları Al-Deir’i, 148- Petra’daki ayak yüksekliğindeki taş tapınak.[#image: /photos/53ea83b0dd4d6a0b75ef3bdf]||||||Lud zamanı: Al Beidha veya Little Petra’da gölgede çay ve ipler.[#image: /photos/53ea83ad976f8f2d44d4f76f]| |||||İşlenmemiş elmas: MS 700 dolaylarında Emevi halifesi I. Velid tarafından yaptırılan Qasr Kharana’nın sade kalesi, düşmanları net bir şekilde görebilmek için yüksek bir plato üzerinde yer alır.[#resim:/photos/53ea83b0976f8f2d44d4f7b3]||||||Yüzdürme garantili: Ölü Deniz, deniz seviyesinin 400 metre altında ve okyanus suyundan neredeyse on kat daha tuzlu.[#image: /photos/53ea83aedd4d6a0b75ef3bcd]||||||Parti dinlenme: Petra’nın ünlü Al Khazneh’e veya MÖ 1. yüzyılda bir tapınak olduğu düşünülen dev bir yapı olan Hazine’ye erkenden yola çıkarsanız sıcaktan kaçınabilirsiniz (muhtemelen kalabalıktan değil).[#resim: /fotoğraflar/ 53ea83af976f8f2d44d4f78f]||||||Elden teslim: Antik Ceraş’ta, Resthouse’daki fırından yeni çıkmış geleneksel yassı ekmek.[#resim: /photos/53ea83addd4d6a0b75ef3bbb]||||||Hayalet kasaba: Korint sütunları sadece ölçek hakkında ipucu veriyor Orta Doğu’nun en büyük Roma şehirlerinden biri olan Jerash’ın./photos/53ea83aedd4d6a0b75ef3bcd]||||||Dinlenme halinde parti: Petra’nın ünlü Al Khazneh veya bir tapınak olduğu düşünülen dev bir yapı olan Hazine’ye erkenden yola çıkarsanız sıcaktan kaçınabilirsiniz (muhtemelen kalabalıktan değil). birinci yüzyılda[#image: /photos/53ea83af976f8f2d44d4f78f]||||||Elden teslim: Antik Cerash’taki Resthouse’daki fırından yeni çıkmış geleneksel yassı ekmek.[#image: /photos/53ea83addd4d6a0b75ef3bbb]|||| ||Hayalet kasaba: Korint sütunları, yalnızca Orta Doğu’daki en büyük Roma şehirlerinden biri olan Jerash ölçeğinde ipucu veriyor./photos/53ea83aedd4d6a0b75ef3bcd]||||||Dinlenme halinde parti: Petra’nın ünlü Al Khazneh veya bir tapınak olduğu düşünülen dev bir yapı olan Hazine’ye erkenden yola çıkarsanız sıcaktan kaçınabilirsiniz (muhtemelen kalabalıktan değil). birinci yüzyılda[#image: /photos/53ea83af976f8f2d44d4f78f]||||||Elden teslim: Antik Cerash’taki Resthouse’daki fırından yeni çıkmış geleneksel yassı ekmek.[#image: /photos/53ea83addd4d6a0b75ef3bbb]|||| ||Hayalet kasaba: Korint sütunları, yalnızca Orta Doğu’daki en büyük Roma şehirlerinden biri olan Jerash ölçeğinde ipucu veriyor…. Orta Doğu’nun en büyük Roma şehirlerinden biri olan Jerash ölçeğinde…. Orta Doğu’nun en büyük Roma şehirlerinden biri olan Jerash ölçeğinde.
Ama ertesi sabah tam sekiz kırk beşte, hepimiz otel lobisindeydik – dinlenmiş, sulanmış ve karnımız toktu ve Ürdün’deki sekiz günlük büyülü gizemli turumuza başlamak için can atıyorduk. Profesöre ek olarak, mükemmel İngilizce konuşan, Cardiff Üniversitesi’nde mühendislik okumuş ve Neolitik heykelden kraliyet ailesinin yaptıklarına kadar Ürdün’e özgü her şey hakkında bilgisi olan Houada adında yerel bir rehberimiz vardı. .
“Bayanlar ve baylar, benim adım Houada, ama bana Audi diyebilirsiniz,” dedi arabanın önünden neşeyle, Arapça herhangi bir şeyi telaffuz etme yeteneğimize olan inancımız açıkça yokken, “ve ben size ülkem.” İki uzman bizi ilginç hikayelerle eğlendirirken ve kusursuz şoförümüz Hassan trafikte devasa aracı manevra ettirirken biz de su şişelerimizi yudumlayarak koltuklarımıza yerleştik.
İnanılmaz derecede rahat bir bebek arabasında mutlu bir bebek gibi hissettim.
“Müslümanlar çift sayılardan nefret ederler…Ürdün’ün milli çiçeği siyah süsendir…Beyler, bir bayandan hoşlanıyorsanız gözlerine bakarsınız, sonra bıyıklarınıza dokunursunuz…Ürdün’de en sık görülen ikinci hastalık nedir? • İrritabl barsak sendromu…Bu kasaba, Sakib, aile başına ortalama 9,2 çocukla dünyanın en yüksek doğum oranına sahip…Çıngıraklı yılanlar, dostlarım, kireç taşını severler…Bu zeytin ağaçları en az beş yüz tanedir. yaşında…”
Houada’nın yatıştırıcı bilinç akışı anlatısı, Hugh’nun daha akademik yaklaşımıyla dönüşümlü olarak değişti:
“Dekapolis, şu anda Ürdün, Suriye ve İsrail olan bir sonraki durağımız olan Jerash da dahil olmak üzere, Roma ticaret şehirleri grubuna verilen isimdi. Oldukça kafa karıştırıcı bir şekilde ondan fazla, muhtemelen on sekize kadar vardı… Dekapolis 7. yüzyılda Emevi hanedanının doğuşuyla düşüşe geçti ve son darbesini, bir asır sonra, Abbasilerin yönetimindeki Müslüman gücün Şam’dan Bağdat’a taşınmasıyla aldı.”
Aralarında bilmedikleri hiçbir şey yoktu.
Yeni bir okulun ilk günündeki çocuklar gibi, öğretmenlerimizle tanışıp biraz iş yapmanın yanı sıra, aslında birbirimizi kontrol etmek için oldukça fazla zaman harcadık. Ya da en azından ben yaptım. Orta yaşlı ve dürüst olalım, yaşlı (yaşlarımız elli altı ile seksen arasında değişiyordu) kültür akbabası İngilizleri konu alan bir filmin kast yönetmeni olarak, yol arkadaşlarımı seçmek konusunda daha iyi bir iş çıkaramazdım. Mükemmel bir zeki profesör olan Hugh vardı ve sonra uzun boylu, asilzade, emekli büyükelçi ve parlak gözleriyle uyumlu inciler ve safir mavisi kaşmir giyen sevimli karısı vardı. Çorap-sandalet taraftarı olan çevrebilimcinin uzun, gri bir sakalı vardı (1970’ten beri sakallarını kesmediğini gururla söyledi), nesli tükenmekte olan pek çok türe barınak sağlayabilecekmiş gibi görünüyordu. Arkadaşı (otuz beş yıldır çıkıyorlardı ama birlikte yaşamaya başlayacaklardı) bir Oxford kolejinde yöneticiydi ve bana Londra’daki kız okulumun neşeli beden eğitimi öğretmenini hatırlattı. Bir de St. Andrews’dan gelen, herkesle arkadaş olan ve her zaman lezzetli, yapışkan Arap tatlıları alıp otobüste dağıtan komik ve son derece geveze bir çift vardı. Ek olarak, iki bağımsız adam vardı: Washington DC’de Uluslararası Para Fonu için çalışan Dublinli bir bankacı ve nasıl ücret alacağı nedeniyle (benim) “dağ keçisi” olarak bilinen emekli bir iş adamı. kahverengi süet kanat uçlarıyla dik patikalarda tırmanıyor, geri kalanımızı onun tozlu uyanışında oflayıp puflayarak bırakıyor. Ayrıca, yalnız seyahat eden belirli bir yaştaki bayanlar da vardı (ben dahil),
Romalıların nesi var? Tam onların olağanüstü imparatorluğunun ve başarılarının boyutunu anlamaya başladığınızı düşündüğünüzde, -utanç verici bir şekilde- adını bile duymadığınız devasa ve muhteşem yeni bir site keşfedersiniz. Amman’ın yaklaşık otuz mil kuzeyinde bulunan Jerash, Orta Doğu’daki en iyi korunmuş ve en büyük Roma şehirlerinden biridir. MÖ 64’te Pompey’in bölgeyi fethiyle, Romalıların tabiriyle Gerasa, Roma’nın Suriye eyaletinin bir parçası haline geldi ve sonraki iki yüz yıl içinde zenginleşti ve büyüdü. Bu şehrin ölçeği hakkında bir fikir edinmek için, 15.000 seyirci (Roma’daki Circus Maximus, 250.000 seyirci) alacak şekilde inşa edilmiş, kısmen kazılmış devasa bir araba yarışı pisti olan Hipodrom’un büyüklüğüne bakmanız yeterlidir. Ürdün’ü inşa eden Nebatiler ile ticaret yapın
“İnşa edildiğinde, Hadrian’ın kemeri aslında şu anda baktığımızın iki katıydı,” dedi Hugh, biz güneş ışığına doğru bakıp böyle bir şeyin nasıl mümkün olabileceğini hayal etmeye çalışırken kollarını yukarı doğru salladı. “Ve şimdi size bildiğim tek oval forum veya plaza örneğini göstermek istiyorum.” Liderimizi takip ettik, pilili etekler ve plastik miğferler giymiş aşırı kilolu ve çok terli birkaç Romalı lejyonerin kıkırdayan kız öğrencilerle fotoğraf çektirdiği Hipodromu geçtik ve kıvrımlı Korint sütunlarıyla çevrili zarif, oval bir meydana adım attık. Orijinal kaldırım taşları hala merkezi kaplıyordu ve biz ana yolu (Cardo Maximus olarak da bilinir) yukarı çıkarken,
Cardo’nun iki yanında bir dizi küçük taş binanın kalıntıları, neredeyse kesinlikle dükkanlar vardı; bir kasap tezgahının destekleri bir inek, bir koyun ve işin garibi bir aslanla süslenmişti. (Ama yine de, Romalılar toygar dilini, tavus kuşlu turtayı ve ballı yediuyuru severdi, öyleyse neden güzel bir aslan sırtı olmasın?) Ekmek ve sirkler. Hipodrom, dükkânlar ve çarşı bu temel üsleri kapsıyordu, peki ya Gerasa vatandaşlarının ruhani ve entelektüel ihtiyaçları? Oval forumun güney tarafına hakim olan Zeus Tapınağı, bir Fransız arkeolog ekibi tarafından restore ediliyordu, bu yüzden ne yazık ki keşfedemedik ama MS 2. yüzyılda inşa edilen tiyatro hala çok iyi durumda. iş için açık. Yarım daire biçimli oditoryum otuz iki sıra yüksekliğindedir,
“En tepeye tırmanmayı denemek isteyebilirsin,” diye önerdi Hugh pek de ikna olmadan. “Manzara kesinlikle harika.” Çoğumuz gölgedeki taş koltuklara yığılmıştık ama yedi fersahlık mucizevi kanat uçlarıyla neredeyse dikey basamakları tırmanmaya başlayan dağ keçisi kolektif onurumuzu kurtardı. (Daha sonra, doğduğum yıl Oxford’a gittiğini keşfettim, bu da kendimi olduğumdan daha yaşlı ve daha az formda hissetmeme neden oldu.) Bu arada, Houada, bir deliğe tatlı sözler fısıldayarak Roma akustiğinin parlaklığını göstermekle meşguldü. Kulağımı bir açıklığa dayayıp onu duyuyormuş gibi yaptım. Ama Houada’nın sesi yerine, aniden kulak zarlarımı paramparça eden, gaydaların bariz sızlanmaları ve gıcırtılarıydı.
Arenaya, kırmızı kareli kaffiyeh’lerin eklenmesiyle birlikte tam bir alay kıyafeti giymiş olarak, İngiliz Ordusunun dünya haritasının büyük bir kısmını zevkli bir gölgeyle renklendirmesine yardımcı olan türden heyecan verici marşlar çalan kiltler giymiş bir Bedevi grubu geliyordu. pembe. Gerçeküstü bir görüntüydü. Bir büyük imparatorluğun kalıntılarıyla çevrili, diğerinin dövüş müziği çalan Bedeviler, davullarını vurarak ve gaydalarını hırıldayarak neşeyle ortalıkta dolandılar ve tuhaf performanslarını “Ode to Joy” un son derece kendine özgü bir yorumuyla bitirdiler.
Bugün dostlarım,” dedi Huada, “Azrak’taki kaleyi görmek için çöle gidiyoruz.
Altmışların bir çocuğu olarak, Houada’nın duyurusuna Pavlovvari tepkim, Peter O’Toole’un bir kum tepesinin tepesinde durduğunu, beyaz cüppesinin rüzgarda dalgalandığını ve yürek burkan peygamber çiçeği mavisi gözlerinin doğrudan benimkilere baktığını görmek oldu. Ancak gerçek şu ki, “El Orence” 1917-1918’in soğuk ve kasvetli kışında bu şatonun rutubetli bir odasında saklanmış, büyük olasılıkla arkadaşı Şerif Hüseyin bin Ali’nin gözlerinin içine bakmıştı. Gelişlerini şöyle anlatıyor:
“Ali’nin Azrak’ı ilk görüşü olacaktı ve büyük bir heyecan içinde, burayı çok sevmiş, müzik gibi adlara sahip eski çoban kralların savaşlarından, şarkılarından ve tutkularından söz ederek taşlı bayırı tırmandık. Daha eski zamanlarda burada çürüyen Romalı lejyonerler.”
Pekala, çoban krallar burayı sevmiş olabilir, ama en azından grubumuzdaki hanımlar arasındaki genel fikir birliği, buranın “biraz acımasız” olduğu yönündeydi ve hepimiz El Orence’in sadomazoşist tavrından bıktığımıza karar verdik. çöl şıklığı ve güzel, klimalı otobüsümüze çekildik.
“Azraq’tan sonra biraz şaraba, kadınlara ve şarkıya ihtiyacın olabileceğini düşündüm, bu yüzden bu öğleden sonra tüm Ürdün’deki en sevdiğim yerlerden birini ziyaret edeceğiz,” dedi Hugh, ağır ağır ilerleyen bir kervanın yanından geçerken Irak’tan dönen tozlu petrol tankerleri. “Kusayr Amra aslen bir kervansaray, hamamlar ve bir av köşkü içeren çok daha büyük bir kompleksin parçasıydı – hepsi muhtemelen MS 711 civarında Emevi halifesi I. Velid tarafından inşa edildi. Her zaman bir tür zevk sarayı olarak düşünülen, sekizinci yüzyıl freskleri.”
Gözlerimin ana odanın içindeki karanlığa alışması biraz zaman aldı ama yavaş yavaş duvarlara ve tavana boyanmış büyüleyici görüntüleri seçebildim. Avcılar tarafından takip edilen, yoğun ormanlarda koşan antilop sürüleri; bir maymun alkışlarken bir ayı lavta çaldı; olgun şeftalilerle dolup taşan sepetler; alçak bir divanda kucaklaşan bir çift (“Bir ilişki yaşıyorlar,” diye açıkladı Houada); ve arapsaçı sarmaşıklardan ağır koyu mor üzüm salkımları sarkıyordu. Uzun şeffaf bir etek ve çıplak göğüslerinin şeklini kurnazca vurgulayan birkaç kurdele dışında hiçbir şey giymeyen bir kadın, bir havuzun yanında duruyordu ve yukarıda, tirbuşon bukleleri olan başka bir bayan, Chagall benzeri, tavanda süzülüyordu. Sahne sahne, herhangi bir adamın hayal edebileceği her zevki ve fanteziyi tasvir etti. Fakat bu baştan çıkarıcı görüntüler erken dönem İslam’ın yasaklarına nasıl uyuyordu? Hugh da dahil olmak üzere çoğu Arap bilim adamı, “zevk sarayının” tam da bu olduğunu düşünüyor gibi görünüyor: hükümdarların çölde, sarayın sınırlarından ve imamlarının sansürcü bakışlarından çok uzakta kaçabilecekleri bir yer. . Ama görünüşe göre bu, Ürdün’ün günümüz yetkililerinin bakış açısıyla örtüşen bir açıklama değil, çünkü ayrılırken duvarda şu duyuruyu gördüm: “Yaşama sevinci, sanatların birbirine yakınsadığı bu dönem için adil bir başlık. bize o zamanki yaşamın bir tanıklığını bırakın.Ne yazık ki, bazı yanlış yorumlanmış şiirler, bu tür taşkınlığın sadece ahlaksız davranışları gizlediği yanılgısına düşmemize neden oluyor.Kusayr Amra’nın tablolarının hiçbiri dizginsiz ‘serbest yaşam’ veya ‘taşınma’ sahnelerini tasvir etmiyor.
“Zamanın yarısı kadar eski gül kırmızısı şehir” Petra, kaçınılmaz ve anlaşılır bir şekilde, Ürdün’e yapılan herhangi bir ziyaretin en önemli noktasıdır. Neredeyse imkansız olan numara, otobüsler dolusu başka ziyaretçiyle dolup taşmadığı bir yere varmaktır. Sanırım Ocak ortasındaki şafak işe yarayabilir, ama o zaman karanlık, soğuk ve neredeyse kesin olarak yağmur yağacaktı. Peki yirmi birinci yüzyıl gezgini ne yapacak? Aynen bizim yaptığımız: İlkbaharda, gelincikler çıktığında gidin; etrafınızı benzer düşünen arkadaşlardan oluşan bir balonun yanı sıra iki parlak rehberle çevreleyin; kalabalıkları görmezden gelin; ve tüm dikkatinizi tarifsiz ihtişamlara odaklayın.
Petra’nın güzelliği ve karmaşıklığı, kendi mimari mirasına sahip olmayan Batı Arabistan’dan göçebe bir çöl kabilesi tarafından inşa edilmiş olması gerçeğiyle çelişiyor gibi görünüyor. Ancak Nebatiler, geniş çapta seyahat etmiş ve Mısırlıların, Asurluların, Mezopotamyalıların ve en önemlisi Yunanlıların ve Romalılar. MÖ 6. yüzyılda bugünkü Suudi Arabistan’dan kuzeye göç ettiler ve Petra’ya yerleştiler ve güçleri altındaki toprakları yavaş yavaş genişlettiler. Zirvedeyken (yaklaşık MÖ 200’den MS 50’ye kadar), Güney Suriye’nin Hicaz, Negev, Sina ve Havran bölgelerindeki ticaret yollarını ve dolayısıyla vergilendirmeyi kontrol ettiler.
Petra’yı düşünün ve aklınıza hangi görüntü geliyor? Haritanın alt ucundan düşmediyseniz (cevap: hiçbir şey) veya stratosfere çıkmadıysanız (cevap: kaya yüzüne oyulmuş deve, yalnızca bir saatlik zorlu tırmanışın sonunda görünür), Hazine. Ve her fotoğrafçının bildiği gibi, bu yüce binanın en dramatik çekimi, şehre açılan o dar geçidin (Siq) duvarlarıyla çerçevelenmiş ilk bakışıdır.
O sabah erkenden, sıcaktan ve kalabalıktan kaçınmak için yola çıktık ve iki dadı yola çıkmadan önce su şişelerimizi doldurmamızı ve mesanelerimizi boşaltmamızı hatırlattı. Bir köşeyi daha dönerken neredeyse nefesimi tutacaktım ve o işte şeftali pembesi, mükemmel orantılı ve gördüğüm tüm resimlerden çok daha güzel bir tenle karşımdaydı. Pembe ve cappuccino taşının çizgili girdapları Napoli dondurmasını, Korint sütunları Yunanistan’ın zarif görkemini yansıtırken, binanın dış hatlarındaki hafif aşınma yer yer Gaudí’nin pürüzsüz, seksi akışını çağrıştırdı.
Yorkshire’lı Margaret, Petra’daki Manastırın arkasındaki dik ve son derece virajlı bir patikayı tırmanırken, bu berberlerin kedilere çok düşkün olduklarını fark ettim,” dedi. Berberiler mi? Onun hatasını kibarca görmezden geldim… “Ve bana sorarsan, bu onların bir ulus olarak iyi olduğunu gösteriyor.” Daha fazla katılamayacağımı söyledim. “Ama eşeklerinden o kadar emin değilim. Bazıları bana çok yetersiz beslenmiş görünüyor.”
Tam o sırada, mükemmel bir zamanlamayla, geveze ve çok şişman bir İsrailli beyefendi cep telefonuna bağırarak, küçük bir Bedevi çocuğun elinde sopayla “dürttüğü” anoreksik bir eşeğin sarkık sırtında yanımızdan geçti.
Bu Margaret için çok fazlaydı.
Özel geri çekilebilir bastonunu havada sallayarak, “Şu eşeği dövmeyi kesmezsen, seni döverim,” diye bağırdı. Zavallı küçük çocuk korkmuş görünüyordu ve İsrailli cep telefonuna bağırmaya devam ederken, ikisini de çılgın yaşlı İngiliz hanımdan uzaklaştırmak için eşeğe daha da sert vurdu. Margaret onlara yaklaşıyordu ve Hugh aniden ortaya çıkıp sınıfı sakinleştirmeseydi kim bilir neler olabilirdi. Küçük grubumuzun lideri olarak rolünün ne kadar karmaşık olması gerektiğini o zaman anladım.
Entelektüel cephede teslim olmakla kalmadı (yazar olarak ve kesin olarak bu kolay kısım olabilirdi), aynı zamanda hiçbirinin daha önce gitmediği bir ülkede sekiz gün boyunca tamamen yabancı on dört kişiye rehberlik etti. Kuşkusuz, aramızda çılgınlar yoktu, bu da her zaman işleri basitleştirir ve o, büyükelçi ve en zorlu konuğu bile hoş karşılama konusunda ömür boyu süren deneyimi olan karısının tesadüfi yardımını aldı (“Batı’da yaşadığınızı söylemiş miydiniz? Kirby? Ne kadar harika!”) potansiyel pürüzlü kenarları ve dalgalı tüyleri yumuşattı.
Son gecemize kadar, çok hafif bir Stockholm sendromu vakasına yenik düştüğümü fark ettim. Yol arkadaşlarımın ve iki cesur liderimizin sürekli refakatinde sekiz gün geçirdikten sonra, ayrılmak için iyi bir neden göremiyordum. Bana planlarda bir değişiklik olduğu ve Suriye’ye oradan da İstanbul’a geçeceğimiz söylenseydi, bir New York dakikasında imzalardım. Ama ertesi sabah hurma, yoğurt ve yoğun, tatlı Türk kahvesi kahvaltısında Hugh’a bundan sonra nereye gitmeyi planladığını sordum. “İsfahan,” diye yanıtladı, “sonbaharda. Neden gelmiyorsun?” Gerçekten neden olmasın.
Jackie Kennedy’nin Çocukluğu Hamptons Evi Satılık,Madrid Fotoğraf Turu,Büyülü Gizem Turu