Orada ölü bir adam vardı, kaskatı kesilmişti, midesi kanlıydı. Ve Hamas’ın cellatlarından oluşan bir ordu, sanki kanlı bir ölüm festivalindeymiş gibi heyecanlı, başkalarının kanıyla kana bulanmış bir şekilde, şarapnelleriyle ve “Tanrı’nın büyüklüğüne” dualarla etrafını sarmıştı. Ve bağırmaya başladılar; sanki şeytanın boğazından geliyormuş gibi bağırıyor, kükrüyor: “Yahudiyi öldürün! Yahudiyi öldürün! Yahudiyi öldürün!”
Giderek daha fazla çığlık attılar ve Yahudi çoktan ölmüştü ve birisi bir çapa aldı ve onu elden ele geçirdiler, kafasını kesmek niyetiyle çiftçilik için tasarlanmış aletin kenarlarını fırlattılar.
Her darbenin gücü, zaten hareketsiz olan tüm bedeni hareket ettirdi; ama zaten sert bir şekilde hareket ediyordu, ölülerin çaresiz hareketleri hızlandı.
Dün İsrail Büyükelçiliği’nin sunduğu videoda izleyenlerimiz sessizlik ve yas tuzağına düşmüştü. “Ölü Yahudiyi öldürün!” “Yaşasın ölüm” gibi bir ses çıktı. Uyuşturucu olarak içilen kanın sarhoşluğu, etrafa saçılan kan, yaklaşmakta olan katliamın habersiz sürprizi.
Ve daha fazla kan vardı, daha da fazlası.
Hepsi Hamas’ın rehineleri. Sadece öldükten sonra bile öldürmek istedikleri Yahudiler değil. Hepimiz. Nekrofili hiçbir zaman böyle bir zafere ulaşamadı, yani yenilgilerin en acımasızının zaferiydi.