Rafta
Ruth E. Carter’ın Sanatı: Doğru Şeyi Yap’tan Kara Panter’e Kara Tarihi ve Afro Geleceği Kostümlendirmek
Ruth E. Carter tarafından
Chronicle: 152 sayfa, 40 dolar
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız, Haberler aşağıdakilerden bir komisyon kazanabilir: kitapçı.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Bu yılın başlarında efsanevi kostümcü Ruth E. Carter, iki Akademi Ödülünü evine götüren ilk Siyahi kadın olarak tarih yazdı.
2018’deki “Kara Panter”deki galibiyeti, bir Siyah için kostüm giydirmede birincilik ve Marvel Stüdyoları için ilk Oscar oldu. İkincisi, “Black Panther: Wakanda Forever” için başka bir rekora imza attı: orijinal film ve devam filmi kategorisindeki ilk tekrar.
Rekor kitaplarında güvenli bir şekilde yer alan Carter’ın otuz yıllık kariyeri de sonunda sert kapakların arasında. “Ruth E. Carter’ın Sanatı: ‘Doğru Şeyi Yap’tan ‘Kara Panter’e Siyah Tarihi ve Afrogeleceği Kostümlendirmek” bu hafta yayınlandı.
İnce cilt, “Dolemite Is My Name” (2019), “Marshall” (2017), “Roots” (2016), “Dalemite Is My Name” (2019), “Marshall” (2017), “Roots” (2016), ” Selma” (2014), “Pırıltı” (2012), “Dört Kardeş” (2005), “Baby Boy” (2001), “B*A*P*S” (1997) ve diğerleri.
Danai Gurira kitabın önsözünde “Ruth Carter bir hikaye anlatıcısıdır” diye yazıyor. “Zanaatını bir anlatıyı yükseltmek için kullanıyor, ona tamamen daha zengin ve daha güçlü bir sunum sağlıyor.”
Carter kostüm yapımına Hampton Üniversitesi’ndeki tiyatro bölümünden başladı. O zamanlar kostüm tasarımıyla ilgili bir müfredat yoktu, bu yüzden kendisi bir program tasarladı.
Tarihsel olarak Black kolejindeki deneyimi, ilk filmi Spike Lee’nin “School Daze”i üzerinde çalışırken işe yaradı. Haberler’a yaklaşan “Blade” filmi üzerinde çalıştığı Atlanta’dan verdiği bir telefon röportajında, “Oyunları nasıl oynayacağımı ve her şeyi nasıl organize edeceğimi biliyordum, bu yüzden bir film yapmanın ritminin nasıl bir his olduğunu biliyordum,” dedi. ” “Ve sonra 10 yıl boyunca her yıl 2,5 film beğendim.”
Carter, filmden filme, bütçenin işi mutlaka değiştirmediğini de sözlerine ekledi. “Film büyüdükçe sürecin daha karmaşık hale geldiğini düşünmüyorum” dedi. “Orada çok fazla para harcayamayacağımız bir kostüm istiyorsam, bunu eski usul yapmanın bir yolunu bulmalıyım. Pier 1 Imports boncuklu servis altlığından bir Maasai başlığı yaptım. Bence tuttuğunuz ve tutunduğunuz temel bir estetik var ve sizi benzersiz yapan da bu.”
Uzun ve net olacak şekilde düzenlenmiş bir sohbette Carter, en sevdiği kreasyonlarını, sorumlu olmasını dilediği görünümleri ve yaratıcı meyve sularının akmasını sağlama yollarını paylaşıyor.
İki Oscar’ınız sizi Denzel Washington ve Mahershala Ali’nin şirketine soktu. Nasıl hissettiriyor?
Ailemle birlikte olduğumu hissediyorum. İlk adaylığım Denzel Washington’la oynadığı “Malcolm X” içindi. ben çalışıyordum [at the time] Mahershala Ali ile “Blade”de. Kendimi büyüklüğe ulaşmış harika bir sanatçı ailesinin bir parçası olarak hissediyorum ve onların davetini kabul ediyorum.
Çalışmanız hakkında bize söyleyebileceğiniz herhangi bir şey var mı?Bıçak ağzı” şu ana kadar?
Kesinlikle yapamam! Ama yazarların grevi yüzünden kapatıldık.
Kabul konuşmanızda birinci ve ikinci galibiyetiniz arasında ölen annenizi onurlandırdınız. İlk seferinde nasıl tepki verdi?
Oscar’ı kazanmak ve ona teşekkür etmek ona çok neşe verdi. Benimle gurur duyduğunu biliyorum. O zamanlar oradaydı – sanırım 97 yaşındaydı – ve hafızasını biraz kaybediyordu. Sadece tüm hayatım boyunca sahip olduğum annemi tanıyorum. Çok gurur duyardı.
Sizce işin en zor yanı nedir?
Doğru yapmak için baskı. Kültürleri temsil ettiğinizde ve kendinizi temsil ettiğinizde – bu asla bir yük değildir, bir zevktir – ama doğru olanı yapma baskısı bir çağrı gibidir. Derin bir dalış yapmalısın, soru sormalısın, yardım istemekten korkmamalısın.
Herkes ilk filmi izledikten sonra, işe alabileceğim ve Wakanda’yı zaten bildiğini düşünmeyen kimse yoktu. Ama Wakanda’nın başka bir tarafını gösteriyordum ve tanıtıyordum. [Talokan] bu yüzden yine de “Bunun ne olduğunu biliyorum” a sabitlenmiş tüm zihinleri yeniden yönlendirmem gerekiyordu. Hayır, bilmiyorsun. Nehir bölgesini gösteriyoruz ve bu nedenle belki de buraya başka tasarım öğeleri getirmek istiyoruz. Bu yüzden yönlendirmek ve yönlendirmek zordur. Bazen özümde güvensiz veya sallantılı hissediyorum ve bunu görmezden gelmem ve sadece zorlamam ve kendime inanmam gerekiyor. Çünkü insanlar her zaman sahiplenme hakkında konuşur ama biz kültürü onurlandırıyoruz. İşte bu yüzden, güzelliği yeni biçimlerde, yeni standartlarda görmek için gözü yeniden eğitmek benim için önemli.
Yaratıcılığınızı nasıl yenilersiniz?
“Wakanda Forever”ı çekip hazırladığımız süre boyunca bir yaşam koçum vardı çünkü film ilk “Kara Panter”den dört kat daha büyüktü ve kahramanımızı kaybetmiştik. Süreç boyunca yas tuttuk ve keder hakkında bir hikaye yaptık. Ve böylece yaşam koçum aracılığıyla nefes egzersizleri, yoga, ağırlıklar, burpeler yaptım … Bazen yaratıcı düşünmeyi engelleyen enerjiyi çıkarmak için her şey.
Ben de resim yapıyorum. Akışta olma hissini seviyorum. Resim yapma sürecinizi bir kez hallettikten sonra bunun bir kostüm üzerinde çalışmaktan hiçbir farkı yok. Beni renk teorisi, nasıl vurgulanacağı, nasıl gölgeler ekleneceği konusunda alıştırma yapıyor. Tekrar bir araya geldiğimizde ekibimle iletişim kurmama yardımcı oluyor.
Sektörde gördüğünüz en belirgin değişikliklerden bazıları nelerdir?
Bağımsız film yapımcısı artık Hollywood film yapımcısı. Daha önce, bağımsız film yapımcısı bir bakıma biraz belirsizdi. Robert Townsend ve Keenan Ivory Wayans’ın yazdığı, yönettiği, yapımcılığını üstlendiği bu filmleri ben yaptım ve bence onlar bizim tarafımızdan ve bizim içindi. Artık bağımsız film yapımcıları Hollywood ikonları. Ve “Ay Işığı” veya “Her Şey Her Yerde Hepsi Aynı Anda” gibi bir filmin Oscar’ı kazandığını göreceksiniz, bu çok yürekli küçük filmler. Bence bağımsız film büyüdü.
Kostümünü yarattığın favori bir filmin var mı?
En sevdiğim kostümlerin Tina Turner’ın hikayesi “What’s Got to Do With It” için olduğunu söyleyebilirim. O filmi ve Angela’yı izleyebilirim [Bassett]’ nin o filmdeki performansı ve yolculuğu gerçekten seviyorum. Acımasız bir hikaye olduğunu unutuyorum çünkü çok sevdiğim kostümleri izliyorum!
Tüm zamanların favori kostümün var mı?
Biri, Angela’nın “Proud Mary” performansında giydiği boncuklu altın katmanlı elbise. Tina Turner’ın giydiği elbisenin boncuk boncuk birebir kopyası. Ve neyse ki, Disney hala buna sahip. Ellerinde o filmden başka bir şey yok ama o kostüm hâlâ duruyor. Ve bence “Malcolm X”teki zoot takımları, çünkü tüm erkek giyim kitaplarımda zoot takımını çok detaylı inceledim ve başardığımı hissediyorum.
Keşke kostümlerini yapsaydım dediğiniz bir film var mı?
“Elvis” i sevdim. “Ma Rainey’s Black Bottom”u çok sevdim. Ve kendimi hikayeye kaptırabildiğim ve kimsenin kostümünü değerlendirmeyi umursamadığım “Judas and the Black Messiah” gibi filmleri seviyorum çünkü o kadar harikalar ki sadece seyirci olmak istiyorum. Kostüm tasarımına kalplerini ve ruhlarını verdiklerini o filmlerde böyle hissettim.
Sıfırdan yarattığınız şeylerin vintage veya hazır giysilere oranı nedir?
Bazen o kadar eskidir ki giyilemez ama yeniden yaratılabilir. Yani şimdi yüzde, derdim ki, [compared to] 1992’de “Malcolm X”i yaptığımda… %90 koleksiyon, kiralık parçalardı. Şimdi, vintage eskidikçe daha da kıtlaştığı için, son filmlerimin %90-99’unun sıfırdan yapıldığını söyleyebilirim.
Bir film bittikten sonra kostümlere ne olur? Kostüm muhafazası için uyumlu bir süreç yok gibi görünüyor.
Biz kostüm tasarımcıları, kostümlerin daha iyi korunması için grev yapıyor olabiliriz. Bir film bittikten sonra onları takas yoluyla sağlayan kostüm evleri olduğunu biliyorum. Kariyerim boyunca kostüm evlerini dolaştım ve “Aman Tanrım, bu ‘Malcolm X!’ filminden bir kostüm” dedim. Bir Hard Rock Cafe’ye girdim ve Tina Turner’ın “What’s Love Got to Do With It” filminden elbisesini gördüm. sergilenen bir kasa ve ben “Bu kimin fikriydi?” İşlerimin etrafında dolaşan bir sergim var ama onu bir araya getirmek zorunda kaldım. Filmlerin sonunda kostüm istemek ve sergi için bir kostüm ödünç almak zorunda kaldım. Bu giysileri nasıl onurlandırmamız gerektiğine ışık tuttuğumu hissediyorum. Bu sektöre ilk başladığımda kostümlere bir sanat formu olarak bakmadık ve bence şimdi her zamankinden daha fazla ilgi görüyor.
Tiyatro kostümleri ile film kostümleri arasındaki farkı nasıl tanımlarsınız?
Tiyatro kostümleri hayattan daha büyüktür. Sahne ile seyirci arasında optik mesafenin ayrıntı kaybına neden olduğu bir mesafe vardır. Filmde, küçük ayrıntılar ve dokular hikayenin anlatımına gerçekten katkıda bulunur. “Goodfellas” filminde bu harika örneğe sahibim. Ray Liotta bakıcısına polislerin baktığı konusunda tamamen paranoyak olduğunu söylüyor [for him] — “Dışarı çıkmam gerekiyor. Hemen döneceğim. Telefonu kullanma.” Ve tabii ki o ayrıldığında, telefonu alır ve annesini arar. Ve tırnak cilası tamamen yontulmuş. Ve çok harika bir karakter seçimiydi.
İşinizle ilgili en büyük yanılgı nedir?
Siyahi bir kadın olduğum için dikiş diktiğimi sanıyorlar. [People] hemen beni bir dikiş makinesinin arkasında hayal edin. Birçok yönden bir sanat yönetmeniyim. Biz hikaye anlatıcıları ve sanatçılarız ve büyük bir dünyadan sorumluyuz. Bu bir iş, bir bütçe var ve son teslim tarihlerimiz ve yönetmem gereken birçok insan var. İnsanların benim bir vizyonum olması gerektiğini, tüm tasarım kararlarını vermem gerektiğini anlamadıklarını düşünüyorum ama harika sanatçılarla işbirliği yapıyorum.
İnsanların size daha fazla sormasını istediğiniz bir şey var mı?
İlk adaylığıma kadar insanlar bana filmografim hakkında sorular sormaya başladılar. Ve filmografimde çok fazla film var ama insanlar büyük filme, “Kara Panter”e bağlı kalmak istiyor ama bana “Kara Dinamit”i sormak istemiyorlar ki bunu yaparken iyi vakit geçirdim. İlk iki sezonda “Yellowstone” oynadım, “Seinfeld” ve “In Living Color”da oynadım. Bunu birçok insandan çok daha uzun süredir yapıyorum. Bunu onlar Spanx’i icat etmeden çok önce yapıyordum, bu şekilde ifade edeceğiz.