Jennifer Bailey’nin sade sergisi “Küçük Oda” sanat pratiğinin günlük yalnızlığını aktarıyor. Tupperware makarnalarının, madeni paraların ve sıradan stüdyo nesnelerinin fotoğrafları, yerel kuruşları ve yarı zamanlı konserleri anlatıyor. Odaya, neredeyse yatak koruyucularına benzeyen dört büyük ve gösterişli boş polyester yapağı parçası hakimdir. Bitişik duvarlara monte edilen iki ölçekli model, minyatür ana cadde mağaza cephelerini çağrıştırıyor. Renfrew Caddesi, 2013/2022, bazı kirli bardakları barındırırken, Sanat Odası, 2001/2022, René Magritte’in tablosundaki dev elma gibi, ikisi de gerçeküstü büyük görünen iki portakallı plastik bir torba içeriyor. Dinleme Odası, 1952. C-baskı Eski Kablolar, 2022, uzaylılardan oyuncak uzaylılardan birini öne çıkararak, sanatsal tanınmaya yönelik beyhude ama sarsılmaz arzuya mizahi bir selam veriyor. Oyuncak Hikayesi. (Ünlü olarak, bu özdeş karakterler, efsanevi pençenin onları seçmesini bekleyen bir otomat makinesine hapsolmuşlardı.) Alana yayılan kokulu kimyasallar, başarı ile birlikte kısacık bir yakınlığı da çağrıştırıyor; odunsu narenciye Jessica Hissedar2022, geçmişten geçen bir sanat dünyası ünlüsünün belirgin izlenimini bırakıyor.
Öz-bilinçli seyreklik, Bailey’nin sanatsal çıktısının amaçlarını ve olasılıklarını vurgular, kaydileştirilmiş bir estetiği kemer sıkma ekonomisi altında yaşamanın kişisel gerçekliği ile düzgün bir şekilde hizalar. Bu bağlamsal çerçeveleme şu şekilde güçlendirilmiştir: Stüdyo fotoğrafı, 2008–22, 2008’deki finansal çöküşle ilgili gazete manşetlerinde kapsanan beyin benzeri bir şekil gösteriyor. Ancak tam işler yoluna girmeye başladığında, Bailey halıyı tekrar çekiyor ve bir sedyenin arkasını, bir sedyenin arkasını bir etiketle damgalıyor. galeri penceresinden sokak. Basitçe “dolandırıcılık” yazıyor.
Kaynak : https://www.artforum.com/picks/jennifer-bailey-88536