Yemek sanatçısı Imogen Kwok, Londra merkezli mücevher markası Alighieri için Paris’te gerçekleştirilen son etkinlikte, antik kalıntıları çağrıştırmak için köşelerinde ufaladığı buğulanmış kuskus ve bulgurdan oluşan cömert bir ziyafet sofrasının uzunluğu boyunca uzandı. Adını Orta Çağ’dan kalma Floransalı şair ve filozof Dante Alighieri’den alan Alighieri, 31 yaşındaki Kwok’un antiklik hissini sofralarına yansıtmak istediği Roma yadigarlarını hatırlatan altın kolyelerde uzmanlaşmıştır. Kuskus monolitlerini süslemek, fırında kabarmış kiraz domatesleri ve kiraz turşusu, kabuklarında arkeolojik hazineler gibi sergilenen etli taraklar ve örgülere örülmüş pişmiş yeşil fasulyelerdi.
Kompozisyon, tabakların ve çatal bıçakların bir çiçek aranjmanını çevrelediği geleneksel bir sofra düzeninin parçası olmak yerine, merkez parça ve yemek olarak işlev gördü (misafirlerin kendilerine hizmet etmeleri ve ayrı bir masada yemek yemeleri teşvik edildi). Kwok, 2009 yılında Cezayir’deki antik Ghardaia kentinin ölçekli bir modelini inşa etmek için Kuzey Afrika’nın bir elyafı olan kuskus kullanan Fransız Cezayirli sanatçı Yazgı Attia’dan ilham aldı. Kwok, “Masaya bir tuval gibi davranmak istedim” diyor. “Sanatçıların ne yaptığına bakmayı ve bunu koklayabileceğiniz, tadabileceğiniz ve yiyebileceğiniz bir şeye nasıl dönüştüreceğimi bulmayı seviyorum.”
Çalışmaları, bir masanın – ve üzerindeki yiyeceklerin – neye benzemesi ve yapması gerektiğine meydan okuyan, eğlendirme konusundaki son trendi yansıtıyor. Yeni akşam yemeği partisi sadece lezzetli yemekler içermemeli: Artık sürükleyici ve hatta biraz gerçeküstü olmalı. Gitti ya da en azından kenara çekildi, çiçekler ve çini; onların yerine dekorasyon fikrinin alt üst edilmesidir. 26 yaşındaki Paris merkezli etkinlik planlayıcısı ve yemek küratörü Alice Moireau, “Her şey çok teatral bir hal aldı” diyor ve aynı zamanda Table adında bir dizi mekan düzenleme aksesuarlarına da sahip. “Eskiden İskandinav minimalizmiydi; şimdi her şey bollukla ilgili.”
Bu beklentide rahatsız edici olmasa da yıkıcı bir şey var. Yine de yiyecekleri süs olarak ele almanın uzun bir tarihi emsali vardır. Antik Yunanistan’da ziyafet, başkalarını zenginlik ve statüyle etkilemenin bir yoluydu. Ancak şimdiki beğenilerimiz, Fütürist hareketi 1909’da kuran tartışmalı İtalyan şair ve arka teorisyen Filippo Tommaso Marinetti’nin, kısmen onun modası geçmiş ifade biçimlerine karşı bir tepki olarak ideallerine daha yakın. Marinetti’nin 1932 tarihli kışkırtıcı manifestosu “Fütürist Yemek Kitabı”nda açıkladığı gibi – ki bu gerçek bir yemek kitabından çok estetik üzerine bir incelemedir – yemek, sanatsal ifade için değerli bir araç olabilir. Bir yemeğin iştahı tatmin etmesi için yeterli olmadığını yazar; sunumu beş duyuyu da memnun etmelidir. Marinetti, her şeyden önce, “yemeklerin tat ve renklerine uzanan sofra düzeninden (kristal, porselen, dekor)”, “form ve renk uyumunun orijinal uyumuyla beslenen iştah açıcı yemek heykellerinin icadı”na kadar mutlak özgünlük çağrısında bulunur. dudakları cezbetmeden önce gözleri ve hayal gücünü heyecanlandırır.”
İştah açıcı yemek heykellerinin BUGÜNÜN VERSİYONLARI göz kırparak yapılıyor. Örneğin, kuşkonmaz ve kerevitten yapılmış ağaçlarla masaları süsleyen 34 yaşındaki New Yorklu sanatçı Laila Gohar’ın işini ele alalım; sosis bağlantılarından kekler; ve genellikle çeşitli ekmekler veya sıcak pembe Fransız kahvaltı turpları ile servis ettiği neo-Klasik sütunlar şeklindeki tereyağı oymaları. Ya da kremalı kekler ve hamur işleri yapmaya çocukluğundan gelen 33 yaşındaki Parisli şef Zélikha Dinga’nın beze el çantaları ve canelés ve madleines şeklindeki kömür tozu marshmallow’ların trompe l’oeil düzenlemeleri var. şeker yemesine izin verilmemesiyle ilgili hayal kırıklığı. “Şimdi, yemeğin sonunda harika bir şey yemeyi seviyorum” diyor.
Sonra, Hollandalı Barok ressam Abraham van Beyeren’in tablolarını hatırlatan, masa kompozisyonları spontanelik duygusuyla ayırt edilen 47 yaşındaki Parisli yaratıcı yönetmen Clarisse Demory var. Demory, “Yiyeceklerin, tıpkı moda çekimlerinde olduğu gibi, flaş kullanılarak, özgür ve yaratıcı bir şekilde fotoğraflanması hoşuma gidiyor” diyor.
37 yaşındaki Alix Lacloche, belirgin bir şekilde kavramsal yemekler yaratma yeteneğiyle tanınan bir Fransız-Amerikalı şef. 2020’de, Paris’in bir saat kuzeyinde Val d’Oise’nin buğday tarlalarında gerçekleşen bir Jacquemus defilesinden sonra, beyaz bir bezle büyük bir masayı örttü, yapılmamış çarşafların görünümünü taklit etmek için yer yer dantelledi ve ardından Kıvrımlar arasında nasturtium yapraklarına sarılmış ızgara badem, incir ve keçi peyniri, yatakta doğaçlama bir yemek önerir.
Lacloche, 1970’lerin işçiliğinin “internet öncesi masumiyetine” ve bunu üstlenen Judy Chicago’nun güzel arka planına ve ayrıca heykeltıraş Alexander Calder, film yapımcısı Michel Gondry ve Marx Kardeşler olarak bilinen vodvillerin çalışmalarına düşkündür. “basit şeyleri harika şeylere dönüştürebilen” kişilikler. Kendi yemeği de bir tuhaflık hissi uyandırıyor. Geçen Mayıs ayında Atina’da düzenlenen bir kitap etkinliğinde, bütün bir masayı folyoya sararak ve zeytin, nane yaprağı ve beyaz peynir parçalarıyla kaplayarak Yunanistan’ın dini ikonlarına saygısını sundu – sonuç ilahiydi ama aynı zamanda gündelikti, vücut ve vücut için yardımcıydı. ruh.
Tasarım asistanını ayarlayın: Lola Tual