Meraklısı
David Sinclair insanları ikna etmede çok iyidir. Uzun zamandır bir meslektaşı ve bilimsel rakibi olan yakalama, bazen sonuçları konusunda aşırı iyimser olması olduğunu söylüyor. Başka bir meslektaşı, David'in zeki olduğunu, ancak bazen bir bilim insanı için fazla tutkulu ve sabırsız olduğunu söylüyor. Şimdiye kadar, iddialarının çoğunlukla doğru olduğu ortaya çıktığı için şanslı.
Sinclair'in temel iddiası, görünüşte imkansız olsa da basittir: bir gençlik iksiri buldu. 38 yaşındaki Harvard Üniversitesi patoloji profesörü, Avustralya'daki çekilişinde, kırmızı şarapta bulunan bir kimyasal olan resveratrolün farelerde ve sinekler ve solucanlar da dahil olmak üzere diğer hayvanlarda yaşam süresini yüzde 24'e kadar uzattığını nasıl keşfettiğini açıklıyor. yüzde 59'a varan oranlarda. Sinclair, resveratrolün insanların yaşam süresini de artıracağını umuyor. Farelerde ve diğer organizmalarda işleyen sistem evrimsel olarak çok eskidir, bu yüzden farelerde işe yarayan şeyin insanlarda da çalışacağından şüpheleniyorum, diyor.
Bu hikaye Eylül 2007 sayımızın bir parçasıydı
- Sorunun geri kalanına bakın
- Abone
Sinclair, resveratrolün aktive ederek çalıştığını düşünüyor. SIRT1 , birçok bilim insanının hayvanlarda yaşam süresini düzenlemede temel bir rol oynadığına inandığı bir gen. Biyologlar, ifadesinin artmasının SIRT1 yaşlanmayı yavaşlatır ve kanser ve kalp hastalığı da dahil olmak üzere yaşlanmayla ilişkili hastalıkları savuşturur. Sinclair haklıysa ve resveratrol etkinleştirebilirse SIRT1 – ve eğer gen yaşlanmayı kontrol etmeye gerçekten yardımcı oluyorsa – gerçekten dikkate değer bir şey buldu.
Sinclair'in iddialarını çevreleyen bilimsel belirsizlik, onu milyonlarca dolar toplamaktan alıkoymadı. 2004'te, California'lı hayırsever Paul Glenn'i, şimdi Sinclair'in direktörlüğünü yaptığı Harvard yaşlanma üzerine yeni bir enstitü için 5 milyon dolar ayırmaya ikna etmek için tek bir öğle yemeği toplantısı aldı. Sinclair ayrıca resveratrol bazlı ilaçlar geliştirmek için Sirtris Pharmaceuticals'ın kurucu ortağı oldu ve A listesindeki bir girişim yatırımcısını özel finansmanda 103 milyon dolar biriktirmeye ikna etmeye yardımcı oldu. Mayıs ayı sonlarında şirket, 62 milyon dolar daha net olan ilk halka arzını yaptı. Hisse senedi fiyatı hızla yüzde 20 yükseldi ve hisselerin yüzde 1'inden daha azına sahip olan Sinclair'e akademik maaşına hoş bir (şimdilik, hayali ise) bir katkı sağladı ve muhtemelen şirket bir çeşme üretirse büyük bir maaş günü sağladı. -gençlik hapı. Sidney'de orta sınıfta büyüdüm, diyor karakteristik olarak utangaç ama kendinden emin bir gülümsemeyle. Bir akademisyen olarak, asla zengin olmayı beklemiyordum, bu yüzden oldukça iyi hissettirse de herhangi bir ekstra beklenmedik bir durum.
Resveratrol ve sirtuinlerin arkasındaki bilimin ayrıntılı açıklamasını okuyun.
Daha sonra, bazı meslektaşlarının onu iyi bir satıcı olarak tanımladığını söylediğimde Sinclair irkildi. Bilim adamlarına satıcı denilmesinden hoşlanmadıklarını söylüyor. Bu bir hakaret. Yine de, işime inanıyorum ve sonuçlarımı savunuyorum diyor. Kesin olan bir şey var: Sinclair'in ikna kabiliyeti, ona çok miktarda para ve şöhretin tehlikede olduğu bir alanda rakiplerine karşı üstünlük sağlıyor - tıbbın geleceği üzerindeki potansiyel etkiden bahsetmiyorum bile.
Takıntılı
Sinclair, cesaretinin ve cesaretinin, anavatanı Macaristan'daki başarısız 1956 devriminin ardından Avustralya'ya kaçan büyükannesi Vera'dan geldiğini söylüyor. Oğlu, David'in babası, aile adını Szigeti'den değiştirdi. Anneannem ailenin kara koyun asisidir, diyor. Babamı 1939'da 15 yaşında doğurdu – o zamanki skandalı düşünün – ve Yeni Gine'deki yerlilerle yaşadı ve diğer şeylerin yanı sıra insan eti yedi. Sidney sahilinde bikini giyen ilk kişi olduğu için polisle başı belaya girdi. O, beni yetiştirmeme yardım eden, farklı düşünmeyi ve dogmayı sorgulamayı öğreten 60'lı bir bohem.
Muzip bir gülümsemeye sahip hafif bir adam olan Sinclair, çocukken bir şeyleri havaya uçurmak için klor veya baruttan bomba yapmaktan hoşlandığı Sidney yakınlarındaki St. Ives'de büyüdü. Asi ve tehlikeliydi, diyor. Heyecan buydu. Sanırım sıkıldım. Yedi yaşındayken dünyayı değiştirmenin 10 yolunun bir listesini yaptı ve bunlardan biri para kazanmak için icatlar yaratmaktı. Daha sonra rüzgar sörfü yaptı ve arabalarda yarıştı. O kadar çok hız cezası aldı ki bir keresinde ehliyetine el konuldu. Büyürken en iyi arkadaşı Mark Sumich, her zaman oldukça arsızdı ve sizi yeterince iyi tanıyorsa teninizin altına girebilirdi, diyor.
Sanırım hayatımda en çok korktuğum gün, bana ağabeyinin yeni bileşik yayını gösterdiğindeydi, diye hatırlıyor Avustralya'da bir pazar araştırma şirketinin sahibi olan Sumich. Parka gittik ve o onu havaya doğru fırlatırdı ve onu gözden kaçırdığımızda saklanmak için dağılırdık. Bu, bu güne kadar, hala yaptığım en aptalca şey.
Sinclair, New South Wales Üniversitesi'ne gitti ve Avustralya'da ders veren bir MIT moleküler biyoloğu olan Leonard Guarente ile yaptığı bir konuşma sırasında uzun ömür araştırmaları hakkında öğrendiğinde mayada gen regülasyonu okuyordu. O zamanlar 1993 – çoğu insan yaşlanmanın sadece birkaç gen tarafından düzenlenemeyecek karmaşık ve kaçınılmaz bir süreç olduğunu varsayıyordu. Ancak o yıl, San Francisco California Üniversitesi'nde biyolog olan Cynthia Kenyon, tek bir genin nasıl manipüle edildiğini gösteren bir çalışma yayınladı. daf2 , küçük bir yuvarlak solucanın ömrünü ikiye katlayabilir. Guarente, yaşlanmayı geciktiren genin keşfine yol açacak maya üzerinde deneylere başlıyordu. efendim2 1995'te.
Yine de alan o kadar yeni ve kanıtlanmamıştı ki, Guarente bundan yalnızca gayri resmi olarak bahsetti - örneğin, genç bir Avustralyalı bilim adamı bir grup öğle yemeği sırasında yanına oturduğunda. Sinclair, bunun inanılmaz derecede tesadüfi olduğunu söylüyor. İlham alarak, Guarente'nin laboratuvarında doktora sonrası bir pozisyon için görüşme yapmak üzere Boston'a bilet almak için Mazda Miata'sını sattı. Röportajı sırasında, yaşlanmayı inceleyen bilim adamlarının, yaşamı sona erdiren genler ve mekanizmalar yerine, yaşamı uzatan genleri araması gerektiğini savunan canlı bir beyaz tahta sunumu yaptı. İşi aldı.
Sinclair, 1990'ların sonlarında Guarente'nin laboratuvarındayken, şunu keşfetti: efendim2 organizmalarda yaşlandıkça biriken dairesel DNA zincirleri olan ERC'lerin birikimini yavaşlatarak ve sonunda onları öldürerek mayada yaşlanmayı önler. Aynı zamanda, Guarente'nin laboratuvarındaki başkaları da önemli bir keşifte bulundular: arasında bir bağlantı olabilir. efendim2 ve NAD adı verilen gıdayı metabolize etmek için kritik olan bir molekül. Bağlantı, uzun ömür geninin diyetle -özellikle Guarente'nin öne sürdüğüne göre, kalori kısıtlamasıyla ilişkili olabileceğini düşündürdü. Normalden yüzde 30 ila 40 daha az kalori içeren besleyici olarak eksiksiz bir diyetin, bazı hayvanlarda yaşam süresini uzattığı, hücre savunmasını hızlandırdığı ve yaşlanmayı yavaşlattığı uzun zamandır biliniyordu. Guarente ve diğerleri, kıtlık veya kuraklık gibi kıtlık zamanlarında, bu mekanizmanın bir organizmanın kriz bitene kadar hayatta kalmasına ve üremeyi ertelemesine izin verdiğini teorileştirir. Arasındaki bağlantı efendim2 ve bu nedenle NAD, Guarente'ye kalori kısıtlamasının yaşlanmayı önleyici geni aktive ederek uzun ömürlülüğü etkileyebileceğini öne sürdü.
Bu dönemde Guarente'nin laboratuvarında öğrenci olan meslektaşları, Sinclair'i oldukça hırslı olarak hatırlıyorlar. O zamanlar doktora sonrası doktora yapan, şimdi St. Louis'deki Washington Üniversitesi'nde moleküler biyolog olan ve hala bir arkadaşı olan Shin‑ichiro Imai, onu takıntılı ve agresif bir şekilde fikirlerinin peşinden koşmaya meyilli biri olarak tanımlıyor. Imai, üzerinde çalıştığı şey için dışa dönük hale gelen bir içe dönük olduğunu söylüyor.
Sinclair'in hırsı, 1999'da Harvard Tıp Okulu'nun patoloji bölümünde kendisine bir randevu almasına yardım eden akıl hocasıyla olan ilişkisini de karmaşıklaştırdı. Tıraşlı bir kafa ve yoğun gözlerle uzun boylu bir adam olan Guarente, himayesindeki ile gurur duyduğunu söylüyor. Ancak 2004 yılında bir makale Bilim New York'taki Cold Spring Harbor'da bir toplantı sırasında başlayan iki adam arasındaki rekabeti anlattı; burada Sinclair, Guarente'yi kalori kısıtlaması ile ilişkili anahtar bir genin mayadaki yaşam süresini nasıl uzattığı konusunda onunla aynı fikirde olmadan hayrete düşürdü. İkili, nasıl olduğunu anlamak için kafa kafaya yarışan rakip makaleler yayınlamaya başladı. efendim2 ve daha sonra diğer yaşlanma karşıtı genler düzenlenir. Imai, çoğu genç bilim insanının akıl hocalarıyla doğrudan rekabet etmeyeceğini, ancak David'in rekabet ettiğini söylüyor.
Sinclair ayrıca 1999 yılında Guarente ve Cynthia Kenyon tarafından ortaklaşa kurulan ve bir süreliğine katılmayı umduğu Elixir Pharmaceuticals ile anlaşmaya da hayır dedi. Elixir aradığında resveratrolün etkilerini keşfetmişti; 2004'te, adı İngilizlerin de bulunduğu Sirtris'i kurarak eski öğretmenini şaşırttı. BEYEFENDİ Guarente'nin keşfetmesine yardımcı olduğu genler.
iki adam da öyle diyor Bilim arasındaki uçurumun boyutunu abarttı. Birkaç yıldır biraz gerginlik olduğunu söylüyorlar, ama o da öldü. Şimdi bazı deneyler ve makaleler üzerinde işbirliği yapıyorlar ve sık sık konuşuyorlar. Garip bir dönüşle, Guarente geçen yıl Elixir'den ayrıldı ve Sirtris ile çalışmayı düşündü, ancak Elixir ile yaptığı sözleşmedeki bir yıllık rekabet etmeme maddesi nedeniyle 2007 sonbaharına kadar şirkete katılamadı.
atılım
2003 yılında, uzun ömürlü araştırmacılardan oluşan hala küçük bir kadro arasında çözülmemiş bir gizem, genlerin nasıl modüle edileceğiydi. SIRT1 , yaşam süresini düzenleyen. Hap olarak alınabilecek bir bileşik var mıydı? Elixir ve diğer şirketler ve laboratuvarlar, birinin gen aktivatörü olarak çalışıp çalışmayacağını görmek için binlerce kimyasalı taramaya başlıyordu, ancak hiçbiri faturaya uymuyor.
Şubat 2003'te, o zamanlar Harvard'daki küçük, gösterişli laboratuvarı olan Sinclair, PA, Plymouth Meeting'de bir biyoteknoloji şirketi olan Biomol Research Laboratories'deki bilim adamlarının şunları gözlemlediğini öğrendiğinde kendi taramasını yapıyordu. SIRT1 resveratrol de dahil olmak üzere bazı polifenoller tarafından aktive edildi. Biomol'ün moleküler biyoloji direktörü Sinclair ve Konrad Howitz, resveratrol'ü izole etmek ve onu maya ve meyve sineklerinde test etmek için işbirliği yaptı. En çılgın rüyalarımda asla bir aktivatör bulacağımızı düşünmemiştim. efendim2 , diyor Sinclair.
2004 yılında Bilim Röportajda, Sinclair bir fanatik olarak ününe ekledi ve resveratrol'ü bulabildiğiniz kadar mucizevi bir moleküle yakın olarak nitelendirdi. Bundan yüz yıl sonra, insanların kalp hastalığını, inmeyi ve kanseri önlemek için belki de bu molekülleri günlük olarak alacaklarını söyledi.
Aynı yıl, Sinclair oradayken Guarente'nin laboratuvarında öğrenci olan iki bilim adamı, Guarente'nin kalori kısıtlamasının aktive olduğu hipotezinin temelini oluşturduğuna dair şüphe uyandıran bir makale yayınladı. efendim2 -Sinclair'in kendi teorileri için kritik olan bir hipotez. (Garente alaycı bir gülümsemeyle, sanırım bağımsız düşünen öğrencilerim var, dedi.) Her ikisi de Washington Üniversitesi'nde biyolog olan eski öğrenciler Brian Kennedy ve Matt Kaeberlein, en azından mayada kalori kısıtlamasının etkili olabileceğini iddia ettiler. sirtuinlerin yokluğunda yaşlanma karşıtı etkiler - tarafından üretilen enzimler efendim2 ve memeli homologları (örneğin SIRT1 ). Kısa bir süre sonra yayınlanan çalışmalar, Sinclair'in resveratrolün sirtuinleri aktive ederek kalori kısıtlamasını taklit ettiği iddiasına daha doğrudan bir meydan okuma oluşturdu. Bu çalışmalardan birinin ortak yazarı ve Elixir'in baş bilimsel sorumlusu Peter DiStefano, 2005'te bana resveratrolün harika şeyler yaptığını, ancak SIRT1 enziminin bir aktivatörü olma ihtimalinin düşük olduğunu söyledi.
Ancak bu şüphecilik Sinclair'i yıldırmadı. 2004'te resveratrolün kalori kısıtlamasının bazı etkilerini gerçekten taklit ettiğini kanıtlamak için yola çıktı ve kimyasalı fareler üzerinde test etmek için Ulusal Yaşlanma Enstitüsü'nden Rafael de Cabo ile birleşti.
Fareler yaklaşık iki ila üç yıl yaşar; 2005 yılında Sinclair'in laboratuvarını ilk ziyaret ettiğimde, onun test fareleri yaklaşık bir yaşındaydı. Sinclair şimdiden kendinden geçmişti çünkü resveratrolle beslenen fareler kontrollerden daha sağlıklı görünüyordu; fareler yağlı, sağlıksız bir diyetle beslenmelerine rağmen, hücreleri de dikkate değer ölçüde yavaş yaşlanıyordu. Ertesi yıl bu deneylerle ilgili makale çıktığında Doğa , sonuçlar Sinclair'in memelilerde resveratrol hakkında öne sürdüğü iddiaları destekledi. Yüksek yağlı bir diyetle yüksek dozda resveratrol ile beslenen farelerin, normal bir diyetle beslenen fareler kadar sağlıklı olduğunu gösterdiler. Resveratrol ayrıca farelerin insülin duyarlılığını iyileştirdi ve enerji üretimlerini artırdı.
Farelere çok yüksek dozlarda resveratrol verildi - kilogram ağırlık başına 22 miligram. Karşılaştırıldığında, bir litre kırmızı şarap 1,5 ila 3 miligram verir. Resveratrol'ü farelerle aynı oranda tüketmek için 150 kiloluk bir insanın her gün yaklaşık 1.500 şişe şarap içmesi (veya çok sayıda hap alması) gerekir.
Sinclair'in makalesi, bir çalışmadan birkaç gün sonra çıktı. Hücre Fransa, Illkirch'deki Genetik ve Moleküler ve Hücresel Biyoloji Enstitüsü'nden Johan Auwerx'in laboratuvarından. Auwerx'in kısmen Sirtris tarafından finanse edilen ekibi (Auwerx, şirketin bilimsel danışma kurulundadır), farelere kilogram başına 400 miligramdan daha yüksek dozlarda resveratrol vermişti. Bu fareler, yüksek yağlı bir diyette, enerji yüklü kasları ve atletlerin kalp atış hızının azalmasıyla ince ve güçlü kaldılar. Hücrelerindeki mitokondri sayısı arttı, bu da hücrelerin enerji çıktısını iyileştirdi.
Sinclair ve Auwerx'in farelerin ömrünü uzatma ve sağlığını iyileştirmedeki başarısı, eleştirmenlerin resveratrolün memelilerde işe yarayabileceğine dair şüphelerini kısmen yatıştırdı. Kaeberlein, her iki çalışmanın da son derece heyecan verici olduğunu söylüyor; Resveratrolün, enerji üretimi ile ilişkili mitokondriyal proteinler gibi belirli proteinleri değiştirdiği oldukça açıktır. Ancak Kaeberlein, testlerin yüksek yağlı bir diyette fareleri içerdiğine ve normal bir diyette farelerle çoğaltılması gerektiğine dikkat çekiyor.
Ve Kaeberlein, resveratrolün SIRT1 enziminin bir aktivatörü olduğuna henüz ikna olmadı. Sinclair laboratuvarındaki çalışmayı mayada yeniden üretemedik, diyor ve sonuçların sinekler, solucanlar ve diğer hayvanlarda karıştırıldığını da sözlerine ekliyor. Ayrıca hala aynı fikirde değil efendim2 kalori kısıtlamasının mayada uzun ömürlülüğü arttırdığı yoldur. efendim2 uzun ömürlülüğü düzenler ve kalori kısıtlaması uzun ömürlülüğü düzenler, diyor. Ancak kalori kısıtlamasının, aktif hale getirerek yaşam süresini zorunlu olarak uzattığı sonucu çıkmaz. efendim2 .
Eleştirmenler de resveratrolün insanlarda işe yarayıp yaramadığını henüz kimsenin bilmediğine dikkat çekiyor. Harvard popülasyon biyoloğu Lloyd Demetrius'a göre, farelerde ve insanlarda yaşam süresini belirleyen evrimsel güçler o kadar kökten farklıdır ki, farelerde daha yavaş yaşlanmadan sorumlu mekanizmaların insanlarda fazla bir etkisi olması pek olası değildir. Demetrius, resveratrol değil, kalori kısıtlaması üzerinde çalıştı, ancak yine de kimyasalın bir ilaç olarak uygulanabilirliği konusunda şüpheci. İnsanların maksimum yaşam süresi üzerindeki etkilerinin neredeyse sıfır olacağını düşünüyorum, diyor.
bir mümin
Sinclair'in resveratrolün etkileri hakkındaki görüşlerine dönüşenlerden biri, o zamanlar Waltham, MA'da bulunan Polaris Venture Partners'ın ortağı olan Christoph Westphal'dı. Westphal sadece 35 yaşında olmasına rağmen, halka açık iki şirketin, Momenta Pharmaceuticals ve Alnylam Pharmaceuticals'ın kurucu ortağıydı - ikisi de Cambridge, MA, yeni ilaçlar geliştiren biyoteknoloji girişimleri. Westphal gazeteyi okudu ve halihazırda bir şirket kurmaya çalışan Sinclair'e e-posta gönderdi. Sinclair'in CEO olarak aklında başka biri vardı ama o ve Westphal anlaşamadı.
Westphal, David'in genç ve tartışmalı olduğunu söylüyor. İnsanların yarısı onun deli olduğunu düşündü ve onu dövüyorlardı. Ama onda bir şey gördüm ve bilimine inandım. Westphal ve Sinclair, Sirtris'teki küçük bir ofiste bitişik masaları olan yakın arkadaşlardır. Sinclair cumartesi günlerini işte geçiriyor ve genellikle iki büyük çocuğunu Westphal'in iki çocuğuyla oynamaya getiriyor. Sinclair, kendisinin ve Westphal'in günde 50 e-posta alışverişi yaptığını söylüyor.
Geçen kış bir gün Westphal'e, Massachusetts, Brookline'daki evinden Charles Nehri boyunca Sirtris'in Cambridge'deki ofislerine yaptığı sabah yürüyüşünde eşlik ettim. Sirtris'in amacının yaşam süresini uzatan ilaçlar üretmek olmadığını açıkladı. Bu FDA tarafından tanınan bir son nokta değil, dedi. Son noktalarımız spesifik hastalıklar olacak. Şirket, resveratrol'ün SRT501 adlı süper şarjlı bir versiyonunu geliştirdi. Ayrıca resveratrol ile ilgisi olmayan, ancak sirtuinleri aktive etmede bin kat daha güçlü olduğunu iddia ettiği yeni küçük moleküller keşfetti. Şimdiye kadar, hayvan testleri, ilaçların nörolojik bozuklukların ve diyabetin tedavisine yardımcı olabileceğini göstermiştir.
Geçtiğimiz baharda şirket, diyabetli hastalarda SRT501'in faz I insan denemelerini başlattı; ayrıca, bu yıl içinde ilacı, yaşlanmayı hızlandıran ve beyin ve kaslarda ölümcül bozulmaya neden olan nadir bir hastalık olan Melas sendromu için bir tedavi olarak test etmek için insanlar üzerinde denemeler yapmayı planlıyor. Sirtris, resveratrol olmayan bileşikleri üzerinde insan denemelerine 2008'in ilk yarısında başlamayı umuyor.
Tutma puanı
Sinclair, Boston'daki Harvard Tıp Okulu Kampüsü'ndeki dokuzuncu kattaki modern ofisinden Fenway Park'ı da içine alan bir manzaraya sahiptir. Geceleri puanların yandığını görebiliyorum, diyor. Ocak ayında, birkaç ağacın tomurcuklandığı ve gökyüzünün kristal mavisi olduğu garip bir sıcak günde oradayım. Bir rafta Avustralyalı golfçü Greg Norman'ın bir kitabı var. Köpekbalığının Yolu ve bir dizi ders kitabı. Sinclair'in masasının arkasında karısının ve çocuklarının resimleri var.
Sinclair'in şu anda iyi finanse edilen Harvard laboratuvarı, resveratrol ve diğer bileşiklerin sağlık yararlarını açıklamak ve sirtuinlerin yaşlanma ve yaşlanma hastalıkları üzerinde tam olarak nasıl çalıştığını keşfetmek için hararetle çalışıyor. Binlerce fareyi içeren deneylerde, araştırmacılar farklı sirtuin yollarına yöneliyor ve bunların farklı hastalıkları nasıl etkilediğini belirliyor. Sinclair gülümsüyor ve harika sonuçlar aldıklarını söylüyor ama kayıtlarda daha fazlasını söyleyemez. Guarente ile bazı deneyler üzerinde çalıştığını söylüyor. Lenny ve ben genellikle önemli olmayan şeyler üzerinde çalışmıyoruz, diyor.
Onu son görüşümden bu yana iki yıl geçti ve bu süre içinde Sinclair daha tecrübeli, eleştirmenleri savuşturma konusunda daha özgüvenli ve bir bilim insanı-bağnazlısı olarak duruşuyla daha rahat hale geldi. Ben bir bilim asiyim, diyor. Ben buyum. Yayınladığımız her şey eleştiriliyor.
Bir sunumu izlemek için ekibine katıldığım konferans odasında masa sarı ahşaptan yapılmış ve siyah hasır sandalyeler pahalı görünüyor. Sinclair, koyu kırmızı düğmeli bir gömlek ve gri bir pantolonla muhafazakar bir şekilde giyinmiş -tam olarak bir asi kıyafeti değil. Doktora sonrası Juan J. Carmona, doktora ne olduğu hakkında bir konuşma yapıyor. BEYEFENDİ bir solucan ısı stresine maruz kaldığında sistem; Sinclair sorular sorar, kendini zorlar. Laboratuarları olan çoğu önde gelen akademik bilim insanı gibi, kendisi de çok az araştırma yapıyor ve deneyleri öğrencilerine bırakıyor. Kendi başarısı büyük ölçüde çalışmalarına bağlıdır. Sonunda, Carmona ısının ısıyı nasıl harekete geçirdiğini anlattığında Sinclair memnun görünüyor. efendim2 solucanlarda yol ve artan yaşam süresi.
Sinclair'in laboratuvarındaki öğrenciler, onun bazen azimli göründüğünü söylüyor ve o da öyle olduğunu kabul ediyor: Hedeflere mümkün olduğunca çabuk ulaşmaya azimliyim. Laboratuvarımda harika olduğunu düşündükleri bir şeye sahip olan insanları hayal kırıklığına uğratıyor, ancak bizi ileriye taşımıyorsa, bunu yapmak istemiyorum. Sirtris'te yapılan tüm deneyleri, tüm çalışmalarını bir ana planın parçası olarak gördüğünü söylüyor. Her adımda bunun kafamda şekillendiğini görüyorum. Ama hayal ettiğimden daha hızlı oluyor – 20 yıl yerine 10 yıl sürüyor.
İnsanlar için ne zaman hazır olacak? Soruyorum.
Bu, on yıl içinde insanları etkileyecek, diyor. Bu yüzden bu arayıştan daha önemli bir şey olduğunu düşünmüyorum. Bu yüzden risk alıyorum ve tartışmaya değer: çünkü bence haklıyız.
Ayrıca, bir gün Nobel Ödülü'nün uzun ömürlü araştırmacılara verilme olasılığını tartışmaktan da çekinmiyor - Lenny Guarente'nin de bahsettiği bir şey, ancak bunun hakkında pek fazla düşünmüyorum, tipik kıdemli bilim adamlarının tipik olarak bahsettiği tutumla. nihai ödül. Sinclair, böyle bir ödül verilirse, Guarente ve Cynthia Kenyon'un olası en fazla üç kazanandan ikisi olacağını söylüyor.
Ve ödüldeki üçüncü kişi kim olacak? Soruyorum.
Sinclair utangaç bir şekilde gülümser ve hiçbir şey söylemez.
David Ewing Duncan, serbest çalışan bir gazetecidir. için yazdığı son makale Teknoloji İncelemesi Temmuz/Ağustos sayısında Brain Boosters'dı.
Resveratrol ve sirtuinlerin arkasındaki bilimin ayrıntılı açıklamasını okumak için technologyreview.com/sirtuins adresine gidin.saklamak