Boşanma davası sonucunda her zaman velayetin ebeveynlerden birine bırakılmasına hükmedilmez. Bazı durumlarda çocuğa vasi tayin edilmesi gerekebilir.
Bu noktada doktrinde iki farklı görüş bulunmaktadır. Bir görüşe göre, çocuğa vasi tayin edilebilmesi için öncelikle, çocuk üzerindeki velayetin kaldırılması gerekir ve ayrıca velayetin hem anne hem de babadan kaldırılmasını gerektiren bir sebep olmalıdır; zira velayetin kaldırılmasına ilişkin şartlar ebeveynlerden sadece birisi bakımından gerçekleşmişse çocuğun velayetinin diğer ebeveyne bırakılması gerekir.
Diğer bir görüşe göre ise durum ve koşullar çerçevesinde çocuğun yararı kendisine vasi tayin edilmesini gerekli kılıyorsa, örneğin iki taraf da çocuğu istemediklerini beyan etmişse hakim, çocuğa vasi tayin edebilir. Yargıtay ise bu konuda değişken bir tutum sergilemiştir. Çocuğa vasi tayin edilebilmesi için hem anne hem de baba yönünden velayetin kaldırılması şartlarının gerçekleşmesi aranmamalıdır. Zira çocuğun yararına aykırı olan her durumda velayetin kaldırılması için TMK’da aranan şartların oluşmuş olması beklenemez.
Sırf bu şartlar oluşmadı diye çocuk, yararına aykırı bir durumda kaderine terk edilmemelidir. Bu nedenle somut durumda sadece çocuğun yararı ilkesinin çocuğa vasi tayin edilmesini gerektirip gerektirmediğine bakılması ile yetinilmelidir.
Boşanma davası sırasında, her iki ebeveyn bakımından da velayetin kaldırılmasını gerektiren sebeplerden biri gerçekleşmiş ise bu durumda çocuğun velayet altında bırakılması söz konusu olamayacağından, ilgili sebebe göre hakimin, TMK-m.348 veya TMK-m.349 uyarınca anne ve babadan velayeti kaldırarak çocuğu vesayet altına alması ve ona bir vasi tayin etmesi gerekecektir.