PU OTR menzili Sıcaklık-C arttı
1950'lerin ikinci yarısında. Deniz Kuvvetleri belirli bir sorundan stratejik bir denizaltı nükleer füze sistemi "Polaris" denizaltı karşıtı savunma (PLO) ABD'de hızlandırılmış oluşturulması üzerine sıkı çalışmaların başlaması ile filo SSCB'nin en önemli ulusal görevine dönüştü. On yılın sonunda parti ve hükümet, yeni gemilerin oluşturulmasını öngören bir dizi kararname kabul etti ve оружия FKÖ.
Geleneksel denizaltı karşıtı silah türleriyle ilgili çalışmaların yanı sıra, Haziran ayındaki 20 kararnamesi 1958 Bilimsel Araştırma Enstitüsü-1 (Savunma Ekipmanı Devlet Komitesi veya CCFU), “vorteks” derinlik şarjlı bir bombanın oluşturulması için özel bir şarjla deneysel tasarım çalışması istedi. Atıcı gemiden 400 ile 4 km arasındaki bir mesafeden 24 m'ye kadar olan derinliklere ulaşan denizaltıları alt etmeyi amaçladı. Bu çalışma, 12 üzerinde, 1968 caddesinin denizaltı karşıtı kruvaziyerlerini (Moskova, Leningrad) ve ave'nin ilk üç gemisini içeren denizaltı karşıtı kompleks Vikhr'i (baş tasarımcı - NP Mazurov) kabul ederek 1123'te başarıyla tamamlandı. 1143 ("Kiev", "Minsk", "Novorossiysk").
Denizaltı karşıtı füze kompleksi RPK-1 "Kasırga
Ek olarak, GKOT 1958'in çözünürlüğü, Ukhta hidroakustik hattını kullanarak düşman denizaltıların deniz üslerine nüfuz etmesini önlemek için özel bir şarj ile derin bir yüke sahip bir kıyı anti-denizaltı sistemi oluşturulması sorunu ile suçlandı. Çalışmalar, 50 ile 150 km arasındaki mesafeyle ilgili olarak yürütülmüştür.
Bilimsel Araştırma Enstitüsü-1'e (baş tasarımcı - NP Mazurov) emanet edilen "Typhoon" adı altında yapılan araştırma çalışmalarının sonuçları, böyle bir sistem için füze oluşturma olasılığını doğruladı. Güçlü özel şarjlarla donatıldığında, roket ayrıca düşman saldırılarını engellemek için düşman yüzey gemilerine karşı da kullanılabilir. O zaman 130-mm kıyı silahı CM-4 ve baş tasarımcı GI'nin üretiminin Barricades tesisinde devam ettiği göz önüne alındığında. Sergeyev, operasyonunun özelliklerinin bilincindeydi, Donanma yönetimine SKB-221'in yeni sahil kompleksi için bir başlangıç cihazı oluşturmasını emretti.
SKB-221, KM-3-340-58'in Ar-Ge'si ile görevlendirildi. "Özel şarjlı derinlik yükleriyle bir kıyı jet sistemi oluşturmak." Tasarımcıların, Typhoon füzesinin fırlatılmasını sağlamak için karada çalışan sabit ekipmanların mühendislik notu seviyesinde çalışması gerekiyordu. Teknik özellikler bakımından, füze ve toprak ekipmanlarının hizmette olan tüm kıyı komplekslerini geçmesi gerekiyordu.
BR-219-1 Sabit Başlatıcı
Sabit temel uygulamasının ilk kez barikatlar tarafından tasarlanması gerektiğine rağmen (daha önceki sondaj projeleri ve topçu sistemleri ile ilgili projeler), görev sadece iki ayda tamamlandı.
Bu konu, XXIX. Bölümde V.I. Heifetz, özellikle - bir BCRomanenko-va grubu. Tematik kartın uygulanmasına ilişkin raporda, düşman hedeflerine karşı bir atom saldırısının gizlenmesi amacıyla Typhoon roketi için (6 ton ağırlığında) zemin bazlı kompleksin bir maden varyantı yaratma olasılığı vurgulandı. Ancak NII-9 uzmanları, böyle büyük bir roket için hermetik yapılar inşa etmenin yüksek maliyeti nedeniyle, deniz kıyısındaki maden seçeneklerini reddetti.
Zaten Temmuz ayında, 1958, BR-219-1 başlatıcısının barikatörleri tarafından başlatıldı, Merkez Araştırma Enstitüsü-34'in (MAKKB, şimdi KBSM) deneyimine dayanarak, Navy: CM-59'in fırlatma tesislerini yarattı. , KSSCh tipi seyir füzelerinin fırlatılması için CM-59-1, CM-59-1; CM-64, ZUR B-750 yazılımını çalıştırmak için.
Sabit zemine dayalı başlatıcının yeni versiyonu (yazar, YuN. Matsapura1), sallanan kısmı ve personel odalarını barındıran başparmak tipinin temelidir. 5m'den daha yüksek, 12m uzunluğunda bir rayı desteklemek için bir aks aksı vardı, başlangıç yolunun uzunluğu 8m idi, tüm yapının ağırlığı 48'e ulaştı.
Bu projeyi gözden geçirirken en çok şikayet başlatıcıyı yüklemekle ilgili olduğu için
Nesne, füze aşırı yükleme tesislerinin varlığı ile daha da güçlendi ve gözle görülür hale geldi.
Ardından roket mühendisleri, zaten A.D. Nadiradze (Mayıs 1'te XI NUMX 16'e Özel Tasarım Bürosu başkanı ve Araştırma ve Geliştirme Direktör Yardımcısı olarak katıldı), füze seçeneklerini ağırlık özelliklerinde bir azalma ile genişletmeye karar verildi. SRI-1958 tasarımcıları, 1-1 t ağırlığındaki bir Typhoon-5,5 roket teklif ederken, SKB-6 uzmanları ağır bir roket için PU üzerinde çalışmaya devam ederken bu seçenekle ilgili faaliyetlerini sürdürdüler. GI Sergeyev hemen başlatıcının mobil bir versiyonunu önerdi ve durağan kompleks içerisinde mayın dikey değil, yatay olarak çalıştırılmalıdır. Bunu kabul ettik, ancak gelişme sırasına dikkat ederek: ilk olarak, yatay mayın düzenine göre, PuDl'nin Typhoon-221 roketi için mobil versiyonu ve daha sonra sabit olanı.
1958'in sonunda, gelecekteki kompleksi kıyı şeridinin belirli bir yerine bağlamayı sağlamayan 111 yayınlandı. GI Sergeyev ve NII-1’ten füze geliştirme departmanı başkanı da dahil olmak üzere proje uygulayıcıları, V.I. Eliseev, yeni kompleksi donatması gereken birçok askeri birliği ziyaret etti. Yeni Typhoon-1 füzelerini kullanarak mayın tarlalarına kilitlenmesi gereken şartlı düşmanın koylarının bazılarının haritaları, arazi ve koordinatlarını inceledik.
1959’te, SRI-1 ile Barikatlar tesisi arasında Mayıs’ta işin tamamlandığını belirleyen bir anlaşma imzalandı. 13 Ocak 1959, Daire Başkan Vekili No.6 OKB-221 G.M. Belyaev aşağıdaki gelişim endekslerini kaydetti:
- BR-219 - "Typhoon" sistemi için sabit PU;
- BR-221 - "Typhoon" sisteminin sabit kurulumu için taşıma ve şarj makinesi (TZM);
- BR-222 - "Typhoon-1" sisteminin mobil PU'si;
- BR-223 - PU Typhoon-1 için TZM.
Geliştiricilere duyulmamış karmaşık konular düştü. Ve eğer dikkat edersen
Bu konuda yalnızca 6-8 çalışanının tanımlayabildiği durumlar nedeniyle, her birine hangi yükün yüklendiği açıktır.
Bunu zaten o zaman G.I. Sergeev OKB-221 mobil fırlatıcıların geliştirilmesinde uzmanlaşmaya başladı. Ve bu sefer, çabalar önce BR-222 projesine odaklandı. Sonuç olarak, iki şema ortaya çıktı: MAZ-537B çekicinin (VP Tsarev tarafından geliştirilen) arkasındaki orijinal tekerlekli treylere dayanan PU ve AT-T paletli çekicinin (Yu.N. Matsapura tarafından geliştirilen) aynı römorktaki PU.
Üç akslı tekerlekli bir römorktaki PU, aşağıdaki ana unsurları içeriyordu: 4800 kg (kılavuz uzunluğu 10 m olan ve roket boyunun geçişini sağlamak için boyuna bir oluk ile) dönen parça (IS Efimov tarafından geliştirilmiştir); dengeleme mekanizması (yazar - F.Ya. Larin) ve otomatik tokmak (yazar - VG Sorokin).
PU BR-222 ile eşleştirilmiş, TZM BR-223 tasarladı (yazar - OP Medvedev). Alt takım, bir roket için bir platform yerleştirilmiş olan bir MAZ-5202 treylerdi. Platform, 800 kg sapı üzerinde bir çaba harcayarak 27 mm yüksekliğe açılabilir ve yükseltilebilir. TZM'nin yanı sıra PU, taşınmış tekerlekli veya paletli traktörler.
Yükleme şeması ilginçti. TZM, yalnızca 90 ° 'lik bir açıyla değil PU'ya göre monte edilebilir. TZM'de yatan roket eksenlerinin ve PU kılavuzunun kombinasyonu, platform döndürülerek sağlandı. Bu işlem için 5 dakika ayrıldı. Daha sonra platform bir roketle (1 min) yükseltildi. Daha sonra roket kılavuzun üzerine düştü ve sabitlemeye gönderildi (15 dakika yüklemeye atandı).
PU, TZM ve yükleme şeması çok uygundur. Ancak fragmanı kompleksten hariç tutmak için öneriler vardı. OKB-221'de, bir şasiye 6 tondan daha ağır olan Typhoon roketinin konuşlandırılmasındaki gelişme, ülkedeki ilk denemelerden biriydi. 1955 yılında ortak girişim. Kraliçe 8 ton ağırlığındaki 11K füzesini şasiye yerleştirmeyi başardı tanka IS-2 (PU 2P19). Şimdi, roketin ağırlığı neredeyse 2 ton daha fazlaydı.
1 araştırma enstitüsünün olumlu bir değerlendirmesini alan barikatlar bu sorunu çözmeye başladı. Birkaç PU çeşidi önerildi.
BR-222-ı
N.K. tarafından tasarlanan Seçenek kendinden tahrikli fırlatıcı. Smolyakov, SPU topçu biriminin Kharkiv 408 Nesne şasisi temelinde yerleştirilmesi anlamına geliyordu.
BR-222-II
Seçenek kendinden tahrikli başlatıcısı, ayrıca N.K. Sm-l'yakov, Leningrad tesisinin KB-273'inde geliştirilen 2 Nesnesine topçu biriminin yerleştirilmesini sağladı. Kirov ve kendinden hareketli 2 mm harç 1B420 "Oka" için bir taşıyıcı 2Т1 olarak tasarlandı.
Bununla birlikte, şasi yetenekleri “Object 408” ve “Object 273” açıkça bu kadar ağır bir yükün yerleştirilmesine karşılık gelmedi (bu özellikle BR-222-P sürümü için geçerliydi). Daha küçük bir ağırlıktaki rokete geri dönmek zorunda kaldım.
BR-222-III
Konveyör üzerinde "Nesne 408" N.K. Smol'yakov “Typhoon-IV” endeksinin altına roket için bir sanat birimi yerleştirdi (bu roketin ağırlığı neredeyse yarı yarıya düşürüldü). Bu PU her yöne fırlatılmasına izin verdi.
BR-222-IV
NK Smolyakov, MAZ-537B'nin tekerlekli şasisine Typhoon III adı altında bir roket yerleştirdi, yani. şimdi bu şasi bir traktör olarak değil, bir taşıyıcı olarak kullanıldı.
BR-222 V
Typhoon-III füzesinin birimi Yu.N. MAZ-529В şasisinde Matsapura.
Bununla birlikte, temel hesaplamalar, kendiliğinden çalışan fırlatıcıların tasarlanan tüm versiyonlarının muazzam yüklere dayanmadığını göstermiştir. Römorktaki PU düzenini yeniden çalışmak zorunda kaldım.
BR-222-VI
MAZ-537B için PU olan römork sürümü, orijinal tasarımda sadece dört aks değil, dört aks kullanıldığında sadece römork kullanıldı. Sonuç iki roket pozisyonu idi. İstiflenmiş pozisyondaki roket hafifçe öne doğru yerleştirildi ve fırlatma pozisyonunda neredeyse 2 metreye geri kaydırılması gerekiyordu.Tüm bunlar “mücadele” ile dikte edildi ve fırlatma sırasında fırlatıcının stabilitesini sağladı.
12 Mayıs 1959, tüm seçenekleri PU kompleksi "Tafun" olarak kabul ettiği OKB-221'te NTS'ye verildi. BR-222-VI ve TZM BR-223 projeleri Yu.N. Matsapura ve O.P. Medvedev. Ayrıca teknik konsey raporunda aşağıdakiler kaydedildi:
“... İlk tasarım, konunun uygulanmasına ilişkin 2 taraflı eylemi ile 15.5.59 taraflı eylemi tarafından incelendi ve derlendi. İlk tasarım, GNOT 1 ve NS-1 GKOT 3'in sonucuna baskı yapmaktır.
Moskova'da, Tayfun kompleksi için seçeneklerin göz önünde bulundurulması devam etti. Tasarımcıların, SRI-1'in ön taslağını savundukları ilginçtir. 'Tasarımın ve roketin bütünlüğünün tasarımı ve OKB-221'un tasarımcıları - sadece ön tasarım.
Bu nedenle, sonuç şöyle söylendi:
“Bir kıyı denizaltı denizaltı karşıtı jet bombaları oluşturma ve Ukhta hidroakustik hattının tespit aracı olarak kullanılması sorununun geliştirilmesi sonucunda, donanma örgütlerine ve geliştiricilere özel yük KB-25 ...
OKB-221, bu çalışmaların başlatıcıda daha fazla uygulanması için onay teklifleri sunacak. "
Maden seçeneğinin daha da geliştirilmesi önerildi, ancak madenin yerleştirilmesi dikey değil, ancak daha önce de belirtildiği gibi yatay olarak yapıldı. BR-219-1'in devre tasarımı, O.P. Medvedev. Sonuç, minimum 75 m uzunluğa sahip yatay bir şafttı, bazı yerlerdeki genişlik 18 m'ye ulaştı .. Yeni versiyonun tüm elemanları sahalara yerleştirilebilirdi.
Bu elemanlar işe yaradı:
- gm Belyaev - ZIL-221 üzerindeki TZM BR-131;
- N.K. Smol'yakov - Ürünü taşımak için el arabası (kaldırma hızı 0,02 m / s, sürüş hızı 0,33 m / s);
- V.P. Çarev, Yu.N. Matsapura, F.Ya. Larin, N.I. Yelansky, V.G. Sorokin, ABD Efimov - PU;
- V.K. Soloshenko - çatılar hareket mekanizması (ağırlık 40000 kg, açılış süresi 25 s).
Böylece, BC Romanenko grubunun tüm kompozisyonu yatay şaftın tasarımına ve Typhoon start-up kompleksinin elemanlarına katıldı.
Bu proje aynı zamanda Scientific Research Institute-1'in uzmanlarına uzmanlık için gönderildi. N.P.'nin sonradan hatırladığı gibi. Projenin savunması Mazurov, 1-SCFOT Bölümüne devredildi. Toplantı, 9’in Haziran’ında 1959’de gerçekleşti, toplantıya davet edildi. Dukhov, KB-25 başkanı (şimdi - NL Dukhov adını taşıyan Tüm Rusya Bilimsel Araştırma Enstitüsü. Atom madeninin gelişmeleri hakkındaki sonucunu bekliyordu. Nikolai Leonidovich şöyle bir şey söyledi: “... Garanti doğruluğu özelliklerinin ve özellikle kısa aralıkların eksikliği, özellikle iniş gücüne karşı mücadelede, bir nükleer savaş başlığı kullanımı için kabul edilemez. İniş yerinin sadece sahil olmadığını unutmayın. Bu, her şeyden önce, Dünyadaki yaşamın kökeni beşiğidir. Onu şımartmak kendini mahvetmek ... ”
Analizin daha ayrıntılı tartışılması, PU ve bir Typhoon roketi kullanarak özel bir ücret kullanımının her iki savaşçı taraf için güvenli olmadığını göstermiştir.
Sualtı patlamaları, bölgenin önemli derecede radyoaktif kirlenmesine neden olabilir. Ek olarak, deniz tabanına bitişik sulardaki nükleer patlamalar, deniz tabanına ve deniz kıyısına yerleştirilen sonar tesislerine (durağanlar dahil) zarar verebilir ve ayrıca tehlikeli bölgedeki gemilerinin ve gemilerinin ölümüne yol açabilir. Buna dayanarak, 1959'te farklı maksimum fırlatma menziline sahip birkaç füze varyantının ön çalışmalarının sonuçlarını inceledikten sonra, bu konuyla ilgili çalışma neredeyse durdu.
2003'te yayınlanan A.V. Biz-Selovski "Nükleer Merkez (bir nükleer silah testcisinin notları)" böyle bir kararın nedenleri üzerine örtüyü kaldırıyor. Özellikle şöyle diyor: “... Özel yüke sahip ürünlerin geliştiricileri olarak, nükleer savaş başlıklı ürünlerin kullanımının orduya göre daha iyi olmasının etkilerini sunduğumuzdan beri güvenlik sorunları bizim için çok ciddidi. Bundan sonra, bilimsel yönetmen ve ilk baş tasarımcı, akademisyen Yu.B. Khariton Nükleer bir silahın tüm yaşam döngüsü boyunca, bir üretim tesisinde üretime başlayarak, askeri alanda ve ötesinde faaliyet gösteren neredeyse tüm güvenlik konularının titizlikle incelenmesini istedi. Operasyonel belgelerimiz (ED) her zaman, ED gerekliliklerine tabi olarak, ürünlerin güvenli olduğunu garanti eder ... "
Ayrıca, hedeflerin tespit edilmesi ve sınıflandırılması sorunlarının çözümü da dahil olmak üzere sistemin bir bütün olarak oluşturulması
Hedef tayininin, kabul edilemez bir şekilde yaşlanmasına yol açmayan geçici gecikmelerle kompleksin savaş araçlarına verilmesi, ancak daha yüksek bir teknolojik gelişme düzeyinde gerçekleştirilebildi.
Böylece, Typhoon kıyı füze sistemi, özel bir şarj ile derinlik yüklerinin teslimi için hayata başlamadı.
SRI-1 ve OKB-221 için yapılan bu çalışmalarla neler sonuçlandı?
1961’te, Smerch-2 ve Smerch-3’in salvo ve tek atışla mekanik olarak yüklendiği deniz bombaları, Deniz Kuvvetleri tarafından kabul edildi. Tasarımcılar NII-1 ve TsNII-34 onlar üzerinde çalıştı. OKB-221 tasarımcılarına gelince, dinlenmeleri gerekmedi. "Tayfun" temasının kapandığı gün, Temp füze sistemi üzerinde çalışmaya başladığını duyurdu. Bununla elde edilen deneyim çok yardımcı oldu.
Mayın fırlatıcı BR-219.