Jiangning Şehri; bir kimya fabrikasında teknisyenin kontrol odası.
Sabah ikisi.
Pencerenin ötesindeki karanlık, çimenlerden gelen böceklerin vızıltısı ve cıvıltısıyla sonsuzdu.
Bir çalışan, uyuklarken başını sallayarak monitörlerin önüne oturdu. Ancak tam uykuya dalarken, üzerindeki ampulden aşırı yüklenen akımın uğultulu sesi duyuldu. Işık birkaç kez parladı, sonra söndü.
“Ha?” Çalışan sıçrayarak uyandı. Önündeki karanlığı görünce refleks olarak ayağa kalktı ve etrafına bakındı. “Neler oluyor?”
O anda gözünün ucuyla beyaz bir ışık parladı ve bir ruh gibi karanlığa daldı.
“…”
Bu çalışan liseden yeni mezun olmuştu, bu yüzden sadece biraz pasaklı, genç, çekingen bir çocuktu. O anda, ne olduğunu merak ederek donmuştu. Ancak bir sonraki saniyede sinirleri gerilmişti ve tüm vücudu soğuk terler içinde kalmıştı. “DSÖ…”
Buz gibi soğuk bir el sessizce ensesini kavradı.
“AHHHH BİR HAYALET…”
Bu el ustaca bir vuruş yaptı. Çalışanın çığlığı hemen kesildi ve çocuk yere yığıldı.
Chu Ci ifadesizdi. Elini sallayarak beyaz önlüğünü düzeltti. Daha sonra, cebinden bir sürü anahtar kart çıkarmadan önce, neredeyse pantolonuna işeyecek olan çalışanı bir sandalyeye oturttu ve onu uyku pozisyonuna getirdi.
Kimyasal depolama kontrol odasında, anahtar kartı bipledi ve cam kapı karanlıkta sessizce kayarak açıldı.
Gecenin bu saatinde devriye yoktu, bir sonraki vardiya henüz gelmemişti. En güvenli an olduğu söylenebilirdi, bu yüzden karanlık ve sessiz depoda kimse yoktu. Chu Ci, büyük bir aşinalıkla, ham kimyasal reaktiflerle dolu depolama tanklarının sıraları boyunca ilerledi. El fenerini açarken, depolama tanklarının altındaki etiketleri dikkatlice aradı.
“… AR6 denge katalizörü, metanol… 2-Klorobenzaldehit.”
Chu Ci, yetişkin bir adamın yarısı boyunda büyük bir depolama tankının önünde durarak durdu.
Bir eli ceketinin cebinde, diğerinde ise bir el feneri tutuyordu. Işık huzmesi karanlıkta hafifçe titreyerek yüzüne gölgeler düşürdü. Orada bir sigara içmek için yeterince durduktan sonra, Chu Ci sonunda kendini silkeleyerek uyanmış gibi göründü. Derin bir nefes alarak öne doğru kısa bir adım attı ve tankın borusunun önüne çömeldi, feneri dişlerinin arasına yerleştirdi, cebinden bir küçük şişe ve birkaç şey daha çıkardı.
Ancak parmak uçları boruya değdiği anda cebindeki telefon şiddetle titredi. Çıkardıktan sonra ekranda görüntülenen şey onu bir an dondurdu.
Danışman?
Danışmanı, gecelerini genellikle laboratuvarda geçiren bir işkolikti. Gecenin bir yarısı onu aramak ve bilgi istemek genellikle yaptığı bir şeydi ama kimse o andaki zamanlamasının tesadüf olmasını beklemiyordu. Şimdi konuşma zamanı değildi, bu yüzden Chu Ci tam aramayı reddetmek üzereyken, aniden depo odasının girişinden herhangi bir uyarı olmaksızın bir sesin çınladığını duydu.
“Oradaki kim?!”
“!”
Düşen şişelerin ve tenekelerin çarpma sesleri gece kulakları deliyordu. Biri mi geldi?!
Chu Ci fenerini kapattı ve aceleyle aramayı kabul etti ama telefonu yere düştü!
Arama hemen bağlandı, ekran aydınlandı ve zaman sayacı çalışmaya başladı. Chu Ci’nin gözbebekleri, o aramayı kesmek için telefonunu kapmak isteyerek uzandığında daraldı. Ancak, her şey göz açıp kapayıncaya kadar oldu ve yeni gelen, sesleri kendisine doğru takip etmişti. Arkasından kişi karşıya atladı ve elini tuttu!
“…!”
Chu Ci’nin nefesi boğazına takıldı. Başını geri çekti, sadece o anda o kişinin gözleriyle karşılaştı.
***
Trafik ışığı durmadan yanıp sönüyordu. Gürültü, kornalar ve frenlerin gıcırtılı sesleri aynı anda duyuldu ve yoldan geçenler aceleyle karşıdan karşıya geçti.
Jianning Şehrinin semalarında kalın bir bulut tabakası asılıydı. Hava ağır ve ıslaktı ve belli belirsiz bir toprak kokusu algılanabiliyordu.
Yağmur mevsimi geliyordu.
“Hey, iyi misin?”
Telefon görüşmesinin diğer tarafında bir sessizlik oldu. Belki biraz şaşırmış olan Jiang Ting, ses tonu soğuk ve sabit bir şekilde, “Ben iyiyim” diye yanıtladı.
Yan Xie ofiste pencerenin önünde durdu, gözleri uzaktaki bulutlu gökyüzüne baktı. Pencerenin camı, güçlü ama yorgun yan profilini yansıtıyordu.
“Haklısın,” dedi. “Hu Weisheng öldü.”
Jiang Ting herhangi bir şaşkınlık ifade etmedi, sadece sessizce kabul etti.
Yan Xie, “Nasıl öldüğünü ve onu kimin öldürdüğünü sormayacak mısın?” diye sordu.
“Bir insanın hayatı çok kırılgandır. Bir adamı öldürmenin sayısız yöntemi vardır ve değiştirilemeyecek tek şey onun ölmüş olmasıdır. Hu Weisheng’in hayatını isteyen kişi çok keskindir ve şu anki odak noktası bunu nasıl yaptığını araştırmak değil. o öldü.”
Yan Xie, “Neden gidip bir Buda olmuyorsun?” dedi.
Jiang Ting, bu komik olmayan şakaya hiç tepki göstermedi, hatta yanıt olarak kibarca kıkırdamadı. Açıkça, “Şimdi ne yapmayı düşünüyorsun?” diye sordu.
Yan Xie, kapının yanında durup camdan dışarı bakarak ofise girdi. Ana salondaki herkes bilgisayarlarının başına oturmuş işleriyle meşguldü. “Üç Bahar Ağacı” kaydı adli tıp tarafından keskinleştirilmiş ve gönderilmişti ve büro, nahiye şubesinden düzinelerce müfettişi ofislerine göndermişti ve onlar 24 saat delilleri inceliyorlardı.
“Dün gece sen gittikten sonra uzun süre düşündüm,” dedi Yan Xie durup dururken. “Sanırım ipuçlarını aldım.”
“…”
“Üç Bahar Ağacı KTV’de aradığımız ‘mavi şey’ yok, bu da polisin en başından beri hedefin dışında olduğu anlamına geliyor. Bu sonucun nedeni, Hu Weisheng’in tedarikçisinden herhangi bir zamanda ‘mavi şey’, sanki değerli bir şeymiş gibi o küçük çantayı çatıya saklamasına kesinlikle gerek yoktu.Üstelik, o kadar uzun süre orada saklamıştı ki, mühürlü poşetin etiketindeki el yazısının solmaya başladığı yer.”
Yan Xie, “O uyuşturucu çantasını başka bir yerden almıştı,” diye devam etti. “Neden susturulduğunun anahtarı Üç Bahar Ağacı değil, o uyuşturucu çantası.”
Telefondan belli belirsiz ayak sesleri duyulabiliyordu. Yang Mei’nin kendine özgü boğuk ve çekici sesi, “Jiang-ge” diye seslenirken çok yumuşaktı.
Jiang Ting, telefonunun alt yarısını kapattı. Olması gereken bir şey söyleyerek cevap verdi, “Önce sonra için burada bırak.”
“Ne şey?” diye sordu Yan Xie, kulakları seslere duyarlıydı.
Jiang Ting, “Öğle yemeği” diye yanıtladı.
Yan Xie: “…”
“Dün gece gece kulübünde etrafa saçılan nakit toplam 60.000RMB. Bu Yang Mei’nin parası. Davanın giderlerinden geri ödeme için başvurmayı unutmayın.
Yan Xie inanamadı. “Az önce çok önemli bir ölüm kalım olayını paylaştık. Bu konuda paradan başka bir şey söylemiyor musun?”
“Para olmasaydı Feng Yuguang ölmezdi, Hu Weisheng susturulmazdı, bu dünyada uyuşturucu satan kimse kalmazdı ve küresel suç oranı en az %80 düşerdi. Yani para çok önemli. Bu arada,” dedi Jiang Ting tembel tembel, “başımıza gelenler bir ölüm kalım olayı değildi, buna yardım eli deniyor.”
Yan Xie’nin alnındaki bir damar zonkladı.
Jiang Ting telefonu kapatmadan önce “Harcamaları bildirmeyi unutmayın” dedi.
“Yange!” Ofis kapısı birkaç kez çalındı ve Ma Xiang, “Eyalet ofisinden uzmanlar burada ve Şef Lu, acele etmenizi ve işinizi yapmanızı istiyor!”
Yan Xie kendine geldi. “Anladım! Bana bir dakika ver!”
Bir süre düşündü, pencereye geri döndü ve hızla bir numara çevirdi. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, arama çok hızlı bir şekilde bağlandı ve üçüncü çalışta öldürme niyetiyle dolup taşan bir ses cevap verdi: “Alo?!”
“Hey, baba,” Yan Xie hızla sesini alçalttı ve adam onu azarlamaya başlamadan önce konuştu. “Bana bir iyilik yap.”
***
Jianning Kamu Güvenliği Bürosu, küçük bir toplantı odası.
Yan Xie kapıyı iterek açtı ve içeri girdi. Tüm toplantı odası şimdiden insanlarla doluydu. Masanın başında şehrin kamu güvenlik bürosu başkanı Şef Lu vardı; o kadar tıknazdı ki, zararsız bir Maitreya gibi görünüyordu. Dik otururken, dikkati çok odaklanmıştı. Sağında Wei Yao dışındaki iki şef yardımcısı, birkaç ekip lideri, müfettiş, baş adli tabip ve diğerleri vardı. Solunda, Yan Xie’nin daha önce hiç tanışmadığı üç yabancı vardı. İl müdürlüğünden uzmanlar olmalıdır.
“Dün gece saat 12:20’de gözaltındaki şüpheli Hu Weisheng durumu açıklamak istediğini söyleyerek aniden inisiyatif aldı. Bu durum nöbet tutan polis tarafından Kriminal Soruşturma Birimi’ne yansıtıldı ve büyük önem arz etti. Saat 12:30’da Hu Weisheng, uyuşturucudan uzaklaşma etkilerini hissettiğini iddia etti ve bilgisi karşılığında uyuşturucu istedi.Bu, Gao Panqing ve Kriminal Soruşturma Biriminden diğerleri tarafından Şef Yardımcısı Wei’ye yansıtıldı, ve Şef Yardımcısı Wei, iki şişe tıbbi morfin kullanımını onayladı.”
Toplantı odasındaki tüm gözler hızla ona çevrilse de Yan Xie hiçbirini fark etmemiş gibi görünüyordu. Ayrıca Gou Li’nin raporunu kesmedi, sessizce döner bir sandalye çekip oturdu. Ardından, masanın başında oturan Şef Lu’ya anlamlı bir bakış attı.
“Adli tıp dairesinin şartı, tıbbi morfinin dolaptan bizzat adli tıp başhekimi tarafından alınması gerektiği ve hem anahtarın hem de mührün adli tıp başhekiminin elinde olmasıdır. Ancak büro dün gece son dakika acil bir operasyon. Ekiple birlikte sahaya çıktım ve bu yüzden adli tıp bölümünden ayrıldım.” Gou Li derin bir nefes aldı ve ardından şöyle dedi: “O zamanlar durum çok gergindi. Hu Weisheng, büronun çok uzun süredir izlediği önemli bir hedefti ve o, anti-keşif konusunda çok iyi eğitilmişti ve Suçludan ve diğer ipuçlarından işbirliğini kazanmak için, Şef Yardımcısı Wei özel bir talepte bulundu ve uyuşturucuyla mücadele departmanının ele geçirdiği uyuşturucu envanterinden acilen bir şişe diamorfin nakledildi. .”
Eroin olarak da bilinen diamorfin.
Sadece bir şişe eroinin eski uyuşturucu bağımlısı Hu Weisheng’i dönüşü olmayan yola göndereceğini kim düşünebilirdi?
Taşra uzmanları birbirlerine baktılar ve onları yöneten orta yaşlı adam, “Dün gece nasıl bir operasyon izliyordunuz?” diye sordu.
Gou Li yalvaran bir bakış attı. Qin Chuan öksürerek araya girdi, “Hu Weisheng, Yihe Yolundaki Üç Kaynak Ağacı KTV’nin uyuşturucu kaçakçılığının yapıldığı kanallardan biri olduğunu belirtti. Bu nedenle, büromuz son dakikada bir sızma planladı ve hem Kaptan Yardımcısı Yan hem de Şef Gou operasyona yardım etti.”
“Ah,” orta yaşlı adam tepki vermedi. “Operasyonun sonucu ne oldu?”
Qin Chuan siad, “Üç şüpheli uyuşturucu kaçakçısını tutukladık…”
“Ne kadar kanıt ele geçirdiniz? Toplam kaç gram ilaç ve reçeteli ilaç buldunuz?”
“…”
“Vaka 502’de kurbanlar tarafından kullanılan yeni tip psikotrop ilaçlar var mıydı? Vakayla herhangi bir ilişki olup olmadığını teyit edebilir miyiz?”
Qin Chuan hafifçe boğuldu.
“Yani,” diye bitirdi orta yaşlı adam, “Jianning Kamu Güvenliği Bürosunun Belediye Kriminal Soruşturma Bürosu, Belediye Narkotik Bürosu, Adli Tıp Başhekimi ve diğerleri el ele verdiler ve bir arama ve el koyma operasyonunu tamamladılar. Temelde ondan hiçbir şey çıkmadı. , ancak bunun yerine önemli bir şüphelinin, Hu Weisheng’in ölümüyle sonuçlandı.”
Bu cümle, Hu Weisheng’in Jianning Kamu Güvenlik Bürosu tarafından kasıtlı olarak susturulduğu izlenimini uyandırdı. Toplantı odası sessiz bir tartışmaya dönüştü ve herkesin ifadesi oldukça çirkindi.
Qin Chuan mutsuz görünüyordu. Tam konuşacakken biri aniden onu tuttu. Fang Zhenghong’du.
Fang Zhenghong önce “Chen Chu mantıklı,” diye onayladı. Yüzü mumsu ve solgundu ve tonu zayıftı. “Dün geceki olayla ilgili mutlaka derhal bir soruşturma başlatacağız, ilgili tüm personeli tek tek tecrit edip sorguya çekeceğiz ve otopsi yapacağız. İl en kısa sürede cevap verir.”
Fang Zhenghong, eski nesilden olmaya gerçekten layıktı. Sözleri karmaşıktı ve karşı taraf için bir çıkış yolu bırakıyordu. Ancak Chen Chu yolu takip etmedi.
“Bir soruşturma mı? Artık buna gerek yok,” dedi Chen Chu sertçe. “Açıkçası, büronuzun Baş Adli Tıp Doktoru da Hu Weisheng’in ölümünden sorumlu kişilerden biri olarak kabul edilebilir. Haksızlık şüphelerinden kaçınmak için hepsini izole edin!”
Gou Li’nin yüzü hızla değişti. “Bununla ne demek istiyorsun?”
“Personelimiz Hu Weisheng’in otopsisinden sorumlu olacak. Ayrıca Amir Yardımcısı Wei Yao ve diğerleri görev gücümüz tarafından izole edilecek ve sorgulanacak. Eyalet zaten bu davayla çok uzun zamandır derinden ilgileniyor, ama öyle oldu ki uzun zaman oldu ve hala bir sonuç alamadınız. şimdi önemli bir şüpheli bile öldü ve büroda öldü! ister bir yanlış anlaşılma olsun, ister bir hata olsun, utanç verici sırlara asla izin vermeyeceğiz. dürüst kamu güvenlik büromuzda saklanmak için!”
Chen Chu’nun sözleri güçlü ve yankılıydı, odanın içinde yankılanıyordu. Herkesin yüzü son derece çirkindi.
“Şef Yardımcısı Wei’nin diamorfin kullanımına yönelik acil başvurusu benim tarafımdan onaylandı.” Aniden, masanın başından yavaş bir ses yükseldi.
Herkes baktı, sadece Şef Lu’nun termos kupasını dostça tuttuğunu gördü. Ellerini kavuşturmuş gibi görünüyordu ve büyük poposunun altındaki deri döner sandalye, ağırlığı altında eziliyormuş gibi gıcırdadı.
Yan Xie bir dosyayı siper olarak kaldırdı ve ona gizlice tamam işareti verdi. Şef Lu belli belirsiz başını salladı.
Chen Chu, “Yani?” diye sordu.
Odadaki şeflerin ve yüzbaşıların çoğunun gözlerinde nasıl bir kurtuluş ifadesi olduğunu fark etmemişti.
“Yani bizim sürecimizle ilgili bir sorun yok. Ancak, Hu Weisheng gerçekten öldü. O öldüğüne göre, adalet, katılık, tarafsızlık ve etkinlik temelinde onu iyice araştırmalıyız. yanlıştır ve doğru olanı koruyun ve meseleler hakkında gerçekçi olun. Ekiplerimizin, adli tıp doktorlarımızın ve büromuzun çalışmalarını yeniden rayına oturtmanın yanı sıra ölümünün ardındaki gerçeği bulmaya çalışacağız. normallik.”
Chen Chu birkaç kez sözünü kesmek istedi ama Maitreya’nın telaşsız, rahat, sakin, son derece yetenekli ve anlaşılmaz anlatımı onu susturdu.
Maitreya, “Artık soruşturmanın can alıcı noktasındayız. Sadece büro değil, taşra teşkilatı da hepimiz aynı taraftayız. Uzun süredir biriktirdiğimiz deneyime göre bunu biliyoruz. Narkotik bürosunda dönemlik çalışma, Hu Weisheng gibi ciddi uyuşturucu bağımlılarının aşırı dozda diamorfin alması veya bir şişe diamorfine tepki vermesi pek olası değildir.Ancak, bizim işimizde gerçekleri desteklemeli ve ne kadar küçük olursa olsun bunu kabul etmeliyiz. olasılık olabilir, yine de olasılığın var olma şansı olabilir—”
“Bekle, bekle,” Chen Chu artık kendini tutamadı ve Prajnaparamita’nın Büyük Merhamet İlahisi’ni zorla kesti. “Şef Lu, Hu Weisheng’in kendi içtiği ilaca verdiği tepki yüzünden öldüğünü mü söylüyorsunuz?!”
Şef Lu, “Bu spekülasyonu göz ardı edemeyiz” dedi.
“Hayır…” Dudaklarının şeklinden, Chen Chu’nun “saçmalık” kelimesini boğazından aşağı doğru zorladığı görülebiliyordu. Boğulduğu için neredeyse nefes nefese kalacaktı. “Ne çılgınca bir spekülasyon! Bu imkansız!”
Ancak Şef Lu zerre kadar rahatsız olmadı. Aslında hiç de mutsuz görünmüyordu ve yine de çok cana yakın görünüyordu.
“Genç adam bunu söylemen doğru değil. Her zaman her şey olabilir. Mesela günümüzde toplumda kronik uyuşturucu bağımlılarının vücutlarının uyuşturucuya karşı çok dayanıklı olduğuna inanılıyor. uyuşturucu kullanımından ölen insan sayısı, morfin bağımlılarının amfetamin bileşiklerine alerjisi, psikotrop uyuşturucu bağımlılarının morfine alerjisi ve ayrıca uyuşturucu bağımlılarının pil asitleri ve dondurucu maddeler gibi ilaçlardaki çeşitli katkı maddelerine alerjisi olması gibi daha ciddi vakalar. kalp şokuna, kalp yetmezliğine ve hatta ölüme neden olabilir ve bu eğilim yıllar içinde katlanarak artmaktadır. Geçen yıl Jianning’de bu tür alerji vakaları nedeniyle ölenlerin sayısına ilişkin resmi istatistikleri biliyor musunuz?”
Chen Chu: “…”
Sahne sessizdi.
Üç eyalet uzmanı, Maitreya’nın hava almak için durmak zorunda kalmadan bu kadar uzun, kesintisiz bir konuşma yapabileceğini asla hayal edemezdi ve hepsi şaşkına döndü.
Şef Lu sistematik ve sabırlı bir şekilde, “509 kişi vardı. Bir önceki yılın aynı dönemine göre %117,2 arttı,” dedi.
Biraz duraksadığı sırada, toplantı odasından bir telefon aniden çaldı.
Herkes arkasını döndü, sadece Yan Xie’nin az önce telefonuna aldığı mesaja baktığını gördü. Daha sonra yukarı baktı, Şef Lu’nun sorgulayan gözleriyle karşılaştı ve çok kısa bir şekilde bu toplantı odasına adım attığından beri ilk cümleyi söyledi.
“Bitti.”
Chen Chu: “???”
Bir telefon çalmaya başladı. Chen Chu, aslında onun telefonu olduğunu keşfetmek için aşağı baktı ve gelen arama, eyalet komitesinden Liu Ting’dendi.
“Dolayısıyla, 502. Vaka çözülmeden önce, yürütülen herhangi bir iç soruşturma, belediye bürosunun çalışmalarını etkilemekten kaçınmaya çalışmalı, soruşturmanın bizzat belediye bürosu tarafından, taşra teşkilatının gözetiminde yürütülmesi gerekir. Bu noktada, Liu Ting’in görüşüne tamamen katılıyorum.” Maitreya bu çok uzun cümleyi normal hızının dört katı bir hızla söyledi, sonra hafifçe gülümsedi. “Chen Chu, aramaya cevap vermelisin.”
Şaşkına dönen Chen Chu telefonunu aldı, ayağa kalktı ve telefonuna cevap verirken dışarı çıktı. “Merhaba Yaşlı Liu, sen… Evet, evet, Jianning Kamu Güvenlik Bürosundan bir şüpheli doğal olmayan bir nedenden öldü…”
Mesafe uzaklaştıkça ses yavaş yavaş azaldı ve toplantı odasında tam bir sessizlik oldu.
İki dakika sonra kapı tekrar açıldı. Kül rengi suratlı Chen Chu, Şef Lu’ya dik dik baktı.
“Toplantıyı kasten mi geciktiriyordun?!”
Şef Lu kıkırdadı, çok yardımsever görünüyordu.
Eyalet uzmanlarından biri sessizce sordu, “İhtiyar Chen, sorun ne?”
Chen Chu, konuşmadan Şef Lu’yu işaret etti ve öfkesinin zirvesindeydi. Bir vuruş sonra, küskün bir şekilde, “Liu Ting az önce aradı ve şehir bürosundan bu konunun Vaka 502’nin soruşturmasını şimdilik kesintiye uğratmasına izin vermemesini istedi. Wei Yao ve diğerleri, Hu Weisheng’in ölümüyle birlikte, onlar şehir bürosu tarafından da halledilir. Biz sadece denetimden sorumlu olacağız!”
“Ha?” İnsanların geri kalanı şaşırmıştı.
Chen Chu, toplantı odasındaki masanın en uzak köşesine doğru bir şekilde bakarak odanın etrafına baktı. Gözleri, kopya çeken bir öğrenciye dik dik bakan en katı eğitmeninkiler gibiydi ve buz gibi homurdandı. “— Yan Xie?”
“…”
“Jianning Kömür Madeni’nin sahibi olan en zengin aileden gelen ve buraya polis olmak için koşarak gelen Kaptan Yardımcısı Yan sen misin?”
Yan Xie sesini bile çıkarmadı.
“Dikkatlice dinle,” dedi Chen Chu soğuk bir şekilde. “Babanın Liu Ting ile ne tür bir ilişkisi olduğu umurumda değil ve ailenin ne kadar vergi ödediği veya ailenin kaç projeye yatırım yaptığı ve desteklediği umurumda değil. Ben burada olacağım, seni izleyeceğim. Suç soruşturma ekibiniz. Vaka 502’de herhangi bir şüpheli iş ortaya çıktığı sürece, hayatınızın geri kalanında bir daha asla kolluk kuvvetlerinde çalışamayacağınızı garanti ederim!”
Bang! Chen Chu kapıyı çarparak kapattı ve öfkeyle ayrıldı.
Toplantı odası bir kez daha rahatsız edici bir sessizliğe büründü. Herkes bakıştı, nefesleri birbiri ardına yükseldi ve alçaldı.
Bir süre geçtikten sonra Yan Xie öksürdü ve yavaşça konuştu, “Umm, açıklığa kavuşturmama izin ver. Ailem uzun zamandan beri şehirdeki en zengin aile oldu. Geçen yıl, bir tür internet finansman işi bizi geride bıraktı.”
Diğer herkes: “…”
Şef Lu, büyük bir çabayla sandalyenin kolçaklarından destek aldı ve ayağa kalktı. Ciddiyetle, “Toplantı bitti,” dedi.
***
İnsanlar, belediye binasının bulunduğu binanın önünde koşuşturuyordu. Evrak çantasını koltuğunun altına sıkıştıran Şef Lu, ana kapıdan çıktı. Şişman vücudu hafifçe yana dönmüştü ve bir eli havada, konuşurken hafifçe hareket ediyordu. Ona bakınca, sabah toplantısında öğrencilerine ders veren bir ortaokul müdürü gibi görünüyordu.
“… O diamorfin şişesiyle temasa geçen insanlar, her biriyle görüşüp inceliyor. Hu Weisheng’in ölüm nedeninin ilaçtaki bir katkı maddesine tepki olması ihtimalinin yüksek olduğuna hala inanıyorum. Xiao Gou, hemen bir otopsi ayarla. Xiao Yan’a gelince, Yaşlı Wei’nin davayı çözmen için sana verdiği yetmiş iki saat hâlâ devam ediyor. Adli tıp departmanından gelen CCTV kayıtlarına gelince—”
“Anlaşıldı,” Yan Xie kısa ve öz bir şekilde konuştu. “Kesinlikle acele edeceğim.”
Şef Lu memnuniyetle başını salladı. “Bu sefer, Yaşlı Wei ile ilgili her şey senin sayende.”
Yan Xie, “Herkes gereksiz prosedürleri atlamak istiyor ve biz de olayı bir an önce çözmek istiyoruz. Güveniniz için Şef Lu’ya teşekkür etmesi gereken ekibimiz.”
Şef Lu güldü, “Hayır hayır, böyle bir güven yok, böyle bir güven yok.”
Yan Xie: “…”
Şef Lu, Yan Xie’nin omzuna hafifçe vurarak nazikçe konuştu, “Eğer sonunda bunun Yaşlı Wei ile bir ilgisi olduğu gerçekten keşfedilirse, o zaman hapishane duvarları – duvarların içinde değil – hapishanenin etrafındaki o beton duvarlar senin sonun olacak. dinlenme yerleri, hahaha—”
Yan Xie’nin ağzının kenarları seğirmeden edemedi. Şef Lu’nun el sallamasını, sakin bir şekilde merdivenlerden aşağı inmesini ve bir süredir bekleyen bir Hongqi sedanına binmesini izledi. Otomobil daha sonra il müdürlüğü binasına doğru hareket etti.
Ulusal bayrak, kahramanların kanıyla kırmızıya boyandı ve suçluları koruyan zaptedilemez Jianning kalesi, halk polisi (cesetleri) tarafından inşa edildi.
Bu ifade doğruydu.
Yan Xie, nasıl tepki vermesi gerektiğini bilmeden Hongqi sedanın yerleşkenin kapılarından çıkıp kaybolmasını izledi.
Bir süre orada durup bir kutu sigara çıkardı. Ofisine dönüp fahişeleri barındırdıkları için tutuklandıklarını sanan uyuşturucu tacirlerini insanlara sorgulatmadan önce, düşüncelerini toparlamak için bir sigara içmek istedi. Ancak, tam çakmağını atmak üzereyken, sokağın karşısından bir araba kornasından birkaç yüksek, delici borazan sesi geldi.
Hangi salak At Tanrısının kaç gözü olduğunu bilmiyordu ve Jianning’in en güçlü binasının kapısında bu kadar kibirli davranmaya cesaret etti?
Yan Xie başını kaldırdı. Bakışları metal kapıdan içeri kaydı, sadece yolun kenarına park etmiş çok tanıdık bir gümüş rengi Mercedes Benz gördü.
— Yang Mei?
En katı standartlara göre bile, Yang Mei hala ilham verici, kendi kendini yetiştirmiş, adil ve zengin bir güzellik olarak görülüyordu.
Jianning, kuzey kadar geniş olmasa da, antik çağlardan beri güneybatı bölgesinde zengin ve istisnai bir şehirdi. Şehir merkezinin ticari bölgesinde otuz kırk çalışanı olan bir KTV’si vardı, pahalı Avrupa arabaları kullanırdı ve düzenli olarak Hermès veya Chanel çantaları taşırdı. Nereden bakılırsa bakılsın, kesinlikle şehrin başarılı insanlarından biriydi.
Ama Yan Xie’nin korkacak hiçbir şeyi yoktu.
50.000 RMB’ye kolayca satılabilecek yüzü uzun zamandır yıkanmamış olmasına ve sakalları yakışıklı yüzünün her yerinde yer yer büyümüş olmasına rağmen, dün gece giydiği kıyafetlerini ve aksesuarlarını henüz değiştirmemişti. gizli gitti Elindeki o sınırlı sayıda saat ve ayaklarındaki ısmarlama ayakkabılar ona hala Yang Mei’ye küçümseyerek bakma güvenini veriyordu.
— Şu anda olmasına rağmen, neden bu kadar güvene ihtiyacı olduğunu anlayamıyordu.
Yan Xie boğazını temizledi. Kollarını düzelterek başını kaldırdı ve göğsünü şişirdi. Bir manken gibi, mükemmel bir podyumla yolun karşısına geçti ve gümüş renkli Benz’e doğru yürüdü. Önce işaret parmağının boğumuyla cama vurdu, sonra büyük bir itidalle yolcu koltuğunun kapısını açtı.
“Hey, burası şehir bürosunun girişi, sana izin yok-“
Yan Xie’nin kibirli sesi aniden kesildi.
“İyi misin?” Jiang Ting’in eli direksiyondaydı ve şüpheyle konuştu, “Az önce tüylerini sergileyen bir tavus kuşu gibi yürüyordunuz ve neredeyse bir polis aracı tarafından yere seriliyordunuz.”
Yan Xie başını çevirdi.
Polis tarafından verilen bir Iveco, trafik ışıklarında acil fren yaptı. Pencereler boyunca düzgün bir şekilde düzenlenmiş bir düzine stajyer polisin yüzleri vardı ve hepsi şaşkınlık içinde Yardımcı Yüzbaşı Yan’a bakıyorlardı.
“…” Yan Xie ses çıkarmadan Benz’in yolcu koltuğuna kaydı ve kapıyı çarparak kapattı. Hiçbir şey olmamış gibi davrandı ve “Neden buradasın?” diye sordu.
Araba camları renkliydi ve sanki dış dünyadan tamamen izole edilmiş gibi hissettiriyordu. Çok geniş olmayan iç mekanda sadece ikisi vardı. Birlikte otururken, omuzları yan yana, birbirlerine temas etmeden önce hafifçe eğilmeleri yeterliydi.
Yan Xie’nin kulakları biraz ısındı ve elini kaldırıp kulak memesini ovuşturdu.
Jiang Ting, kapının yanındaki bölmeden şeffaf, mühürlü bir çanta çıkardı. “Bunu sana vermeye geldim.”
Çantada açıkça küçük bir bluetooth kulaklık vardı!
Yan Xie’nin yüzündeki ifade anında “???”dan değişti. ile “!!!”.
Psikolojik durumu görselleştirilecek olsaydı, kesinlikle fırtınalı dalgaların, şimşek ve gök gürültüsünün yanı sıra aynı anda atılan on bin okun, havai fişek gösterisinin ve bir fener denizi eşliğinde olduğu bir sahne olurdu. Tüm varlığı oturduğu yerde donmuş, boğazına bin bir kelime takılmış ve bir süre geçmesine rağmen hala sesini çıkaramamıştı.
Kulaklığı çıkarmak için sadece iki yöntem vardı. Biri mide pompasından geçen tepedeydi; diğeri ise boşaltım yoluyla dipteydi. Yöntemi ne olursa olsun küçük kulaklık gibi hassas ekipmanlarda onarılamaz bir hasara yol açacağı gibi işlem de kişi için pek rahat geçmemiştir. Daha spesifik ve dramatik bir tanımlamaya gelince, bunun hakkında düşünmeye devam etmeye gerek yoktu.
İşte soru buydu. Jiang Ting kulaklığı nasıl aldı?
Yan Xie’nin bakışları istemsizce Jiang Ting’in hafif, kırmızımsı dudaklarından kalçalarına, sonra tekrar dudaklarına ve tekrar kalçalarına kaydı… Bunu birkaç kez daha tekrarladıktan sonra, sonunda gözlerini kapattı ve derin, sert bir nefes aldı. ve ilgili tüm görüntüleri zorla kafasından kovmak.
Sonra, Jiang Ting’in giderek artan şüpheci bakışları altında, cesaretini toplayarak kulaklığı işaret etti ve “Nasıl anladın? Yukarıdan mı yoksa aşağıdan mı?” diye sordu.
“…” Jiang Ting şaşırmıştı. “En alttan düşünülebilir sanırım. Bununla ne demek istiyorsun?”