Perişan bir durumdan belini doğrultabilmek, büyük güçlük çekerek saklanacak enerjiyle bile kolay olması gerekirdi. Oturduğum sandalyeden koparıp alıyorum kendimi; masanın çevresini dolanıyor, başımla boynumu devingen duruma sokuyor, gözlerime ateşli bir ifade oturtup çevrelerindeki kasları geriyorum. İçimdeki bütün duygulara karşı koyarak, şu anda gelmeye görsün, A.'yı büyük bir coşkuyla karşılayacak, B.'nin odamdaki varlığına nazikçe katlanacak, C.'nin söylediklerini bütün eziyet ve zahmetine karşın uzun soluklarla içime çekeceğim.
Ama öyle olabilse de, göstermekte gecikmeyecek her yanılgıyla her şey, Kolay ve Zor, bir an gelip durakalacak, ben de çember içinde gerisin geri çark edeceğim?
Bu yüzden en iyisi sineye cekmek, ağir bir kitle gibi davranmak, kendini rüzgarın önüne kattığı bir nesne gibi hissetmek, bir ayartıya uyup da gereksiz bir adım atayım dememek, başkalarına boş boş bakmak, pişmanlık duymamak, sözün kısası yaşam denilen şeyden kalmış en küçük artığın varsa hepsini kendi elinle çökertip ezmek, yani o en son gömüt sessizliğini daha da büyültmek ve ortada bir başka şeyin varlığına izin vermemek.
Böyle bir durum için karakteristik bir devinim, serçe parmağın kaslar üzerinde gezinmesidir.
Hikayeler | Franz Kafka