Herhangi bir büyük şehirden yüzlerce kilometre uzaklıktaki Avustralya’nın uzak güneydoğu köşesi, muhteşem sahil şeridine, kalın doğal floraya ev sahipliği yapıyor ve öğrendikçe, oldukça dağlık ve engebeli arazilere ev sahipliği yapıyor. Tatil sezonu boyunca, yazar Nick Lavars, hepsini bisikletinin koltuğundan görmek için iki tekerlekli bir macerayla ormana girdi. Bu (birçok) iniş ve çıkışların hikayesi.
“Bunu neden tekrar yapıyorum?” Bir arkadaşım, yarı şaka ama aynı zamanda yarı ciddi, diye sordum, bisikletimin koltuğuna küçük bir bavul doldurmak için yeterli bagaj takmama yardım etti. Avustralya sahil kasabası Mallacoota’da kiraladığımız mükemmel hoş bir tatil evini iki gün boyunca ormana tek başına binmek üzereydim. “Evet, bak bilmiyorum,” diye cevap verdi bir gülümsemeyle, ama fikirlerimin en parlak olduğunu düşünmediğini önermek için yeterli samimiyetle.
Ormana yalnız bisiklet süren bir kişinin bazı büyük soruların cevaplarını düşündüğünü ve bu durumda kesinlikle doğru olacağını düşünebilirsiniz. Kampa gitmeden önce çantamdaki çikolata eriyecek mi? Bir rota girdiğinizde Google Haritalar’ın sunduğu yükseklik grafiği ne kadar doğrudur? Yılanları görecek miyim? 5 litre su yeterli mi? (spoiler: değildi).
Benim yolumdan ve ormana döndüğümde, hoş ama tehdit edici derecede sıcak bir yaz sabahı mühürlü bir yol, ardından çakıl ve daha sonra bilinmeyen nitelikte bilinmeyen yollar vardı. Tamamen bilinmiyor. Google Haritalar’ın bunları “parkurlar” ve “parkurlar” olarak etiketlemesi, en yumuşak sürüşlere katılmamı önerdi. Hedef, 70 km uzaklıktaki Imlay Creek ve Wallagaraugh Nehri’nin kesişmesiydi, bu da tepelerden inmek ve mükemmel derecede hoş bir tatil evimizin hemen ötesine akmak için yeterince tuhaf bir şekilde bir araya geldi.
Bu özel bisiklet macerasını üstlenmemek için çok iyi nedenler vardı. Bunu, kimseyi benimle gelmeye ikna ettiğim sıkıntı yüzünden biliyordum. Neden elimizde soğuk bir içecekle arka bahçemizdeki büyük güverteden aynı suyolunun tadını çıkarabiliyorsanız? Biraz tehlikeli olmayacak mı? Kimsenin eğlence fikrini iki gün boyunca ormana yüklü bir bisiklete binmek nasıl?
Tüm geçerli noktalar. Gerçek şu ki, bu bisiklet yolculuğunu yapmak için yeterince yarı pişmiş nedenler gördüm, bu arada bana o sabah araba yolundan çıkmak için itici güç sağladı. Bana neden tek bir açık ve tekil cevap vermediler, ama neden söylemem yeterliydi?
Destansı bir macera olabilir mi? Tonlarca orman manzarası alacak mıyım? New-ish Specialized çakıl bisikletimi istediğim çalışma üzerinde vereceğim. Apidura’nın Expedition Eyer Paketi’ni (tam inceleme yakında) test etmek için iyi bir fırsat. Ayrıca kamp eğlencelidir ve bilimsel bir gerçek olduğu gibi, doğal su yollarında yüzmek, onu kazanmak zorunda kaldığınızda çok daha eğlencelidir.
Geniş ve sağlam olmasından dolayı, zavallı eyer paketi iki günlük gezi için malzemelerimin çoğunu taşıdı. Bu, yığılmış şişe kafeslerime ek olarak üç litre su içeren bir mesane, bir çadır sineği ve mandal, yedek iç çamaşırı ve çorap, bir gaz tüpü, hafif soba ve aşçı seti, gıda, uyku tulumu, sandalet, şişme bir uyku matı ve yedek bisiklet tüpleri. Gidonlara sarılı bir çadır direği ve çadır içi vardı, güneş kremi ve atıştırmalıklar gibi bazı temeller gidon çantama dolduruldu.
Bu tür bir kurulumu destekleyen çok fazla deneyimli bisikletçinin hayal edemiyorum, ama bununla çalışmak zorunda kaldım ve bunu yapmaya kararlıydım.
Düzenli şartlar altında yolculuğumun ilk ayağının çok keyifli bir bisiklet deneyimi olacağını hayal ediyorum. Burada ve orada sadece garip araba ile, pürüzsüz bitümün güzel, hafif engebeli bölümü, kıyı şeridine 12 mil içeride kalana kadar Croajingalong Milli Parkı ve Avustralya gumtrees çalılıklarından geçiyor. Manzara kesinlikle deneyime eklenmiş olsa da, benim küçük gösteri yolda tutmak için çemberleme ve tutum ayarlamaları yapma ihtiyacı tarafından oldukça düzenli olarak kesintiye uğradı.
Eyer çantasını o kadar çok ağırlıkla yükledim ki, sadece birkaç kilometre aşağıya doğru döndüğünde arka lastiğin üstüne sürüklenecek kadar sarkmıştı – ileri hareket fikrine gerçekten elverişli değil. Torbanın tüm bunları taşımak için tasarlanmadığını ve kesinlikle sınırlarını zorladığımı belirtmeliyim. En azından yol testlerimiz titiz olacaktı.
Neyse ki, arkadaşımın arkamdan sarkan bu mish-mash etrafına sempatik bir şekilde sarılı son dakika kayışı, onu tek bir katıya, güven verici bir yumruya sabitlemek için yeterliydi, tek gereken biraz titiz bir bağlantıydı. Birkaç yol denemesi ve tüm bu çabaların yaşayabilirliği hakkında bazı ciddi şüphelerden sonra, doğru anladım, eyere geri döndüm ve yolculuğun tadını çıkarmaya başladım.
Ben karayoluna kadar bir kez ben bitüm veer tamamen araba unutabilene kadar acil durdurma şeridinde kapsayacak birkaç kilometre vardı. Bu saplantı beni devlet ormanından Wangarabell adı verilen bir yere kadar uzanan uzun, dolambaçlı bir çakıl yoluna tükürdü.
Hafif bir servis yolu sunmasına rağmen, Wangarabell’i birkaç nedenden dolayı ziyaret etme niyetindeydim. İnternet dokuz kişilik bir nüfusa sahip olduğunu söylüyor ve bunun neye benzediğini bilmek istedim. Birkaç çiftlikten mi bahsediyoruz, belki bir sıra ev? Bu insanlar nüfus sayımı yükümlülüklerini ne kadar ciddiye alıyorlar? Ayrıca, Cenova Nehri’nin kenarında, öğle vakti yüzerek serinlemek çok gerçek bir olasılıktı.
Bu çakıl yoldan öğütmek şanlı bir şekilde tecrit ediyordu. Otoyoldan indikten kısa bir süre sonra gümbürdüğü iki araba için tasarruf edin, bu ormanı kendime aldım ve günün geri kalanı için tema olacaktı. Genel yolculuğumun 20 mil uzunluğuna kadar yavaş ve istikrarlı bir tırmanış yapmak için sağlam bir yığın vardı ve daha sonra keyifli bir şekilde ezici hedefime kadar heyecan verici, sarma bir iniş oldu.
Orman Wangarabell’in çevresinde o kadar kalındı ki, Cenova Nehri’ni hiç görmedim. Nehir kıyısı üzerinde rahatlatıcı bir öğle yemeği, ferahlatıcı bir dip almadan önce artık pirinç ‘n’ fasulye burrito şölen benim vizyonları hızla ağaçlar tarafından bastırıldı. Çoğu. Hangi iyiydi. Bir sonrakine.
Bir karınca ordusunu savuşturduktan ve yiyeceklerimi arka lastiğimdeki güvencesiz kilerine geri paketledikten sonra, bol ormanın tepelere ve padoklara yol verdiği hafif bir yokuş aşağı bisiklete geri döndü. Ve bu Wangarabell’in kalbi gibi görünüyordu. Ne beklediğinizle ilgiliydi, doğruyu söylemek gerekirse. Kısa ömürlü bir bitüm eseri beni bir derenin üzerine götürüp ormana geri götürmeden önce birkaç çiftlik dışı çiftlik ve inek gördüm.
Gerçek eğlence burada başlamıştı, çünkü “Sarah Allen Yolu” kısa süre sonra “Sarah Allen Track” haline geldi ve acımasızca dalgalı bir yangın yolu olan ve kesinlikle 4WD’lerde park bekçileri tarafından seyahat edildi. Etrafta hiç kimse olmayan dayak yolundan uzak olmanın yeniliği başlaması eğlenceliydi ve bana kaba ruh kırma tepelerini ele alma enerjisi verdi. En azından ilk birkaç tanesi.
İlk uzun ve istikrarlı bir tırmanıştan sonra, yol boyunca bir yerlerde Victoria ve Yeni Güney Galler arasında bir devlet sınırından geçen kesinlikle acımasız bir tırmanış izledi. Sınır işaretini görmediğimden değil, sadece bir fotoğraf için çekmenin, dik durmak için toplayabileceğim tüm enerjiye ihtiyaç duyduğum bir zamanda gereksinimlere fazla göründüğü gibi değil.
Tamamen farklı bir eyalette olabilirdim, ancak ilk işaretler Yeni Güney Galler’in Victoria gibi tepeler yaptığıydı. Affetmeyen dalgalanmalar 10 mil daha devam etti, bu noktada bisikletimi pedal çevirmeye çalıştım ve bir günlük işin sonunda bir tuğla el arabasını bir tepeye iten yorgun bir işçi gibi yukarı doğru itiyordum.
Telefon almam yoktu, ancak daha akıllı hazırlık hareketlerimden birinde, alanı Google Haritalar’da çevrimdışı kaydetmişti. Bu, en azından kampla ilgili olarak nerede olduğumu görebiliyordum ve önümdeki tepelerin şiddetini ölçmek için bir yükseklik grafiği çizebileceğim anlamına geliyordu. Bunu çok sık kontrol etmenin bir noktasını yaptım ve beş milin üzerinde rahatlatıcı bir inişten başka bir şey bırakarak, uphills’in sonuna kadar görünen şeylere ulaştığımda ruhlar kesinlikle kaldırıldı.
Bu orman yollarında tam yüklü bir bisikletle uçmak, göründüğü kadar eğlenceliydi ve engebeli arazi, yolda yukarıdakinden çok daha bağışlayıcıydı. Tepeler benim zevk aldığım ve zevk aldığım zevkti, benimle olan tek gömleği fark edene kadar bedenimde değildi. Ayrıca, açık görüşlü bir kişinin onu güvenle saklayacağı gidon çantamda da yoktu.
Sıcak, bitkin deliryumumda, söktüm ve gidonlarımın üzerine dökmeden önce gözlerimden ter ve güneş kremi silmek için kullandım. Bunu belirsiz bir şekilde yaptığımı hatırladım, ama o zamandan bu yana ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordum. Daha da kötüsü, gidon çantamın dış cebine yerleştirilen güneş kremi de yol boyunca bir yere atlamaya karar vermişti.
Bu yüzden burada ormanın ortasında, Avustralya yazının ortasında, her yerden saatler, gömleksiz ve güneş kremi yoktu. Şimdi ben Bear Grylls değilim, ama bu hayatta kalmak için kötü bir yaklaşım olarak beni vurdu. Başka seçeneğim yoktu, sadece bisikletimi bırakıp kayıp eşyamı bulana kadar tepeye çıkmam gerekiyordu.
Geri izleme en iyi zamanlarda eğlenceli değildir ve özellikle yalnız olduğunuzda değil, beş dakika ya da beş saat uzaklıktaki bir şeyi aramak için yokuş yukarı yürür. O gün orman tanrıları tarafından kutsanmış olduğumu söyleyecek kadar ileri gitmeme rağmen, beni çok sert bir şekilde cezalandırmadılar, nazikçe hem gömleğimi hem de güneş kremi yolun ortasına 40 dakika kadar yürüdüler. Tepe.
Bir kez daha giyinmeye başladığımda bisiklete geri döndüm ve farkında olmadığım sebeplerden dolayı Newton Crossing olarak bilinen bir alan olan kampa kısa yolculuğu bitirdim. Sığınak, tamamı iki pitoresk su yolunun çevrelediği sıkı bir V şekilli toprak dilimine paketlenmiş, ağaçların etrafına noktalı küçük şömineli alanlardan oluşuyordu.94. dhy tebligat
-
1 Avustralya'nın muhteşem güney kıyısındaki yemyeşil orman