Amerika Birleşik Devletleri tarafından 6 ve 9 Ağustos 1945 tarihlerinde atılan atom bombaları Japonya’nın iki kenti Hiroşima ve Nagazaki’yi yerle bir etti. Nükleer saldırılarda 200 binden fazla kişi yaşamını yitirdi.
Nagazaki atom bombaları tarafından vurulduğunda Sumiteru Taniguçi 16 yaşındaydı. Patlama sırasında bisikletinin üzerindeydi: “Yere düştüm ve sırtım anında yandı. Yerin sarsıldığını hissettim ve öleceğimi düşündüm. Her şey durulduğunda sol kolumun üzerindeki derinin omzumdan parmaklarımın ucuna kadar paçavraya döndüğünü hissettim. Hiç acı duymadım. Elimle sırtıma dokundum ve tişörtümün olmadığını fark ettim. Siyah bir şey elimin her yerini kaplamıştı.”
Trajediden 70 yıl sonra Kızılhaç hastanelerinde hala saldırının binlerce mağduru tedavi görüyor.
Doktorlar maruz kalınan radyasyonla ölümcül hastalıklar arasında her geçen gün yeni bağlantılar ortaya koyuyor: “Şimdiye kadar radyasyona maruz kalmayla damar hastalıkları arasında bir bağlantı olmadığına inanılıyordu. Ancak saldırılardan kurtulanlar yaşlandıkça, bu kişilerin çoğu kalp krizi geçirdi ya da anjinden muzdarip oldu. Yaptığımız bu araştırma radyasyona maruz kalma oranıyla damar hastalıkları arasında bağlantı olduğunu gösterdi.”
Nükleer saldırılardan canlı kurtulanların çoğu uzun yıllar boyunca hastanelerde tedavi gördü.
Doktorlar mağdurların saldırılarda gördüğü fiziksel hasarın yanı sıra psikolojik çöküntüye de dikkat çekiyor: “Atom bombalarıyla saldırdıklarında hastaların çoğu çocuktu. Bu kişiler 10 yaşından beri radyasyonun geç etkileri konusunda endişe ediyor. Lösemi veya kanser teşhisi konulacağına dair endişeleri nedeniyle rahat oldukları bir an bile olmadı. Hiç kimse onlara “Artık acı çekmeyeceksiniz” diyemezdi.”
Mevcut nükleer bombalar 70 yıl önce Japonya’yı yerle bir edenlerden on kat daha güçlü. İkinci Dünya Savaşı’ndan yenilgiyle çıkan ve orduları lağvedilen Japonya yeniden ordu birlikleri kurarak silahlanmaya hazırlanırken, nükleer silahsızlanma uluslararası toplumun ana gündeminde bulunan konular arasında.