We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Dr. Raul A. Montenegro, Biyolog
11 Eylül'de Washington'da bulunanlarımız, New York'taki İkiz Kuleler'e ve Washington'daki Pentagon'a karşı başlatılan terörist eylemlerin ölümcüllüğünü doğrulayabildik. Açıkçası, Arjantin için uluslararası ticaret gereklidir.
Ancak hassas nükleer teknoloji ve savaş kargosu taşıyabilen füzeler içerdiklerinde ve alıcılar çatışma halindeki veya siyasi istikrarsızlığı yüksek olan ülkeler olduğunda da tehlikeli olabilirler. Barışçıl işlerimizin nükleer cihazların geliştirilmesini ve hatta diğer ülkelerde kimyasal silahların kullanımını hızlandırabileceğinin farkında mıyız? Toplum, nükleer ticaretimizin son 25 yıldır ne kadar zikzak ve çelişkili olduğunu biliyor mu? Bu işletmeleri teşvik eden halka açık şirketler için faydaların nerede bittiğini ve Arjantin için risklerin ne zaman başladığını gerçekten biliyor muyuz? Biz inanmıyoruz. 5 Mayıs 1987'de INVAP ve İran Atom Enerjisi Örgütü, Arjantin'in% 20 zenginleştirilmiş uranyum çekirdeğini satması için bir anlaşma imzaladı. INVAP, esas olarak Ulusal Atom Enerjisi Komisyonu (CNEA) tarafından yönetilen Rio Negro merkezli devlet şirketidir. İran'la ilk anlaşma 5.5 milyon dolara kapatıldı. Eylül 1988'de Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı INVAP'a İran'a 115,8 kilogram uranyum gönderme yetkisi verdi. Bağımsız bir araştırmacı olan Mark Skootsky, anlaşmanın bir parçası olarak "Arjantin'in İran'a teknoloji ve bilgi aktardığını" ve "Balseiro Enstitüsü'nde o ülkeden teknisyenleri eğittiğini" savunuyor (1).
İşin ciddiyeti, uranyumun varış noktası olan Tahran Üniversitesi'nin araştırma reaktörünün şüpheli olmasıydı. Birkaç bağımsız çalışma, o sırada ilgili laboratuvarlarından birinin plütonyum 239'u kullanılmış nükleer yakıttan ayırma konumunda olduğunu gösterdi (2).
Bomba dereceli 239 plütonyum, tam olarak nükleer cihazların üretiminde kullanılır. Yine 1987'de INVAP, biri uranyum cevherlerinin öğütülmesi ve diğeri yakıt elemanlarının üretimi için iki pilot tesis kurmak üzere İran'la anlaştı (4) (5) (6). Bu A. Koch ve J. Wolf'un eserlerinde belirtilmiştir. İki yıl sonra İran hükümeti bu değirmen fabrikasının Saghand madenine kurulacağını duyurdu (5).
Ancak bu işlemlerden bazıları hiçbir zaman meyve vermedi. Kenneth Timmerman tarafından İtalya'daki 6. Castiglioncello Konferansı'nda sunulan bir belge, 13 Aralık 1991'de Arjantin hükümetinin, Fathulkhair gemisi ile İran'a taşınacak olan INVAP tarafından üretilen malzemelerin sevkiyatını askıya almaya karar verdiğini gösteriyor. Bu İran gemisi Arjantin limanındaydı (7).
İran'a yönelik samimi açılımın kapanmakta olduğu açıktı. Zikzak ve çelişkili nükleer anlaşmalara sahip bir başka ülke olan ABD, dışarıdan baskı yaptı. Nükleonik Haftası'ndan Richard Kessler'e göre, 2 Mart 1992'de, dönemin Devlet Başkanı Carlos Saúl Menem, INVAP'e İran'a ekipman ve malzeme sevkiyatını iptal etmesini emretti. Böylece, kendi hükümetinin teşvik ettiği 18 milyon dolarlık bir nükleer işi durdurdu (9). Arjantin daha sonra İran'ın bu tür ekipmanların barışçıl kullanımını garanti etmediğini savundu. Ertesi gün, Şansölye Yardımcısı Juan Carlos Olima istifa etti ve INVAP ciddi bir mali krize girdi. M. Barletta ve C. Ellington'a göre, gemi enkazına uğrayan Arjantin ihracatı, ağır su üretimi için bir pilot tesis içeriyordu (8). Ancak İran etkilenen tek ülke değildi. Carlos Saúl Menem, La Rioja valisi olduğunda, Suriye Başkan Yardımcısı Abdul Halim Al Haddam'a "nükleer teknoloji transferi" sözü verecekti. Görüşme, İsrail Büyükelçiliği'ne düzenlenen saldırıdan dört yıl önce Suriye'nin Yabroud kentinde gerçekleşti. Menem, cumhurbaşkanı seçildikten sonra Amerika Birleşik Devletleri ile kararlı bir şekilde birlik oldu ve Suriye'ye verdiği söz asla tutulmadı.
Ancak Arjantin'in nükleer işi de Kuzey Afrika'ya ulaştı. INVAP, iç savaşın sarsıldığı Cezayir'de "Nur" araştırma ve eğitim reaktörü inşa etti. Nisan 1989'da açılmış, 1 Megawatt'lık ısıl güce sahip. Üç yıl sonra, Eylül 1992'de INVAP, Inshas'ta 22 megavatlık bir termal reaktörün inşası için bu kez Mısır ile başka bir sözleşme imzaladı. ETTR-2 adı verilen tesis, Şubat 1998'de Mısır Cumhurbaşkanı Hüsnü Mübarek ve eski Arjantin Cumhurbaşkanı Carlos Saúl Menem tarafından açıldı. Bununla birlikte, Cezayir ve Mısır'ın nükleer planları açık savaş amaçlarına sahip olmakla suçlanıyordu. Bu işyerlerinin risklerini daha iyi anlamak için, 1980'lerde Mısır'a gitmemiz gerekiyor, o zaman o ülke önemli ama ilan edilmemiş bir kimyasal silah cephaneliğine sahipti ve kendi nükleer gelişimini teşvik etti. Arjantin askeri hükümeti de Condor II (10) adında bir prototip füze geliştirmişti. Raúl Ricardo Alfonsín, başkan olarak göreve başladıktan iki yıl sonra, teknik organlar tarafından başlatılan müzakerelere boyun eğdi ve 1985'te Mısır'da Badr 2000 olarak da bilinen bu füzenin ortak geliştirilmesi ve üretimi için Mısır ile gizli bir anlaşma imzaladı. Arap ülkelerinde "395" olarak adlandırılan proje, Arjantin tasarımına dayanıyordu, Alman teknolojisini kullanacaktı ve Irak tarafından finanse edilecek. Uluslararasılaşması ABD'yi bir kez daha üzdü. Geçen yıl özel bir yayın olan "Risk Raporu" 1987 ile 1990 arasında birkaç Mısırlı uzmanın Irak'ta Condor II ile birlikte çalıştığına işaret etti (10). Füzenin askeri kullanımıyla ilişkili olduğu açıktı. Condor II veya Badr 2000'in avantajları 1.000 km menzil, 500 kg yük ve 100 metrelik doğruluktur. Alfonsín kararnameyi imzaladığında, Mısır bir kimyasal silah üreticisi olarak tanındı ve bunları Yemen'deki iç savaş sırasında (1963-1967) zaten kullanmıştı.
Füzeler hafif kimyasal, biyolojik ve hatta nükleer yükleri taşımak için idealdi. Bu anlaşmaların ne kadar tehlikeli olduğunun farkında değil miydi? Arjantin hükümeti 1987-1988 civarında Irak'ın Condor II-Badr 2000 projesinin yavaşlığından ve kullanılan fonların hedefinden çok üzüldüğünü biliyor muydu? Nihayet, 20 Temmuz 1990'da Carlos Saul Menem, Amerika Birleşik Devletleri'nin baskısına boyun eğdi ve Intesa S.A. şirketini feshetti. 1987 yılında füzeyi geliştirmek ve ihraç etmek için oluşturulmuştu. Hiçbir zaman resmen uçmasa da, Condor II'nin yenilikçi teknolojisi Orta Doğu'daki diğer füzelerin geliştirilmesini teşvik etti. Ama INVAP'e geri dönelim. Zikzaklı ihracat politikası, son derece hassas malzemeleri ve nükleer teknolojiyi, savaş ve barışçıl amaçların karıştırıldığı son derece çatışmalı alanlara aktardı. Ülke için önemli ekonomik faydalar bile yoktu. Tehlikeli bir işe karıştığımızı hiç düşündük mü? Kendimizi neye maruz bıraktık? İran, Suriye ve diğer Arap ülkeleri Arjantin'in nükleer malzeme arzında nasıl ani kesinti yaptı? Körfez Savaşı'na yaptığımız saçma müdahalemiz ne ölçüde yeni olumsuz tepkilere yol açtı? Bu motivasyonlar ve Arjantin'in savunmasızlığı bizi uluslararası terörizmin hedefleri listesine ne ölçüde ekledi? Biz bilmiyoruz. Ancak İsrail Büyükelçiliği ve AMIA'ya yapılan saldırılar, bu terörizmin bizi çok sert vurabileceğini gösterdi. Yeni tehditler. Diğer ülkelerin savaşçı çıkarlarını içeren bu tartışmalı iş gündemi, Arjantin'in nükleer santraller, petrokimya kompleksleri ve büyük barajlar dahil olmak üzere uluslararası terörizm için sayısız olası hedefin bulunduğu savunmasız bir ülke olduğunu göz ardı etti. Hem geçmiş hem de mevcut hükümetler fark etmiyor gibi görünüyor. Bu hedeflerden en tehlikelisi şüphesiz iki nükleer santralimiz. WISE Paris tarafından Avrupa Birliği için yapılan yakın tarihli bir araştırma, ticari uçaklarla nükleer tesislere yapılan bir saldırının büyüklüğünü değerlendirmeyi mümkün kılıyor. "Le Monde" gazetesinin öngördüğü çalışma, bir uçağın 1745 ton kullanılmış nükleer yakıtı bulunan La Hague yeniden işleme tesisinin göletlerine çarpmasının zarar verici bir Çernobil üreteceğini gösteriyor. Soğutma sisteminin kesintiye uğraması, Çernobil kazasına göre 66,7 kat daha fazla Sezyum 137 salınımına neden olacaktır (11). Sezyum 137, kullanılmış yakıt çubuklarında bulunan çok sayıda radyoaktif malzemeden biridir. Ticari bir uçak, Atucha I veya Embalse'nin sahip olduğu kullanılmış nükleer yakıt depolarına kasıtlı olarak çarparsa ne olur? Cevap korkunç. Muhafaza engelleri aşıldıktan sonra radyoaktif malzemeler açığa çıkacaktı. Jet yakıtının yakılması, atmosfere büyük miktarlarda radyoaktif madde enjekte edecek güçlü bir yukarı doğru konvektif akım oluşturacaktır. Rüzgarlar daha sonra onları ülkenin herhangi bir yerine dağıtacaktı. Embalse veya Atucha I nükleer santrallerindeki 7. sınıf bir kazanın binlerce insanı radyoaktif olarak kirleteceğini ve ülkenin zaten harap olmuş ekonomisinin çökmesine neden olacağını hatırlayalım. Ancak hükümetlerimiz riskleri görmezden geliyor gibi görünüyor. Córdoba ve Buenos Aires eyaletleri veya Ulus bizi korumak için hangi önlemleri aldı? Bu olayları önlemeye ve sonuçlarıyla yüzleşmeye gerçekten hazır mıyız?
Cevap basit: hayır. INVAP, halihazırda var olan bu risklerin dışında yeni problemler ekledi. Geçen yıl, Avustralya'nın ANSTO'su ile Sidney'de mevcut HIFAR'ın yerini alacak ulusal olarak tasarlanmış bir nükleer reaktör inşa etmek için bir sözleşme imzaladı. Gizli kalan anlaşmanın bir parçası olarak, Arjantin'in yeni reaktörün ürettiği radyoaktif atıkları alması gerekiyor. Bu, Ulusal Anayasa'nın 41. Maddesini açıkça ihlal etmektedir. Pek az Arjantinlinin bildiği şey, 2015 itibariyle bu bitmiş nükleer yakıtın Sydney'den gemiyle geleceği, Cape Horn'u geçeceği ve ardından Bahía Blanca veya Buenos Aires'e ineceği. Burada 15 ila 20 yıl kalacaktı.
Ezeiza'da seyreltme ve vitrifikasyon yöntemleriyle şartlandırıldıktan sonra, yüksek radyoaktif atıklar Cape Horn üzerinden Avustralya'ya iade edilecek. Her sevkiyat hareket halindeki potansiyel bir Çernobil olduğu için, bu tür gönderiler terörist saldırıların hedefi olabilir. Son zamanlarda yaşanan bazı olaylar bu endişeyi artırıyor. INVAP'ın değiştirmeyi planladığı Avustralya reaktörü, 2000 Olimpiyatları'ndan kısa bir süre önce terörist gruplar tarafından hedef alınmıştı (12). Gerçek şu ki, bu gemilere veya kullanılmış nükleer yakıtı karada taşıyacak kamyonlara yönelik terörist saldırının sonuçlarıyla yüzleşmeye hazır olmadığımızı gösteriyor. Bugün, her müzakerenin dikkatle değerlendirilmesi gereken tehlikeli bir dünyada yaşıyoruz. INVAP ve anlaşılabilir ihracat ihtiyacı, nükleer teknoloji satışının hassas ve hatta riskli bir konu olduğunu varsaymalıydı. Zimbabwe veya Avustralya'da olduğu gibi, operasyonlarının pratikte gizli kaldığını ve onları yalnızca bir sözleşme imzalandığında veya başka ülkelerde yayıldığında bildiğimizi kabul edemeyiz. Son haftalarda dünya değişti ve Arjantin artık ateşle oynayamaz. Şu andan itibaren, tüm INVAP nükleer projeleri önceden Parlamento ve sivil toplum tarafından değerlendirilmelidir. Güvenlik açığımız bunu tavsiye ediyor. Bu tehlikelerden biri uluslararası terörizmdir. Birinci, ikinci veya üçüncü nesil kimyasal silahlar, küçük nükleer cihazlar, konvansiyonel patlayıcılar, biyolojik silahlar veya ticari uçak kullanıyor olsanız da, sonuç çok benzerdir. Hepsi ölüme, yıkıma ve korkuya neden olur. Askeri tepkiler de yeni tepkiler yaratır ve şiddet sarmalı büyür. Nerede başladığını biliyoruz ama nerede bitmediğini biliyoruz. Bu öngörülemeyen öfke bağlamında, Arjantin kendisini Amerika Birleşik Devletleri'nin savaşçı çılgınlığına veya intihar bombacılarının ölümcül aptallığıyla aynı hizaya getirmemelidir. Bununla birlikte, ihtiyatlı bir uluslararası politikanın parçası olarak, işe yaramaz bir şekilde ifşa ettikleri için nükleer, tehlikeli ve gizli anlaşmalara girmemeliyiz. İsrail Büyükelçiliği ve AMIA'ya yönelik acımasız saldırılar, savunmasız olduğumuzu bize sert bir şekilde hatırlatmaya devam ediyor. Referanslar. (1) Skootsky, M. 1995. ABD'nin İran'a Yönelik Nükleer Politikası. Mimeo, 21 s. (2) Gerardi, G.J. ve M. Aharinejad. İran’ın nükleer tesislerine ilişkin bir değerlendirme. Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme İncelemesi, cilt. 2, n ° 3, sayfa 1-9. (3) Uranium Enstitüsü Bilgi Servisi. UI News Briefing 95/32. Uranyum Enstitüsü Bilgi Servisi, 3 s. Ayrıca bkz. Nucleonic Week, 3 Ağustos 1995, s. 1. (4) Koch, A. ve J. 1997. İran'ın nükleer ithalatı. Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme Çalışmaları Merkezi, 7 s. İran Yeşiller Partisi'nin yayınlarına bakın. (5) Pike, J. 2000. Dünya Çapında Silah Kitle İmhası. FAS, 2 s. (6) Koch, A. 1998. İran'ın Nükleer Tesisleri: bir profil. Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme Çalışmaları Merkezi, 5 s. İran Yeşiller Partisi'nin yayınlarına bakınc. (7) Timmerman, K. 1996. İran'ın Nükleer Programı: Efsane ve Gerçeklik. İşlemler, 6. Castiglioncello Konferansı, USPID, Milano, 9 s. (8) Barletta, M. ve C. Ellington. 1999. İran’ın Nükleer Kalkınmasına Yabancı Tedarikçiler. Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme Çalışmaları Merkezi, Monterey Enstitüsü, 6 s. (9) Kessler, R. 1992. General Atomics, INVAP araştırma reaktörünü, nükleer bağları araştırıyor. Nükleonik Haftası, 2 Nisan 1 s. (10) Risk Raporu. Mısır Nükleer, Kimyasal ve Füze Dönüm Noktaları. Risk Raporu, cilt. 6, n ° 5, Eylül-Ekim 2000, 3 s. (11) Le Monde. 2001. Lahey üzerinde bir uçak bir Tchernobyl yaratır, onlar acizdirler l'Europe. Le Monde, Paris, Samedi 15 Eylül. (12) About.com Kılavuzu. Son dakika haberi: 2000 Olimpiyatları'nda terörizm. Komplolar ve Aşırılık, Hakkında, 25 Ağustos 2000, 2 s.
FUNAM (Çevre savunma vakfı) Başkanı. Ulusal Córdoba Üniversitesi'nde Evrimsel Biyoloji Profesörü. Ulusal San Luis Üniversitesi'nde Çevre Yönetimi Yüksek Lisans Direktörü.
E-posta: [email protected] Web: www.funam.org.ar