Podcast # 433: Sessizliğin Serüveni
Gürültü çağında yaşıyoruz. Sadece duyulabilir gürültü değil, görsel gürültü. Görünüşe göre bu günlerde bir şey ya da birileri dikkatinizi çekmeden hiçbir yere gidemezsiniz. Bugünkü konuğum, tüm bu gürültünün bizi biraz deli ettiğini ve hayatlarımızdaki sessizliğin gücünü yeniden yakalamamız gerektiğini düşünüyor. Bu kavrayışa, Güney Kutbu'na tek başına, yürüyerek elli gün boyunca ulaşırken geldi. Başlangıçta rahatsız edici düzeyde bir sessizlik olarak bulduğu deneyimden bu yana, diğer insanların hayatlarında sessizlik için daha fazla alana ihtiyaç duyduğunu düşünüyor.
Adı Erling Kagge'dir. O bir maceracı, filozof ve kitabın yazarı Sessizlik: Gürültü Çağında. Bugün şovda Erling, Kuzey Kutbu'na, Güney Kutbu'na ve Everest Dağı'na tek başına yürüyen ilk kişi olma maceralarını ve neden macerayı arzulayan herkesin ulaşabileceğine inandığını paylaşıyor. Ayrıca kasıtlı sürtüşme ve rahatsızlık yaratmanın modern dünyamızda neden bir zorunluluk olduğunu da tartışıyoruz. Sonra vites değiştirerek farklı bir arazinin keşfini tartışıyoruz: sessizlik. Erling, Güney Kutbu'nda yalnız olmanın sessizliğini deneyimlemenin nasıl bir şey olduğunu, filozofların sessizlik hakkında söylediklerini, insanların neden sessizlik arayışına kucak açmaları gerektiğini ve gürültülü modern dünyamızda bile onu nasıl bulabileceklerini paylaşıyor.
Öne Çıkanları Göster
- Erling nasıl ve neden kaşif oldu?
- Erling, günlük yaşamıyla nasıl dengeli bir şekilde keşfetmeyi denedi (ebeveyn ve avukat olmak dahil)
- Onu Cambridge'de felsefe okumaya iten nedir?
- Neden Erling hayatı daha zor hale getirmemiz gerektiğini savunuyor
- İki çeşit can sıkıntısı
- Sessizlik nedir? Bu sadece sesin olmaması mı?
- Felsefe, sessizlik fikri hakkında ne söyleyecek?
- Güney Kutbu'nda 50 gün yalnız kalmak nasıldı
- Kelimelerin kendisi deneyimlerimizi nasıl sınırlar?
- Erling direkte tek başınayken neden küfür etme ihtiyacı hissetmedi?
- Sessizlikle ilgili bizi rahatsız eden şey nedir?
- Sessizlik hakkında bize hangi sanat öğretebilir?
- Sıradan insanlar kendi Güney Kutbunu nasıl bulabilir ve sessizliği deneyimleyebilir?
Podcast'te Bahsedilen Kaynaklar / Kişiler / Makaleler
- Üç Kutuplu Mücadelesi
- Maceracı Laval St. Germain ile podcast'im
- Maceracı Alastair Humphreys ile podcast'im
- 8 Haftalık Mikro Macera Mücadelem
- Yeni Yorucu Bir Çağ Çağrısı
- Akıllı Telefonunuzla Daha İyi Bir İlişki İçin 5 Alışkanlık
- Spiritüel Disiplinler: Sessizlik ve Yalnızlık
- Amiral Richard Byrd'dan Yalnızlık Üzerine Dersler
- İnsanlar düşünceleriyle yalnız kalmaktansa kendilerini şok etmeyi tercih ederler
- Genç Cato'nun İntiharı
- Erdemli Yaşam: Sessizlik
- Modern Teknolojinin Bağımlılık Yapan Doğası
Podcast'i dinleyin! (Ve bize bir inceleme bırakmayı unutmayın!)
Podcast Sponsorları
Saxx İç Giyim. İhtiyacın olduğunu bilmediğin her şey bir çift iç çamaşırı. Ödeme sırasında 'AOM' kodunu kullanarak ilk satın alma işleminizde 5 $ indirim ve ÜCRETSİZ kargo kazanın.
Starbucks Doubleshot. Sizi A noktasından bitmiş noktaya götürmek için soğutulmuş, enerji kahve içeceği. Altı lezzetli çeşidi mevcuttur. Yerel marketinizde bulun.
Transkripti okuyun
Brett McKay: Manliness Sanatı podcast'inin başka bir eklentisine hoş geldiniz. Gürültü çağında yaşıyoruz, sadece duyulabilir gürültü değil, görsel gürültü de. Görünüşe göre bu günlerde bir şey ya da birileri dikkatinizi çekmeden hiçbir yere gidemezsiniz. Bugünkü konuğum, tüm bu gürültünün bizi biraz çıldırttığını ve hayatımızdaki sessizliğin gücünü yeniden yakalamamız gerektiğini düşünüyor. Güney Kutbu'na 50 gün boyunca tek başına yürüyerek giderken bu gerçeğe ulaştı.
Başlangıçta rahatsız edici düzeyde bir sessizlik olarak bulduğu deneyimden bu yana, diğer insanların hayatlarında sessizlik için daha fazla alana ihtiyaç duyduklarını düşünüyor. Adı Erling Kagge, maceracı, filozof ve 'Gürültü Çağında Sessizlik' kitabının yazarı. Bugün gösteride Erling, Kuzey Kutbu'na, Güney'e yürüyen ilk kişi olma maceralarını paylaşıyor. Kutup ve Everest Dağı'nın tek başına ve neden macerayı arzulayan herkesin ulaşabileceği bir mesafede olduğunu düşündüğü.
Ayrıca kasıtlı sürtüşme ve rahatsızlık yaratmanın modern dünyamızda neden bir zorunluluk olduğunu da tartışıyoruz. Sonra vites değiştirerek farklı bir tür arazinin, sessizliğin keşfini tartışıyoruz. Erling, Güney Kutbu'nda yalnız olmanın sessizliğini deneyimlemenin nasıl bir şey olduğunu, filozofların sessizlik hakkında söylediklerini, insanların neden sessizlik arayışına kucak açmaları gerektiğini ve onu gürültülü, modern dünyamızda bile nasıl bulabileceklerini paylaşıyor. Gösteri bittikten sonra aom.is/silence adresindeki gösteri notlarına göz atın.
Erling Kagge, gösteriye hoş geldiniz.
Erling Kağge: Teşekkür ederim Brett, teşekkürler.
Brett McKay: Sessizlik hakkında felsefe yaptığınız 'Gürültü Çağında Sessizlik' adlı yeni bir kitabınız var. Ama seninle ilgili ilginç olan, ilginç bir geçmişin olması çünkü bir filozof, yazar olmanın yanı sıra, aynı zamanda bir kaşif ve maceracısın. Üç kutuplu mücadeleyi tamamlayan ilk kişi sendin. Buna aşina olmayanlar için üç kutuplu meydan okuma nedir?
Erling Kağge: Üçüncü Kutup olarak adlandırılan Kuzey Kutbu, Güney Kutbu ve Everest Dağı. Sanırım Üçüncü Kutbu, İngilizlerin hiçbir İngiliz Kuzey Kutbu'na, Güney Kutbu'na ulaşmayı başaramadığında ortaya çıkardığı bir şeydi, Everest Dağı için Üçüncü Kutup adını icat ettiler. Yani evet, bu üç sıraya yürüyerek ilk ulaşan bendim.
Brett McKay: Yürüyerek. Merak ediyorum, seni keşfetmeye ne yöneltti? Bu, çocukken her zaman yapmak istediğiniz bir şey miydi yoksa genç yetişkin yaşamınızda Kuzey, Güney Kutbu ve Everest Dağı'na yürüyerek gitmenin iyi bir fikir olduğunu düşündüğünüz bir an var mıydı?
Erling Kağge: Sanırım hepimiz kendi çocuklarıma veya diğer çocuklarıma baktığımda etraflarında daha fazla boşluk olmasını istedikleri için doğuştan kaşifleriz. Kapının arkasında neyin saklı olduğunu merak ediyorlar ve biz de ufkun ötesinde ne olduğunu görmek istiyoruz. Sanırım hepimiz bu şekilde doğuyoruz, ama bir şekilde, büyüdüğümüzde, üç, dört, beş yaşından büyük olduğumuzda bu ruh azalmaya başlıyor çünkü ailelerden, arkadaşlardan, okullardan bahsetmiyorum bile çok beklentimiz var ama asla sıfıra gitmez. Erken yaşamda ve ergenlik yıllarınızda yavaş yavaş azalır. Her nasılsa, o ruhu, bir girişim ruhunu korudum ve dünyayı görmeyi hayal etmeye devam ettim.
Brett McKay: Bu başarıların dışında başka bir şey yaptın mı? Başka bir dağ zirvesini veya bunun gibi başka bir şeyi keşfettiniz mi?
Erling Kağge: Evet, bu benim bunun ilk yarısında Atlantik Okyanusu gibi okyanusları birkaç kez geçtim. New York'tan Panama'ya gittim. Bunların hepsini yaptım. Güney Amerika'nın yanında Antarktika'ya doğru yelken açtı. Uzun yürüyüşler yaptım. Birçok dağa gittim. Her türden macera yaptım ve bence hayat, sizin potansiyellerinizi gerçekleştirmekle ilgili. Ve benim için merak her zaman çok önemli bir şey olmuştur. Evet, yapmaya devam ettim ve hala bir kısmını yapıyorum.
Brett McKay: İlginç olan, bu süre zarfında aynı zamanda avukat ve avukat olarak çalışıyor olmanızdır. Tüm maceralarınızı günlük iş hayatınızla nasıl dengelediniz ve bu süre zarfında çocuklarınız oldu mu?
Erling Kağge: Evet. Sanırım öyle ... Açıkçası, birçok uzak bölgeye seyahat ettim ama aynı zamanda birçok şehri gezdim ve dünyanın her yerinden insanlarla tanıştım. Deneyimlerime göre, çoğu insan hayattaki kendi imkanlarını küçümsüyor, kendilerine çok fazla sınır koyuyor. Elbette, bazı insanlar kendilerini abartıyor, ancak bence en yaygın olan şey, insanların hayatta kendi olanaklarını görmemesi.
Dediğin gibi bir süre avukat olarak çalıştım. Hoşuma gitti, ama arka koltukta oturup insanlara bazı hatalar yaptıktan sonra ne yapacaklarını söylemeye çalışmak bana göre değildi. Ben eğlendim. Evet, benim de üç tane ergen kızım var. Ben annemle yaşamıyorum, ama o bir sonraki sokakta yaşıyor, bu yüzden kızlarımın yarısı benimle yaşıyor. Tabii ki, bu Dördüncü Kutup, ilk üç kutbundan bile daha zorlu. Bu aynı zamanda hayata büyük bir anlam veriyor.
Brett McKay: Evet. Evet. Sanırım pek çok insan duyduklarında… Şovda başka maceraperestler ve kaşifler de vardı ve bu adamların çoğu, bunu tam zamanlı yapmıyorlar. Günlük işleri de var. Kendinize sınır koymama konusunda söylediğiniz, hepsi de öyle diyor, eğer gerçekten bir şey yapmak istiyorsanız, bunu hayatınızda gerçekten bir öncelik haline getirirseniz, sizin için gerçekleştirebilirsiniz.
Erling Kağge: Evet, bence bu, bazılarının söylediği bir anlamda çok iyi bir tutum… Sanırım çocukken duyduğum en yaygın şey, 'Bu mümkün değil. Bunu yapamazsın. Başaramayacaksın. Blah, blah, blah, blah, blah. ' Her nasılsa bir çocuğa bunun mümkün olmadığını veya her şeyin mümkün olmadığını söylemek, bir çocuğa her şeyin mümkün olduğunu söylemek kadar doğrudur. Her nasılsa, 'asla başaramayacaksın' diyen insanları asla dinlemiyorum.
Elbette bazen haklıydılar, ama çoğu zaman yanlıştı. Bence bu, biz kaşiflerin ortak bir deneyimiydi. Ama aynı zamanda çoğu insanın ortak noktasının olduğu bir deneyim olduğunu düşünüyorum. Önce bir şeye gitmeye karar verirseniz ve yolda acı çekmeye de istekli olursanız, büyük olasılıkla bir hedefe ulaşacaksınız.
Brett McKay: Üç kutuplu yarışmayı tamamladıktan sonra, felsefe okumak için Cambridge Üniversitesi'ne gitmeye karar verdiniz. Bu maceralarda felsefe okumaya başlamanıza neden olan bir şey var mıydı yoksa bu her zaman yapmak istediğiniz bir şey miydi?
Erling Kağge: Hayatı çok merak ediyorum, merakımı korumaya çalışıyorum. Hayatta günlük bir eziyette unutmak çok kolaydır, çünkü kendi zihninizi keşfetmekten, anlamaya çalışmaktan, kendinizi tanımaktan ve kendi potansiyellerinizi gerçekleştirmekten daha önemli görünen bazı şeyler. Ama neyse ki yıllarca keşif gezilerimde bulunduktan sonra ve Güney Kutbu'na tek başıma yürüyen ilk kişi ben oldum, bu da bir tür. . . 50 gün ve gece boyunca kimseyle temas kurmadan tamamen yalnızlık içinde yürümeme deneyim. Fazla güneşe ihtiyacım yok. Ve özellikle bu keşif gezisinden sonra, kendi zihnimi keşfetmek için kendimi daha çok hissettim ve sonra Cambridge'de sözde ziyaretçi akademisyen olacak, bir yıl boyunca felsefe okuyacak kadar şanslıydım. Bence bir yönden, fiziksel boyutu olmasa da, bence bir kaşif olarak öne sürdüğüm zorluklardan bazıları, bir adım diğerinin önüne geçiyor.
Brett McKay: Cambridge'teyken nasıl bir felsefeye odaklanıyordunuz?
Erling Kağge: Ahlaki felsefeye odaklanıyordum çünkü o zamanlar amirim onun alanıydı, ama benim için daha çok sınırlarımı test etmekle, anlamaya çalışmakla, bulduğum, gerçekten karmaşık olan bir şeyi kazmaya çalışmakla ilgiliydi ve ben Hayatı gereğinden daha zor hale getirmeye güçlü bir inancım var. Güney Sudan'da doğduysanız, bu tutuma sahip olmanıza gerek yok çünkü hayat çok zor, ama Norveç'te yaşamak, biliyorsunuz, batı dünyasında, hayatınızı gönüllü olarak olduğundan daha zor hale getirmenin önemli olduğunu düşünüyorum. olmak.
Brett McKay: Neden böyle, yoksa köreldiğimiz için mi? Bunun hakkında ne düşünüyorsun?
Erling Kağge: Evet, bence hayatta kalma, oldukça iyi bir yaşama sahip olma mücadelesi, yaşayacak bir yerin olduğu için en azından sorun değil. Ayrıca her gün yeterince yemek yiyeceğinizi de biliyorsunuz. Norveç'te muhtemelen bir iş bulacaksın. Yani bu anlamda, yüz yıl önce ülkemde bir mücadele olan şeyler şimdi apaçık bir şey, bu çoğu insanın deneyimlediği bir şey, ama bence bizim keşfetmek istediğimiz bir şekilde doğuyorsunuz, biz biraz acı çekmek istiyorum. Hedeflerimize ulaşmak için biraz acı çekmemiz gerekiyor. Yaşam çok kolaylaşırsa, bir şekilde anlamsız hisseder ve hayat çok kolay bir şekilde can sıkıntısıyla dolar.
Çocukken, yapacak hiçbir şeyim olmadığı anlamında can sıkıntısı değil, ama can sıkıntısı dışarıda kalmakla, oynayacak kimsenin olmamasıyla ilgiliydi. Hiçbir şey olmadı, mutluluk değildi, 2018'de bugün etrafıma baktığımda, can sıkıntısı daha çok yapacak çok şeyle ilgili. Çok fazla TV dizisi, oyun, uygulama, Instagram, Snap, Facebook, vesaire, vesaire, vesaire, ama bu başka bir can sıkıntısı biçimi ve bu iki can sıkıntısı oldukça, sonuç tamamen aynı, ama hayat boş geliyor ve hayatın çok hızlı ilerlediği, hayatın çok kısa olduğu hissine kapılıyorsunuz ve bence her gün aynı şeyleri yaparsanız hayat kısa, anlamsız şeyler.
Bence arkanı dönersen, daha zor şeyler yapmaya başlarsan, kendine meydan okursan, hayatta daha fazla çeşitliliğe sahip olursan, o zaman hayat artık kısa gelmiyor, hayat normal geliyor.
Brett McKay: Bu bir sonraki soruma ya da kitabına güzel bir bölüm, kitabını tartışırken, Sessizlik, bu can sıkıntısından, başka türden bir can sıkıntısından, hayatımızda çok fazla şeyin olduğu, çok fazla gürültünün olduğu yerde bahsetmiştin. Ve sessizlik panzehirdir. Ve sessizliğin faydalarını tartışmadan önce, sessizliği nasıl tanımlarsınız? Bu sadece sesin yokluğu mu yoksa bundan daha büyük bir şey mi?
Erling Kağge: Bu kitabı yazmaya başladığımda, o kadar çok kelime yoktu, ama yine de onu yazmak için bir buçuk yıl harcadık ve şimdiye kadarki hayatım, deneyimlerim, bunu yapabildim. sessizliğe sessiz bir yerde, sessiz bir yerde odaklanmak, ama bir süre sonra en sessizliğin sizi çevreleyen sessizlik değil, zihninizdeki sessizlik olduğunu anladım.
Söylediğim gibi üç ergen kızım varken anladım ki bu kızlar sessizliğin ne olduğunu bilmiyorlardı. Hayat gürültülerle dolu. Sesler anlamında gürültü değil, tüm gün boyunca dikkat dağıtma anlamında gürültü, her zaman bağlantılıdırlar, her zaman bir cihaz aracılığıyla yaşarlar, her zaman olmadıkları biri olmaya çalışırlar, sahip oldukları bir şeyin parçası olmakla ve diğer insanlarla birlikte yaşamakla ilgili tüm bu beklentiler ve bunların hepsi gürültüyle ilgili. Elbette, gürültü sessizlikten her zaman daha kolaydır, ancak gürültü yine de kendinizi unutmakla ilgilidir, cihazınız aracılığıyla yaşamakla ilgilidir, diğer insanlarla yaşamakla ilgilidir ve bence tam tersi sessizlik, 180 derece civarında dönmek ve Kendinize odaklanmak, daha egosantrik bir hayat yaşamak zorunda olduğunuz anlamında değil. Bence sessizlik daha çok kendinizi görmekle ilgilidir, dünyayı anlamakla ilgilidir, diğer insanlara saygı duymakla ilgilidir, Dünyayı daha da çok sevmekle ilgilidir.
Brett McKay: Felsefe çalıştınız, merak ediyorum, filozoflar sessizlikle ilgili bir şey söyledi mi? Ne düşünüyorlar, değer verdikleri bir şey mi? Sessizliği nasıl tanımlarlar? Faydalarını nasıl tanımlıyorlar?
Erling Kağge: Bence bu çok iyi bir soru, kitabı yazmaya başladığımda kendime de soruyorum çünkü sessizlik hakkında gerçekten ilginç bir şeyler yazan filozofları okumamıştım ve filozoflara sormaya devam ettim çünkü bulamadım ve sonra bir şekilde anladım ki filozoflar, genel olarak, sadece satın alabileceklerim sessizlikle ilgilenmiyorlar ve bence bu derin veya ciddi bir yanlış anlamaya dayanıyor. felsefe oku, hiçbir şeyin yoktan gelmediğini öğrenirsin. Ve elbette bu doğru, hepsi sessizliğin hiçbir şey olmadığını düşünüyor ve bence pek çok filozof bunu yapıyor, ama kitabımda sessizliğin hiçbir şey olmadığını, sessizliğin bir şey olduğunu göstermeye çalışıyorum. Yani bir şey bir şeyden gelir.
Bence bu, belki filozofların birkaç yüz yıldır yaptığı bir hatadır, ama elbette eski günlerde, Aristoteles ve Platon ve diğer kelimelerin ötesinde daha fazla kelime bulamayacağımızı söyleyenler. sessizleşiyor, iyi bir sessizlik var, bu onların gerçekte deneyimleriydi.
Brett McKay: Yani Antarktika'dan Güney Kutbu'na yürüyerek giderken bahsettiğiniz şekilde sessizlik yaşıyorsunuz, eminim. 50 gün yalnızsın. Bu nasıldı? Bu sessizlik deneyimi neye benziyordu ve ayrıca neyi algıladınız? Güney Kutbu'nda 50 gün boyunca yalnız kalmanın fenomenolojik sessizlik deneyimi neydi?
Erling Kağge: İlginç olanı düşünüyorum, sanırım çoğu insanın aynı yerde yaşadığı gibi yaşadım, ilk birkaç günün ilk saatlerinde sessizliği rahatsız edici buldum, özellikle ilk gün, yine ikinci gün. Kafam gürültüyle doluydu, etrafım tamamen sessizdi, ufka kadar bembeyazdı, gökyüzü maviydi. Ses yok ama yine de kafamda bu gürültü vardı. Çok düşünüyordum Şu an konuşmamalıydım.
Ama sonra yavaş yavaş belirli duyulara uyum sağlamaya başladım. Düşünmeyi bıraktım, dünyayı olduğu gibi daha çok deneyimlemeye başladım ve sonra daha rahat hissetmeye başladım ve günler ve haftalar geçtikçe manzarayı görmeye başladım. . . karda ve buzda bu küçük mavimsi, yeşilimsi, sarımsı, pembemsi renk çeşitlerine sahiptir. Ve tamamen düz de değil, gittikçe daha fazla ayrıntı görmeye başlıyorum, karda ve buzda uzanıyor.
Yani bu anlamda, doğa ya da çevrenin deneyimi daha zengin ve daha zengin hale geldi ve ben de doğayla diyalog kurmak, bazı fikirleri göndermek ve sadece düşünceleri tekrar geri almak konusunda daha iyi ve daha iyi hale geldim. Elbette bu deneyimleri dile getirmek biraz zor. Kitabımdaki noktalardan biri de bu, hayatınızda yaşadığınız her şeyi kelimelerle anlatmanız gerekirse, sık sık kelimelerin deneyimlerinize sınırlar koyması, benliğinize sınırlar koymanız çünkü bence hayatın ötesinde olan birçok şey var , sözcüklerin ötesinde.
Yani benim için o 50 gün ve gecenin sessizliği bir şekilde en iyi arkadaşım oldu. Sessizliğin kendi dili vardır. Bu yüzden bir süre yalnız kalmanın ve bir süre sessiz kalmanın çok sağlıklı olduğunu düşünüyorum. Tabii ki, hayatın bazı kısımları mümkün değil, ama hayatın diğer kısımları, Güney Kutbu'na yürümek zorunda değilsin, bir şekilde kendi Güney Kutbunu bulmalısın.
Brett McKay: Düşünmeyi bıraktığını söylediğinde, kafanda o iç diyaloğu bıraktığını mı söylüyorsun? Demek istediğin bu mu?
Erling Kağge: Evet, başlamak için hala evdeki hayatı düşünüyordum Boris, aşık olduğum bu kızı düşünüyordum, o bana aşık değildi. Yaşadığımız bu tür günlük mücadeleler, ama sonra, tüm bunlar bir şekilde ortadan kayboldu ve tüm yaşamda gittikçe daha fazla mevcut oldum, geçmiş önemli değildi, geleceği umursamadım, sadece oradaki hayattı ve sonra bu benim için önemliydi ve bence bu büyük bir lüks.
Hayatımın geri kalanında böyle bir hayat yaşamakla ilgilenmiyorum çünkü hepimizin sosyal olmak için doğduğumuzu düşünüyorum. Diğer insanlarla birlikte olmak için doğduk, ama benim için çok sağlıklı bir deneyimdi ve bu tür durumlarda bana nasıl tepki vereceklerini düşündüğümü merak eden insanlardan sık sık sordum, cevabım en çok sanırım insanlar az çok benimle aynı deneyimi yaşarlardı. Tam olarak aynı şekilde değil, ama bence çoğu insan bu kadar uzun süre sessiz kalmayı zenginleştirici buluyor.
Brett McKay: Ve merak ediyorum, bu mevcut olma hissine geldiniz, geçmişin endişeleri, geleceğin endişeleri artık yok, eminim hepimiz bunu kısa anlarda deneyimledik ve eminim sizde bir sen oradayken biraz daha uzun. Medeniyete geri döndüğünde bu ne kadar sürdü?
Erling Kağge: Biliyorsunuz, günlük yaşama oldukça hızlı döndük. Eve dönüyorsun, gerçekten eve gitmen uzun zaman alıyor, ama eve döndüğümde yine günlük hayat oluyor. Demek istediğim, çamaşır makineniz çalışmıyor, tamir ettiriyorsunuz, faturalarınızı ödemelisiniz, çalışmaya başlamalısınız, bu yüzden hızlı bir şekilde normale dönüyor, ama bilirsiniz, biz hayatta karşılaştığımız her şey, bu anlamda deneyim bende kalıyor. Bunca yıldan sonra hala bende.
Sessizlik üzerine yazmak için oturduğumda gözlerimden, okyanuslardan, dağlardan, şehir hayatından, aile babası olmaktan, girişimci olmaktan, kısa bir süre avukat olmaktan yaşadıklarımdı. deneyimler, sessizlik hakkında yazmamı mümkün kıldı. Sadece bir kaşif olsaydım, yine de sessizlik hakkında bir kitap yazabilirdim, ama bunun oldukça sıkıcı olacağını düşünürdüm.
Brett McKay: Evet, ben de ilginç olduğunu düşündüm, sadece Antarktika'da yaşadığın gözlemlerden birinin nasıl benzer olduğunu, 5 aydır Güney Kutbu'nda olan Richard E. Byrd hakkında tek başına bir makale yazdık. 1930'larda ve yorumladığı şeylerden biri de küfür etmeyi bırakmasıydı. O küfür kullanmadı ve aynı şeye sahiptiniz, sahip olmadığınız gibi, tek başınızayken küfür etme dürtüsü ya da ihtiyacı hissetmediniz.
Erling Kağge: Bunu bilmiyordum, bu ilginç, Byrd hakkında çok fazla okumamıştım, ama bu doğru. Asla yemin etmediğim bir keşif gezisinde, olumsuz bir söz söylemiyorum, küfür olduğu için değil, yeterince iyi bir sebep olabilir, ama yemin ettiğinizde çok olumsuz olduğu içindir. Seni aşağı çeker. Özellikle yalnızken ve diğer insanlardan çok daha güçlü hissediyorsan, çünkü küfür edebilirsin ve hayat diyalog devam eder, ama yalnız kalmak veya bu tür bir hayatta 1 veya 2 başka insanla birlikte olmak, bütün gün bu durumda çok hazır olduğunuzu. Değilseniz çok tehlikeli olabilir. Ve sonra . . . yemin ederim Bu, yapılacak tamamen aptalca bir şey gibi geliyor. Tehlikeliyse ya da aptalca bir şey yaptığın için sinirleniyorsan ya da işler istediğin gibi gitmediyse ve yemin edersen durum daha da kötüye gidiyor. Ve daha fazla yemin edersen, daha da kötüye gider.
Arkadaşım Derek Holmstrom ile Kuzey Kutbu'na bir keşif gezisi yaptım, yemin etmemeye karar verdim ama diğer seferlerde asla karar vermedim, sadece yapmam.
Brett McKay: Evet, bunu yapma, sadece ilginç olduğunu düşündüm, ikinizin de Güney Kutbu'nda aynı deneyimi yaşadınız.
Erling Kağge: Evet, ve bugün, günlük hayatta, artık yemin etmiyorum, çünkü çocukken, gençken, küfrediyordum, havalı olduğunu düşünmüştüm, ama bugün, hiç küfür etmiyorum.
Brett McKay: Daha önce Güney Kutbu'na ilk yolculuğunuza başladığınızda sessizliğin korkutucu olduğunu ama sonra rahatlatıcı bir hal aldığını söylemiştiniz. Neden? Bir çok insan için sessizliğin son derece korkutucu olduğunu düşünüyorum. Örneğin, biriyle konuşurken meydana gelen sessizlik ve o tuhaf sessizlik var ve kendinizi rahatsız hissediyorsunuz. Sessizlikle ilgili birçok insanı rahatsız eden şey nedir?
Erling Kağge: Katılıyorum, ayrıca küçükken sessizliğin benim için korkunç olduğunu da belirtiyorum. Yalnız kaldığımda, üzüldüğümde, hiçbir şey olmadığında, bu benim için sessizlikti. Ve tabii ki, hayatın ilerleyen dönemlerinde sessizlik daha çok üzüntü ile ilgilidir, yaklaşık bir dakikalık sessizlik olabilir, ama bu tür bir sessizlik hakkında yazarken, sessizlik hakkında yazmak istediğimde, hakkında yazmak istiyorum bu farklı sessizlik, zenginleştiren bu sessizlik, sizin için iyi. Sanırım, yazdığım bu sessizlikten, bu içsel sessizlikten kaçınmaya çalışmanın nedeni, bu sessizliğin kendine ihtiyacın olması ve insanın her zaman sessizlikten kaçınmaya çalışmasıdır. Yaklaşık 350 yıl önce yazdığım gibi, o adam her zaman sessizlikten kaçınmaya çalıştı ve bir odada sessizce oturup hiçbir şey yapmadan oturursa, her zaman bir şeyler yapmaya çalışacaktır ve bu onun tüm sorunlarının başlangıcıdır.
Yani bu yeni bir şey değil, dediğim gibi, gürültü içinde yaşamak, sonra kendi kendinize dönmek daha kolay. Bence bu yüzden rahatlık istemek oldukça cazip, bu seçeneği kendinizden kaçmak için.
Brett McKay: Evet, insanların tek başlarına oturdukları deneyler okudum ve sahip oldukları tek şey bu düğmeye basabilecekleri ve onları şok edecek bir düğme idi. Ve insanlar sonunda sıkılmaktansa kendilerini şok etmeyi tercih ederler, değil mi? Bu yüzden, uyarım rahatsız ve nahoş olmasına rağmen, bir tür uyarım olmadan çok uzun süre dayanamazlarmış gibi.
Erling Kağge: Evet, ve biliyorsunuz, kulağa çılgınca geliyor, ama insanlar ciddi bir şekilde sessizce düşünüyorlar, 50 dakika boyunca yapacak hiçbir şeyleri olmayacak, elektrik şoku olacak ve sonra oturmaya devam edecekler. Bunun delilik olduğunu düşünüyorum. Ve akıllı telefonlarla geçen on bir yıldan bahsetmiyorum bile, son 20 yılda tüm dünya bir şekilde çıldırdı.
Büyükannem 20 yıldan fazla bir süre önce ölmüş olsaydı, bugün nasıl yaşadığımızı görmüş olsaydı, kulağına yakın bir telefonla sokaklarda yürüyen yetişkin adamlar görmüştü, sanki her türlü oyuncak ayılarımızı taşımak gibi. Onları alıyoruz, böylece onlara sahibiz ve konsolu, sanırım her şeyin tamamen çıldırdığını düşünürdü. Ama elbette, eğer herkes deliyse, delilik yeni normaldir. Bu yüzden çok ileri gittiğini düşünüyorum.
Teknolojiye karşı olumsuz değilim, hiç de olumsuz değilim, ama bu teknolojiyle ilişki kurmanın bir yolu, ki bu garip değil, ama bence bu bizim için kötü, bizi daha da yalnız yapıyor, bizi daha çok yapıyor ve daha depresif, bizi daha da çaresiz kılıyor. Ama ben olumsuz bir teknoloji değilim, ancak dünyadaki en parlak beyinlerden bazılarının bizi farklı uygulamalara ve farklı teknolojilere bağımlı hale getirmek için gece gündüz çalışmasından da çok endişeliyim.
Brett McKay: Evet, hayır, ben de gördüm. Benim neslim veya bizim neslimiz ile büyükbabam, dedem birkaç yıl önce öldü, o 101 yaşındaydı ve kuzenim ve ben, büyükbabamın asla endişeli gibi görünmediğini tartışıyorduk. ya da sanki içinde bir tür bastırılmış kaygı varmış gibi, o sadece merkezlenmişti, sakindi ve tek fark, eminim pek çok farklılık vardır, ama tek farkı hiç akıllı telefona sahip olmamasıydı. Sürekli onu bombardıman eden o kadar sese hiç sahip olmadı.
Erling Kağge: Kesinlikle ve sonra muhtemelen Amerika'da farklı bir zamandı, bu yüzden muhtemelen, bildiğiniz başka yükümlülükler de vardı, onun hayatında muhtemelen birçok yönden sizin hayatınızdan daha zordu, ama aynı zamanda, Biliyorsunuz, hayatına bu şekilde çok daha fazla anlam kattı, çünkü günlük mücadele günlük mücadelelerinizden farklıydı.
Brett McKay: Avukat, filozof, kaşif olmanın yanı sıra, aynı zamanda bir sanat koleksiyoncususunuz, yani buradaki dünyadaki en ilginç adamsınız. Merak ediyorum, sanat bize sessizlik hakkında ne öğretebilir? Çünkü sanat, resimlerden bahsettiğimiz için, sessizce tükettiğiniz bir şeydir.
Erling Kağge: Öncelikle seninle röportaj yapmanın bir ayrıcalık olduğunu söylemeliyim, ama biliyorsun, benim için şimdi ne hakkında konuşuyoruz, insanların sessizlikle ilgili tüm bu düşüncelerime ilgi duymasını çok ayrıcalıklı buluyorum ve benim için bu çok olumlu bir sürpriz. Ama sanat açısından, sanatın daha çok sessizlikle ilgili olduğunu düşünüyorum. Diyelim ki büyük sanat sessizlikle ilgilidir, bence sık sık, berbat sanat gürültüyle ilgilidir, ama harika bir sanattır, sonra düşünüyorum da onu görüyorsunuz, herhangi birini anlamalısınız, biraz sessiz olmalısınız.
Elbette bazı insanlar size bazı şeyleri açıklayabilir, ancak harika sanatı takdir edecekseniz sessizliğe ihtiyacınız var. İç sessizlik. Ve bunu söylememin nedeni, bir sanat eserinin, bir resim, heykel, enstalasyon, bir şekilde sanatçının mizahını, sanatçının aşkını, sanatçının yalnızlığını, sanatçının ilgi alanlarını, sanatçının düşüncelerini içermesi gerektiğidir. , vesaire vesaire vesaire.
Her nasılsa, bunların çoğunun sanat eserine girmesi gerekiyor. Ve tabii ki sanatın ne hakkında olduğunu anlamak zor ve belki de bir sanat eseri hakkında her şeyi anlamak zorunda değil, ama bir şekilde bu sanatçının düşünme kutusu, bu tür bir ışığı ayarlıyor ve içinde tüm bu düşünceler var , herhangi birini anlamak için sessiz olman gerektiğini düşünüyorum.
Brett McKay: Evet, her neyse, yapmayı en sevdiğim şeylerden biri bir sanat müzesine gidip sadece sanata bakmak ve sanatla ilgili ilginç olan şey, bazen tasvir edilenler orada çok fazla gürültü olacağını söyleyebilmeniz, sağ? En sevdiğim tablolardan biri ya da oldukça az gördüğünüz bir şey gibi, birçok sanatçı bunu yaptı, Genç Cato intihar mı ediyor? Bir imparatorun yönetimi altında olmak istemediğine karar verdi, intihar etti. Ve sanatçının tüm bunları nasıl tasvir ettiğini görüyorsunuz, çok fazla kargaşa ve gürültü olduğunu anlayabilirsiniz, ama hiçbir şey duymuyorsunuz ve bu tuhaf bir şey. Hiçbir şey duymazsınız ama aynı zamanda resimde neler olup bittiğini de duyabilirsiniz.
Erling Kağge: Kesinlikle, bu kombinasyonu seviyorum, çünkü bir şekilde dedikleri gibi, bu an başlıyor ve tabii ki evsiz olan bir tabloya dönüşüyor ve sessizlik içinde huzur içinde durabileceğiniz o kombinasyonu seviyorum, ve Cato hakkındaki hikayeyi ve neden intihar ettiğini bildiğiniz ve sanatçının bu hikayeyi nasıl yorumladığını gördüğünüz ve tabii ki kendisini o sanat eserine çok fazla koyduğunuz harika bir sanat eseri ve zevkinize bakın, bu harika. Öyleyse, bence bu hayatı daha da anlamlı kılan bazı şeyler.
Sessizlik üzerine yazdığım kitabımda, Amerikalı Ed Rusha arkadaşınız tarafından birkaç resim ekledim ve bu resimlerden biri mavi bir arka plan ve ardından kocaman sarı harflerle 'Gürültü' diyor. Ve buna sahip olmamın sebebi, çünkü resim sessiz, sessizdi, sonra resmin her yerinde bu güçlü kelime vardı ve başka hiçbir şey yoktu. Bu yüzden kelimeler resimle çelişiyor, bire bir, bu yüzden gerçekten ilginç bulduğum bir şey.
Brett McKay: Daha önce bahsettiğiniz sessizliği, bunun faydalarını deneyimlemek için insanların Güney Kutbu'na kadar yürümelerine gerek olmadığını, kendi Güney Kutuplarını bulabileceklerini söylemiştiniz. Öyleyse, sadece iş günlük hayatlarını yaşayan sıradan insanlar nasıl düzenli olarak sessizlik yaşayabilir ve bu sessizliği uzun süreler boyunca yaşamak zorunda mı? Sadece birkaç dakika içinde yakalayabilir ve yine de aynı faydayı elde edebilir misiniz?
Erling Kağge: Bence bu çok iyi bir soru, bu oldukça sık sorulan bir soru, daha önce de söylediğim gibi, çoğu insan hayatta kendi olasılıklarını küçümsüyor, çünkü çocuk sahibi olsanız bile veya çok meşgul bir işiniz varsa veya Eğer karmaşık bir ilişkiniz varsa, falan filan, yine de sessizliği deneyimleyebilirsiniz.
Sabah yatağımda uyandığımda sessizlik buluyorum. Elbette, çocuklarınız varsa, çığlık atıyorlar, o kadar kolay değil, ama yine de çocuklarım için kahvaltı hazırlarken sessizlik buluyorum ve sık sık ofisime yürüdüğümde sessizlik buluyorum, sadece yarısı sürüyor Bir saat, ama her zaman ofisinize yürüyemezsiniz, ama o zaman yine de ofisime merdivenlerden yürürken sessizlik bulabilir, sonra ofisten geri dönerken, merdivenleri yaparken sessizlik bulabilirim veya bunun yerine Metroyu eve kadar götürerek daha önce bir istasyona atlayabilir ve yürüyebilirim ve yürümek sessizlik için çok iyidir.
Sonra toparlanmak sessizliği bulabilir ve müzik dinlerken sessizliği buluyorum. Sanırım hayatımda çok fazla gürültü varsa, müziği sadece yüksek sesle açıyorum, sonra içsel bir sessizlik buluyorum, duş alırken sessizlik buluyorum, sessizliği buluyorum okurken, seks yaparken iç sessizliği bulabilirsin. Tekrar uyumak için yatağa gittiğinizde iç sessizliği bulabilirsiniz.
Bazen iki dakikadır, bazen daha uzundur, mesela hafta sonları ormanda yürüyüş yapacağım gibi. Yani, biliyorsunuz, bu içsel sessizliği bulmak için ya onu istemeliyiz ve tabii ki yoga, farkındalık, meditasyon yaparak da bulabilirsiniz, bence her şey çok iyi, ama bir şekilde buna hazırlanmalıyız. Teknik gerektirir.
Ama oturup sessizlik hakkında yazmaya başladığımda, her zaman içinizde olan, sizi bekleyen bu sessizlik hakkında yazmak istiyorum, ama onu aramak zorundasınız.
Brett McKay: Evet, verdiğiniz tüm örneklerde fark ettiğim bir şey, akıllı telefonunuzu yanınızda getirerek sessizliği kesebilirsiniz çünkü tüm bu aktivitelere katılacak, ormanda olacak insanlar var, ben bile okudum seks yapmak ve akıllı telefonlarını kullanmaya devam edecekler ki bu benim için saçma.
Erling Kağge: Bu çok saçma. Geçen gün sokakta bir adamla tanıştım ve bana yürüyüş yaparken ellerimde hiçbir şey olmamalı, hepsi bu kadar dedi. Elbette, elimde bir deliğe düşmemi istersen, bilirsin, herhangi birimiz sessiz kalır ama seyahat etmek için telefonunu kapatırsan, evde bırak ya da kapatıp arka cebindeyseniz, rahatlamak çok daha kolay çünkü bence telefon açık ve kullanılabilir olduğu sürece, o telefona o kadar ilgi duyuyorsunuz ve telefona bakmamak o kadar karmaşık ki bunu yapacaksın.
İnsanların telefonlarına günde ortalama 2.600 kez dokundukları bu makaleyi okudum. Kulağa çok geliyor ama söylemeliyim ki kızlarıma baktığımda ve bazen Metro'ya baktığımda telefonlarına daha çok dokunmak gibi geliyor bana.
Brett McKay: Evet, hayır, bu doğru.
Erling Kağge: Bunun tamamen boşa gittiğini akılda tutmanın önemli olduğunu düşünüyorum.
Brett McKay: Hayır, evet.
Erling Kağge: Konu dünyaya bağlı olmamakla ilgili değil, Google'da bir şey var, aradığınızı buluyorsunuz ve 20 dakika sonra hala Google'da çalışıyorsunuz. Haberleri kontrol ediyorsun, haberleri görüyorsun, neden haberleri kontrol etmeye devam ediyorsun? Aslında tüm gün boyunca haberlere ihtiyacım yok, sanırım haberler aşağı yukarı her gün aynı. Yani bu, zengin bir hayat yaşamak için sahip olduğunuz bu büyük, harika fırsatı boşa harcamakla ilgili.
Brett McKay: Bu sessizliğin korkusudur. O korkuyu hissettiğinizde, onu kucaklamalısınız.
Erling Kağge: Bu bir sessizlik korkusu, çok yaygın bir sessizlik korkusu ve her zaman bunun gerçekten önemli olmadığını söyleyebilirsin, ama aslında biraz üzücü olduğunu düşünüyorum, insanların yaşıyor olması, bu türden kaçma kendileri ve bunu söylüyorum, bazen ben de yapıyorum. Ama biliyorsunuz, telefonuma ya da bir cihaza o kadar çok giriyorum ki, her zaman kontrol edeceğim, tüm bu dizileri izliyorum, haberleri tekrar tekrar kontrol ediyorum ve Yine, ve bilirsiniz, yarım saat, bir saat, birkaç saat sonra, bu gerçekten rahatsızlık hissetmeye başladım, ama yine de yapıyorum, çünkü siz bağımlısınız. Elbette, her uygulama kullanıcının bağımlı olması için yapılmıştır, bilirsiniz, o zaman onlar vermeli, söz vermelidir ve sonra kısa bir süre memnun kalacaksınız, çünkü uzun süre tatmin olamazsınız, çünkü bu elbette bir kapitalistin temelidir, bir süre tatmin olmalısınız ve sonra tamamen yeni bir şey arzulamanız gerekir.
Bu yüzden kapitalistlere ve falan filanlara şüpheci değilim, ama sadece bunun tüm hile olduğunu bilmelisin. Ve siz ona baktınız ve biraz daha dar bir yol seçmeliyiz.
Brett McKay: İnsanların işiniz ve kitabınız hakkında daha fazla bilgi edinmek için gidebilecekleri bir yer var mı?
Erling Kağge: Kesinlikle ve insanların beni çok fazla dinlediğini sanmıyorum, çünkü bu yüzden sessizlik üzerine gerçekten kısa bir kitap yazmak istiyorum. Birkaç soru sorarım. Sessizlik nedir? Nerede? Ve bugün neden her zamankinden daha önemli? Ve ben gerçekten kısa üç cevap vermeye çalışıyorum, böylece bir akşam okuyabilirsiniz ve ondan sonra kendi yolunuzu bulmanız gerektiğini düşünüyorum. .. sanscript'te söylendiği gibi, hiç de karmaşık değildir. Sessizlik orada, ama bence bir akşam onu okumak için harcamak ve sonra düşünmek, kendi sessizliğini bulacağını düşünüyorum ve kendi sessizliğini yaratman gerektiğini aklında tutman gerekiyor. sessizlik, o ruhu korumalısın, ama bu tamamen sana kalmış.
Brett McKay: Erling, geldiğin için çok teşekkürler, bu harika bir sohbet oldu.
Erling Kağge: Teşekkür ederim.
Brett McKay: Konuğum Erling Kagge, Amazon.com'da bulunan 'Silence in the Age of Noise' kitabının yazarı, ayrıca AOM.is/silence adresindeki gösteri notlarımıza göz atın ve kucaklamak istiyorsanız Sürtünme ve rahatsızlık, tıpkı Erling'in podcast'te bahsettiği gibi, sadece bunun için tasarlanmış The Strenuous Life adlı bir platformumuz var. Kaydolursunuz, bu bir üyelik platformudur, haftalık zorluklarla karşılaşırsınız, kazanabileceğiniz farklı beceriler için farklı rozetler vardır, bunların hepsi hayatınızı biraz daha rahatsız, biraz daha rahatsız hale getirmeye ve sizi rahatlık alanınızdan çıkarmaya yöneliktir. Öyleyse git bir kontrol et, strenouslife.co, bir kayıt geliyor, ismini bekleme listesine al, böylece ne zaman yayınlanacağını ilk öğrenenlerden biri olabilirsin, o yüzden kontrol et, strenouslife.co.
Bu, The Art of Manliness podcast'inin başka bir baskısını tamamlıyor, daha erkeksi ipuçları ve tavsiyeler için, artofmanliness.com'daki The Art of Manliness web sitesine göz attığınızdan emin olun ve şovdan hoşlanırsanız, bize bir hediye verirseniz çok memnun olurum. iTunes veya Stitcher'da inceleme, çok yardımcı oluyor ve bunu zaten yaptıysanız, teşekkür ederim. Lütfen podcast'i bundan bir şeyler çıkaracağını düşündüğünüz bir arkadaşınız veya aile üyesiyle paylaşmayı düşünün. Her zaman olduğu gibi, sürekli desteğiniz için teşekkür ederiz. Bir dahaki sefere kadar ben Brett McKay sana erkekçe kalmanı söylüyor.