Anarko-sendikalistler Konfederasyonu
Anarko-Sendikalistler Konfederasyonu'nun kurucu konferansına Mayıs ayında Moskova'da 1'te 2-1989 konulu konferans düzenlendi ve ülkenin sol sosyalist ve anarşist örgütlerini temsil eden 15 şehirlerinden gelen delegeler katıldı. Uluslararası Topluluk Komünistleri Birliği “Orman Halkı”, Irkutsk Sosyalist Kulübü, Leningrad Anarko-Sendikalist Özgür Derneği ve her ikisi de Bağımsız Sosyalistler Birliği üyesi olan ve daha önce bağımsız olarak hareket eden, eskiden CAS'a katıldıklarını ilan eden bir dizi diğer anarşist ve solcu sosyalist grup. CAS'ta yer alan toplam örgüt sayısı, çoğunluğu öğrenci ve genç entelijensiya olan 300-400 çalışanıydı. Konfederasyonun, anarşizm prensiplerine uygun olarak herhangi bir yönetim organının olmadığı bir anarko-sendikalistinin olmadığı resmen kabul edildi. CAS'ın tek yüce organı kongre ilan edildi. Ancak asıl liderlik, Moskova örgütü KAS tarafından, en çok sayılan ve Konfederasyon dergisi "Topluluk" un merkez basın organlarından biri olan başkent olarak güçlendirildi. Andrei Isaev ve Alexander Shubin, politik ve ideolojik çizgisini tanımlayan CAS'ın asıl liderleri ve ideologları oldu.
Ilımlı anarko-sendikalizm, Konfederasyonun resmi ideolojisini ilan etti; bu, öncelikle Obshchina kulübünün varlığında bile, UAC teorisyenlerinin öne sürdüğü “toplumsal sosyalizm” kavramını temel aldı. UAC, MA Bakunin ve Pierre Proudhon tarafından ana ideolojik ilham verenleri olarak kabul edildi, aslında CAS programı, Avrupa Sosyal Demokrasi ve modern liberalizm tecrübesiyle ayrı anarşist ilkelerin bir kombinasyonuydu. Ek olarak, CAS'ın hem liderleri hem de sıradan eylemcileri, Kolektivist sendikalist anarşizm fikirlerini hayata geçiriyorlarmış gibi Makhnovist hareketin deneyimine büyük ilgi duyuyorlardı. Toplulukta Makhnov hareketinin tarihi hakkında birtakım materyaller yayınlandı; yazarları, her şeyden önce Alexander Shubin'di. Anarko-sendikalistler Konfederasyonu, özerk ve kendi kendini yöneten bölge, topluluk ve üreticilerin federasyonları şeklinde temsil edilen vatansız bir özgür sosyalizm toplumu için sosyopolitik bir sistemin idealini ilan etti. Böyle bir toplum öncelikle özyönetim ve federalizm ilkelerine dayanmalıdır. Özyönetim yürütme ve yasama organlarının dikeylerine alternatif olarak görülmüş ve hem iş yerinde hem de ikamet yerinde oluşturulan partizan olmayan konseyler şeklinde sunulmuştur. Bu konseylerin oluşumu, milletvekili bir toplumda olduğu gibi seçimlerle değil, herhangi bir zamanda kendilerini aday gösteren kişiler tarafından geri çağrılabilen popüler temsilcilerin delegasyonu aracılığıyla gerçekleştirilir. En önemli kararlar doğrudan halk mevzuatıyla, yani popüler toplantılarda. Tam dini ve siyasi görüş özgürlüğünü ilan eden UAN, siyasi iktidarsız bir toplum için, ikincisini yalnızca iktidarı ele geçirmeye odaklanan kuvvetler olarak nitelendirdi. Proudhon tarafından kanıtlanan federalizm ilkesi Konfederasyon tarafından vatansız bir sosyal yapının temel ilkelerinden biri olarak kabul edildi. Aksi ademi merkeziyetçilik olarak bilinen federalizm, CAS ideologları tarafından karar almada bölgesel birimlerin tam özerkliği ve özerk birimlerin haklarını ihlal edebilecek herhangi bir merkezin tam olmadığı şeklinde anlaşıldı. KAS toplulukları olarak adlandırılan bu özerk birimlerin her birinin bir veya başka bir federasyonu veya federasyon birliğini geri çekme veya katılma hakkına sahip olması gerekir. CAS, pasaport rejiminin derhal kaldırılması ve her türlü zorla çalıştırma, askerlik, cezaevleri, yargı sistemi ve ölüm cezası da dahil olmak üzere, bireye baskı yapan her türlü önlem ve prosedürün imha edilmesini talep etti. Adalet yetkilileri, polis ve vatansız bir toplumda ordu derhal feshedildi. Nüfusun etkili bir şekilde kendini savunması için örgütlenmesinin gönüllü bir milis ilkesine dayanması gerekiyordu. CAS'ın ekonomik programı Proudhonism'e dayanıyordu ve her şeyden önce küçük özel mülkiyeti ve piyasa ilişkilerini korurken üretim araçlarını işçi kollektiflerine devretme gereğini ilan etti. Anarko-sendikalistlerin konfederasyonu vatansız bir toplum için ideal olan barışçıl evrimsel yolun koşulsuz bir destekçisi ve şiddet içermeyen ilkelere bağlı kaldı. Vatansız sosyalizm toplumu kurarak, CAS, sendikacılık, yani; sendikalarda sendikalarla birleşmiş işçilerin mücadelesi.
Konfederasyon teorik ve araştırma çalışmaları, kitleler arasında anarko-sendikalizmin propagandası, sendika hareketinin örgütlenmesi ve işçilerin desteği, kitlesel eylemlere katılım ve şiddet içermeyen sivil itaatsizlik kampanyalarında faaliyetlerinin ana yönü olarak kabul edildi. Öncelikli olarak sendika mücadelesine odaklanan sendikalist bir örgüt olarak, Konfederasyon, işletmelerin işçi kollektifinin mülkiyeti haline gelmesi için, işçilerin özyönetimi ve özerkliğinin getirilmesi için girişimlerde anarşo-sendikalist tipte güçlü ve bağımsız sendikalar yaratma konusundaki temel görevlerinden biriydi. merkezi hükümetten girişimler ve ayrıca işçilerin devlet baskısına karşı korunmasını organize edebilecek ve işçilere nakit yardımı. Birkaç kez CAS, ülkedeki işletmelerde ve eğitim kurumlarında bu tür sendikalar yaratmaya çalıştı. 1989'te Moskova organizasyonu KAS'ın girişimi sırasında Konfederasyon Kontrollü Öğrenci Gençlik Birliği kuruldu, Vorkuta ve Kaliningrad'da Dayanışma sendikaları kuruldu. Anarko-sendikalizme odaklanan en güçlü sendika örgütleri, başta Omsk, Seversk ve Tomsk olmak üzere birçok Sibirya kentinde, yerel örgütlerin burada çoğunlukla işçi ve çalışanlardan oluşan CAS bölümünün aktif bir kampanya başlatmasını sağladı. CAS'ın Sibirya şubesi, SSCB'de emek hareketi ile sağlam bir bağ kurmuş ve işletmeler üzerinde belirli bir etkiye sahip olan birkaç anarşist gruptan biriydi. Daha sonra, tam olarak CAS ofisleri temelinde, Sibirya Sotsprof'u ve Sibirya Çalışma Konfederasyonu'nun kurulması kuruldu. İşletmelerdeki belirli propaganda faaliyetleri Ukrayna'daki UAN şubeleri tarafından da başlatılmıştır.
Sendikalar örgütlenmesinin yanı sıra, Anarko-Sendikalistlerin Konfederasyonu, perestroyka'yı desteklemek için popüler cephelerle ve Demokrat Birliği ve Sivil Onur gibi liberal gruplarla oldukça yakın ilişkiler kurarak, demokratik muhalefetin genel cephesi tarafından düzenlenen etkinliklere aktif olarak katıldı. Ek olarak, daha sonraki zamanlardaki Rus anarşistlerinin aksine, UAN seçimlere katılmanın mümkün olduğunu da düşünüyordu. Ancak CAS’tan Halk Temsilcileri Kongresi’ne aday olan Andrei Isaev tescil edilmediyse, Kasım ayında 1989 Konfederasyonu ülke vatandaşlarını seçimleri Yüksek Sovyet’e boykot etmeye ve seçimleri yerel makamlara yeniden yönlendirmeye çağırdı. Yerel düzeyde, anarko-sendikalistler gerçekten büyük başarılar elde ettiler ve kendi milletvekillerini Novokuibyshevsk, Seversk, Habarovsk ve Kharkov'daki yerel meclislere yönlendirdiler (Kharkiv anarşisti Igor Rassoha bölge meclisine bile seçildi). Konfederasyonun şu anki kitlesel eylemlerine gelince, Ekim 100’in Zaporozhye’de Ekim 20-22’te düzenlenen II CAS konferansında NI Makhno 1989 yıldönümünün görkemli kutlamasını not etmeliyiz. Makhno’nun, SSCB’nin birçok şehrinde, anarşizmin destekçilerinin saldırganları ve mitinglerinin eşlik ettiği doğum günü kutlaması sonucunda, başta gençler arasında olmak üzere birçok yeni üye UAN saflarına alındı.
Anarko-sendikalistlerin konfederasyonu da fırtınalı bir yayıncılık faaliyeti başlattı. Eğer 1989'e kadar, Birliğin topraklarında neredeyse sadece az ya da çok büyük anarşist bir yayın varsa, Moskova dergisi “Topluluk” kaldı, o zaman 1989’tan bu yana Moskova’da ve il şehirlerinde anarşist süreli yayınların sayısında bir artış oldu. CAS'ın 1989 sonbaharında tanınan yayıncılık merkezleri Moskova ve Harkov'dur. Kasım ayının Moskova’da düzenlenen 10-12’inde, basın etkinliklerini koordine etmek ve daha hızlı bilgi yaymak için anarşist yazılı medya editörlerinin özel bir toplantısı yapıldı, KAS-KOR (KAS muhabirleri) 'nin yayınlanmaya başladığı bilgi ajansı yayınlandı. Konfederasyonun Moskova ve Harkov örgütlerini kurdu.
1989-1990 boyunca. Anarko-sendikalistlerin konfederasyonu, Sovyetler Birliği'nin farklı şehirlerinden gelen daha yeni aktivistlerin saflarında yer alarak, sayıca giderek arttı. Özellikle kitlesel eylemlerden sonra büyük bir yeni üye akışı belirtildi - örneğin, Mart ayında 1990. Bir gün içinde 30 Moskova CAS'a girdi. 1990'in ortasında. anarko-sendikalistlerin konfederasyonu sayısı, 1200 şehirlerindeki ve Sovyetler Birliği'nin kasabalarındaki 32 halkıydı. Moskova, Harkov ve Sibirya kentlerinde, başta Irkutsk, Tomsk ve Omsk olmak üzere CAS ofisleri en büyük ve en etkili kaldı. 31 Mart 1990 Sibirya anarşistlerinin ilk toplantısı, Kemerovo'nun CAS örgütlerinin, Novosibirsk, Omsk, Tomsk ve Seversk'in temsilcilerinin katıldığı ve Sibirya'da bağımsızlık için hareketi canlandırmaya ve Sibirya'da çok sayıda anarko-sendikalist bir sendika kurmaya karar verdikleri Tomsk'ta yapıldı. UAN'ın sayısız örgütü Ukrayna şehirlerinde ortaya çıktı - Kharkiv, Dnipropetrovsk, Zaporizhia, Donetsk, Zhytomyr, Kiev, Kadievka, vb.
Konfederasyon aktivistlerinin büyük çoğunluğunun genç 18-26 yıl olmasına rağmen, 50-60-e'deki sol alt yeraltı gruplarının faaliyetlerine katılan eski nesil sol kanat radikallerinin bazılarının olduğu unutulmamalıdır. emek hareketinde. Böylece, 1962 huzursuzluğundaki bir katılımcı anarko-sendikalistlerin Konfederasyonuna girdi. Novocherkassk'ta, Sovyet kamplarında yıllarca 12'e hizmet veren Peter Siuda'da, Sovyet karşıtı ajitasyondan mahkum olan eski siyasi mahkum Vladimir Chernolikh, Temir-Tau ayaklanması anarşist Anarşist Anadolu Anarşistine katıldı. Eski neslin temsilcileri hiçbir zaman “dekoratif” işlevler gerçekleştirmediler ve UAN'ın pratik faaliyetlerine aktif olarak katıldılar (örneğin, Vladimir Chernolikh, Irkutsk bölgesinin yerel Primorsky belediyesine seçildi).
1990'te Anarşizm: Kriz ve CAS'ın Dağılımı
SSCB'deki en büyük anarşist örgüt olan CAS, yalnızca sendikalizmin destekleyicilerini değil, aynı zamanda mevcut tüm anarşizm yönlerinin - anarko-bireycileri, anarko-kapitalistleri, anarko-komünistleri, pasifistleri ve Tolstoyanları ve hatta bu tür bir egzotikleri de içeriyordu. "anarko-mistik" olarak akış. Doğal olarak, böyle bir ideolojik olarak çeşitli bileşim, kurumun ideolojik homojenliğini sağlayamaz ve normal çalışmasını sağlayamazdı. Çoğu durumda UAN'ın bir parçası olan il anarşist örgütleri, sadece adlarını değil, aynı zamanda kendi ideolojik ilkelerini ve sayfalarında kendi bakış açısını savundukları kendi süreli yayınlarını korudular. İl grupları, anarşizmin en çeşitli alanlarına ait olduklarından, CAS'ta varlığının neredeyse ilk aylarından itibaren birbirleriyle rekabet eden açıkça tanımlanmış ideolojik akımlar ve birbirlerinin konumlarını ve hatta resmi CAS hattını eleştiren hizipsel gruplar vardı.
UAN'ın aşırı sağ kanadında, ağırlıklı olarak Leningrad anarşistlerinin sağ tarafı ile Nizhny Novgorod, Tver ve Kazan'dan bazı gruplar tarafından temsil edilen bir anarko-kapitalist kanat (veya anarko-liberaller) vardı. Bu eğilimin ideolojisi, Max Stirner ruhundaki anarko-bireyciliği, neo-muhafazakar ve neo-liberal ikna kavramları ile birleştirdi ve aslında Amerikan özgürlükçülüğünün bir Sovyet analoğuydu. Haklı anarşistler, yalnızca koşulsuz piyasa ilişkilerinin destekçileri değillerdi, ancak resmi CAS hattının aksine, özel mülkün tam olarak tanınmasının, bireyin kendini ifade etmesinin ve bireysel özgürlüğünün doğrulanmasının en önemli araçlarından biri olduğunu açıkladılar. Anarko-kapitalistler, pazarın ve özel mülkiyetin tam özgürlüğünden bahseden konuşmacılar, sadece vatansız bir topluma geçişin barışçıl, liberter-evrimsel yoluna odaklanan herhangi bir devrimci eylemin karşıtlarını da çözdüler. Aynı zamanda, anarko-kapitalistler, burjuva-demokratik toplumun kademesiz, bağımsız ve kaçınılmaz evrimi üzerine tezini, vatansız bir özgür kapitalizm toplumu haline getirdiler. Anarko-kapitalistlerin belli bir kısmı arasında, Batı tarzı demokratik bir cumhuriyet ile anarşi arasındaki çelişkilerin ortadan kaldırılması konusundaki sloganı bile ekilmişti. Sovyet anarşistlerinin çok sağ “kapitalist” kısmının tanınan ideolojisi, ACCA'nın kurucularından Pavel Geskin'den biri olan Leningrad anarko-kapitalisti idi. Anarko-kapitalistler, anarşistler ve demokratik hareketin radikal kısmı arasında, UAN ve liberal örgütler arasında tek bir blok oluşmasına kadar işbirliğinin geliştirilmesinde ısrar ediyorlardı. ACCA'dan çıkan Leningrad anarko-kapitalistleri, CAS'ın (Anarcho-Sendikalistler Konfederasyonunun Anarş Demokratik Birliği) (ADS-CAS) bir parçası olarak kalan ve sendikalist çizginin daha solcu destekçileri ile sürekli bir tartışma başlattılar. Leningrad'daki 1990'te, kendi anarko-kapitalist yöneliminin yayınlanması başlatıldı - Pavel Geskin tarafından düzenlenen ve ADS-KAS adına 11.000 kopyalarında büyük miktarlarda yayınlanan Serbest Sözleşme gazetesi.
Anarko-kapitalistlerden biraz daha ılımlı pozisyonlar, aynı zamanda resmi CAS hattının “sağında” bulunan anarko-bireyci bir kanat tarafından işgal edildi. Anarko-bireyciler Leningrad ACCA etrafında gruplandılar; bu sırada Özgür Anarşist Bölümler Birliği adını aldı ve faaliyetlerini Saratov ve Petrozavodsk'a kadar uzattı. 1989 yazından bu yana, anarko-bireycilerin ana gazetesi Leningrad ACCA gazetesi Novy Svet ve yönün gerçek ideologu Peter Rausch'du. Resmi hattın destekçileri Moskova, Irkutsk ve Kharkov örgütlerinde anarko-sendikalistler Konfederasyonunun yanı sıra Sibirya gruplarında üstün geldi. Resmi çizginin ideologları, Isaev ve Shubin ve bunların yanı sıra kendilerine bitişik Podshivalov'du (Irkutsk). Daha önce olduğu gibi, sendikalistler Konfederasyonun politikasını ve ideolojisini belirlediler ve örgütün merkezi organlarının çoğunun Topluluktan KAS-KOR'a kadar serbest bırakılmasını kontrol ettiler.
Son olarak, CAS'ın sol kanadında, o zamanlar öncelikle Leningrad ve Ukrayna örgütlerinde, özellikle Dnepropetrovsk ve Zaporozhye CAS'ta faaliyet gösteren nispeten az sayıda anarko-komünist tarafından işgal edildi. Dnepropetrovsk anarko-komünistleri, 1989’un sonbaharında, CAS’ın resmi pazar ilişkilerini tanımak ve anarko-komünist yönün CAS teorisyenlerini ve P.A’nın önemli rolünü bastırmakla yetinmek istemeyen CAS Moskova organizasyonunun faaliyetlerini eleştirdiler. Anarşist fikirlerin gelişiminde Kropotkin.
CAS faaliyetinin ilk anlarından neredeyse, içinde anlaşmazlıklar büyümeye başladı. Zaten 1989'in baharında, kuruluşun kurulmasından birkaç ay sonra, ACCA lideri Peter Rausch (resimde), tüm Sovyet anarşistlerinin Konfederasyonu içinde tam birleşmenin imkansız olduğunu görerek, "kara cephenin" daha geniş bir ideolojik ve örgütsel ilkeleri oluşturma önerisini ortaya koydu. Sovyet uzayındaki tüm anarşist grupları gerçekten bir araya getirebileceklerdi. Eğer 1989'te CAS'taki anlaşmazlıklar henüz o kadar farkedilmediyse, o zaman yeni 1990'in başlangıcıyla, kelimenin tam anlamıyla sınıra ulaştılar ve anarko-sendikalistlerin Konfederasyonu bir bölünmenin eşiğindeydi. Aynı zamanda CAS liderleri, birliğin bu ideolojik heterojenliğe sahip normal işleyişinin imkansız olduğunu fark ettiler, ancak sebepsiz olarak Konfederasyondaki bölünmenin sebeplerinden biri olarak kabul edilen bu soruna kendi çözümlerini sundular. 1990'in kışında, Bay Isaev ve Shubin, Podshivalov'un desteğiyle, CAS'ı resmi bir çizginin öncülüğünün bölgesel birlikteliklerinin tanınması ve anarko-sendikalizmin konumlarına tam geçişi anlamına gelen tamamen anarko-sendikalist bir organizasyona dönüştürmekten yana konuştu. Yılın 1990'inin başından beri ortaya çıkan kriz, resmi çizginin destekçileri ile bölgesel örgütlerden gelen muhalifler arasında, özellikle UAN'dan ayrılmayı başlatan Leningrad ASSA'dan kaynaklanan açık bir çatışma ile sonuçlandı. UAC liderlerinin bölünmeyi önleme yolundaki bazı tedbirlere rağmen (CAS merkezî organının statüsünün kaldırılması ve bölgesel grupların yetkilerinin artırılması) yapılan bazı önlemlere rağmen, Moskova 17’te Nisan 1990’te düzenlenen anarko-sendikalistler Konfederasyonu’nun II. örgütün bölünmesine son verdiklerine dair ciddi çelişkiler. Salondan Leningrad, Kazan, Saratov, Dnepropetrovsk, Zaporozhye ve Nizhny Novgorod temsilcileri ayrıldı. Aslında, bu organizasyonun çöküşünün başlangıcı oldu.
Anarşist Hareketlerin CAS'a Alternatif Olarak Birliği
Mayıs ayındaki 5-6 Leningrad'da, Gıda Endüstrisi İşçileri Kültür Sarayı binasında, daha geniş bir ideolojik ve örgütsel prensipler üzerinde paralel bir anarşist birlik yaratmaya karar verildiği resmi bir hattın muhalifleri kongresi düzenlendi. Doğal olarak, UAN liderleri bu kongreyi son derece olumsuz algılıyorlardı ve anarko-sendikalistlerin Konfederasyonu, resmi çizgiden dağılmış olan Dnipropetrovsk ve Zaporozhskaya UAN hariç, pratikte temsil edilmedi. Kongrede Leningradlı Özgür Anarşistler Birliği, Petrozavodsk ve Saratov, Anarşist Demokrat Birliği, Moskova Anarşistler Birliği, Kazan Anarşistleri İttifakı ve bir dizi daha küçük grup temsilcileri yer aldı. Katılımcılar arasındaki kongre sırasında, gelecekteki organizasyonun örgütsel ve ideolojik inşası ile ilgili görüşlerinde de önemli çelişkiler olmasına rağmen, kongre Anarşist Derneği kurma kararı ile sona erdi. Kongreden sonra, anarşistler Komünist Partinin liderinin baskınını silmeyi içeren “tarihi günahları Lenin'den uzaklaştırmak” sembolik bir eylemde bulundular. Bu eylem, DC yönetiminin daha fazla bina ve anarşist sunumda reddedilmesinin sebebiydi. Kongrenin ikinci gününde hemen hemen tüm delegeleri, ACCA karargahının savunmasında, polisin yıkılmasını amaçlayan evdeki izinsiz odada yer aldı. Polisle çatışma sonucu, 1990'ten fazla anarşist gözaltına alındı. Bu olay halkın dikkatini Leningrad Anarşist Kongresi'ne çekerek yeni derneğin CAS'tan çok daha radikal olacağını açıkça ortaya koydu.
16-17 Haziran 1990g. Balakovo'da, bir nükleer santral inşasını protesto etmek için bir çevre kampının yapıldığı Saratov bölgesi, Anarşist Hareketler Birliği'nin (ADA) yeni, alternatif bir UAN, Sovyet anarşist grupları birliği olarak ilan edildiği bir kuruluş kongresi düzenlendi. Kongreye, 13 anarşist örgütlerini temsil eden, ülkenin 14 şehirlerinden delegeler katıldı. Leningrad, Saratov ve Petrozavodsk, Anarşist Demokrat Birlik, Moskova Anarşistler Birliği, Kazan Anarşistleri İttifakı ve diğer bazı grupların Serbest Anarşist Kesimler Birliği, ADA'ya katıldığını açıkladı. Kongre, Anarşist Hareketler Dernekleri Bildirgesi'ni, ADA Konuları arasındaki Etkileşim Anlaşmasını, kendini savunma gruplarına, çevresel faaliyetlere ve hükümetin ekonomik programına ilişkin düzenlemeleri kabul etti. UAC'den farklı olarak, Anarşist Hareketler Birliği, ideolojik bağlantılarından bağımsız olarak, tüm anarşistlerin ortak faaliyetlerini koordine etmeyi amaçlayan, özgür ve kolektif ve bireysel üyeler birliği olarak sunan, belirli bir ideolojiyi ve örgütsel yapıların oluşturulmasını temelden terk etti. Herhangi bir hükmün yalnızca bir uzlaşmaya varılması durumunda kabul edilmesi gerektiğine karar verildi, ADA'da kolektif veya bireysel üyelerin tespiti yoktu. Kongrede, Anarşist Hareketler Birliği'nin ADA'ya ait kuruluşlar arasında tam bilgi alışverişi için tek bir bilgi ağı oluşturulması kararlaştırıldı. Aslında, ADA'nın “bilgi ajansının” rolü Leningrad anarşistlerine ve onlar tarafından yayınlanan basılı projelere (“Novy Svet”, “An-Press”, vb.) Verildi. Kongreden kısa bir süre sonra, 28 Haziran ayındaki 1990 çevre kampında kalan ve yerel halkın desteğiyle kalan anarşistler, binlerce kişinin katıldığı Balakovo'da bir nükleer enerji santraline karşı kitlesel bir gösteri düzenlediler.
Aslında, Anarşist Hareketler Birliği'nin oluşturulması, Sovyet anarko-hareketini iki parçaya bölmek anlamına geliyordu ve Anarko-Sendikalistlerin Konfederasyonu yavaş yavaş içinde konumlarını kaybetmeye başladı. Eğer 1990 yazında, bölünmenin sonuçları o kadar açık olmasaydı ve birçok anarşist hem CAS hem de ADA üyeliğini aynı anda sürdürdüler, aynı zamanda iki kuruluş arasındaki çelişkiler sınıra ulaştı. 1990'in sonbaharında Igor Podshivalov, CAS üyelerine, en azından bir disiplin ve organizasyonla ilgili en az bir kesimin getirilmesini savunan “CAS, bir parti değil bir organizasyon” başlıklı bir makale yayınladı. Ancak Irkutsk CAM liderinin bu teklifi göz ardı edildi. Kasım ayında Leningrad'daki 1990, UAN liderlerinin Konfederasyonun örgütsel ve ideolojik birliğini güçlendirmeye çalıştığı Anarko-sendikalistlerin Konfederasyonu Kongresi'ne ev sahipliği yaptı. Ancak Andrei Isayev'in CAS'ın demokratik ve milliyetçi hareketlerle kategorik uyuşmazlığı ve durumu düzeltmeye yönelik diğer girişimleri hakkında sunumu başarılı bir sonuç vermedi. CAS ACCA'nın üçüncü kongresindeydi ve bundan sonra ADA'ya dahil olan diğer gruplar CAS liderliğinden tam ve son ayrılıklarını açıkladılar. Üçüncü kongre sonrasında, CAS krizi belirginleşiyor ve sadece Konfederasyon’un saflarının yeni üyelerle yenilenmesini durdurmakla kalmıyor, aynı zamanda eski aktivistlerin başta ADA üyeleri olmak üzere diğer anarşist örgütlere, ayrıca çok daha umut verici ve tutarlı görünen muazzam bir yeni anarşik derneklere çıkışı anarko-sendikalistlerin Konfederasyonundan daha. CAS krizinin en canlı kanıtı olarak, neredeyse 3. kongreden hemen sonra, 1990’in çöküşünden bu yana, 1987’ten bu yana düzenli olarak yayınlanmaya son veriyor. CAS dergisinin "Topluluk" dergisinin önde gelen yayınıdır.
Daha önce belirtildiği gibi, CAS resmi hattının muhalifleri öncelikle diğer anarşist hareketlerin temsilcileriyle ilgili olarak “sendikalist diktatörlük” politikasını eleştirdi. Ancak, anarşist kitlelerin daha az öfkelenmesi Konfederasyonun çok ılımlı pozisyonlarına, özellikle de demokratik muhalefetle daha fazla uzlaşmayı hedefleyen pratik eylemlerine ve seçim sürecine katılmaya yönelik pratik eylemlerine neden oldu. Anarşistlerin bir parçası olarak, hareketin sağ veya sol kanadının üyeliğinden bağımsız olarak, CAS'tan daha radikal olanı, Konfederasyon temsilcilerinin seçimlere katılımı sadece ideolojik tutarsızlık ve ayrımcılık değil, aynı zamanda resmi çizginin fırsatçılığının ihanetinin bir tezahürü olarak ve sadece ideolojik bir çelişki olarak kabul etmeleriydi. Isaev ve destekçileri, anarşist hareketin geleneksel ilkelerini bırakmak, ayrıca yetkililerin önünde sürünmek ve nihayet ulusal-yurtsever ve liberal muhalefetten ayrılma isteksizlikleri ile suçlandılar. Anarko-sendikalistlerin Konfederasyonunun bölünmesi, tuhaf bir şekilde teorik okuryazarlığın büyümesine ve Sovyet anarşist kitlelerinin ufkuna, Kasovski'den gelen alternatif basım medyasının faaliyetleri sayesinde de katkıda bulundu. Örneğin, Sovyet anarşistleri, Bakunin'in teorik görüşlerinin daha ayrıntılı olarak incelenmesiyle, kısa bir süre sonra, “Rus anarşizminin babası” nın gerçek durumları ile resmi CAS çizgisi tarafından kendisine atfedilen görüşler arasında bir tutarsızlık keşfettiler. Doğal olarak, Bakunin yalnızca piyasa ilişkilerini tanımakla kalmadı, aynı zamanda vatansız bir topluma yönelik şiddet içermeyen bir evrim yolunun da destekçisi değildi, aksine, son derece devrimci bir isyancı pozisyondaydı ve piyasa ekonomisinin güçlü bir rakibi oldu.
Sonuç olarak, 1990'te, hem resmi hattın konumlarının sarsılmaz olduğu bölgeler hem de başkentte, pek çok yeni anarşist grup ortaya çıktı, temelde CAS'ın bir parçası olmak istemiyor ve politikalarını sert eleştirilere maruz bırakıyorlardı. Pratik olarak tüm bu örgütler gençlik yapılarıyla ayırt edildiler ve her şeyden önce, anarşist harekete yeni gelenler, özellikle de serseriler ve diğer politiklaştırılmış kayıtdışı grupları çekti. 1990 süresince, Anarko-Sendikalistler Konfederasyonunun bir parçası olmayan en büyük iki radikal anarşist örgüt Moskova'da kuruluyor. Böylece, Mayıs ayında Anarşist-Komünist Devrimci Birlikten 1990, Alexander Chervyakov başkanlığındaki Moskova Anarşistler Birliği'nden (UIA) ayrıldı. UIA, Anarşist Hareketler Birliği'nin kurucu kongresinin organizatörlerinden biri olarak hareket etti ve Moskova'daki ADA ofisinin işlevini üstlendi. Diğer anarşist gruplardan ISA, her şeyden önce, oldukça zorlu bir disiplinle ayırt edildi - bu nedenle, kurumun sıkı bir kuru yasası vardı. Moskova Anarşistler Birliği muhtemelen ülkedeki düzenli el ele dövüş, ateş etme ve dövüş eğitimine önem veren tek anarşist örgütdü (daha sonra ISA temelinde özel bir güvenlik kurumu kuruldu). 1990'in sonbaharında, Moskova'da da, başka bir grup anarşist ortaya çıktı, CAS politikasının radikal eleştirisi - esas olarak siyasallaştırılmış ve anarşizm odaklı Moskova yumruklarını içeren Anarşist Radikal Gençlik Derneği (AROM) ile konuştu. AROM’un lideri, Moskova’nın gayrı resmi hareketinde ünlü bir isim olan Andrei Semiletnikov (“Dymson”), daha sonra Ekim’in 1993’inde Sovyetler Evi’nin savunucusu.
İllerde yeni anarşist dernekler oluşturma süreci devam etti. Bu nedenle, 1990 yazında Krasnodar'da, bir grup genç anarşist Kuban örgütü KAS ve lideri Vladimir Lutsenko'nun eylemsizliğinden memnun olmayan bir grup genç anarşist, daha sonra güney Rusya'daki en büyük anarşist örgüt haline gelen Radikal Anarşist Gençlik Birliği'ni (CPAM) örgütledi. Sonuç olarak, SRAM'ın ustaca belirlenmiş bir propagandası, kısa bir süre sonra, özellikle de enformel gençliğin katılımı nedeniyle, sayısını önemli ölçüde arttırdı.
1990'in sonuna kadar, Sovyet anarşistleri çoğunlukla anarşist hareketin sağ kanadında kaldılar ve sol anarşist fikirler Sovyet sonrası Rusya'da kazandıkları etkiden hoşlanmıyorlardı. İl anarşist örgütlerinin çoğu, resmi çizgiden bireycilik ve anarko-kapitalizme kadar oldukça sağcı konumlardı. Bununla birlikte, 1990'un sona ermesinden bu yana, Sovyet siyasi yaşamında sağcı pazarlara yönelik eğilimler ortaya çıktığından, sosyalist görüşler anarşistler arasında giderek daha yaygın hale geldi. CASA Moskova örgütü içinde, sosyalist ve komünist değerlerin bireyci olanların önceliğini iddia eden “sol” eleştirisi ortaya çıktı. Bunlardan biri Vadim Damier'di - şimdi uluslararası anarşist ve anarko-sendikalist hareketin tarihinde Rusya'nın en büyük uzmanlarından biri olan tarihi bilim doktoru. 1980'in sonunda Vadim Damier aynı zamanda Yeşil Parti'nin eşbaşkanı ve 1980'lerin ortasındandı. teori alanında kendi gelişimini yönlendirdi. 1989'te, Third Way dergisinin sayfalarında, endüstriyel uygarlığı sert bir şekilde eleştirdiği ve federalist ve komünist ilkelere dayanan vatansız ve merkezi olmayan bir toplum modeli öneren Eko-Sosyalist Manifestosu'nu sundu. 1990'in ikinci yarısından önce, öncelikle CAS merkezi ve bölgeler arasında ideolojik çelişkiler gözlemlenmişse ve Konfederasyonun politik ve ideolojik çizgisi, CAS olmayan gruplar veya bölgesel ofisler tarafından şiddetle eleştirilirse, 1990'te, çelişkiler Konfederasyonun kalbinin de üstünü örter. resmi hattın kalesi - Moskova organizasyonu KAS. Bu davadaki anlaşmazlıklar sol anarşizmin bazı CAS aktivistleri arasında yayılması ve CAS Moskova örgütünde sözde ortaya çıkmasından kaynaklandı. 1990 yılında partizan olmayan bir okulda düzenlenen “gençlik muhalefeti”. CAS'ın resmi çizgisinin ideolojisinin aksine, gençlik sol anarşist ve anarko-komünist görüşlere karşı çıkıyor.
1991'in kışında, anarko-sendikalistlerin ve anarko-komünistlerin Konfederasyonu nihayetinde aşırı sol kanaddan ayrıldı, bu eylemciler CAS'ın çıkarılmasından hemen sonra hemen yeni, daha radikal, anarko-komünist örgütler yarattılar. 1991'in ilk baharında, Moskova anarşist ve gayri resmi gençliğin radikal kısmını içeren Anarşist Gençlik Cephesi (AMF) grubunun yaratıldığı açıklandı. Dmitry Kostenko, Evgenia Buzikoshvili ve Vadim Damier 5 Mart 1991, yalnızca UAC politikalarından memnun olmayan, ancak Sovyet anarşistlerini en çok işgal eden ve Sovyet anarşistlerini birleştiren Devrimci Anarşist Girişimi'nin (IREAN) açıklandığı bir konferans düzenledi. solcu konumlar ve ideolojik olarak anarko-komünizm üzerine odaklanıldı.
Böylece, aşağıdaki sonuçları çıkarabiliriz. Anarşist hareketin Sovyetler Birliği'nin son yıllarındaki oluşumu, ülkedeki siyasi yolun serbestleşmesinden kaynaklanıyordu. Aslında 1987-1991’te geçerli. Anarşist örgütler, daha sonradan Rus, Ukrayna, Belarus ve diğer Sovyet sonrası anarşist örgütlerinin ortaya çıkması için temel oldu. 1980'lerin sonunda siyasal yollarına başlayan anarşistlerin çoğu şu anda aktif sosyal ve politik faaliyetlerine devam ediyor. Hareketin ideolojik yönlerine gelince, 1989 ve 1991 arasındaki dönemde. Rus anarşist hareketinin çoğunluğunun ülkedeki ekonomik değişikliklerle ilişkili anarko-sosyalizm ve anarko-komünizm yolunda son bir dönüş oldu. Kapitalizmi inşa etmek, radikal muhalifler arasında modaya uygun olmayan bireyselci ve kapitalist fikirleri yarattı.
Kullanılan malzemeler:
1) Tarasov A.N., Cherkasov G.Yu., Shavshukova T.V. Rusya'da sol: ılımlıdan aşırıya doğru. M., 1997.
2) Raush P.A. Modern Rusya'nın anarşist hareketiyle ilgili kısa bir makale // Yeni Dünya. No 52. SPb., 2003.
3) Verkhovsky A., Papp A., Pribylovsky V. Rusya'da Politik Aşırılıkçılık. M., 1996.
4) Korgunyuk Yu.G. Modern Rus Çok Partili Sistem M., 1999.
Fotoğraflar http://www.nihilist.li/, www.memo.ru adresinden alınmıştır.