We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Birleşik Devletler, İç Savaşı izleyen yıllarda bir tarım toplumundan sanayi toplumuna dönüştü. Bu dikkate değer değişikliğe katkıda bulunan faktörler şunları içeriyordu:
- Kereste, demir cevheri, petrol ve diğer kaynaklar gibi büyük hammadde kaynaklarının mevcudiyeti
- Yeni buluşların ve teknolojinin geliştirilmesi
- Göçle sürekli olarak yenilenen büyük bir işgücünün varlığı
- Çok yetenekli, ancak genellikle vicdansız iş liderlerinin ortaya çıkışı.
Amerika Birleşik Devletleri büyüklüğünde bir ulusta endüstriyel ilerleme, kıtalararası bir demiryolu sisteminin birleştirici etkisi olmasaydı zor olurdu. İç Savaşın sonunda, mevcut demiryolu operasyonlarının çoğu, sınırlı bir bölgeye hizmet eden “kısa hatlar”dı. Mallar uzun mesafelere taşındığında kafa karışıklığı arttı; kargoların hedeflerine ulaşmak için defalarca farklı hatlara yeniden yüklenmesi gerekiyordu. Farklı hat açıkları ve standartlaştırılmış zamanın olmaması resmi daha da bulandırdı. Düzen bu karışıklığa J. Edgar Thomson ve Cornelius Vanderbilt gibi demiryolu konsolidatörleri tarafından dayatıldı. Kıtalararası demiryolu hatları kavramı 1830'larda tartışıldı ve yeniden canlandırıldı. 1849'da Kaliforniya'da altına hücum sırasında. Teknik zorluklar, rota yerleri üzerindeki şiddetli rekabetler ve büyük masraflar İç Savaş'a kadar eylemi engelledi. Çeşitli siyasi ve askeri amaçlar için Kongre, 1862'de Birlik Pasifik Demiryolları ve Orta Pasifik Demiryolları için finansman sağlayan Pasifik Demiryolları Yasası'nın kabul edilmesiyle sürece başladı. Kısa bir süre sonra diğer kıtalararası bağlantılar da bunu izledi. Demiryolu genişlemesi her zaman sorunsuz yürümedi. 1873 ve 1893'teki mali panikler inşaatı durdurdu ve birçok girişimi mahvetti.
Yeni Sanayi Çağı: İç Savaştan Sonra - Tarih
Özgürlüğün Yeni Doğuşu:
İç Savaş Sırasında Yeniden Yapılanma
Başkan Abraham Lincoln'ün sözleriyle İç Savaş, Amerika'ya "özgürlüğün yeni doğuşunu" getirdi.
Savaşın sonunda, Yeniden Yapılanma'nın Güney toplumunda geniş kapsamlı değişiklikler ve siyahların Amerikan yaşamındaki yerinin yeniden tanımlanmasını getireceği zaten açıktı.
|İç Savaş topyekûn bir savaş olarak başlamadı, ancak kısa sürede tek bir savaş haline geldi: |
toplumu toplumla karşı karşıya getiren bir mücadele. Daha önce kitle orduları, sanayi devriminin yarattığı ölümcül silahlarla savaş alanında karşı karşıya gelmemişti.
Ortaya çıkan kayıplar, Amerikan deneyimindeki her şeyi gölgede bıraktı. Güney'in yetişkin beyaz erkek nüfusunun beşte birinden fazlası olan 260.000 Konfederasyon da dahil olmak üzere yaklaşık 650.000 erkek savaşta öldü.
|Savaşın başlangıcında, Lincoln yönetimi, Birliğin yeniden kurulmasının tek amacının olduğu konusunda ısrar etti. Ancak binlerce köle plantasyonları terk edip Birlik hatlarına yöneldikçe ve askeri zafer Kuzey'den kaçarken, başkan köleliğin yok edilmesini bir savaş amacı haline getirdi - Ocak 1863 tarihli Kurtuluş Bildirisi'nde ilan edilen bir karar.|
Bildiri ayrıca siyah askerlerin askere alınmasına da izin verdi.
İç Savaşın sonunda, Birlik ordusunda ve donanmasında yaklaşık 200.000 siyah asker görev yaptı ve savaş sonrası ulusta vatandaşlık iddiasında bulundu.
|Savaş sırasında, Birlik işgali altındaki Güney'de "Yeniden Yapılanma için provalar" gerçekleşti. Üzerinde |
Güney Carolina Deniz Adaları, eski köleler kendilerine ait toprak talep ederken, hükümet yetkilileri ve Kuzeyli yatırımcılar onları çağırdı
plantasyonlarda çalışmaya geri dönmek için.
Buna ek olarak, bir grup genç Kuzeyli reformcu, özgür insanları eğitmek ve kölelikten özgürlüğe geçişe yardımcı olmak için adalara geldi. Bu gruplar arasındaki çatışmalar, Yeniden Yapılanma konusundaki ulusal tartışmanın bir ön izlemesini sundu.
İç Savaş Döneminde Sanayi ve Ekonomi
Amerika'nın yükselen endüstriyel büyüklüğünü gösteren yeni teknolojiler İç Savaş'ta rafine edildi: demiryolu, vapur, telgraf ve buharla çalışan matbaa
Savaş uzadıkça, Birliğin fabrikalardaki, demiryollarındaki ve insan gücündeki avantajları Konfederasyonu büyük bir dezavantaja soktu.
Amerikan ekonomisi, İç Savaş arifesinde bir geçiş sürecine girmişti. 1800'de neredeyse tamamen tarımsal bir ekonomi olan şey, 1900'de Amerika Birleşik Devletleri'nin dünyanın önde gelen sanayi güçlerinden biri haline gelmesiyle sonuçlanacak olan bir sanayi devriminin ilk aşamalarındaydı. Ancak savaş öncesi yıllarda sanayi devriminin başlangıcı neredeyse sadece Mason-Dixon hattının kuzeyindeki bölgelerle sınırlıydı ve Güney'in çoğunu çok geride bıraktı.
1860'ta, Güney hâlâ ağırlıklı olarak tarımsaldı ve büyük ölçüde temel gıda maddelerinin bir dünya pazarına satışına bağlıydı. 1815'e gelindiğinde, pamuk 1840'a kadar Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en değerli ihracattı, diğer tüm ihracatın toplamından daha değerliydi. Ancak güney eyaletleri dünya pamuk arzının üçte ikisini üretirken, Güney'in çok az üretim kapasitesi, demiryolu raylarının yaklaşık yüzde 29'u ve ülke bankalarının yalnızca yüzde 13'ü vardı. Güney imalatta köle emeği kullanmayı denedi, ancak çoğunlukla tarımsal ekonomisinden memnun kaldı.
Kuzey ise tam tersine, savaş yapma kabiliyeti üzerinde doğrudan etkisi olacak bir ticaret ve imalat ekonomisine doğru ilerliyordu. 1860'a gelindiğinde, ülkenin imalat üretiminin yüzde 90'ı kuzey eyaletlerinden geliyordu. Kuzey, Güney'den 17 kat daha fazla pamuklu ve yünlü tekstil, 30 kat daha fazla deri eşya, 20 kat daha fazla pik demir ve 32 kat daha fazla ateşli silah üretti. Kuzey, Güney'de üretilen her 100'e 3.200 ateşli silah üretti. Güney nüfusunun yüzde 84'üyle karşılaştırıldığında, Kuzey nüfusunun yalnızca yaklaşık yüzde 40'ı 1860'a kadar hala tarımla uğraşıyordu.
Kuzey tarımı giderek daha fazla makineleşirken, Güney tarımı emek yoğun olarak kaldığından, tarım sektöründe bile, Kuzey çiftçileri birkaç önemli alanda güneydeki meslektaşlarından daha fazla üretim yapıyorlardı. 1860'a gelindiğinde, özgür devletler, köle devletlerin yaptığı gibi, dönüm başına ve çiftlik işçisi başına tarım makinesinin neredeyse iki katı değerine sahipti ve bu da artan üretkenliğe yol açtı. Sonuç olarak, 1860 yılında, Kuzey eyaletleri ülkenin mısırının yarısını, buğdayının beşte dördünü ve yulafının sekizde yedisini üretti.
Kuzey eyaletlerinin sanayileşmesinin kentleşme ve göç üzerinde etkisi oldu. 1860'a gelindiğinde, Kuzey nüfusunun yüzde 26'sı kentsel alanlarda yaşıyordu; Chicago, Cincinnati, Cleveland ve Detroit gibi şehirlerin çiftlik makineleri, gıda işleme, makine-alet ve demiryolu ekipmanı fabrikalarıyla dikkat çekici büyümesinin öncülüğünde. . Güney nüfusunun sadece onda biri kentsel alanlarda yaşıyordu.
Özgür devletler, 19. yüzyılın ortalarına kadar Avrupa göç dalgalarının büyük çoğunluğunu cezbetti. Yabancı göçmenlerin tamamıyla sekizde yedisi özgür eyaletlere yerleşti. Sonuç olarak, Birlik'te kalan eyaletlerin nüfusu, Konfederasyon eyaletlerindeki 9 milyon nüfusa kıyasla yaklaşık 23 milyondu. Bu, Güney'de 1 milyon askerlik yaşıyla karşılaştırıldığında, 18 ila 45 yaş arası 3,5 milyon erkeğe sahip olan Birliğe doğrudan çevrildi. Kuzeyli erkeklerin yaklaşık yarısına kıyasla, Güneyli erkeklerin yaklaşık yüzde 75'i savaşta savaştı.
Güney'in endüstriyel gelişmedeki gecikmesi, doğasında var olan herhangi bir ekonomik dezavantajdan kaynaklanmadı. Güney'de büyük bir zenginlik vardı, ama esas olarak köle ekonomisine bağlıydı. 1860'ta Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kölelerin ekonomik değeri, ülkenin tüm demiryollarının, fabrikalarının ve bankalarının toplam yatırım değerini aştı. İç Savaş arifesinde, pamuk fiyatları tüm zamanların en yüksek seviyesindeydi. Konfederasyon liderleri, pamuğun dünya pazarında, özellikle İngiltere ve Fransa'daki öneminin, Güney'e zafer için ihtiyaç duydukları diplomatik ve askeri yardımı sağlayacağından emindiler.
Hem Kuzey hem de Güney savaş için seferber olurken, "serbest piyasa" ve "köle emek" ekonomik sistemlerinin göreli güçlü ve zayıf yönleri, özellikle bir savaş ekonomisini destekleme ve sürdürme yeteneklerinde giderek daha net hale geldi. Kuzey isyanı bastırmak için hızlı sanayileşmesini sürdürürken, Birliğin endüstriyel ve ekonomik kapasitesi savaş sırasında yükseldi. Güneyde, daha küçük bir sanayi üssü, daha az demiryolu hattı ve köle emeğine dayalı bir tarım ekonomisi, kaynakların seferber edilmesini zorlaştırdı. Savaş uzadıkça, Birliğin fabrikalardaki, demiryollarındaki ve insan gücündeki avantajları Konfederasyonu büyük bir dezavantaja soktu.
Birlik ekonomisinin neredeyse her sektörü artan üretime tanık oldu. Çiftçiliğin mekanizasyonu, tek bir çiftçinin mısır veya buğday gibi ekinler yetiştirmesine, el ve hayvan gücünün mevcut tek araç olduğu zamanlarda mümkün olandan çok daha fazlasını ekmesine, hasat etmesine ve işlemesine izin verdi. (1860'a gelindiğinde, bir harman makinesi, altı adamın yapabileceğinden 12 kat daha fazla tahılı saatte harmanlayabiliyordu.) Birçok çiftçi Birlik ordusuna kaydolmak için evden ayrıldıkça, bu makineleşme daha da önemli hale geldi. Geride kalanlar, orak makineleri ve atlı ekiciler gibi emek tasarrufu sağlayan cihazlar kullanarak çiftliği yönetmeye devam edebilirler.
Kuzey ulaşım endüstrileri, özellikle demiryolları olmak üzere, çatışma sırasında patladı. Kuzey'in daha fazla ray sayısı ve parçaları inşa etme ve hareket ettirme kabiliyeti, ona Güney'e göre belirgin bir avantaj sağladı. Savaşmak için güneye veya batıya hareket eden birlik kuvvetleri, savaşa genellikle yeni döşenen raylarda seyahat eden trenlere binerdi. Aslında, Kuzey kuvvetleri Konfederasyonla savaşmak ve işgal etmek için güneye doğru ilerlerken, Savaş Departmanı, askerleri ve malzemeleri taşımak için raylar inşa etmek ve ayrıca ele geçirilen Güney demiryolu hatlarını ve ekipmanını işletmek üzere tasarlanan Birleşik Devletler Askeri Demiryollarını yarattı. Savaşın sonunda, dünyanın en büyük demiryolu sistemiydi.
Diğer Kuzey endüstrileri - silah imalatı, deri ürünleri, demir üretimi, tekstil - savaş ilerledikçe büyüdü ve gelişti. Aynı şey Güney için geçerli değildi. Daha küçük bir endüstriyel ekonominin iki dezavantajı ve Güney'de savaşan çok fazla savaşa sahip olmak, Konfederasyonun büyümesini ve gelişmesini engelledi. Güneyli çiftçiler (pamuk yetiştiricileri dahil), Birlik deniz ablukaları nedeniyle mallarını denizaşırı ülkelere satma yetenekleri engellenmişti. Güney'e yapılan sendika istilaları, Güney ulaşım ve üretim tesislerinin ele geçirilmesiyle sonuçlandı.
Güney ekonomisi, savaş boyunca sallantıdayken, sonraki yıllarda belirgin şekilde daha da kötüleşti. Özgürlük Bildirgesi, hem kölelerine özgürlük vaadiyle Güney'i öfkelendirdi, hem de birincil emek kaynağının varlığını tehdit etti. Birlik orduları doğu ve batı tiyatrolarında Konfederasyon birliklerini dövdüğü için ekonomi 1864'te acı çekmeye devam etti. Doğuda, General Ulysses S. Grant, Robert E. Lee'nin tükenmiş ve giderek daha da umutsuz hale gelen ordusuna adam ve malzeme fırlattı. Grant, askerlerini hareket ettirmek için demiryolu hatlarından ve yeni, geliştirilmiş buharlı gemilerden yararlandı ve Lee'nin genellikle kötü beslenmiş, kötü giyimli ve az insanlı ordusunu ezmeye adamak için görünüşte sonsuz bir birlik, malzeme, silah ve malzeme kaynağına sahipti. Kampanya sonunda Petersburg, Virginia'da bir çıkmaza girse de, Grant, belirttiği gibi, "bütün yaz sürerse bu çizgide savaşmayı" göze alabilirken, Lee yapamazdı.
Savaşın batı cephesinde, William T. Sherman'ın Birlik birlikleri Atlanta Seferi ve müteakip "Denize Yürüyüş" sırasında Georgia kırsalının çoğunu harap etti. Sherman'ın kampanyaları Güney endüstrisine, tarıma ve altyapıya büyük zarar verdi. Askerleri demiryolu hatlarını tahrip etti ve Atlanta'nın ana ekonomik ve ulaşım merkezini ve kritik Savannah limanını ele geçirdi. Sherman, Aralık 1864'te Lincoln'e ünlü bir telgraf çektiğinde, "Size Savannah şehrini bir Noel hediyesi olarak sunmak için yalvarıyorum", hediyesi "yaklaşık yirmi beş bin balya pamuk" içeriyordu. Sherman'ın kendisi daha sonra, sonunda kuzeye taşınan ve benzer şekilde Carolinas'ı etkileyen bu kampanyanın 100 milyon dolarlık yıkıma neden olduğunu tahmin etti. Zaten sorunlu bir Konfederasyon ekonomisi, bu kadar büyük kayıpları karşılayamaz ve hayatta kalamaz.
Savaş ilerledikçe, muharebe hatlarından uzakta önemli ve geniş kapsamlı değişiklikler meydana geliyordu. Lincoln Mart 1861'de başkan olduğunda, bölünmüş bir ulusla karşı karşıya kaldı, aynı zamanda birçok Güney Demokrat üyenin Konfederasyona katılmak için ayrılmasından sonra Cumhuriyetçilerin egemen olduğu bir Kongre ile karşı karşıya kaldı. Lincoln ve Kongre Cumhuriyetçileri, güçlü Güney muhalefeti nedeniyle yıllardır Kongre'de çürüyen birkaç yasayı yürürlüğe koymak için bu fırsatı değerlendirdi. Bu yasa tasarılarının çoğu, Amerika Birleşik Devletleri'nin savaşın sonunda muazzam ekonomik potansiyele sahip ve batıya doğru büyük ve hızlı bir genişlemeye hazır bir ulus olarak ortaya çıkmasının yolunu belirledi. Güneyliler Kongre'den ayrıldığında, savaş aslında Kuzey'e Kongre'den gelen güneylilere bir fırsat sağladı, savaş aslında Kuzey'e Amerika'nın endüstriyel ve ekonomik geleceğini kurma ve egemenlik kurma fırsatı verdi.
Bu tasarıların en başında, 1840'lardan beri Kongre'de düzenli olarak tartışılan popüler bir önlem olan Homestead Yasası vardı. Bu yasa, 13 orijinal koloninin dışında, üzerinde yaşamak ve yetiştirmek isteyen herkese 160 dönüme kadar gelişmemiş federal arazinin ücretsiz mülkiyetini sağladı. Güneyliler yıllarca bu fikre karşı çıktılar çünkü bu, köleliği yerleşimin muhtemel olduğu bölgelere yayma fırsatını ciddi şekilde engelledi. Kuzeyde, "özgür toprak sahipleri" on yıllardır tasarı için feryat ederken, kölelik karşıtları bunu Batı'yı köleliğin yayılmasına şiddetle karşı çıkan küçük çiftçilerle doldurmanın bir yolu olarak gördüler. Abraham Lincoln, başkan seçilirken desteğini alenen ifade etti, "Çiftlik yasasıyla ilgili olarak, her fakir adamın bir evi olsun diye vahşi toprakları parsellere ayırma taraftarıyım." 20 Mayıs 1862'de Homestead Yasasını imzalayarak sözünü yerine getirdi.
Çiftlikleri daha verimli hale getirmek ve endüstrilerin yeni ve daha iyi ekipman geliştirmelerine yardımcı olmak ve ayrıca "endüstriyel sınıflardaki" öğrencilere fırsatlar sağlamak için 1862'de Kongre Morrill Yasası'nı (Land-Grant Kolejleri Yasası) kabul etti. devlete Tarım ve Mekanik (A ve M) kolejleri bahşetmek amacıyla arazi verildi. Yasanın amacı "tarım ve mekanik sanatlarla ilgili bu tür öğrenme dallarını öğretmek" idi. Yüksek öğrenime yapılan bu eşi benzeri görülmemiş ulusal yatırım, askeri taktikler konusunda da eğitim gerektiriyordu.
Bir diğer önemli girişim, Başkan Lincoln tarafından 1 Temmuz 1862'de onaylanan Pasifik Demiryolu Yasasıydı. Doğu ve Batı'yı birbirine bağlayan kıtalararası demiryolu, tıpkı çiftlik yasası gibi, savaş öncesi Kongrelerde yoğun bir şekilde tartışılmıştı. Güneyliler, güney rotası boyunca inşa edilmiş bir demiryolu istediler. Kuzeyliler, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bir Kuzey rotası istediler. Güneyliler savaşın başında Kongre'den ayrıldıktan sonra, Cumhuriyetçiler aslında Omaha'da doğu ucu ve Sacramento'da batı ucu olan sözde "orta yol"u dikte eden bir yasa çıkardılar. İlk kıtalararası demiryolunun inşası, raylar ve aletler üreten fabrikaların yanı sıra engebeli arazide rayları döşemek için yıllarca emek veren fabrikalarda binlerce kişiye iş anlamına geliyordu. Aynı zamanda Doğu ve Batı'nın (Güney hariç) gerçek ve sembolik bağlantısı ve yolcular ve mallar için seyahat sürelerinin azalması anlamına geliyordu. Ticari fırsatları, her iki hat boyunca şehirlerin inşasını, tarım ürünleri için pazarlara daha hızlı bir rotayı ve diğer ekonomik ve endüstriyel değişiklikleri geliştirdi.
Savaş sırasında Kongre, Amerikan para sistemini sonsuza dek değiştiren birkaç büyük mali faturayı da kabul etti. Yasal İhale Yasası, federal hükümete faturalarını ödemek ve savaşı finanse etmek için "dolar" adı verilen kağıt parayı basma ve kullanma yetkisi verdi. Dolar benzer miktarlarda altın ve gümüşle desteklenmese de, alacaklıların onları nominal değerinden kabul etmeleri gerekiyordu. Savaşın sonunda, hükümet 500 milyon doların üzerinde dolar basmıştı ve Amerikan finans sisteminin altın veya gümüşle yapılan işlemlere olan sıkı bağımlılığı sona erdi. Ulusal Banka Yasası, bireysel bankalar tarafından verilen banknotların sayısını azaltmak ve tek bir federal para birimi oluşturmak için ulusal bir bankacılık sistemi oluşturdu. İç Gelir Yasası, öncelikle tütün ve mücevher gibi birçok lüks ürüne tüketim vergisi koyarak enflasyonu azalttı. Daha da ünlüsü, ilk ABD gelir vergisi Temmuz 1861'de, 800 doların üzerindeki tüm gelirlerin yüzde 3'ü ile savaş çabalarının ödenmesine yardımcı olmak için 100.000 doların üzerindeki gelirler için yüzde 10'u olarak uygulandı.
İyi ya da kötü, güçlü bir devlete ve zayıf bir merkezi hükümete vurgu yapan Amerika Konfedere Devletleri'nin yaratılmasının altında yatan siyasi felsefeler, köle emeğine dayalı bir tarım ekonomisine yaptığı büyük yatırımlarla birleştiğinde, Güney "Modern" bir savaşı sürdürmek için gerekli olan endüstriyel ekonomiyi veya merkezi finansal sistemi geliştirmek için ne yeteneğe ne de arzuya sahipti. Buna karşılık, Birliğin federal hükümetin etkisini ve ayak izini büyük ölçüde artırma isteği ve yeteneği, yalnızca savaştaki askeri başarısına doğrudan katkıda bulunmakla kalmadı, aynı zamanda endüstriyel, ekonomik, tarımsal, mekanik dahil olmak üzere ulusal yaşamın diğer birçok alanını da dönüştürdü. , ve finansal alanlar. Basitçe söylemek gerekirse, Amerika Birleşik Devletleri bugün savaş hiç yapılmamış olandan çok farklı bir ulus olurdu. Eğer gerçekten dünyanın kalan son süper gücüysek, o halde, en azından kısmen, İç Savaş'ın sağladığı muazzam endüstriyel ve ekonomik genişleme, ilk etapta bu role yükselmemize izin verdi.
Bu yazı şuradan alınmıştır: İç Savaş HatırlandıNational Park Service ve Eastern National tarafından yayınlandı. Bu zengin resimli el kitabı birçok milli park kitapçısında mevcuttur veya www.eparks.com/store adresinden Eastern'den çevrimiçi olarak satın alınabilir.
Sanayi ve Ekonomi ile İlgili Başlıca Kaynakları Olan Milli Parklar
C&O Kanalı Ulusal Tarihi Parkı, Fredericksburg ve Spotsylvania Ulusal Askeri Parkı, Vali Adası Ulusal Anıtı, Harpers Ferry Ulusal Tarihi Parkı, Mammoth Mağarası Ulusal Parkı, Springfield Armory Ulusal Tarihi Bölgesi, Richmond Ulusal Savaş Alanı Parkı, Shiloh Ulusal Askeri Parkı
Faaliyet 2. Hırsız Baronlar mı, Sanayi Kaptanları mı?
Sınıfı dört öğrenci grubuna (ya da her bir sanayici/finansçının iki grup tarafından araştırılmasını istiyorsanız sekiz) bölün. Her gruba aşağıdaki bireylerden birini atayın. Gruplara "Soyguncu Baron mu yoksa Sanayi Kaptanı mı?" tablosunu dağıtın. (PDF). Aşağıdaki kaynakları ve/veya sınıfınızda veya çevrimiçi olarak bulunan diğer onaylanmış kaynakları kullanarak, her grup kendilerine atanan kişi için tabloyu doldurmalıdır.
Andrew Carnegie
"İşçinin Sermayeye Ortak olması, iş adamlarının iş tecrübesini, fabrikadaki işçinin mekanik becerisini şirkete, her iki hisse sahibine ve şimdiye kadar eşit olarak ilgilenen şirkete ortak olması kuraldır. ortak çabalarının başarısı."
-Andrew Carnegie
Cornelius Vanderbilt
"Hayatım boyunca para kazanma konusunda deli oldum."
—Cornelius Vanderbilt
"Beni aldatmayı taahhüt ettin. Seni dava etmeyeceğim, çünkü kanun çok yavaş. Seni mahvedeceğim."
—Cornelius Vanderbilt
J. Pierpont Morgan
John D.Rockefeller
Grupların araştırmaları bittiğinde, her birinin sonuçlarını ve destekleyici kanıtlarını sınıfa sunmasını sağlayın. Her atanan figür, bir soyguncu baron veya endüstri kaptanı mı yoksa arada bir şey mi? Bireylerin hangi eylemleri bir endüstri kaptanının eylemleriydi? Hırsız baronun mu?
Yeni Güney ÇağıBirmingham'daki İlk Çelik Döküm 1897 Bu süre zarfında Alabama, ekonomik ve politik ortamında, yeni imalat ve madencilik endüstrilerinin ortaya çıkışında, şehir merkezlerinin büyümesinde ve eğitimdeki ilerlemelerde derin değişiklikler gördü. Dönem aynı zamanda sivil ve toplumsal altüst oluş çiftçilik zorlukları ve işçi sendikalarının ortaya çıkmasına yol açan sömürücü emek uygulamaları ile karakterize edildi ve Jim Crow yasaları ırkçılığın "ayrı ama eşit" olarak bilinen bir politika kisvesi altında gelişmesine izin verdi. Alabama'nın Derin Güney'deki coğrafi konumu, vasıflı işgücü, sermaye ve eğitim eksikliği ile birlikte devletin ekonomik ve teknolojik olarak ulusun ve hatta eski Konfederasyonun bazı bölümlerinin çok gerisinde kalmasına neden oldu. Ancak Alabama'nın doğal kaynakları, devlete yatırım ve endüstriyi çekmede bazı komşu devletlere göre bir avantaj sağladı. Tallassee'deki Eski Pamuk Fabrikası Yeni Güney döneminde pamuk üretimi de arttı. Eyaletteki pamuk fabrikalarının sayısı arttı, bu fabrikalarda çalışan insan sayısı 1860'ta 1.300'den 1900'de 9.000'e yükseldi. Pamuk tohumları bir zamanlar atık olarak kabul edildiğinde değerli bir hammadde haline geldi. 1900'e gelindiğinde, bir düzineden fazla Alabama değirmeni pamuk tohumlarından yağ, sabun, gübre ve stok gıda üretti. Pike County'de Sürme Hayvanlarıyla Çiftlik Etmek Eyaleti kasıp kavuran sanayileşme dalgasına rağmen, Alabamalıların çoğu -yaklaşık yüzde 90'ı- hâlâ çiftliklerde yaşıyor ve çalışıyordu. Pamuk üretimi, 1880'lerde İç Savaş öncesi verimlere sıçradı, ancak piyasa fiyatları 1880'ler ve 1890'lar boyunca sürekli olarak düştü. Sonuç olarak, tarımsal üretimle uğraşan Alabamalıların koşulları Yeniden Yapılanma'dan sonra düzelmedi. Birçoğu, vasıfsız işçi bolluğunun ve sürekli kredi fırsatlarının eksikliğinin bir sonucu olarak ortaya çıkan kiracılı çiftçilik ve ortakçılık sistemlerini, ondan önceki köle sisteminden biraz daha iyi olarak nitelendirdi. Birmingham Katır tarafından çekilen Tramvay, ca. 1887 Birmingham, Alabama'da Yeni Güney'in en temsili sembolü oldu. Şehir, demir, kömür ve kireçtaşı ürünlerinin nakliyesini sağlamak için demiryolu çıkarlarını bölgeden hatlar inşa etmeye ikna eden bir grup girişimci kapitalist tarafından 1871'de kuruldu. Kuzey-güney ve doğu-batı demiryolu hatlarının kesiştiği noktada yer alan Birmingham, bir ticaret merkezi haline geldi. 1871'de Birmingham'da 100 dolar değerinde olan bir sürü 1900'de 50.000 dolar değerindeydi. İnsanlar şehrin "sihir gibi" büyüdüğünü, dolayısıyla takma adının "Sihirli Şehir" olduğunu söylediler. 1900 yılına gelindiğinde, sanayi genişledikçe şehrin nüfusu yaklaşık 40.000'e yükseldi. Birmingham'ın yükselişinden kısa bir süre sonra girişimciler, demir ve kömür yataklarının bol olduğundan şüphelenilen başka kasabalar kurarak başarısını yeniden yaratmaya çalıştılar. DeBardeleben Bessemer'i kurdu, Ensley bir kasabaya kendi adını verdi ve Samuel Noble ve Daniel Tyler, 1900'de Alabama'nın dördüncü büyük şehri olan Anniston'un planlanan topluluğunu kurdu. umutlu geliştiricilerine söz verdi ve iflas etti. Mobilde Steamboat, ca. 1890 Ulaştırma alanındaki gelişmeler Yeni Güney döneminde Alabama'nın gelişmesinde büyük rol oynadı. Mobile'ı Montgomery ve Birmingham üzerinden Nashville'e bağlayan demiryolu inşaatı 1872'de tamamlandı. Ayrıca Meridian, Mississippi ve Chattanooga, Tennessee'yi birbirine bağlayan bir hat da Birmingham'dan geçiyordu. 1900'e gelindiğinde, Güney Demiryolu sistemi, Atlantik Kıyı Hattı ve Deniz Kıyısı Hattı, o zamana kadar 4.000 milden fazla çalışma yoluna sahip olan Alabama'ya ulaştı. 1901 Anayasa Konvansiyonu 1901'de, Alabama'nın yasa koyucuları, muhafazakar Demokratların, siyah ve yoksul beyaz seçmenleri oy hakkı konusunda ciddi sınırlamalar yoluyla haklarından mahrum etmeye çalıştıkları yeni bir Anayasa hazırladı. Daha net oylama gereksinimleri, oy verme yaşını 21 olarak belirledi ve yıllık bir anket vergisi oluşturdu. Belirsiz nitelikler arasında "iyi karakterli" olma ve "sürekli bir işte" bulunma şartı da vardı. Yeni anayasaya göre, siyah erkek seçmen sayısı 100.000'in üzerindeyken 4.000'in altına düştü. Anket vergisi aynı zamanda yoksul beyazları oy kullanmaktan caydırdı ve yirminci yüzyıla kadar muhafazakar Demokratların elinde iktidarı güvence altına aldı. Ulusal olarak reform, günü taşıyan duygu haline geldi ve birçok reform zihniyetli politikacı, eğitim ve işçi hakları gibi alanlarda ilerici iyileştirmeler yapmayı başardı. Muhafazakar Demokratlar, Alabama siyasetinde sürekli hakimiyetlerini sağlamak için ilerlemeciliğin bazı ilkelerini benimsemek zorunda kaldılar. Öğretmen yetiştirmek için kurulan Julia Tutwiler "Normal" okulları bu dönemde birçok şehirde açıldı. 1872'de Alabama eyaleti, Floransa'daki Florence Wesleyan Üniversitesi'ni devraldı ve adını Florence State Normal School (şimdi Kuzey Alabama Üniversitesi) olarak değiştirdi. 1882'de Jacksonville ve Livingston'da ve 1887'de Troy'da ek kurumlar kuruldu. Sosyal reformcu Julia S. Tutwiler, Livingston'daki (şimdi West Alabama Üniversitesi) normal kolejin başkanı olarak görev yaptı ve eyalette eğitim reformunda önemli bir güç haline geldi. . Gezici Çocuk Tekstil Fabrikası Çalışanları Çocuk işçiliği bu süre zarfında önemli bir toplumsal kaygı haline geldi. Birçok yeni sanayici, işçileri barındırmak için fabrikalarının ve fabrikalarının etrafına köyler inşa etti. Bu kendi kendine yeten topluluklar genellikle bir okul, bir pazar ve bir kiliseyi içeriyordu ve sağlanan konutlar şirketlerin ücretleri düşük tutmasına izin verdi. Kiracı çiftçiliği ya da hiç çalışmama alternatifleri göz önüne alındığında, işçilerin bu tür düzenlemeleri kabul etmekten başka seçeneği yoktu. Düşük ücretler aynı zamanda ailenin mümkün olduğunca çok maaşa ihtiyacı olduğu anlamına geliyordu ve böylece anneler, babalar ve çocuklar iş gücüne katıldı. Protestocular, en belirgin olarak Montgomery bakanı Edgar Gardner Murphy, bir çocuğun çalışma gününü sekiz saatle sınırlayan bir yasa çıkarmak için başarısız bir şekilde lobi yaptı. 1909'da Alabama, bir çocuk işçinin asgari yaşını 12 olarak belirleyen ve bir çocuğun haftada çalışabileceği azami saati 60 ile sınırlayan bir yasa çıkardı. Alabama, asgari yaş yasasını 1915'te 14'e yükseltti ve Alabama'da çocuk işçiliği, 1915 yılına kadar devam edecekti. 1930'lar. William H. Councill Bazı siyahlar, Colored Men's Suffrage Association'ı yöneten ve oy haklarını kaybeden siyahlar adına devlete karşı bir toplu dava açan Montgomery'den Jackson W. Giles de dahil olmak üzere yeni seçmen kısıtlamalarını protesto etti, ancak dava başarısız oldu. ABD Yüksek Mahkemesinde. Tuskegee Enstitüsü'nden Booker T. Washington ve Alabama A&M Üniversitesi'nden William H. Councill'in de aralarında bulunduğu diğerleri, protestoların boşuna olduğunu ve beyazların öfkesini kışkırtmak ve böylece eyaletteki Afrikalı Amerikalıları güçlendirme çabalarını engellemek için tehlikeli bir potansiyele sahip olduğunu düşündüler. Rakamlar şaşırtıcı: 1900'de 180.000'den fazla siyah erkek 1903'te oy kullanma hakkına sahipti, bu sayı 3.000'in altına düşürüldü. 1901 Alabama Anayasası, Alabama'nın yoksul beyazlarının oy kullanma haklarını ciddi şekilde engellerken, yasa, siyahların eyaletteki siyasi gücünü azaltmayı ve gücü zengin beyazlar arasında yoğunlaştırmayı amaçlıyordu.
İç Savaştan Sonra Yeniden Yapılanmanın Tarihi
İç Savaş'ın ardından ve özgür siyah köleler için demokrasi ve siyasi eşitlik temelinde ABD'nin güneyini 'yeniden inşa etmeye' yönelik kısa girişim.
Dr. Bill Mullen tarafından
Amerikan Çalışmaları Profesörü
Purdue Üniversitesi
Afrika kökenli Amerikalı kölelerin resmi kurtuluşu ve Birlik Ordusunun İç Savaştaki zaferi, ABD işçi sınıfı için önemli ancak eksik bir ilerleme oluşturdu.
Tarihçi Eric Foner'ın yazdığı gibi, Afrikalı Amerikalılar köleliği "kendilerini haksız yere emeklerinin meyvelerinden yoksun bırakılmış bir "Çalışan Halk Sınıfı" olarak gördüler. 8211 o noktaya kadar tarihteki en büyük özel mülkiyete el konmasıydı ve bundan sonraki uzun yıllar boyunca, ABD tarihinde ilk kez kitlesel bir ırklararası işçi sınıfı hareketi için potansiyel yaratıldı.
Aynı zamanda, Kuzeyli sanayicilerin köleliğin sonunu getirmedeki öncü rolü, ABD kapitalizminin üretici güçlerini serbest bırakmaya ve hem yurtiçinde hem de uluslararası alanda erişimini genişletmeye çalışan bir burjuva devrimini temsil ediyordu.
İç Savaş sırasında köleliğin tutkulu bir rakibi ve Kuzey'in destekçisi olan Karl Marx, bunu İç Savaşın olası ve gerekli sonucu olarak öngörmüştü. Abraham Lincoln'ün 1864'te yeniden başkan seçildiğini öğrendikten sonra Marx, yeni kurulan ve Birinci Enternasyonal olarak bilinen Uluslararası İşçi Derneği adına Lincoln'e bir tebrik mektubu yazdı:
Yeniden Yapılanma (Alfred R. Waud | Harper's Weekly) sırasında ilk seçimlerine katılan azatlı kölelerin bir Harper'ın tasviri
Kuzey'in gerçek siyasi gücü olan işçiler, köleliğin kendi cumhuriyetlerini kirletmesine izin verirken, Zenci'den önce, onun rızası olmadan egemenlik kurup sattılar, beyaz tenli işçinin en yüksek ayrıcalığı, kendini satma ve kendi seçimini seçme konusunda övündüler. Kendi efendileri olarak, gerçek çalışma özgürlüğünü elde edemediler veya Avrupalı kardeşlerini kurtuluş mücadelelerinde destekleyemediler, ancak ilerlemenin önündeki bu engel, iç savaşın kızıl denizi tarafından süpürüldü.
Avrupa işçileri, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nın orta sınıf için yeni bir yükseliş dönemi başlatması gibi, Amerikan kölelik karşıtı savaşının da işçi sınıfları için geçerli olacağından emindir.
Ya da Marx'ın işbirlikçisi Frederick Engels'e yazdığı bir mektupta belirttiği gibi, “İç Savaş aşamasından sonra, Birleşik Devletler gerçekten sadece şimdi devrimci aşamaya giriyor ve [Başkan Andrew Johnson]'ın her şeye kadir olduğuna inanan Avrupalı bilgeler , yakında hayal kırıklığına uğrayacak.”
Bunu takip eden ve bugün Yeniden Yapılanma olarak bilinen dönem, bu mücadelenin savaş alanıydı.
Yeniden yapılanma, görünüşte köleliğin sona ermesinden sonra Güney'i yeniden inşa etmeyi, köleleri azatlılara dönüştürmeyi ve Afrikalı Amerikalılara karşı tarihi ayrımcılığı tersine çevirmeyi amaçlayan ABD federal hükümet programının adıydı.
Uygulamada, Yeniden Yapılanma, işçilerin hayatlarının ve emek sürecinin kontrolünü ABD tarihinin herhangi bir noktasından daha fazla ilerletmek için savaştıkları ve kullandıkları bir dizi radikal reformla sonuçlandı. Yine de aşağıda tartışılan nedenlerden dolayı Yeniden Yapılanma sonuçta başarısız bir devrimdi.
Güney'de yeni özgürleşen Siyah işçiler için sınıf bilinci ve kendi kaderini tayin etme arzusu hızla geldi. Told by his white planter boss, “You lazy n*****, I am losing a whole day’s labor for you,” a freedman replied, “Massa, how many day’s labor have I lost by you?”
Under the protection of Reconstruction programs–and, critically, federal troops dispatched and stationed across the conquered states of the defeated Confederacy–Blacks acquired land for themselves negotiated new tenancy contracts, and raised money to purchase land, build schoolhouses and hire teachers. By 1870, African Americans had spent more than $1 million on education. The newly formed Freedmen’s Bureau, meanwhile, issued more than 21 million rations to the hungry and unemployed, three-quarters to African Americans and one-quarter to whites.News in 1866 of the Civil Rights Act / Public Domain
The Radical Reconstruction wing of the Republican Party, led by men like Thaddeus Stevens, fought for passage of the Civil Rights Act of 1866 and 14th and 15th Amendments to the Constitution, which outlawed any attempt to withhold citizenship, equal protection under the law and voting rights based on race or other factors. For the first time in U.S. history, Blacks voted in massive numbers, with turnout approaching 90 percent in many elections. Black candidates were elected to local, state and federal office, including two U.S. senators from Mississippi.
At the same time, a northern and predominately white labor movement, agitated by increased wartime production, took forward steps.
The first national organization of trade unions was formed one year after the end of the Civil War. The inaugural session of the new National Labor Union took place in August 1866 in Baltimore. It placed the fight for an eight-hour workday–launched during the war–at the center of labor’s demands and insisted that Black workers be included in the new Union.
These simultaneous developments were described hopefully by Marx in Capital Volume 1, published in 1867, the second year of Reconstruction:
In the United States of America, any sort of independent labor movement was paralyzed so long as slavery disfigured a part of the republic. Labor with a white skin cannot emancipate itself where labor with a black skin is branded. But out of the death of slavery, a new and vigorous life sprang.
Yet the challenges to this “new and vigorous life” were many. First, as Eric Foner noted, the Southern planter ruling class “had no intention of presiding over its own dissolution.” It supported Northern investment in the South only insofar as it was able to keep control over the Black labor force.
Andrew Johnson, who succeeded Abraham Lincoln as president after Lincoln was assassinated within days of the official end of the Civil War, had been named the Republican Party’s vice presidential candidate to try to win pro-slavery votes in the North and Border States during the 1864 election. Johnson was a racist reactionary and opposed to the so-called “Radical Republicans,” as the wing of the party led by Stevens and others was known. Johnson vetoed civil rights legislation passed by the Radical Republicans–his aim was to help preserve the land and economic rights of the Southern gentry.
Southern Democrats, meanwhile, attempted with some success to split the Radical Republican coalition by separating African Americans and native whites from political leaders–known as “carpetbaggers”–who were associated with the federal government’s occupation of the South. Beyond this, however, the planter class attempted to split Blacks and poor whites by promoting outright white supremacism and ideas about the racial inferiority of Blacks.W. E. B. Du Bois in 1918 / Library of Congress, Wikimedia Commons
The conflict between workers’ desire for enhanced freedoms and capital control produced what W.E.B. Du Bois called, in his masterpiece Black Reconstruction in America, a “counter-revolution of property.”
Du Bois argued that both the Civil War and Radical Reconstruction reflected the pressures of Black and white workers’ resistance to slavery and oligarchy as systems of labor exploitation. Both Black slaves and poor white farmers, Du Bois pointed out, had fled the plantations during the war. Some 200,000 African Americans also fought in the Union Army, helping to turn the tide against the Confederacy.
“Abolition democracy” was Du Bois’s name for the interlude of Reconstruction. It produced what he called a temporary “dictatorship of labor” in the South, imposed by the Reconstruction government.
Du Bois then showed how capitalist imperatives destroyed this period of radical reform. Postwar Northern industry found itself, Du Bois wrote, with “a vast organization for production, new supplies of raw material, a growing transportation system on land and water, and a new technical knowledge of processes.” The potential for profits overrode any provisional ruling class commitments to social, racial or economic equality. As Du Bois put it:
Far from turning toward any conception of dictatorship of the proletariat, of surrendering power either into the hands of labor or of the trustees of labor, the new plan was to concentrate into a trusteeship of capital a new and far-reaching power which would dominate the government of the United States.
The end of Reconstruction came in 1877, when Republicans agreed to withdraw federal troops from the South in exchange for the Democrats’ support for their candidate, Rutherford B. Hayes, in the contested presidential election of 1876. Du Bois’ analysis of the end of Reconstruction was acute:
The bargain of 1876 was essentially an understanding by which the federal government ceased to sustain the right to vote of half of the laboring population of the South, and left capital as represented by the old planter class, the new Northern capitalist, and the capitalist that began to rise out of the poor whites, with a control of labor greater than in any modern industrial state in in civilized lands…
The new dictatorship became a manipulation of the white labor vote, which followed the lines of similar control in the North, while it proceeded to deprive the Black voter by violence and force of any vote at all. The rivalry of these two classes of labor and their competition neutralized the labor vote in the South…And the United States…took its place to reinforce the capitalistic dictatorship…which became the most powerful in the world, and which backed the new industrial imperialism and degraded colored labor the world over.
Du Bois’ rendering of Reconstruction was revolutionary and of lasting importance in helping socialists understand this era.1874, during post-Civil War Reconstruction period. Clash between the (racially integrated) Police & their allies v/s the (segregationist) White League & allies on Canal Street / Wikimedia Commons
First, Du Bois challenged racist Civil War and Reconstruction historiagraphy which argued that African Americans lacked the “capacity” either to fight for their own freedom or to build a society. He showed that during and after the war, African Americans agitated for their emancipation as strongly as any group of workers in U.S. history.
Second, Du Bois’s historical materialist account of the Civil War and Reconstruction makes clear that class struggle was central to both. Du Bois used the term “general strike” to refer to fugitive slaves fleeing the plantation and withholding their labor power to help bring down the system.
Third, Du Bois’s description of a “dictatorship of labor” was an idiosyncratic, but not incorrect, application of Marx and Engels’s description of what a workers’ democracy might become. It carried with it Marx’s own hopes for expansion of workers’ democracy after the Civil War. By using it, Du Bois was also extending his criticism of histories that tended to separate the lives of slaves from the lives of waged laborers.
Du Bois’ analysis of Reconstruction has, on many points, become the standard interpretation of the history of the Civil War and Reconstruction. On one point, though, Du Bois has been misrepresented.
Some subsequent scholars of Reconstruction tended to blame southern white workers for abandoning solidarity with Black workers in exchange for social and economic benefits they earned because they were white. These benefits, sometimes called “white privilege,” were referred to by Du Bois in Black Reconstruction as the “wages of whiteness.”
But Du Bois argued that racism benefitted not white workers, but the ruling class of the U.S. South, which used racism to divide and rule:
The political success of the doctrine of racial separation, which overthrew Reconstruction by uniting the planter and the poor white, was far exceeded by its astonishing economic results. The theory of laboring class unity rests upon the assumption that laborers, despite internal jealousies, will unite because of their opposition to exploitation by the capitalists…This would throw white and Black labor into one class, and precipitate a united fight for higher wages and better working conditions.
Most persons do not realize how far this failed to work in the South, and it failed to work because the theory of race was supplemented by a carefully planned and slowly evolved method, which drove such a wedge between the white and Black workers that there probably are not today in the world two groups of workers with practically identical interests who hate and fear each other so deeply and persistently and who are kept so far apart that neither sees anything of common interest.
Du Bois’ analysis of the failures of Reconstruction explains why the Southern U.S. has historically been the least unionized region of the U.S.–and how formal systems of segregation that survived into the 1960s had roots in the collapse of Reconstruction. It also explains why racism, land dispossession and disenfranchisement–the strategies that overturned Reconstruction and established capital’s dominance in the South–became tactics of U.S. imperialism, including the U.S. annexation of the Philippines, Cuba, Puerto Rico and Hawaii in 1898.
Reconstruction’s end had other legacies, however.Blockade of engines at Martinsburg, West Virginia, 16 July 1877, during the Great Railroad Strike / Wikimedia Commons
The corrupt compromise between Republicans and Democrats that ended Reconstruction helped lay bare ruling class interests. Socialists and labor militants proposed for the first time in U.S. history a Workers Party (though it didn’t last).
Labor also responded quickly when the railroad industry imposed a 10 percent cut in rail workers’ pay. This set off the Great Railroad Strike of 1877, the largest national strike in U.S. history to date. Union Army veterans were heavily represented in ranks of the strikers. Meanwhile, the federal troops withdrawn from the South at the end of Reconstruction were deployed against strikers–a stark lesson about the real concerns of the Northern industrialists.
In St. Louis, the rail strike was orchestrated by the Workingmen’s Party. Strikers took control of the city for several days, with African American workers playing a prominent role in the strike. The employers responded with all-out brutality, hiring “deputy marshals” and Pinkerton men to help smash labor–by the 1880s, there were 30,000 Pinkerton men in the employ of bosses.
The last two decades of the 19th century saw pitched class battles and previously unseen levels of state and private repression. But the uprisings of labor in the 1880s and 1890s set the stage for the greater rise of the labor and socialist movement in the early 20th century.
The Historian Robin Blackburn has written, “The frustration of ‘bourgeois’ revolution brought no gain to Northern workers or Southern freedmen. The double defeat of Reconstruction had suppressed black rights in the South and curtailed labor rights in the North.”
It was in response to these setbacks that Engels wrote in his 1887 preface for the American edition of Conditions of the Working Class in England: “[T]he unification of the various independent bodies into one national Labor Army, with no matter how inadequate a provisional platform, provided it be a truly working-class platform–that is the next great step to be accomplished in America.”
That step was not accomplished. The U.S. working class lives with the failures of Reconstruction to this day. W.E.B olarak Du Bois put it:
If the Reconstruction of the Southern states, from slavery to free labor, and from aristocracy to industrial states, had been conceived as a major national program of America, whose accomplishment at any price was well worth the effort, we should be living today in a different world.
The attempt to make Black men American citizens was in a certain sense all a failure, but a splendid failure.
Sanayi devrimi
The Industrial Revolution started in Great Britain in the late 1700s. It soon spread to the United States where it changed the way products were made and how people worked and lived. The first part of the Industrial Revolution in the United States took place in the Northeast.
Samuel Slater
by National Biographical Publishing Company.
Where did the Industrial Revolution first begin?
Many historians point to the opening of a textile mill in Pawtucket, Rhode Island in 1793 as the beginning of the Industrial Revolution in the United States. The mill was founded by English immigrant Samuel Slater who had learned how to operate a textile mill in England. Slater would later go on to open thirteen textile mills throughout the region.
Textile Mills in Lowell, Massachusetts
Textile mills began to open throughout the northeast. In Massachusetts, a businessman named Frances Lowell opened the first integrated textile mill in the United States. Unlike earlier mills, Lowell's mill also weaved the thread into cloth. His mill incorporated all the steps to produce cloth from raw cotton in a single factory.
Lowell's mill grew to become one of the largest textile centers in the United States. They hired mostly women who became known as the "Lowell Mill Girls." By 1840, around 8,000 workers worked in Lowell and most of them were women. These women were also involved in early labor reform when they organized strikes in 1834 and 1836.
The War of 1812 had an impact on getting the Industrial Revolution started in the United States. After the war, people realized that the country was too reliant on foreign goods. They felt that the United States needed to make its own goods and to build better transportation.
The steam engine was one of the most important new inventions of the Industrial Revolution. In 1807, Robert Fulton developed the first commercially successful steamboat. This boat could travel upstream much faster than previous forms of transportation. Steamboats greatly improved the transportation of goods and people. They soon became one of the most important drivers of the Industrial Revolution in the United States.
In 1825, the Erie Canal was completed between Lake Erie and the Hudson River. This opened up transportation between the Great Lakes and the Atlantic Ocean. This canal had a huge impact on how products could be shipped in the Northeast.
The Industrial Revolution Continues
The Industrial Revolution began in the Northeast, but it eventually spread throughout much of the country by the early 1900s. Large cities formed around factories and new technologies improved the production of goods, transportation, and communications. The way of life for Americans was changed forever.
Major Technological Advances of the Second Industrial Revolution
- 1870s. Automatic signals, air brakes, and knuckle couplers on the railroads the Bessemer and then the open-hearth process in the steel mills the telephone, electric light, and typewriter.
- 1880'ler. The elevator and structural steel for buildings, leading to the first “skyscrapers.”
- 1890s. The phonograph and motion pictures the electric generator, contributing to modern household items such as refrigerators and washing machines and gradually replaced water and steam-powered engines and the internal combustion engine, which made possible the first automobiles and the first airplane flight by the Wright brothers in 1903.
Applied science changes the world
The first stage of the Industrial Revolution had been marked by the tinkering of talented individuals with a gift for mechanics. A century later, however, the course of the revolution changed as principles of science—particularly those in the fields of metallurgy and chemistry—were increasingly applied to technology.
Metallurgy and steel
Since about 1500 b.c.e., humankind has used iron as the metal of choice for making tools. Iron is an element, one of the fundamental substances of the Earth. It is found buried in the Earth's crust in the form of an ore, which means it is combined with other elements, such as manganese, silicon, phosphorous, sulfur, and especially carbon. Using iron to make objects is a two-step process: first, the iron ore is heated to around 2,800 degrees Fahrenheit (1,538 degrees Celsius) in order to remove impurities, such as sulfur. At this temperature, iron is in a liquid form. The high temperatures cause many other elements to vaporize, leaving a mixture of iron (about ninety-six percent) and carbon (about four percent). After stage one, it is called pig iron (so named because it is poured into containers that resemble baby pigs gathered around their mother).
Pig iron is normally subjected to further treatment to create other forms of the metal, including cast iron and steel. The principal treatment involves reheating pig iron to remove some of its carbon content or to introduce other elements (such as chromium) to give the final product the wanted characteristics. The amount of carbon mixed with the iron in particular affects the character of the end result. Iron may be relatively harder or softer, easier to shape with hammers or nearly impossible to dent, susceptible to bending or resistant to deformation. One mix of iron and carbon results in a product called cast iron, which is poured into shaped molds. Cast iron is widely used to make components of engines, for example.
Steel is another form of processed iron, in which the proportion of carbon has been reduced to less than 2 percent. Unlike cast iron, steel is relatively easy to bend into shapes (such as the exterior body of a car, for example). Steel can be strong even when pressed into thin sheets. Other elements can be added to steel to give it other desired qualities: stainless steel, with its shiny surface, resists rust when exposed to moisture, thanks to the addition of the element chromium. Metals created by mixing together separate elements (such as iron and chromium) are called alloys, and the study of how metals behave and how they can be altered is called metallurgy.
Metallurgists continually seek to develop new forms of metal, iron in particular, in order to make products that overcome specific shortcomings, such as the tendency to rust, or products that provide more advantages (strength combined with light weight, for instance). Humans have been experimenting with metallurgy for thousands of years iron became the dominant metal for making tools about three thousand years ago, and steel was developed at least two thousand years ago. In some respects metallurgy could be called the science of "cooking" metals—heating iron, for example, cooling it, heating it again, mixing in other elements—in order to produce a product with the wanted characteristics.
In the middle of the nineteenth century, an Englishman named Henry Bessemer (1813–1898) developed a new method to convert pig iron into steel. Bessemer's method reduced the time and cost of processing pig iron into steel, long considered the most desirable form of iron because it is more durable, can withstand greater stress, and can bear greater weight than other forms of the metal. Bessemer's process made steel an economically feasible alternative for making a wide variety of manufactured products.
The key issue in making steel is reducing the carbon content. Doing so requires heating pig iron to around 1,300 degrees Fahrenheit (720 degrees Celsius), which takes both time and fuel (such as coal) burning in a furnace. In 1856 Bessemer discovered that blasting oxygen into molten iron actually increased its temperature and burned away much of the carbon that was still in the iron, resulting in steel. In his patent application Bessemer called his invention "a decarbonization process, utilizing a blast of air." His method involved pouring molten iron into a pear-shaped bucket, then inserting oxygen into the bucket (called a converter) in order to raise the temperature of the liquid iron and burn away impurities, notably carbon. Before Bessemer developed the technique, steel was made by hand in small quantities, typically for weapons (like swords) and hand tools. The process took about three hours and made relatively small quantities of around fifty pounds (twenty-two kilograms) of high quality, but expensive, steel. Steel made using Bessemer's process was not of the highest quality (that is, devoid of impurities), but it was relatively inexpensive to manufacture, and this development enabled steel to replace iron in many applications, including miles of railroad track and the interior framework of tall buildings.
Bessemer was not the only person trying to find a better way to turn pig iron into steel. An American businessman, William Kelly (1811–1888) of Eddyville, Kentucky, owned iron mines and also a furnace for making pig iron. In the early 1850s, he developed a steel-making process very similar to Bessemer's, but he did not apply for a patent until 1857, after Bessemer had received a patent in Britain. The two men quarreled for years over who had the rights to the method, but eventually Kelly ran out of money and dropped out of the battle, clearing the way for Bessemer to license his technique for converting pig iron into steel.
Bessemer's technique was widely adopted and used for more than a century. It was replaced in the 1960s by a newer technique that cut the time needed to heat pig iron from about nine hours to about forty-five minutes. A Scottish-born entrepreneur named Andrew Carnegie (1835–1919) licensed Bessemer's technique and built the largest steel-manufacturing company in the United States, earning one of the world's greatest fortunes from it (see Chapter 6).
Bessemer's invention marked a major turning point in the Industrial Revolution. It came at a perfect time: railroads were being built rapidly, especially across the United States, and engineers soon saw advantages in using steel for rails instead of iron. Steel also came to replace iron in the
Kimya
For centuries, people have been fascinated with the nature of substances, and with how their characteristics change when they are heated or put together with other substances. In the Middle Ages (500–1400), some people experimented with ways to turn a cheap metal, lead, into gold, as a means of gaining an instant fortune. Such experiments were called alchemy, and if they worked at all (which was seldom), it was purely by chance.
Chemistry, on the other hand, is the organized, systematic study of the fundamental characteristics of substances. As a continuation of a wave of scientific discovery that had started during the Renaissance (c. 1400–1700), chemistry has led to a wide variety of discoveries, starting in the nineteenth century and continuing ever since. Many of these discoveries solved business problems, or made a major difference in everyday life. Chemists have had a variety of motives. Some chemists experimented from curiosity others were looking for new materials that could replace more expensive ones and save money in manufacturing goods still others sought substances that were more reliable or uniform than substances that occur in nature. The notion of using manufactured substances in place of natural ones became a major theme as the Industrial Revolution progressed, and it resulted in the establishment of chemistry laboratories by manufacturing companies looking to increase profits. Targeted research (that is, looking for solutions to specific business problems) grew into an important supplement to more general or fundamental research conducted by scientists working in universities.
One example of this new industrial scientific process came in the search for dyes used to add color to cotton or wool fabric. People had long made dye from plants (imagine squashing red berries and pouring the liquid onto white cloth), but manufacturers in the nineteenth century were looking for specific ways to save money and also to make goods that were uniform (the same shade of red, for example). They turned to chemists to find answers in the case of dyes, it meant developing artificial chemical substitutes for naturally occurring organic dyes.
Dynamite is another important chemical discovery of the era. Dynamite was developed in 1866 by the Swedish chemist Alfred Nobel (1833–1896). It provided a relatively safe, inexpensive explosive that could be used to tunnel past rocks in a mine or clear away boulders blocking the route of a railroad. But Nobel also had a personal motivation. His bother Emil was killed in 1864 in an explosion of nitroglycerine, an explosive substance invented earlier by the Italian chemist Ascanio Sobrero (1812–1888). Nobel wanted to modify nitroglycerine to make it safer to use. He added silica, which enabled him to manufacture a paste that could be shaped into cylinders. These, in turn, could be inserted into holes drilled by miners or railroad workers to blast apart rocks. Sales of his invention made Nobel a wealthy man, and he later willed part of his fortune to fund the Nobel Peace Prize and other prizes for achievements in science and literature.
An American, Charles Goodyear (1800–1860), in 1839 invented a process to treat natural rubber (derived from the sap of rubber trees) called vulcanization. Goodyear's invention kept articles made of rubber from melting at moderately high temperatures (even a hot summer day could cause natural rubber to lose its shape). Vulcanization made rubber, with its natural resilience, a useful material for goods like tires, which gave a much smoother ride than wooden wheels.
Chemistry also yielded a new group of materials, called plastics. In 1869, the American John Wesley Hyatt (1837–1920) was looking for a substitute for ivory from elephant tusks to use in manufacturing billiard balls. Elephants were being slaughtered by the thousands to keep pace with the demand for these balls. Thinking about this problem, Hyatt noticed that when he spun a bottle of collodion (a glue-like solution containing cellulose from plant cells often used in medicine to close small wounds), it congealed into a tough, flexible film. Collodion was not successful for its intended purpose: it was highly flammable and caused billiard balls to explode when they crashed into one another. Hyatt solved this problem by adding camphor, derived from the laurel tree, to make celluloid. Celluloid could be heated and poured into a mold, then cooled, at which point it would retain its new shape (such as that of a billiard ball). It was hard and sturdy, like iron, but much lighter and easier to manufacture.
In 1907, Leo Baekeland (1863–1944), a Belgian-born chemist working in New York, was trying to develop a superior coating for the surface of bowling alleys, which were becoming popular. He combined carbolic acid and formaldehyde to create a substance he called Bakelite resin. The material could be poured into molds once it cooled, it retained the shape of the mold and resisted heat and corrosion. Bakelite soon found a wide array of uses as a substitute for wood and metal that was relatively inexpensive to manufacture and shape.
By manipulating natural substances, such as cellulose, with heat and by stirring in other substances, chemists developed a wide range of artificial materials that could substitute for natural ones. Rayon, for example, was intentionally developed as a substance with chemical properties similar to the secretions of silkworms in order to manufacture an artificial and less expensive version of silk.
Chemistry has had a major impact on modern life. By developing new substances to replace more expensive older ones, chemistry has made it possible for manufacturers to produce goods at prices that most people can afford. It has made possible some inventions, such as movies (film for moving pictures was an early application of celluloid), that have changed the lives of millions of people. Chemistry has also had a major impact on one of the most fundamental human needs: food.
Reconstruction and the gilded age How technology and capitalism shaped America after the civil war
The Republic for Which It Stands: The United States During Reconstruction and the Gilded Age, 1865-1896. By Richard White. Oxford University Press 928 pages $35. To be published in Britain by OUP in October.
“THE Oxford History of the United States” is one of the great achievements of modern historical scholarship. The series, which began appearing in 1982 and has since won three Pulitzer prizes, includes some exceptional individual volumes, such as James McPherson’s “Battle Cry of Freedom”, about the civil war, and David Kennedy’s “Freedom From Fear”, which covered the Depression and the second world war. It maintains a consistently high standard of excellence throughout and is notably better, on average, than the “Oxford History of England”. David Kennedy, the current series editor, deserves the highest praise.
Fans of the series have been waiting for the latest volume with particular eagerness. The era from 1865 to 1896 is obviously interesting in its own right: it takes America from the end of the civil war, when the South lay shattered, to the height of the gilded age, when America was taking over from Britain as the world’s mightiest economy. It is also interesting because of the parallels with our own times. This era saw the rise of great entrepreneurs who refashioned the material basis of civilisation with the discovery of efficient methods of producing steel and oil. It also saw a growing tension between the country’s egalitarian and individualistic traditions on the one hand, and its emerging business empires on the other. This tension gave rise to radical new political movements, such as populism and progressivism, and wild pendulum swings of political fortunes.
Richard White is well qualified to cover this tumultuous era. As the author of a fine book on America’s railways (“Railroaded: The Transcontinentals and the Making of Modern America”), he knows as much as anybody about the most important technology of the era. As a professor at Stanford University, he can see the era from the perspective of the west coast as well as the east. Three great themes run through this sprawling narrative, which moves back and forth between politics, economics and political thought.
The first is that capitalism was never as triumphant in this era as its apostles claim. Contemporaries such as Ida Tarbell did a good job of demonising John D. Rockefeller and other tycoons as “robber barons”. Mr White applies the same technique to companies that those barons created. Alfred Chandler, the doyen of American business historians, and his followers argued that the great story of this era was the establishment of giant corporations, with their mastery of the logic of scale and scope, at the heart of the American economy. Mr White argues that these groups were deeply flawed. They were run by insiders who milked them for excess profits. They gained advantage by bribing politicians as well as producing new products.
The march of capitalism left a great deal of destruction in its wake. The settlers massacred both the Native Americans and the buffalo that had made their homes on the great American plains. The robber barons built their factories and railways without regard to the quality of the air or workers’ safety: in just one year, 1893, 1,567 railway workers were killed and 18,877 injured. The “creative” side of creative destruction did not necessarily compensate: Americans who were born during the gilded age were shorter and had a briefer lifespan than those born half a century earlier.
The second theme is the conflict between America’s conception of itself as a land of equal and self-reliant citizens and the reality of post-civil-war America. The North took up arms against the South in order to universalise the ideal of a republic based on free labour. It passed a succession of measures such as free land for settlers (provided they worked the soil for five years) and public support for education in order to give the ideal flesh. But reality pulled in a different direction. The Confederacy all but re-enslaved the blacks in the iron cage of Jim Crow and prejudice. Giant organisations crushed small independent workshops. Some of the best passages in this book look at how Americans struggled with the contradictions between what they believed about the world and what stared them in the face.
The third theme is the unification of the country, as Americans gave up saying the United States “are” and began to say the United States “is”. The country became both bigger and smaller. Bigger because eastern settlers pushed ever westward, from the prairies to the Great Plains over the Rockies to the west coast, as epitomised by “American Progress”, which John Gast painted in 1872 (pictured). Smaller because the railway and the telegraph shrank distances. In 1865 it took months to travel from east to west. In 1895 you could make the same journey in days. At the same time the country turned on its axis. In the first half of the 19th century the flow of American trade was north-to-south via the coasts and river systems. In the second half of the 19th century, thanks to the arrival of the railways, it was increasingly from east to west.
At times, Mr White is so keen on exposing the destructive side of capitalism that he downplays the creative side. During this period America replaced Britain as the world’s most important economy. Great companies seized on new technologies and innovative management techniques to reduce the price of basic commodities, sometimes by as much as 90%, as in the case of steel and oil. And millions of people, many of whom came from Europe in boats, were given the chance of achieving the republican dream of a house of their own.
“The Republic for Which It Stands” should be read alongside more positive accounts such as Robert Gordon’s “The Rise and Fall of American Growth”, which argues that productivity gains in this period laid the foundation of America’s mass prosperity. But most of all Mr White’s book should be read—not just because it has so much to say about the latter part of the 19th century, but also because it casts light on America’s current problems with giant companies and roiling populism.
This article appeared in the Books & arts section of the print edition under the headline "Onward and upward"