Son Sömürge İmparatorluğu: Afrika Kıtası Savaşlarında Portekiz Komandoları
Öykü Portekiz sömürge imparatorluğu, büyük bir coğrafi keşifler dönemine kadar uzanıyor; dünyanın hemen hemen tüm dünyası, İspanyol ve Portekiz kronları arasındaki Roma tahtının rızasıyla bölündüğü zaman. Doğuya yönelik toprak genişlemesinin imkansız olduğu Küçük Portekiz - ülkeyi karadan çevreleyen çok daha güçlü bir İspanya - karasal deniz genişlemesini ülkenin ekonomik gücünü güçlendirmenin ve Portekiz ulusunun yaşam alanını genişletmenin tek yolu olarak görüyordu. Portekizli gezginlerin Portekiz tacının etkisi alanındaki deniz gezileri sonucunda, neredeyse tüm kıtalarda oldukça geniş ve stratejik açıdan önemli bölgeler vardı. Birçok yönden, Portekiz sömürgeci imparatorluğunun yaratılmasının değerleri, Navigator Henry olarak tarihe geçen Infante (Prens) Enrique'ye aittir. Bu olağanüstü adamın inisiyatifinde çok sayıda deniz gezisi yapılmıştı, Afrika kıyılarındaki Portekiz ticaretinin ve askeri varlığının artması, Batı Afrika kıyılarında yakalanan Afrika kölelerinin ticareti aktif bir aşamaya giriyordu.
XVI-XIX yüzyıllarda Portekiz tarihinin çok sayıda askeri-politik karışıklığı, Lizbon tarafından denizaşırı varlıklarının önemli bir kısmının kademeli olarak kaybedilmesine neden olmuştur. Birçok sömürge daha güçlü Hollandalılar ve ardından İngilizler ve Fransızlar tarafından fethedildi. Ve yine de, Portekizli tacı bazı bölgeler için özellikle güçlü tutuldu. Brezilya’ydı - Portekiz devletinin en zengin denizaşırı bölgesi, Angola ve Mozambik’in Afrika kolonileri. Brezilya'nın bağımsızlığından sonra, aşağıdaki bölgeler Portekiz sömürge imparatorluğu içinde kaldı: Angola, Mozambik, Portekiz Gine, Sao Tome ve Principe, Cape Verde Adaları - Afrika'da, Doğu Timor, Goa, Makao (Makao) - Asya'da. Ancak, Portekiz bu toprakları da kaybetmek istemedi. Dahası, İngiltere veya Fransa’nın aksine, Portekiz sömürge bölgelerinin yönetimi için kendi orijinal modelini geliştirmiştir.
XIX sonunda - XX yüzyılın başlarında. Portekiz silahlı kuvvetleri, Afrika kıtasının toprakları üzerindeki çeşitli silahlı çatışmalara katılmak zorunda kaldı. Yerli kabilelerin ayaklanmasının asıl bastırılmasının yanı sıra, Portekiz sömürge birlikleri İtilaf tarafında Birinci Dünya Savaşı'na katıldı. Yani, 1916-1918 içinde. Alman kuvvetlerinin Alman Doğu Afrika (Tanzanya) tarafından girmeye çalıştığı Mozambik bölgesinde Alman sömürge birliklerine karşı askeri operasyonlar gerçekleştirildi.
Salazar rejimi, Brezilyalı sosyolog Gilberto Freire tarafından hazırlanan “lototropizm” kavramını benimsedi. Özünde, en eski sömürge gücü olan Portekiz’in, Orta Çağ’da İber Yarımadası’nı yöneten ve Afrika ve Hint kabileleri ile biten Moors’dan başlayarak, yabancı kültürel topluluklarla çok uzun bir temas deneyimine sahip olmasının yanı sıra, benzersiz bir etkileşim modelinin yerli nüfus. Bu model, yerlilere karşı daha insancıl bir tutum, çapraz üreme eğilimi, Portekiz dili ve kültürüne dayanan tek bir kültürel ve dilsel topluluk oluşumu. Bir dereceye kadar, bu kavramın var olma hakkına sahipti, çünkü Portekizliler sömürgelerinin Afrika ve Afrika kökenli Amerikalıları ile İngilizlerle ya da Fransızlarla daha fazla temas içinde oldukları için. Salazar döneminde, Portekiz sömürgelerinin tüm sakinleri Portekiz vatandaşı olarak kabul edildi - yani, Salazar'ın nasıl "faşist" sayıldığına bakılmaksızın, sömürgeci politikası aynı Londra veya "aydınlanmış" Paris'le karşılaştırıldığında daha yumuşaktı.
Ancak, 1960-th - 1970-s'de Portekiz'in Afrika kolonilerindeydi. Bağımsızlık için en sert mücadele, Portekiz sömürgeci kuvvetlerinin, çoğu Sovyetler Birliği ve diğer “sosyalist odaklı” ülkeler tarafından desteklenen yerel ulusal kurtuluş hareketlerine karşı çıktığı, uzun süren ve kanlı savaşlar şeklini alan katlandı. Afrika’daki sömürgeci tahakkümünü korumak için tüm gücüyle çabalayan Portekiz rejimi, denizaşırı bölgelerin kaybının Portekiz’in ulusal egemenliğini baltalayacağına, bölge bölgesini ve nüfusunu en aza indireceğine, potansiyel olarak seferberlik askeri ve askeri olarak düşünülen Afrika kolonilerinin kayda değer insan kaynaklarını keseceği konusunda ikna edildi emek koşullu.
Portekiz sömürgelerinde ulusal kurtuluş hareketlerinin ortaya çıkması, büyük ölçüde Portekiz otoriteleri tarafından teşvik edilen “luzotropizm” politikasının sonucuydu. Afrika kabile aristokrasisinin temsilcileri, metropoldeki üniversitelerde çalışmaya başladı; burada beşeri bilimler ve doğa bilimleriyle birlikte, kendi topraklarının bağımsızlığı için mücadele etme gereği konusunda ikna olmuş modern siyaset teorilerini kavradılar. Doğal olarak, Portekiz sömürgeci modeli, Marksizme ve diğer sosyalist düşüncenin alanlarına hakim olduklarından, sömürgecilik varlıklarından "tüm meyve sularını sıkıştırmayı" amaçlayan artık sert ve sömürücü olarak algılanamazdı.
Portekiz'de yaşayan, yılın 1947'inden (25 yıllarından) şair Agostinho Neto Angola'nın bağımsızlık mücadelesinin lideri, Lizbon Üniversitesi'nde öğrenilen bir Portekizli ile evlendi. Ve 1950-ler'in başında Angola'nın bağımsızlığı mücadelesinde aktif bir katılımcı olduktan sonra bile, ünlü Coimbra Üniversitesi'nde tıbbi eğitim gördü ve sessizce ana vatanı Angola'ya döndü.
Gine-Bissau ve Cape Verde Amilcar Cabral ulusal kurtuluş hareketinin lideri aynı zamanda bir tarım bilimi eğitimi aldığı Lizbon'da çalıştı. Bir ekici oğlu Amilcar Cabral, kolonilerin nüfusunun ayrıcalıklı tabakalarına aitti. Bunun nedeni, Cape Verde Adaları'ndaki Creole nüfusunun, daha sonra Cape Verde olarak adlandırıldığı gibi, Portekiz toplumuna en çok dahil olduğu, sadece Portekizce konuştuğu ve kabile kimliğini kaybettiği gerçeğiydi. Bununla birlikte, ulusal kurtuluş hareketini yöneten, Gine ve Cape Verde Adaları Afrika Partisi'ne (PAIGC) dönüşen Creoles oldu.
Mozambikli ulusal kurtuluş hareketi, yurtdışında eğitim alan yerel aydınların temsilcileri tarafından da yönetildi. Bir şair ve Mozambikli FRELIMO'nun liderlerinden biri olan Marcelino dos Santos, Lizbon Üniversitesi'nde okudu, bir başka Mozambikli lider olan Edward Mondlane, ABD'deki Illinois'teki sosyoloji üzerine doktora tezini savunmayı başardı. Ancak, daha sonra Cezayir'de isyancıları yetiştirmek için askeri kamplarda eğitimini tamamlayan Mozambik’in ilk başkanı Mareşal Zamora Machel de ABD’de okudu.
Lizbon Üniversitesinde beslenen yerli aydınların temsilcileri tarafından başlatılan Portekiz kolonilerindeki ulusal kurtuluş hareketi, ilgili komşu egemen devletler, Sovyetler Birliği, Küba, PRC ve diğer bazı sosyalist ülkelerden aktif destek aldı. İsyancı hareketlerin genç liderleri Lizbon'da değil, Sovyetler Birliği, Çin ve Gine'de okudu. Faaliyetlerinin bir sonucu olarak, Afrika'daki Portekiz kolonilerinde 20 yılları, her milletten onbinlerce insanın - Portekizli ve Creoles ve Afrikalıların ölümüne yol açan kanlı bir savaştı.
Tüm Portekizli liderlerin, sömürgelerin ve sömürgecilik karşıtı hareketlerin sorununu yalnızca askeri yöntemlerle çözme çabaları olmadığı belirtilmelidir. Bu nedenle, Portekiz ordusunun en yetenekli askeri liderlerinden biri olarak kabul edilen General Antonio de Spinola, Portekiz Gine valisi görevini üstlendi, sadece silahlı kuvvetleri güçlendirmeye değil, aynı zamanda koloninin sosyo-ekonomik sorunlarını çözmeye odaklanmaya başladı. Gine'nin ulusal kurtuluş hareketinin lideri Amilcar Cabral'ın, “gülümsemeler ve kan politikası” olarak tanımladığı Amilcar Cabral'ın dudaklarından hak ettiği konut, eğitim ve sağlık alanındaki politikaları iyileştirmeye çalıştı.
Aynı zamanda, Spinola, Gine'nin kendi kaderini tayin etmeyi planladığı Portekiz Federasyonunda desteklemeye çalıştı; bunun için, ulusal özgürlük harekâtının Portekiz’le entegrasyon konusunda en belirsiz lideri olan Amilcar Cabral’ı öldüren Gine’nin bağımsızlık savaşçılarıyla bağlantı kurdu. Ancak, sonuçta, Genel Spinola politikası önemli sonuçlar getirmedi ve ülkenin Afrika’daki etkisini korumaya çalışırken kendini yönlendirebileceği sömürge yönetimi modeli haline gelmedi. Spinola, ordunun Genelkurmay Başkan Yardımcılığı görevini üstlendiği Lizbon’a geri çağrıldı ve “Karanfil Devrimi” nden sonra, kısa bir süre önce Salazar’ın halefi Marcel Caetanu’nun yerine, ülkenin başkanlığını yaptı.
Kolonilerdeki ulusal kurtuluş hareketlerinin büyümesine karşı koyma çabası içinde Portekiz hükümeti, büyüklüğü ve silahlı sömürge birlikleri bakımından önemli olan Afrika'da yoğunlaştı. Tarihsel olarak, Portekiz sömürge birlikleri, silahlı kuvvetlerinin en saygın ve etkili bir parçasıydı. Her şeyden önce, bunun nedeni, Avrupa’daki gerçek metropolün topraklarının yetersizliği ve Portekiz’in Afrika’da işgal ettiği devasa topraklardır. Birçok yönden, İber Yarımadası'ndaki İspanyol muhalefeti olarak Portekiz ile geleneksel olarak işbirliği yapan İngilizler, Portekizli silahlı kuvvetlerin oluşturulmasına önemli katkılarda bulundu. Napolyon Savaşları'ndan sonra Portekiz ordusunun yeniden canlanması ve savaş eğitiminin gelişmesinde aktif rol alan Wellington Dükü görevlileridir. Bu nedenle, Portekiz kara kuvvetlerinin en çok savaşa hazır birimleri olarak kabul edilen Kazadoresh hafif piyadelerinde, İngiliz subayları hemen hemen tüm seviyelerde komuta pozisyonlarını işgal etti.
Portekizli avcı "Kazadoresh"
Keşif ve isyan karşıtı operasyonlarda uzmanlaşmış olan Portekiz ordusunun seçkin birimlerinin başlangıcı, yukarıda da belirtildiği gibi, İngiliz modeline göre oluşturulan “Kazadoresh” birimlerinin kurulmasıyla atıldı. “Avcı”, yani “avcı”, “piyade” olarak hafif piyade olarak yaratıldı ve artan hareketlilik ve yüksek kaliteli askeri eğitim ile ayırt edildi. 1930’te, Yerli Avcıların ilk birimleri kuruldu; bunlar, Portekizli subayların ve görevlendirilmemiş subayların emri altında toplandı ve Avrupalı sömürge güçlerinin diğer benzer çekim birimlerine benzer şekilde birçok açıdan benzerlikler yaptı. 1950-e bölümlerinde, kolonilerde faaliyet gösteren sömürge birimlerini güçlendirmeyi amaçlayan seferi “avcılar” ortaya çıktı. 1952'ta, hava kuvvetinin bir parçası olan ve aynı zamanda kolonilerdeki savaş operasyonları için tasarlanan paraşütçü taburu "Kazadoresh" oluşturuldu. 1975'te, sadece paraşüt taburu olarak yeniden adlandırıldı.
Portekiz sömürge birliklerinin güçlendirilmesi, Salazar'ın iktidara gelmesi ve sömürgeci toprakları ne pahasına olursa olsun korumak için kursa geçişle başladı. Bu zamana kadar, Portekiz ordusunda Afrika sömürgelerinde yol açtığı düşmanlıkların doğası gereği, Portekiz ordusunda özel gelişme gösteren çok sayıda özel kuvvet birimlerinin ve hızlı tepki kuvvetlerinin yaratılması. Çoğunlukla direnmek zorunda olan ulusal kurtuluş hareketlerinin partizan birimleri olduğu için Portekiz ordusu, isyanı önleme ve terörle mücadele birimlerinin hazırlanması ve geliştirilmesine dikkat çekti.
Ulusal kurtuluş hareketine karşı aynı Angola'da faaliyet gösteren Portekiz sömürge birliklerinin en tanınmış ve savaşa hazır birimlerinden biri, halk arasında “müdahaleci” olarak adlandırılan Tropech de interventosu idi. Müdahaleciler, en az altı ay boyunca kolonilerde görev yapan sömürge askerlerinin istekli askeri görevlileri ve aynı zamanda yerel halkın temsilcileri olarak alt birimlere alındı. Adaylar arasında hem beyaz Portekizli yerleşimciler hem de melezler ve siyahlar olduğu dikkat çekiyordu - bunların hepsi Portekiz vatandaşı olarak kabul edildi ve Afrikalıların çoğu metropolden ayrılmak için istekli değildi, ekonomik bir fiyasko ve kabile katliamından korkuyorlardı.
Müdahaleciler, daha büyük askeri birliklerin komutasına bağlı olan ve keşif ve isyan karşıtı baskınlarda kullanılan Portekiz ordusunun en hareketli birimleri haline geldi. Arazinin düzenli devriyeleri, hem yürüyerek hem de araçlarda ve zırhlı araçlarda isyan karşıtı taktikleri olarak kullanıldı. Devriyenin görevi, komşu Zaire'den Angola'ya giren gerilla gruplarını tanımlamak ve yok etmekti.
Portekizli Silahlı Kuvvetlerin bir başka bölümü, Afrika isyancılarına karşı kampanyalara sürekli olarak katılan, merkezî komando komandoları haline geldi. Portekizli komandoların tarihi, ilk altı grubun Kuzey Angola'daki Zemba kentinde kurulduğu 25 yılın 1962'inde başladı. Eğitimleri, Cezayir ve Çin’de savaşmak için zamanı olan Fransız askeri Lejyonunun eski memurları ve komutanları olan deneyimli askeri personel tarafından öğretilen Partizan Karşıtı Eğitim Merkezinde (Centro de Instrução de Contraguerrilha) düzenlenmektedir. 13 Şubat 1964, Namaach'ta (Lawrence Markis) Mozambik komando kursları ve aynı yılın Temmuz ayında 23 Temmuz - Gine-Bissau komando kursları oluşturuldu. Bu arada, Portekizli komandoların savaş çığlığı - “Biz buradayız ve fedakarlık için hazırız” (MAMA SUMAE) Bantu dillerinden - Angola ve Mozambik'in yerli halkı - Portekiz askerlerinin sömürge savaşı sırasında savaşmak zorunda kalan temsilcileriyle ödünç alındı.
Komando birimlerindeki askeri personelin seçimi, yıllarca 18'tan daha eski olan Portekizli vatandaşlar arasında, savaş birimlerinde psikolojik ve fizyolojik niteliklerinde özel amaçlar için uygun olan kişiler arasında yapıldı. Askerlere fiziksel uygunluk ve dayanıklılık testi dahil olmak üzere psikolojik ve fiziksel seçim yapıldı. Bu arada, seçim testlerinin kendileri de artmış karmaşıklık bakımından farklılık göstermedi (çapraz çubuğa 30 şınav veya 5 şınav gibi görevler, eğitmenlerin daha sonra eğitim sırasında önemli bir koşullu durumdan kaçmalarını sağlayan özel birimler için aday rolü için başvuran genç insanlar için ciddi bir sınav olarak adlandırılamaz). en çok sayıda aday kitlesinin hizmetine en uygun olanı seçip seçer. Özel eğitim komandolarını geçenler kırmızı bere komandoları aldı ve birimlere kaydedildiler.
Angola, Mozambik ve Gine-Bissau'daki düşmanlıkların yoğunlaşması Portekiz askeri komutasını uzun süre yalıtılmış kalabilecek bağımsız birimler olarak hareket edebilecek birimler yaratmaya yönlendirdi. Böylece ilk komando ağızlarının oluşumu ve hazırlanmasına başlandı. Eylül ayında, 1964 Angola'da kurulan ve Kaptan Albuquerque Gonçalves'in komutasındaki ilk komando şirketinin eğitimine başladı. Mozambik'te kurulan ikinci şirket Kaptan Jaime Neves tarafından yönetildi.
Fransız Yabancı Lejyonu ve Belçika komandolarının Kongo'da benzer mücadele deneyimlerine sahip birimleri, örgütsel yapı ve eğitim için bir model olarak seçildi. Asıl vurgu, savaşın değişen koşullarında uzmanlaşarak maksimum hareketliliğin, inisiyatifin ve değişimlerin sürekli olarak inovasyon yeteneğinin geliştirilmesine verilmiştir. Ayrıca, Portekizli komandolar “avcı” birimlerinin geleneğini miras aldılar.
Portekiz sömürge birliklerindeki komando şirketleri hafif ve ağır bölgelere ayrıldı. Hafif komando şirketleri, her biri sırasıyla dört alt grup 80 askeri olan dört komando grubundan oluşuyordu. Doğal olarak, bu şirketler diğer askeri birimlerin desteği olmadan kısa bir süre hayatta kalabildiler ve bu nedenle geçici takviye için kullanıldılar. Akciğerlerin ağız komandolarının temel etki prensibi hareketlilikti. Başlangıçta, hafif şirketler Gine-Bissau ve Mozambik'te konuşlandırıldı, burada daha az düşmanlık ısısı vardı. Ağır komando şirketlerinin her biri, 125 askeri personelinin beş hava sabotaj grubunun yanı sıra servis personeli - sürücüler, sinyalciler, sağlık görevlileri ve sağlık görevlileri, aşçılar ve teknisyenlerdi.
Düşmanlıkların daha da yoğunlaşmasıyla, Gine ve Mozambik'te komando taburlarının yaratılmasına devam edilmesine karar verildi. Askeri kampta, Luanda'nın Angola başkenti yakınlarındaki Grafanil, sırasıyla Gine ve Mozambik - Gine ve Mozambik komando taburlarında operasyonel birimler için bir eğitim merkezi kurdu.
Mozambik'e gelince, General da Costa Gomish'in girişimi üzerine Mozambik'te, Portekizli PIDE polisinin yardımı ile özel Flechas birimleri, Oklar kuruldu. “Strel” in “lezzet” i, çoğunlukla Portekizli tarafa geçen ve dolayısıyla partizan hareketlerinin eylem yöntemlerine aşina olan eski asiler olmak üzere yerel Afrika nüfusunun temsilcilerinden sorumluydu. Kural olarak, bu birimler etnik olarak homojendi ve buna göre eylemlerin iç uyumu ve tutarlılığı vardı. Strel yetkinliği istihbarat ve terörle mücadele faaliyetlerini içeriyordu ve aynı zamanda sömürgecilik karşıtı harekette gerilla savaş ağalarını ve önemli şahsiyetleri izleyip tahrip ettiler.
Strel'in yönlendirme faaliyetinin, FRELIMO gerilla hareket üslerinin faaliyet gösterdiği komşu Afrika ülkelerine Mozambik sınırlarına kadar uzandığının göstergesidir. Angola'da yerel asilerden oluşan personel de benzer birimler kullandı. Daha sonra, yerli kıta karşıtı gerilla gruplarını kullanma tecrübesi, Afrika kıtasının güneyindeki sömürge karşıtı hareketlerin baskısını üstlenen Portekizli Güney Afrika ve Rodoslu ordularından devralındı.
Afrika’daki Portekiz sömürge savaşlarında, 9’ten daha fazla asker, 510 subayları, 1587’in silahları, 6977’in askerleri de dahil olmak üzere komando birimlerinde hizmete girdi. Savaş kayıpları komando birimleri çatışmada 357 öldürüldü, 28 kayıp, 771 yaralandı. Komando kuvvetlerinin, sömürgecilik savaşlarına katılan Portekizli asker sayısının yalnızca% 1'ini oluşturmasına rağmen, ölülerin arasında, bu sayıların toplam zayiat sayısının% 10'ini aşması önemlidir. Bu, partizanları ortadan kaldırmak ve onları ele geçirmekle ilgili temel görevleri üstlenen komandoların olduğu, ulusal kurtuluş cepheleri ile neredeyse bütün askeri çatışmalarda yer aldığı gerçeğiyle açıklanmaktadır.
1974 zamanında Portekizli silahlı kuvvetlerin toplam sayısı, 218 binlerce asker ve subaydı. Dahil olmak üzere, 55 000 askeri personeli Angola, 60 000 - Mozambik'teki 27 000 Portekizce Gine'de görevlendirildi. 13 yıllarında, Portekizli Afrika'nın “sıcak noktalarında” 1 milyondan fazla Portekizli askeri personel hizmete girdi, Portekiz ordusunun 12 000 askeri personeli hayatlarını Angola, Mozambik ve Gine isyancı hareketleriyle savaşarak terk etti. Ancak, Afrika nüfusunun kayıplarının, Sovyet ve Küba eğitmenleri tarafından yürütülen eğitimlerden bile faydalanmayan isyancılar da dahil olmak üzere çok daha önemli olduğu belirtilmelidir.
Komando birimlerine ek olarak, kara kuvvetleri de darbenin acısını çekti, ancak Hava Kuvvetleri komutasına bağlı 3'tan fazla askeri personelden oluşan bir paraşüt alayı ve Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'nı oluşturan 3,4'tan daha fazla askeri denizci kolonilerinde savaş operasyonlarında kullanıldı. Fusilier) Portekiz.
1972'ta Portekiz Donanması'nın bir parçası olarak özel bir komando birimi kuruldu. “Dalış Takımı Takımı” olarak adlandırıldı ve Gine kıyılarındaki askeri komutanın çıkarlarına kullanıldı. Bununla birlikte, Portekizli savaş yüzücülerinin varlığının ilk aşaması uzun sürmedi - 1975’taki Gine-Bissau’nun bağımsızlık ilanından sonra kadro dağıldı ve aynı isim altında yeniden düzenlendi, çünkü Donanma’nın kendi özel kuvvetler ünitesinde ihtiyacı yine de belirgindi. . Hafif su, arama kurtarma operasyonları aynı zamanda dalgıç mühendislerinin 1988 ve 1 (2'te oluşturulan) ekiplerinin sorumluluğundadır. Buna ek olarak, bu birliklerin askerlerinin askeri eğitiminin yapıldığı, bir dalgıç okulu, dalgıç vardır.
Bununla birlikte, Portekiz Afrika'sında yoğunlaşmakta olan çok sayıda birim ve partizan karşıtı güçlerin eğitimi ve donatılmasına yönelik askeri komuta gösterilen dikkatin artması, kolonilerdeki politik durumu nihayetinde etkileyememiştir. Portekiz hükümetinin kolonilerdeki ulusal kurtuluş hareketlerini bastırmak için gösterdiği devasa çabalara rağmen, Angola, Mozambik ve Gine partizanlarının artan direnişinin üstesinden gelmek mümkün değildi. Dahası, askeri harcamalar zaten Portekiz'in güvencesiz ekonomisini baltaladı.
Öte yandan, savaş sonrası yıllardan beri Portekiz'i de içine alan Kuzey Atlantik İttifakı'nın (NATO) liderliği, Portekiz’in NATO’nun Avrupa’daki NATO’yu desteklemesinde askeri potansiyelini kullanmalarının dikkatini dağıtdığı için, sömürge savaşlarında Portekiz askeri birimlerinin sürekli istihdamından da memnuniyetsizdi. Dahası, İngiliz ve Amerikan liderliği, sürekli finansal yatırımlar gerektiren ve Portekiz makamlarının bu sorunu sömürge topraklarıyla hızlı bir şekilde çözmesi konusunda ısrar eden Portekiz sömürge imparatorluğunu daha fazla korumanın amacını görmedi.
Siyasi ve ekonomik krizin bir sonucu, toplumda, diğerlerinin yanı sıra silahlı kuvvetleri içeren muhalif tutumların artmasıydı. Çoğunlukla Portekizli askeri personel refahlarının düşük seviyesinden, çoğu genç ve orta subay için kariyer olanaklarının olmayışı, Portekiz seferi kuvvetlerinin Afrika kıtasındaki sömürge savaşlarına sürekli katılımı ve bunun sonucunda ortaya çıkan tüm sonuçlarla - binlerce askeri personelin ölümü ve yaralanmasından memnun değildi. aileler.
Memurlar arasında hoşnutsuzluğun artması için önemli bir rol, sivil ordu üniversitelerinin mezunlarının Portekiz ordusunda iki ya da üç yıl süreyle hizmet vermeye çağırdıkları böyle bir askerlik sisteminin yaratılmasıydı. Kadro subayı, bir askeri okuldan mezun olmadan önce birkaç kez Angola, Gine veya Mozambik'te birkaç kez olmak üzere orduda en az 10-12 yıl boyunca görev yapmak zorunda kaldıysa, üniversite mezunu kaptan rütbesini aldı. yarım yıllık derslerden sonra.
Buna göre, parasal ödenekte personel memurları, sivil üniversitelerin mezunlarıyla karşılaştırıldığında dezavantajlı hale getirildi. Bu zamana kadar personel subaylarının çoğunun alt sınıflardan insanlar tarafından temsil edildiğini ve askerlik hizmetine giren üniversite mezunlarının Portekiz seçkinlerinin çocukları olduğunu düşünürsek, silahlı kuvvetlerde personel çatışmasının farklı sosyal temelleri vardı. Afrika sömürgelerine kan döken alt sınıflardan gelen gaziler, Portekiz liderliğinin benzer kadro politikasında yalnızca bariz toplumsal adaletsizliği değil aynı zamanda sömürgecilik savaşlarında düşen binlerce Portekizlinin kanında bulunan askeri haklarına doğrudan hakaret ettiler.
1970’te, efsanevi Portekizli diktatör Salazar öldü, onun yerine Başbakan Marcel Caetano geçti, toplumda yaygın bir popülerlik kullanmadı. Sonuç olarak, Portekizli silahlı kuvvetlerde “Kaptan Hareketi” olarak bilinen ve silahlı kuvvetlerin tüm kollarının genç ve orta komutanları arasında önemli bir etkiye sahip olan bir muhalefet hareketi kuruldu. Belki de bu durumda rejimin tek kalesi sadece Portekiz gizli polisi PIDE olarak kalmıştır, ancak elbette ordunun örgütlü gösterisine karşı hiçbir şey yapamamıştır.
Nisan 25'teki 1974'te, görevlileri Caetana rejimini devirmek üzere olan subay ve askerlere silahlı müdahale verildi. Bu zamana kadar komplocular mühendislik alayı, askeri idari okul, Kazadorish hafif piyade taburu, hafif topçu alayı, piyade alayı, topçu eğitim merkezi, 10 komando grubu, süvari alayı, özel harekat eğitim merkezi ve üç askeri okulda güçlü bir konuma sahipti. . Ayaklanmanın askeri liderliği Binbaşı Otelu Rahibe Sarayva di Carvalho'u devraldı. Sivil nüfus adına, Kaptan Hareketi'nin desteği, Portekiz rejimini baskılayan politikalarına rağmen, Portekiz rejiminin baskıcı politikalarına rağmen, sosyalistler ve komünistler tarafından oldukça fazla sayıda Portekizli sol muhalefet tarafından sağlandı.
26 Nisan 1974'te, Kaptan Hareketi resmen Silahlı Kuvvetler Hareketi olarak adlandırıldı, yönetim organı kuruldu - kara kuvvetlerinden isyancıların liderlerini içeren ICE Koordinasyon Komisyonu, Deniz Kuvvetleri'nden Albay Vashka Gonsalves, Başkanlar Vitor Alves ve Melou Antunish Teğmen Vitor Kreshpu ve Almeida Contreras, Hava Kuvvetleri'nden - Binbaşı Pereira Pinto ve Kaptan Costa Martins. Ülkedeki siyasi ve askeri güç, “gülümsemeler ve kan politikasının” yazarı olan General Antonio de Spinola ve eski Gine valisi tarafından yönetilen Ulusal Kurtuluş Konseyi'ne devredildi.
“Karanfil Devrimi” nin bir sonucu olarak, temelleri Salazar tarafından atılan siyasi rejim sona erdi. Anlaşıldığı üzere, Portekiz silahlı kuvvetlerinin çoğu isyancılara sadıktı ve hükümete karşı çıkan birimlere önemli bir direniş göstermedi. Oluşturulan Portekiz hükümeti sol siyasi partilerin temsilcilerini içeriyordu, ülkenin resmi politikası önemli değişiklikler geçirdi.
Portekiz sömürge imparatorluğu için “Karanfil Devrimi”, varlığını tamamlayan son darbeydi. 1975'in sona ermesiyle, eski Portekiz sömürgelerinin çoğu, gerilla hareketlerinin ve Portekiz sömürge birliklerinin şiddetli savaşlarının yirmi yıldır devam ettiği Angola ve Mozambik dahil olmak üzere bağımsızlık kazandı. Ancak önümüzdeki yirmi beş yıl boyunca Endonezya’nın daha acımasız hükümeti altına girmesi planlanan Doğu Timor da serbest bırakıldı. Böylece Avrupa kıtasının en eski ve en uzun ömürlü sömürge gücünün tarihi sona erdi. Son Portekizce mülkiyeti, resmen 1999’te Çin’in yetki alanına devredilen Çin’deki Makao şehri olarak kaldı. Bugün Portekiz, sadece iki deniz aşırı ülkedeki gücü elinde tutuyor - Portekizliler tarafından yaşayan ve Portekiz'in bir parçası olarak düşünülebilen Madeira ve Azor Adaları.
Portekiz sömürge askerleri için, sömürge savaşları döneminin sona ermesi, metropolün boşaltılması ve ardından kısmi demobilizasyon ve kısmen - metropolde bulunan birimlerde hizmete geçiş anlamına geliyordu. Aynı zamanda, bugüne kadar, Portekiz silahlı kuvvetlerinin birlikleri, başta Birleşmiş Milletler ve Kuzey Atlantik İttifakı nezaretinde olmak üzere, denizaşırı operasyonlarda yer almaktadır.
Portekiz dışındaki operasyonlara katılmak için, Silahlı Kuvvetler, 2 paraşüt taburu, paraşüt okulu (ayrıca savaş birimleri de dahil olmak üzere - paraşütçüler, uçaksavar ve tank karşıtı müfrezelerden oluşan özel bir şirket olan savaş birimleri de içeren) bir Hızlı Tepki Tugayı işletiyor ), komando eğitim merkezi (karargah ve destek birimlerinin bir parçası olarak, eğitim şirketi ve komando taburu), özel harekat merkezi (komuta parçası olarak, eğitim) Terörle mücadele önlemlerini ve Portekiz bölgesi dışındaki düşmanlıklara katılımı da içeren şirketler ve özel kuvvetler).
Portekiz’in, eski egemen devletlerin kolonilerinde ortaya çıkan milliyetçi liderlerin beklentilerinin aksine, Afrika’daki kolonileri kontrol etmeyi reddetmesi, ikincisine belirli bir ekonomik refah ya da uzun zamandır beklenen siyasi istikrar getirmedi. Sömürge sonrası Afrika devletlerinin siyasal sistemleri, yerleşik siyasi ulusların olmaması ve bu bağlamda ortaya çıkan çok sayıda kabile çatışması, aşiretçilik ve diğer sorunlar nedeniyle yüksek derecede olgunlaşmamışlık ile karakterize edilir.
Aynı zamanda, Afrika kolonilerini kaybetmiş olan Portekiz, Avrupa çevresinin sıradan bir devleti haline gelen dünya standartlarında bir deniz gücü olarak kabul edilemez. Bu ülkenin Asya, Afrika ve Amerika topraklarının coğrafi keşiflerine ve kalkınmasına yaptığı katkı tartışılmaz, ancak bugün sadece eski dilin sömürge mülklerinde Portekizce dilinin ve kültürünün yayılmasını ve geçmişte Büyük Coğrafi Keşifler döneminde ve Portekiz'in sömürge politikasına dair sayısız literatürü hatırlıyor yüzyıl.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.