20. yüzyılın ilk on yılında, dünyanın gördüğü insan hayatının en üretken seri katili, Himalayaların eteklerinde dolaştı. Sadece geceleri kurbanları kaçırıp vücutlarını parçalamakla yetinmeyen, aynı zamanda etlerini yemekte ısrar eden bir seri katil. On yılın büyük bir kısmında polisten, ödül avcılarından, suikastçılardan ve hatta bütün bir Nepal Gurkhas alayından kaçan bir seri katil.
Kraliyet Bengal kaplanı olan bir seri katil.
Özellikle, Champawat'ın İnsan Yiyeni olarak bilinen bir kaplan. Ara sıra insanları diyetine dahil eden bir apeks yırtıcı olmaktan çok daha fazlası, bir hayvandı - öldürme çılgınlığı sona erene kadar görünür olmayacak nedenlerle - açıkça türümüzü birincil besin kaynağı olarak görüyordu. Ve bu amaçla, bu küstah Panthera tigris tigris 1900'lerin başlarında Nepal ve Hindistan'ın engebeli sınır bölgelerinde düzenli olarak Homo sapiens'i şok edici bir cezasızlık ve neredeyse doğaüstü bir etkililikle avladı. Sonunda, rapor edilen çetelesi 436 insan ruhunu topladı - bazıları, önceki veya sonraki tüm diğer katil, insan veya hayvandan daha fazla, inanıyor.
Alışılmadık iştahına ve avcılık becerisine rağmen, şaşırtıcı bir şekilde Champawat hakkında çok az şey yazılmıştır. Ve kaplandan tuhaf sözler ortaya çıktığında, bu çoğu zaman insan-kaplan çatışması üzerine daha geniş bir makalenin ilginç bir dipnotu olarak veya Guinness Rekorlar Kitabı . Tek bir kaplanın bu kadar uzun bir süre boyunca böylesine muazzam bir insan bedeli ödeyebildiği gerçeği, nadiren tarihsel incelemeye veya akademik çalışmaya değer bir konu olarak sunulur. İyi bir hikaye gibi görünüyor, daha fazlası değil.
Ve kuşkusuz, dır-dir güzel bir hikaye ve onu basitçe sunmak cazip geliyor. Çekiciliği açısından evrensel ve Beowulfian boyutlarında neredeyse edebi: kırsal kesimi terörize eden, yakalanmaktan defalarca kaçan, onu doğrudan inine kadar izleyebilecek kadar cesur bir kahraman ortaya çıkana kadar insan yiyen bir yaratık. Zamansız bir kamp ateşi masalı, basit ve tüm bu tür iplikler olması gerektiği gibi tüyler ürpertici. Kim böyle bir hikaye duymak istemez ki? Tüm insan korkularının en ilkel ve derinlemesine kökleşmiş haliyle konuşan biri mi?
Ama burada anlatılacak başka bir hikaye daha var ve kesinlikle tüyler ürpertici olsa da, her şey basit değil. Yirminci yüzyılın ilk on yılında Himalaya dağ eteklerindeki ormanlarda ve vadilerde meydana gelen olaylar, bir dizi tuhaf sapma değildi. Aslında bunlar, o dönemde bölgeyi - aslında dünyayı - sarsan, insanı ve hayvanı beklenmedik şekillerde etkileyen ve asırlık sistemleri kaotik bir şekilde bozan muazzam kültürel ve ekolojik çatışmaların kaçınılmaz sonucuydu. İnsanın doğaya karşı ya da iyinin kötüye karşı olduğu bir tür ucuz kurgu öyküsünden uzak, Champawat'ın hikayesi daha zengin ve çok daha karmaşık, baş karakterlerin kendileriyle bile çelişmesi.
Bu kaplan bir kaplan gibi davranmayı bıraktı.
Elbette gerçek kaplanla başlayarak. Bengal kaplanları normal şartlar altında insanları öldürmez veya yemez. Doğaları gereği yarı gece, derin orman avcılarıdır ve görünüşte her şeyden iki ayaklı olan şeylere karşı kökleşmiş bir korkuya sahiptirler; saldırgan bir yüzleşme peşinde koşmak yerine, genellikle bir insanın ilk işaretinde yön değiştirecek hayvanlardır. Yine de yirminci yüzyılın başında, Nepal ve Hindistan'da doğal düzende o kadar derin ve üzücü bir değişim meydana geliyordu ki, böyle bir kaplanın sadece doğuştan gelen insan korkusunu tamamen kaybetmesine değil, aynı zamanda onları evlerinde avlamaya başlamasına neden olacaktı. Haftalık hariç tamamı temelde - sonunda dişlerinin ve pençelerinin kurbanı olacak dört yüzden fazla kişi için bir trajedi. Bu kaplan, önemli açılardan kaplan gibi davranmayı bıraktı ve kuzey Hindistan'ın Kumaon bölgesinin tepelerinde hiç bilinmeyen yeni bir tür yaratığa dönüştü, köylerde dolaşıp güpegündüz erkekleri ve kadınları takip etti.
Sonra, sonunda İngiliz hükümeti tarafından Champawat Tiger'ın saltanatını sona erdirmek için görevlendirilen, efsanevi avcı Jim Corbett var. Birçokları için, hatta günümüz Hindistan'ında bile, seküler bir azizden, başka hiç kimsenin yapmadığı zamanlarda yoksul köylüleri savunmak için hayatı ve uzuvlarını riske atan cesur ve özverili bir figürden başka bir şey değildir. Başkalarına, özellikle post-kolonyal ile uğraşan akademisyenlerekolojiler, sömürge deneyimini tanımlayan Avrupa merkezli ataerkilliğin bir başka faili. Her biri adil bir yargıdır.
Bununla birlikte, tüm gerçek, yaşamı çağlara, kuşaklara ve hatta imparatorluklara yayılan derin çatışmalı bir adama gelince bekleneceği üzere çok daha inceliklidir. Jim Corbett, şöhrete kavuştuktan sonra aristokratlarla gevezelik eden ve onların iyiliğini körüklemek için kaplan avını kullanan üretken bir sporcuydu. Ama aynı zamanda vahşi kaplanlar için yorulmak bilmeyen bir savunucuydu ve hayatının son bölümünü onların korunmasına adadı - Hindistan'da bugüne kadar adını taşıyan geniş ve görkemli milli parkın da kanıtladığı gibi. Evet, İngilizlerin tuzaklarından ve ayrıcalıklarından yararlanmaya geldi. sahip, hizmetliler ve spor atıcılığı ve sosyal kulüpler dahildir. Ancak yabancı doğumlu ve kabul edilen İrlandalı bir posta müdürünün ikamet eden oğlu olarak sosyal açıdan aşağılık, aynı zamanda, etkinleştirdiği ve hayranlık duyduğu insanlar tarafından sömürgeleştirilmesinin ne anlama geldiğinin de son derece farkındaydı. Ve farkında olmadan oynarken bile Hindistan'ı her şeyden önce sevmişti.ulusun boyun eğdirilmesinin bir parçası.
Bu da bizi kaçınılmaz olarak sömürgeciliğin kendisine getiriyor - öncelikli olarak insan yiyen kaplanlarla ilgilenen bir konu şöyle dursun, herhangi bir kitap için çok geniş ve çok yönlü bir konu. Yine de insan yiyicimizin yaratılmasında birincil katalizör görevi gören, inkar edilemez bir şekilde sömürgecilik ve neredeyse evrensel olarak müjdelediği çevresel yıkım saldırısıdır. Nepal'deki bir kaçak avcının kurşunu Champawat Kaplanını bizim türümüze ilk kez çevirmiş olabilir, ancak onu Hint alt kıtasında yuva olarak adlandırması gereken vahşi ormanlardan ve otlaklardan uzaklaştıran tam bir asırlık feci ekolojik kötü yönetimdi ve olduğu kadar müthiş bir katil olmasına izin verdi.
Apeks yırtıcıları genellikle çevrenin genel sağlığının ön planda olduğu düşünülür.
Daha yakından tarihsel incelemede netleşen şey, Champawat'ın ters giden bir doğa olayı olmadığıdır - aslında bir insan yapımı felaket. Valmik Thapar'dan Jim Corbett'e kadar, herhangi bir kaplan wallah size normal bir kaplanı insan yiyiciye dönüştürebilecek çeşitli faktörleri söyleyebilir: sakat bırakan bir yara veya hastalık, av türlerinin kaybı veya doğal ortamın bozulması. Ancak Champawat durumunda, sadece birini değil, hepsini buluyoruz üç bu faktörlerin reddedilemez bir şekilde mevcut olması. Esasen, on dokuzuncu yüzyılın sonlarında, Kuzey Hindistan'ın Birleşik Eyaletlerindeki İngilizler ve onların Batı Nepal'deki Rana hanedanı muadilleri, sorumsuz ormancılık taktikleri, tarım politikaları ve avcılık uygulamalarının bir kombinasyonu yoluyla ekolojik bir felaket için ideal koşulları yarattılar. .
Réunion Adası'nda son zamanlarda yaşanan köpekbalığı saldırıları, Yellowstone'un eteklerinde insan-kurt çatışmasının yükselişi, hatta insan yiyen kaplanlar gibi, bugün hala bulabileceğimiz türden bir felaketti. Hindistan'ın Sundarbans ormanı veya Nepal'in Chitwan Ulusal Parkı gibi yerlerde görünmesi. Modern günde nihayet, şükürler olsun ki, ekosistemlerimizin sağlığını korumada zirvedeki yırtıcı hayvanların önemini anlamaya başladık - ama hala onlarla birlikte en iyi nasıl yaşayacağımızı biraz acı verici bir şekilde müzakere ediyoruz. Ve bu, küresel ısınma ve kitlesel yok oluşun ortaya çıkardığı çok daha kapsamlı sorunlardan, ekonomik kötü yönetim ve çevresel yıkımın hemen hemen aynı karışımından doğan zorunluluklar hakkında hiçbir şey söylemiyor. Apex avcıları genel olarak çevrenin genel sağlığının habercisi olarak kabul edilir ve şu anda, karbon emisyonları yükselirken ve doğal yaşam alanları azalırken, her ikisinin de görünümü rahatsız edici derecede belirsizdir.
Bu nedenle, bu özel çevresel çatışma hikayesi sadece ilgili değil, aynı zamanda acil ve gerekli. Jim Corbett’in Kumaon vadilerini Champawat Tiger’dan kurtarma arayışı özünde dramatik ve basittir, ancak bunun altını çizen gerilimler çok daha büyük ve daha ciddi sorunların yankısını içerir. Evet, kurnazlığın ve cesaretin zamansız bir öyküsü, ama aynı zamanda, ormansızlaşmanın, sanayileşmenin ve sömürgeciliğin, kültürlerin ve ekosistemlerin kırılgan dengesini nasıl alt üst edebileceği ve belli bir noktada görünmeyen baskılar yaratabileceği hakkında bugün hala çok geçerli olan bir ders. nokta, zorunlu serbest bırakılmalarını bul.
Bazen insan yiyen bir kaplan şeklinde bile.
__________________________________
Alıntı No Beast So Fierce: Tarihteki En Ölümcül Hayvan Champawat Tiger'ın Korkunç Gerçek Hikayesi . Telif Hakkı 2019 Dane Huckelbridge. HarperCollins Publishers'ın bir baskısı olan William Morrow'dan 5 Şubat satışta. İzin alınarak yeniden basılmıştır.