Andrew Carroll, futbol olarak adlandırdığı ince siyah portföyden asla uzak değildir. İçeride, Devrim'in ilk günlerinden 11 Eylül'e kadar 225 yıllık Amerikan savaş tarihini kapsayan, kırışmış ve solmuş, kurşunla yırtılmış ve gözyaşı lekeli iki düzineden fazla orijinal mektup var. Her sayfa koruyucu bir plastik kılıfla kaplanmıştır ve ek güvenlik için kelepçeler vardır. Carroll, seyahat ederken neredeyse sürekli yaptığı gibi, çantayı bileğine kilitliyor. Kendi hesabına göre, geçen yıl neredeyse 200 gün yoldaydı ve bu olağanüstü mektup örneklemini, dinleyecek herkesi bu tür belgelerin ne kadar önemli ve geçici olduğuna ikna etmek için kullandı. Bunların hepsi, tarihçinin bu görgü tanığı hesaplarını çatı katlarından, bodrumlardan, garaj satışlarından ve çöp kutularından kurtarma konusundaki iddialı çabasının bir parçası.
Personel Çavuş. Horace Evers, diktatörün masasında otururken Hitler'in kırtasiye malzemelerine Dachau'nun dehşetini yazdı.(Greg Güçleri)
Tutkulu savunmasını yapmak için taşıdığı mektuplar - ve onu kurmak için bağışladığı on binlerce mektup daha. Amerikan Savaş Mektupları Merkezi Kaliforniya'daki Chapman Üniversitesi'nde - birlik hareketleri ve zayiat sayılarına odaklanan tarih kitaplarında genellikle göz ardı edilen kişisel savaş hikayeleri, savaş alanının ve iç cephenin samimi açıklamalarıdır. Aynı zamanda tarihin demokratikleştirilmesidir: İkinci Dünya Savaşı Hava Kuvvetleri pilotunun yalnızca ailesi tarafından hatırlanan yüzlerce el yazısı mektubu, ünlü Fighting'in o zamanki Ordu Albay George Patton IV tarafından oluşturulan daha önce duyulmamış ses kayıtları kadar dikkatli bir şekilde korunacaktır. Pattons, Vietnam'daki komuta çadırında. ( Aşağıdaki mektuplarından birini dinleyin)
Vietnam'dan bir kasette, Albay George Patton IV, kurşun delikleri olan helikopterimi özleyeceğini itiraf etti.'(Nezaket Ben Patton)
Bu mektuplar Amerika'nın keşfedilmemiş büyük edebiyatıdır. Carroll, savaş ve insan doğası hakkında fikir veriyorlar. Bu tür bir tarihi kaybedemeyiz. Projesini Milyon Harf Kampanyası olarak adlandırıyor ama daha gidecek çok yolu var.
* * *
Carroll'ın koleksiyonundaki ilk mektup yaklaşık 30 yıl önce geldi.
Aralık 1989'da, bir yangın Carroll ailesinin Washington DC'deki evini yok etti. Kimse yaralanmadı, ancak aile fotoğrafları ve diğer hatıralar da dahil olmak üzere sahip oldukları her şey kayboldu. İşin zor yanı, o zamanlar 20 yaşında olan Carroll, akrabalarını kontrol etmek için arayan, neredeyse hiç tanımadığı bir kuzenine söyledi. Kuzeni James Carroll Jordan, Ürdün'ün İkinci Dünya Savaşı'nda pilot olarak yazdığı bir mektup, hayatta kalan bir aile öyküsü göndererek yanıt verdi. Nazi Almanyası'nın Müttefik kuvvetlere teslim olmasından üç hafta önce, 21 Nisan 1945 tarihli.
Jordan, karısı Betty Anne'ye bugün neden burada bu savaşta olduğumuzu anlamamı sağlayan bir şey gördüm, diye yazdı. O gün, birkaç gün önce serbest bırakılan Nazi toplama kampı Buchenwald'ı ziyaret etmekle görevlendirildi. Jordan, içeri ilk girdiğimizde erkek olması gereken tüm bu yaratıkları gördük, diye yazdı. Siyah beyaz takım elbise giymişlerdi, kafaları kazınmıştı ve açlıktan ölüyorlardı. Karısına onu en kötüsünden kurtardığını söylese de, bu neredeyse inanılmaz sahneye ilişkin açıklamaları canlı ve acımasızdır. Sonunda, diye yazdı, zamanımız doldu, bu yüzden kamyonumuza bindik ve sadece düşünerek eve gittik.
Mektup, Jordan'la aynı yaşta olan Carroll'ı hayrete düşürdü. Postayla göndermeyi teklif ettiğinde kuzeninin tepkisine bir kez daha şaşırdı. 'Böyle kalsın, muhtemelen çöpe atardım' dedi.
Kadın Ordusu Yardımcı Kolordusu'ndan Gene Sobolewski'nin nişanlısı Pvt'ye gönderdiği 1942 mektubu. John Harshbarger, ona iade edildi. Böylece onun ölümünü öğrendi.(Greg Güçleri)
Columbia Üniversitesi'nde daha önce tarihe ilgisi olmayan bir öğrenci olan Carroll için, Jordan'ın mektubu, bu anıları toplamak için otuz yıllık bir arayışın başlangıcıydı. Arkadaşlarına ve ailesine, öğretmenlere, koçlara, karşılaştığı herkese sorarak başladı. Çoğu, hatırlamadıkları akrabaları tarafından yazılmış bazı mektupları almasından mutluydu. Tam zamanlı işi Nobel ödüllü Joseph Brodsky ile bir milyon ücretsiz şiir kitabı dağıtma hedefiyle vakıf tarafından finanse edilen kar amacı gütmeyen Amerikan Şiir ve Okuryazarlık Projesi'ni başlatmak olan Carroll için bir süre için sadece bir hobiydi. Dikkatini tamamen biriktirdiği mektuplara çevirmesi ve başka bir muazzam girişimi tasavvur etmesi ancak 1998 sonbaharına kadar sürdü. Dear Abby'ye bir mektup yazarak sendikalı tavsiye köşe yazarından Legacy Project adını verdiği projeyi tanıtmasını istedi.
1998 Gaziler Günü'nde yayınlanan köşesi, Carroll'ı bir görevdeki genç bir adam ve projeyi tamamen gönüllü, ulusal bir çaba olarak tanımladı, ki bu doğruydu, ancak Carroll tek gönüllüydü. Köşe yazarı okuyuculardan savaş mektuplarının kopyalarını Washington DC'deki bir postane kutusuna göndermelerini istedi. Dört gün sonra postane Carroll'ı aradı: Her yerde kutularca mektup vardı. Birçok kişi, yalnızca Sevgili Abby aracılığıyla tanıdıkları bir yabancıya orijinal aile yadigarı göndermişti. Carroll bu tür bir güvene ya da binlerce mektubu saklamanın zorluklarına hazır değildi.
Sonraki 15 yıl boyunca koleksiyonu şişti - 5.000 harf, sonra 10.000, sonra 50.000. Carroll, çabaları finanse etmeye yardımcı olan bir dizi kitapta mektupların küçük bir yüzdesini yayınladı. Bir avuç dolusu belgeselde yer aldı; diğerleri bir oyunda yer aldı; birkaç tane daha Smithsonian Ulusal Posta Müzesi'nde sergilendi. Ancak mektupların çoğu, Carroll'ın D.C. apartman kulesinin bodrum katındaki saklama kasalarına tıkıştırılmış halde kaldı. 2013 yılına gelindiğinde, orada tahmini 100.000 mektup vardı - ülkedeki en büyük hükümet dışı savaş yazışmaları koleksiyonu.
Arşivciler, Ernest Hemingway adında o zamanlar bilinmeyen bir Illinois adamının aldığı yaralardan şaşırtıcı ayrıntılarla bahseden bir Birinci Dünya Savaşı mektubu keşfettiler.(Greg Güçleri)
Bugün, arşivin büyük bir kısmı, Carroll'ın şu anda arşivin direktörü olarak görev yaptığı Chapman Üniversitesi'ndeki Leatherby Kütüphanelerinde saklanmaktadır. Amerikan Savaş Mektupları Merkezi . Okul, koleksiyonları işlemek için kaynakların yanı sıra projeye depolama ve sergileme alanı ayırdı. Her harf açılır ve okunur. Bazen arşivciler bir sürprizi ortaya çıkarırlar: Bir Kızılhaç teğmeni ile çıktım. Ordu Teğmen Walter Boadway, 1918'de Oak Park'tan gelen Hemingway adlı 19 yaşındaki Ernest adında birini yazdı. 4 aydır hastanede ve daha gidecek zamanı var. Bir gece bir siper havan mermisi kapaklarını havaya uçurup onları makineli tüfek ateşine maruz bıraktığında siperlerdeydi. Havan mermisi ve makineli tüfeklerden 247 yara aldı. Kendisinden oydukları birkaç kilo metal var. Neyse ki çoğu hayati bir noktada değil, bacaklarında var. Carroll, Hemingway'in Birinci Dünya Savaşı hizmetine yapılan ilk referanslar arasında olduğuna inanıyor.
Arşivciler her zarfı açtıktan sonra, genellikle kırılgan olan sayfalar hem taranır hem de fiziksel olarak korunur. Birlikte ele alındığında, mektuplar, sadece iki araştırma projesini isimlendirmek için, ülke cephesindeki ekonomik değişikliklerin veya posta altyapısındaki ilerlemelerin hikayesini anlatabilir. Ama zaman alıcıdır. Kütüphane dekanı Charlene Baldwin'e göre, koleksiyonun yaklaşık yüzde 30'u işlendi.
Ve mektuplar gelmeye devam ediyor. İki yıl önce, yine Dear Abby sütununun yardımıyla Carroll, aciliyeti vurgulamak için Milyon Harf Kampanyası adını vererek toplama çalışmalarını yeniden başlattı. Birinci Dünya Savaşı'nın son gazileri öldü ve İkinci Dünya Savaşı'nda görev yapanlar 90'lı yaşlarında; torunları harflere değer verecek mi? Carroll ayrıca, servis üyelerinin ABD'nin mevcut savaşlarından eve gönderdikleri hikayelerden de endişe duyuyor. Eski bir mektupta değerli bir şey olabilir, ancak topladığı e-postalara ve metinlere aynı saygı gösterilmiyor. Carroll, 2017'den bu yana arşivin yaklaşık 150.000 harfe ulaştığını tahmin ediyor. Gözlüklü akademisyen hızlı konuşan bir iyimser ama o bile arşivin potansiyel boyutu karşısında bir an için korkmuş görünüyor: Dışarıda milyonlarcası daha var, diyor.
Birinci Teğmen Edward Lynch'in (resimde) yüzlerce mektubunun yanı sıra ailesi, uçağı düştüğünde yanında taşıdığı cüzdanı ve saati bağışladı.(Greg Güçleri)
Carroll, amacını kanıtlamak istercesine, Wisconsin'den dairesine gönderilen büyük bir karton kutuyu açar. İçinde eski bir bavul var ve mandalları açtığında yüzlerce harf daha ortaya çıkıyor. Bir not, bunların Birinci Teğmen Edward Lynch'in hikayeleri olduğunu açıklıyor; yeğeni John Pietrowski onları gönderdi. Bavul, hayatı boyunca Pietrowski'nin annesinin tavan arasında duruyordu, ancak Pietrowski, Eddie Amca'nın hikayelerini okumaya ancak 2010'da öldükten sonra başladı. Pietrowski, Lynch'in II. Dünya Savaşı sırasında P-51 Mustang'iyle yaşadığı maceraları anlatan, elimden bırakamadığım bir kitap gibiydi, diyor. Lynch, Birinci Dünya Savaşı gazisi ve Pietrowski'nin büyükbabası olan babasına neredeyse her gün mektup yazarak, İkinci Dünya Savaşı pilotlarının Himalayalar'ın tehlikeli genişliğini verdiği Hump'ın üzerinden uçtuğunu ve Tac Mahal'i uğuldadığını yazmıştı. Lynch, 1948'de, Pietrowski'nin doğmasından yıllar önce, Illinois'deki bir kazada bir savaş uçağının sopasında öldü, ancak mektupları okurken, ona gerçekten yakın hissettim diyor. Artık emekli olan ve mektupları iletecek çocukları olmayan Pietrowski, Carroll'ın Milwaukee'de yaptığı bir konuşma hakkında okuduktan sonra mektupları bağışladı.
Carroll daha sonra arşivin aldığı ilk sesli harfleri çalmak için klavyesi bir kağıt yığınının altına gizlenmiş bilgisayarına dönüyor. George Patton IV'ün yaptığı 50 saatten fazla kayıtlar üzerinde hala çalışıyor. son Ben paylaşıldı. Patton'ın ülkedeki üçüncü ve son turuna başlamak için Vietnam'ın Lai Khê kentine geldiği 17 Temmuz 1969 tarihli bir ses dosyasında oynat düğmesine basıyor. Patton, statik ve sürekli kesintiler yoluyla, aile ve arkadaş hikayeleriyle yanıt veren karısı Joanne için deneyimlerini anlatıyor. Aylarca süren kayıtlar boyunca Patton, sırayla, verimli ve düşünceli, hem mükemmel bir komutan hem de yakın bir sırdaş.
Bu kahrolası yerde 15 ay sonra eve geliyorum, Joanne'e son sesli mektuplarından birinde söylüyor. 23 Mart 1970 Pazar günü Lai Khê'de hava karardıktan sonra epey oldu. Bir kere çılgın radyo yayınları, aralıksız topçu patlamaları yok. Bunun yerine eve dönüşünün lojistiğine odaklandı: aileyi konuşlandırılacağı Kentucky, Fort Knox'a taşımak ve yeni bir Cadillac satın almak. Esner ve bir bardakta sıvı ve buz sallanır. Sesi alçaldı: Bugün helikopterde oturdum ve lanet olası kafamı salladım, diye itiraf ediyor. Bir daha asla böyle bir deneyimim olmayacak....Bu savaştan biraz sıkıldım ama bu birimden ayrılmak zor. Hepsi bu kadar. Bu zor. Ve bundan daha fazlasını tarif edemem.
Nisan 1945'te Deniz Piyadeleri Kurmay Çavuş. Bert Drennen, karısı Ethel'e Kuzey Carolina'daki Camp Lejeune'den kırtasiye malzemeleri üzerine bir mektup yazdı - ama o orada değildi. Smithsonian Ulusal Posta Müzesi'nden Lynn Heidelbaugh, hassas bilgilerin serbest bırakılmasını önlemek için denizaşırı hizmet üyelerinin giden postalarını sansürlemek için savaş zamanı prosedürleri nedeniyle gerçek konumunu açıklayamadı. Ama Drennen sansürden kurtulmanın bir yolunu bulmuştu. Drennen konuşlandırılmadan önce, Ethel'e bir kod sayfası bırakmak gibi alışılmadık bir adım attı (kırmızı renkte, şimdi Amerikan Savaş Mektupları Merkezi'ndeki notla birlikte arşivleniyor). Mektubunda bahsettiği Ruth Teyze yoktu. Onun için duyduğu endişe, Hawaii Adalarında konuşlandığı anlamına geliyordu.(Greg Güçleri)satın al