Florida yasaları, babaların çocuklarının barınmasını ve yetiştirilmesini mali olarak sağlamasını gerektirdiğinden, babalıkların belirlenmesi yüksek önceliklidir ve babalık testleri bazen mahkemeler tarafından istenir.
Babalık testleri yanlış olabilir mi? Babalık testlerinin nasıl çalıştığını, gerçekte ne kadar doğru olduklarını öğrenmek için okumaya devam edin.
Babalık testleri, bir çocuğun babasının kim olduğuna karar vermek için DNA kullanır. Her çocuk DNA’larının yüzde 50’sini annelerinden, yüzde 50’sini babalarından alır. Bir kişinin vücudundaki her hücre DNA içerdiğinden, örnekler birkaç farklı şekilde toplanabilir. DNA kaynakları şunlardır:
- Kan
- Tükürük
- Saç
- Yanaktan
- Göbek bağı
- Meni
- Başka insan dokusu
Sadece tek yumurta ikizleri tam DNA ipliklerini paylaşır. Kardeşler veya kuzenler gibi aile üyeleri, farklı miktarlarda DNA’yı paylaşırlar.
Bir babalık testi çocuk ve potansiyel baba hem DNA örnekleri gerektirir. Eğer babanın DNA’sı mevcut değilse, iddia edilen dedeler veya diğer akrabalar test için DNA örnekleri sağlayabilir.
Çoğu babalık testi için kabul edilebilir oran yüzde 90’ın üzerindedir. DNA örnekleri çocuk, anne ve babadan uyuşuyorsa, doğruluk olasılığı yüzde 99.9’dur.
Yanak sürüntüleri ve kan testleri aynı doğruluğa sahip olabilir ve invaziv olmayan koleksiyonlar invaziv toplanma kadar doğru olabilir.
İnvazif ve Noninvaziv DNA Koleksiyonu
Çocuk hala anne karnındayken veya çocuk doğduktan sonra herhangi bir zamanda DNA toplanabilir. Çocuk anne karnındayken, iki koleksiyon yöntemi kullanılabilir. İlk yöntem, çocuğun DNA’sını içeren yüzen hücreleri toplamak için annenin rahminden amniyotik sıvıyı kullanan amniyosentezdir. İkinci yöntem, uterus duvarlarından DNA hücrelerini toplayan koryonik villus örneklemesidir.
Her iki test de bebeğin ve annenin sağlığı için risk oluşturabilir. Onlar da pahalı olabilir ve sigorta kapsamında değildir. Ancak, bu test sonuçları oldukça doğrudur.
Non-invaziv bir test çocuğun DNA’sını toplamak için annenin kanını kullanır. Kan testi, gebeliğin sekizinci haftası olarak yapılabilir. Baba, test için bir yanak çubuğu veya kan örneği sağlayabilir. İnvazif olmayan bir test daha ucuzdur ve (yukarıda belirtildiği gibi) invaziv bir test kadar doğru olabilir.
Çocuk doğduktan sonra, yanak swabları anne, baba ve bebekten alınabilir. Mahkeme, profesyonel testlerin kanıt olarak kabul edilmesine rağmen, ev içi testler genellikle doğru sonuçlar verir.
İki tip test, DNA testi sonuçlarını ölçer. Her ikisi de test donörlerinden toplanan DNA locisayısına bakmaktadır .
Bir inklüzyon testi, erkeğin çocuğun babası olma olasılığını gösterir. Eşleşen daha fazla yer, adamın çocuğun babası olma olasılığı artar.
Bir dışlama testi, bebeğinkiyle uyuşmayan erkeklerden herhangi bir kromozomu engeller. Bebeğin kromozomlarının yüzde 50’sinin babası tarafından sağlanması gerektiğinden, dışlama testi bebeğin babası olmayan herkesi dışlar.
Dışlama testi, inklüzyon testinden daha yüksek bir doğruluk oranına sahiptir.
Babalık Testi Yanlış Olabilir
Genel olarak babalık testleri için yüksek doğruluk oranına rağmen, bu testlerin her zaman haklı olduğu anlamına gelmez. Sadece yanlış olan testlerin nispeten küçük bir yüzdesinin ötesinde, “yanlış” sonuçların en büyük nedenlerinden biri basittir: hata.
Babalık testlerindeki hatalar nispeten nadir olmakla birlikte, ortaya çıkmaktadır. Aşağıdaki nedenlerle bir test yanlış olabilir:
Kurcalama meydana gelebilir. Herhangi biri test sonuçlarını çarpmak isterse ve bir şekilde test örneğine erişim elde etmek isterse, sonuçlar yanlış olabilir.
Laboratuvar hatası. Bu yanlış pozitif veya yanlış negatif sonuçlar üretebilir.
Akrabalar potansiyel baba olarak test edebilir. Örneğin, babanın erkek kardeşi, kendisi ile çocuğun annesi arasında bir ilişki olmasa bile, babalık için pozitif olarak test edebilir.
DNA mutasyonları. Bunlar son derece nadir olmasına rağmen, yanlış sonuçlar üretebilirler.