Köpeğiniz göz bebeğiniz olabilir, ama dürüst olalım: o kendi içgüdülerine ve kendine has ifadelerine sahip bir hayvandır ve saçınızı yırtmak istediğiniz zamanlar olacaktır.
Bununla birlikte, ne kadar istersen, yeni araştırmalar, asla bağırmamalı ya da başka bir şekilde cezalandırılmamasını önermektedir.
Geçen yılın sonunda sunucu bioRxiv’i önceden yazdırmak için yüklenen bir araştırmaya göre, pozitif ceza ve olumsuz takviye gibi aşırı eğitimlerin köpeğinizin zihinsel durumu üzerinde uzun vadeli olumsuz etkileri olabilir.
Araştırmacılar, “Sonuçlarımız, aversif yöntemlerle eğitilen refakatçi köpeklerin, hem kısa hem de uzun vadede ödül bazlı yöntemler kullanılarak eğitilen refakatçi köpeklere kıyasla daha kötü bir refah yaşadıklarını gösteriyor.”
“Özellikle, okullardan kaçınma temelli yöntemler kullanarak devam eden köpekler, eğitim sırasında daha fazla stresle ilgili davranışlar ve vücut duruşu, eğitimden sonra kortizol düzeylerinde daha yüksek yükselmeler ve bilişsel bir önyargı görevinde daha ‘kötümser’ oldular.”
Bu tür araştırmalar daha önce yapılmıştı ve aşırı eğitimin olumsuz etkileri olduğunu tespit ettiler.
biyolog Ana Catarina Vieira de Castro liderliğindeki uluslararası araştırmacılar ekibi, eşlik eden köpeklerle ilgili yeni çalışmalarını gerçekleştirdi.
Hayvanlar Porto’da bir dizi eğitim okulundan alındı - gıda muamelesi veya oyun gibi ödül tabanlı eğitim kullanan üç okuldan 42 köpek ve bağırmak, fiziksel olarak manipüle etmek gibi aşırı temelli eğitim kullanan dört okuldan 50 köpek köpek.
Araştırmacılar ayrıca eğitim sırasında köpeklerin esneme, dudak yalama, pençe kaldırma ve arama gibi stres davranışlarını aramak için davranışlarını analiz ettiler.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, önleyici eğitim sınıflarındaki köpekler, özellikle esneme ve dudak yalama gibi yüksek stres davranışları gösterdi. Tükürükleri aynı zamanda evde dinlendiklerine kıyasla kortizol düzeylerini önemli ölçüde arttırdı.
Buna karşılık, pozitif takviye köpekleri oldukça soğuktu – çok daha az stres davranışı ve çok daha normal kortizol seviyeleri.
Bir sonraki adım, bu stresin uzun vadeli etkilerini değerlendirmekti. Köpekler eğitimde değerlendirildikten bir ay sonra, 79’u bir odanın bir tarafındaki bir kaseyi bir sosisli atıştırmalıkla ilişkilendirmek üzere eğitildi.
Kase bu tarafta olsaydı, her zaman lezzetli bir muamele yaptı; diğer tarafta bulunan, kase asla tedavi olmamıştı. (Kokunun oyunu vermediğinden emin olmak için tüm kaseler sosis ile ovuldu.)
Daha sonra araştırmacılar, köpekleri tedavi bulmak için ne kadar hızlı yaklaşacaklarını görmek için kaseleri odanın etrafındaki belirsiz yerlere taşıdılar. Daha yüksek hız, köpeğin bir ağız dolusu lezzet beklediği anlamına gelirken, daha düşük bir hız, köpeğin kasenin içeriği hakkında daha kötümser olduğu anlamına geliyordu.
Tabii ki, bir köpek ne kadar yoğun bir eğitim aldıysa, kaseye daha yavaş yaklaştı. İlginç bir şekilde, ödül temelli eğitim grubundan köpekler, kase konum görevini aşırı eğitici köpeklerden daha hızlı öğrendi.
Araştırmacılar bunun köpeklerin tedaviye dayalı eğitim yöntemlerini zaten anlamaları nedeniyle olabileceğini öne sürmesine rağmen, bu ödül bazlı eğitimin gerçekten daha etkili olabileceğini düşündürmektedir.
Genel olarak, sonuçlar, atıcı eğitimin mutlaka ödül eğitiminde bir avantajı olmadığı ve ödül eğitiminin köpeğinizin mutluluğu için çok daha iyi olduğu anlamına geliyor.