We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Enfeksiyona maruz kaldıktan sonra vücudun sadece bir bölümünü veya cilt bölgesini kaplayan ancak tüm organizmayı kapsamayan bağışıklıktan bahsediyorum.
Stanford araştırmasına göre, sağlıklı yetişkinlerin bağışıklık sistemleri, hiç maruz kalmadıkları mikropları "hatırlıyor".
Mark Davis ve meslektaşları, vücudumuzdaki önemli bağışıklık hücrelerinin, hiç karşılaşmadıkları mikroplara ilişkin "hafızalara" sahip olduğunu buldular.
Bağışıklık sisteminin bir mikrobiyal patojenin “hafızasını” geliştirdiği ve buna uygun olarak o mikropla - veya bir aşı aracılığıyla bileşenlerine maruz kaldığında - bu mikropla savaşmaya hazır olduğu yönünde yerleşik bir dogmadır. Ancak Stanford Üniversitesi Tıp Fakültesi araştırmacılarının yaptığı bir keşif, bu dogma hakkında şüphe uyandırıyor.
7 Şubat'ta çevrimiçi olarak yayınlanan çığır açan bir çalışmada bağışıklık, araştırmacılar, yaşamlarımız boyunca, viral, bakteriyel, protozoan ve mantar patojenlerine karşı bağışıklık tepkisini başlatma yetenekleri olan kan ve lenfte dolaşan kilit oyuncular olan CD4 hücrelerinin yaşam ve ölüm arasındaki farkı heceleyebildiğini buldular - bir şekilde Vücudumuza hiç girmemiş mikropların hafızasını kazanın.
Çalışmanın kıdemli yazarı, mikrobiyoloji ve immünoloji profesörü ve Stanford'un Bağışıklık, Transplantasyon ve Enfeksiyon Enstitüsü'nün direktörü Mark Davis, bu keşiften çeşitli çıkarımlar geldiğini söyledi. Araştırmada, yeni doğanların kanında bu gelişmiş hafızaya dair hiçbir belirti görülmedi; bu, küçük çocukların neden yetişkinlere göre bulaşıcı hastalıklara karşı çok daha savunmasız olduğunu açıklayabilir. Ayrıca, bulgular, tek bir patojene, kızamığa karşı aşılamanın, Afrikalı çocuklar arasında genel ölüm oranını, tek başına kızamık ölümlerindeki düşüşe atfedilebilecek olandan daha fazla azaltmış gibi görünmesinin olası bir nedenini ortaya koymaktadır. Ve araştırmacılar, hayatları boyunca tek bir mikropla karşılaşmamış fareler üzerinde gıcırtılı tesislerde yürütülen deneylerin uygunluğunu yeniden düşünmek zorunda kalabilirler.
Davis, “Çocukların neden toprak yediğine dair evrimsel bir ipucu bile sağlayabilir” dedi. “Bağışıklık sistemlerimizin daha önce hiç görmediği tehlikeli patojenlerin önceden var olan bağışıklık hafızası, toprakta ve yiyeceklerde ve cildimizde, kapı kollarımızda, telefonlarımızda ve iPod kulaklıklarımızda her yerde bulunan, çoğunlukla zararsız mikroorganizmalara sürekli maruz kalmamızdan kaynaklanıyor olabilir. ”
CD4 hücreleri, T hücreleri olarak bilinen bağışıklık kulübünün üyeleridir. CD4 hücreleri, dolaşım sistemimizde, kan veya lenf dokusuna girme yolunu bulan mikroorganizmaları aramak için takılırlar.
Bir CD4 hücresinin (kendi dokularımız dahil) çarptığı herhangi bir şeye Midas-touch aşırı reaksiyonunu teşvik etmeden belirli bir patojene verilen yanıtı tanıyabilmek ve sonra koordine edebilmek için, vücudumuzun her biri son derece çeşitli CD4 hücre envanterlerini barındırması gerekir. tek bir patojenik “vücut parçasını” veya daha bilimsel olmak gerekirse epitopu tanıma konusunda kendi dar kapasitesiyle - ve inanıldığına göre, sadece bu epitop. Bu epitopla temas, bir CD4'ün harekete geçmesine, hızla çoğalmasına ve bülten yayınlamanın immünolojik eşdeğerini gerçekleştirmesine, mermileri dağıtmasına ve bir boğa boynuzu aracılığıyla diğer bağışıklık hücrelerine saldırı emirlerini haykırmasına neden olabilir. Bu hiperaktivite, bağışıklık tepkisi için hayati önem taşır. (AIDS'ten sorumlu virüs olan HIV tarafından hedeflenen ve nihayetinde yok edilen CD4 hücreleridir.)
1980'lerin başında, şimdi Stanford'da Burt ve Marion Avery Ailesi İmmünoloji Profesörü olan Davis, sadece 20.000 kadar genle donatılmış bizim gibi organizmaların, temsil edilen milyarlarca farklı epitop hedefleme yeteneğini nasıl üretebildiğinin gizemini çözdü. T hücreleri tarafından toplu olarak. Hızla bölünen bir T hücresinin DNA'sındaki yüksek oranda yeniden karıştırılabilir "sıcak noktaların", hücre bölünmesi sırasında bu genetik bileşenler arasında büyük bir karıştırma ve eşleştirme çılgınlığını tetiklediğini, bu nedenle ortaya çıkan her T hücresinin, önemli bir yüzey reseptörünün kendi benzersiz varyantını spor ettiğini buldu. , farklı bir epitopu tanımaya yöneliktir.
Bu varyasyon, ister tanıdık ister daha önce görülmemiş olsun, her türlü mikrobiyal istilacıya karşı bir bağışıklık tepkisi oluşturma yeteneğimizi açıklar. Ancak bağışıklık hafızası fenomenini hesaba katmaz. CD4 hücreleri, diğer T hücreleri gibi, iki gruba ayrılabilir: henüz karşılaşmadıkları patojenlere ait epitopları rastgele hedefleyen "naif" CD4'ler ve daha önce bir veya başka bir böcekle karşılaşmış olan CD4'ler. , hiç unutmadım. Bu sonuncu CD4 hücreleri, son derece uzun ömürlüdür ve aynı patojenle herhangi bir yeni karşılaşmaya karşı aşırı duyarlıdır.
"Naif bir CD4 hücresi hedef patojeniyle karşılaştığında, bağışıklık sisteminin bu patojene karşı tam olarak harekete geçmesi günler hatta haftalar alır. Ancak aktifleştirilmiş hafızalı bir CD4 hücresi, bağışıklık sisteminin saatler içinde tam gelişmiş bir yanıt oluşturmasına neden olabilir, ”diyor Virginia Üniversitesi'nde bulaşıcı hastalıklar ve uluslararası sağlık şefi William Petri, MD, PhD.
Bu nedenle araştırmaya dahil olmayan Petri, sağlıklı yetişkinlerde yeni keşfedilen bolluğun ve yenidoğanlarda bu bireylerin daha önce hiç karşılaşmadığı mikropları hedef alan bellek CD4 hücrelerinin tamamen yokluğunun çok önemli olduğunu düşünüyor. Son 20 yıldır, Bangladeş'in başkenti Dacca'da kentsel bir gecekondu mahallesinde tıbbi müdahaleler yürüten bir ekibe liderlik ediyor. Orada, ortalama bir bebek, yaşamının ilk yılında, çoğu ilk birkaç ayda olmak üzere, yarım düzine ishale neden olan enfeksiyon ve bir o kadar da üst solunum yolu enfeksiyonu yaşar. Sonuç, dedi Petri, buna karşılık gelen bilişsel eksiklikler ve yüksek ölüm oranıyla birlikte yaygın yetersiz beslenme - bu, Petri'nin grubunun ücretsiz sağlık ve eğitim hizmetleri sağlamasına ve haftada iki kez evleri ziyaret etmesine rağmen.
Petri, "Çocukken böyle bir kenar mahallede yaşasaydım, muhtemelen enfeksiyondan ölürdüm" dedi.
Davis tarafından 1996 yılında icat edilen ve kendisinin ve diğerlerinin laboratuvarlarında rafine edilmesinden bu yana Stanford ekibinin milyonlarca belirli bir epitopu hedefleyen tek bir CD4 hücresini tanımlamasına izin veren sofistike bir teknik. Ekibi, bu yöntemi kullanarak, 26 sağlıklı yetişkinden ve iki yenidoğanın göbek bağından alınan bağışıklık hücresinden zengin kanı farklı viral suşlardan çeşitli epitoplara maruz bıraktı. Her bir viral epitopa yanıt veren numune başına yüz milyonlarca CD4 hücresi arasından balık çıkarmayı başardılar.
26 yetişkin kan örneğinin neredeyse tamamı, HIV'e, uçuklara neden olan virüs olan HSV'ye ve sitomegalovirüse yanıt veren hücreler içeriyordu. İnsanların farklı CD4 hücre afinitelerinin kapsamlı envanterleri göz önüne alındığında, bu şaşırtıcı değildi.
Şaşırtıcı olan, ortalama olarak, her yetişkin numunesindeki virüse yanıt veren CD4 hücrelerinin yaklaşık yarısının "hafıza" durumunda olduğunun açık belirtilerini taşımasıydı: karakteristik bir hücre yüzeyi belirteci, bellek T hücrelerine özgü gen aktivasyon kalıpları, ve diğer bağışıklık hücreleriyle iletişim kuran sitokinler adı verilen imzalı biyokimyasal sinyallerin hızlı salgılanması - son derece hassas klinik testler bu bireylerin gerçek hayatta bu virüslerin hiçbirine maruz kalmadıklarını gösterse de.
Yenidoğanların kanı, aynı üç virüse yanıt veren benzer frekanslarda CD4 hücreleri içeriyordu. Ancak, tüm bu hücreler hafıza durumundan ziyade “naif” durumdaydı. Çalışmanın ilk yazarı, immünoloji ve romatoloji eğitmeni Laura Su, “Bu, en azından kısmen bebeklerin hastalığa neden bu kadar duyarlı olduklarını açıklayabilir” dedi.
Başka bir sürpriz: Yetişkin örneklerin yaklaşık beşte biri, diğer zararsız çevresel mikroplara yanıt veren “çapraz reaktif” bellek CD4 hücrelerine sahipti. Örneğin, özellikle HIV'e karşı reaktiviteleri için seçilen CD4 hücrelerinin, bağırsakta kolonize olan üç bakteri, toprakta yaşayan bir bakteri türü ve bir okyanus yosunu türü dahil olmak üzere çok sayıda yaygın çevresel mikropları tanıyabildiği ortaya çıktı. Araştırmacıların, bir kişinin karşılaşabileceği tüm mikropların yalnızca ihmal edilebilir bir kısmını test ettiği göz önüne alındığında, bu CD4 hücre çapraz reaktivite ölçüsünün hafife alındığı kesindir.
Daha sonra, araştırmacılar beş yıl veya daha uzun süredir grip aşısı olmayan iki yetişkini işe aldı ve ardından onları aşıladı. Bu gönüllülerde, bellek CD4'leri çoğaldı ve influenza virüsünün belirli bileşenlerine ve ayrıca birkaç farklı bakteri ve protozoan mikropun epitoplarına maruz kalmaya tepki olarak başka türlü aktive oldu.
Bu çapraz reaktivite, kirdeki ve evlerimizdeki yaygın böceklere maruz kalmanın neden bizi tehlikeli bulaşıcı ajanlara karşı daha az duyarlı hale getirdiğini açıklayabilir.
Bu da başka bir noktayı yükseltiyor. Davis, “Tamamen yapay, ultra temiz ortamlarda deneysel laboratuvar farelerini büyütüyor ve kullanıyoruz” dedi. "Bu, içinde yaşadığımız ortama hiç benzemiyor. Laboratuar ortamındaki yetişkin farelerden alınan CD4 hücreleri neredeyse tamamen saf durumda. Yenidoğanları yetişkinlerden daha fazla temsil edebilirler.”
Petri, yeni çalışmayı paradigma değiştiren olarak nitelendirdi. “Bağışıklık tepkisi hakkında düşünme şeklimi değiştiren nadir, ufuk açıcı bulgulardan biriydi” dedi.
Petri, Davis'in çalışmasının bir aşının sağladığı bağışıklığın bir kısmının hedeflediği belirli mikropun ötesine geçtiğini umduğunu söyledi. “Bu, gelişmekte olan dünyadaki bebekleri aşılama ivmesine destek ekliyor” dedi. 30 kadar farklı patojen ishale neden olabilir, bu nedenle küçük çocukları hepsine karşı aşılamak - bu aşılar mevcut olsa bile - lojistik açıdan umutsuz olacak kadar çok sayıda ayrı enjeksiyon gerektirecektir. Çapraz reaktivitenin meydana geldiği mekanizmayı anlamak, immünologların bir dizi enfeksiyöz organizmayı kapsayan “geniş spektrumlu aşılar” geliştirmelerine de olanak sağlayabilir.
Çalışma Ulusal Sağlık Enstitüleri (AR059760, DK007056-36 ve AI057229 hibeleri) ve Howard Hughes Tıp Enstitüsü tarafından finanse edildi. Diğer Stanford ortak yazarları, kıdemli biyoinformatik uzmanı Brian Kidd, doktora klinik arkadaşı Arnold Han, MD, PhD ve biyoloji lisans öğrencisi Jonathan Kotzin'di.
Çok yeni koronavirüs değil mi?
En az altı çalışma, virüse maruziyeti bilinmeyen kişilerin %20 ila %50'sinde SARS-CoV-2'ye karşı T hücresi reaktivitesi bildirmiştir.5678910
2015 ve 2018 yılları arasında ABD'de alınan donör kan numuneleri üzerinde yapılan bir çalışmada, %50'si SARS-CoV-2.511'e karşı çeşitli T hücresi reaktivitesi formları sergiledi. virüse maruz kalmamıştı.7
Almanya'da SARS-CoV-2 seronegatif sağlıklı donörlerin üçte birinde reaktif T hücreleri tespit edildi (68'den 23'ü). Singapur'da bir ekip, teması veya kişisel SARS veya covid-19 öyküsü olmayan kişilerden alınan örnekleri analiz etti Temmuz 2019'dan önce alınan 26 örneğin 12'si, SARS-CoV-2'ye karşı seronegatif olan 11 kişiden yedisinde olduğu gibi, SARS-CoV-2'ye tepki gösterdi. virus.8 Reaktivite İngiltere ve İsveç'te de keşfedildi.6910
Bu çalışmalar küçük olmasına ve henüz SARS-CoV-2'ye karşı önceden var olan immünolojik tepkilerin kesin tahminlerini sağlamamasına rağmen, birçoğunun dergilerde yayınlanmasıyla göz ardı etmek zordur. Hücre ve Doğa. California'daki La Jolla İmmünoloji Enstitüsü'nden bir immünolog ve birkaç çalışmanın yazarı olan Alessandro Sette (kutu 1) şunları söyledi: BMJ"Bu noktada farklı kıtalarda, farklı laboratuvarlarda bu reaktiviteyi gören çok sayıda çalışma var. Bir bilim insanı olarak bunun çok sağlam temelleri olan bir şeyin ayırt edici özelliği olduğunu biliyorsunuz.”
Domuz gribi dejavu
2009'un sonlarında, Dünya Sağlık Örgütü'nün H1N1 "domuz gribi" virüsünü küresel bir salgın olarak ilan etmesinden aylar sonra, Alessandro Sette, "yeni" olarak adlandırılan virüsün neden daha şiddetli bir hastalığa neden olmadığını açıklamak için çalışan bir ekibin parçasıydı. mevsimsel gripten daha enfeksiyonlar.12
Yanıtları, yetişkin popülasyonda önceden var olan immünolojik tepkilerdi: B hücreleri ve özellikle “hastalığın şiddetini körelttiği bilinen” T hücreleri.12 Diğer çalışmalar da aynı sonuca vardı: önceden reaktif T hücreleri olan insanlar. daha az şiddetli H1N1 hastalığı vardı.1314 Ayrıca, ABD Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezleri tarafından 2009 salgını sırasında yürütülen bir araştırma, 60 yaş üstü kişilerin %33'ünün 2009 H1N1 virüsüne karşı çapraz reaktif antikorlara sahip olduğunu bildirdi ve CDC'ye öncülük etti özellikle 60 yaş üstü yetişkinler arasında yeni H1N1 suşlarına karşı “bir dereceye kadar önceden var olan bağışıklığın” var olduğu sonucuna varmak.15
Veriler, DSÖ ve CDC'deki görüşlerin, 2009'dan önceki çoğu insanın "pandemi virüsüne karşı bağışıklığı olmayacağı"16 varsayımından, "bir popülasyonun bir pandemi virüsüne karşı savunmasızlığının kısmen ilişkili olduğunu kabul eden bir varsayıma doğru değiştirmeye zorladı. virüse karşı önceden var olan bağışıklık düzeyine kadar.”17 Ancak 2020 yılına gelindiğinde bu ders unutulmuş gibi görünüyor.
Araştırmacılar ayrıca, bağışıklık tepkilerinin kökenlerini belirleme konusunda sağlam adımlar attıklarından da eminler. Bir makalenin kıdemli yazarı Daniela Weiskopf, "Bizim hipotezimiz, elbette, 'soğuk algınlığı' koronavirüsleri olarak adlandırılmasıydı, çünkü yakından ilişkililer" dedi. Bilim bu hipotezi doğruladı.18 "Bunun gerçek bir bağışıklık hafızası olduğunu ve kısmen soğuk algınlığı virüslerinden türetildiğini gerçekten gösterdik." Ayrı bir gelişmede, Singapur'daki araştırmacılar, soğuk algınlığı koronavirüslerinin rolü hakkında benzer sonuçlara vardılar, ancak T hücresi reaktivitesinin bir kısmının, hayvan kaynaklı bile olsa, diğer bilinmeyen koronavirüslerden de gelebileceğini kaydettiler.8
Birlikte ele alındığında, SARS-CoV-2'ye karşı önceden var olan immünolojik tepkileri belgeleyen bu büyüyen araştırma grubu, pandemi planlayıcılarını, popülasyon duyarlılığının nasıl ölçüleceği ve salgın yayılmanın boyutunun nasıl izleneceğine ilişkin bazı temel varsayımlarını yeniden gözden geçirmeye zorlayabilir.
Çalışmalar, COVID'den iyileşen kişilerin uzun süreli bağışıklığa sahip olabileceğini gösteriyor
NEW YORK -- İki cesaret verici çalışma, COVID-19'dan iyileşen kişilerin, antikorların kaybolmasından çok sonra, hatta bir yıl sonra bile virüse karşı bağışıklık tepkileri olduğunu gösteriyor.
Bulgular, virüse karşı korumanın kısa ömürlü olacağına dair kalıcı korkuları dinlendirmeye yardımcı olabilir.
Her iki çalışmada da araştırmacılar, yaklaşık bir yıl önce koronavirüse maruz kalmış gönüllülerde kemik iliğini inceledi. Bağışıklık sisteminin "B hücreleri" olarak adlandırılan bir bölümünün, vücuda bir koronavirüs enfeksiyonunun biyolojik bir "hafızasını" sağlayarak etrafta dolaştığını buldular.
Biyoloji araştırmaları için bir site olan BioRxiv'de çevrimiçi olarak yayınlanan çalışma, bu B hücrelerinin en az 12 ay sonra büyümeye ve güçlenmeye devam ettiğini buldu.
Sağlık yetkilileri aylardır COVID-19 aşılarının vücudun antikor tepkisini turbo şarj ettiğini vurguladı. Vanderbilt Üniversitesi Sağlık Politikası Bölümü'nde profesör olan Dr. William Schaffner, özünde, bir aşının vücuda doğal bir enfeksiyondan daha fazla antikor verdiğini ve daha fazla antikorun genellikle daha uzun koruma ile ilişkili olduğunu söyledi.
Ancak uzmanlar, virüs yeni olduğu ve bu nedenle uzun süreler boyunca çalışılmadığı için koronavirüsten korunmanın ne kadar sürdüğünü kesin olarak bilmenin bir yolu yok. Schaffner, bulguların iyimser olmasına rağmen, bu çalışmaların virüs varyantlarını da hesaba katmadığını söyledi.
Beth İsrail Viroloji ve Aşı Araştırmaları Merkezi'nden Dr. Dan Barouch, çalışmaların uzun süreli bağışıklık tepkilerine dair kanıtlar göstermesi, uzmanların tam korumanın ne kadar sürdüğünü bildiği anlamına gelmediğini söyledi.
Bu, umut verici sonuçlara rağmen, yine de destekleyici çekimlere ihtiyaç duyulabileceği anlamına gelir.
Ülkenin en iyi bulaşıcı hastalık uzmanı Dr. Anthony Fauci, "Aşı korumasının kalıcılığının sonsuz olacağını tahmin etmiyorum. Sadece değil, bu yüzden bir ara takviyeye ihtiyacımız olacağını hayal ediyorum" dedi. Çarşamba günü Senato duruşması sırasında.
En son güncellemeler
Bunun yerine, akut enfeksiyonun ardından kandaki antikor seviyeleri keskin bir şekilde düşerken, bellek B hücreleri kemik iliğinde hareketsiz kalır ve gerektiğinde harekete geçmeye hazırdır.
Dr. Ellebedy'nin ekibi, enfekte olduktan yaklaşık yedi ay sonra 19 kişiden kemik iliği örnekleri aldı. On beşinde algılanabilir bellek B hücreleri vardı, ancak dördünde yoktu, bu da bazı insanların çok az hücre taşıyabileceğini veya hiç taşımadığını gösteriyor.
Dr. Ellebedy, "Enfekte olmuş olsanız bile, bunun süper bir bağışıklık tepkisine sahip olduğunuz anlamına gelmediğini söylüyor" dedi. Bulguların, Covid-19'dan iyileşen kişilerin aşılanması gerektiği fikrini güçlendirdiğini söyledi.
Dr. Ellebedy'nin çalışmasındaki katılımcılardan beşi, başlangıçta enfekte olduktan yedi veya sekiz ay sonra ve yine dört ay sonra kemik iliği örnekleri bağışladı. O ve meslektaşları, bellek B hücrelerinin sayısının bu süre boyunca sabit kaldığını buldu.
Çalışmaya dahil olmayan Toronto Üniversitesi'nden bir immünolog olan Jennifer Gommerman, kemik iliği örnekleri almanın zor olması nedeniyle sonuçların özellikle dikkate değer olduğunu söyledi.
2007'de çığır açan bir çalışma, teoride antikorların on yıllarca, hatta belki de ortalama yaşam süresinin çok ötesinde hayatta kalabileceğini gösterdi ve uzun süreli bellek B hücrelerinin varlığına işaret etti. Ancak Dr. Gommerman, yeni çalışmanın varlıklarının nadir bir kanıtını sunduğunu söyledi.
Dr. Nussenzweig'in ekibi, bellek B hücrelerinin zaman içinde nasıl olgunlaştığına baktı. Araştırmacılar, yaklaşık bir yıl önce Covid-19'dan iyileşen 63 kişinin kanını analiz etti. Katılımcıların büyük çoğunluğunun hafif semptomları vardı ve 26'sı da Moderna veya Pfizer-BioNTech aşısından en az bir doz almıştı.
Ekip, virüsle yeniden enfeksiyonu önlemek için gerekli olan sözde nötrleştirici antikorların altı ila 12 ay arasında değişmeden kaldığını, ilgili ancak daha az önemli antikorların yavaş yavaş kaybolduğunu buldu.
Hafıza B hücreleri gelişmeye devam ettikçe, ürettikleri antikorlar daha da geniş bir varyant grubunu nötralize etme yeteneğini geliştirdi. Bu devam eden olgunlaşma, bağışıklık sistemi tarafından tutulan virüsün küçük bir parçasından kaynaklanabilir - tabiri caizse hedef uygulama için.
Enfeksiyondan bir yıl sonra, aşılanmamış katılımcılardaki nötralize edici aktivite, virüsün tüm formlarına karşı daha düşüktü ve en büyük kayıp ilk olarak Güney Afrika'da tanımlanan varyantta görüldü.
Aşılama, antikor seviyelerini önemli ölçüde yükseltti, diğer çalışmalardan elde edilen sonuçları doğrulayarak, aşıların vücudun nötralize etme kabiliyetini yaklaşık 50 kat artırdığını doğruladı.
Kentucky Cumhuriyetçi Senatör Rand Paul Pazar günü yaptığı açıklamada, geçen yılın Mart ayında enfekte olduğu ve bu nedenle bağışık olduğu için koronavirüs aşısı almayacağını söyledi.
Ancak, özellikle vücudun savunmasını kısmen aşabilen koronavirüs varyantlarının ortaya çıkması göz önüne alındığında, böyle bir bağışıklığın onu yıllarca koruyacak kadar güçlü olacağının garantisi yoktur.
Dr. Nussenzweig'in çalışmasının sonuçları, Covid-19'dan iyileşen ve daha sonra aşılanan kişilerin, hatta bir aşı takviyesi almasalar bile, ortaya çıkan varyantlara karşı son derece yüksek düzeyde korumaya sahip olmaya devam edeceğini gösteriyor.
Seattle'daki Washington Üniversitesi'nde yeni araştırmaya dahil olmayan bir immünolog olan Marion Pepper, “İyi bir hafıza B hücresi yanıtının nasıl görüneceğini umduğumuza benziyor” dedi.
Uzmanların tümü, bağışıklığın daha önce Covid-19'a yakalanmamış kişilerde çok farklı şekilde sonuçlanacağı konusunda hemfikirdi. Canlı bir virüsle savaşmak, bir aşı tarafından sunulan tek bir viral proteine yanıt vermekten farklıdır. Ve Covid-19'a sahip olanlarda, ilk bağışıklık tepkisinin aşı tarafından meydan okunmadan önce altı ila 12 ay içinde olgunlaşması gerekiyordu.
Dr. Pepper, "Bu kinetikler, aşılanan ve üç hafta sonra tekrar aşılanan birinden farklı" dedi. "Bu, geniş bir tepkiye sahip olamayacakları anlamına gelmez, ancak çok farklı olabilir."
Makrofajlar: Tüm vücuda yardımcı olan 'savunma' hücreleri
"Makrofaj" terimi, istilacı bakterileri yutan aç bir beyaz kan hücresinin görüntülerini çağrıştırır. Ancak makrofajlar bundan çok daha fazlasını yapar: Sadece antimikrobiyal savaşçılar olarak hareket etmekle kalmaz, aynı zamanda bağışıklık düzenlemesinde ve yara iyileşmesinde kritik roller oynarlar. Çeşitli hücresel sinyallere yanıt verebilirler ve yerel ipuçlarına yanıt olarak fizyolojilerini değiştirebilirler.
Maryland Üniversitesi Kimya ve Yaşam Bilimleri Koleji'nde Hücre Biyolojisi ve Moleküler Genetik Profesörü olan David Mosser, Westminster Colorado'daki 2010 Amerikan Fizyoloji Derneği konferansında, Enflamasyon, Bağışıklık ve Kardiyovasküler Hastalıkta makrofajların üç temel görevini tartışacak. 25-28 Ağustos. Konferans programının tamamı http://the-aps.org/meetings/aps/inflammation/ adresinde bulunabilir.
Dr. Mosser, "Bu hücrelerin her zaman yaptığı çok çeşitli aktiviteleri gölgede bırakan, konak savunması hakkında çok fazla araştırma yapıldı" dedi. "Çoğu insanın makrofajların tek rolünün savunma olduğu şeklindeki dar görüşü ortadan kaldırmak ve homeostazdaki rollerini içerecek şekilde genişletmek istiyoruz."
Makrofajlar hemen hemen tüm dokularda bulunur ve monosit adı verilen beyaz kan hücreleri kanı terk edip dokuya özgü bir şekilde farklılaştığında üretilir. Monosit farklılaşmasından kaynaklanan makrofaj tipi, bu hücrelerin karşılaştığı sitokin tip(ler)ine bağlıdır. Sitokinler, hücre davranışını etkileyebilen ve hücreler arasındaki etkileşimleri etkileyebilen bağışıklık hücreleri tarafından üretilen proteinlerdir. Örneğin, mikrobiyal istilacılarla savaşan makrofajlar, yardımcı T hücrelerini ve ürettikleri faktörleri içeren hücresel bir bağışıklık tepkisi sırasında üretilen bir sitokin olan interferon-&gama'ya yanıt olarak ortaya çıkar. Bu makrofajların "klasik olarak etkinleştirilmiş" oldukları kabul edilir.
Bununla birlikte, monositler prostaglandinler veya glukokortikoidler gibi uyaranlara yanıt olarak farklılaştığında, ortaya çıkan makrofajlar "düzenleyici" bir fenotip alacaktır. Alternatif olarak, monositler doku hasarı sırasında salınan bir sitokin olan interlökin-4'e yanıt olarak farklılaştığında yara iyileştirici makrofajlar ortaya çıkar.
Dr. Mosser'a göre makrofajlar fizyolojilerini değiştirebilir ve tiplerini değiştirebilir. Örneğin, sağlıklı, obez olmayan insanlarda yağdaki makrofajlar, yara iyileştirici makrofajlar olarak işlev görme eğilimindedir. Ayrıca yağ hücrelerinde insülin duyarlılığını korudukları düşünülmektedir. Bununla birlikte, bir kişi obez olursa, yağdaki makrofajlar bunun yerine iltihabı teşvik edecek ve yağ hücrelerinin insüline dirençli hale gelmesine neden olacaktır.
Bağışıklığı düzenleyici makrofajlar, vücudun bağışıklık tepkisini bastırmaya yardımcı olan yüksek düzeyde sitokin interlökin-10 üretir. Bir bağışıklık tepkisini bastırmak mantıksız görünebilir, ancak bağışıklığın sonraki aşamalarında iltihabı sınırladığı için işe yarar.
Dr. Mosser'a göre, bağışıklık düzenleyici makrofajlar, multipl skleroz veya romatoid artrit gibi otoimmün hastalıklar için tedavi geliştirmenin anahtarı olabilir. Yeni araştırmanın odak noktası, makrofajları düzenleyici bir fenotip üstlenecek ve otoimmüniteyi önleyecek şekilde yeniden programlamak olduğunu söyledi.
Dr. Mosser, makrofaj aktivasyonunun farklı aşamalarından yararlanmak için geniş bir potansiyel olduğunu ekledi. "Daha iyi aşılar yapmak, immünosupresyonu önlemek veya anti-inflamatuar bağışıklık tepkilerini destekleyen yeni terapötikler geliştirmek için makrofajları manipüle etmek mümkün olabilir."
Doku hasarına yanıt olarak interlökin-4'ün salınması, yalnızca yara iyileşmesinde uzmanlaşmış makrofajlarla sonuçlanmaz, makrofajların arginini, poliaminlerin ve kollajenin öncüsü olan ornitine dönüştürmesini sağlar. Hem poliaminler hem de kolajen, hücrelere yapısal destek veren hücreler arasındaki malzeme olan hücre dışı matrisin oluşumu ve bakımı için aracıdır.
Tropikal parazit gibi bazı zararlı mikroplar Leishmania spp.Dr. Mosser, yara iyileştirici makrofajlardan yararlanabileceğini söyledi. "İşi yara iyileşmesini desteklemek olan bir makrofajınız varsa, o makrofaj mikropları öldürme yeteneğine sahip olmayacaktır" dedi. "Mikrop makrofaj içine girebilir ve içeride hayatta kalabilir, bu da insan konakçı için iyi değildir."
ile enfeksiyon Leishmania spp. cilt yaraları ve ülserlerle karakterize leishmaniasis'e neden olur ve dalağı büyütebilir, karaciğere zarar verebilir ve kansızlığa neden olabilir. En kötüsü, bağışıklığı azaltabilir ve kurbanları potansiyel olarak ölümcül fırsatçı enfeksiyonlara karşı savunmasız bırakabilir. Hayatta kalanlar, iyileşen bağışıklık sistemlerinin enfeksiyona tepki olarak aşırıya kaçtığı ve semptomları daha da kötüleştiren bir inflamatuar yanıt oluşturduğu immün yeniden yapılanma inflamatuar sendromundan muzdarip olabilir. Leishmania'nın makrofajları nasıl sömürdüğünü anlamak, makrofajların sağlık ve hastalıkta nasıl işlediğinin daha iyi anlaşılmasına yol açmıştır. Ayrıca, böceklerin bağışıklık sistemine zarar vermeden önce enfeksiyonları erken tedavi etmenin önemini vurguladı.
Hikaye Kaynağı:
tarafından sağlanan malzemeler Amerikan Fizyoloji Derneği. Not: İçerik, stil ve uzunluk için düzenlenebilir.
Tıbbi yardım istemek
Doğal olarak, gerçekten sağlıklı bir bağışıklık sisteminiz olsa bile, koronavirüse yakalanmamak için önlem almanız önemlidir. Halk Sağlığı İngiltere'nin şu anda iyi olan kişilerin evlerini yalnızca birkaç, çok özel nedenlerle terk etmeleri gerektiğini belirten en son kılavuzunu izleyin. Dışarı çıkmanız gerekiyorsa, hasta olabilecek insanlarla temastan kaçınmak için sosyal mesafeyi uygulayın.
Bir pratisyen hekime görünmeniz gerekiyorsa, muayenehanenizden veya yerel eczanenizden veya web sitelerinden en son kılavuzları not alın. Bazı ameliyatlar yüz yüze randevuları durdurdu ve görüntülü veya telefon randevularına yöneliyor. Diğerleri çevrimiçi randevu rezervasyonunu kapattı. Pandemi nedeniyle pratisyen hekimlik uygulamalarının aşılması nedeniyle acil olmayan birçok randevu iptal edilecek.
İlaca ihtiyacınız varsa, eczaneler her zamanki gibi çalışıyor ancak normalde olduğundan daha yoğun olacaklar. Kendi kendinize tecrit ediyorsanız veya reçetenizi almak için şahsen gelemeyecekseniz, birinden sizin adınıza almasını isteyin. Bazı eczaneler hala eve teslim hizmeti sunabilmektedir.
Ateş veya yeni, sürekli öksürük belirtileri yaşarsanız, daha sonra ne yapacağınızı öğrenmek için Hastanın koronavirüs kontrol aracını kullanana kadar kendinizi izole edin ve diğer insanlarla her türlü temastan kaçının.
Doğal ve kazanılmış bağışıklık
Her hayvan türü hastalığa karşı bir miktar doğal dirence sahiptir. İnsanlar şap hastalığına karşı yüksek derecede bir dirence sahiptir, örneğin yakın temas halinde olabilecekleri sığır ve koyunlar bu hastalığa yakalanırlar. Sıçanlar difteriye karşı oldukça dirençlidir, oysa aşılanmamış çocuklar hastalığa kolayca yakalanır.
Böyle bir direncin neye bağlı olduğu her zaman iyi anlaşılmamıştır. Birçok virüs söz konusu olduğunda, direnç, virüse bağlanan ve hücreye girmesine ve dolayısıyla enfeksiyona neden olmasına izin veren protein reseptörlerinin hücre yüzeyinde bulunmasıyla ilgilidir. Muhtemelen, mutlak direncin çoğu nedeni genetik olarak belirlenir, örneğin seçici üreme yoluyla biri tüberküloza karşı oldukça duyarlı, diğeri oldukça dirençli iki tavşan suşu üretmek mümkündür. İnsanlarda bariz ırk farklılıkları olabilir, ancak iklim, beslenme ve ekonomi gibi faktörleri genetik olarak belirlenebilecek faktörlerden ayırmak her zaman önemlidir. Örneğin, bazı tropikal ve subtropikal ülkelerde, çocuk felci, yaygın bir enfeksiyon olmasına rağmen, nadir görülen bir klinik hastalıktır, ancak bu tür ülkelere bağışıklanmamış ziyaretçiler genellikle hastalığın ciddi klinik formlarına yakalanır. Bununla birlikte, sakinlerde ciddi bir hastalığın olmaması, doğal dirençten değil, bebeklikten itibaren çocuk felci virüsüne tekrar tekrar maruz kaldıktan sonra kazanılan dirençten kaynaklanmaktadır. Diğer ülkelerden, belki de daha katı hijyen standartlarına sahip aşısız ziyaretçiler, bu tür bağışıklama maruziyetlerinden korunur ve yetişkin olarak virüsle karşılaştıklarında virüse karşı kazanılmış bir direnç göstermezler.
Doğal direnç, kazanılmış bağışıklığın aksine, bu tür maruziyetlere bağlı değildir. İnsan derisinin enfeksiyona karşı büyük doğal direnç güçleri olduğu açıktır, çünkü çoğu kesik ve sıyrık, çoğu zaman potansiyel olarak patojenik mikroorganizmalarla boğulmuş olsalar da hızla iyileşir. Bir kişinin cildine ve cam bir tabağa eşit sayıda tifo bakterisi yayılırsa, cilttekiler tabaktakilere göre çok daha hızlı ölür, bu da cildin tifo mikroplarına karşı bakterisit özelliği olduğunu düşündürür. Cildin bulaşıcı organizmalara karşı direnci de farklı yaşlarda değişir: impetigo, çocukların cildinde yaygın bir bakteriyel enfeksiyondur, ancak yetişkinlerde daha nadirdir ve akne, ergenlerin cildinin yaygın bir enfeksiyonudur, ancak çocuklukta veya yaşlı erişkinlerde nadirdir. Doğal bağışıklık fenomeni, geniş yüzey alanlarının potansiyel olarak enfektif ajanlara maruz kaldığı ve yine de enfeksiyonun oluşmadığı solunum, bağırsak veya genital yollardan örneklerle eşit derecede iyi gösterilebilir.
Bir organizma lokal enfeksiyona neden olursa veya kan dolaşımına girerse, karmaşık bir dizi olay ortaya çıkar. Bu olaylar bağışıklık sistemi makalesinde detaylı olarak anlatılmakla birlikte şu şekilde özetlenebilir: Normalde kemik iliğinde üretilen ve kanda dolaşan polimorfonükleer lökositler veya granülositler adı verilen özel beyaz kan hücreleri türleri, enfeksiyon yeri. Bu hücrelerin bir kısmı, rastgele göç adı verilen bir süreçte bölgeye tesadüfen ulaşır, çünkü hemen hemen her vücut bölgesi, bu hücrelerin dolaştığı kanla sürekli olarak beslenir. Yönlendirilmiş migrasyon veya kemotaksis adı verilen bir süreçte ek granülositler çekilir ve enfeksiyon bölgelerine yönlendirilir.
Bir granülosit istilacı organizmaya ulaştığında istilacıyı yutmaya çalışır. Bakterilerin yutulması, bakteri hücre duvarını kaplayan ve onu yutmaya hazırlayan opsoninler adı verilen kanın diğer bileşenlerinin yardımını gerektirebilir. Bir opsonin genellikle dolaşımdaki immünoglobulinlerden veya tamamlayıcı bileşenlerden biri gibi bir protein maddesidir.
Beyaz kan hücresinin içine hazırlanmış bir bakteri alındıktan sonra, karmaşık bir dizi biyokimyasal olay meydana gelir. Bakteri içeren bir vakuol (fagozom), bakteriyi bozan proteinler (lizozimler) içeren başka bir vakuol ile birleşebilir. Bakteri öldürülebilir, ancak ürünleri kan dolaşımına geçer ve burada lenfosit adı verilen diğer dolaşımdaki beyaz kan hücreleriyle temasa geçer. İki genel lenfosit türü - T hücreleri ve B hücreleri - insan konakçının korunmasında büyük önem taşır. When a T cell encounters bacterial products, either directly or via presentation by a special antigen-presenting cell, it is sensitized to recognize the material as foreign, and, once sensitized, it possesses an immunologic memory. If the T cell encounters the same bacterial product again, it immediately recognizes it and sets up an appropriate defense more rapidly than it did on the first encounter. The ability of a T cell to function normally, providing what is generally referred to as cellular immunity, is dependent on the thymus gland. The lack of a thymus, therefore, impairs the body’s ability to defend itself against various types of infections.
After a T cell has encountered and responded to a foreign bacterium, it interacts with B cells, which are responsible for producing circulating proteins called immunoglobulins or antibodies. There are various types of B cells, each of which can produce only one of the five known forms of immunoglobulin (Ig). The first immunoglobulin to be produced is IgM. Later, during recovery from infection, the immunoglobulin IgG, which can specifically kill the invading microorganism, is produced. If the same microorganism invades the host again, the B cell immediately responds with a dramatic production of IgG specific for that organism, rapidly killing it and preventing disease.
In many cases, acquired immunity is lifelong, as with measles or rubella. In other instances, it can be short-lived, lasting not more than a few months. The persistence of acquired immunity is related not only to the level of circulating antibody but also to sensitized T cells (cell-mediated immunity). Although both cell-mediated immunity and humoral (B-cell) immunity are important, their relative significance in protecting a person against disease varies with particular microorganisms. For example, antibody is of great importance in protection against common bacterial infections such as pneumococcal pneumonia or streptococcal disease and against bacterial toxins, whereas cell-mediated immunity is of greater importance in protection against viruses such as measles or against the bacteria that cause tuberculosis.
How one local man's immunity to ticks could save us all
Richard Ostfeld says he is lucky to have been bitten by ticks so much.
That's because now, when a tick bites him, it usually dies.
Ostfeld is a disease ecologist at the Cary Institute of Ecosystem Studies in Millbrook. For decades, he has studied ticks and tick-borne diseases, primarily in the forests and fields of the mid-Hudson Valley.
Dr. Richard Ostfeld surveys ticks collected on a white drag cloth at a field site on the Cary Institute’s campus. (Photo: Sam Cillo/Cary Institute of Ecosystem Studies)
During the Poughkeepsie Journal's forum on Lyme disease last month, Ostfeld told the overflow audience at Marist College that he has been bitten so frequently by ticks over the years, he has developed an acquired immunity to the bite itself.
"I develop a burning, itching feeling that wakes me up in the middle of the night, even if it is just a tiny, little larva," he said.
Most of the time, the offending tick is dead. If not, its minutes are numbered.
All of this happens just as the tick is beginning to feed, he said.
Ostfeld ends up with a welt lasting for days. But the ticks never get much of a chance to pass along any disease.
Ostfeld said there are studies suggesting the same thing happens in animals. Some critters develop an immune response that attacks certain proteins in the ticks' saliva.
"And the feeding success by the ticks goes plummeting," he said. "It goes down at different rates depending on the host, and depending on how many times the host has been exposed."
All of this suggests, Ostfeld said, that there is potential for a vaccine to trick our immune system into thinking that it has been exposed in the past.
"That is what vaccines do," he said. "So there is every biological reason to expect that an anti-tick vaccine could be developed for people."
In 2013, scientists funded by the European Union began an effort to do just that.
The idea here is to create a vaccine that will stop the tick from being able to transmit the disease by undermining proteins in its saliva.
If you can do that, you can potentially stop not only the spread of Lyme disease, but also the increasing number of more deadly diseases such as those caused by the Powassan virus.
Vaccines, as Ostfeld warned, are tricky things.
It's hard not only to predict how a potential vaccine may behave, but also how it will be received by the public.
There remains, among many, an aversion to vaccines of any kind, based on an often misguided belief that the vaccines cause dangerous side effects. The debate following the recent measles outbreak comes to mind here.
That's what happened with the last Lyme vaccine.
Lymerix was approved and released in 1998 and gone — off the market — in fewer than four years.
Some believed the vaccine caused early onset arthritis, and that in turn led to a class-action lawsuit.
Its maker pulled the vaccine, citing poor sales, despite the fact that a 2001 U.S. Food and Drug Administration study found no link between Lymerix and early or late onset arthritis.
Sometimes, it doesn't matter what the science says.
During the Journal's forum, it was fascinating to watch how much of the discussion was focused on all of the issues surrounding the treatment of Lyme disease.
You had questions about doctors, treatment guidelines, medical politics, insurance coverage — you name it.
It’s human nature, after all. You are in pain. You want the pain to go away.
But far too few of the audience's questions were aimed at how to ensure the pain never gets there in the first place.
These include not only a vaccine that would defeat a tick's ability to transmit the disease, but other efforts such as tick-control measures or even longer-term things like fostering biodiversity, which has been linked to lower rates of tick-borne diseases.
Estimating Heterogeneity
So how much lower is the herd immunity threshold when you’re talking about a virus spreading in the wild, like the current pandemic?
According to the standard models, about 60% of the U.S. population would need to be vaccinated against COVID-19 or recover from it to slow and ultimately stop the spread of the disease. But many experts I talked to suspect that the herd immunity threshold for naturally acquired immunity is lower than that.
“My guess would be it’s potentially between 40 and 50%,” Pitzer said.
Lipsitch agrees: “If I had to make a guess, I’d probably put it at about 50%.”
These are mostly just educated estimates, because it’s so hard to quantify what makes one person more susceptible than another. Many of the characteristics you might think to assign someone — like how much social distancing they’re doing — can change from week to week.
“The whole heterogeneity problem only works if the sources of heterogeneity are long-term properties of a person. If it’s being in a bar, that’s not in itself sustained enough to be a source of heterogeneity,” Lipsitch said.
Heterogeneity may be hard to estimate, but it’s also an important factor in determining what the herd immunity threshold really is. Langwig believes that the epidemiological community hasn’t done enough to try and get it right.
“We’ve kind of been a little sloppy in thinking about herd immunity,” she said. “This variability really matters, and we need to be careful to be more accurate about what the herd immunity threshold is.”
Some recent papers have tried. In June the journal Bilim published a study that incorporated a modest degree of heterogeneity and estimated the herd immunity threshold for COVID-19 at 43% across broad populations. But one of the study’s co-authors, Tom Britton of Stockholm University, thinks there are additional sources of heterogeneity their model doesn’t account for.
“If anything, I’d think the difference is bigger, so that in fact the herd immunity level is probably a bit smaller than 43%,” Britton said.
Another new study takes a different approach to estimating differences in susceptibility to COVID-19 and puts the herd immunity threshold even lower. The paper’s 10 authors, who include Gomes and Langwig, estimate that the threshold for naturally acquired herd immunity to COVID-19 could be as low as 20% of the population. If that’s the case, the hardest-hit places in the world may be nearing it.
“We’re getting to the conclusion that the most affected regions like Madrid may be close to reaching herd immunity,” said Gomes. An early version of the paper was posted in May, and the authors are currently working on an updated version, which they anticipate posting soon. This version will include herd immunity estimates for Spain, Portugal, Belgium and England.
Many experts, however, consider these new studies — not all of which have been peer-reviewed yet — to be unreliable.
In a Twitter thread in May, Dean emphasized that there’s too much uncertainty around basic aspects of the disease — from the different values of R0 in different settings to the effects of relaxing social distancing — to place much confidence in exact herd immunity thresholds. The threshold could be one number as long as a lot of people are wearing masks and avoiding large gatherings, and another much higher number if and when people let their guard down.
Other epidemiologists are also skeptical of the low numbers. Jeffrey Shaman of Columbia University said that 20% herd immunity “is not consistent with other respiratory viruses. It’s not consistent with the flu. So why would it behave differently for one respiratory virus versus another? I don’t get that.”
Miller added, “I think the herd immunity threshold [for naturally acquired immunity] is less than 60%, but I don’t see clear evidence that any [place] is close to it.”
Ultimately, the only way to truly escape the COVID-19 pandemic is to achieve large-scale herd immunity — everywhere, not just in a small number of places where infections have been highest. And that will likely only happen once a vaccine is in widespread use.
In the meantime, to prevent the spread of the virus and lower that R0 value as much as possible, distancing, masks, testing and contact tracing are the order of the day everywhere, regardless of where you place the herd immunity threshold.
“I can’t think of any decision I’d make differently right now if I knew herd immunity was somewhere else in the range I think it is, which is 40-60%,” said Lipsitch.
Shaman, too, thinks that uncertainty about the naturally acquired herd immunity threshold, combined with the consequences for getting it wrong, leaves only one path forward: Do our best to prevent new cases until we can introduce a vaccine to bring about herd immunity safely.
“The question is: Could New York City support another outbreak?” dedi. “I don’t know, but let’s not play with that fire.”