Evren GÖZ
email@example.com
Cevad Prekazi, "Topun canı vardır" der. Gerçekten de öyle. Old Trafford'da resmen topun canı istemedi tarihin bir kez daha yazılmasına.
Galatasaray oyuna 1-0 önde başlayacaktı, Alman hakem olmasa. Adaletli bir isim verilmiş olsaydı bu maça, karşılaşmanın henüz başında sarı kırmızılı takım üstünlüğü ele geçirecekti. Umut Bulut'un pozisyonu sabaha kadar penaltıydı, göremedi Alman.
Manchester Unıted, o meşhur baskısıyla golü erken buldu. Oyuncuların üzerindeki şaşkınlık golden sonra yavaş yavaş geçmeye başladı. Hızlı hücumlarla ve dengeli ataklarla defalarca gole yaklaşıldıysa da soyunma odasına yenik gidildi.
Asıl melodi ikinci yarı duyulmaya başladı. Muslera'nın dünya çapında bir kaleci olduğunu bir kez daha ispatladığı penaltı vuruşundan sonra oyunun kontrolü tamamen Galatasaray'a geçti. Galatasaray oynadı, Manchester Unıted izlemekle yetindi. Böyle olmasının yaşı 30'u geçkin Galatasaraylılar tarafından beklenmesi, düşüncedeki zaferin ilk belirtisidir. Galatasaray'ın tarihi maçlarına defalarca şahitlik eden topluluk, bu filmi daha önce görmüştü. Bunu yapmışlardı, yine yapmaları bekleniyordu; boşa çıkarmadılar beklentileri. Çok özlenmiş, böylesine milli bir heyecanın parçalı formayla temsil edilmesi.
Terim'in Dany-Semih tercihi, Kagawa-Van Persie ikilisinin henüz istenilen ritmde olmalarından ötürü yerinde gibi göründü. Oysa henüz forma girememiş bir Manchester karşısında özellikle ilk yarı bu kadar pozisyon vermek, defansın göbeğindeki sıkıntının ilerleyen haftalarda bela olabileceğini gösteriyor. Şampiyonlar Ligi 1.kategorisinden gelecek hiçbir takımın ileri uç oyuncularının hepsi birden böyle ritmsiz değil. Kagawa ve Van Persie sakatlıktan çıkar çıkmaz oynadılar. Rooney, ilk 18'de bile yer almıyordu. Bu üç oyuncudan herhangi biri formda olsa ortaya daha değişik bir skor ortaya çıkabilirdi. Semih ve Dany yürekli bir oyun ortaya koydular ancak Galatasaray'ın önümüzdeki sezon acilen dünyaca ünlü bir stoper transfer etmesi gerekiyor. Şampiyonlar Ligi seviyesinde kendini ispatlamış Cris, tam olarak hazır olmadığı için yedek bekledi. Ayrıca Hakan Balta'nın oyuna girenlerle birlikte 28 oyuncu arasında en kötüsü olduğunu söylemek gerek. Hakan Balta'dan daha kötüsü ise Alman hakem Stark oldu. Galatasaray lehine veremediği iki penaltı maçın skorunu etkiledi.
Orta saha ikinci yarı daha çok topla oynadı. Ancak Melo'nun aklı sanki başka yerlerdeydi. O kadar çok basit hata yaptı ki, tedirgin ve panik halde oynadı. Selçuk ikinci yarı oyun zekasını sahaya yansıtmayı başardı. Amrabat da maçın ilk bölümünde iyi, ikinci kısmında vasat bir görüntü çizdi. Hamit Altıntop, kendini bu maça hazırlamış. Bunu da bekliyorduk, Hamit'in şu aşamada maç seçmesi normal karşılanabilir ancak artık temposunu arttırması gerekiyor. Galatasaray, Hamit'e büyük bir yatırım yaptı ve gruplarda bunun karşılığını almak istiyor doğal olarak.
Hücumda Umut'un en çok lazım olduğu maçta sakatlanması Galatasaray'ın savunmasını bile etkiledi. Umut'un pres gücü, topu oyunu sokmakta sıkıntı yaşayan Manchester United savunmasını iyice zorlayacaktı. Yerine giren Elmander iyi niyetle mücadele ettiyse de hafif sakatlığından dolayı beklenen seviyeye ulaşamadı. Burak Yılmaz, bu takımın önemli parçalarından biri olduğunu bu maç göstermeye başladı. Sürekli rakibi baskı altına almaya çalışan ve aklında sürekli gol olan etkili bir silah. Burak sakat değilse bu takımda sürekli olmalı.
Galatasaray, karşılaşmanın genel yapısına baktığımızda Old Trafford'da çıkıp kendi oyununu oynadı. Yürekli, önde basmayı hedefleyen ve pozisyonunu topa göre almayı düşünen bir takım. Terim hiçbir kırmızı formalının yanına maç boyu beyaz formalı bir oyuncu dikmedi. Oyunu tutup beraberliği düşünmek istemedi. "Çatır çatır" diyordu Terim basın toplantısında, aynen "çatır çatır" oynadı bu takım. İmzayı atarken de, "Yenilirken bile gurur duyulacak bir takım yaratmaktır hedefimiz" demişti Terim. İngiltere'de cesaretlerinden dolayı maçın son düdüğünden sonra alkışlanarak soyunma odasına uğurlanan bir oyuncu topluluğu var ve bu takım bu gruptan çıkar.