M.Ö. 1500 yıllarında Uzakdoğu’daki Çin yazısı ile birlikte Mısır hiyeroglif yazısı ve Babil Çivi yazısı dünyadaki en önemli yazılı dillerdi. Hepsi de son derece karmaşıktı ve günümüze kadar kaldılar. Aynı şey Çince için de geçerli.
Mısırlılar ile Babilliler arasında Akdeniz’in doğu sahilinde yaşayan Kenaniler vardı. (Yunanlılar onlara Fenikeliler diyordu) Diğer faaliyetlerinin yanı sıra, Mısırlılar ve Babilliler arasında aracı görevi gören tüccarlardı. Bu tüccarların hem Mısır, hem Babil dilini bilmeleri gerekliydi ve bu da gerçekten zor bir işti.
Bir gün adı bilinmeyen bir Kenani’nin (Fenikeli) aklına dili basitleştirmek geldi. İnsanların dili konuşurken çıkardıkları ortak seslerin her birine neden ayrı bir sembol verilmesin? Böylece bu ses sembollerini kullanarak her dilden her sözcüğü yazmak mümkün olurdu. Ses sembolleri aslında Mısırlılar tarafından kullanılmıştı, fakat aynı zamanda heceler ve sözcükler için de korudukları sembolleri vardı. Filistinli mucit yalnızca sessembollerinin kullanılmasını ve sözcüklerin bunlardan kurulmasını buldu.
Bu koleksiyonun ilk iki sembolu aleph(öküz için kullanılan sembol) ve beth (ev sembolu) idi. Sonunda bunu benimseyen Yunanlılar için semboller alfa ve beta oldu. Hala bu semboller sistemine alfabe diyoruz.
İlk olarak MÖ 1500 yılında kullanılan Fenike Alfabesi, yazmayı ve okumayı kolaylaştırarak yazıda bir devrim yarattı. Böylece okuryazarların da sayısı arttı. Görünüşe bakılırsa insanlık tarihinde yalnızca bir kez gerçekleştirilen tek keşif budur. Alfabe bağımsız olarak bir başka toplum tarafından icat edilmemiştir. Günümüzde kullanılan bütün alfabeler bu ilk Fenike Alfabesine dayanmaktadır.
İsaac Asimov – Bilim ve Buluşlar Tarihi kitabından derlenmiştir.