post-rock'ı özetleyen bir esmerine
eseri. tüm olayı enstrümanların eşsiz bir uyum içindeki birlikteliği olan post-rock'ı hiç enstrüman kullanmadan özetlemek eseri daha da ilginçleştiriyor.
bir dakika yirmi beş saniye boyunca herhangi bir lunaparkta duyulabilecek seslerle birlikteyiz. salıncağın ön planda olduğu bu gacırtı ve gacurtular kendilerinden önce gelen sweet surrender be true
ve sonra gelen the marvellous engines of resistance
arasında bir geçiş elementi, bir köprü adeta.
uyandırdığı fikir şu; kıyamet sonrasındaki bir dünyanın fon müziklerini yapan esmerine bu çalışmasında artık çocuk seslerinin duyulmadığı, rüzgar haricinde hiçbir şeyin özgürce koşup oynayamadığı, salıncaklara tozlar dışında uğrayanın olmadığı bir lunaparkı betimliyor. resmin karamsarlığı öyle yoğun ki, gözlerin önüne ister istemez çocukluk geliyor. ve bu fikir, insana güzel günlerin artık çok-çok-çok uzaklarda kaldığını düşündürtüyor.godspeed you! black emperor
'ın sleep
'inden şu monoloğu hatırlıyoruz: "we used to sleep on the beach here, sleep overnight. they don't do it anymore, things changed, they don't sleep anymore on the beach." evet, bazı şeyler değişti. artık sahillerde uyumuyoruz yada mahallemizin parkına uğramıyoruz. bu uzaklık, eğlencenin bu denli tekilleşmesi, güçlü olan biz'in yerini zayıf ben'in alması sonumuzu tetikliyor. bir arada son derece güçlüyken, tek başına bir o kadar zayıfız...
hakkında bunca şey düşündürten ve söyleten luna park
...
not: içimde bir ses var, sleep'e konu olan coney island
'daki lunapark'ın bu lunapark olduğunu söyleyen...