Aslında yazması söylemekten çok daha kolaydır herzaman.
Çoğu zaman telaffuz etmeye dahi çekinirsin ama birgün gelir kullanmak zorunda kalırsın.
Aslında nekadar da istesen dilin varmaz söyleyemezsin, kırmaktan mı korkarsın
karşındakini yoksa suçluluk duygusumu sarar içini bilinmez ama nedense hep
imalarla gereksiz kelimelerle kamufle edersin, konuyu uzattıkça uzatır
paragraflar yaratırsın yüzlerce kelimelik ama o 3 hece 7 harfi yine de söyleyemezsin.
Sen konuştukça, karşındaki anlar senin ne demek istediğini, gözlerinin içine bakmak
ister yakalayabilmek için gerçeği oysa sen kaçırırsın gözlerini suçluymuş gibi.
Sebeplerin bahanelerin arkası kesilmez sıraladıkça sıralanırlar ama
sen yine de toplayıp da cesaretini söyleyemezsin o 3 hece 7 harfi.
Nihayet tükenince kelimeler araya korkunç bir sessizlik girer.
Ne sen konuşabilirsin ne de o.Kaçınılmaza doğru sürüklenirsiniz birlikte.
Dakikalarca süren o sessizliği bozar nihayet karşındaki
'Ayrılmak istiyorsun yani?' der sessizce gözlerine bakarak
ve sen D_€_R_!_NN bir nefes alarak evet diyebilirsin sadece.
Üstünden kalkan yükün hafiflettiği bedeninle koşar adım karışırsın hayata,
'O' ise kalmıştır bir başına 'Ayrılık' la
3 hece 7 harfti hepsi oysa...
_________________
Bu Soysuzlar Bu Vatansızlar Alsa da Canımı....
Ben Yaradandan AlırımM Asil Kanı ve Gücü......[