Eminim bağımsız stüdyo Mojiken‘ın doğaüstü yaşam kesiti Sınırsızlar İçin Bir Alan dışarıda yağmur yağarken oynamak için mükemmel bir oyundur. Her şeyin çağrıştırıcı bir deniz köpüğü yeşiline büründüğü, alçak, sıcak bir güneş ve pembe bulutlarla çevrili 1990’ların Endonezya’sında bir piksel-y’de geçiyor. Size kaçmak için çekici, kuru bir yer sağlar. Kaybolmak için katmanlı bir hikayeye sahip tatlı, iddiasız bir macera oyunu; daha yüksek profilli stüdyolar yıla bir greyfurt dilimi ile başlarken, tadını çıkarmak için bir greyfurt dilimi sınıf palyaçosu problemler ve performans sorunları.
Ama rüya gibi Sınırsızlar İçin Bir Alan Can alabilir – temel hikayesi, sağlığı pahasına gerçekliği manipüle edebilen genç Atma ve onun anlaşılmaz kız arkadaşı Raya’yı takip ediyor – serbest bırakılması da gerçek hayata tabiydi.
2022 yazında Mojiken ve kahve sohbeti geliştiriciler Toge Productions sanık yayıncı PQube geliştiricilerden alıkonulan “bir çeşitlilik fonu elde etmek için Endonezyalı geliştiriciler olarak konumlarını ve miraslarını” kullanmak. Buna cevaben geliştiriciler, “yayınlanmasını sağlamak için oyunu süresiz olarak ertelemeye karar verdiler. […] bizim ve topluluğumuzun değerleriyle tutarlı bir şekilde” dediler PR beyanı. Nihayetinde, oyun beş ay daha buza alındı ve sonuç pişmanlık duymadan Endonezyalı hissettiriyor.
Ve bu benim en sevdiğim kısım. Küçük, sıcak bir kasabada geçiyor, yüzeyinde kahramanların okul hayatı, trafiğin az olduğu bir internet kafe ve kısa beyaz çitlerden büyüyen acı kavun kümeleri dışında pek bir şey olmuyor. Görünüşe göre popüler Endonezya içeceklerinden toplanabilir şişe kapakları olmasına rağmen Rhino Soda gibi (“Yerel olarak üretilen bir şey nasıl bu kadar pahalı olabilir?” diye soruyor Atma) yerde parıldıyor ve sözde Endonezya’nın süregelen hareketine seslenmek için alışılmadık didaktik sigara karşıtı diyalogların birkaç örneği var. tütün bağımlılığı (“Sigara içmek akciğer kanserine, kalp hastalığına neden olur ve hamileliği zorlaştırabilir,” diye görev bilinciyle bize ve Atma’ya bilgi verir), oyun size kültürünü asla açıklamaya çalışmaz. Buna gerek yok. Onu somutlaştırır.
Atma olarak, Raya için kara orman pastası pişirmek gibi görevleri tamamlamanıza yardımcı olacak terk edilmiş bir bataklık arazisinde, bir dükkân sahibinin insanların biriktiğinden şikayet ettiği işe yarar ıvır zıvır bulacaksınız. Kompakt bir haritada gezinmekten, bir şeyleri toplamaktan ve başka bir yere getirmekten biraz daha fazlasını gerektiren bitirme görevlerinin dışında, oyun, atari salonundan ilham alan ok tuşu dövüşü ve hızlı olaylar yoluyla okul zorbalarını dövmekten ve “uzay dalışı” yapmaktan oluşur. “insanların kalplerine ve [ridding] onları iç karışıklıklarından kurtar.” Bu işlevi gerçekleştirebildiğinizde karakterlerin başlarının üzerinde küçük sarı bir çiçek belirir. Bunu yaptığınızda, kalpleri herhangi bir şey olabilir – belki bir galaktik yatak odası, dengeleyici bir terazi veya bir kafes – ama her zaman çiçek açan bir ağaç tarafından doldurulurlar; istek.
Oyunun güzel piksellerini ve peri masalı büyüsünü sevdiğim kadar bunu sevmiyorum (konuşan bir kedi, “kurt köpeğe” dönüşen bir zorba var, Raya bir film izlemek istediğinde Atma’nın cebinde şirin bir şekilde para gösteriyor, vb.) .). Yarısından biraz fazlasını oynadım ve duygularından veya onlarla birlikte göndermeye çalıştığı mesajdan hiçbir zaman tam olarak emin olamadım. Steam açıklaması buna “anksiyetenin, depresyonun üstesinden gelme hikayesi” diyor.
Mesela, bir noktada Atma, onu nefret ettiği bir işte kalmaya ikna etmek için bir pasta şefinin kalbine uzay dalışı yapmaktan acı çekiyor. Konuşan kedi arkadaşınız sizi bunun yapılacak doğru şey olduğuna ikna ediyor ve oyuncu olarak başka seçeneğiniz yok – Raya için bir kara orman geçidi almanın ve hedefinizi tamamlamanın tek yolu bu.
Ama bana çok empatik bir görev gibi gelmedi ve oyun şurup döküldüğü kadar yavaş ilerliyor, bu yüzden başka türlü destekleyici arkadaşlığı vurguluyor gibi görünen bir olay örgüsüne nasıl uyduğunu anlayamadım. Şaşırtıcı bir şekilde, bunu yaptıktan sonra pasta şefi, onu mutfağa geri götürdüğünüz için size şevkle teşekkür eder.
Genel olarak, Sınırsızlar İçin Bir Alan‘ nin konusu biraz daha netlikten yararlanabilir. Atma uykuya daldığında, Raya’nın vahşi güçlerini anlamlandırmaya yardımcı olan vizyonlar görür. Ancak bunlar kısadır ve genellikle Raya uyanır uyanmaz çelişir veya bir kenara itilir. Bu yüzden oyuna zaman ayırmaya devam ettikçe, hikayenin tam olarak nereye gittiğine dair bilgiyle asla ödüllendirilmedim.
On saat uzunluğundaki oyun, Mojiken’in önceki sürümlerini yaklaşık sekiz saat geride bırakıyor, bu yüzden bana mantıklı geliyor Sınırsızlar İçin Bir Alan gizemini ortaya çıkarmakta biraz sorun yaşıyor. Ayarı dikkatlice planlanmış gibi geliyor ve modern bir masal anlatma hırsına hayranım, bu yüzden ara sıra garip bir yürütmeyi affedebilirim. Hâlâ karanlık Ocak ayı için sakinleştirici bir gün batımı gibi görünüyor ve hissediyor. Şifreli sözleri olan bir şarkı gibi; onu çaldığınızda hala kazanılacak bir şeyler var.