40'lı yaşlarının ortasında beyaz olmayan bir kadın olarak ilk kısa öykü koleksiyonumu sorgulamaya başladığımda keşfettiğim şey cesaret verici değildi. Birkaç ajan ve yayıncı yazımı sevdi ve hatta üzerinde çalıştığım romanı görmek istedi, ancak sonunda bir 'ilk yazarın' kısa öyküsünü alamayacaklarını hissettiler. Kendilerini söyleyemedikleri şey, sonunda fark ettim, ' yaşlı kadın yazar, 'çünkü renkli yazarlar da dahil olmak üzere daha genç kadın yazarların ilk kısa öykü koleksiyonlarını biliyordum (ve hatta bazen gözden geçiriyordum) - aslında, her zaman ortaya çıkıyor gibi görünüyorlardı.
Bunun benim paranoyam mı yoksa gerçekten de işlerin yolu mu olduğunu merak ederek, ara sıra yayıncılık ve yayıncılık medyasında yaş ayrımcılığı ve daha yaşlı yazarların, özellikle 40 yaşın üzerindeki kadın yazarların yer aldığı edebi listeleri nasıl görmek istediğim hakkında tweet atmaya başladım. Cevap çok fazlaydı . 40, 50 ve 60 ve 70 yaş üstü yüzlerce kadın aynı fikirde yanıt verdi ve birçoğu gençlik takıntılı bir edebiyat kültüründe yazar ve okuyucu olarak deneyimleri hakkında kendi hikayelerini ekledi.
Her yıl 30 veya 40 yaşın altındaki ilk yazarların olağan listeleri var. Bu yazarları dikkatlice izlememiz gerekiyor. Bu listeler cinsiyet, ırk ve etnik köken açısından daha çeşitli hale gelse de, yaş açısından pek bir gelişme olmamıştır ve zamanla bu, ilk kitapları üzerinde çalışan birçok yaşlı yazar için cesaret kırıcı olabilir. orta yaşlı kadınların görünmezliği Dorthe Nors'un hakkında yazdığı, toplumlarımızda olduğu gibi sosyo-kültürel eserlerimizde de gerçek olmaya devam ediyor. Ancak, rol model olarak hizmet verecek ve daha yaşlı yazarlar - veya her yaştan gelecek vadeden yazarlar için sürekli ilham sağlayacak pek çok başarılı örnek de vardır.
Aşağıda 40 yaşında veya daha sonra kurgu eserlerine giriş yapan ve daha da fazla başarıya imza atan kadın yazarların bir listesi var. Kapsamlı olmamakla birlikte, kadın yazarların belirli bir yaştan sonra ilk dönemlerini geçmediklerini açıkça göstermektedir. Aslında, çoğu 'geç çiçek açanlar' bile değil - aile veya kariyer taahhütleri nedeniyle yayınlamayı ertelediler. Ancak tüm bu eserleri birleştiren en çarpıcı yön, her birinin toplanmış, damıtılmış bilgeliği, bir ömür boyu okumayı ve daha genç bir yazar için mümkün olamayacak katıksız radikalizmi nasıl birleştirdiğidir.
George Eliot, Adam Bede (1859)
Hem zamanında hem de o zamandan beri en ünlü Viktorya dönemi romancılarından biri olan Eliot, 40 yaşına gelene kadar ilk romanını yayınlamadı. O zamana kadar, Mary Ann Evans olarak saygın bir bilim insanıydı. Kırsal bir toplulukta geçen, Adam Bede dört karakterin hikayesi - bir aşk dikdörtgeni, gerçekten. Adam Bede, farklı bir sınıftan bir kadına olan aşkına kapılmış dürüst bir yerel marangoz. Başka bir adamı seviyor ve sıkıntılar çoktur. Charles Dickens, kitabı psikolojik gerçekçiliği ve cilalı zanaatı nedeniyle övdü. Eliot'un ahlaki tutumu (gelecekteki çalışmalarında bir şekilde tonunu azalttığı), yazarın müdahalesi ve hatta daha ziyade pat sonu hakkında adil eleştiriler olsa da, roman Eliot'un bilgeliğini, sanatını ve on sekizinci yüzyıldaki pastoral yaşamı yakından gözlemlediğini gösterdi. İngiltere. Altı roman daha yazmaya devam edecekti. Middlemarch , bazıları şimdiye kadar İngilizce yazılmış en büyük roman olarak kabul edilir.
Katherine Anne Porter, Çiçekli Yahuda ve Diğer Hikayeler (1930)
Porter, ilk kurgu kitabı olan bu kısa öyküler koleksiyonu yayınlandığında 40 yaşındaydı; zaten yıllardır dergi ve gazetelerde yazıyordu. Bunlar, klasik Porter kısa öyküsünün tüm ayırt edici özelliklerini gösteren, en eski öykülerinden sekiz (veya baskıya bağlı olarak on). O zamanlar iyi karşılandılar ve birçoğu şimdi bile geniş çapta antolojiye tabi tutulmaya devam ediyor. Bu ilk ciltteki tüm hikayeler, devrimci günlerinde Amerika'nın Güney ve Meksika'sında geçiyor. Porter'ın dili, yedek ve renkli arasında değişiyor ancak her zaman iyi hazırlanmış ve kesindir. Karakterlerinin çoğu fakir ve kendilerini ellerinden geldiğince iyileştirmeye çalışıyorlar. Kadınları, uyanmakta olan cinsellikleriyle, karşılıksız aşklarıyla veya hayal kırıklığı yaratan ilişkileriyle uğraşırken bile güçlü ve bağımsızlık arzusundadır. Artık Amerikan kısa öyküsünün ilk ustalarından biri olarak kabul ediliyor.
Isak Dinesen, Yedi Gotik Masal (1934)
En çok Kenya'da yaşadığı hikayesiyle bilinmesine rağmen, Afrika dışında , Dinesen’in ilk kitabı, 49 yaşındayken yayınlanan bu kısa öykü koleksiyonuydu. Danimarka ve İngiltere'de yayınlamakta güçlük çekti, ancak sonunda kitabı ABD'de bir yuva buldu. Başarılı oldu ve sonunda kendi ülkesi Danimarka'da yayınlanmak üzere Danca'ya çevirdi. Bu tam bir çeviri değil, yakın bir yorumdu, farklı bir okuyucu için mantıklı olduğuna karar verdiği farklılıklarla. Çoğunlukla on dokuzuncu yüzyılda geçen bu hikayeler, Afrika'dan kalbi kırılmış ve mali açıdan kırılmış olarak döndükten sonra hızlı ve baskı altında yazılmıştır. Çoğu, Arap geceleri Şehrazade tarzında hikayelerin içinde hikayelerin olduğu eski iplikler veya masallar biçiminde yazılmıştır. Ancak egzotik karakterlerinin kökleri Afrika'da tanıştığı ve tanıdığı pek çok farklı insandan kaynaklanıyor ve barok, ağıtlı düzyazı, keşfettiği tecavüz, taciz, duygusal şiddet ve taşralılığın dehşetini artırıyor.
Tillie Olsen, Bana bir bilmece söyle (1961)
Olsen 20'li yaşlarından beri röportaj yapıyor olsa da, bu bağlantılı dört öykü koleksiyonu 49 yaşına kadar yayınlanmadı. Öykülerin üçü annelerin bakış açısındaydı. Başlık hikayesi gerçekten bir roman. Dördü de zaten edebi dergilerde yayınlanmış ve ayrıca En İyi Amerikan Kısa Hikayeleri orijinal yayın yıllarında dizi. Olsen’in dili boş ama karakterlerin sesleri akılda kalıcı bir şekilde iyi hazırlanmış. Aile hayatının ötesinde, hikayeler ırkçılık, yaş, annelik, reşit olma ve ölüm gibi temaları da ele alıyor. Hikayelerin en iyisi, 'Burada Duruyorum Ütüleme', geniş çapta antolojiye tabi tutulmaya ve öğretilmeye devam ediyor.
Toni Morrison, Mavi Göz (1970)
Morrison’ın ilk romanı 40 yaşına girerken çıktı. O zamandan beri pek çok kitap yazdı ve Nobel Edebiyat Ödülü de dahil olmak üzere büyük edebiyat ödüllerinin çoğunu kazandı. Kendisinin büyüdüğü işçi sınıfı Ohio'da geçen bu, erken yaşlardan beri ırksal olarak kendini küçümsemeyi içselleştiren ve siyah olduğu için kendini çirkin gören on iki yaşındaki siyahi bir kızın, Pecola'nın hikayesi. Onu beyazlar kadar güzel yapacaklarını düşünerek mavi gözler istiyor. Çevresindeki insanların, özellikle de yetişkinlerin kendi zorlukları var. Ve bize canavarlar veya karikatürler vermemesi, bize onların kusurlarını ve zaaflarını nezaket ve dürüstlükle göstermesi Morrison’a borçlu. Morrison’ın dilinin gerçekliği, her sahneyi bir halk müziğiyle canlandırıyor. Kitap, ırkçılık, ensest, eşcinsellik ve çocuk tacizi gibi ağır meselelerle uğraşırken bir çocuğun bakış açısından nasıl bir hikaye anlatılacağına dair harika bir örnek olmaya devam ediyor.
Penelope Fitzgerald, Altın Çocuk (1977)
Ölümcül hastalığı olan kocasını eğlendirmenin bir yolu olarak yazılan bu roman Fitzgerald’ın 60 yaşında ilk kurgu eseriydi, ancak daha önce birkaç biyografi yayınlamıştı. Ünlü bir Londra müzesinin etrafında geçen ve bir İngiliz cinayet gizeminin tüm geleneklerini takip eden hikaye, eksantrik karakterler ve tarihi ve politik referanslarla doludur. Fitzgerald sanat eleştirmenleri, akademisyenler, politikacılar, kanun yaptırımı, sınıfçılık ve daha fazlasıyla dalga geçiyor. Hicivli anlatım sesi ve en küçük ayrıntıları yakından gözlemlemesi, kurgu yazmaya acemi olmadığını, ancak zanaatını on yıllardır geliştirdiğini gösteriyor. Daha sonraki bir roman için Booker'ı kazanmaya devam etti. açık deniz .
Mary Wesley, Sırayı Atlamak (1983)
Wesley 71 yaşındaydı ve bu roman yayınlanmadan önce üç çocuk kitabı yazmıştı. Kocasının ölümü onu fakir bir dul olarak bıraktıktan sonra yazmaya başlamıştı ve bu kitabın başarısından sonra, sekizinci on yılına neredeyse her yıl bir roman yazdı. Ama Wesley'in bir yayıncı bulması beş yılını aldı. Sırayı Atlamak rahatsız edici temaları nedeniyle. İngiltere, Cornwall'da geçen hikaye, (on yıl daha genç olmasına rağmen kendisi gibi) suçluluk ve kendini suçlama nedeniyle intiharı düşünen bir dul kadınla ilgili. Her fırsatta engellenir ve planını gerçekleştiremez. Bu sessiz bir roman, ancak yalanlar, ensest, zina ve cinayetle şok anları yaşanıyor. Wesley, baştan sona dul kadının kederinin, umutsuzluğunun, öfkesinin, hayal kırıklığının ve ihanet duygusunun hareketli, karanlık bir portresini çiziyor. Yine de burada kendine acıma ya da hoşgörü yok ve sesi benzersiz bir şekilde ona ait: ilginç, kendinden emin ve kara mizah.
Harriet Doerr, Ibarra için taşlar (1984)
Doerr 74 yaşındayken yayınlanan bu ilk roman İlk Kurgu Yapıt Ulusal Kitap Ödülü'nü kazandı. Kocası öldükten sonra eğitimini bitirmek için üniversiteye geri dönmüş ve bu listedeki pek çok kişi gibi o da bu kitaptan önce kısa öyküler yayınlamıştı. Porter için olduğu gibi, Doerr’ın Meksika’da geçirdiği zaman, kurguları için çok malzeme sağladı. Doerr, uzak bir maden kasabası olan Ibarra'da nakledilmiş orta yaşlı bir Amerikalı çift ile yerel Meksika topluluğu arasındaki kültür çatışmalarını ayrıntılara keskin bir bakışla anlatıyor. Eşi, hayatının son yıllarında kocasıyla birlikte, uzayan acısıyla ve etrafındaki birçok hikaye ve geçmişle başa çıkmaya çalışıyor. Doerr, manzaraları o kadar güzel anlatıyor ki, düzyazı bizi o zamana ve o yaşamlara kolayca ulaştırıyor. Ibarra hem mistik hem de gerçek bir yer - tıpkı bir Márquez hikayesindeki şehirler ve kasabalar gibi.
Deborah Eisenberg, Yabancı Para İşlemleri (1986)
Eisenberg, tek bir kısa öykü yazmak için bir yıl veya daha fazla zaman ayırmasıyla ünlüdür, bu nedenle ilk koleksiyonunun 41 yaşındayken çıkması çok da şaşırtıcı olmamalıdır. Buradaki yedi öykü, gençlerin birinci şahıs anlatılarıdır. 1980'lerde hayatta kalmaya çalışan kadınlar. Eisenberg ister görünüşte sıradan hayat rutinlerini tanımlasın, ister konuşulmayan toplumsal kurallara karşı mücadele ediyor olsun, Eisenberg bize onların arzularını ve çaresizliklerini açık, zarif bir düzyazıyla verir. Bu kadınlara ne olacağı - aşk ya da keder ya da acı ya da keşif - kadar önemli değil. Nasıl olur. Bu ilk koleksiyonda bile, Eisenberg forma hakimiyetini hız ve ekonomi ile gösteriyor.
Annie Proulx, Kalp Şarkısı ve Diğer Hikayeler (1988)
Proulx, burada diğerleri gibi gazeteci olarak başladı. Ayrıca dergiler için bilim kurgu hikayeleri de dahil olmak üzere kısa hikayeler yazdı. Bu ilk koleksiyon tamamen kırsal ve küçük kasaba Amerikan yaşamı hakkındadır - Pulitzer ödüllü romanında ele almaya devam ettiği bir konu, Nakliye Haberleri . Yerli Amerikalılar ve işçi sınıfı milleti, bu dokuz öyküde Kuzey New England kırsalını dolduruyor ve Proulx, tuhaf, akılda kalıcı isimler tercihini erkenden gösteriyor. Vahşi, zar zor ehlileştirilmiş manzaraların güzelliği ve sertliğine dair lirik tasvirleri, daha sonraki çalışmalarında olduğu gibi burada da tekildir. İster insanlar arasındaki ister insanla doğa arasındaki ilişkiler hakkında yazıyor olsun, tutkular her zaman hem temel hem de olağanüstüdür.
Helen Dunmore, Karanlıkta Zennor (1993)
Dunmore, kurguya dönmeden önce tanınmış bir İngiliz şairi ve çocuk yazarıydı. Bu roman 42 yaşındayken yayınlandı ve Birleşik Krallık'ta McKitterick Ödülü'nü (40 yaş üstü yazarların ilk romanları için) kazandı. Birinci Dünya Savaşı sırasında Cornwall, Zennor'da geçen bu genç bir kadın sanatçının, birkaç günlüğüne savaştan dönmüş bir asker olan sevgilisiyle biraz vakit geçirmesinin hikayesi. Yazar D.H. Lawrence ve eşi Frieda yakınlardaki bir çiftlik evinde yaşıyor. Şimdiki zamanda yazılmış bakış açısı oldukça sık değişir, böylece bazı kafa karışıklığı anları olur. Yine de, Lawrence’ın birçok kişisel yazısı aracılığıyla, Dunmore bize onların kişisel hayatlarına ve o zamanın olaylarının, hem gerçek hem de kurgusal karakterlerin dahil olan herkesin hayatını nasıl değiştirdiğine dair yeterince yakın bir görüş veriyor. Kitabın en iyi kısımları, Dunmore'un şiirsel duyarlılığıyla sayfada kalan görüntü ve seslerle yeniden yarattığı Cornish sahilinin ham çekiciliğini içeriyor.
Elizabeth Strout, Amy ve Isabelle (1998)
Strout hukuk eğitimi almış olsa da, çok başarılı olamadığı için, erken dönemlerde hikayelerini ve romanlarını yazıp göndermeye başladı. Derecesini aldı, ancak tam zamanlı yazmaktan vazgeçtiğinde yalnızca birkaç aydır avukatlık yapıyordu. Bu romanı bitirmesi altı ya da yedi yılını aldı ve yayınlandığında büyük ilgisini çekti. O 42 yaşındaydı. Roman, bir anne ile kızı arasındaki sırların gerginliğe ve çatışmaya neden olduğu küçük bir kasaba topluluğunda (Strout'un diğer kitaplarda tekrar ziyaret ettiği kurgusal bir ortam) geçiyor. Yakında, topluluğun diğer üyelerini de içeren zor ifşalar ve yüzleşmeler var. Strout, ister farklı karakterler arasındaki samimi anlar hakkında yazıyor, ister dedikodunun ve skandalın bu tür yerlerde nasıl yayıldığını anlatıyor olsun, Strout, insanların güzel söz ve içgörü ile birbirlerine zarar verebilecekleri veya yardım edebilecekleri birçok yolu gösteriyor. Küçük karakterler bile o kadar iyi çizilir ki, özlemleri ve karmaşıklıkları baştan sona hissedilir şekilde hissedilir.
Helen Dewitt, Son Samuray (2000)
Şaşırtıcı bir şekilde, bu çok övülen roman, DeWitt’in 50. el yazmasıydı ve birçok başka romanı denedikten sonra yazılmıştır. Tamamlamaya çalışırken kendini desteklemek için basit hizmet işlerinde çalıştı. Hikayenin konusu, karakterleri, tarzı veya temalarına baksak da, kitap gerçekten ustaca bir başarıdır. Bir anne, küçük oğlunu benzersiz ve biraz izole bir şekilde büyütür, onu klasikler, üst düzey matematik ve birden fazla dilde eğitir, böylece bir çocuk dahisi olur. Kimliğini saklı tuttuğu babasını bulması gerektiğine karar verdiğinde işler ani, şaşırtıcı dönüşler almaya başlar. Romanın adı Kurosawa filminden geliyor. Son Samuray Annenin oğluna tanıttığı, hayatında bazı erkek figürlere sahip olabilmesi için. Film baştan sona birkaç farklı şekilde öne çıkıyor. Dewitt, okurken dikkatlice dikkat edilmesi gereken zengin sembolizm ve katmanlı imalar yaratmak için burada hem dil hem de imge ile bazı ilginç yapısal ve stilistik yenilikler kullanıyor.
Julia Glass, Üç Haziran (2002)
Glass 46 yaşındayken yayınlanan bu ilk romanı Ulusal Kitap Ödülü'nü kazandı. İçinde, McLeod'ları ve arkadaşlarını, her biri farklı bir perspektiften ve farklı bir zaman diliminde geçen üç anlatı üzerinden takip ediyoruz. Glass, üç bölümden bir tür üçlü oluşturduklarını söyledi: Bir bölümde daha küçük olan öğeler diğerinde büyütülür. Sık sık geri dönüşler bizi zaman içinde ileri geri götürür ve evlilik sadakati, AIDS salgını, eşcinsellik, ailevi beklentiler ve kardeş ilişkileri hakkında örgülü alt konuları ortaya çıkarır. Ortamlar - Yunanistan, İskoçya ve New York Şehri - hikayeye o kadar iyi entegre edilmiş ki karakterlerin çeşitli ruh hallerini ve yaşam evrelerini mükemmel bir şekilde somutlaştırıyorlar.
Thrity Umrigar, Bombay Saati (2001)
Umrigar, gazetecilik okumak için Hindistan'dan ABD'ye taşındı. Yaklaşık yirmi yıldır dergi ve dergilerde muhabirlik yaptıktan sonra, ilk romanını Harvard'da bir yıllık bursu sırasında yazdı; tam 40 yaşına geldiğinde yayınlandı. Bombay Saati bir Bombay apartman kompleksinde (o zamanlar Mumbai olarak biliniyordu) orta sınıf bir Parsi topluluğu hakkındadır. Geleneksel bir romandan ziyade birbiriyle bağlantılı bir kısa öykü koleksiyonu, Rohinton Mistry’yi anımsatıyor. Firozsha Baug'dan Masallar ama Umrigar, Mistry’nin daha ironik ve melankolik dokunuşuna kıyasla daha komik, hicivli bir dokunuş getiriyor. Ayrıntılara ve nüansa olan gazetecilik bakışı çok az ıskalasa da, nostalji duygusu onu birkaç kez heyecanlandırıyor. Çalışmaları, zamanın çeşitli sosyo-politik konularını önemli alt konular olarak içerdiği için öne çıkıyor. Ana hikaye olarak büyük bir düğün, tüm karakterleri ve arka planlarını gösterecek geniş bir tuval sağlar. Dili lirik düzyazıya saplanmadığı zamanlarda en güçlüsüdür.
Sue Monk Kidd, Arıların gizli Yaşamı (2002)
Kidd, üç anı yayınladıktan sonra ilk kurgu çalışmasını 54 yaşında yayınladı. 1964 Sivil Haklar Hareketi sırasında geçen, Arıların gizli Yaşamı siyah hizmetçisiyle evden kaçan genç beyaz bir kızın hikayesi. Arı yetiştiren üç siyah kız kardeşe sığınırlar. Tüm bu yaşamlar ortaya çıktıkça ve iç içe geçtikçe, ayrılmış bir kasabadaki ırksal çatışmalar ve aile sırları, yaşlanma ve kendini kabul etme hakkında pek çok drama katıyor. Kidd’in yazıları genellikle yaşlı siyah kadınların tüm bilgeliğiyle aforizmaya dönüşür, ancak genç kızın zekası ve alaycı mizahı biraz denge katar. Film uyarlaması da popülerdi ve kitap her zaman yeni hayranlar kazanmaya devam ediyor.
Bak Jacob, Uyurgezerin Dans Rehberi (2014)
Jacob’ın ilk kitabının yazılması 10 yıl sürdü ve sonunda 41 yaşındayken yayınlandı. Bu, Hintli-Amerikan bir ailenin hikayesi ve ikinci nesil kızlarının bakış açısıyla anlatılıyor. Amina'nın babası hastalanınca, Seattle, WA'dan NM, Albuquerque'ye evine döner. Ölü bir kardeşin her zaman mevcut gölgesi ve hepsi arasında gerilim yaratacak diğer aile sırları var. Kültürel farklılıklar ve öz kimlik ile devam eden mücadeleler gerçek, inandırıcı şekillerde ortaya çıkıyor. Jacob’ın gücü, zaman zaman ironik veya esprili olsa da, duygusallık veya aşırı hoşgörü olmaksızın kalp kırıklığı ve keder gösterdiği seslerde yatıyor.
Claire Fuller, Sonsuz Sayılı Günlerimiz (2015)
Fuller 40 yaşına kadar kurgu yazmaya başlamadı. Bu roman 48 yaşındayken yayınlandı ve 2015 Desmond Elliott Ödülü'nü kazandı. Çocukken hayatta kalan babasıyla ormanda yaşayan ve dokuz yılını neredeyse tecrit altında geçiren Peggy'nin hikayesini anlatıyor. Şimdi, genç bir Peggy, sık sık önceki gerçeküstü olana geri dönerken, modern dünyaya geri dönmeye çalışıyor. Fuller’ın dili zengin ve ayrıntılarla doludur ve çılgınca yaratıcı çocuğun perspektifi, genellikle peri masalı benzeri fanteziye girip çıkmaktadır. Orman dünyası hem büyüleyici hem de acımasız. Gerilim ve tehdit, bizi okumayı bitirdikten çok sonra yankılanan bir sona götürürken, baştan sona el ele tutuşur. Bir yaşlanma ve hayatta kalma romanı olarak, bize çok daha fazlasını veriyor, çünkü yaşlı bir yazar tüm yaşam tarihini, onlarca yıllık okumayı ve iyi tecrübeli zanaatını ona getirdi.
Vanessa Hua, Hile ve Diğer Olasılıklar (2016)
Hua yaklaşık yirmi yıldır bir gazeteciydi ve dünyanın her yerinden haber yaptı. Hua 40'lı yaşların başındayken yayınlanan bu ilk kitap, kültürler ve ülkeler arasında sıkışmış insanlar hakkında on kısa öykünün bir derlemesidir. Hikayeler, gelenek ile modernite, geçmiş ile bugün, toplum ve bireysellik arasında parçalanmış olmanın tipik göçmen mücadeleleriyle ilgili olsa da, buradaki karakterler, haber medyasında çok sık gösterilen “model azınlık” imajlarını yıkmaya çalıştıkları için benzersiz ve akılda kalıcıdır. Bu listedeki diğer eski gazeteciler gibi, Hua’nın ayrıntılara bakışı, karakterlerin, yerlerin ve sohbetlerin temellerini nasıl yakaladığı konusunda hatasız. Aldatmacalar sadece karakterler arasındaki sırlar ve ihanetler değil, çoğu zaman karakterlerin yapmak zorunda oldukları seçimlerle hayatta kalmak için kendilerine söyledikleri yalanlardır.
Kit de Waal, Benim Adım Leon (2016)
Kit de Waal, yazar olmadan önce 15 yıl ceza ve aile hukuku alanında çalıştı. Bu ödüllü roman 56 yaşındayken çıktı. Çoğu zaman kurguda bu kadar tam ve doğru bir şekilde yansıtıldığını görmediğimiz bir dünya hakkında güçlü bir hikaye anlatıyor. Leon, 1980'lerde İngiltere'deki yarış ayaklanmaları sırasında koruyucu bakım sistemine giren dokuz yaşında, karma ırktan bir çocuk. Çocuk anlatıcının büyüleyici sesi, bize metanet ve mizah, öfke ve tutkuyla dünyasının tüm iniş ve çıkışlarını gösteriyor. De Waal'ın çocuğun savunmasızlığını, acısını ve cesaretini dikkatli nüanslarla yakalarken, aynı zamanda bize onun gözünden daha geniş sosyo-politik dramlar yaşatması nefes kesici bir başarı. Yetişkin karakterler kolayca karikatüre dönüşebilirdi, ancak de Waal yan basamakları bu kadar ustaca bir mayın mayını çıkarabilirdi. Ve ortaya çıkan tüm öfke ve üzüntüye rağmen, Leon'un alışılmadık yerlerde ve insanlarda nasıl sevgi ve kabul bulması nedeniyle bu umut verici bir kitap.