We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
21. yüzyılda, şövalyelik kelimesi, kadınlara karşı bir tür eski moda erkek saygısını çağrıştırır. Ancak Orta Çağ boyunca, kod çok daha sert nedenlerle oluşturuldu.
Muazzam sivil kayıpların olduğu rutin askeri şiddetin yaşandığı bir zamanda, şövalyelik, şövalye davranışı için temel kurallar koyma çabasıydı. Bu kurallar bazen daha az şanslı ve daha az güçlü olanlara cömert davranılmasını zorunlu kılarken, esas olarak seçkinlerin çıkarlarını korumaya odaklandı.
Şövalyeliğin gelişimi, 1066'da İngiltere'nin Normanlar tarafından fethedildiği sıralarda başlayan şövalyelerin (ağır zırhlı, seçkin kökenlerden gelen atlı savaşçılar) yükselişiyle el ele gitti. Dünya şövalyeliğinin kendisi Ortaçağ Latincesinden geliyor. kaballarius, atlı anlamına gelir.
11. yüzyılın ortalarında, şövalye özellikle onurlu bir figür değildi.
Şövalyelik hakkında iki kitap yazan Texas A&M Üniversitesi'nde ortaçağ çalışmaları profesörü Jennifer Goodman Wollock, “O kiralık bir haydut” diyor. "Atları var. Zırhı var. Ağır bir tank gibi."
DAHA FAZLA OKUYUN: Orta Çağ Silahları
Şövalyeler Ağır Silahlı ve Şiddete Açıktı
Bu savaşçılar, savaş ağaları tarafından komuta edildi ve toprakla ya da savaştıkları köyleri yağmalama, yağmalama, tecavüz etme ve giderken yakma ruhsatı ile ödüllendirildi.
Wollock, "Orta Çağ'ın başlarında, kilise konseyleri şövalyelerden kurtulmak için dua ediyorlardı" diyor. “11. yüzyılın sonlarına, 12. yüzyıla girerken gelişen şey, şövalyelerin saygı duyulacak ve saygı duyulacaksa profesyonel bir koda sahip olmaları gerektiği duygusudur.”
İyi bir şövalye olmanın ne anlama geldiği konusunda hiçbir zaman kesin bir fikir birliği olmadı. Komutanların şövalyeler için oluşturduğu kurallarda bulunan en yaygın değerler, bir askeri gücün pratik ihtiyaçları etrafında dönüyordu: savaşta cesaret ve kişinin efendisine ve arkadaşlarına sadakat.
Dallas Üniversitesi'nde ortaçağ tarihçisi ve dergisinin editörü Kelly Gibson, "Şiddete çok meyilli, ağır silahlı tüm bu insanlara sahipsiniz" diyor. Ortaçağ Avrupa'sında İntikam. "Onları geçindirmenin bir yolunu bulmalısın."
Şövalye Şövalyesi Romantik Kurguda Görünüyor
Yine de Wollock, şövalyeliğin disiplinli bir orduya duyulan basit ihtiyacın ötesine geçtiğini savunuyor. Özellikle zamanın romantik edebiyatında - bazıları özellikle şövalyelik için eğitilmiş genç soylular için yazılmıştır. Şövalyeler, dindar, cömert ve merhametli olarak sunuldu.
Wollock, "Harika bir şövalye olmak için sivilleri, kadınları düşünmelisiniz" diyor. "En büyük şövalyeler, dışarıdaki bir hanımın sevgisinden ilham alır ve onu etkilemek ve büyük işler yaparak sevgisini kazanmak ister."
DAHA FAZLA OKUYUN: Şövalyelik Nasıl Öldü?
Elbette, genellikle şövalyeler tarafından değil, din adamları veya şairler tarafından yazılan bu hikayelerin genç savaşçılar üzerinde ne kadar etki bıraktığını bilmek zor. Rochester Üniversitesi'nde tarihçi ve ortaçağ şövalyeliği üzerine birkaç kitabın yazarı olan Richard Kaeuper, şövalyelerin genellikle kendilerini onurlu ve dindar olarak görmelerine rağmen, dini liderlerin kurallarına uymadıklarını savunuyor.
Kaeuper, 1202'de Papa III. Bunun yerine, kutsal şövalyeler, büyük Hıristiyan şehri Konstantinopolis'i yağmaladılar.
"Papa, 'Bunu yapma' dedi. Ama ne yapacak, tüm haçlı ordusunu aforoz edecek mi?" diyor Kaeuper.
Yalnızca Soylu Sınıf için Bir Kod
Wollock, diğer taraftan, şövalye kültürünün şövalyeleri sadece kilise yetkililerine güvenmek yerine kendi ahlak anlayışlarını geliştirmeye teşvik ettiğini söylüyor. Bu, bazılarının Haçlı seferleri sırasında Müslümanların katledilmesini sorgulamasına neden oldu.
Yine de şövalyeler anladıkları şekliyle bir şövalyelik kuralına uysalar bile, onur ve iyi davranış hakkındaki bu fikirler, çoğunlukla şövalyelerin bir parçası olduğu soylu sınıf için, çoğu zaman yoksulların pahasına endişeye odaklandı.
Wollock, "Çok fazla nezaket var - bayanlarla iyi konuşabilmek, hanımları savunabilmek istiyorsunuz" diyor. "Sıradan kadınlar, çoban kızlar, daha çok spor yapmak gibidir."
Kaeuper, şövalyeliği anlatan birkaç ortaçağ metninin kasabaları yakmaya veya yağmalamaya ya da sıradan kadınlara tecavüz etmeye karşı uyarıda bulunduğunu söylüyor. Bu savaş tarzı, İngiltere ve Fransa'nın birbirleriyle savaştığı ve kırsal bölgeyi harap ettiği 14. ve 15. yüzyıllardaki Yüz Yıl Savaşları sırasında hala endemiktir.
“Bir bakıma mafya taktikleri gibi: 'Fransa kralının sizi koruyabileceğini mi düşünüyorsunuz? Yapamaz. Kralımız seni korurdu,” diyor Kaeuper.
DAHA FAZLA OKUYUN: Tapınak Şövalyeleri Kimdi?
Kaeuper, şövalyelik konusundaki mevcut anlayışımızın, özellikle kadınlarla ilgili olarak, uygun erkeksi davranış kodu olarak anlayışımızın, Orta Çağ'daki gerçek şövalyelerle çok az ilgisi olduğunu savunuyor. Aksine, 19. yüzyılın sonlarında Avrupa neo-romantiklerinin ideal erkek davranışını tanımlamak için bu kelimeyi uyarladığını savunuyor.
Orta Çağ'da şövalyeliğin gerçek etkilerine gelince, Gibson, şövalyelerin saldırganlığında şerefe ne kadar güçlü bir odaklanmanın gerçekten dizginlendiğini söylemenin zor olduğunu söylüyor.
“Bence oldukça yıkıcıydılar” diyor, “bu kodla bile.
Şövalyelik
Chivalry, ortaçağ* şövalyelerinin izlediği yaşam tarzı ve ahlaki kodu ifade eder. Adını şuradan alıyor şövalye, şövalye için Fransızca kelime. Şövalyelik, bir lorda, bir davaya veya bir asil kadına sadakatin yanı sıra onur, yiğitlik, nezaket ve saflık değerlerini içeriyordu. Temeli askeri, sosyal ve Hıristiyan etiğinin bir karışımıydı*. Şövalyelik, ortaçağ savaşçıları için bir davranış kuralı olarak başlasa da, Rönesans'ın değişen sosyal koşullarına uyum sağladı.
Şövalyelik Geleneği. Ortaçağın feodal* sisteminde şövalyeler, lordlarına bağlılık ve hizmet sözü verdiler. Bu ilişki şövalyelik kodunun bir parçası oldu. Edebi eserler de "şövalye" davranış hakkındaki fikirlere katkıda bulundu. Şövalyeleri hem cesur savaşçılar hem de zarif adamlar olarak tasvir ettiler. Şövalyeler, görgü kuralları, stil ve hatta bir aşk ilişkisini yürütmenin doğru yolu için standartlar geliştirmek için kitaplardan yararlandı. 1200'lerden kalma el kitapları şövalyelerin davranış kurallarını ortaya koyuyordu ve şövalye onurunu kutlayan yarışmalar ve turnuvalar vardı. Şövalyeler feodal mahkemelerin kültürünün bir parçası olduklarından, davranışları şu terimlere ilham kaynağı oldu: kibarca, kur yapma, ve nezaket.
Şövalyelik kültürü, Orta Çağ'ın sonlarında ve Rönesans'ta popülerliğini korudu. Zengin Rönesans soyluları askeri gelenekleri desteklemeye ve güçlerini turnuvalarda ve savaşlarda sergilemeye devam ettiler. Ancak, genellikle kendi başlarına hareket eden Orta Çağ şövalyelerinin aksine, iktidardaki hükümet tarafından desteklenen şövalye tarikatları ve kardeşlikler oluşturma eğilimindeydiler. 1469'da bu tür emirler Avrupa'daki hemen hemen her büyük mahkemede oluşmuştu.
Geç Orta Çağ ve Rönesans sırasında, soyluluğun tanımı askeri güçten ziyade aile tarihine bağlı hale geldi. Soylu olmak isteyen biri için, ticarette veya el emeğiyle çalışan bir ata bir utanç kaynağıydı. Asil bir soy ağacındaki çarpık bir uzvu düzeltmenin bir yolu, şövalyelik sembollerini ve görgü kurallarını benimsemekti. Savaşta bir gün bile geçirmemiş olan adamlar şövalye unvanını aradılar ve kendi armalarını yarattılar*.
Erken Şövalye Edebiyatı. Edebi şövalyelik kavramı, Orta Çağ romantizmlerine kadar uzanır. İlk aşklar aşk hikayeleri değil, savaş hikayeleriydi. Çoğu, eski Latin eserlerinin Fransızca çevirileri ve uyarlamalarıydı. Şövalyelik, bu ortaçağ aşklarında şövalyelerin izlediği davranış koduydu.
Fransız aşk romanlarının ilki ve en büyüğü, Roland'ın Şarkısı (1098), Fransız ordusunu korurken ölen cesur bir savaşçı olan Roland'ın hikayesini anlatıyor. Bununla birlikte, en etkili şövalye romantizmi, Galli kral Arthur ve Yuvarlak Masa Şövalyelerinin hikayesiydi. Bu efsane, Fransız yazar Chrétien de Troyes'in yazılarından geliştirildi. Lancelot, Guinevere, Percival ve Sir Gawain gibi tanıdık karakterleri içerir.
Arthur'un şövalyelerinin hikayeleri, çoğu romantizmde görülen bir eylem modeli sağladı. İlk olarak, bir şövalye bir göreve başlar: bir leydiyi kurtarmalı, bir yanlışı düzeltmeli, bir görevi tamamlamalı, bir ejderhayı öldürmeli, bir büyüyü bozmalı ya da cennete giden yolu bulmalıdır. Yol boyunca gücünü test eden maceralar yaşar ve bir davranış kuralına göre hareket etmelidir. Bazen yeterince güçlüdür, ancak şansı (veya Fortune) kötü olabilir. İyi şövalyeler doğru olanı yapmaya çalışırlar, ancak genellikle kendilerini zor durumlarda bulurlar. Şövalye romanslarının olay örgüleri, mızrak dövüşleri, turnuvalar, tuhaf gelenekler, devler, büyüler ve uçan atlar gibi birçok ortak unsuru içerir. Bazı eleştirmenler, okuyucuların bu unsurları ahlaki anlamlara sahip semboller olarak yorumlayabileceklerini savunuyorlar.
Rönesans Edebiyatında Şövalyelik. 1300'ler ve 1400'ler boyunca, ortaçağ Fransız romantizmleri genişletildi, değiştirildi ve İngilizce, İspanyolca ve İtalyanca'ya çevrildi. Pek çoğu Chrétien'in yarattığı öğeler içeriyordu. Kahramanları tamamen iyidir ve kötü adamları tamamen kötüdür. Bu eserler aynı zamanda askeri seçkinlerin* katı gururunu ve onur kurallarını da yansıtıyor.
İtalya, Rönesans döneminde en popüler aşklara ev sahipliği yaptı. Orada yazarlar şövalyeliğin romantizmini destanla birleştirdiler*. İtalyan şair Ludovico Ariosto'nun Orlando Furioso (deli Roland, 1516) özellikle dikkat çekicidir çünkü anlatıcı hem bilinçli hem de alaycıdır. Orlando Furioso Rönesans edebiyatı ve edebiyat eleştirisi üzerinde büyük etkisi oldu. Hikaye o kadar popülerdi ki, küçük karakterlerine dayanan bir romantizm patlamasına neden oldu. Kudüs Teslim Edildi Şair Torquato Tasso tarafından (1580), 1500'lerin diğer İtalyan başyapıtıdır.
1500'lerin sonlarında Kuzey Amerika'da keşif ve fetih yıllarında İspanya, şövalye romanslarının büyük bir patlamasına tanık oldu. 1575'e gelindiğinde, İspanyolca'dan Fransızca'dan daha fazla romantizm çevrildi. İspanyol Miguel de Cervantes, şövalyelik kuralından esinlenen en kalıcı eserlerden birini yazdı. Don Kişot (1605). Romanları okumaktan zihni ciddi şekilde etkilenen La Mancha'dan bir beyefendinin hikayesini anlatıyor.
İngiltere'de, şövalye romansları, matbaanın ortaya çıkmasından sonra en popüler kurgu biçimiydi. 1485'te ilk İngiliz matbaacı William Caxton, Thomas Malory'nin Le Morte d'Arthur (Arthur'un Ölümü), Kral Arthur efsanesinin bir versiyonu. 1500'lerin sonundaki Philip Sidney ve Edmund Spenser gibi İngiliz şairler, romantizm geleneğinden ilham alan eserler yarattılar.
Rönesans Kültürüne Etkisi. Kral Arthur efsanesi İngiltere'de önemli bir ilham kaynağı oldu. Arthur gibi, yönetici Tudor ailesi de Galli idi. 1490'larda Henry VII, ilk doğan oğluna Arthur adını verdi ve onun için "Galler Prensi" unvanını yarattı. Elizabeth, Jartiyer Nişanı (şövalyelik düzeni) için bir model olarak Arthur'un Yuvarlak Masa Şövalyeleri'ni kullandım.
Şövalye efsaneleri, Rönesans sanatında, özellikle süslemelerde de ortaya çıktı. Kral Arthur ve Yuvarlak Masa Şövalyeleri'nin resimleri, küçük kutular, taraklar, aynalı kılıflar, yazı tabletleri ve iskambil desteleri gibi kişisel eşyaların üzerinde yer aldı. Arthur efsaneleri ve diğer aşk hikayeleri, Rönesans şatolarının ve malikanelerin duvarlarındaki duvar halılarına ve fresklere* de ilham kaynağı olmuştur.
Şövalyelik geleneği, Rönesans'tan sonra Avrupa'nın değişen siyasi ikliminde hayatta kalamadı. Materyalizm ve kişisel çıkar kısa sürede şövalyelik onur kurallarının yerini aldı. Eski soyluların değerleri yerini Fransa ve Amerika demokrasilerine ve Sanayi Devrimi'ne bıraktı.
Orta Çağ'a atıfta bulunarak, MS civarında başlayan bir dönem. 400 ve İtalya'da 1400 ve Avrupa'nın geri kalanında 1500 civarında sona erdi
doğru ve yanlış sorularıyla ilgilenen felsefe dalı
arazinin korunması ve kullanılması karşılığında bireylerin bir lorda hizmet verdiği ekonomik ve politik bir sistemle ilgili
soylu bir aileyi temsil etmek için kullanılan bir dizi sembol
"Şövalyelik, Orta Çağ'ı Eşkıya Tutmak İçin Kuruldu" Konu
İyi durumda olan tüm üyeler buraya yazmakta özgürdür. Burada ifade edilen görüşler yalnızca afişlere aittir ve ne görüş ne de onlar tarafından onaylanmamıştır. Minyatürler Sayfası.
Lütfen başkalarının üye isimleriyle dalga geçmeyin.
İlgi alanları
Öne Çıkan Hobi Haber Makalesi
Lancashire Games: Yaz İndirimi ve Daha Fazla Yeşil
Öne Çıkan Bağlantı
Çevrimiçi Savaş Tarihi
En Çok Oy Alan Kural Kümesi
Antik ve Ortaçağ Wargaming
Öne Çıkan Vitrin Makalesi
15'lerle savaşmak Töton Düzen Komutanlığı 1410
için komut rakamları 1410 Cermen.
Öne Çıkan Tezgah Makalesi
Balık Tankından Masa Üstüne
Genel Yayın Yönetmeni Bill karısından bir hediye alır
Mevcut Anket
Favori Charlton Heston Filmi (Final Turu)
Öne Çıkan Kitap İncelemesi
Henry Tudor'un İzinde
Öne Çıkan Film İncelemesi
Dört,
28 Haziran 2019'dan bu yana 668 isabet
-2021 Bill Armintrout
Yorumlar veya düzeltmeler?
"21. yüzyılda, şövalyelik kelimesi, kadınlara karşı eski moda bir tür erkek saygısını çağrıştırır. Ancak Orta Çağ boyunca, kod çok daha sert nedenlerle oluşturulmuştur.
Muazzam sivil kayıpların olduğu rutin askeri şiddetin yaşandığı bir zamanda, şövalyelik, şövalye davranışı için temel kurallar koyma çabasıydı. Bu kurallar bazen daha az şanslı ve daha az güçlü olanlara cömert davranılmasını zorunlu kılarken, esas olarak seçkinlerin çıkarlarını korumaya odaklandı.
Ana Sayfa
bağlantı
Ne kadar tipik bir tarih kanalı saçmalığı. Ne zaman "Müslümanların katledilmesi" veya eski güvenilir dördüncü Haçlı Seferi örneği gibi ifadeler görsem gözlerim dönüyor.
Bir Cliff'in notları veya Readers Digest, Chivalry'ye çok benziyor.
Chivalry'nin atası olan Grace'in Hıristiyan idealine atıfta bulunulmaması, bunu oldukça işe yaramaz bir makale haline getiriyor.
Öte yandan, şövalye hikayesi Le Morte d'Arthur'un sözde yazarı Thomas Mallory'nin bile, tecavüz de dahil olmak üzere birçok suçtan hapsedilmiş bir şövalye olduğunu da kabul etmelisiniz.
Ve bu sözde 'uygar' 15. yüzyıldaydı! :)
Hangi gündemleri desteklediğini görmek kolay, dersini almayı çok isterim.
Kesinlikle "kitlesel sivil kayıplar" için alıntı yok, taraflı iddialar "o (n) kiralık bir haydut" [sic] ve oradan yokuş aşağı gidiyor.
Mithmee, oturup yalanlarını dinlemek zorunda kalmanın o kadar eğlenceli olup olmayacağından emin değilim & ona karşı çıkmak ve lütfen geçerli kanıtlar sunmasını istemek gülmeye değecek mi?
Mesele şu ki, lisedeki öğrenciler aslında hiçbir şey öğrenmiyorlar, tarihi sevenler Tarih Kanalı'na dönüyor ve bunun gibi çöpler alıyor (sadece PC ve gündemin Tarih Kanalı ana sayfasını nasıl motive ettiğine bakın!) ve sonra ne zaman/eğer giderlerse lise sonrası ve "ortaçağ tarihi" üzerine bir ders almak ve içeriğin tadını çıkarmak için sabırsızlanıyorlar, bu yarı gerçekler, düpedüz yalanlar ve aldatma paketi ile terk ediliyorlar.
Ve bazen neden tarihi savaş oyunlarına bu kadar çok genç insan olmadığını merak ediyoruz?!
40 bin ve fantezi & hellip'e gitmelerine şaşmamalı
İnanın bana eğlenceli olurdu, çünkü ondan 180 derece uzakta olacağım ve tarihi biliyorum.
Senin problemin ne?
Şövalyeler, mafya silahlı zorba çocukların en üst seviyesiydi.
Gelişmekte olan ülkelerin hükümdarları olarak "meşrulaştırılmak" zorunda kaldıklarında, kilise onların temel içgüdülerini kontrol etmeye çalışmak için bir "şövalyelik" fikri geliştirmelerini sağladı.
Sence onlar neydi?
Disney karakterleri?
Batıda Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra feodalizmin tüm temeli bir koruma hırsıdır: 'Bize toprak ve yiyecek verirseniz herkesi öldürmeyeceğiz ve sizi *** olan kuzenlerimizden koruyacağız. görme bizden daha kötü.
Bence pozisyonu satıyor.
Şövalyelik Eğitimi
Şövalye olma eğitimi yedi yaşında başlardı. O zamana kadar, şövalye olmak için seçilen çocuğa, babasının şatosunda koruyucu bir anne bakardı. Çocuk yedi yaşına geldiğinde başka bir şövalyenin veya lordun kalesine gönderilirdi. Bunlar genellikle ailenin akrabaları ya da çocuğun babasının bağlılık borçlu olduğu lordlardı. Oğlan, efendisinin evinde bir sayfa olarak hizmet edecekti. Hizmete yaverlerin asistanı olarak başlayacaklar ve şövalyeliğin çeşitli yönleriyle ilgili eğitim alacaklardı.
Fiziksel uygunluk, dövüş eğitimi ve at bakımı, bir sayfanın eğitiminin temel unsurlarıydı. Elbette bu çocuklar gerçek silahlarla değil, tahta silahlarla savaşırlardı. Her durumda, bu dersler onları atlı bir savaşçı olarak hayata hazırlamayı amaçlıyordu. Bunun dışında sayfalarda bir asilzadeye yakışan doğaçlama, avcılık, dans ve müzik gibi aktiviteler de öğretiliyordu. Ayrıca sayfalarda din dersleri, okuma, yazma ve aritmetik öğretiliyordu. Sayfaların eğitimi, bu zamana kadar şövalyelerin sadece savaşçı değil, aynı zamanda kültürlü yüksek sosyete adamları da olmalarının beklendiğini gösteriyor.
Şövalyeliğe giden yolda bir sayfanın eğitimi, tahta bir kılıçla pratik yapmayı içeriyordu. ( bokan / Adobe)
Bir sayfanın eğitimi, ergenliğe ulaşana kadar, yaklaşık 14 yaşına kadar devam etti. Bu zamana kadar artık bir çocuk değil, genç bir adam olarak kabul edildi. Bir sayfa, dini bir tören sırasında resmi olarak yaverliğe terfi ettirilirdi. Bir piskopos ya da rahip, yeni yavere kutsanmış bir kılıç verir, o da onu onurlu amaçlar için ya da inancın savunması için kullanacağına yemin ederdi.
Bir yaverin eğitimi, artık zihinsel ve fiziksel olarak buna hazır olduklarından, dövüş kahramanlığına çok daha fazla önem verir. Bu eğitim, tırmanma, yüzme ve atletizm dahil olmak üzere başka bir kaleyi kuşatırken kullanışlı olabilecek gerçek silahlar, binicilik ve becerilerle savaş pratiği içeriyordu.
'Squire' kelimesi Eski Fransızca 'esquier' kelimesinden türetilmiştir ve kelimenin tam anlamıyla 'kalkan taşıyıcısı' anlamına gelir. Gerçekten de Ortaçağ yaverinin görevlerinden biri, efendisinin silahlarını ve zırhını korumak ve iyi durumda olmalarını sağlamaktı. Savaşla ilgili yaverler tarafından gerçekleştirilen diğer görevler arasında atlara bakmak, zırhını giydiğinde efendisine yardım etmek ve savaş zamanlarında efendisine savaş alanına kadar eşlik etmek vardı.
Ancak dövüş eğitimi ve hizmeti, bir yaverin yaşamının yalnızca bir yönüydü. Yaver sadece eğitimli bir savaşçı değil, aynı zamanda bir asilzadeydi ve bu nedenle öyle biri olması öğretilecekti. Bey, müzik ve dans, saray görgü kuralları ve mızrak dövüşü dersleri aldı. Ek olarak, şövalyelik kurallarını ve hanedanlık armaları kurallarını öğrenmek için bir yaver gerekiyordu.
Squires ayrıca satranç, dama ve tavla gibi bazı popüler mahkeme oyunlarını oynamayı da öğrendi. Bu oyunlar sadece eğlence olarak değil, aynı zamanda stratejik düşünmeyi geliştirmek için bir araç olarak hizmet etti.
Bütün bunlara ek olarak, bir yaverin efendisinin evinde hizmet etmesi de beklenirdi, bu da onu bir gün kendi başına bir lord olursa, kendi yaverlerini yönetmeye hazırlardı.
Bir lordun evinde yaverlerin yapabileceği birçok görev vardı. Daha önce de belirtildiği gibi, yaverin işlerinden biri efendisinin silahlarının ve zırhlarının bakımıydı. Bir şövalyenin ekipmanı pahalı olduğundan ve savaş alanında verimli bir şekilde kullanılabilmesi için uygun bakım gerekli olduğundan bu önemli bir işti. Bir diğer önemli görev de lordun atlarına bakmaktı, çünkü bu binekler bir şövalye için zırhı ve silahları kadar önemliydi.
Bir yaver temizleme zırhı, şövalyelik eğitimi. (FA2010 / Kamu malı )
Örneğin şarap mahzenini yönetmek, yemeklerde et oymak, ziyafetlerde masa beklemek, ziyafetlerde ve diğer törenlerde bir lorda yardım etmek ve şatonun odalarına katılmak gibi diğer işler daha çok ev işiydi. Bu tür hizmet eylemleri aracılığıyla, bir yaverin şövalyelik kuralında önemli bir erdem olan alçakgönüllülüğü geliştirmesi bekleniyordu. Üstelik bu görevler, yaverlere Ortaçağ üst sınıfının karmaşıklıklarında gezinme konusunda ilk elden deneyim kazandırdı.
Bir şövalye adayı, 21 yaşına gelene kadar genellikle yedi yıl yaver olarak hizmet eder. Bazı durumlarda, bir yaver savaş alanında olağanüstü cesaret göstermesinin ödülü olarak daha erken yaşta şövalye yapılabilir. . Bununla birlikte, bir yaverin şövalye yapılacağına dair bir garanti yoktu. Bir yaver şövalye yapılmadan önce kendi zırhını ve silahlarını elde etmesi gerekiyordu.
Bazı durumlarda, ekipman bir yavere efendisi tarafından verilebilir, savaş alanında yağmalanabilir veya bir turnuvada kazanılabilir. Bununla birlikte, daha sık olarak, bu öğelerin satın alınması gerekiyordu. Satıştaki silah ve zırhların kalitesi, imparatorluk atölyeleri ve ünlü Alman ve İtalyan zırhçılar tarafından ısmarlama yüksek kaliteli olanlardan, pazarlardan ve dükkanlardan kolayca satın alınabilecek ikinci el ve modası geçmiş parçalara kadar değişiyordu. Her halükarda, daha düşük kaliteli ekipman bile önemli miktarda paraya mal olur ve tüm yaverler bunu karşılayamazdı.
Bu masrafları karşılayamayan ya da şövalyelik için çok yaşlı olan yaverler “arma patrina” olarak anılmaya başlandı. Bu adamlar şövalyelik törenine tabi tutulmamış olsalar da, şövalyelere özgü ayrıcalıklar olan bir mızrak ve kalkan taşımalarına izin verildi.
Şövalyeliğin idealleri nelerdir?
Buna çok daha fazla dikkat edin. Bunu göz önünde bulundurarak, şövalyeliğin 10 kuralı nedir?
- Kilisenin öğrettiği her şeye inanacaksınız ve onun tüm talimatlarına uyacaksınız.
- Kiliseyi savunacaksın.
- Tüm zayıflıklara saygı göstereceksin ve kendini onların savunucusu yapacaksın.
- Doğduğun ülkeyi seveceksin.
- Bir soygun sırasında karısının ve çocuğunun önünde duran bir adam şövalyelik örneğidir.
- Çıkması için sevgilisinin arabasının kapısını açan bir adam şövalyelik örneğidir.
Buna göre, şövalyeliğin 5 kuralı nedir?
- Alçakgönüllülük. Asla bir şövalye olduğunuzu ilan etmeyin, sadece şövalye gibi davranın.
- Minnettarlık. Devam eden yaşam armağanına verilecek tek akıllı yanıt şükrandır.
- Cesaret.
- Adalet.
- cömertlik.
- Disiplin.
- İnanç.
- eşitlik.
Şövalyeliğin değerleri nelerdir?
NS tanım Şövalyelik, genellikle ortaçağ şövalyelik kurumuyla ilgili bir terim olarak tanımlanabilir; bu terim, ortaçağ şövalyelerinin onur, cesaret, nezaket ve yiğitlik gibi yiğit şövalye değerleriyle bağlı kaldığı, saray sevgisi de dahil olmak üzere davranış kurallarına atıfta bulunur. dürüstlük. Şövalyelik, şövalyenin onur koduydu.
İlk buluşmada nasıl flört edilir?
Randevunuzla Flört Etmenin En İyi Yolları!
- İsimlerini konuşmada kullanın - güçlü elektrik üretir.
- Onlara bir iltifatta bulunun – ‘Bu’ havalı bir kravat’ veya ‘Bu’ harika bir kıyafet’.
- Proaktif dinleme yapın – az önce söyledikleri bir şeyi geri yansıtın, ancak farklı kelimeler kullanarak ‘Demek tüplü dalışı gerçekten seviyorsunuz…’ veya ‘işinizi değiştirme zamanınızın geldiğini düşünüyorsunuz…’.
17. yüzyılda bilim adamları tarafından tanımlandığı gibi, ortaçağ “feodal sistemi”, kamu otoritesinin yokluğu ve daha önce (ve daha sonra) merkezi hükümetler tarafından gerçekleştirilen idari ve adli işlevlerin yerel lordlar tarafından yerine getirilmesi ile karakterize edildi, genel düzensizlik ve endemik çatışma ve yaygınlığı …
İngilizce Öğrenenler Feodalizmin Tanımı: Orta Çağ'da Avrupa'da var olan, insanların onlara koruma ve karşılığında toprak kullanma sağlayan soylular için çalıştığı ve savaştığı bir sosyal sistem.
Haçlı Seferlerinde Ahlak ve Namus Kuralları
Yüksek Haçlı seferleri sırasında şövalyelik üzerine hiçbir tartışma, ilkelerini somutlaştırdığı varsayılan şövalyeler hakkında bir tartışma olmadan tamamlanmış sayılmaz. Hem şövalye kavramının gelişimi hem de şövalyelik kavramı birbiriyle bağlantılıdır ve biri olmadan diğeri de olmazdı.
Atlı Savaşçıdan Şövalyeye
Orta Çağ'ın başlarında savaşta birincil savaşçılar piyadelerdi. Atlar kullanıldığında, değerleri hareket kabiliyetindeydi ve askerler gerçekten savaşmak için atlarından indiler. Yedinci ve sekizinci yüzyılda üzengi demirinin gelişmesiyle birlikte askerler, silah kullanırken eyerde kalmayı ve dengelerini korumayı çok daha kolay buldular. Sekizinci ve dokuzuncu yüzyıllarda süvariler yavaş yavaş Frank savaşının önemli bir parçası haline geldi, ancak MS 1000'den sonra süvari hücumunun hareketsiz mızraklarla yaygınlaşması ve savaşta atlı savaşçının önemini ve üstünlüğünü garanti etmesi değildi. Hareketlilik, sonunda, at sırtında yetenekli bir savaşçının vazgeçilmez olduğu bir konum yaratmak için etkinlikle birleşti (Barber, 4-7).
Yerel kodamanlar, başlangıçta, altıncı yüzyılın sonlarına doğru kırsalı süpüren küçük savaş çetelerine karşı savunma için bu atlı savaşçıları parayla işe almaya başladılar. Sonunda, savaşçılara para yerine toprak ve yardımların ödendiği bir düzenleme resmileştirildi ve sekizinci yüzyılda, bir vasalın koruma veya diğer faydalar karşılığında efendisine sadakat yemini edeceği yeni bir saygı sistemi ortaya çıktı. "Sekizinci yüzyılın sonunda, vassallık sistemi toplumun en yüksek seviyesinden en düşük seviyelerine kadar işliyordu" (Barber, 11). Bu iki seviye arasında, küçük mülkleri olan ve bağları olmayan bir yeoman özgür sınıfı ve toprakları için krala askerlik hizmeti borçlu olan atlı savaşçılar vardı.
Yaklaşık 1130'da "resmi bir kabul törenine sahip seçkin, seçilmiş bir grup" olarak Şövalyeler kavramının ortaya çıktığı görülebilir. Atlı savaşçıdan şövalyeye olan bu değişiklik, diğer şeylerin yanı sıra tutumlardaki değişikliklerden etkilendi. On birinci ve on ikinci yüzyılın sonlarında, savaş alanında mağlup edilmiş rakipleri infaz etmek artık övgüye değer değildi. Kaleler, güvenlik ve otorite için görünür bir odak noktası aracılığıyla savaşçılara daha fazla statü verdi. Kilisenin savaşı "Tanrı'nın Ateşkesi" gibi araçlarla düzenleme girişimi, iyi düzenlendiği ve "doğru" nedenlerle olduğu sürece savaşın artan bir şekilde kabul edildiğini gösterir (Barber, 27).
Kilisenin tutumundaki bu değişiklik, Birinci Haçlı Seferi'nde meyvelerini verdi. Kilise hizmetine giren laik bir milis vizyonu, toplum düzeninin bir parçası olarak askerlik kavramını ve dini anlamda tarikat kavramını bir araya getirdi. Bu, haçlı seferleri sırasında ortaya çıkan çeşitli şövalye tarikatlarında en belirgin şekilde görülebilir. Tapınak Şövalyeleri, Hastane Şövalyeleri ve Töton Şövalyeleri, haçlı seferleri sırasında kilise tarafından oluşturulan tarikatlardır. Bu emirler, manastır yeminlerini ve kutsamalarını, ileri gitmek ve kiliseyi silah kullanarak korumak için harmanladı.
Şövalye olarak anılacak
Birçok şövalye, turnuvalarda servet kazanmaya çalışan, kendilerine para vermeye gücü yetmeyen babaların küçük oğullarıydı. Diğerleri, yaşamak için soygun ve yağma yapan paralı askerlere kadar uzanır. Zenginlik ve şövalyelik çoğu zaman bir araya gelmiyordu. 1100'lerde, düşük doğumlu erkeklerin, piçlerin ve serflerin şövalye ilan edilmemesi gerektiği kabul edildi ve Almanya ve Sicilya'da bu konuda yasalar çıkarıldı. 1187'de Şövalyelik kalıtsal hale gelmişti ve şövalyeliğin ikili doğası, savaşta yetenekli bir savaşçı ve barış zamanlarında bir toprak sahibiydi.
Haçlı seferleri sırasında şövalyelerle birçok ideal ilişkilendirildi. "Toplumun düzensizliğe karşı siperi olarak şövalyelik fikri, konuyla ilgili el kitaplarında yer alır ve kısmen şövalyenin yönetme hakkının bir gerekçesidir, kısmen de feodal savaşçının kutsanmasıdır" (Barber, 46). Kilisenin, Tanrı'nın Ateşkesi gibi görevlerle savaşı düzenleme girişimi çok yetersiz kalırken, şövalyenin artan sosyal statüsü, mahkemeye erişimin artmasını ve katiplere ve kibarlığa asalet getirdi. Bu çevrede övülen erdemler arasında "yakınlık, samimiyet, iyi huylu bir yüz, ılımlılık ve ölçülü davranış yumuşaklığı, ılımlı ruh halleri ve başarıları hakkında suskunluk" (Barber, 68) vardı. Bu idealler, haçlı seferleri çağları boyunca artan seküler dindarlıkla birleşerek şövalyeliğin yetkilerini oluşturdu.
Ortaçağ Avrupa toplumu törenlere ve gösterilere büyük bir sevgi besliyordu. Bu, yüzlerce insanın haçlı seferleri ve kilise tarafından kutsanan diğer savaşlardan önce şövalye olarak adlandırıldığı birçok toplu törenin görkeminde kendini somutlaştırdı. Şövalyelik töreni oldukça törenseldi. Potansiyel şövalye banyo yapacak ve geceyi dua nöbetinde geçirecekti. Gerçek tören için keten giyecekti. Kılıcı ve ardından zırhının diğer parçaları kutsanmıştı. Dua edilir ve şövalyeye çıplak kılıç verilir. Kuşanır, kılıcı kınına sokar, sonra geri çıkarır ve üç kez savurur. Barış öpücüğü değiş tokuş edildi. "Dublaj" elle ya da kılıçla vurulan bir darbeydi ve şövalyelik töreninin temel eylemlerinden biri olarak görülüyordu. Orada duran soylular şövalyeyi mahmuzlar. Son olarak, eğer hakkı varsa, kendisine son bir nimetle birlikte bir pankart verilir (Berber, 34). Hizmetin çeşitli bölümlerinin ve kullanılan eşyaların sembolizmi de şövalyeler için çok önemliydi. Hamam arınmanın bir simgesiydi. Banyodan sonra beyaz bir tunik giyerdi, saflığın simgesi kırmızı bir manto, soyluluğun simgesi olan hortum ve siyah ayakkabılar, ölümün ve hepimizin eninde sonunda dönmemiz gereken toprağın simgesiydi. Bekaret için beyaz cingulum giyerdi. "Sonunda dört emir aldı: Hainlerle asla ticaret yapmamalı, evli olsun ya da olmasın bir hanımefendiye asla kötü öğüt vermemeli, ona büyük saygı göstermeli ve onu herkese karşı savunmalı. Oruç tutmalı ve perhiz yapmalı ve her gün dinlemelidir. Kilisede adak adak sunun" (Oakeshott, 190). Tören oldukça pahalıydı, töreni atlaması gereken bir zavallı şövalye, çoğu zaman zor ve acele koşullar altında, bir kişiyi şövalye yapmak için yalnızca dublajın gerekli olduğu gerçek savaş alanına razı olmak zorunda kalacaktı.
Haçlı Seferleri Sırasında Şövalyeliğin İdealleri ve Gerçekleri
"Bir şövalyenin ayırt edici niteliklerinin en iyi onuru, en kötü gaddarlığı, hurafe ve şehvetinde dindarlık ve sevgi olduğu söylenmiştir. , 188).
Savaşçı olarak şövalyelerin cesur ve liderlerine sadık olmaları beklenirdi. Bu, Roland'ın komutanı Charlemagne'a cesaret ve sadakatle ve onursuz olarak görülebilecek yardım çağırmadan ölümüne gönüllü olarak gittiği Chanson de Roland gibi zamanın bazı literatürlerinde görülür (Barber, 52). .
Şövalyeler, Haçlı Seferleri sırasında Kilisenin laik kolu olarak işlev gördüler ve bu nedenle 1095'te Papa II. Urban tarafından haçlılara verilen onur kurallarına bağlıydılar. Bu, "Şövalyelik Yasası" fikrini doğurdu. Her haçlı, "zayıfları, öksüzleri, dulları ve mazlumları sonuna kadar koruyacağına yemin etmelidir, nazik olmalı ve kadınlara özel ilgi gösterilmelidir. Bu nedenle, cesaretine ve macera sevgisine, şövalyenin eklemesi emredildi. daha nazik nitelikler" (Swettenham, 26).
Yavaş yavaş, mahkemenin şarkıları ve şiiri, kilisenin kadınları savunmaya zorlamasıyla birleştiğinde, romantizm fikrinin şövalyeliğe hükmetmesine, din ve feodal sadakatin üzerinde bir öncelik almasına yol açtı. "Only war, a glorious and exciting pastime and a stimulating way of winning wealth, kept its high place as a gentleman's most cherished occupation but the influence of love as the mainspring of warlike aspiration gave a much lighter rhythm to it, and to literature and life itself" (Oakeshott, 187). It is the idea of romance and the large influence that it began to have over chivalry that led to such orders of knights as the Order of the Garter (Barnie, 66).
In spite of all of this, chivalry remained centered on an idea of courtesy and courtly behavior that was found in the courts of kings and nobles of the times (Barnie, 66).
If war remained the most glorious pastime for these knights, the reality of war was far from their idea of chivalry. Religion also seems to have played a part in this separation from reason. During the first crusade, a small group of knights who may have started out with sincere piety came to believe that they were the instruments of God's wrath here on earth. In 1096 after taking the town of Marat, Radulph of Caen says that they engaged in cannibalism and ate those who were killed in battle, both men, women and children. They then decided to go directly on to Jerusalem with the rest of the army or not. In the town of Antioch they killed people regardless of Christian, Muslim, or Jew with no bias to age, sex or religion. With the firm belief that they were under the direct leadership of God almighty, no atrocity was too terrible for these fanatics to commit. After every engagement they would return to camp with the heads of the Muslim dead on top of poles, and sometimes making the captured carry the heads of their fellow soldiers.
NOTE: The strength of this self-righteous pious fanaticism cannot be underestimated. Some books that I have come across written as late as the 1850s attempt to validate and excuse the acts of the Christians during the crusades. That such attitudes have been prevalent in the field up to modern times is a testament to the strength of such ideas and the self-righteousness that people embody when they believe that they are justified by God no matter what their actions are. As in the study of anything else, the reader should be skeptical of books that try to justify every atrocity that occurs, and which negate the very identity of those people whose actions cannot be justified even in the extremes of war.
There were, however, many notable exceptions to the knights who went on crusade for more admirable reasons. One example might be Louis IX, King of France from 1226 - 1270. A deeply pious man, Louis embodied many of the concepts of chivalry and was canonized as a saint less than twenty years after his death. His belief that a King should be loved by his subjects led him to personify many of the ideals of chivalry (Hallam, 93). The Memoirs of The Lord of Joinville is a primary source dealing with the life of King Louis IX. In these memoirs, Jean de Joinville speaks of Louis as reasonable, just, and caring of others. His generosity is also highlighted: "and truly I thought that he was angry with me, because I had said, that he had not yet spent any of his own money, whereas he spent it generously" (Joinville, 221). Louis showed concern for others and often sought their advice in making decisions. He sought to combine some of the most important aspects of chivalry into his own personal life. He was a knight and warrior, pious, reasonable, honorable, courageous, kind, and generous to his subjects. Regarding Louis IX's treatment in his book, Joinville writes, "The first part tells how he ordered his time according to God and the Church and to the profit of his realm. The second part of the book treats of his knightly prowess and great feats of arms. it may be plainly seen that never a layman of our times lived so holily as he did all his days, from the beginning of his reign unto the end of his life" (Joinville, 2).
Chivalry: More Like a Set of Guidelines
Some of the stuff we think about chivalry today is true: knights were expected to be practicing Christians they would profess their admiration for upper-class married women (which was believed to have a civilizing effect on the knight) and they were often expected to show some level of relative decency toward their equals or their betters, even as enemies.
Yet, here’s the important thing: while chivalry was well-gripped by the tendrils of Christianity and the Church, chivalric codes were a series of best practices for secular, professional, fighting men. Christendom was something to be publicly adhered to and defended because that was politics. But to believe that all knights were altruistic—or even that this was expected—is romanticism.
Think about it: this was a class that was specifically useful due to its ability to commit violence. While it’s been a while since someone made me open a Bible, chivalry appears to be at odds with itself. Ultimately, knights lived up to their chivalric ideals when it was pragmatic.
For example, knights would often spare the lives of enemy knights, as was the chivalric expectation. These men had some measure of social status (there was such a thing as the “knightly class”) that indicated they couldn’t just be slaughtered wholesale without consequence. More often than not, knights were happy to oblige this guideline. But the obliging knights weren’t doing this altruistically
—rather, an imprisoned knight is worth far more than a dead one. You could trade a captured enemy knight for some real estate or cash money, or even political favor. On top of that, you could convince yourself that taking a prisoner meant you were a real stand-up Christian man.
Meanwhile, any peasants who proved to be minor obstacles were often slaughtered by knights en masse, as there was nothing to gain by Olumsuz slaughtering them.
9 thoughts on &ldquo The Seven Knightly Virtues &rdquo
My boyfriend lives by the code of chivalry. Reading this page has given me a better understanding of the man I love. It also makes me feel very fortunate that he is the one man in my life who truly loves me.
While I agree with most of your declarations. I have to wonder where is love invoked?
Love is the basis of all of these things and that is what I’ve chosen to live by.
The items in the post appear to me derived from an American obsession with superheroes. An obsession in which people try to be more than others in superficial and clearly measurable ways, instead of just being a better person by his or her own standards. What about qualities like responsibility or patience? Although not easily measurable and definitely not things that can be used to be more others, I do believe those are parts of what makes a human being better instead of more.
(In reply to FingerPaint) As I mentioned in the intro to this piece, there are many qualities that fall under the umbrella of “chivalry” – our Seven Knightly Virtues simply reflect the themes that seem to be incorporated in many, if not all of the interpretations of the concept of chivalry through the ages.
Wouldn’t “responsibility” be a facet of the virtue of nobility? The more you have and the “higher” you rise in life, the more duty you have to lead, volunteer and answer for your own actions.
And “patience” could be considered one of the ways of demonstrating generosity. Isn’t being patient just being generous with your time and attention, rather than your wealth and material goods?
Those are just my thoughts – but whenever I hear someone say that a particular virtue has been left out of the code of chivalry, I usually don’t have to look very far to find it in one of the Knightly Virtues.
Your version of chivalry, while admirable is not correct. Chivalry was for entitled individuals. Lower ranking individuals had no worth nor accorded any such ideals or actions. You take modern day morals and apply them broadly and inappropriately. Those of noble blood took what they wanted. Those granted titles were still bound to honor the rules of the nobles – unless elevated beyond station (read as titled by king or lord) above others.
Justice was for those strong enough to mete it out themselves or by accordance with the lords of the land. Mercy was shown only to those of worth (see above – noble word was beyond reproach by a commoner.) Generosity was shown for favor in return upon a field of honor. Faith was nothing more than religious virtue granted by the king or lord. Nobility is just that, one should act noble by custom of the lord or king – nothing less was accepted. Hope is BS, and never mentioned in any code. Knights were nothing more than blessed hooligans with horse and armor. Some (none of record mind you) may have been above this, most were not.
If you wish to change chivalry, please do not refer to medieval times or knights. Take and make the word for yourself in to a meaning which you can (and WILL) portray today and tomorrow and forever.
Mick – Thanks for posting. While there are certainly some valid points in your comment, you demonstrate the inaccurate perspective we have of medieval culture and history, which is almost always the case when anyone starts making blanket statements like “all knights (or priests, or peasants) did such-and-such.”
Understand – chivalry was something of a personalized concept, and every knight (undoubtedly) had a slightly different take on it. But writing in the 14th century, Geoffroi de Charny recognized that “there are many of low station who are more worthy of praise and honor than those who call themselves knights, yet act like thieves and bandits.” He was one of the most respected knights of the age – and he realized that just being born into a noble family didn’t give you a noble spirit.
Similarly, a century earlier, Sir Ramon Llull, a Spanish knight, wrote that “Hope is the primary instrument of chivalry, like the hammer is the primary instrument of the carpenter.” Hope was not “B.S.” – the value of optimism (what they would have called “good cheer”) was clearly understood on some level.
Surely there were plenty of knights in medieval history who failed to live up to the values of chivalry – just as there are leaders and cultural icons today who fail to live up to our standards of ethics and morality. That doesn’t invalidate the principles – living by any code of honor is hard.
The “Seven Knightly Virtues” we list here are merely concepts that are distilled from the many principles written about by medieval knights who did value the notion of chivalry – the things that appear most often in their writings. And, whether or not they were observed in history, we need to recognize their cultural significance if we are to build our own code of honor which we can live by – today, tomorrow and forever.
Good day, Sir, and thank you for creating such a fantastic site. I have already replied on the ‘women and chivarly’ area with how I discovered chivalry, went through a stage of misunderstanding, then finally, realised how much it mean to me, but now I have another query. Is it possible for an atheiest, such as myself, to aspire to and embody chivarly, or are belivers the only ones who can do this? I would feel crushed to discover that chivarly is unachievable beacuase of religious beliefs, but if that is the way it has to be, then…
I don’t know if you will ever visit this page again but for all of the future readers, then the answer to that is no. Anyone can aspire to embody chivalry no matter race, beliefs, age or nobility. The part about faith it does not say that you need to believe in a high power it just says that you should keep your promises no matter how big or small. You can be an atheist you could even be… I don’t no, an alien and you could still embody chivalry. So too any one that is reading you can be chivalrous no matter what you are or your past, just start now.
Trenton – Thanks for really “getting” one of the ideals of chivalry, as we see it. Yes, “faith” can mean being true to your religious/spiritual beliefs. It can also mean being true to your vows, your commitments, your obligations. The word faith (at least within the original values of chivalry)) means “fidelity,” not “spirituality.”
Cevap bırakın Cancel reply
You must be logged in to post a comment.
Bu site istenmeyen postaları azaltmak için Akismet kullanır. Yorum verilerinizin nasıl işlendiğini öğrenin.