serseri bir "Blues" yazısı
Ben ve Mr. Johnson
(ya da Ben ve Üst Komşum)
Üst komşum muayenehanenin kapısına dayanmıştı:
- Bir iş görüşmesi yapıyoruz, her taraf zangır zangır titriyor; müziğin sesini biraz kısabilir misiniz?
- Özür dilerim; tamam
** ** **
Tamamdı ama aslında eksikti; çünkü aslında yapmam gereken müziğin sesini kısmak değil, onu bir düelloya davet etmek ve içerideki halılı odama alıp divana oturtmaktı.
- Boş ver şimdi onları, yukarıdaki çatık kaşları, kireç gibi suratları;
dinle sana anlatacaklarımı deyip başlamaktı:
** ** **
Bluesun bir bebeği oldu;
adını Rock 'n' Roll koydular
Blues;
Rockın atası, Amerikadaki siyahilerin, hüznün müziği. Kimi zaman pamuk tarlalarında gözünü masmavi gökyüzüne dikmiş ezilmişin yanaklarından akan; kimi zaman da ağlayan gökyüzünün sokaklardan akan gözyaşlarıdır.
1930ların Büyük buhran yıllarında Robert Johnson diye bir Delta blues gitaristi vardı. Çok mahcuptu; dinleyicilere yüzünü dönemez, muhteşem bestelerini hep sırtı dönük duvara bakarak çalardı. Bu yüzden çekilebilmiş sadece iki fotoğrafı vardı.
Yere, duvara, tavana bakıyordu ama çok yürek yakıyordu; bütün kadınlara ve viskiye aşıktı, ölümü de 1938de henüz 27 yaşındayken çalıştığı bar sahibinin karısına aşık olunca içkisine zehir katılmasından olacaktı.
Mississippi deltasında bir efsane kavşak vardır: Crossroads. 49. ve 61. otoyolların kesiştiği bu kavşakta Robert Johnson da Faust gibi ruhunu şeytana satmıştı.
Tam 29 inanılmaz beste yapmış ölümünden sonra Eric Claptondan, Jimi Hendrixe, Stevie Ray Vaughandan, B.B. Kinge, Muddy Watersdan, Bob Dylana, Lynrd Skynyrddan, Led Zeppeline bu Delta blues kralının bestelerini yorumlamışlardı.
Sayıları en fazla onlar - on beşlerle ifade edilen dünyanın en pahalı taş plaklarının kahramanı da Robert Johnsondu.
Johnson için Eric Clapton Me and Mr Johnson albümünü yaptığında bu elimdeki kapağın içinde:
Şimdi ve onca yıldan sonra,
onun müziği en eski dostum gibi;
daima aklımda ve ufkumda.
Bugüne kadar dinlediğim en güzel müzik;
saflığına daima güvendiğim
ve daima güveneceğim
yazacaktı.
Ve sevgili komşum, 1986da Crossroadsun filmi çevrilecekti.
Filmde;
New Yorktaki son derece prestijli ve ciddi Julliard müzik okulunda klasik gitar eğitimi gören 17 yaşındaki Eugene Martone, aslında hocalarının ilkel deyip yasakladığı blues müziği - özellikle de Robert Johnson aşığıydı. Robert Johnsonun bir kayıp 30. bestesinin daha olduğunu duymuş, onu bulup ilk çalan olmak için yanıp tutuşmaktaydı.
Kayıp besteyi ancak hükümlü olarak bir huzurevinde bulunan Johnsonun unutulmuş arkadaşı, armonikacısı ve vokalcisi yaşlı Kör Köpek Willie Brown bilebilirdi.
Bir temizlik görevlisi gibi huzurevine sızmış, yaşlı devin yanına varmış, kendisini New York - Long Islandlı bir blues adamı olarak tanıtmıştı. Siyahi Willie Brown, beyaz ve kuzey doğulu Martoneun bir blues adamıyım lafına çok gülmüştü.
Kör Köpek de, bir zamanlar arkadaşı Robert Johnson gibi Crossroadsta kontrat yapıp ruhunu şeytana satmıştı.
Şimdi bu New Yorklu beyaz blues adamına bir teklifi vardı. Martone onu hastaneden kaçırırsa, birlikte Crossroadsa gidip hem Johnsonun kayıp otuzuncu bestesini bulacaklar, hem de bir zamanlar şeytanla yapılmış kontratı yırtacaklar, yaşlı Brownu ebedi lanetten kurtaracaklardı.
Ve hastaneden kaçıyorlardı. Paraları otobüse yolun yarısı Memphise kadar yetiyor, ardından oto-stop, daha doğrusu kasasından bacaklarını sarkıttıkları bir kamyonet-stop başlıyordu.
Mississippi deltasında Crossroadsa gelmişlerdi;
şeytan Scratch de gelmekte gecikmemişti.
Kontrat yırtılacaktı, ama şeytanın bir teklifi vardı:
önce kafa koparan bir gitar düellosu yapılacaktı.
Martone, şeytan Scratchın manyak gitarcısı Jack Butler (beş büyük gitar virtüözünden Steve Vai) ile yapacağı bu altı telli düellodan zaferle çıkarsa, Kör Köpekin kontratı yırtılacak, yenilirse onun ruhu da şeytanın olacaktı.
Düellodan önce yaşlı armonikacı, Martonea tüm ezilmiş Lousianalıların uğurlu bildikleri voo doo büyüsü Mojo kesesi veriyor; bunun dünyadaki son gerçek Mojo olduğunu ve tüm sihriyle Martonea şans getireceğini söylüyordu.
** ** **
Ve nefes kesen düello başlıyordu.
Şeytanın gitarcısı Butlerın penası tellerde deli gibi dolaşıyor, *Martone ise sırası geldiğinde umulmadık bir performansla karşılık veriyordu.
Blues adamının boş olmadığı belli olmuştu. Butler üstünü çıkartıyor, daha da korkunç bir solo atıyor, Martone ise yaşlı Brownun korku dolu bakışları arasında altta kalmıyordu.
Artık nefes alınamıyordu; heyecan doruğa ulaşırken ak sakallı koca gözlüklü Kör Köpek de armonikasıyla çarpışmaya katılıyor, inanılmaz güzellikteki notalar, filmi izleyenlerin büyük dolaşımlarına katılıyordu.
Tam her şey bitti denirken, Butler pis pis gülen şeytan Strache selam verirken, Martone dört uzun tırnaklı klasik gitar parmakları ve korkunç arpejleriyle Niccolo Paganini'nin 5. Capriceini bu bir film değil bu bir film değil dedirtecek şekilde yorumluyor,
şeytan Butler, dört parmağa penayla yanıt vermeye çalışıyor,
çalışıyor, çalışıyor, ama tıkanıyor,
ince mi telinin en ince hudutlarında takılıp kalıyor
ve susup, kimseden de çıt çıkmazken allak bullak Martonea bakıyordu.
Kafa koparan düello bitiyor; güzelim Ibanez gitarını fırlatıp atıyor,
belki de bir daha asla ortaya çıkmamak üzere oradan ayrılıyordu.
Ekrana atlayıverip katılabileceğin coşkulu kutlamada soluk bir kontrat yırtılıp tarihin çöp sepetine atılırken,
bambaşka bir ülkede, gitar sesleriyle inim inim inleyen birinci kattaki bir iş görüşmesinde, bambaşka kontratlara tarih ve imzalar atılıyordu.
** ** **
Sevgili komşucuğum sana anlatacaklarım şimdilik bu kadar;
işte bu yüzden yukarıda titriyor camlar, tabağı kesme şekerli bardaklar,
işte bu yüzden bu dünyada, işten başka şey yokmuş gibi davranamamam,
işte bu yüzden "tamam desem de, iş'te müziğin sesini kısamamam.
Şimdi yukarı çıkabilirsin,
izin isteyip bilgisayarın başına geçebilir:
http://www.youtube.com/watch?v=D0QKbnCDW94
adresinden bu acayip düelloyu izleyebilirsin.
Bir defa izledikten sonra,
bin defa izlemeden önce, ses düğmesini en sağa çevirebilir
ve elinde kalmış ses düğmesiyle:
- Görüşme bitmiştir beyler diyebilir,
son ayların en güzel duygularını tattırmak üzere,
gözlük camları kırılmış üst komşunu bekleyebilirsin
düş hekimi yalçın ergir http://www.ergir.com
** ** **


Derin Mavilerde Dip Notlar:
Bu düellonun inanılmaz notaları hoparlörlerden ruhunuzun derin mavilerine ne yazık ki stereo değil mono bir sunumla ulaşacak;
bu yüzden sizi bir sağdan - bir soldan gelen iki ayrı gitar atışı arasında bırakamayacak.
Diğer müzik yazıları: http://www.ergir.com/dmuzik.htm adresindedir.
*Aslında filmde Martoneun partisyonunu da Steve Vainin çaldığı iddia edilse de, çalan Slide Gitar virtüözü Ry Cooderdır.
Robert Johnsonun 30. bestesi de yoktur,
son zamanlarda bulunduğu iddia edilen 3. fotoğrafı da sahte çıkmıştır.
** ** **