R. Fenton. Tintern Manastırı’nın içi, 1850’lerin sonu
1848’de, William Hunt, Dante Gabriel Rossetti ve John Milles tarafından oluşturulan bir sanatçılar derneği olan Ön-Rafaelit Kardeşliği Büyük Britanya’da ortaya çıktı. Genç ressamlar, akademik eğitim sistemine ve Viktorya toplumunun muhafazakar zevklerine karşıydı.
Ön-Raphaelciler, İtalyan Proto-Rönesans ve 15. yüzyılın resminden ilham aldılar, bu nedenle “Ön-Raphaelitler” adı – kelimenin tam anlamıyla “Raphael’den önce” (İtalyan Yüksek Rönesans sanatçısı Rafael Santi).
Frederick Scott Archer’ın kalotipin yerini alan ıslak kolloid prosesi icadı, Pre-Raphaelite Brotherhood’un yükselişiyle aynı zamana denk geldi. Kardeşlik üyeleri, yeni bir yöntemin ortaya çıkışını coşkuyla karşıladılar. Çoğu sanatçının fotoğrafik görüntünün şaşırtıcı doğruluğunu bir dezavantaj olarak gördüğü bir zamanda, resimde ayrıntıların titizlikle işlenmesi için çabalayan Ön-Rafaelciler, fotoğrafın tam da bu yönüne hayran kaldılar. Ön-Rafaelcilerin fikirlerini destekleyen bir sanat eleştirmeni olan John Ruskin, Venedik’te satın aldığı ilk dagerreyotiplerden “küçük hazineler” olarak söz etti: onu büyülü bir diyara götürebilirdi.
D.M. Cameron. bekliyorum, 1872
O.G. Reilander. Bayan Mander.
DM Cameron. Marianne 1875
Ön-Rafaelciler, o zamanın birçok sanatçısı gibi, fotoğrafları resim yaratmaya hazırlık aşaması olarak kullandılar. Gabriel Rossetti, sanatçının gelecekteki tuvallerinin malzemesi haline gelen Jane Morris’in bir dizi fotoğrafını çekti. Rossetti ve William Morris, bu kadını birçok kez çizip fotoğrafladılar ve onda çok beğendikleri romantik ortaçağ güzelliğinin özelliklerini buldular.
İngiltere’de Pre-Raphaelite Brotherhood’un oluşumundan birkaç yıl sonra, “Son derece sanatsal fotoğrafçılık için” hareketi ortaya çıktı. Bu hareketin organizatörleri, Pre-Raphaelciler ile yakından ilişkili olan ve fikirlerini paylaşan ressamlar Oscar Gustav Reilander (1813-1875) ve Henry Peach Robinson (1830-1901) idi. Reilander ve Robinson, Pre-Raphaelciler gibi, ortaçağ İngiliz edebiyatının görüntü dünyasından, İngiliz şairler William Shakespeare ve John Milton’ın eserlerinden ilham aldılar. 1858’de Robinson, en iyi fotoğraflarından biri olan Shalott’un Hanımı’nı, D. Milles’in Ön-Rafaelit tablosu Ophelia’ya yakın bir kompozisyonda yarattı. Fotomontaj taraftarı olan Robinson, iki negatiften bir resim bastı: bir negatifte yazar bir teknede bir model aldı, diğerinde bir manzara yakaladı.
D.M. Cameron. Lancelot ve Guinevere’nin Ayrılması, 1874
DW Winfield. J.E. Millais, Dante rolünde, 1862
F.S. Archer. Kenilworth, avludan Sezar’ın Kulesi, 1850’lerin başı
“Son derece sanatsal fotoğrafçılık için” hareketinin üyeleri, resmi, akademik resim normlarına tam olarak uygun olarak bir resim olarak yorumladı. Fotoğrafta Resimsel Etki (1869) adlı kitabında Robinson, “resimsel etki” elde etmek için gerekli olan kompozisyon, uyum ve denge kurallarına atıfta bulundu: boya ve kurşun kalem kullanmak.
Oscar Gustaf Reilander İsveç’te doğdu, İtalya’da resim eğitimi aldı ve 1841’de İngiltere’ye taşındı. Reilander, 1850’lerde fotoğrafla ilgilenmeye başladı. 1857’de Manchester’daki Sanat Hazineleri Sergisinde sergilenen “İki Yaşam Yolu” alegorik kompozisyonu ile ünlendi. Fotoğraf fotomontaj tekniği kullanılarak yapıldı ve Reilander’ın bunu yapmak için 30 (!) negatife ihtiyacı vardı. Ancak halk tarafından tanınmaması, zahmetli tekniğini terk etmesine ve portre çekmeye geçmesine neden oldu. Alegorik kompozisyonlarından farklı olarak Rejlander’ın portreleri teknik olarak daha kusursuzdur. Bayan Mander’ın portresi Reilander’ın en iyilerinden biri.
z
O.G. Reilander. Dua, tamam. 1858-60
D.G. Rossetti. Jane Morris, 1865
DM Cameron. Eko. 1868
z
Ressam Roger Fenton (1819–1869), fotoğraf konusunda en yüksek görüşe sahipti, hatta 1853’te bir fotoğraf topluluğu kurdu. Rusya’nın ilk fotoğraf serisi, kraliyet ailesinin portreleri ve Kırım Savaşı’ndan haberler ona uluslararası tanınırlık kazandırdı. Ön-Rafaelciler ve onların vizyonuyla Fenton, yaklaşımını manzaraya bağlar: yüksek bir ufuk çizgisi, pus, sis vb. gibi romantik araçların yokluğu. Fenton, Ön-Rafaelciler gibi, teknik becerisini ve manzaranın somut gerçekliğini seslendirdi. Usta ayrıca “Nubian Su Taşıyıcıları” veya “Mısırlı Dans Eden Kızlar” da görülebilen egzotik giysiler içindeki kadınlara karşı Rafael öncesi ilgiyi de paylaştı.
Özellikle Lewis Carroll (1832-1898) tarafından çekilen çocukların fotoğrafları dikkat çekicidir. Alice Harikalar Diyarında ve Aynanın İçinden’in yazarı, Oxford Üniversitesi’nde Matematik Profesörü Carroll (gerçek adı Charles Lutwidge Dodgson) aynı zamanda yetenekli bir amatör fotoğrafçıydı. Carroll için ışık boyama, sadece bir eğlence değil, aynı zamanda çok fazla zaman ayırdığı ve birkaç küçük eser ve hatta “Fotoğrafçı Hiawatha” (1857) şiirini adadığı büyük bir tutkuydu:
z
G.P. Robinson. Elaine, Lancelot’un Kalkanını İnceliyor, 1859
D.G. Rossetti. Jane Morris, 1865
z
Hiawatha’nın omzunda bir gül ağacı kutusu var: Alet öyle katlanabilir ki, Tahtalardan ve camdan, Vidalarla ustaca sıkıştırılmış, Bir sandığa sığacak şekilde. Hiawatha tabuta tırmanıyor Ve menteşeleri açıyor, Küçük tabutu kurnaz bir figüre dönüştürüyor Sanki Öklid’in kitaplarındanmış gibi. Bir sehpaya koyar ve siyah gölgeliğin altına tırmanır. Çömelerek elini sallıyor: – Pekala! Donmak! Sana yalvarıyorum! Çok garip bir aktivite.
Yazar, 25 yılını “garip” mesleğe adadı, bu sırada harika çocuk portreleri yarattı ve kendini iyi bir çocuk psikolojisi uzmanı olarak gösterdi. İdeal ve güzellik arayışı içinde fantezilerinin dünyasında gitgide daha fazla hareket eden Ön-Rafaelciler gibi, Carroll da fotoğrafik Görünümlü Cam’da muhteşem Alice’ini arıyordu. Bayan Julia Margaret Cameron (1815-1878), kızının kendisine bir fotoğraf makinesi verdiği 1860’ların ortalarında fotoğrafçılığa yöneldi. Cameron, “Önümden geçen tüm güzelliği yakalamayı çok istiyordum ve sonunda arzum yerine getirildi” diye yazdı.
1874-75’te Cameron, arkadaşı Tennyson’ın isteği üzerine bazı şiirlerini ve şiirlerini resimledi. “Lancelot ve Guinevere’nin Ayrılması” fotoğrafının kompozisyonu, D. G. Rossetti’nin resimlerinin kompozisyonuna yakındır, ancak Cameron, Pre-Raphaelite’lerin doğasında bulunan ayrıntıları aktarmada doğruluğa sahip değildir. Optik kalıbı yumuşatarak, Cameron eserlerinde daha fazla şiir elde ediyor.
Ön-Rafaelcilerin ve fotoğrafçıların çalışmaları çok yakından bağlantılıydı. Ve etki tek taraflı değildi. Julia Cameron, hassas odaklamayı bırakarak, muhteşem fotoğraf çalışmaları yarattı. Çalışmalarını çok takdir eden Rossetti, yazı stilini değiştirdi ve ardından daha fazla sanatsal genelleme için çabaladı. Gabriel Rossetti ve John Milles, resimlerini oluşturmak için fotoğrafları kullandılar ve fotoğrafçılar da Ön-Rafaelciler tarafından geliştirilen temalara yöneldiler. L. Carroll, D. M. Cameron ve O. G. Reilander tarafından yaratılan fotoğraf portreleri, karakterden çok, modellerinin ruh hallerini ve hayallerini aktarıyor – bu, Pre-Raphaelizm’in tipik bir örneğidir. Doğayı tasvir etme yaklaşımı aynıydı: Ön-Rafaelcilerin erken dönem manzaraları ve örneğin Roger Fenton gibi fotoğrafçıların manzaraları son derece doğru ve ayrıntılı.