Türkiye‘de bugünkü biçimiyle futbol ilk kez İzmir’e yerleşmiş olan İngilizler’ce 1890’larda oynandı. Ardından İngilizler’in yanı sıra futbol takımları kuran Rum ve Ermeni gençler bu sporu İstanbul‘a taşıdılar. Türkiye‘de ilk lig karşılaşmaları gene İngilizler tarafından 1904’te İstanbul’da başlatıldı. O günlerde futbola dinsel gerekçelerle iyi gözle bakılmıyor; oynayanlar günahkar kabul ediliyordu. Ayrıca II. Abdülhamid’in baskıcı yönetimi halkın bir araya gelmesini önlemek için Türkler’in takım kurmasına izin vermiyordu. Bu baskılara karşın Türk gençleri futbola ilgi duymaktaydılar. Sonunda ilk Türk futbol takımı 1901’de Kadıköy’de kuruldu. Baskılardan korunabilmek için takıma İngilizce “Black Stockings” (Siyah Çoraplar) adı verilmişti. Ama yaptıkları ilk maçın sonunda Black Stockings’in Türk takımı olduğu anlaşılınca oyuncuların bir bölümü yakalanarak tutuklandı. Daha sonra spor konusunda biraz daha hoşgörülü davranılmaya başlanması üzerine 1905’te kurulan Galatasaray Kulübü‘nü, 1907’de Fenerbahçe, 1908’de Vefa ile Beykoz ve 1909’da Beşiktaş kulüpleri izledi.
1909’da İstanbul lig şampiyonluğunu ilk kez bir Türk takımı, Galatasaray kazandı. Böylece yabancı takımların futbolda üstünlüğü sona eriyordu. Bu yıllarda İstanbul’un ardından İzmir’de de yeni Türk takımları ortaya çıktı. Bu kentte 1912’de kurulan Karşıyaka‘yı 1914’te Altay izledi. Artık bu spor dalının ülke çapında örgütlenmesi bir zorunluluk olmuştu. Bu amaçla bir federasyon kurulması için 1913’te Selim Sırrı Tarcan çalışmaları başlattıysa da araya 1.Dünya Savaşı’nın girmesi nedeniyle ilk futbol federasyonu 1923’te kuruldu. Türkiye ilk ulusal maçını Romanya ile yaparak 2-2 berabere kaldı.