Ülke genelinde topluluklar opioid krizine yanıt vermekte zorlanıyor; bazıları tıbbi stratejilere ve daha fazla tedavi programına daha geniş erişime sahip. Ancak ulusal aşırı dozdan ölüm oranı artmaya devam ediyor ve 2022’de opioid ölümleri tüm zamanların en yüksek seviyesinde kalıyor.
Elbette bağımlılığın pek çok nedeni var ve toplumsal yaklaşımların çok yönlü olması gerekiyor. Peki ya bağımlılığa giden yola daha erken müdahale edebilseydik?
Doğu Kentucky’deki Clay County ilgi çekici bir cevap sunabilecek bir yer. 2006 yılında zirve noktasında, ilçede her erkek, kadın ve çocuk için 2,58 opioid reçetesi kaydedildi. Şu anda bile bu oran hâlâ 1,38. Baskılar hapların bulunabilirliğini azaltınca bunu metamfetamin ve yasadışı fentanil izledi.
Bu bela neden? Ankete katılan Clay County’deki sıradan vatandaşlar ve yerel liderler neredeyse her zaman aynı şeyi söylüyor: “Burada uyuşturucudan başka yapacak bir şey yok.” İnsanlar yerel sinema salonunun, paten pistinin, güzellik ve berber dükkanlarının ve bowling salonunun kaybının yasını tutuyor.
Sosyolog Eric Klinenberg’in “sosyal altyapı” olarak adlandırdığı bu yerler, topluluk üyelerinin sosyal bağlar oluşturmak için bir araya geldiği yerlerdir. Bu bağlar güçlü olduğunda insanları düştüğünde yakalayabilecek bir güvenlik ağı oluştururlar. Orta Appalachia’da bu gibi kurumlar ortadan kaybolurken (ilk olarak şirket kasabalarının çöküşünden sonra, daha yakın zamanda ise nüfus kaybı ve diğer faktörler nedeniyle) bu ağ paramparça oldu.
“Burada uyuşturucudan başka yapacak bir şey yok” tezini test eden daha önceki araştırmalar, bir topluluk içindeki kar amacı gütmeyen kuruluşların ve sivil kuruluşların yoğunluğunun düşük olmasının, aşırı dozdan ölüm oranlarıyla gerçekten güçlü bir şekilde bağlantılı olduğunu ortaya çıkardı.
Kendi araştırmamız için, her ilçedeki sosyal altyapı mekanlarında zaman içinde meydana gelen değişiklikleri ölçmek amacıyla ABD’deki işletmelerin nüfus sayımından veriler aldık. Daha sonra sosyal altyapıdaki değişiklikler ile aşırı dozdan ölüm oranlarındaki değişiklikler arasında bir ilişki olup olmadığını inceledik, diğer her şey eşit tutuldu. Sosyal altyapıdaki değişimlerin, ücretler ve işsizlik oranları gibi daha iyi kabul edilen diğer ekonomik faktörlere rakip olduğunu gördük.
Bu fikre diğer araştırma türlerinden de ikna edici destek var; örneğin laboratuvar fareleri üzerinde.
Uyuşturucu bağımlılığı araştırmacıları, yalnız başına, kafeste uyuşturucuya erişimi olan bir farenin bağımlı olma, aşırı doz alma ve hatta ölme olasılığının çok yüksek olduğunu buldu. Ancak daha derine inen deneyler, eğer kafesler “yapılacak bir şey” (keşfedilecek eğlenceli şeyler ve arkadaşlık sağlayacak diğer fareler) ile zenginleştirilirse, farelerin çoğunlukla uyuşturucuları görmezden geleceğini ortaya koyuyor. Çarpıcı bir şekilde, doz aşımı yok.
Yapacak bir şeyin olması insanları bağımlılıktan bile kurtarabilir. Vietnam’da konuşlanan Amerikan birlikleri büyük miktarlarda uyuşturucu kullandı. Neden? Anne Case ve Nobel ödüllü Angus Deaton’un “Umutsuzluğun Ölümleri ve Kapitalizmin Geleceği” adlı kitaplarında iddia ettikleri gibi, bunun nedeni “zihinlerinden sıkılmış olmaları” ve uyuşturucuların olağanüstü derecede ucuz olmasıydı. Bu askerler evlerine dönüp iyi yapılandırılmış bir hayata yeniden girdiklerinde, uyuşturucu kullanımı hızla azaldı ve çok ciddi bağımlılıkları olan bazı kişilerde bile çoğunlukla neredeyse tamamen ortadan kalktı. Yakın zamanda Deaton’a, insanların yapacak başka bir şey olmadığı için uyuşturucu kullanmaya başladıkları tezi hakkında ne düşündüğünü sorduğumuzda şöyle dedi: “Bu kulağa ciddi gelmeyebilir ama bence derin bir şey. the sebep.”
1,2 trilyon dolarlık 2021 Amerikan Kurtarma Planı ve Altyapı Yasası, sıkıntı içindeki topluluklara ve kırsal alanlara yatırım için büyük bir para kaynağı sağladı. Ancak bu para genellikle yerel ana caddenin yeniden inşası veya yollar, köprüler ve kırsal hastanelerin inşası gibi ekonomik canlanmayı amaçlayan projelerle sınırlıdır. Ancak bu yatırımlar bir topluluğun en savunmasız kesimleri için çok az şey ifade edebilir.
Sosyal altyapının önemsiz olduğu düşünüldüğü için çoğu zaman yatırımların dışında tutuluyor. Misyonu “kırsal alanlara refah ve fırsat” getirmek olan ABD Tarım Bakanlığı’nın kırsal kalkınma ajansının, sinema salonları, yüzme havuzları gibi doğası gereği “eğlence amaçlı” olarak etiketlenen toplumsal kaynaklara yatırım yapma yeteneği çok sınırlıdır. bowling salonları ve oyun salonları. Ancak insanların buluştuğu, bağ kurduğu ve sivil destek sistemleri oluşturduğu bu yerler olmadan hiçbir topluluk sağlıklı kalamaz.
Çoğu şehirde topluluk merkezleri olarak hizmet veren ülkenin halk kütüphaneleri çok az federal fon alıyor ve yakın zamanda yapılan bütçe artışına rağmen, bu fonlar “talep edilen kütüphane hizmetlerini sürdürmek ve bu hizmetleri yürüten kütüphane çalışanlarına ödeme yapmak için yeterli değil. ”
Halk kütüphaneleri ve diğer sözde eğlence kurumları, kırsal toplulukların sağlığı açısından yollar ve köprüler gibi diğer altyapı türleri kadar hayati öneme sahiptir.
Devlet kurumlarının yetkilerinin sosyal altyapı yatırımlarını içerecek şekilde değiştirilmesi zor bir iş ancak bunun takip edilmesi gerekiyor. Bu arada özel vakıflar da Biden yönetiminin Kırsal Ortaklar Ağı gibi devlet kurumlarıyla ortaklık kurarak bu kritik boşluğu doldurma fırsatına sahip.
Bunu yapmak, opioid felaketini körükleyen önemli bir faktörün ele alınmasına yardımcı olabilir ve kırsal topluluklarda yaşayan ve kendilerini tamamen unutulmuş hisseden milyonlarca insanda inanç inşa etmeye yardımcı olabilir.
Kathryn J. Edin, Princeton Üniversitesi’nde sosyoloji ve halkla ilişkiler profesörüdür. H. Luke Shaefer, Michigan Üniversitesi’nde kamu politikası profesörüdür. Timothy J. Nelson, Princeton Üniversitesi’nde sosyoloji alanında lisans çalışmaları direktörüdür. Onlar ortak yazarlar ile ilgili “Yerin Adaletsizliği: Amerika’daki Yoksulluğun Mirasını Ortaya Çıkarmak.”