Ancak o zaman Lan WangJi tekrar öne döndü, bakışları hâlâ hafifçe yana kaydı. Bunu gören Wei WuXian, bir nedenden dolayı onunla dalga geçmek isteyerek gözlerini kırpıştırdı. Tam Lan WangJi ile dalga geçmek üzereyken, masanın yanından aniden bir kırılma sesi geldi.
İkisi de bakmak için ayağa kalktı. Çay bardakları ve çaydanlık yerde parçalara ayrıldı. Beyaz porselen parçaları ve dökülen çay arasında bir Qiankun Kesesi duruyordu. Torbanın yüzeyi, sanki içinde bir şey kalmış gibi, dışarı çıkmaya can atıyormuş gibi yukarı ve aşağı hareket etti.
Qiankun Kesesi sadece bir yumruk büyüklüğünde olmasına rağmen, bir şeyleri saklamak için özel olarak yapılmıştı. Karmaşık büyüler ayrıca hem iç hem de dış tarafa dikilerek birkaç sızdırmazlık katmanı daha eklendi. Lan WangJi başlangıçta kolu kesenin içine kapattı ve masanın üzerindeki bir çay fincanının altına koydu. Şimdi, onun ajitasyonunu görünce, sonunda Dinlenme zamanının geldiğini hatırladılar. Onu sakinleştirmek için her gece yaptıkları kısa düetler olmasaydı, Qiankun Kesesi’nin bastırma gücü ne kadar güçlü olursa olsun, hayalet eli tek başına tuzağa düşüremezdi.
Wei WuXian belindeki bambu flütü aradı ama hiçbir şey bulamadı. Arkasını döndüğünde, Lan WangJi’nin flütü çoktan elinde tuttuğunu gördü. Lan WangJi’nin başı hafifçe aşağı doğru eğildi. Flütü ancak bir süre özverili bir şekilde yonttuktan sonra geri verdi. Flütü geri alan Wei WuXian, ayarlandıktan sonra parmak delikleri gibi kaba detayların bile çok daha ince olduğunu fark etti.
Lan WangJi, “Düzgün çal.”
Mingshi’de oynadıkları ve Lan QiRen’i komadan uyanıp yeniden bayılma noktasına kadar kızdıran korkunç düeti hatırlayan Wei WuXian o kadar çok güldü ki neredeyse yere düşüyordu ve kendi kendine, “Onun için zor olmuş olmalı” diye düşündü. bu birkaç gün, buna çok uzun süre tahammül etmek. Daha fazla oyalanmaktan vazgeçti ve ciddi bir ifadeyle flütü dudaklarına götürdü. Ancak, sadece birkaç nota çaldıktan sonra, Qiankun Kesesinin boyutu birdenbire arttı ve yerde dimdik durdu!
Bir “tut” ile çatlamış bir not. Wei WuXian, “Kötü oynamaya çok mu alıştı? Bir kez olsun düzgün oynuyorum ve bundan hoşlanmadı bile.”
Qiankun Kesesi ona cevap verir gibi Wei WuXian’a doğru fırlattı. Lan WangJi’nin melodisi keskin bir dönüş yaptı. Yumuşak bir hareketle, yedi tel aynı anda titredi ve neredeyse çığ gibi görünecek kadar güçlü bir ses çıkardı. Sesin ardından Qiankun Kesesi tekrar yere düştü. Sanki hiçbir şey olmamış gibi Wei WuXian oynamaya devam etti. Lan WangJi’nin bileği yumuşadı. Rest ezgisinin ardından guqin’in melodisi bir kez daha sakinleşti ve yavaş yavaş flütün melodisine karıştı.
Şarkı bitti ve Qiankun Kesesi nihayet küçülerek eski boyutuna geldi ve hareketsiz kaldı. Wei WuXian flütü beline sıkıştırdı, “Bu birkaç gün içinde daha önce hiç bu kadar sabırsız görünmemişti. Sanki bir şey tarafından kışkırtılmış gibi.”
Lan WangJi başını salladı ve ona döndü, “Ve bu senin hakkında bir şeydi.”
Wei WuXian hemen kendine baktı. Bugün onda farklı olan tek bir şey vardı: Jin Ling’den kendisine aktarılan Lanet İşareti.
Jin Ling’in Laneti İşareti, Xinglu Sırtı’nın taş kalelerindeyken üzerinde bırakılmıştı. Hayalet elin Lanet İşaretine ne kadar güçlü tepki verdiğini görünce, bunun anlamı…
Wei WuXian, “Vücudunun başka bir parçasının Nie Tarikatının Kılıç Salonunun duvarları içinde olabileceğini mi kastediyorsunuz?”
Ertesi sabah ikili, Xinglu Sırtı’na geri dönerek tekrar yola çıktı.
Dün, Nie HuaiSang yakalanmış ve her şeyi itiraf etmişti. Gece boyunca, davetsiz misafirlerin yarattığı pisliği temizlemeleri için tarikatın tüm güvenilir müritlerini çağırdı. Wei WuXian ve Lan WangJi üzerinden geçtiklerinde, Wei WuXian’ın Jin Ling’i kazdığı duvar parçası henüz doldurulmuştu ve içine çoktan yeni bir ceset konmuştu. Beyaz tuğlaların düzgün bir şekilde üst üste yığılmasını izlerken alnındaki teri sildi. Ancak arkasını döndüğünde bacakları neredeyse pes etti. Yüzüne ürkütücü bir gülümseme yerleştirdi, “HanGuang-Jun… ve sen…”
Wei WuXian sırıtırken ellerini salladı, “Tarikat Lideri Nie, duvarları mı örüyorsun?”
Nie HuaiSang mendiliyle teri sildi, o kadar çok ovuşturdu ki neredeyse bir deri tabakasını aldı, “Evet, evet…”
Wei WuXian, fazlasıyla empati ve biraz da çekingenlikle dolu bir sesle, “Özür dilerim. Rahatsızlık verdiğim için gerçekten üzgünüm ama daha sonra duvarı tekrar inşa etmen gerekebilir.” dedi.
Nie HuaiSang, “Evet, evet… Ne?! Bekle!”
Cümlesini bitiremeden Bichen kınından çıktı. Nie HuaiSang biraz önce tamir ettiği tuğla duvarın tekrar çatlayarak açılmasını izlerken ağzı açık kaldı.
Yıkım her zaman restorasyondan daha kolay olmuştur. Wei WuXian’ın tuğlaları indirme hızı, tuğlaları istifleme hızlarından sayısız kez daha hızlıydı. Nie HuaiSang, yelpazesini sıkıca kavrarken titredi, kendini o kadar haksızlığa uğramış hissetti ki gözyaşlarına boğulmanın eşiğindeydi. Yine de, HanGuang-Jun kenarda durup hiçbir şey yorumlamadığı için, o da bir şey söylemeye cesaret edemedi. Lan WangJi ona durumu kısa ve öz bir şekilde açıkladıktan sonra, hemen Göklere ve Dünya’ya yemin etti, “Saçma! Kolsuz bir erkek cesedi.Eğer bana inanmıyorsan, seninle duvarı yıkıp masumiyetimi kanıtlayacağım.Ama ondan sonra onları bir an önce, gecikmeden geri koymalısın.Ne de olsa bu bizim atalarımızdan. mezarlık…”
Nie Tarikatının birkaç öğrencisi de onlara katıldı. Artık işi yapan başka insanlar olduğu için Wei WuXian geri çekildi ve kenarda durarak sonuçları bekledi. Bir saat sonra, Jin Ling’in gömüldüğü duvardaki taş tuğlaların çoğu sökülmüştü. Bazı öğrenciler yüz maskeleri takarken diğerleri özel kırmızı renkli hapları yuttu, böylece nefes alma ve insan enerjisi ceset dönüşümlerine neden olmasın. Kara kirin arasında, her yere sıvanmış karmakarışık, kirli saçlara ek olarak bazen külden bir el ya da damarlı bir ayak çıkıyordu. Her bir erkek cesedi aceleyle temizlendi ve sıra sıra yere kondu.
Cesetler tüm şekil ve boyutlardaydı – bazıları zaten iskeletti, bazıları çürüme sürecindeydi, bazıları hala oldukça tazeydi. Ancak, her birinin eksiksiz bir vücudu vardı. Sol kolu olmayan erkek cesedi bulamadılar.
Nie HuaiSang temkinli bir şekilde konuştu, “Bu tek duvarı yıkmak yeterli, değil mi? Daha fazlasının yıkılması gerekiyor mu? Muhtemelen hayır, değil mi?”
Gerçekten yeterliydi. Jin Ling’in vücudundaki Lanet İşareti son derece koyu renkliydi, bu yüzden onu yaratan varlık büyük olasılıkla onun yakınına gömülmüştü ve menzil kesinlikle bu duvarı aşamazdı. Wei WuXian bir dizi cesedin yanına çömelmişti. Birkaç dakika düşündükten sonra Lan WangJi’ye döndü, “Qiankun Kesesini almalı mıyız?”
Cesedi kendi başına tanımlaması için sol eli Qiankun Kesesinden çıkarmak fena bir fikir olmaz. Ancak, cesedin diğer uzuvlarına çok yakın olsaydı, onu çalkalamamak ve daha kötü durumları tetiklememek zor olurdu. Ve bu özel konumdaki karanlık enerjinin bolluğu nedeniyle tehlike seviyesi kat kat arttı. Bu yüzden gündüz gelmeyi özenle seçmişler. Wei WuXian başını salladı ve kendi kendine düşündü, Bu, kolun bir erkeğe ait olmadığı anlamına gelmez, değil mi? Hayır, bu imkansız olurdu. Bir elin erkeğe mi yoksa kadına mı ait olduğunu ilk bakışta anlarım… O zaman bu, sahibinin üç kolu olduğu anlamına mı gelir?!
Tam kendi düşüncesine gülmek üzereyken, Lan WangJi tekrar konuştu, “Bacaklar.”
Wei WuXian, hatırlatmasıyla sonunda hatırladı. Lanet İşaretinin bacaklarından öteye yayılmadığı gerçeğini gözden kaçırdı. Hemen, “Pantolonunu çıkar! Pantolonunu çıkar!”
Nie HuaiSang şok içindeydi, “Neden HanGuang-Jun’un önünde böylesine utanç verici bir şey söylüyorsun?”
Wei WuXian, “Nasıl utanç vericiydi? Zaten hepimiz erkeğiz. Cesetlerin tüm pantolonlarını çıkarmama yardım edin. Sadece erkek cesetleri! Bunun dişi olanlarla hiçbir ilgisi yok.” Konuşurken yerdeki cesetlerin kemer kuşaklarına doğru uzanmaya başladı. Nie HuaiSang için gerçekten talihsiz bir durumdu. Bunu hiç beklemiyordu, dün, bugün her şeyi itiraf ettikten sonra, atalarının Sabre Salonu’nda cesetlerin pantolonlarını çıkarması gerekiyordu. Üstelik bunlar erkek cesetleriydi. Gözyaşları ile dolu bir yüzle, öldükten sonra, QingheNie Tarikatı’ndaki her ata tarafından yüzüne bir kez tokat atılacağını ve reenkarne olduktan sonra bile sakat kalacak kadar kötü şekilde yaralanacağını düşündü. Şans eseri, Wei WuXian’ın eylemi Lan WangJi tarafından durduruldu. Nie HuaiSang, HanGuang-Jun unvanına ne kadar layık olduğunu övmek üzereyken, “Yapacağım” dediğini duydu.
Wei WuXian, “Yapacak mısın? Gerçekten böyle bir şey yapacak mısın?”
Lan WangJi’nin kaşlarının köşeleri, sanki bir şeyi geride tutuyormuş gibi hafifçe seğiriyor gibiydi. “Kıpırdama. Ben yaparım” diye tekrarladı.
Bu, Nie HuaiSang’ın bugün yaşadığı tüm şokların en kötüsüydü.
Elbette, Lan WangJi cesetlerin pantolonunu çekmek için ellerini kullanmazdı. Sadece Bichen’i kullandı ve cesetlerin üzerindeki giysileri hafifçe dilimleyerek içerideki deriyi ortaya çıkardı. Bazı cesetler için buna gerek yoktu, çünkü giysiler zaten oldukça yıpranmıştı. Birkaç dakika sonra “Buldum” dedi.
Herkes hemen yere baktı. Lan WangJi’nin beyaz çizmelerinin yanında cesedin her iki baldırında iki hafif, dairesel işaret vardı. Ten rengi iplerin dikişleri etrafa sıkıca dikildi. Dikişlerin üstündeki ve altındaki derinin renkleri arasında hafif bir fark vardı. Açıkçası, cesedin bacakları ve vücudunun üst kısmı aynı kişiye ait değildi.
Bu çift bacak biri tarafından dikilmiş!
Nie HuaiSang zaten şoktaydı ve dili tutulmuştu. Wei WuXian, “Nie Tarikatı’nın Kılıç Salonu için kullandığı cesetleri kim seçiyor?” diye sordu.
Nie HuaiSang donuk bir ifadeyle cevap verdi, “Genellikle eski tarikat liderleri onları seçip sakladılar. Kardeşim daha erken yaşta öldü. Yeterince yoktu, bu yüzden ben de bazılarını seçmesine yardım ettim… Ben Bütün uzuvları tam olan hangi cesetleri tuttu. Bundan başka bir şey bilmiyorum…”
Cesedi içeriye tam olarak kimin soktuğuna dair ondan bir şey almak imkansız olurdu. Cesetleri Nie Tarikatının öğrencilerine sağlayan insanlardan sayısız şüpheli vardı. Gerçeğin ancak tüm vücut parçalarını bulup cesetle ruhu bir araya getirmeleri halinde ortaya çıkması muhtemeldi.
Sonunda bir çift bacağı ve erkek cesedinin diğer yarısını ayırmayı başaran Wei WuXian, Lan WangJi ile konuşurken onları yeni bir Qiankun Kesesine koydu, “Görünüşe göre buradaki sevgili dostumuz parçalara ayrılmış. Parçalar her yere dağılmıştı – bir parça burada, bir orada. Katilin ona karşı ne kadar nefreti var? Sadece parçaların çok küçük olmamasını umabiliriz.”
Nie HuaiSang yola çıktıklarında hala “görüşürüz” demesine rağmen, korkmuş yüzüne bakılırsa, büyük olasılıkla onları hayatının geri kalanında bir daha görmek istemiyordu. İkili, Xinglu Sırtı’ndan ayrıldı ve hana geri döndü. Nispeten güvenli olan yere vardıklarında, üç uzuvları çıkardılar ve incelemeye başladılar. Bekledikleri gibi, bir çift bacak, kopan kolla aynı renkteydi. Ve eğer birbirlerine yakın yerleştirilirlerse, güçlü bir şekilde tepki verirler, sanki bir araya gelmek isterlermiş gibi durmadan titreşirler. Ancak, aralarında vücudun hala eksik olan bir parçası olduğu için çabalar boşunaydı. Aynı kişiye ait oldukları kesindi.
Bunun uzun fiziği, uzun uzuvları, kaslı vücudu ve yüksek düzeyde ekimi olan bir adam olduğu gerçeği dışında, gizemli ceset hakkında başka hiçbir şey bilmiyorlardı. Neyse ki, hayalet el çok geçmeden bir sonraki adımın gerçekleşeceği yeri, yani Güneybatı’yı işaret etti.
Yönünü izleyen Wei WuXian ve Lan WangJi, Yueyang’a doğru yola koyuldu.
Çevirmenin Notları
Qiankun Kesesi: Bu, önceki bölümlerde Qiankun Çantası olarak adlandırılıyordu, ancak şimdi boyutuna daha uygun olduğu için Qiankun Kesesi olarak değiştirildi.