Tarıma ilk başlandığında saban ve bir veya iki öküz ile toprak sürülürdü. Saban dediğimiz ahşaptan yapılan alet en fazla 5 cm derinliğe inerdi. Bu şekilde sürmek oldukça emek ve zaman istediği için yılda bir kez yapılabilirdi. Toprağa bası yapan sadece hayvanların ağırlığıydı.
Sonra, metal sabanlarla 10-15 cm derine inilmeye başlandı.
19. yüzyıla gelindiğinde tarım gelişmeye başlamıştı. Sonbahar ve kış aylarında çoğunlukla çıplak kalmaya başladı; ilkbahardaki ilk fidelerin de toprağı fazla örttüğü yoktu.
Sert yağmurlar aylar boyu toprağı dövüyor, üst katmanları sıkıştırıyordu. Toprakta bu aylar boyunca bitki olmadığı için besinsiz kalan mikroorganizmalar da topraktaki hava ve su kanalı oluşturan yapıyı oluşturamıyorlardı.
Gittikçe daha çok sıkışan toprak için Amerikan Birleşik Devletleri Tarım Bakanlığı dedi ki 'Daha derin sürün'.
Arkasına takılan keski pulluklarla 30 cm'e kadar inilmeye, toprak parçalanmaya başladı.
Traktörün ağırlığı, mikroorganizmaların açtığı minik hava ve su kanallarını hızla ve büyük bir güçle bastırıyor, üst katmandaki yapıyı ise tamamen bozuyordu.
30 cm'in altındaki toprak sıkışmaya başlıyor.
ABD Tarım bakanlığı disk tırmıklarının üretilmesiyle 'daha derine sürün' diyor; 45 cm derinliğe sürülüyor. 45 cm altındaki toprak sıkışıyor.
Daha derin sürün diyor yine ABD. 75 cm'den 1.2 metreye kadar toprağı parçalayan subsoiler kullanılmaya başlanıyor.
1-1.5 mtr derinliğe kadar sıkışıyor toprak.
Defalarca ağır traktörlerle geçiliyor üzerinden.
Bir kere değil bir kaç kere; ekimden önce, ara ekimde, hasat zamanında....
Sadece sıkışmakla da kalmıyor; Param parça ediliyor.
Tabi bu makineleri ithal eden ülkemizin çiftçisi bir yandan iyi bir şey yaptığını zannederek toprağını mahvederken diğer yandan ekonomisini ABD'ye bağladığının, oradaki sanayiler için ter kan döktüğünün farkında olmadan üç kuruşla geçinmeye çalışıyor.
Toprakta hastalık, zararlılar bir yana beslenemeyen bitkilerin verimi de besleyiciliği de düşüyor.
İnsan ekonomik ve fiziksel olarak hastalanıyor mu?
O da başka bir konu..