Çok Kültürlü Eğitimciler – Eğitimde Çok Kültürlülüğü Tanımlama ve Tasarlama – Tez Nasıl Yazılır? – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları
Çok Kültürlü Eğitimciler
Çok kültürlü eğitimciler genellikle bu tür olaylara kara Tarih Ayı gibi hafife alınmamasının öneminden ve herhangi bir çeşitlilik felsefesinin disiplinler arası olması ve müfredat boyunca her zaman mevcut olması gerektiğinden bahsederler. Bununla birlikte, çok sık olarak, böyle bir vurguya duyulan ihtiyacın içinde geliştiği baskıcı kültürel koşullara işaret etmek için çok az girişim vardır.
Darder’in (1991) belirttiği gibi:
Çoğu zaman egemen kültür, hegemonyasını daha kolay güvence altına alacak şekilde alternatif ve muhalif ideolojileri manipüle edebilir. Cinco de Mayo ve Martin Luther King’in doğum günü kutlamaları, kültürel istilaya direnmeyi amaçlayan bu başlangıçta radikal kavramların, egemen kültürün gerçek iktidarının gerçek temeline meydan okumak için artık çok az şey yapacak şekilde nasıl sahiplenildiğinin başlıca örnekleridir.
Öğretmenlerin ve öğrencilerin daha eleştirel bir bilgi duygusu, onun ideoloji ve iktidarla ayrılmaz bağını ve anlamın birleştirilmesinin risklerini geliştirmeleri son derece önemlidir. Çok kültürlü eğitimin ana akım modelleri müfredatın politikalarına hitap ettiğinde, Avrupa merkezcilik ile ilgili sorunları yüzeysel olarak ortaya koyan genellikle sınırlı bir tarzda olur.
Bununla birlikte, beyaz üstünlüğünü adlandırmak için Avrupa merkezciliği kullanmak yerine, bu terim göreceli bir şekilde işlev görmekten çok, belirli bir dünya görüşünün ne sıklıkla bahsedilip bahsedilmediğine odaklanarak sınıf içeriğini basitçe ölçmek ve dengelemek için işlev görür.
Bu eleştiri düzeyi, bilgi temelleri ve kimliklerin inşası ile yüzleşmez ve bunlara meydan okumaz, daha ziyade eğitimcilerin tüm kültürleri öğretmesi gerektiği şeklindeki iyi huylu fikre dönüşür. Farklılığa bu göreceli yaklaşımın ciddi şekilde zayıflatıcı bir sonucu, beyaz öğrencilere, kendilerinin aynı zamanda ırksal, cinsiyetlendirilmiş ve cinselleştirilmiş tarihsel ve ideolojik varlıklar oldukları gerçeğini göz ardı etmelerinin etkili bir şekilde öğretilmesidir.
Louis Castenell ve William Pınar (1993), “Okul müfredatının ‘Avrupa merkezli’ karakteri, yalnızca Avrupalı Amerikalı olmayan öğrencilerin ‘rol modellerini’ reddetmekle kalmayıp, aynı zamanda ‘beyaz’ öğrencilerin kendilerini anlamalarını reddetme işlevi gördüğünü iddia etmektedir. yanı sıra ”. Bunu akılda tutarak, basitçe benlik saygısını artırma işlevi gören bir kapsayıcılık pedagojisine dayanan herhangi bir çokkültürlü eğitim modeli, sadece damgalanmış öğrencilerin güvenini artırmak için değil, aynı zamanda baskıcı kimliklerin gelişimini kutlamak için de çalışıyor.
Mevcut Avrupa merkezli müfredatın boşluklarını yüzeysel çeşitlilik unsurlarıyla doldurmak yerine, eğitimcilerin tüm öğrenciler arasında büyük ölçüde kendini yansıtma ve kendini gerçekleştirmeyi teşvik etmesi gerekir.
Çok kültürlü eğitimin amaçları
Çokkültürlü eğitimin temel ilkeleri
Çok kültürlü eğitim Nedir
Çok kültürlülük
Çokkültürlülük Nedir
anadolu’da çok kültürlülük kaynakları ve eğitime
Bu, kısmen, içerik ihmalleri ve yapılandırılmış sessizlikler hakkında ve tarihin neden belirli şekillerde yazıldığı hakkında bir tartışmayı gerektirir. Mevcut müfredatı eleştirel bir şekilde inceleme çağrısının, tabiri caizse bebeği banyo suyuyla dışarı atma talebi olmadığını kabul etmek önemlidir.
Yani, “Batı medeniyetinin geleneklerini ayrım gözetmeksizin mutlaka terk etmemiz gerekmez; bunun yerine, eleştirel demokrasi ve sorumlu vatandaşlık söylemini derinleştirmeye yönelik daha geniş bir çabanın parçası olarak böylesine karmaşık ve çelişkili bir geleneğin güçlü ve zayıf yönlerini ele almalıyız ”.
Sadece öğretmenlerin ne öğrettiği değil, nasıl öğrettikleri de önemlidir. Eğitimciler çok ilerici içeriğe sahip olabilirler, ancak öğrencilerin bakış açılarını dışlayan otoriter bir etkileşim tarzı olabilir. Niyete bakılmaksızın, bu tarz, açıklamadan ziyade dayatmanın pedagojisini temsil eder.
Öğretmenler, sınıftaki tüm sesleri dahil ederek ve teorinin öğrencilerden ziyade öğrenciler aracılığıyla çalışmasını sağlayarak, geleneksel ilişkisel kısıtlamalardan, yani pasif alıcılara bilgi aktarımının ilişkisinin sınırlarından uzaklaşırlar.
Eleştirel düşünme, tartışma ve müzakere gerektiren gerçek diyalog, herkesin, özellikle öğrencilerin, bilici, öğrenen ve öğretmen olarak hareket etmesi ve kendi kültürel sınırlarının ötesine ulaşması için gerekli koşulları sağlar. Öğretmenlerin, öğrencilerinin kim olduğunu, neye ihtiyaçları olduğunu ve bu ihtiyaçları en iyi nasıl karşılayacaklarını veya gizemini çözeceklerini gerçekten keşfetmeyi umuyorlarsa, öğrenci olarak da katılmaları son derece önemlidir.
Ne yazık ki, öğrenenleri zengin bilgi ve rehberlik kaynakları olarak kullanmak yerine, çokkültürlü eğitime eleştirel olmayan yaklaşımlardaki müfredat etkinliklerinin çoğu, bayrak gösterileri, belirli ülkelerdeki birimler ve yiyecekler gibi yüzeysel yönleri rastgele sunarak çeşitliliği onaylamaya çalışır.
Eğitimciler, keşif ve tartışma metni olarak öğrencilerin kendilerini yaşayan nefes alan kültürel varlıklar yerine dış dünyadan soyut nesneler ve uygulamaları kullanmayı tercih ediyor gibi görünmektedir.
Uzak kültürlerin onaylanması doğru yönde atılmış bir adım olsa da (gerçek anlamından sıyrılmadığı sürece), burada Amerika Birleşik Devletleri’ndeki insanların varoluşsal gerçekleri ciddi bir şekilde düşünülmeden çok kültürlü eğitim çok az şey başarabilir.
Amerika Birleşik Devletleri’ndeki okullarda kültürel olarak farklı olarak algılanan insanların büyük çoğunluğunun başka yerlerde kökleri vardır, ancak gerçek şu ki, kültürel özelliklerinin çoğu, daha ayrıcalıklı vatandaşların farkına varmaya veya inanmaya özen gösterdiğinden daha çok yerel gelişmelerin sonucudur. .
Bu, Çokkültürlü Eğitim ve bu konudaki tüm ana akım yaklaşımlarla ilgili merkezi bir soruna işaret ediyor: savunucuları genellikle sınırlı bir teorik, tarih dışı ve depolitize bir kültür anlayışından hareket ediyor.
Sleeter ve Grant’in (1988) tipolojisindeki ilk dört model “kültür” sözcüğünü kolaylıkla kullansa da, bunların hiçbiri, Tek Grup Çalışmalarının daha ilerici yaklaşımı bile, terimin kapsamlı bir açıklamasını sunmamaktadır.
Tipik politikadan arındırılmış, tarih dışı ve dolayısıyla anlamsız kültür anlayışının ötesinde, sanat eseri, sosyal pratikler ve gelenekler olarak kültür kavramının ötesinde, eleştirel anlamda, iktidarın şu çizgiler boyunca eşitsiz dağılımının sonucu olan yaşanmış deneyimleri ve davranışları da bünyesinde barındırır.
Bu nedenle kültür, mücadele ve tahakkümün çeşitli unsurları etrafında örgütlenmiş yaşanmış deneyimler ve kurumsal formlar tarafından şekillendirilmiş olarak algılanır. Eleştirel çok kültürlülükçiler, insanların egemen kültürün değerlerinin, inançlarının, bilgi yapılarının, iletişim tarzlarının ve önyargılarının dayatıldığı mevcut kurumlar ve sosyal uygulamalarla etkileşime girdikçe, genellikle ifade etme ve gerçekleştirme güçlerinden yoksun bırakıldıklarını savunurlar veya kendi hedeflerini yeniden ifade etmek zorunda kalıyorlar.
Bu perspektiften, Birleşik Devletler’deki kültürler, birbirlerinden soyutlanarak değil (ister gerçek insan teması isterse kurumsallaşmış normlar aracılığıyla) ilişkili olarak gelişirler.
Ne yazık ki, güncel çokkültürlü uygulamalara aktif olarak katılan birçok eğitimci, kültür fikrini ulusal kökene indirgiyor. Bu varsayım, sadece bir ulus içindeki sayısız kimliği homojenleştirilmiş tek bir imaja indirgemekle kalmaz, aynı zamanda sınırları olan insan gruplarını da parçalara ayırır, kültürü antagonist gruplararası ve ulusötesi ilişkiler ve kurumsal formasyonlardan çeker.
Aynı zamanda temelde ırkçı olan deterministik bağlantılar da yaratır. Örneğin, Bronx’ta doğup büyüyen genç siyah bir adamla Nijerya hakkında konuşmak, çoğu zaman sınıfı öğrencinin yaşanmış deneyimlerinin yakınlığından uzaklaştırır. Böyle bir alıştırma, öğrenci ile uzak bir diyar arasında bazı genetik bağlantı olduğunu ima eden riskler taşır.