Şair ve tarihçi Sait Paşanın oğlu olan Süleyman Nazif, özel eğitim görerek yetişti. Arapça ve Farsçanın yanı sıra Fransızca öğrendi. Osmanlı ve cumhuriyetin önemli Kürt aydınlarındandır. Çeşitli memurluklarda çalıştıktan sonra "Vilayet" gazetesinde başyazarlık yaptı. II. Abdülhamitin gazabına uğrayan yazarlardan biri olan Süleyman Nazif, 1897 yılında Parise kaçarak sekiz ay boyunca orada yaşadı. Yurda döndükten sonra padişahın emriyle vilayet mektupçusu olarak Bursaya sürgüne gönderildi. 1898 yılından gittiği sürgünden ancak 10 yıl sonra, II. Meşrutiyetin ilan edilmesiyle birlikte kurtulabildi. 1914e kadar Basra, Musul, Kastamonu, Trabzon ve Bağdat valiliklerinde çalıştı, görevinden ayrıldıktan sonra İstanbula gelerek yazarlığa devam etti.
İstanbulun Müttefiklerce işgal edilmesine karşılık yazdığı; 1918de Hadisat adlı dergide yayınlanan Kara Bir Gün çeşitli kesimlerin tepkisine neden oldu ve Maltaya sürgüne gönderildi. İstanbula döndüğünde Resmi Gazetede çalışmaya başladı.
Tanzimat edebiyatının, özellikle de Namık Kemalin etkisinde kalarak şiirler yazan Süleyman Nazif, ilk dönem şiirlerinde toplumsal içerikli ve özgürlükçü bir düşünceyi savundu. Bu düşüncesiyle birlikte Osmanlı Yenilikçileri arasında önemli bir yere sahip olan Servet-i Fünunculara katıldı. Yapıtlarında süslü bir dil kullanarak Osmanlıcanın ve aruz kalıplarının şiir sanatını zenginleştirdiğini savunan Süleyman Nazif, Namık Kemal, Mehmet Akif ve Fuzuli gibi inceleme kitapları da yazmış; yergi, nükte ve fıkraları derleyerek kitaplaştırmıştır.