Katıldığım en unutulmaz spor etkinliklerinden biri, İsviçreli büyük Roger Federer ile İngiliz Andy Murray’in karşı karşıya geldiği 2012 erkekler Wimbledon finaliydi. Bir İngiliz, 1936’da Fred Perry’den beri Wimbledon’u kazanmamıştı: Bu, 76 yıllık ulusal hayal kırıklığı ve kalp kırıklığı.
Ancak maçı benzersiz kılan şey, sadece tarihin yazılması ihtimali değil, aynı zamanda Merkez Kort kalabalığındaki aşikar çatışmaydı. Murray’in ulusal acılarına son vermesini ne kadar isteseler de, sevgili Federer’in bu süreçte acı çekmesini istemediler.
Fikir Yazarı
LZ Granderson
LZ Granderson, Amerika’da kültür, politika, spor ve gezinme hayatı hakkında yazıyor.
Umudum, Novak Djokovic’in bir gün Federer’in sahip olduğu hayranlık düzeyine ulaşmasıdır. Ama iyi görünmüyor.
Çarşamba günkü Jordan Thompson’a karşı üst üste galibiyetiyle, Sırp oyuncu sekizinci Wimbledon şampiyonluğunu elde etmeye, Federer’in rekorunu ve genel klasmanda 24. majör Margaret Court’un rekorunu kırmaya yaklaştı. Djokovic, hem Federer’i hem de İspanyol Rafael Nadal’ı dört ana dalda yenen tek oyuncu. Emekli olduğunda, muhtemelen tüm önemli tenis istatistiklerine sahip olacak.
Yine de 36 yaşındaki oyuncu, muhtemelen en çok istediği şeyi nasıl kazanacağını bulmaya çalışıyor: ev sahibi kalabalığın kendilerine rağmen ziyaretçiyi desteklemesine neden olan türden bir aşk – olmayı harika hissettirecek türden bir aşk. iyi.
İlk başta, erkekler tenis tacı, kim olmadığı yüzünden Djokovic’in kafasına huzursuzca oturdu. Sonra salgını ele alışı, kim olduğuna dair kötüleyici bir ışık tuttu.
2020’de COVID-19’un ilk günlerinde Djokovic, bir milyonerin öfke nöbeti gibi hissettiren talihsiz bir sergi turu başlattı. İptal edilen turnuvalar hakkında üzgün, o zamanlar dünyanın 1 numarası platformunu esas olarak süper yayıcı bir etkinlik düzenlemek için kullandı: tribünlerdeki kapasite kalabalıkları, oyuncular arasında çokça kucaklaşma, kimsenin sosyal mesafe koymaması.
tahmin edilebileceği gibi Djokovic kısa süre sonra virüs için pozitif çıktı, karısının yaptığı gibi. Viktor Troicki ve o zamanlar hamile olan eşi de dahil olmak üzere katılan diğer oyuncular da öyle. İnanılmaz derecede bencilceydi ve oyuncu arkadaşları da sosyal medyada aynı şeyi söyledi.
“Herkese dualar Covid-19’a yakalanan oyuncularBaşlangıçta büyük bir Djokovic hayranı olmayan Nick Kyrgios tweet attı. Kyrgios, sorumsuz veya aptal olmakla suçlanmış olsa da, “pastayı bu alıyor” diye ekledi.
Ertesi yıl Tokyo’daki Olimpiyatlarda yarışan Djokovic, raketini fırlattı bronz madalya için tekler maçını kaybettikten sonra. Daha sonra karışık çiftler maçından sakatlığını gerekçe göstererek çekildi, ancak erimesi gerçek nedenleri hakkında şüphe uyandırdı.
Geçen yıl, COVID’e karşı aşılanmadığı için Avustralya’ya girişi reddedildikten sonra Djokovic, kendisini uluslararası bir sirkin merkezinde buldu. Kendisini politik doğruluğun kurbanı olarak konumlandırmaya çalıştı, ancak daha sonra yine kendi bencil amaçları için seyahat belgelerinde yalan söylediğini itiraf etti.
Djokovic cömert, cana yakın ve eğlenceli olabilir. Yine de, onun seviyesindeki sporculardan beklemediğimiz şekillerde sinir bozucu derecede huysuz ve sağır olmaya devam ediyor.
Sporda bir çağın bir veya iki kötü çocuk tarafından şekillendirilmesi alışılmadık bir durum değil. Bu tür sporcular, bir oyunun zirvesinde kısa bir süre bile hüküm sürebilirler.
Ancak kötü çocuklar genellikle “tüm zamanların en iyisi” sohbetinde yer almazlar. Bunun nedeni, o seviyeye ulaşmak için yetenekli kötü çocukların savaşta test edilmiş adamlar haline gelmelerini gerektirmesidir.
Profesyonel spor işi, yıldız sporcuların mümkün olduğu kadar çok hayran için çekici olmasını da gerektirir. Avustralya’daki aşı karşıtı draması sırasında Djokovic, şüphe duymanın yanı sıra sponsorlarını da kaybetti.
Djokovic’in oyunun elçisi olma arzusu, oyunun baş düşmanı olma ihtiyacıyla çelişiyor. Kimseyi tatmin etmeyen farkı böler.
Bu tenis çağı hakkında iyi hissetmek istiyorum ve yüzleri Federer ve Nadal ile iyi hissettim. Ancak Djokovic içlerinde en iyisi olduğunu kanıtladı ve sonuç olarak bu sefer ona ait – en azından sahada.
Djokovic’in hayranları olmadığından değil; tabii ki yapar. Ancak Murray nihayet 2013’te Djokovic’in pahasına İngiltere’deki kuraklığı sona erdirdiğinde, kalabalıkta Murray’in Federer’e bir önceki yıl kaybetmesinin yarattığı çelişkili sempatinin hiçbirini hissetmedim.
Bu, Djokovic’in Merkez Kort’ta son kez kaybettiği ortaya çıktı – ancak Wimbledon kalabalığının rakibi, genellikle Federer için açıkça tezahürat yaptığı son sefer değildi.
Umudum, Djokovic’in daha fazla kalbe girmenin yolunu bulması ve onun gibi bir şampiyonun olması gerektiği gibi kutlanması. Ama iyi görünmüyor.
@LZGranderson