Bazen sivil teçhizatı dahil etmekten çekinmediler. En azından 1914'te Marne Muharebesi sırasında Fransız askeri birliklerinin Parisli taksi kuvvetleri tarafından ünlü transferini hatırlayalım. 600 araba iki kez "ön ve arkaya" yuvarlandı ve böyle şık bir düşman manevrası tarafından cesareti kırılan Almanların yenilgisine katkıda bulundu.
Bu arada Rusya, mekanizasyon açısından Avrupa ülkelerinin gerisinde kalmadı. Rus ordusunun yapısında özel otomobil parçaları ortaya çıktı. Ancak, her zaman olduğu gibi, yanlış zamanda, devrim geldi, ardından Brest-Litovsk Antlaşması, İç Savaş, yıkım, kıtlık ve liste uzayıp gidiyor. Arabalara bağlı değil biraz oldu. İç çatışma esas olarak at sırtında ve dama ile çözüldü. Otomotiv ekipmanı kullanıldı, ancak son derece sınırlıydı, özellikle emperyalist katliamdan geriye kalanlar. Sovyet Rusya'da seri otomobil üretimi yoktu ve satın alınacak hiçbir şey yoktu.
Aceleci Kızıl Ordu'nun araba kullanımıyla daha da aceleci olacağı fikri, ancak 20'li yılların sonlarına doğru bir kavram olarak şekillendi. O zamana kadar, Sovyet endüstrisi, ithal edilen analoglara dayalı bir tür otomotiv ekipmanının üretiminde zaten ustalaşmıştı.
1928'de tüm Kızıl Ordu'nun bilançosunda sadece 1050 araç vardı. Bu, komuta personelini ve Çarlık Rusya'sından kalan, genellikle hatalı olan nadirlikleri taşımak için binek arabalar da dahil olmak üzere her şeydir.
Ancak zaten 30'ların başında, otomobil taburları oluşmaya başladı, teçhizat birliklere girmeye başladı. Temel olarak, bunlar AMO-F-15 kamyonlarıydı. Bu makinenin üretimi 1924'ün sonunda Moskova'daki AMO fabrikasında (gelecekteki ZIL) başlatıldı. Tasarım, 15'dan 15'e kadar tesiste monte edilen FIAT-1919 modeline (dolayısıyla F-1924 endeksi) dayanıyordu. Kamyon, konveyör üzerinde daha modern bir AMO-1931 ile değiştirildiği 3 yılına kadar üretildi.
AMO-F-15. Fotoğraf: youtube.com
1932'de Kızıl Ordu'daki araba sayısı zaten 5,5 bini aşmıştı.
Üstelik. Sovyet otomobil endüstrisi yeni fabrikalar kurdukça ve yeni modellerde ustalaştıkça, ordudaki ekipman yelpazesi büyüdü.
GAZ-A arabaları (nee Ford-A) ve GAZ-AA kamyonu Gorky'den geldi.
Ön planda iki GAZ-AA aracı var. Fotoğraf: arsenal-info.ru
GAZ-A, esas olarak Kızıl Ordu'nun komuta kadrosunu hareket ettirmek için kullanıldı. Biraz sonra, 1936'da, ünlü Emka olan GAZ-M1 modeli, yerini almak için zamanında geldi. Makine, hem kurmay subaylar hem de saha komutanları tarafından kullanılan son derece çok yönlüdür. Bununla birlikte, iliklerinde çok büyük yıldızlara sahip olanlar, çok daha temsili bir ekip - yedi kişilik bir ZIS-101 - almaya hak kazandılar.
"Siyah Huni" GAZ-M1, "Emka". Fotoğraf: youtube.com
Ancak ordudaki ana araçlar elbette kamyonlardı.
Sosyalist sanayi, yerli Kızıl Ordu'nun ulaşım eksikliğini bilmemesini sağlamak için elinden geleni yaptı. Yukarıda bahsedildiği gibi eski AMO-F-15'in yerini, 3'te 1933 tonluk bir ZIS-3 ve 5 tonluk bir ZIS-4'ya modernize edilen "üç tonluk" AMO-6 aldı.
"Üç tonluk" ZIS-5. Fotoğraf: youtube.com
GAZ "bir buçuk" GAZ-AA, üçüncü bir aks ile büyüdü ve bir GAZ-AAA'ya dönüştü. Her iki model de paralel olarak üretildi ve her ikisi de birliklere aktif olarak tedarik edildi. 1938'de "bir buçuk" bir kez daha modernize edildi ve 50 hp'ye kadar daha güçlü bir motor aldı. İle birlikte. ve ünlüleri ünsüzlere değiştirmek - GAZ-MM. Bu formda, kamyon Büyük Vatanseverlik Savaşı yollarına yuvarlandı.
GAZ-AAA, 1934'ten beri üretilmektedir. Fotoğraf: youtube.com
Yurt dışından araç alınmaya çalışıldı. Örneğin, 30'ların başında, ABD'de bir grup Moreland kamyonu satın alındı. Ancak bu fenomen yaygınlaşmadı. Sovyet off-road'unun zor koşullarında, ithal edilen ekipman genellikle bozuldu ve yedek parçaların döviz için satın alınması gerekiyordu. Kârsız. Bu nedenle, II. Dünya Savaşı'nın başlamasından önce, filo Lend-Lease malzemeleri ve kupalarla doldurulmaya başladığında, birliklerdeki yabancı teçhizat nadirdi.
Efsanevi "bir buçuk" GAZ-MM. Fotoğraf: youtube.com
Birliklerin transferi ve mülk ve mühimmatın teslimi, ordu kargo ekipmanının tek olası kullanımından uzaktır. Birisi şunu söyleyecektir: generalin kulübesine yapı malzemeleri temini. Ancak hayır, kamyonların bu son derece yararlı işlevi, daha sonraki Sovyet döneminde büyük ölçüde ustalaştı ve 30'larda bunun için doğrudan kulübeden NKVD çalışanlarının şirketindeki siyah bir "emka" üzerinde ayrılabilirsiniz. Böylece AMO'ları, GAZ'ları ve ZIS'leri daha çeşitli ve yasalara uygun bir şekilde kullanmaya çalıştılar.
Örneğin, topçudaki traktörler gibi. Veya çok sayıda ölümcül cihazı monte etmek için bir kasa olarak. Böylece, yukarıda belirtilen Amerikan Moreland kamyonlarına 76,2 mm'lik bir top vidalandı ve SU-12 topçu montajını aldı.
American Moreland kamyonunu temel alan 76,2 mm SU-12. Fotoğraf: arsenal-info.ru
Makineli tüfekler "Maxim", 15'li yıllarda AMO-F-20'e kuruldu. Böyle bir mekanize araba elde edildi. Kamyonlar, uçaksavar silahları ve makineli tüfekler kurmak için yaygın olarak kullanıldı. Ancak gelişimin özü, elbette, 1941'de efsanevi Katyuşa idi.
AMO-F-15, Kızıl Meydan'daki bir geçit töreninde üzerlerine Maxim makineli tüfekler monte edildi. Fotoğraf: arsenal-info.ru
Gorki Otomobil Fabrikası'nın şasisi, çeşitli askeri teçhizatın üretimi için kitlesel olarak kullanıldı. Böylece, GAZ-AAA temelinde, benzin ve petrol tankerleri, mobil atölyeler, mobil radyo istasyonları, RUS-2 uzun menzilli radyo algılama sistemleri ve çok daha fazlası inşa edildi. Mobil bir uçak marş motoru bile vardı.
3 tonluk ZIS-6. Fotoğraf: youtube.com
Kendinden tahrikli bir topçu yuvası da aynı şasiye dayanıyordu ve Moreland kamyonlarında olduğu gibi aynı 76,2 mm'lik topa sahipti. Kafanın karışmaması için, "kendinden tahrikli tabanca" kendi endeksi SU-1-12'yi aldı.
Zırhlı araçlar BA-6 (1936-1938) ve BA-10 (1938-1941), Finlandiya kampanyasında ve Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk aşamasında çok yararlı olan kısaltılmış bir GAZ-AAA şasisi üzerine inşa edildi. Doğru, zayıf güvenlikleri nedeniyle çoğu çok hızlı bir şekilde yok edildi.
Bu arada, GAZ-M1 yolcu şasisi üzerine zırhlı araçlar da inşa edildi. Ağır bir makineli tüfekle donanmış BA-20, Khalkin Gol, Sovyet-Finlandiya Savaşı ve Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki savaşlarda yaygın olarak kullanıldı.
Zırhlı araç BA-20. Fotoğraf: youtube.com
Savaş öncesi dönemin askeri filosunun bir özelliği, ekipmanın esas olarak askeri koşullara uyarlanmamış sivil versiyonlarda kullanılmasıydı. Dört tekerlekten çekişli araçlar neredeyse tamamen yoktu. Nitelikli personel ve onarım üslerinde ciddi bir eksiklik vardı. Bu nedenlerden dolayı, gerçek savaş operasyonlarında ekipman hızla arızalandı.
Ayrıca sanayinin tüm çabalarına rağmen Kızıl Ordu'da yeterli araç yoktu. Örneğin, Haziran 1941'de Kızıl Ordu'da 270'den fazla araç vardı ve bu da personelin %40'ından azdı. Bu kısmen, küresel bir silahlı çatışma durumunda ordunun liderliğinin sivil teçhizatı hızla harekete geçirmesini beklemesinden kaynaklanıyordu. Savaşın hızlı bir şekilde ve yabancı topraklarda yapılacağına olan güven göz önüne alındığında, bu fazla endişe yaratmadı. Ancak gerçeğin çok daha acımasız olduğu ortaya çıktı. Sadece Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk aylarında, ordu 159 bin aracı geri alınamaz bir şekilde kaybetti - orijinal sayının yarısından fazlası! Ve Wehrmacht'ın doğuya hızlı ilerlemesi nedeniyle, Almanlar tarafından çok miktarda sivil ekipman ele geçirildi.
Bu koşullar altında Amerikan Lend-Lease kamyonlarının tedariği çok önemli hale geldi. Ancak, bu başka bir hikaye.