- Listed: 9 Ekim 2017 18:25
Description
Andrew Rawnsley’nin “Partinin Sonu” kitabında iddia edilen Gordon Brown’un “volkanik öfkesi” nde eleştiri ne olursa olsun eleştiri kesinlikle kesinlikle “kapsayıcı” idi.
Başbakanın No10’taki tavrı, haftanın konuşma noktası oldu. Zorbalık karşıtı bir yardım kuruluşunun başında çeşitli Downing Street çalışanlarının yardım hattına telefon ettiğini iddia etti. Şansölye Alistair Darling, Sky’un Jeff Randall’la yaptığı bir röportajda, Brown’un zorbalık oğlanlarının kurbanı olarak kendini kovdu ve bir kez daha Bayan Brown’ın kuşatılmış kocasının savunmasına atlamak zorunda kaldı ve kendisinin ne kadar korkunç bir adam olduğunu söylemeliydi.
Bir tezgâhtının sandalyesinden dışarı itilmiş olan birinin bilip bilmediğini ya da bir kulaklıktan bir cep telefonunun çıkıp çıktıklarını görmek için hem Brown karşıtı sempati uyandıran iki deneyimli Çalışma Milletvekiline telefon ettim. Sonuç olarak, “O bir zorba değil” dedi. “Kendi yolunu bulmazsa öfkesini kaybeden bir kontrol ucubidir.”
Ah … ve Tony Blair de benzer davranış sergiledi mi? “Hayır hayır,” dedi kadın hanımefendi, “Tony’nin kızdığını hiç hatırlayamıyorum. Ters, evet, ama kızgın değil. ”
Harry Hill tarzına sormaya cazip geliyorum, daha iyi ne? Gordon’un kontrolü felek mi yoksa Tony’nin hafifliği mi? Öğrenmenin tek bir yolu var ancak muhtemelen onlarca yıl boyunca yeterince kavga ettiklerini gördük.
“Kontrol-freakery” zorbalığa göre daha az kötü gibi gelebilir ancak aynı şeyi ifade eder: Fiziksel olarak değilse sözlü olarak özenle koyduğu plan ayrıntılarıyla Yanlış gidin
Yeni İşçinin tüm başarısızlığının bir göstergesi olarak, bu, mükemmeldir: bir kamu sektörü girişimi başarısız olduğunda, cennetin bir bedeli karşılığında Hükümet, biz orta sınıflarda başka bir vergi ile ne kadar milyonlarca veya milyarlarca para kazandırdığını bilir Ed Balls’dan dilbilimi okullarına bir başka şaşkınlık katmak istedi, Darling’in girişimcilere başka bir vergi kaçamak açmak istediğini veya korkunç Harriet Harman’ı babalık iznine birkaç hafta daha ekleyerek işverenlere zorlaştırdığını söyledi.
Downing Caddesi’ndeki çok koridorlu koridorlarda çalışanlar için dürüst olalım, ne kabustu diyelim.
Slamlanmış kapılar norm olmalıdır. Merdiven duvarı üzerindeki başbakanların o ünlü portreleri, ağır sulanmış patinayla siyah olacak. Bu hafta, Başbakan küçük bir ekip çalıştıramaz, onları motive ve mutlu tutacak ve teklifini veremezse, ülkeyi nasıl çalıştırabilir?
Elbette ki değil, ya da en azından çok iyi değil.
Sunday Express’te bir ekip ekibi yönetiyorum ve mutlu ve çalışkan görünse de başkaları için iyi olup olmadığımı söylemek zorundaydı. Yıllar içinde bir veya iki kez, işyerinde usta bir müdüre tanık oldum: Gordon Brown’un veya Office’deki David Brent’in kutup tersi. Ben bunlardan biriyle yaklaşık 20 yıl kadar önce, pop yıldızı Midge Ure’nin Los Angeles’ta yapacağı bir video kümesinde rastladım.
Herhangi bir yerde (ordunun dışında) iyi bir yönetim varsa, o zaman saatlik veya bütçeler çarpık ve şirketler geride kaldıkça karmaşık şeylerin yaşanması gereken TV, film ve kaya işinde.
My Midge Ure yapımcısı / yönetmeni, uzun boylu, 30 şey Amerikalı olan ve söylemekten utanırım Amerikalı bir Amerikalı, unuttuğum zamanı oldukça olağanüstüydü.
Los Angeles’ın Château Marmont otelinin yakınında bulunan bir depo ve araba parkında çalışarak prodüksiyon görevlilerini, oyuncularını ve şarkıcılarını sirk ustası gibi tuttu. Talimatları yalnızca bir kez, açıkça ve tam olarak ve “lütfen” ve “teşekkür ederim” kelimelerini liberal olarak kullanmak suretiyle verdi.
Dahası, herkese ilklerine, bazen de soyadlarına hitap ediyordu (insanları dinlemek için bir anahtardı) ama dedikodu yapmadı ya da küçük bir konuşma yaparak zaman kaybetmedi. Bazen bir şaka iş ortamındaki atmosferi hafifletir – “Terry, Steve’in makyajı şimdi bitti mi? Lütfen, bu Fil Adam “değil – ama sonra hızlı bir şekilde başka bir talimata geçerek her birinin takip edilmesini beklediğinden şüphe duymuyordu.
O bir zorbalığa ve hatta “tersine” değinmedi ve kontrol ucubesi değildi, ama kontrolündeydi ve bu atıştaki herkes bunu biliyordu. O gün daha zor durumların yönetilebileceği ve projelerin başarıyla kurtulduğumdan daha önce öğrendim, çünkü o zamandan beri öğrenmiş olduğumdan ya da o zamandan beri öğrendim.
Zor zamanlarda, nazik ve doyuruculuk temel kuralları her zaman bana geri döner. Belki de Gordon Brown’un başlıca problemi, bir yönetici ve Başbakan olarak, siyasetin dışında hiç çalışmadığıdır.
No views yet