"Bilmiyorum" En İyi Cevap Olduğunda
Neden Bilmiyor Büyük Bir Şey Başlamak Olabilir
Biz zekiyiz. Yaratıcıyız, En azından kaderimizi kontrol altında tutacağımızı düşünmekten hoşlanıyoruz. Tabii ki bu kontrol gerçekten bir yanılsamadır, ama bunu başka bir zaman tartışacağız.
Ama bir şeyler bildiğimizi düşünmekten hoşlanıyoruz. Özellikle biraz büyüdükçe. Birkaç yıllık yaşam tecrübesi ekleyin. Okula git, üniversiteye biraz zaman ayır. Beynimizin içine ciddi bir şeyler öğrenme.
Ve henüz anlamadığımız herhangi bir şeyi, tamam, bulabilir veya çözebiliriz. Sağ?
Ama gerçek şu ki, çoğumuz “bilmiyorum” demekten nefret ediyoruz.
“Emin değilim” demeyi tercih ediyoruz. Sana geri dönmeme izin ver, ”veya“ Bunu kontrol edeceğim ”.
Tüm iyi cevaplar, ama asıl meseleyi süpürmek. Kabul etmeyi neden bu kadar zor buluyoruz? Neden korkuyoruz? Başarısız değil. Dünyaya gizli bir zayıflık göstermez. Ahlaki bir lif eksikliğini göstermez. Hiç kimse Bölüm 8'i * ölçmediğimiz için ömrünü alamaz.
* Bölüm 8: Askerlikten zihinsel ya da duygusal olarak uygun olmayan eski bir İkinci Dünya Savaşı psikiyatrik deşarjını ifade eder.
“Bilmiyorum” demek gerçekten çok basit. Ama aynı zamanda inanılmaz derecede derin.
Çünkü bu basit ifade inanılmaz derecede özgür olabilir, ayrıca gerçekten harika bir şeyin başlangıcı olabilir. Kabul etmeye istekli olduğumuz an tüm cevaplara sahip değilizdir, cevapları aramaya başlayabileceğimiz noktaya ulaştık - gerçekten öğrenmek için.
Ve “Artık tezimi kanıtlayabilirim” veya “Artık tartışmamı desteklemek için ihtiyaç duyduğum tüm cephaneleri bulabiliyorum” demek istemiyorum. Bu tamamen bir soğan.
“Tezim için kanıt” türü bir cevap arayışı, bir şey hakkında bilgi veya gerçeği aramak değildir. Gerçekten yaptığımız şey, kısmen inandığımız bir şeyi desteklemeye çalışmak.
Ancak itiraf etmeye hazır olduğumuzda, bir şey hakkında hiçbir fikrimiz yok, ne olursa olsun - bir sistem, bir varlık, bir süreç - o zaman harika bir yere ulaştık. Sadece keşif ve keşiflere doğru ilerleyebileceğimiz bir yer.
Çocuklar bunu zaten biliyor.
Köpekler de öyle.
Dünyaları hakkında öğrenecek çok şey olduğunu biliyorlar. Ve öğrenebilecekleri her şeyi öğrenmeye can atıyorlar. Bu kadar çok soru sorma nedenlerinden biri.
"Neden ki…? Nedir…? Nasılsın? Kimdi…? Nerede…? Ne zaman…? ”
Bu soruların, babamızın ailemizin ilk Funk ve Wagnalls setini satın almasını sağlayan şey olduğunu biliyorum. Ayrıca aylık bir ödeme planı ile geldiler. Bu “tüm bilgilerin yazı tiplerinin” geldiği, gurur verici bir gün, sevgiyle kutusuz bırakılıp kendi mükemmel ön kitaplıklarında mükemmel satırlara yerleştirildi.
Ansiklopediler - bizim kendi öğrenme kitaplarımız. Hepimiz hemen daha akıllıca hissettik - ben yaptım, ama dokuz yaşındaki ne biliyor. Sonra Sokratik tarzı öğrenme yoluyla sorgulama diyaloğu her iki ebeveynle de başladı.
“Baba, kim…?” “Sen kim düşünüyorsun?” “Bilmiyorum…” “Baktın mı?”
“Anne, neden……” “Baktın mı?”
Annem uğraşmaya meyilli değildi. “Doğrudan kaynağa git” sloganıydı. Öyleyse yaptık.
Bilmemenin her türlü ilginç şeyi öğrenmek için harika bir başlangıç noktası olduğunu da çok hızlı bir şekilde öğrendik. Şu anki tarihlerinin çok eski ve heyecan verici ve en son teknoloji olan garip ve harika teknoloji parçalarının, yabancı toprakların ve insanların fotoğraflarını ve resimlerini hala hatırlayabiliyorum.
Ve etrafta dolaşan kelimenin bazı kullanım alanları - o eski sözlük sözlüğü, daha sonra ilk kelimeyle tanımlanmış olan bir kelimeyi tanımlamayı - belirli alanlarda bilginin büyümesini engelledi. Büyüyen bir çocuğun masum zihni için s.e.x. Ha!
Örneğin, “Seks” - ebedi bilgi, zina. "Zina" - cinsel kongre. “Cinsel kongre” - cinsel bilgi, seks.
Bilgi eksikliği olan üstesinden gelmek isteyen kırmızı kanlı ve meraklı bir çocuk için sinir bozucu.
Ama s.e.x. bir yana, çocuklar anlıyor. Öğrenmenin yolu bilmemek, alçakgönüllülükle başlamaktır. Kabul etmeye istekli olduğumuzdan, tüm cevaplara sahip değiliz. Ve cevapları bulma arzusundan, her neyse.
Sorunun ne olduğunu bildiğimizi düşünebiliriz. Sorunları oldukça iyi kavrayabiliriz bile. Hangi soruları soracağımızı bildiğimize inanabiliriz. Ancak, sorular yüzeyde basit mi, yoksa zaten bildiğimiz sorular daha fazla kazma gerektirebilir, hatta doğru soruları, bilmediğimizi itiraf ettiğimiz anda değiştirebiliriz.
Öğretilebilir olduk.
Yeni bir şeyler öğrenmeye açığız. Konfor bölgesinin dışında çıkmaya istekli olduk. Aklımız ve kalbimiz, asla uygulanabilir seçenekler olarak düşünemeyeceğimiz olanaklara ve fikirlere açık hale gelir.
“Bilmemek” rahat bir yer değil. Belirsiz, rahatsız edici, belirsiz. Ama büyümek istiyorsak gitmemiz gereken bir yer.
“Bilmemekle rahat olmak, cevapların size gelmesi için çok önemli.” - Eckhart Tolle
Yaratıcı olmanın en güzel yanlarından biri - aslında, kemerlerimizdeki en iyi araç - doğuştan gelen merakımız.
Diğer tarafta ne olduğunu görmek için dağın üstünden geçen ayı gibiyiz. Tarot güvertesinde aptal, uçurumun kenarında dans ediyor.
Son derece yaratıcı ve zeki insanlar yaratıcı, çocuksu bir meraka sahiptir. dünyaları hakkında.
Reklam öğesi, belirsiz durumlarda rahat olmaya daha yatkın.
Tüm keşif süreci, kendileri hakkında beklenmeyen bir gerçeği bulması ya da sistemlerin nasıl daha iyi çalışabileceği hakkında ilginç bir görüş ortaya çıkarmak konusunda heyecanlı olmak.
Sorun ne olursa olsun ya da düzeltilmesi gereken sorunla ilgili ilginç bir çözüm üretebilme.
Ya da sadece bir sorunun cevabını bulun. Veya doğru soruyu bulun.
Bir sistemden, bir ideolojiye, yaşamımıza kadar her şeyde yapmak istediğimiz her şey aynı yerden başlar.
Alçakgönüllülük ve merak ve merak o yer. Öğretilebilir bir yer.
Ancak, bir çözüm tasarlamadan ya da hayatlarımızı yeniden tasarlamadan önce, derinlemesine kazmaya ve sorunlarımızın altındaki gerçek sorunları bulmaya, hoşnutsuzluğa veya bağlantıyı kesmeye istekli olmalıyız. Değişmemiz gereken şeyin kalbine girmeye istekli olmak.
Her reklam size söyleyebilir, harika bir şey elde etmenin yolu alçakgönüllülükten - “bilmiyorum…” dan başlamaktır.
“Parçaları bir araya getirene kadar ne olacağını bilemekten daha iyi bir şey olamaz.” - Feist