' Keşke sana hayatında böyle bir şey sadece bir kez başına gelir diyebilsem, ama öyle olmayacak. Hayatının farklı dönemlerinde bunu farklı şekillerde hep göreceksin. Konumunu, parasını, ailesinin gücünü, cinsiyetini kullanıp haksız yere senin önüne geçmeye çalışanlar ve de bunu başaranlar hep olacak.'
Hint filmleri izlemeyi seven biri olarak bu kitabı Amerikanvari bir Hint hikayesi olarak adlandırmak istiyorum. Dimple ve Rishi adında iki gencin görücü usulüne benzer bir amaçla tanıştırılmasıyla başlayan bir hikaye. Aslında Hint kültürüne yabancı değilmişim zaten ülkemizde biz Hint kültürüne benzer bir kültür içinde yaşıyormuşuz. Evliliğin çok önemli bir şey olması, belirli bir yaşı olması, sadece evlenmek için evlenilmesi bana hiç de yabancı gelmedi. Bu yüzden Dimple'nin üzerindeki baskıyı anlayabildim. Dimple ve Rishi Tanışınca, gelenekle modernlik arasında sıkışmış iki gencin ilişkisini anlatıyor. Kitap tamamen tahmin ettiğim şekilde ilerledi o yüzden bazen atlaya zıplaya okudum. Tahmin edilebilir oluşu beni sıktı. Özellikle yarışma kısımları ayrı bir güzeldi. Bunun dışında teşekkür kısmında okuyucuya teşekkür eden yazarları ayrı bir seviyorum. Akıcı bir kitap. İkilinin arasındaki ilişkiyi de sevdim, özellikle başlarda çok şirinlerdi.
"Büyükbabam, herkes öldüğü zaman geride bir şey bırakmalı, derdi. Bir çocuk, bir kitap, bir resim, bir ev, yapmış olduğu bir duvar ya da bir çift ayakkabı. Ya da ekili bir bahçe. Ellerinin bir şekilde dokunduğu ve ruhunun öldüğü zaman gidebileceği bir şey, öyle ki insanlar senin diktiğin ağaç ya da çiçeğe baktığı zaman seni orada görebilsinler."Fahrenheit 451, Ray Bradbury (Sayfa 226 - İthaki Yayınları 2012 Basım)