"Bir God of War hayranı olarak Dokuzlar Gölü'nde yüzmeyi isterdim."
God of War için bir PlayStation destanıdemek zor değil. Hikaye kaldığı yerden devam ediyor, bir destan kolay yazılmıyor ama Sony bu destanın hakkını veriyor. Yıllardır süregelen Kratos'un öfke çığlıkları sonunda dindi mi, bilinmez; ancak başka bir çehreye büründüğünü yüzünün çizgilerinden, ağaran sakallarından,Blades of Chaos'un bileklerinde bıraktığı izlerden ve İskandinavya'da kendine kurduğu tekdüze yaşamından anlamak zor olmasa gerek. God of War, artık olgunluk çağında, belki de tam anlamıyla destanın en can alıcı noktasında.
God of War serisi, yeni oyunla beraber farklılaşıyor, yeni bir çehreye bürünüyor ve bu "yarı açık dünyada" artık yalnız değiliz; yanımızda oğlumuz Atreusvar. Kratos ise geçmişinin izlerini yüreğinde taşıyan bir baba. Ancak yüreğini soğutmak için her ne kadar İskandinavya'nın soğuk coğrafyasına göç etse de kaos dolu geçmişi, tanrıların oyunu ve makus talihi -adına ne derseniz deyin- yüreğinin soğumasına izin vermiyor; ondan bir kez daha eşini alıyor. Geriye ise, kaybettiği eşinin arkasından onun yasını tutmak kalıyor. Fakat hepsi bu kadar değil, kader ağlarını örmekte yine gecikmiyor.
Ana sayfada incelemeyi kaçırdıysanız doğrudan bu linke tıklayarak hemen ulaşabilirsiniz.