Uluslararası mevzuat, dünya sahnesinde görev yapan devletlerdeki düzenleyici yasal işlemlerin çoğunun yaratılmasının temelini oluşturmaktadır. Tek bir büyük sistemde birleştirilen uluslararası hukuk normlarından oluşur. Bu normlar nasıl oluşturulur? Bunlar nasıl sınıflandırılır ve hangi özellikler? Bütün bunlar hakkında - aşağıda.
Genel kavram
Uluslararası hukuk normunun kavramı dünya siyasi arenada geniş çapta uygulanmaktadır. Bu kavram, herkes için ortak ve zorunlu olan belirli bir faaliyet kuralını ve devletler arasındaki ilişkilerin düzenini ifade eder. Ayrıca, dünyanın siyasi arenasında var olan ve uluslararası ilişkilere katılan diğer aktörler arasında ortaya çıkabilecek ilişkileri de ifade eder.
Genel kabul görmüş uluslararası hukuk normları özeldir, çünkü bunlar tekrar tekrar kullanmak ve kullanmak için tasarlanmıştır. Uygulama yöntemlerine gelince, hem gönüllü olarak hem de baskı altında gerçekleştirilebilirler.
Ana özellikleri
Diğer herkes gibi, uluslararası hukukun normları da sadece kendilerine özgü bazı özelliklere sahiptir. Her şeyden önce, bunların listesi, belirli bir devletin mevzuatında yer alan normlardan önemli ölçüde farklı oldukları gerçeğini içerir.
Uluslararası hukukun ve Rus hukukunun normlarını birbirinden ayıran en önemli özellik, bunlardan birincisinin, siyasi arenadaki devletler ile ortaya çıkan yasal ilişkileri ve ikincisi sadece Rusya Federasyonu içinde meydana gelen yasal ilişkileri düzenlemektir. Kayda değer başka ne var?
Uluslararası hukuk normlarının bir başka özelliği de, hepsinin, iradenin uyumlaştırılması için sözde yöntemle yaratılmasıdır, yani, yalnızca taraf devletlerin temsilcilerinin uluslararası ilişkilere ilişkin tutumlarının kabul edilmesinden sonra. Uygulama, bu tür kararların alınmasının sık sık tavizlerin uygulanması, uzlaşma arayışları ve farklı taraflar arasındaki diğer temas noktaları ile yakından ilgili olduğunu göstermektedir.
Uluslararası hukukun normlarını güvence altına almanın ana şekli, hukukta genellikle yetkili reçeteler olarak adlandırılan kanunlar değildir. Uzlaşmacı nitelikteki özel kaynaklar şeklinde sunulurlar ve içerdiği normların uygulanması için tavsiye edilirler.
Uluslararası arenada yaratılan tüm normlar, kendileri için geçerli olan devletlerin kendileri tarafından üretilir. Hedeflemelerine gelince, bu devletlere de yöneliktir. Uluslararası hukukun normları, her bir ülke tarafından ayrı ayrı ve toplu olarak oluşturulabilir. Uygulamalarının niteliği her zaman isteğe bağlıdır.
Bu tür normların bir başka özelliği de yapılarının özelliklerinden kaynaklanmaktadır. Öyleyse, örneğin, Rusya yasal düzenleme yasalarında yer alan mevzuat hükümleri, bir hipotez, tasarruf ve yaptırımdan oluşan bir yapı ile nitelenirse, o zaman uluslararası olanlar için her şey farklıdır.
formasyon
Uluslararası hukuk normları sistemi, yalnızca siyasi alanda faaliyet gösteren, yani dünya topluluğuna katılan ülkeler tarafından oluşturulur. Norm oluşumunun özneleri, ne tür bir reçetenin yaratıldığına bakılmaksızın (devletler arasında özel veya antlaşma) daima böyledir. Onların yaratımı, yalnızca tutarlılık ve gönüllülük ilkeleri üzerinde gerçekleşir.
Herhangi bir tür uluslararası norm oluşturma süreci her zaman iki zorunlu aşamadan geçer. Bunlardan ilki, kabul edilen norm tarafından düzenlenecek belirli davranış kurallarının tanımıdır. Bu aşamada, taraflar genellikle uzlaşma arayışının yanı sıra bir anlaşmaya eşlik eden bu konuda anlaşmaya varmalıdırlar. Davranışın niteliğini belirledikten sonra, taraflar bu davranış kurallarının özellikle onlar için ne kadar bağlayıcı olduğu konusundaki isteklerini açıklamalıdır. Bu aşamanın son aşaması her zaman düzenleyici bir kanunun imzalanması için bir prosedürdür (anlaşma, sözleşme). Böyle bir davranış modelini benimseyen denekler aynı zamanda geleneklere göre, tekdüze olarak da hareket edebilirler.
Uluslararası hukukun kaynakları
Uluslararası Adalet Divanı'nın tüzüğünün içeriğinde ana kaynakların tam bir listesi önerilmiştir. Kaynakların kendisi, yalnızca hakkın ifade edildiği dış biçimler anlamına gelir. Uygulamada, tüm norm kaynakları iki türe ayrılır: temel ve yardımcı, ancak yasama düzeyinde bunlar arasında hiyerarşi yoktur.
Başlıca olanlar antlaşmalar, gelenekler ve genel hukuk ilkeleridir. Ek olarak, uluslararası kuruluşlar tarafından kabul edilen eylemleri de göz önünde bulunduruyorlar - bunun canlı bir örneği BM kararı.
Genel kabul görmüş uluslararası hukuk normlarının yardımcı kaynakları ise, aralarında en ağır yasal doktrinler ve adli kararlardır. Bu tür belgeler özellikle yardımcı gruba atıfta bulunur çünkü yalnızca belirli sorunları çözmek veya belirli bir ülkenin mevzuatındaki boşlukları yorumlamak için uygulanırlar.
ilkeler
Uluslararası hukukun normları ve anlaşmaların hükümleri, daha önce bazılarının tüm ilişkilerin dayandığı temellere dayanarak kararlaştırılan uluslararası hukuka göre tanımlanmış ilkelere uyması gerekir. Bu ilkelerin ihlal edilmesi yasaktır, aksi takdirde kendileriyle uyuşmayan eylemlerde bulunmakla suçlu taraf, çeşitli alanlarda (askeri, ekonomik veya politik) orantılı yaptırımlar uygulayarak cezalandırılabilir.
Dolayısıyla, uluslararası insancıl hukukun normlarının karakteristik prensipleri arasında, birkaç temel kural vardır. Bunlar arasında - başka bir ülkeye karşı herhangi bir gücün kullanılmasının kabul edilemezliği ve aynı zamanda kullanım tehdidi. Uluslararası arenada katılımcılar arasında doğabilecek her türlü ihtilaf, silah kullanmadan barışçıl bir şekilde çözülmelidir. Genel olarak kabul edilen uluslararası norm ilkelerine uygun olarak, devletlerin iç politikasına herhangi bir dış müdahale yasaktır ve tüm dış faaliyetler işbirliği, müzakere ve belirli anlaşmaların sonuçlandırılması şeklinde yapılmalıdır. Belirtilen ilkelere dayanarak, tüm devletler eşit derecede egemendir ve kendi ülkelerinde yaşayan halklar kendi kaderlerini tayin ve eşitlik hakkına sahiptir.
Yukarıdaki prensiplerin tümü temel ve yok edilemez.
İçerik
Genel kabul görmüş uluslararası hukuk normları ve uluslararası anlaşmalar, belirli yükümlülükleri temsil eden belirli içeriğe sahiptir. Bununla birlikte, bu tanımlamaya rağmen, hepsi sözleşmeye katılan tüm ülkeler için zorunlu değildir, bazılarında taraflar iyi niyetli ve devlet liderlerinin düşüncelerinden yola çıkarak kendi menfaatleri dikkate alınarak basit bir şekilde ilgilenir ve yürütürler.
Uluslararası yasal zorunluluk kavramı hakkında konuşursak, uluslararası hukukta belirli bir yasal norm tarafından düzenlenen dünya topluluğunun katılımcıları arasında kesin bir ilişki olduğunu gösterir. Bu ilişki çerçevesinde taraflardan biri belirli bir eylemde bulunmaktan kaçınmak veya tersine taahhüt etmek zorunda kalmamakta, ikincisi ise böyle bir görevin yerine getirilmesini talep etme hakkına sahiptir.
Uluslararası yükümlülükler türüne göre hem karmaşık hem de basit olabilir. İlk grup, bir dizi belli görev ve hakları temsil edenleri içerir. Basit olanlar hakkında konuşursak, o zaman bir taraftan diğer taraftan hak talep etme haklarından oluşurlar.
Ayrıca, yükümlülükler başka bir özelliğe - ilişkiye katılan katılımcıların sayısına göre bölünmüştür. Bu kritere göre, iki taraftan daha fazlası iki ülke arasındaki ilişkilere girdiğinde, her ikisi de ikili, yani yasal ilişkilerin sadece iki tarafını birbirine bağlayabilir. Bununla birlikte, uygulamada, uygulamadaki çok taraflı yasal ilişkilerin iki taraflı olanlara nasıl bölündüğünü gözlemlemek çoğu zaman mümkündür.
Tüm uluslararası yasal yükümlülükler hem bir defalık hem de çoklu kullanım için yaratılabilir - görünümleri bir sözleşmenin imzalanması ve uluslararası hukuk normunun ve uluslararası bir anlaşmanın normunun oluşturulması sırasında belirlenir. Uygulamada görüldüğü gibi, bir defalık kullanım için yapılan anlaşmalar, temel olarak, ülkeler arasında mahpus alışverişi anlaşması ile örneklendiği gibi, herhangi bir mülkün bir devletten diğerine devredilmesi anlamına gelir. Anlaşmaya varıldıktan ve uygun biçimde yürüttükten sonra feshedilmiş sayılır.
sınıflandırma
Uluslararası hukukun bütün normları kendi aralarında belli ilkelere göre ayrılmıştır. Dolayısıyla, avukatlar, düzenledikleri konuya, forma ve kapsamına bağlı olarak onları ayırır. Ek olarak, uluslararası normlar genellikle yasal güç tarafından ayırt edilir - bu, özel dikkat gerektiren bir sınıflandırmadır.
Grupların her birini daha ayrıntılı olarak düşünün.
Formda
Konsolidasyon şekline bağlı olarak, uluslararası standartlar konvansiyonel ve sözleşmeye ayrılmıştır. Genel olarak not edersek, birinci grup ikinci gruptan ayrılır, bununla ilgili tüm normların sözleşmeye dayalı düzeyde sabit olmaması ve bunların uygulanmasının anlaşmaya katılan tüm taraflar için basit bir fayda sağlamasıdır.
Tüm sözleşmeye bağlı normlar, anlaşmalar, anlaşmalar ve devletler arasında temas noktaları aranarak sonuçlanan diğer belgelerde ve belirli bir konuda ortak bir görüşde bulunur.
Uluslararası bir antlaşma, siyasi arenadaki eylemlere katılan ülkeler arasında varılan bir belgedir. İçeriğinde, tarafların belirli hak ve yükümlülükleri sabittir. Bu anlaşma şeklinin bir özelliği de yazılı olarak düzenlenmiş olmasıdır. İçeriğinde bazı kanun kurallarını belirleyebilecek böyle bir belgenin taslak oluşturma sürecinde müzakereler sürmekte ve uzlaşma bulma prosedürü de devam etmektedir.
Tüm gelenekler, yıllar içinde geliştirilen belirli bir sorunun çözülmesiyle ilgili uluslararası siyasi arenadaki eylemlere katılan ülkelerin bir uygulamasıdır. Daha sonra, tüm olağan kurallar uluslararası nitelikteki normatif anlaşmalara yansır.
Yönetmeliğe tabi
Bu grubun temel özelliği, uluslararası hukuk normlarının uygulanmasının, düzenlediği alana bağlı olarak gerçekleştirilmesidir. Kapsamına bağlı olarak, bu tür normlar dört gruba ayrılır: uluslararası anlaşmaları tamamlama ve yürütme sürecini düzenleyen hukuk normları, uzay hukuku normları, uluslararası hava hukuku ve ayrıca belirli bir alt sektöre bağlı (ceza, idari, medeni, ekonomik, vb.) f.).
Bazı ilgili konular için, bir hukuk dalının normları diğerlerinde uygulanabilir. Bu, çoğu zaman sivil hukukun normları tarafından öngörülen hükümler aile uyuşmazlıklarının çözümünde uygulandığında ve bunun tersi olduğunda gözlemlenebilir.
Kapsam tarafından
Bir hukuk kuralının uygulandığı bölgeye bağlı olarak, gruplardan birine atanabilir: evrensel veya yerel. Nasıl farklılar?
Genel kabul görmüş ilkelere uygun olarak, uluslararası hukuk ve yönetmelikler devletler tarafından gönüllü olarak kullanılabilir. Uygulamada, bazılarının yalnızca belirli bir bölge veya uluslararası ilişkilere katılan birkaç katılımcı için özel olduğu durumudur. Yasal uygulamada bu tür kurallar yerel olarak sınıflandırılır. Evrensel olanlardan bahsedersek, başvuruları uluslararası siyasi arenadaki eylemlerde bulunan katılımcıların büyük çoğunluğu ile ilgilidir.
Yasal zorla
Öngörülen standartların imzalayanlar tarafından nasıl yerine getirildiğine bağlı olarak, zorunlu ve münferit olarak ayrılabilir. Aralarındaki fark nedir?
Zorunlu kurallar arasında, yürütülmesi zorunlu olan kurallar vardır. Zorunlu bir düzenleme yöntemine sahip olan her kural, uymamak kaydıyla belirli bir ceza (yaptırım) anlamına gelir. Bu ceza, bir kural olarak, devletin ilk şahıslarının yanı sıra, genel kabul görmüş normlara aykırı bir şekilde ihlal edilenlere yöneliktir.
İfade kurallarına gelince, gönüllü olarak icra edilmeleri, uygunlukları veya tersine, belirli eylemleri yapmaktan kaçınmaları anlamına gelir.
Özel hukukun kuralları
Bu konuyu dikkate alırken, aynı zamanda genellikle siyasi arenada da bulunan özel uluslararası hukukun kuralları gibi bir konsepte ayrı bir önem verilmelidir.
Bu kavram, belirli bir eyalette, mevzuatında, gümrüklerinde ve sözleşmedeki sözleşmelerde öngörülen hükümler olarak geniş çapta uygulanan belirli bir dizi norm anlamına gelir. Bu tür kuralların kaynakları, devletlerarası düzeyde tamamlanan sözleşmeler, uluslararası hukukun ilkeleri, aynı zamanda adli uygulama ve uluslararası tahkim tarafından alınan kararlardır. Tüm bunları kapsayacak şekilde, belirli bir devletin ulusal mevzuatının kodları ve düzenlemeleri özel uluslararası hukuk normlarının kaynakları arasındadır.
Özel uluslararası hukukun normatif kompozisyonu, iki farklı karakterin normlarını içermelidir: yabancı unsurlarla ilişkileri kurmak için tasarlanmış temel yasa ve belirli bir yasal ilişkinin yerine getirilmesi ile ilgili değil, yasaya atıfta bulunma amaçlı çatışmalar. Özel durum çözüldü.
Bir grup özel uluslararası hukuk için ayrılan sorunların düzenlenmesinin gerçekleştirildiği yöntemlere gelince, kanunların ve maddi sorunların çatışması bunlardan ayrılmaktadır. Bunlardan ilki, uluslararası hukuk sisteminde belirli bir çatışma oranına, ikincisi ise ulusal mevzuat çerçevesinde uygulanan maddi standartlara atıfta bulunmaktadır.