Bu yıl Broadway’de göreceğiniz tek marş, “The Music Man. ”
Ve eğer insanların Majestic Theatre’ın zorla işgal edildiğini söylediklerini duyarsanız, “Operadaki Hayalet” den söz ettiklerinden oldukça emin olabilirsiniz. ”
Bu yüzden geçen hafta Fransa’da binlerce protestocunun oradaki tiyatroların yeniden açılması talebiyle yürüdüğü haberi burada anlaşılması çok zor görünüyordu. Tiyatrolarımız, sadece içerideki Rockette’leri görmek için sıraya girerlerse, binlerce kişiyi dışarı çeker.
Fransızlar da sadece yürümüyorlardı. Düzinelerce protestocu, Ekim ayından bu yana kapatılan kültür kurumlarının diğer işletmeler gibi muamele görmesini talep etmek için ülke çapında – Paris ve Strazburg’da ulusal tiyatrolar olarak belirlenen üçü de dahil olmak üzere – oyun evlerine zorla girdi. yeniden açın.
Ayrıca gündemlerinde: serbest sanat çalışanları için vergi indirimlerinin uzatılması veya “travailleurs d’art. ”
“Sanat işçileri” ifadesinin (“ulusal tiyatrolar” bir yana) Amerikan İngilizcesini zar zor kaydetmesi burada daha büyük bir sorunun bir parçası ve daha büyük bir fırsat sunuyor.
Salgın tiyatro için bir felaket oldu, elbette sahne sanatları endüstrisine diğerlerinden daha fazla zarar verme potansiyeline sahip. Ve yine de, uzun vadede, eğer uzun bir dönem varsa, aşamalarımızı nasıl onardığımız, üzerinde, altında ve arkasında çalışan insanları yükseltecek uzun süredir ihtiyaç duyulan değişikliklere yol açabilir.
Bu işçilerin, Fransızların aradıkları derhal yeniden açılmayı desteklemeleri muhtemel değil; tuhaf bir siyasi kültür tuhaflığı ile, her ne pahasına olursa olsun, sağ kanadımızın kartvizitini oluşturan normalliğe dönüş dürtüsü, orada ilerici bir pozisyon gibi görünüyor. Protestocular – çoğunlukla öğrenciler, oyuncular ve diğer tiyatro çalışanları – sanat yapımını hem özgürlük hem de emek meselesi olarak çerçevelendiriyorlar. Kendilerini cephe çalışanları olarak görüyorlar; taşıdıkları işaretlerden biri şuydu: “Açmak şart. “
Kültür işçileri, salgın sırasında hükümetin gereksiz görülen sanat kurumlarını kapatmasını protesto ediyor. Kredi. . . Ian Langsdon / EPA, Shutterstock aracılığıyla
Burada, oyuncuları ve diğer tiyatro çalışanlarını temsil eden sendikalar bunun tersini savunuyorlar: Ekonomi adına çok hızlı bir yeniden açılmanın üyelerini kabul edilemez risklere maruz bırakacağından endişe ediyorlar. Konuşma sırasında şarkı söylemek, trompet çalmak ve tükürmek, diğer mesleklerin çoğunun karşılaşmadığı mesleki tehlikelerdir.
Bu nedenle, maske görevlerini sona erdiren ve kendilerini kısıtlama olmaksızın iş için açık ilan eden Teksas ve Montana gibi eyaletlerde bile tiyatrolar gemide değil. Houston’daki Alley Theatre, Mart “1984” gösterilerini iptal etti; Missoula’daki Montana Repertuar Tiyatrosu’nda sezon, eyalet kurallarına bakılmaksızın uzak bir sezon olmaya devam ediyor.
Ancak, Fransız protestolarının spesifik motivasyonu burada popüler görünmüyorsa, sanatla ilgili temel varsayımlar Amerikalıların dikkate alması gereken varsayımlardır. Tiyatromuza ve kendine nasıl baktığımızla başlayın.
Ulusal sohbetin bir parçası haline gelen işler üretirken bile – “Hamilton”, “Slave Play”, Public Theatre’ın Trumpalike “Julius Caesar” 2017’de – müzikallerimiz ve dramalarımız çoğu zaman önemsiz eğlence olarak görülüyor. Duyguya yönelik ucuz ve manipülatif çağrıları tanımlamak için “siyasi tiyatro” ifadesinin sık sık kötüye kullanılması, tiyatromuzun refleks olarak hangi yönden ele alındığını anlatır.
Ancak içeriğe yönelik bu tutum bilgisiz ve küçümseyici ise, onu oluşturan insanlara yönelik tutum daha kötüdür.
Amerika Birleşik Devletleri’nde, Fransa’da olduğu gibi, sanatçılara, diğer alanlarda çalışanlara sağlanan aynı saygı ve korumayı hak eden, yetenekli işçiler gibi davranma geleneği yoktur. Amerikan sendikalarının neredeyse tüm işçilerin toplu pazarlık sözleşmeleri kapsamında olduğu Fransa’dakilere kıyasla bu kadar zayıf olmasına yardımcı olmuyor. Buradaki karşılaştırılabilir rakam yıllardır yüzde 12 civarında seyrediyor.
İstatistiklerin ardında, kültürel çalışmaları, özellikle sahne oyunculuğunu bir çocuk oyunu veya daha kötüsü olarak gören Puritan yerleşimine kadar uzanan kalıcı bir önyargı var. 19. yüzyılın başlarında bir Yale başkanı olan Timothy Dwight IV, “Sahnedeki Bir Deneme” de, oyun oynamaya kendini kaptıranların “en değerli hazinenin, ölümsüz ruhun kaybını riske attığını” yazdı. ”
Ya da “Sunday With the Park With George” daki bir Alman karakterin dediği gibi: “İş başkaları için yaptığınız şeydir, Liebchen. Sanat, kendiniz için yaptığınız şeydir. ”
Her iki tutum da neredeyse geriye dönüktür, ancak bu, bugün bile geniş çapta korunmadıkları anlamına gelmez. Aslında, Amerikan hükümetinin sanata verdiği desteğin cimriği ile kutsanmış durumdalar, ki bu küçük bir maaş olarak kalmaya devam ediyor. Fransa’da kişi başına düşen kültürel harcama, ABD’dekinin yaklaşık 10 katı.
Fransa’da altı ulusal tiyatro olmasının bir nedeni, geçen hafta işgal edilen üç tiyatro değil. Protestocular, öğrencilerin Pazartesi günü giriş yaptığı Lyon’daki Opera Binası da dahil olmak üzere ülke çapında 50’den fazla başka kültürel alanın da işgal edildiğini söylüyorlar. Bir binayı işgal etmek (içinde provaların devam etmesine izin verirken) bir kabahat olabilir, ama aynı zamanda bir sevgi ve sahiplenme işaretidir.
Amerika Birleşik Devletleri’nde böyle bir işgal hayal etmek zor; bir kere ulusal tiyatro yok. Ve bu hafta sonu Fransız film endüstrisinin César ödül töreninde, garip bir kostümü çıkararak hükümetinin desteğini almamasını protesto eden aktris rolünü kim oynayacaktı – kanlı bir eşek miydi? – çıplak gövdesine karalanmış “Kültür yok, gelecek yok” sözlerini ortaya çıkarmak için?
Ama bizimki kültürel mirasına değer veren, onu sürdüren emeğe destek vermek istemeyen bir ülkedir.
Belki de bu, Fransa’dakinden daha az dramatik olsa da değişiyor. Pandemi pek çok tiyatro sanatçısını işsiz bırakmış olsa da – ve çoğu zaman, beraberinde gelen sağlık sigortası olmadan – Başkan Biden’in geçen hafta imzaladığı yardım tasarısı, başka bir yerden haber almalarını daha ucuza getirecek. Tasarıda ayrıca sanat ve kültür kurumları için 470 milyon dolarlık acil durum desteği de bulunuyor.
Be an #ArtsHero gibi kuruluşlar bu rahatlamayı daha da genişletmek için çalışıyor. Yüzlerce tiyatro yapımcısı, meslektaşlarının pandemide hayatta kalmasına yardımcı olan Aktörler Fonu gibi kuruluşlar için milyonlar toplamak için yeteneklerini kullandı.
Ancak sanat çalışanları sadece acil durumlarda ve hayır işi olarak hatırlanmamalıdır. Sadece ekonomik etkileri için de hatırlanmamalıdırlar. Genellikle Broadway’in tek başına 14 dolar katkıda bulunduğu iddia edilir. New York’un ekonomisine 7 milyar, sanki gerçekten sadece bonus olduğu nokta buydu.
Fransız protestolarının bizi düşünmeye zorladığı şey, sanatın ne bir hoşgörü ne de dikkat dağıtıcı olduğu; bunlar sadece ekonomi için değil, aynı zamanda bir ülkenin ahlaki sağlığı için de temeldir. Onlar için yürümeye değer.
Elbette tiyatro sanatçılarımız, bu çok yetenekli emekçiler, eğer varsa, bu fikri nasıl göstereceklerini çözebilirler – gerekirse Majestic Theatre önünde, trombonlar ve roketlerle.