Gerçek olmayan zamanlarda yaşıyoruz. Küresel bir salgının ortasında uyanıyorum ve bir reality-TV başkanı komplo teorileri söylerken, distopik şirketler yeni bilim kurgu teknolojisini hayata geçiriyor. Bu kaos içinde kendimi kaçış kurgusuna dönerken buldum. Farklı, daha barışçıl ve istikrarlı bir dünyayı çağrıştıran hikayeler. Benim için bu 'gerçekçilik' etiketli hikayelerdi.
Geçenlerde James Salter’ın ustalığına kaçtım Dün gece . Salter’ın kısa öyküleri derinden dokunaklı ve muhteşem nesirlerle dolu. Yine de, işleri ve akşam yemeği partileri olan bu zengin insanların hikayeleri, kitap Bush’un ikinci döneminde yayınlanmış olmasına rağmen, Amerikan yaşamına dair kendi deneyimlerimi tanımlayan acı partizan siyaset, dış savaşlar ve çökmekte olan ekonomiyle siliniyor.
Amerikan edebiyatının en çarpıcı düzyazı yazarlarından biri olan Salter'i eleştirmiyorum. Ama bu beni 'gerçekçilik' konusunda meraklandırdı. Salter’ın hikayeleri, diyelim ki, George Saunders'ın hikayeleri fantezi veya bilimkurgu unsurları içerebilir, ancak günlük haberleri daha net bir şekilde çağrıştırabilir? 'Gerçekçilik' 2020'de faydalı bir terim mi? Hiç oldu mu?
*
Bir futbol sahası hayal edin. Sol uç bölge, gerçekliği mükemmel bir şekilde taklit eder. Sağ uç bölge tamamen yeni bir tane icat eder. Kusursuz olan sanat, her iki amaca da asla ulaşamaz. Ama belki de soldaki beş yarda çizgisi, Raymond Carver'ın kirli gerçekçiliği veya araştırılmış tarihi kurgu ile noktalı. Kurt Salonu diğer beş yarda çizgisi ise Yıldız Savaşları veya Yüzüklerin Efendisi . 50 yarda çizgisinin solundaki her şey 'gerçekçilik' ve sağındaki her şey 'bilim kurgu ve fantezi'.
Pek çok okuyucu, yazar ve hatta eleştirmen edebiyatın alanını böyle görüyor. (Ve, evet, ne yazık ki çoğu kişi bunu bir taraf seçmemiz gereken bir rekabet olarak görüyor.) Edebiyat söylemi, genellikle gibi stilize edilmiş romanların başarısız 'gerçekçiliği' üzerine tartışmaya dönüşür. Donna Tartt'ın Saka Kuşu ve Sadece Yanagihara'nın Biraz Hayat veya büyülü gerçekçiliğin sadece edebi züppeler için fantezi .
Geçen yıl, ödüllü bir SFF yazarı bana Karen Russell ve Donald Barthelme gibi gerçekçi olmayan edebi yazarların 'aslında bilimkurgu ve fantezi yazarları' olduklarını ve aynı zamanda gerçekçi olmayan edebi yazarları 'kendi dünya yapılarını düşünmedikleri' için alay ettiklerini söyledi. Sonuç, edebiyatın tüm alanlarını —fabülizm, gerçeküstücülük, histerik gerçekçilik, postmodernizm vb. — Eterde yüzen büyük bir karışıklıktır.
Gerçekçilik bir ikili değildir. En azından bir spektrumda. Bir futbol sahasında kurgusal gerçekliklerin haritasını çıkardıysanız, 45 yarda 'Gerçekçilik' tarafındaki çalışmanın 45 yarda 'SFF' işaretine, diyelim ki 8 yarda üzerindeki Sally Rooney'den daha yakın olduğunu görürsünüz. hat. Ancak bir spektrum bile, gerçekliğimizi alan ve onu farklı şekillerde yükselten, stilize eden, çarpıtan veya çarpıtan uçsuz bucaksız kurgu okyanusunu tam olarak yakalayamaz.
Oscar Wilde’ın Ciddi Olmanın Önemi. Wilde'ın oyunu, dar anlamda dünyamızda geçme anlamında 'gerçekçilik' dir - yerçekimi aynıdır, ejderhalar veya vampirler yoktur, vs. - yine de olay örgüsü kasıtlı olarak bir dizi saçma tesadüf etrafında döner ve karakterler cilalı bir şekilde konuşur. mots. Wilde, gerçekçilik eğiliminden kim nefret etti , kesinlikle gerçeği yeniden yaratmaya çalışmıyordu. Ama Leydi Bracknell ve bir Balrog arasında çok az ortak nokta var.
Öte yandan, Philip Roth'unki gibi dünyamızın ürpertici derecede gerçekçi ancak yeniden keşfedilmiş bir versiyonunu nereye yerleştirebiliriz? Amerika'ya Karşı Komplo , İkinci Dünya Savaşı sırasında faşizmin yükseldiği alternatif bir Amerikan tarihini hayal eden? Bir zamanlar birisi, solucan delikleri ve çoklu evrenle ilgili bazı mantık nedeniyle bunun bilim kurgu olduğunu tutkuyla savundu. Her nasılsa, Roth'un aklındaki şeyin solucan delikleri olduğundan şüpheliyim. Ve Curtis Sittenfeld’in Rodham Hillary'nin Bill Clinton ile hiç evlenmediği alternatif bir tarih hayal eden bilim kurgu.
Son olarak, Franz Kafka’nın 'Yargı' yı düşünün. Bu hikaye, Kafka’nın çoğu çalışması gibi, açık bir fantezi veya bilimkurgu unsurlarına sahip değildir. ('Metamorphosis' bu konuda bir aykırıdır.) 'The Judgment' da bir adam bir evde babasıyla nişanı ve işi hakkında konuşuyor. Ancak masal, gerçekçilikten uzak bir alanda işleyen bir rüya mantığına ve kabus gibi bir atmosfere sahiptir.
Bu örnekler - Wilde'ın estetiği, Roth ve Sittenfeld'in alternatif tarihleri ve Kafkaesk kabuslar - gerçekliğin çarpıtılabileceği, çarpıtılabileceği veya yükseltilebileceği sayısız yoldan sadece üçü. Edebiyatın kapsamına baktığımızda, çok azı gerçekçi kutuya tam olarak sığar.
*
Birkaç yıl önce Ursula K. Le Guin’e 'Omletten Uzaklaşanlar' ı öğretiyordum ki bir öğrenci her şeyin 'fazla gerçekçi' olduğundan şikayet etti. Masasında bir kopyasını gördüm Taht Oyunları .
O zaman yorumu, yukarıdaki tweet gibi komik buldum. Ama gerçekte bu öğrenci, büyülü realistlerin 'kendi dünya inşasını düşünmediklerini' iddia eden SFF yazarı gibi, Baştan sona yanlış. 'Omelas' ın fabülist benzetmesi, (nispeten konuşursak) gerçekçi modda işlemiyor. Taht Oyunları . Le Guin kendisi tartıştı 'ciddi bilim kurgu fantezinin değil, gerçekçiliğin bir modudur.' Gerçeklikte meydana gelen değişiklikleri tasvir etmeye yönelik ciddi girişimlerin, örneğin peri masallarından çok gerçekçilikle ortak noktaları vardır. Modlar benzerdir.
Tarihsel olarak, 'Gerçekçilik' bir tarz sorunuydu. Terim, natüralist eserleri Romances (şövalyelik, korse yırtma değil) ve Gotik romanlar gibi formlardan ayırmak için kullanıldı. Bu son modlar bazen ejderhalar veya hayaletler gibi gerçek dışı öğeler içeriyordu, ancak zorunlu olarak değil. Temelde, bir yüksek gerçeklik artan drama, mizah, duygu, grotesk vb.
Gerçekliği / SFF'yi ikili olarak reddetmek ve modu kabul etmek nasıl görünür? Bu makale için notlar alırken aklıma siyasi pusula sık sık yoluna çıkan ( sık sık mem olarak ) İnternet çevresinde. Pusula, ideolojik spektrumun sol / sağ ikilisinden biraz daha nüanslı bir görünümünü sağlamak için bize dört geniş kadran vermek için iki eksen kullanır:
Edebiyatı iki eksenle bu şekilde grafiklendirebiliriz. Taklitçiyi - fantastik ve doğalcı - dışavurumcu olarak adlandıracağım. Bunlara dünya ölçeği ve mod ölçeği diyebilirsiniz. İlk eksen oldukça açık. Kurgusal dünya, dünyamızın fiziksel yasalarını ve gerçek tarihini ne ölçüde takip ediyor? Mod ekseni için görsel sanatı düşünmek faydalı olabilir. Natüralist bir resimde, görüntü gözümüzle olduğu gibi görünmeye çalışır. Dışavurumcu bir resimde, resmin içeriği sıradan olabilir, ancak tasvir bükülmüş ve yabancılaşmıştır.
Edebiyatı bir dünya ekseni ve bir mod ekseni ile grafiklemek, Realist, Spekülatif, Fabulist ve Stilize olarak etiketleyeceğim dört kadran verir. (Not: 'stilize' gerçeklik olarak adlandırdığım şey, bu kitapların aşağı yukarı şık nesir.)
Bazı stil ve alt türler diğerlerinden daha kilitlidir. Sürrealist yazarlar her zaman sağ alt köşededir. Bununla birlikte, Barthelme ve Coover gibi bazı postmodernistler alt ortaya sığarken diğerleri daha taklitçi veya daha doğal olabilir. Benzer şekilde, bazı yazarları bu grafiğe dağıtmaya çalışmadan önce, büyük bir uyarı: birkaç yazar tamamen tek bir alanda kalır. Nitekim bazı yazarlar - örneğin Kazuo Ishiguro ve Margaret Atwood - haritanın her yerinde hareket ediyor.
Burada, kurgunun sadece bir parçası olan kurgusal gerçekliklerin bir haritası olduğunu vurgulamak istiyorum. Ishiguro'nun tutarlı bir stili vardır ve gerçekçilik yazsa da benzer temalar kullanır ( Günün Kalıntıları ) veya Arthur efsanesinden esinlenen fabülizm ( Gömülü Dev ). Ve bu çizelgenin aynı noktasındaki iki kitap, yazarların stilleri veya yapıları açısından çılgınca farklı okunabilir - olay örgüsü, hikaye ve karakter hakkında hiçbir şey söylememek. Tüm yerleşimler kesin değildir ve kesin değildir. Yazarlar dolaşıyor. Bu uyarı ile, işte eski bir üniversite denemesi:
Eminim ki insanlar kesin yerleşimler konusunda fikir ayrılığına düşebilirler (ve şimdi Twitter bildirimlerimi sessize alacaktır), ancak bence bu grafik gerçekçilik / SFF ikiliğinin gizlediği pek çok şeyi ortaya koyuyor. Büyülü gerçekçilik gibi dışavurumcu ve fantastik tarzlar, sihri, postmodernizme pek çok yönden postmodernizme olduğundan daha yakın olan şiirsel ve sembolik etki için kullanır, diyelim, Brandon Sanderson gibi yüksek fantastik bir yazara göre 'Sihir bilimsel ilkelerle uyumlu olduğunda benim için en iyisidir. . '
Öte yandan, dünyanın sürükleyici ve (nispeten) doğalcı dünya inşasının güçlü bir argümanı da yapılabilir. Buz ve Ateşin bir şarkısı gibi tarihsel kurgu ile daha çok ortak noktası var Kurt Salonu ve 1 Claudius Leonora Carrington'un gerçeküstücülüğünden daha çok. Rüya gibi Gotik çalışır Uğultulu Tepeler Franz Kafka'ya Raymond Carver'dan daha yakın olabilir, vb.
'Gerçekçilik' in merkezini kırmak, bize 'gerçekçi' bulduğumuz şeyin estetikten çok ideolojik olduğunu da hatırlatır. Lorrie Moore'u ilan etmek Carmen Maria Machado veya Raymond Carver'dan daha gerçek Toni Morrison'dan daha gerçek belirli bir gerçeklik deneyimine ayrıcalık tanımaktır. Diğer kültürlerden, geçmişlerden ve geleneklerden gelen yazarların hepsinin sıklıkla 'büyülü gerçekçilik' olarak bir araya toplanmasına karşın, heteroseksüel beyaz Amerikalıların çalışmalarının gerçekçilik olarak adlandırılması bir tesadüf değildir.
Modern Amerikan edebiyatında, hem edebi kurgu dünyası hem de SFF dünyası natüralist tarzlara karşı bir önyargıya sahiptir. Edebiyat dünyasında bu, Carver türlerinin ve otomatik kurgunun doğal gerçekçiliğine yönelik bir önyargı anlamına gelir. SFF dünyasında bu, dünya inşası odaklı çalışmalara, 'yumuşak' bilim kurguya karşı 'sert' ve Sanderson tipi 'bilimsel' fantezi yazarlarına yönelik bir önyargı anlamına gelir. Ancak bu önyargı sonsuz veya küresel değildir. Güncel ve kültürel.
Benim zevklerime göre, bu çizelgede herhangi bir noktadan daha iyi, daha titiz, daha hareketli veya daha alakalı hiçbir nokta yok. Bu tablodaki her noktanın kendine özgü güçlü yönleri ve olasılıkları vardır. Fabülist edebiyatın zevkleri basitçe farklı sert bilim kurgunun zevklerinden, tıpkı noir'in etkilerinin otomatik kurgunun etkilerinden farklı olması gibi.
Yazarlar olarak, hikayelerimizin nerede olduğunu anlamak, işi geliştirmemize ve keskinleştirmemize yardımcı olur. Eleştirmenler olarak, gerçekliğin çarpıtılabileceği birçok yönü anlamak, kasıtlı olarak gerçek dışı eserlerin 'gerçekçi olmayan' unsurları hakkında hala çok yaygın olan şikayetlerden kaçınmaya yardımcı olabilir. Bütün bunları anladığımızda, belki de 'gerçekçilik' i tamamen ortadan kaldırabiliriz.