Bir varmış bir yokmuş. Bir tane mavi yastık varmış.
Mavi yastık son günlerde çok üzgünmüş. Hiç gülmüyormuş. Çünkü minik çocuk artık mavi yastıkla değil, ona doğum gününde hediye edilen yeni yastığıyla uyuyormuş. Mavi yastık da uzaktan onları izliyor bu duruma çok üzülüyormuş.
Günlerden bir gün, minik çocuk yatağına uzanmış sütünü içerken yeni yastığına süt dökmüş. Annesi hemen kaldırmış yastığını “Ben şimdi bunu yıkarım, sen bu gece mavi yastığınla uyu” demiş ve mavi yastığı çocuğun başının altına yerleştirmiş.
Mavi yastık o kadar sevinmiş, o kadar sevinmiş ki, sabaha kadar çocuğa masallar anlatmış, şarkılar, ninniler söylemiş. Çocuk sabah uyanınca annesine koşmuş “anneciğim o kadar güzel uyudum ki, çok güzel rüyalar gördüm, hep masallar anlatılıyordu bana. Ben mavi yastığımı çok özlemişim, artık mavi yastığımla uyumak istiyorum” demiş.
Ve mavi yastık buna çok sevinmiş. Artık her gece minik çocuğa güzel şarkılar söylüyor, masallar anlatıyor, onun güzel rüyalar görmesini sağlıyormuş.
Bundan sonra minik çocuk ve mavi yastık hiç ayrılmamışlar…