İkinci pasaportu nasıl satın aldım ve sen de neden almalısın
Geçtiğimiz yüzyılın 80'lerinde komünist Polonya'da doğdum, ünkü Berlin Duvarı'ndan 200 km'den daha az bir mesafede, on yıllardır Berlin ve Avrupa'nın geri kalanını fiziksel ve ideolojik olarak böldüm. Duvardan Doğu'ya gitmek, düşmekte olan ama yine de tehlikeli Sovyet rejiminin kontrol ettiği ülkeleri görecekti - diktatörce, komünist, fakir, insanları kendi özgürlüklerinden mahrum bırakıyor. Duvarın diğer tarafında - Batı Avrupa, gelişen kapitalizm ve tüketicilikle birlikte, “Marshall Planı” nın bir parçası olarak Amerika'dan dökülen yüz milyarlarca dolar (bugünün değerine göre) sayesinde İkinci Dünya Savaşı'ndan kurtuldu.
“Zengin Avrupa” bölümünde büyük bir aileye sahip olduğum için çok şanslıydım ve düzenli olarak tatlı ve kıyafet teslimatından zevk aldım. Aynı zamanda ailemin durumu, Polonyalı ve Alman çocukların yaşamları arasındaki büyük eşitsizliklerin farkında olmamı sağladı. Saatlerce eski "Quelle katalogları" nı izleyerek harcadım - Alman teyzem tarafından gönderilen, 1000 sayfa kalınlığında, posta siparişi dergileri, temelde biri Amazon'u basılı bir kitap haline getirmiş gibi görünüyordu. Ailem sadece bu süslü oyuncakları, giysileri ya da elektronik aletlerini parasını almakla kalmayıp, paraları olsa bile satın alamayız. Sadece ülkede bir şey bulamadın, dükkanlar boştu. Tereyağı, süt ya da çikolata gibi şeyleri yalnızca hükümet tarafından belirlenen sınırlı miktarlarda alabilirsiniz. Bunlarla uğraşmak zorunda kaldım çünkü Berlin duvarının 170km doğusunda olan lanet olası doğdum. Dünyanın ilk kez jeopolitik adaletsizliğini yaşadım.
Komünist Polonya'da pasaport almak istiyorsanız, KGB'nin Polonyaca versiyonuyla yapılan aşırı bir sorgulama sürecinden geçmeniz gerekiyordu. “Komşunuzun şüpheli hükümet karşıtı faaliyeti” hakkında rüşvet ya da bilgi verilmesine bağlı olarak, onay alıncaya kadar birçok kez denemek zorunda kaldınız ve pasaportu alsanız bile, yalnızca fiziksel olarak yanınızda bulundurmanız mümkündü. seyahat Geri döndükten sonra geri vermelisin.
Polonya mucizevi bir şekilde komünizmi ortadan kaldırıp Avrupa Birliği'ne katıldığında tüm bunlar değişti, ama o zaman bile biz hala “Doğu'dan gelen fakir kardeşler” olduk. Batı Avrupa havalimanlarında her zaman göçmenlik yoluyla ek sorgulamalar yapmak zorunda kaldım. ABD vizesi almak neredeyse imkansızdı. 2000'li yılların başında benim girişimlerim üzerinde çalışırken, bir Silikon Vadisi inkübatörüne girdim, ancak vize reddedildiğim için gidemedim. Polonya vatandaşlığımın hayallerimi öldürdüğü ikinci sefer buydu. Üç kez bir cazibe dedikleri şeydir. Sonunda bunun için bir şeyler yapmam çok daha güçlü bir deneyim oldu.
2017'ye hızlı bir şekilde devam edin. Nijerya'da birkaç yıl ikamet edeceğim, birkaç şirket kurduğum ve orada vergi ödemeye başladığım bir süredir yaşıyordum. Afrika'daki en büyük otel rezervasyon sitelerinden biri olan Jumia Travel'ı ve kıtada lider bir konukseverlik yazılımı şirketi olan HotelOnline.com'u kurdum. İnişlerim ve çıkışlarım oldu ama Nijerya'nın parlak geleceğinden ve kendim gibi girişimciler için sunduğu iş fırsatlarından emin oldum. Büyük fırsatlar olsa büyük risklerle geliyor. Daha sonra şirketimin ve şantajımın planlı bir devralması olduğu ortaya çıktığında, bütün varlıklarıma el koydu ve banka hesaplarım dondu. Bunların hepsi, benden kurtulmaya karar veren yerel iş ortaklarım tarafından bozulmuş Nijeryalı polis memurları tarafından verilen bir emriyle yapıldı. Boktan bir Hollywood B filminde olduğu gibi, çabucak bir teklif aldım. Gölgeli bir birey, tüm sorunlarımın ortadan kalkacağını söyledi, tek yapmam gereken, belirli bir banka hesabına birkaç yüz bin dolarlık sembolik bir miktar göndermek.
Ama tıpkı bir Hollywood filminde olduğu gibi, iyi çocuklar kötü adamlarla pazarlık yapmaz. Kaybedecek hiçbir şeyim yoktu, bu yüzden Nijeryalı polisine dava açtım. Evet, doğru okudunuz. Daha da şaşırtıcı olanı ben kazandım. Bu “insanlığa iman” anlarından biriydi. Muhtemelen Nijerya tarihindeki polisini dava edip kazanmak için tek yabancı benim. Ve hala hayatta olmak için. Mahkeme polis tarafından yapılan tüm eylemlerin yasadışı olduğuna karar verdi ve hatta “ahlaki zararımı” karşılamak için on bin dolarlık sembolik bir meblağ belirledi. Polis henüz ödeme yapmadı ve hala “para kazanmam” için kime yardım etmem gerektiğini aramaya çalışıyorum.
Nijeryalı şantaj maceramdan, çoğunlukla şanssızlık yüzünden güvenli ve sağlam bir şekilde çıktım. Çok daha kötü olabilirdi. Ancak bu deneyim beni eşiğime ulaştı. Bana pozisyonunuzun ne kadar kırılgan olduğunu ve güvenlik duygunuzun bazen ne kadar aldatıcı olabileceğini gösterdi. Özellikle de demokrasi ve ekonomi ile mücadele eden ülkelerde yaşarken ve çalışırken. Varlıklarımı, vergi ikametimi ve hatta vatandaşlığımı, böyle istismarların olamayacağı, yasalara saygı duyulduğu ve yolsuzluğun marjinal olduğu bir ülkeye taşımam gerektiğine karar verdim. Son birkaç yılda tehlikeli bir şekilde otoriter hale gelen ve vergi bakımından Avrupa'daki en pahalı ülkelerden biri haline gelen sadece vatanıma - Polonya'ya güvenemedim. Ve beni paranoyak olarak adlandır, ancak küresel politik dinamiklerle Batı, Rusya, Çin ve Avrupa'nın göç zorlukları arasındaki artan gerilimler, Eski Kıtanın geleceği o kadar parlak gözükmüyor. 1930'ların sonlarında, Hitler'in bizi istila edebileceğini söyleseydiniz Polonya'da hala sizi çılgınca çağıracak insanlar vardı.
Güvenli bir limana, B planına ihtiyacım vardı. Bunun üzerine 2 pasaport sahibi olmak harika.
İkinci vatandaşlığı para ödeyerek almanın ancak bazı gölgeli yollarla elde edilebileceğini ve bunun çok pahalı olması gerektiğini düşündüm. Ve aşırı derecede, milyonlarca dolar demek istiyorum. Öğrendiğim şey tamamen farklı bir şeydi. Son birkaç on yılda çok şey değişti. Birçok hükümet vatandaşlıklarını meta olarak görmeye başladı. Satılık pasaportunu sunan ilk ülke 1984'te Saint Kitts ve Nevis'ti. Bugün zaten bir düzineden fazla ülkede vatandaşlık teklifi - beş Karayip adası devleti, Vanuatu, Ürdün ve AB, Avusturya, Kıbrıs ve Malta dahil. Dalai Lama bile Dominika'dan bir pasaport aldı. Programlar çok daha uygun hale geldi. Güney Pasifik adasında güzel, huzurlu bir cumhuriyet olan Vanuatu vatandaşlığı 70 bin dolardan başlıyor ve hatta Bitcoin'de bile ödeme yapabilirsiniz.
Dürüst olalım, hangi ülke kendi alanlarına daha fazla avukat, doktor, mühendis, girişimci ve diğer başarılı uzmanları topraklarına davet etmek istemez, bu yüzden oraya yatırım yapar ve vergilerini öderler? Bununla birlikte, çarpık türleri dışarıda tutan bir veteriner süreci vardır, mali durumun yasal olması ve hatta sağlık kontrolünden geçirmeniz gerekir. Cennette hasta insanlar için yer yok. Tüm başvuru ve yatırım sürecini yöneten bu hükümetler tarafından lisanslanan birçok danışmanlık şirketi vardır. En güzel görünümlü web sitesi olan (belli ki) vardı ve konuştuğum birkaç kişiden en profesyonel görünüyordu. Ayrıca 8 yıldan fazla bir süredir piyasada bulunuyorlardı. Başlangıç dünyasında bu neredeyse sonsuzluk gibidir.
Tüm sürecin en zor kısmı pasaportu almak için ülkeyi seçmekti. Onların coğrafyasını hesaba katmanız gerekir, çünkü zaman zaman ziyaret etmek isteyeceksiniz ve kim bilir, belki üssünüz yapar. Önemli olan, yakın gelecekte çocukları planlıyorsanız vergi sistemi, eğitim kalitesi ve pasaportun gücüdür. Polonyalı biri Avrupa’da özgürce seyahat etmeme izin veriyor, ancak elbette Asya, Afrika, Latin ülkeleri ve büyük “Merica” ya seyahat ederken daha az vize başvurusu yapmak zorunda kalmam. Karayip ülkelerinden birini seçtim. Sıfır gelir ve miras vergisine aşık oldum. Polonya pasaportumu korumama ve çifte vatandaşlığa sahip olmama izin verildi. Adanın kendisi, tüm kız arkadaşımın ailesinin yaşadığı Dominik Cumhuriyeti'nden sadece bir taş atışı. Ve en önemlisi, bu ülkenin gelirinin önemli bir kısmı yabancı yatırımcılar, açık deniz bankacılığı ve ödeme işleme şirketlerinden geliyor. Hükümetin uluslararası girişimciler arasında büyük bir görüşü var ve Nijerya'da başıma geldiği gibi suçluların mağduru olma olasılığı oldukça düşüktü. Bir mülk satın almak yerine (en az 260.000 $ yatırım) Devlet fonuna bu fiyatın yarısından daha az olan bir nakit bağış için gittim. Çok daha ucuzdu, ama bir daha asla bu parayı görmeyeceğim. Emlak seçeneği ile, 5 yıl sonra satabilir ve iyi bir yatırım getirisi umuyorum.
Ülkeyi seçtikten sonra evrakların zamanı gelmişti. Doktora bir ziyaret, banka, noter, yeminli tercüman, danışma firması tarafından hazırlanan başvuru üzerine çift imza atmam iyi oldu. Tüm süreç oldukça basitti ve eğer bir denizaşırı şirket açtıysanız, neden bahsettiğimi biliyorsunuz. Tüm gerekli belgeleri toplamak için 2 hafta, vize olmadan 120'den fazla ülkeye (AB dahil) uçmayı sağlayan yeni, parlak mavi pasaportu almak 3 ay daha sürdü.
Kendime vergi ödemek ve ihtiyaç duyulursa gitmek için güzel ve huzurlu bir yer buldum. Güvenlik için bir B planı, gönül rahatlığı ve elbette göstermesi gereken harika bir şey.
Orada bitti mi? Tabii ki değil. Patlayan bir sektör gibi görünen bir işin nasıl kurulacağını düşünmeye başlamazsam kendim olmazdım. Yatırım yoluyla Vatandaşlık (CIP) pazarının yıllık 20 milyar dolar olarak tahmin ediliyor, bu da küresel özel yat pazarının iki katı. Her yıl yüzde iki basamakla büyüyor ve sadece bir başlangıç. Ancak, dijital devrimden ve çevrimiçi pazarlamadan nasıl yararlanılacağını henüz çözememiş bir endüstri. En büyük oyuncular daha çok avukatlar, daha az büyüme odaklı, teknoloji odaklı şirketler gibi çalışırlar. Bu benim aha anımdı. Bana yardım eden şirkete yatırım yapmaya karar verdim. Şimdi başkalarına yardım edebilir ve dünyayı demokratikleştirebilirim. Çünkü senin doğduğun yerde senin suçun değil.
İkinci bir pasaport almakla ilgileniyorsanız,
buraya tıklayın: http://migronis-citizenship.com
Potansiyel müşteriler arasında bağlantılarınız varsa, elçiniz olabilir ve ağınız sayesinde para kazanabilirsiniz.
Daha fazla bilgi edinmek için https://migronis-citizenship.com/partnership adresini ziyaret edin.