İklim - Climate
İklim , tipik olarak 30 yıllık bir süre boyunca ortalama alınan uzun vadeli hava durumu ortalamasıdır. Bazı meteorolojik , normal olarak ölçülen değişkenler şunlardır sıcaklık , nem , hava basıncı , rüzgar ve çökeltme . Daha geniş anlamda iklim, Dünya üzerindeki okyanusu ve buzu içeren iklim sisteminin bileşenlerinin durumudur . Bir yerin iklimi, enlem , arazi ve rakımının yanı sıra yakındaki su kütleleri ve akıntılarından etkilenir .
Daha genel olarak, bir bölgenin "iklimi" , şu anda o bölgedeki iklim sisteminin genel durumudur .
İklimler, farklı değişkenlerin ortalama ve tipik aralıklarına, en yaygın olarak sıcaklık ve yağışa göre sınıflandırılabilir . En yaygın kullanılan sınıflandırma şeması Köppen iklim sınıflandırmasıydı . 1948'den beri kullanımda olan Thornthwaite sistemi, sıcaklık ve yağış bilgilerinin yanı sıra evapotranspirasyonu da içerir ve biyolojik çeşitliliği ve iklim değişikliğinin onu nasıl etkilediğini araştırmak için kullanılır. Bergeron ve Uzaysal Sinoptik Sınıflandırma sistemleri , bir bölgenin iklimini tanımlayan hava kütlelerinin kökenine odaklanır.
Paleoklimatoloji , eski iklimlerin incelenmesidir. 19. yüzyıldan önce çok az doğrudan iklim gözlemi mevcut olduğundan, paleoiklimler göl yataklarında ve buz çekirdeklerinde bulunan tortular gibi biyotik olmayan kanıtları ve ağaç halkaları ve mercan gibi biyotik kanıtları içeren vekil değişkenlerden çıkarılır . İklim modelleri geçmiş, şimdiki ve gelecekteki iklimlerin matematiksel modelleridir. İklim değişikliği, çeşitli faktörlere bağlı olarak uzun ve kısa zaman aralıklarında meydana gelebilir; son ısınma küresel ısınmada tartışılıyor . Küresel ısınma yeniden dağıtımlarla sonuçlanır. Örneğin, "yıllık ortalama sıcaklıktaki 3 ° C'lik bir değişiklik, izotermlerde yaklaşık 300-400 km enlemde (ılıman bölgede) veya yükseklikte 500 m'lik bir kaymaya karşılık gelir. Bu nedenle, türlerin yükseklikte yukarı doğru hareket etmesi veya değişen iklim bölgelerine tepki olarak enlemdeki kutuplara doğru ".
Tanım
İklim ( Antik Yunan klimasından , eğim anlamına gelir ) genellikle uzun bir süre boyunca ortalama hava durumu olarak tanımlanır. Standart ortalama süre 30 yıldır ancak amaca bağlı olarak diğer süreler de kullanılabilir. İklim aynı zamanda ortalamanın dışındaki istatistikleri de içerir, örneğin günden güne veya yıldan yıla değişikliklerin büyüklükleri gibi. Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli (IPCC) 2001 aşağıdaki gibidir sözlük tanımı şöyledir:
Dar anlamda iklim, genellikle "ortalama hava durumu" olarak tanımlanır veya daha katı bir şekilde, aylardan binlerce veya milyonlarca yıla kadar değişen bir dönem boyunca ilgili miktarların ortalama ve değişkenliği açısından istatistiksel açıklama olarak tanımlanır. Klasik dönem, Dünya Meteoroloji Örgütü (WMO) tarafından tanımlandığı üzere 30 yıldır. Bu miktarlar çoğunlukla sıcaklık, yağış ve rüzgar gibi yüzey değişkenleridir. Daha geniş anlamda iklim, iklim sisteminin istatistiksel bir tanımını da içeren durumdur.
Dünya Meteoroloji Örgütü (WMO) "tarif eder iklim normaller geçmiş ya da ne olduğu mevcut klimatolojik eğilimleri karşılaştırmak için klimatologların tarafından kullanılan referans noktaları tipik olarak kabul edilir" şeklinde"(CN). Bir CN bir iklim elemanının aritmetik ortalaması olarak tanımlanır (örneğin sıcaklık) 30 yıllık bir süre boyunca. Yıllar arası herhangi bir değişikliği veya anormallikleri filtrelemek için yeterince uzun olduğu ve aynı zamanda daha uzun iklim trendlerini gösterebilecek kadar kısa olduğu için 30 yıllık bir süre kullanılır. "
WMO , 1929'da iklim bilimi için bir teknik komisyon kuran Uluslararası Meteoroloji Örgütü'nden doğmuştur . 1934 Wiesbaden toplantısında teknik komisyon, iklimsel standart normaller için referans zaman çerçevesi olarak 1901'den 1930'a kadar otuz yıllık dönemi belirledi. 1982'de WMO, iklim normallerini güncellemeyi kabul etti ve bunlar daha sonra 1 Ocak 1961'den 31 Aralık 1990'a kadar olan iklim verilerine dayalı olarak tamamlandı.
İklim ve hava durumu arasındaki fark, "İklim beklediğiniz şeydir, hava aldığınız şeydir" ifadesi ile faydalı bir şekilde özetlenebilir. Aşırı tarihsel zaman süreçleri de dahil olmak üzere iklimi belirleyen neredeyse sabit değişkenler, bir dizi vardır enlem okyanuslar ve dağlara, yükseklik, arazi suya oranı ve yakınlık. Tüm bu değişkenler, plaka tektoniği gibi süreçler nedeniyle yalnızca milyonlarca yıllık dönemler içinde değişir . Diğer iklim belirleyicileri daha dinamiktir: okyanusun termohalin dolaşımı , diğer okyanus havzalarına kıyasla kuzey Atlantik Okyanusu'nun 5 ° C (9 ° F) ısınmasına yol açar . Diğer okyanus akıntıları, ısıyı daha bölgesel bir ölçekte kara ve su arasında yeniden dağıtır. Bitki örtüsünün yoğunluğu ve türü, bölgesel düzeyde güneş ısısı absorpsiyonunu, su tutmayı ve yağış miktarını etkiler. Atmosferik sera gazlarının miktarındaki değişiklikler , gezegen tarafından tutulan güneş enerjisi miktarını belirleyerek küresel ısınmaya veya küresel soğumaya yol açar . İklimi belirleyen değişkenler çoktur ve etkileşimler karmaşıktır, ancak en azından tarihsel iklim değişikliğinin belirleyicileri söz konusu olduğunda, genel hatların anlaşıldığı konusunda genel bir fikir birliği vardır.
İklim sınıflandırması
İklimleri benzer rejimlere ayırmanın birkaç yolu vardır . Başlangıçta, iklimler , bir yerin enlemine bağlı olarak hava durumunu tanımlamak için Antik Yunanistan'da tanımlandı . Modern iklim sınıflandırma yöntemleri, genel olarak iklimin nedenlerine odaklanan genetik yöntemlere ve iklimin etkilerine odaklanan ampirik yöntemlere ayrılabilir . Genetik sınıflandırma örnekleri , farklı hava kütlesi türlerinin veya sinoptik hava rahatsızlıkları içindeki konumların göreceli sıklığına dayalı yöntemleri içerir . Ampirik sınıflandırmaların örnekleri, bitki dayanıklılığı , evapotranspirasyon veya daha genel olarak , başlangıçta belirli biyomlarla ilişkili iklimleri tanımlamak için tasarlanmış Köppen iklim sınıflandırması ile tanımlanan iklim bölgelerini içerir . Bu sınıflandırma şemalarının ortak bir kusuru, doğada daha yaygın olan iklim özelliklerinin kademeli geçişinden ziyade, tanımladıkları bölgeler arasında farklı sınırlar oluşturmalarıdır.
Bergeron ve Mekansal Sinoptik
En basit sınıflandırma, hava kütlelerini içeren sınıflandırmadır . Bergeron sınıflandırması, hava kütlesi sınıflandırmasının en yaygın kabul gören şeklidir. Hava kütlesi sınıflandırması üç harf içerir. İlk harf , kıtasal hava kütleleri (kuru) için c ve deniz hava kütleleri (nemli) için m ile nem özelliklerini açıklar . İkinci harf, kaynak bölgesinin termal özelliklerini açıklar: Tropikal için T , kutup için P , Arktik veya Antarktik için A , muson için M , ekvatoryal için E ve üstün hava için S (atmosferdeki önemli aşağı doğru hareketle oluşan kuru hava ). Üçüncü harf, atmosferin istikrarını belirtmek için kullanılır . Hava kütlesi altındaki yerden daha soğuksa k olarak etiketlenir. Hava kütlesi altındaki yerden daha sıcaksa, w olarak etiketlenir. Hava kütlesi tanımlama ilk olarak 1950'lerde hava tahmininde kullanılırken , iklimbilimciler 1973'te bu fikre dayanarak sinoptik klimatolojiler oluşturmaya başladılar.
Bergeron sınıflandırma şemasına dayanan, Mekansal Sinoptik Sınıflandırma sistemidir (SSC). SSC şemasında altı kategori bulunmaktadır: Kuru Polar (kıtasal kutuplara benzer), Kuru Orta (deniz üstünlüğüne benzer), Kuru Tropikal (kıta tropikine benzer), Nemli Polar (deniz kutuplarına benzer), Nemli Orta (bir melez deniz kutup ve deniz tropikal arasında) ve Nemli Tropikal (deniz tropikal, deniz musonu veya deniz ekvatoruna benzer).
Köppen
Köppen sınıflandırması, ortalama aylık sıcaklık ve yağış değerlerine bağlıdır. Köppen sınıflandırmasının en yaygın kullanılan biçimi, A'dan E'ye kadar etiketlenmiş beş ana türe sahiptir. Bu birincil türler A) tropikal, B) kuru, C) hafif orta enlem, D) soğuk orta enlem ve E) kutupsaldır. Beş ana sınıflandırma, yağmur ormanı , muson , tropikal savan , nemli subtropikal , nemli kıtasal , okyanus iklimi , Akdeniz iklimi , çöl , bozkır , yarı arktik iklim , tundra ve kutup buz örtüsü gibi ikincil sınıflandırmalara da ayrılabilir .
Yağmur ormanları , asgari normal yıllık yağış miktarını 1.750 milimetre (69 inç) ile 2.000 milimetre (79 inç) arasında belirleyen tanımlarla yüksek yağışla karakterize edilir . Aylık ortalama sıcaklıklar yılın tüm aylarında 18 ° C'yi (64 ° F) aşmaktadır.
Bir muson bir bölgenin yağmur mevsiminde sağladı, aylarca süren mevsimlik hakim rüzgar olduğunu. İçinde Bölgeler Kuzey Amerika , Güney Amerika , Sahra Altı Afrika , Avustralya ve Doğu Asya muson rejimler vardır.
Bir tropik ova a, otlak biyomdur bulunan yarı kurak yarı için nemli iklim bölgelerinde subtropikal ve tropikal enlemlerde ortalama sıcaklık ya da 18 ° C (64 ° F) bütün bir yıl boyunca, yukarıda kalan, ve 750 milimetre arasında yağış (30 inç) ve yılda 1,270 milimetre (50 inç). Afrika'da yaygındır ve Hindistan'da , Güney Amerika'nın kuzey kesimlerinde , Malezya ve Avustralya'da bulunurlar .
Nemli subtropikal kış yağış (ve bazen iklim bölgesi kar yağışı ) büyük ilişkilidir fırtınalar bu Westerlies batıdan doğuya steer. Yaz yağmurlarının çoğu gök gürültülü fırtınalar sırasında ve ara sıra tropikal siklonlardan gelir . Nemli subtropikal iklimler, kıtaların doğu tarafında , ekvatordan aşağı yukarı 20 ° ila 40 ° enlemler arasında uzanır .
Bir nemli karasal iklim değişken hava koşulları ve büyük mevsimsel ısı varyans ile işaretlenir. Üç aydan fazla ortalama günlük sıcaklıkların 10 ° C'nin (50 ° F) üzerinde olduğu ve en soğuk ay sıcaklığının °3 ° C'nin (27 ° F) altında olduğu ve kurak veya yarı kurak iklim kriterlerini karşılamayan yerler , kıtasal olarak sınıflandırılır.
Bir okyanus iklimi tipik tüm dünyanın kıtaların orta enlemlerde batı kıyılarında bulunan ve güneydoğu içinde olan Avustralya , ve bol yağış yıl boyunca eşlik eder.
Akdeniz iklimi rejimi içinde toprakların iklimi andıran Akdeniz Havzası'nın batı kısımları Kuzey Amerika , parçaları Batı ve Güney Avustralya güneybatı içinde, Güney Afrika ve merkezi bölgelerinde Şili . İklim, sıcak, kuru yazlar ve soğuk, yağışlı kışlarla karakterizedir.
Bir step bir kuru otlak 40 ° C (104 ° F) kadar yazında yıllık bir sıcaklık aralığı ile ve -40 ° C (-40 ° F) kadar kışın.
Bir denizaltı ikliminde az yağış vardır ve yılın bir ila üç ayı boyunca 10 ° C'nin (50 ° F) üzerinde aylık sıcaklıklar vardır ; soğuk kışlar nedeniyle bölgenin büyük bölümlerinde donmuş toprak vardır. Arktik altı iklimlerdeki kışlar genellikle 0 ° C'nin (32 ° F) altında ortalama altı aya kadar sıcaklıkları içerir.
Bir kutup buz kap , veya polar buz tabakası, bir yüksek olan enlem bir bölgesi planet veya aya kaplıdır buz . Buzullar oluşur çünkü yüksek enlem bölgeleri ekvator bölgelerine göre güneşten güneş radyasyonu olarak daha az enerji alır ve bu da daha düşük yüzey sıcaklıklarına neden olur .
Bir çöl a, yatay çok az form veya bölge çökelmesini . Çöller, genellikle gündüz sıcaklıklarına (yazın 45 ° C veya 113 ° F'ye kadar) ve düşük gece sıcaklıklarına (kışın 0 ° C veya 32 ° C'ye kadar) bağlı olarak yüksek veya düşük olan geniş bir günlük ve mevsimsel sıcaklık aralığına sahiptir. F) aşırı düşük nem nedeniyle . Dağların çöle giden nem ve yağış yolunu tıkaması nedeniyle birçok çöl yağmur gölgelerinden oluşur .
Thornthwaite
Amerikalı iklimbilimci ve coğrafyacı CW Thornthwaite tarafından geliştirilen bu iklim sınıflandırma yöntemi, evapotranspirasyonu kullanarak toprak suyu bütçesini izler. Belirli bir alandaki bitki örtüsünü beslemek için kullanılan toplam yağış miktarını izler. Ortalama sıcaklık, ortalama yağış ve ortalama bitki örtüsü türüne göre bir bölgenin nem rejimini belirlemek için nem endeksi ve kuraklık endeksi gibi endeksler kullanır. Herhangi bir alandaki dizinin değeri ne kadar düşükse, alan o kadar kuru olur.
Nem sınıflandırması, hiper nemli, nemli, yarı nemli, yarı kurak (−20 ila −40 değerleri) ve kurak ( −40'ın altındaki değerler) gibi tanımlayıcıları olan iklim sınıflarını içerir . Nemli bölgeler her yıl buharlaşmadan daha fazla yağış alırken, kurak bölgeler yıllık bazda yağıştan daha fazla buharlaşma yaşar. Güneybatı Kuzey Amerika, güneybatı Güney Amerika, kuzeyin çoğu ve güney Afrika'nın küçük bir kısmı, güneybatı ve doğu Asya'nın bazı kısımları dahil olmak üzere Dünya'nın kara kütlesinin toplam yüzde 33'ü ya kurak ya da yarı kurak olarak kabul edilmektedir. Avustralya. Araştırmalar, Thornthwaite nem endeksindeki yağış etkinliğinin (PE) yazın fazla, kışın ise hafife alındığını göstermektedir. Bu indeks, belirli bir alandaki otobur ve memeli türlerinin sayısını belirlemek için etkili bir şekilde kullanılabilir . Endeks aynı zamanda iklim değişikliği çalışmalarında da kullanılmaktadır.
Thornthwaite şemasındaki termal sınıflandırmalar, mikrotermal, mezotermal ve megatermal rejimleri içerir. Bir mikrotermal iklim, genellikle 0 ° C (32 ° F) ile 14 ° C (57 ° F) arasında, kısa yazlar yaşayan ve 14 cm (5.5 inç) ile 43 santimetre (5,5 inç) arasında potansiyel bir buharlaşmaya sahip olan düşük yıllık ortalama sıcaklıklardan biridir. 17 inç). Mezotermal bir iklim, kalıcı ısı veya kalıcı soğuktan yoksundur ve potansiyel buharlaşma 57 santimetre (22 inç) ile 114 santimetre (45 inç) arasındadır. Bir megatermal iklim, sürekli yüksek sıcaklıklara ve bol yağışa sahip, potansiyel yıllık buharlaşmanın 114 santimetreden (45 inç) fazla olduğu bir iklimdir.
Kayıt
Paleoklimatoloji
Paleoklimatoloji, Dünya tarihinin büyük bir dönemi boyunca geçmiş iklimin incelenmesidir . İklimin geçmiş durumunu belirlemek için buz tabakalarından, ağaç halkalarından, tortulardan, mercanlardan ve kayalardan elde edilen kanıtları kullanır. Kararlılık dönemlerini ve değişim dönemlerini gösterir ve değişikliklerin düzenli döngüler gibi kalıpları takip edip etmediğini gösterebilir.
Modern
Modern iklim kaydının ayrıntıları , geçtiğimiz birkaç yüzyıl boyunca termometreler , barometreler ve anemometreler gibi hava durumu enstrümanlarından alınan ölçümlerle bilinmektedir . Modern zaman ölçeğinde hava durumunu incelemek için kullanılan araçlar, bilinen hataları, yakın çevreleri ve maruziyetleri yıllar içinde değişti, bu da geçmiş yüzyılların iklimi incelenirken dikkate alınmalıdır.
İklim değişkenliği
İklim değişkenliği, ortalama durumdaki ve iklimin diğer özelliklerindeki (örneğin aşırı hava olasılıkları veya olasılığı , vb.) "Bireysel hava olaylarının ötesinde tüm mekansal ve zamansal ölçeklerdeki" farklılıkları tanımlamak için kullanılan terimdir . Bazı değişkenlikler sistematik olarak ortaya çıkmıyor ve rastgele zamanlarda ortaya çıkıyor. Bu tür değişkenlik, rastgele değişkenlik veya gürültü olarak adlandırılır . Öte yandan, periyodik değişkenlik nispeten düzenli olarak ve farklı değişkenlik veya iklim modellerinde meydana gelir.
Dünya'nın iklim salınımları ile astronomik faktörler ( merkez merkez değişiklikleri, güneş değişimi , kozmik ışın akışı, bulut albedo geribildirimi , Milankovic döngüleri ) ve okyanus-atmosfer iklim sistemi arasındaki ısı dağılımı modları arasında yakın ilişkiler vardır. Bazı durumlarda, mevcut, tarihsel ve paleoklimatolojik doğal salınımlar, önemli volkanik patlamalar , etki olayları , iklim temsili verilerindeki düzensizlikler , olumlu geri bildirim süreçleri veya sera gazları gibi maddelerin antropojenik emisyonları tarafından maskelenebilir .
Yıllar geçtikçe, iklim değişkenliği ve ilgili terim iklim değişikliği tanımları değişti. İklim değişikliği terimi artık hem uzun vadeli hem de insan nedenli bir değişimi ifade ederken, 1960'larda iklim değişikliği kelimesi şimdi iklim değişkenliği, yani iklimsel tutarsızlıklar ve anormallikler olarak tanımladığımız şey için kullanıldı.
İklim değişikliği
İklim değişikliği, küresel veya bölgesel iklimlerin zaman içindeki değişimidir. On yıllardan milyonlarca yıla kadar değişen zaman ölçekleri içinde atmosferin değişkenliğindeki veya ortalama durumundaki değişiklikleri yansıtır. Bu değişikliklere Dünya'nın içindeki süreçler, dış kuvvetler (örneğin, güneş ışığı yoğunluğundaki değişiklikler) veya daha yakın zamanda insan faaliyetleri neden olabilir. Son kullanımda, özellikle çevre politikası bağlamında, "iklim değişikliği" terimi , küresel ısınma olarak bilinen ortalama yüzey sıcaklığındaki artış da dahil olmak üzere genellikle yalnızca modern iklimdeki değişiklikleri ifade eder . Bazı durumlarda, terim, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi'nde (UNFCCC) olduğu gibi, insan kaynaklı bir nedensellik varsayımıyla da kullanılmaktadır . UNFCCC, insan kaynaklı olmayan varyasyonlar için "iklim değişkenliğini" kullanır.
Dünya, dört büyük buz çağı da dahil olmak üzere geçmişte periyodik iklim değişimlerinden geçti . Bunlar, buzullar arası dönemlerle ayrılmış, koşulların normalden daha soğuk olduğu buzul dönemlerinden oluşur. Bir buzul döneminde kar ve buz birikimi yüzey albedosunu artırarak Güneş enerjisinin daha fazlasını uzaya yansıtır ve daha düşük bir atmosfer sıcaklığını korur. Artışlar sera gazları gibi tarafından, volkanik aktivitesi global ısı derecesini artırmak ve bir buzul dönemi üretebilir. Buzul çağı dönemlerinin önerilen nedenleri arasında kıtaların konumları , Dünya'nın yörüngesindeki farklılıklar, güneş çıkışındaki değişiklikler ve volkanizma yer alır.
İklim modelleri
İklim modelleri , atmosfer , okyanuslar , kara yüzeyi ve buzun etkileşimlerini simüle etmek için nicel yöntemler kullanır . Çeşitli amaçlar için kullanılırlar; hava ve iklim sisteminin dinamiklerinin incelenmesinden gelecekteki iklim projeksiyonlarına kadar. Tüm iklim modelleri, dünyadan gelen uzun dalga (kızılötesi) elektromanyetik radyasyon gibi giden enerjiyle kısa dalga (görünür dahil) elektromanyetik radyasyon olarak gelen enerjiyi dengeler veya neredeyse dengeler. Herhangi bir dengesizlik, dünyanın ortalama sıcaklığında bir değişikliğe neden olur.
Son yıllarda bu modellerin en çok konuşulan uygulamaları, başta karbondioksit olmak üzere, atmosferdeki artan sera gazlarının sonuçlarını çıkarmak için kullanımları olmuştur (bkz. Sera gazı ). Bu modeller , Kuzey Yarımküre'nin daha yüksek enlemleri için tahmin edilen sıcaklıktaki en hızlı artışla birlikte , küresel ortalama yüzey sıcaklığında artış eğilimi öngörüyor .
Modeller nispeten basitten oldukça karmaşığa kadar değişebilir:
- Dünyayı tek bir nokta olarak ele alan ve giden enerjinin ortalamasını alan basit radyant ısı transfer modeli
- bu dikey (ışınımlı-konvektif modeller) veya yatay olarak genişletilebilir
- son olarak, (birleştirilmiş) atmosfer-okyanus- deniz buzu küresel iklim modelleri , kütle ve enerji transferi ve ışıma değişimi için tüm denklemleri ayırır ve çözer.
Ayrıca bakınız
Referanslar
daha fazla okuma
- Yabancı Dünyalar Üzerine İklim Çalışması; Güneş Sistemimizin ötesindeki atmosferleri karakterize etmek artık elimizin altında Kevin Heng Temmuz – Ağustos 2012 American Scientist
- Reumert, Johannes: "Vahls iklim bölümleri. Bir açıklama" ( Geografisk Tidsskrift , Band 48; 1946)
|Wikimedia Commons, İklim ile ilgili medyaya sahiptir .|
|Wikisource , 1905 Yeni Uluslararası Ansiklopedi makalesi Climate metnine sahiptir .|
- NOAA İklim Hizmetleri Portalı
- NOAA İklim Durumu
- NASA'nın İklim değişikliği ve küresel ısınma portalı
- İklim Modelleri ve modelleme grupları
- İklim Tahmin Projesi
- ESPERE İklim Ansiklopedisi
- İklim endeksi ve mod bilgisi - Arktik
- Bering Denizi Ekosistemi ve İkliminin güncel görünümü
- İklim: Dünya ve ABD konumları için veriler ve grafikler
- MIL-HDBK-310, Küresel İklim Verileri ABD Savunma Bakanlığı - Doğal çevre tasarımı kriterlerinin türetilmesine yardım
- IPCC Veri Dağıtım Merkezi - İklim verileri ve kullanım kılavuzu.
- HistoricalClimatology.com - Geçmiş, şimdiki ve gelecekteki iklimler - 2013.
- Globalclimatemonitor - 1901 yılına ait iklim bilgilerini içerir.
- ClimateCharts - Son ve geçmiş veriler için iklim çizelgeleri oluşturmak için Web uygulaması.
- Uluslararası Afet Veritabanı
- Paris İklim Konferansı