Click on any phrase to play the video at that point.Close
Bu Mario. Bizim oğlumuz. 2 buçuk yıl önce doğdu, oldukça zorlu bir hamilelik geçirdim öyle ki, yaklaşık 8 ay boyunca yatakta sakince beklemek zorundaydım. Ama sonunda her şey kontrol altında gibi görünüyordu. Normal kiloda doğdu. Apgar skoru normaldi. Haliyle bunlar bize güven vermişti. Fakat doğumundan 10 gün sonra, felçli olduğunu fark ettik.
Belki bilirsiniz, felç bir beyin hasarıdır. Perinatal felç 9 aylık hamilelik sürecinde ya da doğumdan hemen sonra gerçekleşen bir şey olabilir, ve onun durumunda, görebildiğiniz gibi, beyninin sağ kısmı tamamen hasar görmüştü.
Bu yüzden, bu felcin Mario'nun bedeninde gösterebileceği etki bedeninin sol kısmını kontrol edememesine sebep olabilirdi. Bir düşünün, bir bilgisayara ve yazıcıya sahipsiniz ve yazıcıya bir belge iletmek istiyorsunuz, yazması için ama yazıcının gerekli sürücüleri yok, bunun aynısı Mario için de geçerli. Sanki, sol tarafını hareket ettirmek istiyor ancak, sol kolunu ve sol bacağını hareket ettirmesi için gerekli olan uyarıcıları iletemiyordu.
Roberto D'angelo: Tahmin edebileceğiniz gibi, maalesef, buna hazır değildik. Kimse bize böyle engellerle nasıl baş edeceğimizi öğretmemişti, ve sorulabilecek tüm sorular aklımıza gelmeye başladı. Gerçekten zor zamanlardı. Sorular, temel olanlar mesela, bilirsiniz, neden bu bizim başımıza geldi? Yanlış olan neydi? Ve daha zor olanları, gerçekten Bunun Mario'nun hayatı üzerindeki etkisi ne olacaktı? Demek istediğim, mesela, çalışabilecek miydi? Normal olabilecek miydi? Ve bir baba olarak, hem de ilk kez baba olan biri olarak, Neden bizden daha iyi olamayacaktı? Bunu söylemek gerçekten çok zor, fakat bir kaç ay sonra tamamen başarısız olduğumuzu hissediyorduk. Yani, hayatımızın tek gerçek ürünü başarısızlıkla sonuçlanmıştı. Ve bu sadece bizim için bir başarısızlık değildi, onun tüm hayatını etkileyecek bir başarısızlıktı.
Francesca'nın dediği gibi hemen hayatımızı değiştirdik. Fizyoterapiye, rehabilitasyona başladık, ve rehabilitasyonda uyguladığımız yöntemlerden biri ayna nöronları terapisiydi. Temel olarak, aylarımızı Mario'yla bu hareketi yaparak geçirdik. Bir nesne alıyorsunuz ve ona bunu nasıl tutacağını gösteriyorsunuz. Ayna nöronları teorisinin kabaca söylediği şey şu: benim bu hareketi yapışımı izlerken, siz de, bu hareketi sanki yapıyormuşsunuz gibi tam olarak aynı nöronları aktive ediyorsunuz. Bu rehabilitasyonun ilk aşamalarından biri gibi görünüyordu.
Ancak bir gün, Mario'nun ellerimize bakmadığını gördük. O, bize bakıyordu. Onun aynası bizdik. Ve sorun da şuydu, biz dağılmıştık, depresyondaydık, ona çocuğumuz gibi, pozitif bir açıdan bakmıyorduk, ona bir problem olarak bakıyorduk. Ve o gün gerçekten olaya bakış açımızı değiştirdik. Mario için daha iyi aynalar haline gelmemiz gerektiğini fark ettik.
Onun güçlü yönlerine bakarken, kendi güçlü yönlerimizi de fark ettik. Ona bir problemmiş gibi bakmaktan vazgeçtik, ve onu iyileştirebileceğimiz bir fırsat olarak gördük. Ve bu gerçekten bizim açımızdan bir değişimdi, "Mario'ya verebileceğimiz en güçlü yanımız nedir?" diye düşündük. Ve tutkularımızdan başladık. Demek istediğim, sonuçta eşim ve ben farklıyız, ama bir çok ortak noktamız var. Seyahat etmeyi severiz, müziği severiz, böyle ortamlarda olmayı severiz, Sadece gösterebileceğimiz en güzel şeyleri gösterebilmek için Mario'yu bizimle beraber getirmeye başladık.
Bunun mucize olduğunu söylemiyorum. Mesaj bu değil, çünkü biz daha bu yolun başındayız. Ama çıkardığımız dersi paylaşmak istiyoruz, Mario'nun bize öğrettiği dersi: Sahip olduğumuz şeyi bir hediye olarak görmek sadece kaçırdığımız bir şey olarak değil, ve nasıl bir fırsatı kaçırdığımızı düşünmek. Ve bu sizinle paylaşmak istediğimiz mesajımız. Burda olmamızın nedeni bu.
You can share this video by copying this HTML to your clipboard and pasting into your blog or web page.
You either have JavaScript turned off or have an old version of the Adobe Flash Player. To view this rating widget you
need to get the latest Flash player.
If your browser allows only "trusted sites" to execute Javascript, you should add the "googleapis.com" domain to your whitelist to allow our Flash detection to work properly.
Got an idea, question, or debate inspired by this talk? Start a TED Conversation.
Roberto D'angelo ve Francesca Fedeli çocukları Mario'nun sağlıklı olduğunu düşünmüşlerdi -ancak doğumundan 10 gün sonra felçli olduğunu fark ettiler. Mario'nun bedeninin sol tarafını kontrol edememesi oldukça zor sorularla boğuşmalarına neden oldu: "Normal olabilecek miydi?" Hayatını dolu dolu yaşayabilecek miydi? Ebeveynlerin korkularıyla yüzleştiği ve bunu nasıl tersine çevirdiklerine dair bir hikaye.
Roberto D'Angelo and Francesca Fedeli created the non-profit FightTheStroke.org to open up a dialogue about the devastating effects of perinatal, neonatal and pediatric strokes. This issue is important to them for a simple reason: because they've been through it themselves, with their son Mario. Full bio »