Ötücü kuşların tatlı tonları çok sevilir, ancak davulcular bu ilgi odağının bir kısmını çalmaya başlayabilir.
Şarkı söylemeyen ama ağaçlarda davul çalan ağaçkakanların ötücü kuşlarınkine benzer beyin bölgeleriaraştırmacılar 20 Eylül’de PLOS Biyoloji. Bulgu şaşırtıcı çünkü ötücü kuşlar erken yaşta şarkılarını öğrenmek için bu bölgeleri kullanıyorlar, ancak ağaçkakanların davul vuruşlarını öğrenip öğrenmedikleri net değil (SN: 9/16/21). Ağaçkakanlar olsun ya da olmasın, sonuç, hem şarkı söyleme hem de davul çalma için ortak bir evrimsel köken önermektedir.
Tıpkı insanların konuşmayı öğrenirken yaptığı gibi, seslendirmeleri dinleyerek öğrenme yeteneği, hayvanlar aleminde nadir görülen bir özelliktir. Ötücü kuşlar, sinek kuşları ve papağanlar gibi vokal öğrenenler, ön beyinlerinde, yeteneği kontrol eden çekirdek adı verilen belirli sinir hücresi kümelerini bağımsız olarak geliştirmiştir. Sesli öğrenmeyen hayvanların bu beyin özelliklerinden yoksun olduğu düşünülmektedir.
RI, Providence’daki Brown Üniversitesi’nde biyolog olan Matthew Fuxjager, “Dünyada binlerce kuş var” diyor, “Bu beyin bölgelerinin sadece bu küçük gruplarda var olduğunu söylüyoruz. türler arasında, hiç kimse bu diğer taksonların çoğuna gerçekten bakmadı.”
Fuxjager ve meslektaşları, bu beyin çekirdeklerinden gerçekten yoksun olup olmadıklarını kontrol etmek için sesli olarak öğrenmeyen birkaç kuşun nogginslerini incelediler. Ekip, moleküler sondalar kullanarak kuş beyinlerini, adı verilen bir genin aktivitesi için kontrol etti. parvalbümin, vokal öğrenme çekirdeklerinin bilinen bir belirteci. Penguenler ve flamingolar da dahil olmak üzere kuşların çoğu yetersiz kaldı, ancak bir istisna vardı – beyinlerinde yüksek olan üç nokta olan erkek ve dişi ağaçkakanlar. parvalbümin aktivite.
Ağaçkakanlar şarkı söylemeseler de, topraklarını savunmak veya eş bulmak için ağaçlarda ve ev oluklarında hızlı bir davul çalıyorlar. Bu davul çalma, kuşların yiyecek bulmak için yaptıkları sondajlardan farklıdır. Ekip, ağaçkakanlarda ötücü kuşlara benzer beyin çekirdekleri bulduğunda, Fuxjager hemen ilgisini çekti. “Hemen bunun muhtemelen davul çalmayla ilgili olduğunu düşündüm” diyor.
Araştırmacılar tüylü ağaçkakanları (Dryobates pubescens) vahşi doğada diğer ağaçkakanlardan gelen davul ses kayıtlarına. Bu sahte toprak istilası, kuşlarda agresif bir davul sesi tepkisine yol açtı, kuşlar daha sonra yakalandı ve son beyin aktivitelerinin analiz edilmesi için ötenazi yapıldı. Tabii ki, daha önceki laboratuvar testlerinde tanımlanan bölgelerin aynısı davulcularda da aktive edilmişti.
Kuş vokalistlerinin ve davulcuların beyinleri ayrı ayrı gelişti, ancak analiz edilen bölgelerin benzerliği ortak bir kökene işaret ediyor. Santa Cruz’daki California Üniversitesi’nde biyolog olan ve çalışmaya dahil olmayan Bradley Colquitt, “Bu karmaşık davranışları nasıl geliştirdiğinizle ilgili ortak temalar olduğunu gösteriyor” diyor. Colquitt, bu çekirdeklerin oluşturduğu nöral devrelerin büyük olasılıkla bir atadan kalma devre kontrol hareketinden geliştiğini söylüyor.
Fuxjager, “Birdsong, temelde syrinx adı verilen bir ses organındaki kasları kontrol eden beyindir” diyor. Bu sofistike hareketler, davul çalmadaki hızlı baş-boyun hareketlerinden farklı değildir.
Davul çalmanın kuş sesi gibi öğrenilip öğrenilmediği, ekibin şu anda araştırmakta olduğu açık bir soru olmaya devam ediyor. Fuxjager, gelecekteki çalışmaların ağaçkakanların beyinlerinin nasıl kablolandığını, bu çekirdeklerin davul çalmayı nasıl kontrol ettiğini ve beyin bölgelerinin davul çalmadaki rolünün ağaçkakan türleri arasında nasıl geliştiğini de inceleyecek.
Colquitt, bu yeni çalışmanın, karmaşık davranışların nasıl geliştiğini daha iyi anlamak için “karşılaştırmalı çabalarımıza ekleyebileceğimiz başka bir türü ortaya çıkardığını” söylüyor. “Potansiyel olarak heyecan verici evrimsel nörobiyolojinin bir ön izlemesidir.” Artık ağaçkakanlar önemli müzikal kuşlar grubuna katıldığına göre, bateristlerin yakında parlama şansı yakalayabilecekleri görülüyor.