İçsel bir iç gerileme hissi, çağdaş Amerikan kültürü ve politikası ile akla geliyor - ve bu yılki başkanlık kampanyasının ana temalarından biri haline geldi. Özellikle Donald Trump, taraftarlarının pişmanlık duyduğu öfkeyi durdurmak için kullandı. onlara anlatmak“Ülkemiz dağılıyor. Altyapımız dağılıyor ... Havaalanlarımız üçüncü dünya gibi. ”
Ve paradoksal olarak, Trump ABD’nin düşüşünü haklı çıkarsa da, önde gelen uzmanlar aynı fenomenin kanıtı olarak olağanüstü başarılı isyanlarına işaret ediyorlar. Seçim kampanyasını “distopya” olarak nitelendiren Andrew Sullivan, savundu “Amerika, tiranlık için hiç bu kadar olgun olmadı.” Sonucu: “Liberal demokrasi ve anayasal düzenimiz açısından Trump, nesli tükenme düzeyinde bir olaydır.”
Fakat bugün kesinlikle derin bir rezonansa sahip olsalar da, Amerikan’ın gerilemesinin dramatik katmanlarının uzun bir tarihi var. Ulusun kuruluşundan bu yana, Amerikalılar hem gerçek hem de algılanan ulusal ve küresel krizlerle başa çıkmak için uğraşırken kendinden şüphe duymaktan geçiyorlar. Amerikan siyasal kültürü, Amerikan istisnacılığı fikrinin çerçevesine yardımcı olan kendine özgü bir model olan rejenerasyonun ardından düşüşün teması ile çekiliyor.
Siyasi liderler, genellikle bir rejenerasyon resmini resmetmekle birlikte, sık sık bu dinamiği söylemlerinde çağırıyorlar. Karamsarlık çoğu zaman ödüllendirilmez. Jimmy Carter ünlü biri “güven krizi“1979'taki konuşma, ülkeye ruhlarını almak için cesur bir tavsiye gibi gelebilirdi, ancak düz konuşmadaki dour girişimi, Carter'ın daha güneşli halefi, 1984'teki bir heyelan tarafından yeniden seçilmiş olan Ronald Reagan ile eşleşmiyordu. “sabah yine Amerika'da” ilan etti.
Tabii ki, Trump diyalektiğin her iki tarafını da çalmaya çalışıyor, Amerika’yı tekrar mükemmel hale getirmeye söz verirken düşüşe neden oluyor. Ancak bu söylemin asıl yazarından uzaktır. Bu eski bir fikir ve beden politikasının sinir sistemine derinlemesine uzanıyor ve Amerikan kimliği hakkındaki algıları şekillendiriyor.
Gevşemek
Bazıları için Amerika’nın gerilemesi, liberal-demokratik vatandaşlığın yerel krizinde, sivil toplumun parçalanmasına veya çözülmesine ve nüfusun atomize edilmesine bağlı olarak en büyük değer. Siyaset bilimci Robert Putnam, Amerikalıların gittikçe daha fazla büyüdüklerini savunduğunda 2000'te buna dikkat çekti.yalnız bowling“Bir zamanlar olduğu gibi sivil hayata katılmak yerine. ABD'deki örgütsel ve toplumsal deneyimlerin azalması konusundaki son yorumlarda tezinin birçok yankısı olmuştur.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Gazeteci George Packer, “gevşemekMilletin ”:
Bir neslin uzamasında, [Amerika] endüstrilerin başarısız olması, kurumların ortadan kalkması ve ülkenin odağının ünlü ve serveti idol haline getirmek için odağı değişti.
Her ne kadar çözümler kısa olsa da, Packer'in teşhisi derin rezonansa giriyor - oyun “hileli”, sosyal sözleşme “parçalandı”.
Amerikan orta sınıfının boşa çıkışı sadece ekonomik bir gerçeklik değil, aynı zamanda psikolojik bir sıkıntı meselesidir. Sivil dokunun dağılması, insanların zorlu ekonomik geçişleri yönetmelerine yardımcı olmak için destek ağlarının kaybı anlamına gelir ve çoğu Amerikalı tarafından ve özellikle daha az eğitimli, orta yaşlı beyaz Amerikalılar tarafından ifade edilen beklentilerin azalması ve dezavantaj duygusu ile beslenir. Bu kohort arasında yükselen ölüm oranlarıyla ilgili son tartışmalar “tanı konmamış patoloji“Geride kaldığını” hisseden insanlar arasında.
Muhtemelen en sinsi olarak, kentsel yoksulluk ve düzensizlik tartışmaları, çok kesin, yerleşik eşitsizlik ve adaletsizlik biçimlerini açıklamak için çoğu zaman genelin genelindeki gerilemenin anlatısını kullanır. Polisin elindeki Afrikalı-Amerikalı erkeklerin ölümünden Chicago, Ferguson ve başka yerdeiçin Flint'te su kriziYapısal şiddet ve ihmalin ve siyah hayatların değer düşüklüğüne dair çok sayıda kanıt vardır.
Bir son hissi
Bu toplumsal kriz, politik skleroz ile yansıtılıyor. Zehirli ideolojik bölünme, Washington'u yalnızca durma noktasına getirmedi, aynı zamanda beden politikasını daha geniş bir şekilde kavradı. Hesap verebilirlik sorunlarını gidermek için sınırlı seçenekler var - hepsi siyasal nihilizmde büyük bir yükselişe neden oluyor.
Öyleyse, şu anki düşüş eğilimi, öncekilerden önemli ölçüde farklı mı? Amerikan sistemindeki veya dünya görüşündeki gerçek, kalıcı değişikliklerle eşleşiyor mu? Açıkçası, siyasi partilerin seçkinleri derinden endişe duyuyor ve bir şeyler sırasına göre sismik bir değişim görüyor veya hissediyor.
Başkan Reagan'ın eski konuşma yazarı Peggy Noonan olarak, yakın zamanda gözlendi:
GOP her zaman iç gerilimlere sahipti… Şu anda olan şey kısmen daha büyük ve daha az iyileştirilebilir çünkü geçmişte yaşanan savaşlar muhafazakârlık yüzünden gerçek bir siyaset felsefesiydi. Tarihe tanıklık ediyoruz. Önemli bir şey bitiyor.
Demokratik liderler genel olarak ideolojik kargaşaya karşı daha garip davranırken, kaprisli bir seçmen olarak gördükleri ve siyasi bir merkezin erozyonu konusunda da endişeli. Bernie Sanders’in isyancı kampanyası, her zaman olduğu gibi siyasetle ilgili liberal soldaki derin şüpheciliği yansıtmakla kalmıyor, aynı zamanda Trump’ın kampanyasını harekete geçiren daha genel hoşnutsuzluklara da dokunuyor.
Amerika'nın ekonomisinin düşüşe geçtiğini iddia eden herkes kurguya çarpıyor… Amerika'nın ekonomik düşüşünün tüm konuşması siyasi sıcak hava. Pekala, düşmanlarımızın güçlendiği ve Amerika'nın güçlendiği hakkında duyduğun tüm sözler.
Başkanlığının büyük bölümü boyunca Obama, bir ulusun azalan beklentilerini yönetmenin tuhaf bir siyasi pozisyonundaydı. Tabii ki, bir oturma başkanından nöbeti altındaki ulusal gerileme iddialarını reddetmesi beklenir, ancak Obama'nın sözleri işteki kaygıları anladığını açıkça ortaya koyar.
Yine de, şu anki düşüş eğiliminde ciddi bir uyandırma çağrısı. Amerika'nın politik sistemi ve nüfusun duyarlılıkları umutsuzca senkronize değil - bir noktada birey, devlet ve pazar arasındaki ilişkilerin yeniden düzenlenmesi ve hakların ve sorumlulukların yeniden dengelenmesi gerekecek.
ABD’nin rejenerasyon kapasitesi hafife alınmamalı, ancak Trump’ın belirttiği gibi, Amerika’nın artan kabileşmesi ve ülkenin toksik siyasi ve sosyal iklimi derin bir halsizlik belirtileridir. Amerika'da tekrar sabah olması biraz zaman alabilir.
Yazar hakkında
Liam Kennedy, Amerikan Araştırmaları Profesörü, University College Dublin. Susan Sontag: Tutku Olarak Akıl (1995) Amerikan Kültüründe Irk ve Kentsel Mekan (2000) ve Sonrası: Fotoğraf ve ABD Dış Politikası (2016). Urban Space ve Temsilciliğin (1999) Şehir Siteleri: Bir Elektronik Kitap (2000), Tel: Yarış, Sınıf ve Tür (2013) ve Görüntünün Şiddeti (2014) ve Remaking Birmingham'ın editörlüğü ortak editörüdür: Kentsel Rejenerasyonun Görsel Kültürü (2004).
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = Liam Kennedy; maxresults = 3}