Kapitalist bir sistemin içinde yaşıyoruz. Doğduğumuz andan itibaren, tüketmeye, çaba harcamadan elde edilen hazza alıştırılarak yetişiyoruz. Keyiflerimiz kısa süreli, ardından gelen mutsuzluksa artık antidepresanlarla çözülüyor. İnsanlar monoton bir hayatın pençesinde, iş-ev arasında mekik dokuyor, zorlukla kazandığı parayı, ona kısa bir süre haz verecek alışverişlere harcıyor. Cesur Yeni Dünya, Huxley'in Amerikanın kapitalist sisteminden ürkmesi sonucu ortaya çıkmış bir eleştiri aslında. Ama bir yandan da mükemmelleştirilmiş öjenik bir sistemle, kapitalist sisteme bir şekil vermiş ve sisteme dahil herkesi sonsuz mutluluğa hapsetmiş. Okurken bir yanınız dehşete düşüyor, sonuçta doğacak fetüsün hiçbir şansı yok. Sistem neye karar verdiyse, çocuk kendisine ait o sınıfta şekillenecek. Sorgulama yok, sorgulamayı teşvik edecek eski kitaplar da yok. Sonsuz bir harcama sirkülasyonu var, ki bu da ekonomiyi canlı tutmak için destekleniyor. Ama mutsuzluk yok. Peki mutlu olmanın bedeli bir koyun sürüsüne dahil olmak mı olmalı? Sorgulamadan, emre itaat ederek, sana ne değer biçildiyse onu yaşayarak hayatımızı sürdürebilir miyiz? Bence yaşayamayız ama böyle düşünenler muhalif, koyun sürüsüne dahil olmak isteyenler de daima haklı olarak görülmez mi? Çünkü kısa vadede elde edilen mutluluk daima daha çekici gelmiştir insanoğluna. Yine de Vahşi'nin dediği gibi biz mutsuz olma hakkını istiyoruz. Bu bizim tercihimize bırakılsın, bizi yönetenlere değil.