Havan, piyade birliklerinin kullandığı, üst açı grubu ile atış yapabilen, namlu ağzından elle tek tek doldurulan, bazı modellerinde mermi namlu içi dibindeki iğneye çarpar çarpmaz otomatik olarak ateşlenen, bazı modellerinde ise top ve obüslerdekine benzer ateşleme ipinin çekilmesiyle ateşlenen piyade birliklerinin ateş destek silahı olarak tanımlanıyor.
Havanın tesirli ya da etkili menzili olmaz ve atılan mermiye göre değişiklik gösteriyor. Genellikle menzilleri 1500 metre – 8000 metre arasında değişiyor. Havanların başlıca mühimmat cinsleri; tahrip, aydınlatma, sis ve eğitim mermileri. Üst açı grubu; namludan çıkan mühimmatın direkt hedefe gitmek yerine, önce yukarı doğru yükselip ardından hedefe tepeden dik bir şekilde düşmesi olarak tanımlanıyor. Bu sayede bir tepe veya yüksek bir binanın arkasına aşırtma atışlar yapılabilir. Dezavantajı ise merminin hedefe varış süresinin uzun olması, isabet oranının düşük olması ve atmosferik hava şartlarından daha fazla etkileniyor.
Havanlar, birliklerin daha arkalarında bulunur. Havan birlikleri bir ateş idare unsuru, bir ileri gözetleyici unsuru ve bir de havanları kullanan atış unsurlarından oluşur. Normal şartlarda ateş altına alınan hedefi göremeyen havanlar, kimi zaman 5000 m. veya daha uzağa bile atış yapabilirler. Ancak gerektiğinde basit usuller kullanıp hedefi görerek de ateş edebilirler.