Sabah ezanıyla kalkmıştım. Namazımı kılıp çıktım. Bir işim ya da gidecek bir yerim yoktu. Çıkmak istiyordum yine de. Belki bir iş bulurdum. Ya da yapacak başka bir şeyler. Sabit durmakla bir şey geçmemişti elime. Tabii bir şey üzerinde düşünmediğim sürece. Yürüdüm… Saçsız ve sakalsız olsa da; yaşlı bir adama benzeyen küçük bir çocuk duruyordu yolun […]
‘Şairler neden yer işgal eder şu aklın duyguya galebe çaldığı zamanda?’ dedi bir matematikçi. Bunu dedi ve hemen ardından bir şiir yazdı sayılar ve bilinmeyenlerle. Yazdığı şiirle anlattı bilinmeyeni arayıp bulmayı dizelerce. Ve adına, denklem dedi. Ne fark ederdi?
Elmayı ağaçtan kopardı, ikiye ayırıp iki çekirdeğini alıp gerisini fırlattı.
Kitabın sayfalarını çevirdi. Bomboştu kitap. Oysa o, kitabın boş olmadığını biliyordu. Sadece kendisi okuyamıyordu. Sayfaları çevirmeye devam etti. Okuyamayacağını bile bile… Bazen amaç sadece çevirmekti. Sadece beyhude bir özlemle, hiçbir işe yaramayacak olan bir şey yapmak…
‘Farkında mısın!’ diye bağırdı. Sesi çatallaşmıştı. Yanındaki ona bakmadan başını öne eğdi. Neyin farkında olup olmadığını dahi merak etmiyordu.