Ayrıca Ölüm Demiryolu, Ölüm Yolu ve Ölü Yolu olarak bilinen Igarka, – neredeyse Kuzey Kutup Dairesi de Salekhard, Yamal-Nenets Özerk Bölgesi başkenti eteklerinde terk edilmiş bir demiryolu hattı Salekhard kalıntıları yalan. Sovyet liderliğinin planına göre bu demiryolu hattının uzunluğu 1300 kilometre civarındaydı. Sibirya, Igarka Yenisey kıyısında yer Salekhard aracılığıyla Komi Cumhuriyeti'nde Inta şehrinin batı ve doğu kısımlarını bağlayacak olan demiryolu dev ölçekli – O Stalinist transpolar karayolu parçası olacağı planlandı. Proje hattı hiç bitmedi, ancak yolun yapımı sırasında onbinlerce insan öldü.
(Toplam 14 resim)
Fotoğraf stalinbahn-trilogie.de tarafından
Yolun yapımına katılan işçilerin çoğu, mahkumların siyasi suçlar için gönderildiği GULAG çalışma kamplarının mahkumlarıydı. Ancak, o günlerde siyasi suçlar için biz şiir yetkililerinin bakış açısından yanlış yazılarından, hukuk ihlallerinin çok geniş atfedilen ve aç çocukların beslenmesinde pancar çalmaya Alman toplama kamplarında muaftır.Bu insanlar halkın düşmanları olarak adlandırıldı ve esirlerin sıkıntı çektiği ve korkunç alaylara maruz kaldıkları Gulag kamplarına gönderildi.
Başlangıçta, planlar Ob nehrinde Salekhard'da bir limanın inşasını ve Norilsk'teki nikel tesisi gibi büyük sanayi kuruluşlarından gelen suyla ulaşım malzemelerinin uygulanmasını içeriyordu. Ancak Ob Nehri'nin ağzının denizden geçen gemiler için çok sığ olduğu anlaşıldığında, Yenisey Nehri üzerinde Igarka'da bir liman inşa etmeye karar verildi. Otoyolun ilk kısmının yardımıyla, Igarka ile Igarka'dan güneydoğudan Trans Sibirya Demiryolu'na giden yolun daha da uzatılması ile birlikte Iakka ile bağlantı kurmayı planladılar.
Fakat gerçek, liderliğin planlarından farklıydı. Stalin'in Arctic doğasını ele geçirme konusundaki iddialı planlarına rağmen, bu demiryolu hattı için fazla talep yoktu. Sibirya fabrikaları çok uzak güneyden geçen mevcut demiryolları tarafından oldukça iyi bir şekilde hizmet vermişti ve Yamalo-Nenets Özerk Bölgesi kendi içinde çok yalıtılmıştı ve seyrek olarak nüfusluydu, böylece yol bu kadar gerekliydi.
Çalışma koşulları çok ağırdı.Kış aylarında, sıcaklık -60 santigrat dereceye düştü ve rüzgarlar fırtınalar sırasında kemiğe üflendi. Yaz aylarında devasa sivrisinekler bulutları onlara hastalık ve ölüm getirdi. Yaşamanın bedeli harikaydı, sık sık dayak vardı ve dünyadaki en güçlü, en güçlü ve en güçlü olan bu koşullarda hayatta kaldı.
Permafrostun ortasında bir demiryolu döşemeyle ilgili ciddi teknik problemleri çözemedim. Ekipman eksikliği, lojistik zorluklar ve malzeme eksikliği nedeniyle, işin kalitesi çok düşüktü. Köprüler çöktü, ve eriyen sular ve yağışlar setlerin yıkandı.
1953’te Stalin’in ölümü ile birlikte iş durdu. Bu zamana kadar, kutupsal demiryolunun inşasına giden miktar, 1953'te yaklaşık 42 milyar Sovyet rublesiydi (ki bu 1950'de yaklaşık 10 milyar dolardı).
İşçilerin inşaatındaki kesin ölüm sayısının bilinmeyeceği olası değildir. İnşaat projesinde yer alanların yaklaşık üçte birinin öldüğü yönünde bir görüş var.