We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Üçüncü Cumhuriyet'in büyük figürü, Georges Clemenceau olağanüstü uzun bir siyasi kariyere sahiptir. Retorik yeteneğine sahip olan ve mizahtan yoksun olmayan, "Kaplan" ve ardından "Zafer Baba" lakaplanacak olan kişi, sosyal adalet ve cumhuriyetçi düzenin bir bileşimi olan toplum vizyonunu hararetle savundu. Son safhasında hükümetin başında Birinci Dünya Savaşı, tavizsiz bir şekilde "barışı kazanmak için savaşı kazan". Versay Antlaşması'na varacak müzakerelerde belirleyici bir rol oynayacak.
Georges Clemenceau: radikal ve laik
18 Eylül 1841'de Vendée'de bir doktor ailesinden doğan Georges Clemenceau, Claude Monet ile arkadaş olduğu Paris'te hukuk araştırmalarına geçmeden önce doğal olarak tıp çalışmalarına başladı. Cumhuriyetçi ve babasının ilerici fikirlerinden etkilenerek hızla siyasete yöneldi. Montmartre belediye başkanı seçilen (Paris'in 18. bölgesi), boş yere Versailles hükümeti ile Komünardlar arasına karışmaya çalıştı. İkinci İmparatorluk'un düşüşüne katıldıktan sonra, otuz yaşında (8 Şubat 1871) Ulusal Meclis'te Seine milletvekili seçildi.
Konuşmacı olarak yetenekleriyle, kısa sürede bir "bakanlık katili" ve "kaplan" takma adıyla ün kazandı. Almanya'ya karşı "intikam" yurtseverliği adına sömürge politikalarını kınadığı Gambetta (1882) ve Jules Ferry'nin (1885) düşüşüne önemli ölçüde katkıda bulundu. 1876, 1877 ve 1885'te yeniden seçilerek, gelecekteki radikal partinin çekirdeği olan cumhuriyetçi ve antikleral solun önde gelen isimlerinden biri oldu. General Boulanger'ı bir süre destekledi, sonra çok cumhuriyetçi oldu ve geri dönmeden önce.
4 Haziran 1888'de yasama kampanyasının ortasında ve Boulangizm'in güçlü ve zorlu bir siyasi güç haline geldiği bir dönemde, Georges Clemenceau milletvekillerine seslendi. Yarım bisikletin kürsüsünden (anayasa revizyonunu henüz savunan) General Boulanger'in kendisine geçerek, bir asırlık devrimci ve cumhuriyetçi tarihi çağırarak, parlamenter rejimi övüyor, Milliyetçi akımların parlamentarizm karşıtlığı ile karşı karşıya kalan, daha sonra gelişen ve Üçüncü Cumhuriyetin istikrarını tehdit eden milliyetçi akımlar. Boulangist adayı Bailliere karşı 1889'da yeniden milletvekili seçildi.
Jules Ferry'nin sömürgeci politikasının şiddetli bir rakibi olan Clemenceau, bir yoksulluk katili olarak poz veriyor: "Yoksulluk sorununun çözümü için, ilk gün toplumsal savaşın patlak vermesi cezası altında, doğrudan müdahale etmesi gereken Devlettir. ". 1887'de cumhurbaşkanlığı için Jules Ferry'ye karşı Sadi Carnot'un seçilmesini güvence altına alan oydu.
Panama skandalı ve Dreyfus olayı
29 Ocak 1891'de ünlü bir konuşmasında, onu "Enternasyonal zenginlere" hizmet etmekle suçlayan milliyetçi yardımcısı Deroulède ile fiziksel olarak savaşmaktan çekinmeden devrimi savundu (22 Aralık 1892 ) ve bir İngiltere temsilcisi olmak. Bu muhalifler, itibarını zedelemek için onu Panama skandalına dahil etmekten çekinmeyecekler. 1893 seçimlerinde mağlup oldu.
Dokuz yıllığına Parlamento'dan uzaklaştırılmış, bitmiş bir adam gibi görünüyordu, ancak sonunda onu kurtaran bir inatla zorluklarla karşılaştı. O küçümsendi ama ondan korkmaya devam etti ve Dreyfus olayı ona tekrar ön plana çıkma fırsatı verdi. Tutkuyla ve tutkuyla bu meşhur olaya karışarak onun anti-Semitik karakterini kınadı. Émile Zola'nın ünlü makalesi "Jaccuse ,,," nin yazarı olacak.
Georges Clemenceau Fransa'daki ilk polis
1902'de Meclis'te 1920'ye kadar temsil ettiği bir departman olan Var'ın senatörlüğüne seçildi. Hükümete ilk kez Mart 1906'da İçişleri Bakanı olarak girdi (kendisini "ülkenin ilk polisi ilan etti. Fransa "), daha sonra Konsey Başkanı olarak. Biraz otoriter bir cumhuriyetçi olarak, Kilise ve Devleti ayırma politikasına son verdi ve toplumsal huzursuzluğu zorla kırmaya kararlı olduğunu gösterdi (Midi'deki şarap krizi, bahar 1907; Draveil'deki kanlı olaylar- Vigneux ve Villeneuve-Saint-Georges, Mayıs ve Temmuz 1908; posta işçileri grevi, Mart 1909). Partizanlar ve düşmanlar ona "Kaplan" lakaplarını taktılar.
Bu politika, Clemenceau'nun keskin virülansının Jaurès'in sıcak ifadesiyle çatıştığı Oda'da canlı tartışmalara yol açtı; Ilımlıları uzlaştırmadan Clemenceau'nun Sosyalistlerle kopmasına, Maliye Bakanı Caillaux'un Konsey Başkanı'na savunduğu gelir vergisine düşmanca yol açtı. Şiddet içeren toplumsal hareketler ve yarı-isyancı bir durumla karşı karşıya kaldığında, asker göndermek ve onu solun bir kısmından uzaklaştıran bir "grev kırıcı" şöhreti kazanmak anlamına gelse bile, cumhuriyetçi düzenin ateşli bir savunucusu oldu.
Çölü geçmekten "Baba zaferine"
Temmuz 1909'da azınlıkta kalan Clemenceau, kendisini gazeteciliğe ve seyahate adayarak bir "çöl geçişi" başlattı. Asla 'intikam' olmamasına rağmen, Almanya'nın saldırgan dış politikasının yarattığı barış tehdidinden endişe duyuyor: "barış istiyoruz (...) Ama (...) savaşmak zorunda kalırsak bulunacağız ". 1914'ün başında kurdu Özgür adam savaş ilanından sonra, Zincirli Adam. Bu sayfa ona savaşçılar arasında büyük bir popülerlik kazandırdı.
Ordu senatoryal komisyonunun başkanı olarak ödün vermeyen vatanseverliği ve enerjik eylemi nedeniyle yeniden çok popüler hale gelen sanatçı, savaş sırasında büyük Jakoben geleneğini zafer için tüm fedakarlıklara ve tüm katılıklara çağırarak diriltmiştir. .
16 Kasım 1917'de, ahlaki gücü ve Almanya'ya karşı askeri bir zafer kazanma arzusuyla, Başkan Raymond Poincaré'nin çağrısı üzerine tekrar Konsey Başkanı oldu. Yenilmez bir iradeyle, "bozguncu" milletvekilleri Caillaux ve Malvy'yi yüksek mahkemeye getirmekte tereddüt etmiyor. 76 yaşında ve bastonuna yaslanmış, yorulmadan siperleri ziyaret ederek kıllıları cesaretlendiriyor.
2 Haziran 1918'de Château-Thierry'ye ulaşan son ve korkunç Alman taarruzu sırasında, 27 Mart 1918'de atadığı general olan Chamber Foch'un önünde savundu ve önünü kapattı. Yakında, 18 Temmuz'da büyük Saldırı, Almanya'yı 11 Kasım 1918'deki ateşkese geri götürecektir. Almanlara, Aynalar Salonunda, mağluplara ağır onarımlar getiren Versailles Antlaşması'nı imzalatır. Muazzam bir popülariteye sahip olan, ona "Peder Zafer" lakabı verilmiştir.
Siyasi emeklilik ve Clemenceau'nun ölümü
Clemenceau, Ocak 1920'de istifa etti ve cumhurbaşkanlığı seçimlerinde ciddi bir şekilde dövüldükten sonra siyasi hayattan emekli oldu. Daha sonra gururlu bir emeklilikle kendini izole etti, Amerika Birleşik Devletleri'ne (1922), Mısır'a, Hindistan'a büyük geziler yaptı ve son yıllarını edebiyata adadı: Demostenes (1926), Claude Monet (1929), Bir zaferin ihtişamı ve sefaleti (1930).
Üçüncü Cumhuriyet'in büyük bir figürü olan Georges Clemenceau, yaklaşık yarım asırdır siyaset sahnesini işgal ettikten sonra 24 Kasım 1929'da Paris'te öldü: " Cenazem için sadece asgariyi istiyorum, yani beni ". Bugün bile birçok politikacı ona düzenli olarak atıfta bulunuyor.
Basit bir ölümlü büyük bir ülkeyi temsil edebildiği ölçüde, Georges Clemenceau Fransa'ydı. (Churchill).
Kaynakça
- Clemenceau, Michel Winock'un biyografisi. Perrin, 2017
- Clémenceau'ya Göre Dünya: Ölümcül Formüller, Trait d'Humour Konuşmaları ve Kehanetler, JeanGarrigues. Metin, 2017
- Clemenceau: Özgür bir adamın portresi, Jean-noel Jeanneney'in biyografisi. Editions Menges, 2014.