TV ekranının diğer tarafında
İşte burada, Sura Nehri üzerindeki Penza asma köprüsü, bu materyalde tartışılacak olan çok dramatik olayların tam da bu yerde gerçekleştiği yer...
Ne zaman oldu
Rüyada? Gerçekte?
Bir rüyada, gerçekte
Hafızamın dalgasına göre
Ben yüzeceğim.
N. Guillen'in sözleri, çev. I. Tynyanova
Geçmiş zamanların anıları. Bir önceki yazımda Penza TV'de çalışmaktan, o dönemde televizyon programlarının nasıl hazırlanıp yürütüldüğünden ve genel olarak o dönemde SSCB televizyonunda çalışmanın nasıl bir şey olduğundan bahsedeceğime söz vermiştim.
Zaten 30 dakikalık bir program için 40 ruble ödediklerini ve daha sonra ortaya çıktığı üzere ücretin büyüklüğünün, TV yayınının kapsadığı bölgenin nüfusuna bağlı olduğunu ve ne kadar büyük olursa, o kadar büyük olduğunu yazmıştım. ücreti daha fazla.
Yerel televizyonumuzun yazı işleri ofisi ile iletişime geçmek aklıma geldi elbette, bunun bir nedeni var ve sadece kırsal bir okulda üç yıl öğretmen olarak çalıştıktan sonra artık hiçbir şeyden korkmadığım için değil.
Hayır, gerçek şu ki, 60'lı yıllarda merkezi televizyonda "İki arkadaşın 100 girişimi" adlı çocuk televizyon programı yayınlandı ve gerçekten hoşuma gitti. Ve orada, bu iki arkadaşın deneyimli bir "amcanın" rehberliğinde çeşitli ev yapımı ürünleri nasıl yaptıklarını gösterdiler.
Mesela kibrit kutusu kameralarını gerçekten beğendim. Üstelik fotoğraf çekmeleri de oldukça mümkündü ama bunun da kendine has zorlukları vardı. Üstelik bu programlar hakkında yayınlanan bir kitabı satın alma şansına sahip oldum ve bu kitap daha sonra çocuklarla çalışırken bana çok yardımcı oldu.
Ve görünüşe göre, gizli bir çocukluk hayaliydi - orada, ekranda olmak ve... Aynen öyle, orada kendi ellerinizle bir şeyler yapmak.
Okuyuculardan biri yürüyüşçüler hakkında konuşmak istedi, hatta bunlardan birinin Penza Oyuncak Fabrikası'nda üretilmesi teklif edildi. Ve aynı “Genç Teknisyen”in onlar hakkında birden fazla kez yazdığını da söylemeliyim… İşte kapağında yer alan modellerle ilgili konuşulan konulardan biri.
Ve bir çocukluk hayali gerçek oldu! Programın adı "Haydi Oyuncak Yapalım" (neyse ki yazar Bölge Sosyal Bilimler Okulu'nda "Yeni Oyuncak Türleri" grubunun başkanı olarak çalıştı) ve...
İşte başlıyoruz. İkinci program bir Viking drakkar modeli yapmaya ayrılmıştı, sonra... Peki, sonrasını hatırlamıyorum bile.
"Genç Teknisyen" de böyle bir "yürüteç" hakkında yazdı, ancak onu inşa etmenin çok zor olduğu ortaya çıktı. Ve en önemlisi dönebilmesi için alt tarafa masa gibi dönen bir destek koyması gerekiyordu. Ve bu başka bir motor ve şanzıman. Yani, bu makine tıpkı titreşim tahriki gibi "çıkmaz" bir tasarımdı. Ama en azından bunu yapmak kolaydı. Sürekli onlar hakkında yazmalarına rağmen...
Televizyondaki çalışmamın özellikleri çok farklıydı.
Öncelikle senaryonun tam olarak 30 dakika yazılması gerekiyordu, yani uzun olması, dakika dakika planlanması gerekiyordu ki buna şahsen hiç ihtiyacım yoktu. Ama... senaryo için özel olarak para ödediler, dolayısıyla kısa olamazdı.
İkincisi, Devlet Sırlarını Koruma Komitesi ile sürekli sorunlar yaşadım. Gerçek şu ki, çalışmalarında 1959'da yayınlanan bir "kitap" ona rehberlik ediyordu, ancak zaman farklıydı - 1980! Mesela senaryoya T-34-85 veya Mig-29 yazmak imkansızdı çünkü bu kalın kitapta bu isimler eksikti.
Bu yüzden beni sürekli oraya çağırdılar ve tek bir soru sordular: "Bunu nereden aldın - göster bana!" Ve onlara düzenli olarak “Genç Teknisyen”, “Model Tasarımcısı” ve “Gençlik İçin Teknoloji” dergilerini taşımak zorunda kaldım. Ve her defasında oradaki sevimli kadınlar benden özür diliyor ve “her şeyi bilemeyeceklerini” söylüyorlardı, ben de onlara “hiçbir şeyi (şu anda yaptığım gibi) kendim icat etmiyorum, bunu benden alın” dedim. tamamen yasal yayınlar!” "Ve SSCB'de başkalarımız yok." Ancak yine de devlet sırlarını ifşa etme suçlamaları sürekli olarak tekrarlandı.
Ve doğada çekimler sırasında, 30 derecelik sektörde "nükleer santralin" bulunduğu Penza yakınlarındaki bir şehir olan Zarechny'nin olmamasını sağlamak gerekiyordu. Yukarıdan gelen casus uyduların onu mükemmel bir şekilde görmesi kimsenin ilgisini çekmiyordu. Yapamazsın, nokta!
"Sabun kutusu tarayıcısı." Onunla ilgili materyal “Okul ve Üretim” dergisinde yayınlandı. Basit, eğlenceli, onunla oynayabilirsin. Tek üzücü olan, dönememesiydi - altına bir "masa" koymak mümkündü, ancak ikinci motor ve dişli kutusu içeriye sığmadı. Ama kumun üzerinde mükemmel bir şekilde süründü!
Ancak bu kadar önemsiz şeylere dikkat etmedim, hiçbir şey yapılamaz.
Stüdyonun atmosferini beğendim. Çuval bezinden yapılmış, köpükten harflerle yapılmış bir bölmenin arka planında, güzelce dekore edilmiş bir masada oturuyorsunuz, ancak ekranda hem güzel hem de pahalı görünüyor! Üç kamera sizin için çalışıyor, yayın canlı, hata yapamazsınız ve öyle bir sürüş sağlıyor ki yüzünüz kuru ama tüm sırtınız ve pardon külotunuz terden tamamen ıslanmış. Alacakaranlık...
Pomerezh saymaya başlıyor: “10, 9, 8... 1 – 0!” Duvarda bir pankart yanıp sönüyor: “Stüdyoda sessizlik. Mikrofon açık." Ve kendinizi izleyicilerinizle yüz yüze yayında buluyorsunuz.
“Merhaba çocuklar ve sevgili yetişkinler! Bugünkü programımızda yürüme mekanizmalarından bahsedeceğiz...” İşte o zaman yine sabun kutusundan böylesine basit bir yürüme mekanizması yapıyoruz.
Sona iki dakika kala, Pomerzh bana parmaklarından yapılmış bir yüzüğü gösteriyor, bu da "sarılmak" anlamına geliyor ve... Veda etmek için zamanımız olmalı ve... Böylece müzik ritmine zaman kalsın. Sonra, sonra... Herkes size teşekkür eder ve evinize gidersiniz; burada sevdikleriniz (ve en katı yargıçlar!) size neyin iyi, neyin o kadar iyi olmadığını söyler.
Ancak 10'ün 1983 numaralı "Genç Teknisyen" dergisinin, çocukların yaratıcılığının yönünü "eldeki her şeyden" özetleyen manifestom haline geldiği söylenebilir. Penza'nın işlenmiş peyniri "Yantar" kavanozlarından yapılan birkaç modelden bahsediliyordu, bu yüzden kapağa böyle bir çizim yerleştirildi.
Her yıl döngü güncellendi. "Oyuncaklar"ın ardından "UT Stüdyosu" döngüsü geldi, ardından tam üç yıl boyunca süren bir program olan "Yıldızlar Arıyor" ve en sonunda "Mucit Adamlar İçin" programı geldi. Kızım Svetlana bu programda bana yardımcı oldu ve okulunda ona çok saldırgan görünen "çocuk mucit" lakabını kazandı.
Bu on yıl boyunca Penza TV'de başıma pek çok komik ve o kadar da komik olmayan şeyler geldi. Ancak belki de en akılda kalan vakalar yalnızca iki veya üç vakaydı. Ancak stüdyoda değil, doğaya veya daha doğrusu şehir merkezine, yüzen hamuru modellerle ilgili bir programın yer alması gereken Sura üzerindeki asma köprüye yapılan bir gezi sırasında kesinlikle inanılmaz bir şey oldu.
İşte bu modellerden biri: Gövde ekşi krema kavanozundan, tekerlekler Yantar peynirinden, göbekler polistiren yumurta kasetlerinden yapılmıştır. Çocuğun kendisinin yalnızca gövdenin (13) tabanını yapması, motoru yapıştırması ve tahrik tekerleğini (1) ispitli mile yerleştirmesi gerekiyordu. Tabii ki gümüşe boya. Sonuç, kelimenin tam anlamıyla yarım saat içinde neredeyse hiç yoktan veya daha doğrusu %100 ev atıklarından bir araya getirilen çok güzel bir ev yapımı oyuncaktı.
Mobil bir televizyon stüdyosu olan ve renkli programları filme almamıza ve kaydetmemize olanak tanıyan devasa otobüsümüz Moskova'dan orada geldi. Doğru, onu kullanma süresi kesinlikle sınırlıydı.
Program, plastikten yüzen gemi modelleri yapmaya adandı ve bu modelleri yapan çocuklar davet edildi. Kameraları çıkarıp kıyıya yerleştirdiler, provaya başladılar ve ardından yağmur yağmaya başladı. “Gizlenmek için kameralar!” - Pomerezh bağırıyor ve işçiler onları köprünün altında taşıyor. Ancak daha sonra yağmur diner ve bunlar tekrar açılır ve setin üzerine yerleştirilir. Rota tamamlandı. Herşey yolunda.
Kayıt başlıyor ve ardından tüm bunlara bakmak isteyen bir insan kalabalığının bulunduğu köprüden bir adam suya düşüyor (korkuluğun üzerine eğildi ve... pat!) ve hemen boğuluyor! Ve başka bir kişi onun peşinden koşuyor ve onu kurtarmaya çalışıyor. Bir tutam saç çıkarır ama onu yüzeyde tutamaz. Bütün bunlar kameraya yansıyor ve tüm çalışmalarımız boşa gidiyor!
Arazi aracının "can" başka bir versiyonu. Plastik kürdanlar üzerinde kulp görevi görüyordu! Astronot heykelcikinin plastikten kalıplanması ve nitro boyalarla boyanması gerekiyordu
Polis geldi ve nehre dalgıçlar gönderdi. Ve zaman geçiyor. Ve tüm kayıt için tam olarak 4 saatimiz var. Ve tüm bu kaosun ortasında onu yeniden kaydetmeye başlamak zorunda kaldım. Ve işler yoluna girer girmez bir dalgıç hemen arkamdan sudan çıkıyor ve “Ceset yok!” diyor.
Kamera operatörleri kahkahalarla güldüler. Ve her şeyi yeniden kaydetmek zorunda kaldım...
Masada oturuyorum, sinirlerim gergin ve köprüde bir konuşma yapılıyor: “Neler oluyor? Evet, bir adam köprüden düşüp boğuldu. Neden televizyon? Evet, geldiler ve şimdiden çekime başlıyorlar!”
İşte televizyon yayınımızın yapıldığı yerden köprüden bir görüntü. Üstelik o talihsiz ve belki de sarhoş dumanın suya düştüğü yerden... Bir zamanlar buranın üzerinde çocuk sinemasına dönüştürülmüş bir Il-18 uçağı duruyordu. Artık her tarafta ağaçlar var
O zaman son teslim tarihine ulaştık. Ancak en ilginç şey, boğulan bir adamla ilgili bir hikayeyi filme çekmeye kimsenin karar vermemesidir, buna rağmen ne olabilir? haber yayın. Toplumumuzun planı bu: Bir olay yerinde kameraların yanında olmak ve “kayıt planlanmadı” diye olayı filme almamak. Ve meslektaşlarımı umursamamaya ve "boğulmuş bir adam hakkında" bir hikaye yazmaya kaç kez ikna etsem de. Yapmadılar. Çocuk yazı işleri bürosunun “haberlerle” hiçbir ilgisi yoktu. Ama otobüs bize rezerve edildiği için “haber” gelemedi!
Ve işte o talihsiz programda yaptığımız geminin aynısı. Daha sonra “Eldeki Her Şeyden” kitabına girdi (Minsk, “Polymya”, 1987)
Penza ve Kuibyshev'de televizyonda çalışma deneyimimden (ve orada yüksek lisans eğitimim sırasında 1985'ten 1989'a kadar "Okul Ülkesi Atölyesi" programına ev sahipliği yaptım), ilginç bir kanaate vardım: "tek- gözlü ejderha”, diğer şeylerin yanı sıra, aynı zamanda... büyük bir aldatıcıdır! Örneğin, bir keresinde bir uzaylının uçan dairenin bir şehre gelişini ve stüdyomuzda bir uzaylıyla buluşmasını tasvir etmem gerekiyordu.
“Plakayı” tek kullanımlık plastik bir tabaktan, bacakları ve destekleri jiletten yaptım! Onu metalik bir renge boyadım, yanıp sönen ışıklarla süsledim ve şehir merkezindeki bir evin balkonundan bir çubuğa astım. Kamera balkondan çekim yapıyordu ve plakanın tam merkezin üzerinde uçtuğu ve oltanın görünmediği ortaya çıktı.
“Genç Teknisyen” No. 12, 1985'ten sayfa. Burası V. Zavorotov'un 1988 tarihli kitabı için bu iki arazi aracını aldığı yer... Yani teneke kutulardan, kibrit kutularından ve iplikten ev yapımı ürünlerimin tanıtımını yapan tek kişi ben değildim. makaralar!
Uzaylıya gelince, o benim kızımdı. Ona mavi bir eşofman giydirdim ve ekrandaki mavi rengi “çözen” chromakey adı verilen mavi ekranın önüne koydum. Ayrıca başına mavi bir çorap giydirdi ve ayrıca hepsini staniol kurdelelerle sardı.
Sonunda kamera dönmeye başladığında mavi renk kayboldu ve tüm figürü de ortadan kayboldu. Geriye kalan, üç parmaklı kollarını hareket ettiren ve sallayan, Terminatör'ü biraz anımsatan metal bir iskeletti! Gösteri ürkütücüydü ama çocuklar bundan gerçekten keyif aldılar.
“Yıldızlar Çağırıyor” programının ekran koruyucusunda, yıldızlı gökyüzünün arka planında fantastik bir uzay gemisi uçuyordu. Güçlü bir radyo tüpünün doldurulmasından yapılmış ve delikleri olan dönen siyah bir silindirin önünde siyah bir ip üzerine asılmıştır. Ve içinde yanan bir ampul vardı. "Geminin" arkasında küçük bir sis bombası yanıyordu ve öndeki fan onu üfledi, böylece egzoz gazlarının kuyruğu çok doğal bir şekilde oradan çıktı.
Ve böylece, tüm bunları filme alırken, ekran, parıldayan yıldızların fonunda uçan son derece fantastik görünümlü bir uzay gemisinin tam izlenimini yarattı! Ama gördüğünüz gibi her şey çok kolaydı.
Kayıt için filmden tasarruf etmediyseniz (bugünlerde kimse filme kayıt yapmıyordu, ama o zamanlar bu çok önemliydi!), o zaman kesinlikle her şeyi çekebilirsiniz.
Ancak bu, memleketimdeki çocukların teknik yaratıcılığını geliştirmeye yönelik çalışmanın yalnızca bir parçasıydı. Bir dahaki sefere sınırlarını nasıl aştığını konuşacağız.
Devam edecek ...
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.