Bir Amerikan dergisinden çizim "Non Parelle".
Hepimiz çocukluktan geliyoruz ... Ve çocuklukta, hepimiz denizler ve okyanuslar dünya turuna çıkmayı hayal ediyorduk. Ancak ulaşım yolu her birine kendi hayal gücü ile çizildi. Biri kendini bir yelkenli geminin kaptanı olarak gördü ve biri okyanus üzerinde sal üzerinde yüzmek istedi. Yetişkinler olarak biri rüyasını gerçekleştirebildi, ancak biri için yerine getirilmedi.
Sal, su üzerinde hareket eden en basit yapılardan biriydi ve biridir. Sallarda, eski zamanlardan kalma su mesafeleri aşılmıştır. “Deniz mimarisi” nin özel örneklerinden biri olarak adlandırılabilir. Ne de olsa, salın asıl görevi, her şeyden önce, su üzerinde dertte olanların kurtuluşu. Bu, denizden gelen ilk tür yardımdır: katı bir gemi sizi kurtarana kadar, insanları sudan boğarak çekip, bir sal üzerinde kurutun, ısıtın ve devam ettirin. Salın tasarımı, montajdaki gibi basit, son derece basittir. Ancak, sadece birden fazla hayat kurtaran göze çarpmayan bir binaydı.
"Nonparel" salının mürettebatı.
İlk bakışta, bu kadar basit, kolay, basit bir geminin uzun mesafeleri karşılayamayacağının muhtemel olduğu anlaşılabilir. Sadece büyük bir nehir değil, örneğin okyanus. Sonuçta, tüm deniz gemileri gibi, sal da fırtınaya, fırtınaya düşme ve dev okyanus dalgalarında oyuncak olma tehlikesiyle karşı karşıya. Ancak bu durum böyle değil. Navigasyon tarihinde bir sal olduğu bir durum vardı ve kauçuktan yapılmış bir sal Atlantik Okyanusu'nu bile geçebildi.
Öyle oldu ...
1867'un uzak yazında, Nonparel (“Eşsiz”) salında üç kişilik bir ekip, bir buçuk ay içinde New York'tan Southampton'a geçti. Şaşırtıcı bir şekilde, fakat bir gerçek: ne yolculuk ne yapı ne de ekip acı çekti.
Herhangi bir inşaat inşaat ile başlar. Bu nedenle, size bu “geminin” büyüklüğünü ve nasıl ve neyin inşa edildiğinden bahsetmek gereksiz olmayacaktır.
Tasarım gereği, sivri uçlu şişirilebilir kauçuk silindirlere dayanan ve hemen "Hint puroları" olarak adlandırılan bir sal-trimarandı. Her "puro" nun uzunluğu 25 fit (7,62 m), çap - yaklaşık 2,5 fit (0,762 m) idi. Ortada, silindirler su geçirmez bir çuval kapağıyla birleştirildi ve uzunluğu 21 ayağı (6, 4 m) ve genişliği 12,5 ayağı (3,81 m) olan bir ahşap çerçeveye iplerle sıkıca bağlandı. Alt kısımda silindirleri hava ile doldurmak için bir cihaz vardı. Ana direk üzerine bir yiyecek kutusu sıkıca tutturulmuştu: krakerler, konserve yiyecekler, çay, kahve, sebzeler - o yıllarda alabileceğiniz basit yiyecekler. Kutunun kapağı aynı anda, mürettebattan ikisinin sığabileceği bir yatak görevi gördü (şu anda üçüncü sıradaydı).
"Salın ekipmanı" buydu. Bunun ortasında, denizcilerin soğuk rüzgârdan ve su sıçramasından saklanabilecekleri brandadan küçük bir çadır vardı; çadırın kenarları boyunca yağmur suyu toplamak için oluklar vardı. Transit yoldaki tatlı suları doldurmanın tek yolu buydu.
Üç Amerikalı'nın yelken açtığı bir sal vardı: John Mikey - kaptan, George Miller ve Jerry Mullen. Sal takımı, lastik salın güvenilir, hızlı, kısacası bir tekneden daha kötü olmadığını ve bu nedenle sularda hayat kurtaran bir araç olarak oldukça uygun olduğunu kanıtlamaya karar verdi.
Tabii ki, risk çok büyüktü, Amerikalılar hangi maceraya karar verdiklerini anladılar, ama ne yapılmadığını ve gerçekte ne aramayacağınızı anladı!
"Nonparel" yüklü yiyeceklere yelken açılmadan birkaç gün önce, meşe fıçılarda tutulan oldukça büyük miktarda taze su, silindirlere hava pompalamak için kürk. Bu sırada ekip, sahilde, kasaba halkı arasında yükleme yapmakla meşgul, ciddi tutkular alevlendi: kimse, maceralı bir yolculuğun güvenli bir şekilde sona erdiğine inanmadı. Çoğu takımın kesinlikle öleceği konusunda hemfikirdi, sadece son teslim tarihleri farklıydı. Mürettebatın ölümünü tahmin eden en fazla birkaç gün ve birileri - birkaç hafta. Heyecan, ekibin kaderine kayıtsız olmayan herkesi kucakladı: bahisler yapıldı, barlar bahis yaptı. Her şey ve muhtelif, kauçuğun “kütük” e güvenilmezliğinden bahsetti, deniz suyunun onları yiyeceği ve tüm ekip balık tarafından yenileceği hakkında konuştu. Genel olarak, herkes bu girişimin finalinin kaçınılmaz olarak trajik olacağı konusunda hemfikirdi.
Ve şimdi 4 Haziran 1867 New York'ta büyük bir izleyici kalabalığına eşlik eden üç korkusuz denizci yelken açtı ve sahilden doğuya doğru yola çıktı. Hafif bir meltem yelkenleri şişirdi ve sal ilk başta tereddütlüydü, ancak daha sonra ufkun ötesinde daha güvenli bir şekilde hareket etmeye başladı.
Denizciler daha sonra hatırladığı gibi, ilk birkaç gün onlar için tam bir kabus oldu. Bunca zaman boyunca, sürekli değişen rüzgârlar (ve onunla birlikte bitkin şişkinlik) ve sığ suda yükselen yüksek dalgalar, Parpar'ı karaya yedi kez açtı (sal çok küçük bir yanal dirence sahiptir). Çok ciddi bir duruşma zamanı gelmişti ve John Mikey bir kez daha reddettiğini ya da reddettiğini düşündü, çok geç olmadan, Providence'ın kendisini reddettiği görünüyordu (ya da belki Mikey'nin de böyle bir fikri vardı: limana geri döndüğü için) New York, hangi kelimeler şaşkın kalabalığına kavuşacak? Bu o kadar ...). Kendini bir korkak olarak tanıdın mı? Hayır, hayır! İleri ve sadece ileri!
Mikey, Miller ve Mullen her gün ve saatte, ellerini bırakmadan, kıskanılacak bir ısrarla sürüklenmeye karşı savaştılar. Sonunda kaderi cesur olanlara acıdı. Rüzgar değişti, şimdi geçildi, “Kıyaslanamaz” adıyla tutarlı bir hale geldi. Dalgaların üzerinden sıkıcı, monoton bir hışırtı sona erdi ve hala tüm 3000 millerinin olduğu İngiltere kıyılarına yayılmış, şişirilmiş yelkenli bir lastik sal.
Neredeyse kıyaslanamaz takımın navigasyon cihazı yoktu. Denizciler, güneşin yüksekliğini yalnızca apoj zamanında ölçebiliyorlardı ve bu onların coğrafi enlemlerini hesaplamasına ve kuyruk rüzgarlarının bölgesini korumalarına yardımcı oldu. Bu nedenle uyum şöyle oldu: Avrupa’yı hiçbir şekilde özlemeyeceklerdi ve okyanus boyunca yüzlerce ve yüzlerce kilometre yüzmek zaman meselesiydi ...
Bu arada, Fortune öfkesini merhamete çevirdi ve bir ay boyunca cesur denizcilerle sal çok iyi yarı yolda kaldı. Ekip için içme suyu temini oldukça yeterliydi. Ve gıda arzı denizcilerden geçen gemilerden kayıtsız olmaları nedeniyle periyodik olarak yenilendi. Her mürettebat, yolcuları bir salla beslemeye çalıştı ve geçerken bayların gemiye binmek istemediğini ve seyahatlerine daha az egzotik bir şekilde devam etmek istemediğini merak etti. Salın mürettebatı bu tür teklifleri dostane bir şekilde reddetti. Ürünler büyük beğeni topluyor. Seyahat edenlerin istediği tek şey, ısıtma ve aydınlatma için onlara sadece küçük bir balina yağı vermekti. Gazyağı, ne yazık ki, limandan yelken açtıktan hemen sonra çöktü.
Ürünlere ek olarak, bazı hediyeler aldı. En beklenmedik, ama çok hoş bir hediye geminin ekibinin yolda buluştuğu tavuk oldu. Tavuk yenmedi. Sal ekibinin dördüncü ve tam teşekküllü üyesi oldu ve Southampton limanına gelinceye kadar herkesle seyahat etti. Böylece tavuk, dalga tarafından okyanusa taşınmamış, bacak tarafından bir iple bağlanmıştır. Bu yüzden onlarla birlikte seyahat ederek monotonluğu aydınlattı ve salda can sıkıntısı yaşadı.
Daha sonra, meraklı ziyaretçilerden biri, salın etrafına bakarak, denizcilerin artık kendi efsanevi tavuklarına sahip olup olmayacağını merak etti. Kaptan kuşu yüzlerce gine için satmayı kabul etti. Ziyaretçi neşelendi ancak tavuğu satın almadı, "Bu tavuğun koyduğu yumurtaların beni senin kadar cesur yapacağına dair bir garantim olsa kaptan, pişman olmayacağım" dedi.
Tabii ki yolculuk kolay değildi. Herkes okyanus genişliklerinin üstesinden gelmenin kolay olmadığını bilir: fırtına rüzgarları, kasırgalar ya da tam tersi, birkaç gün boyunca tamamen sakin - bu bir dayanıklılık, dayanıklılık, cesaret, ruhun gücü testi değil. Ve yine kaderi cesur denizcileri destekledi, ölümcül tehlikeyi onlardan aldı, onlarla ilgilendi. Ve ekibin iyiliğiyle de her şey yolundaydı. Sadece kaptan birkaç gün önemsiz hissediyordu. Ancak, yaklaşmakta olan geminin kaptanı ile çok zengin bir akşam yemeğinin sonucuydu, bu da herkesi onunla yemek yemeye davet etti.
Yüzme sona yaklaşıyordu. Ve Perşembe günü, 25 Temmuz, öğleden sonra 4 saatlerinde, yedekte bulunan Nonparelles, ülkesindeki yıldız ve çizgili bayrak altında Southampton limanına girer.
Korkusuz denizci mürettebatı, limanda bulunan tüm gemileri karşıladı. Yerel gazeteler kahramanları yüceltti ve yolculuğun kendisine yılın sansasyonu denildi.
Bir süre sonra, Kaptan John Mikey satılık bir sal koymaya çalışıyor. Kaptan, sal sallanırken fırtınalar, kuvvetli tuzlu deniz suyu, dalgaların kuvvetli darbeleriyle testlerden geçti. Berlin'deki endüstriyel fuarda satmaya karar verdiler, burada elbette daha fazla alıcı var ve gerçekten karlı bir şekilde satış yapma imkanı var ve malları şahsen gösterme gereği olmayacak (eylemde). Ne yazık ki ... Trimaran asla kimseyle ilgilenmedi.
Daha sonra "Nonparel" hala satılıyor. Sonra ne oldu - kimse bilmiyor. Salın “su çekiciliği” olarak kullanıldığı, daha sonra salın kullanıldığı ve ömrünün çöplükte sona erdiği söylendi.
Birdenbire ünlü tavuğun kaderi de bilinmiyordu. Sal ekibinin kaderi de bilinmiyor. Yerli Amerikalarına döndüklerini ve her birinin ayrı yollara gittiğini söylüyorlar.
Sadece üç yıl sonra, New York Times’ta, John Mikey’nin bir kez daha Atlantik’i “fethetmeye” karar verdiği ve yeni “deniz uçağının” Philadelphia’da durduğunu iddia ettiği küçük bir makale çıktı ve Mikey, deniz seferlerine ilgisiz olmayan beylerin yardım edeceğini umuyor cesur denizcinin başka bir riskli girişim için gerekli miktarı toplaması için. Büyük olasılıkla, gerekli miktar toplanmadı çünkü Mikey asla yelken açmadı.
Ve birkaç yıl sonra, herhangi bir gemide olması gereken görkemli Nonparel sal hakkında küçük bir not, Amerikan dergilerinden birine yerleştirildi.
Daha uzun yıllar alacak. Ama John Mike'ın korkusuz ekibinin yaptığı şey, “kazanç uğruna değil, nedenin iyiliği için” meyveyi verdi. Lastik şişirilebilir sallar, her yerde yeni bir hayat kurtarıcı araç olarak kullanılmıştır. Mikey’nin “beyin çocuğu” ölmedi, birkaç yüzyıl boyunca mükemmelleşti. Şimdiye kadar, sallar savaşıyor, izliyor, insanları kurtarıyor ve hiçbir geminin geçemediği yerlere kargo taşıyor.
Ve tüm bu “Parparel”, “Eşsiz”, artı üç çaresiz düşünen insan, bir fikir takıntılı ve herkese “garip sal” ın (“evet, ona ihtiyacı var!”) Çok fazla arzu edeceğini ispatlamak istemeyen bir arzu. insanlar için ve vatanlarını yüceltmek için.