Son zamanlarda, SSCB ile ABD arasındaki Antlaşma’nın Aralık ve 8’tan itibaren orta menzilli ve daha kısa menzilli füzelerinin (INF) elimine alınmasıyla ilgili olarak giderek daha fazla soru ortaya çıkmıştır. Periyodik olarak, hem Rusya'da hem de ABD'de, bu durumdan çıkma olasılığı hakkında açıklamalar yapılmaktadır. Elbette, her şeyden önce bu anlaşmanın sürdürülebilirliği ile ilgilidir - bugünün gerçekleriyle örtüşüyor mu? Bunu yapmak için, INF’nin konuşlandırılmasına ilişkin koşulları ve tarih müzakerelerin yanı sıra modern tehditleri de değerlendirmek.
RSD'NİN YERLEŞTİRİLMESİNİN SİYASAL HEDEFLERİ
Avrupa'da orta menzilli füzeler (RSD) kullanma kararı, ABD Başkanı Jimmy Carter'ın idare edildiği günlere atıfta bulunuyor. Henry Kissinger’e göre, “aslında orta menzilli silahların lehine olan argümanlar stratejik değil politikti”, ve daha önce NATO’nun müttefikleri arasında strateji konusunda bir tartışma ortaya çıkaran kaygılardan kaynaklanıyordu. “Avrupa’nın Avrupa müttefikleri gerçekten nükleer iadeye başvurmaya hazır olduğuna inanıyorsa, оружияkıta Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunan veya deniz bazlı, Avrupa topraklarında yeni füzeler gerekmeyecek. Ancak Amerika’nın da aynı şekilde yapma kararlılığı, Avrupalı liderler tarafından tam olarak sorgulandı. ”
Başkan Jimmy Carter'ın 1977’te iktidara gelmesi, Beyaz Saray yönetimi ve Batı Alman ortakları arasındaki çelişkileri yoğunlaştırdı.
Birleşik Devletler, özgüllüğü nedeniyle, nükleer silah kullanımıyla Avrupa'nın askeri operasyonların ana tiyatrosu olamayacağına inanıyordu. Burada, Sovyet silahlı kuvvetlerine karşı nötron ve hassas silahlar kullanılması gerekiyordu. Bu bakımdan, Almanya'nın askeri-politik çevrelerinde, ABD'nin nükleer savaş olanaklarını "bölgeselleştirmek" istediği endişeleri vardı.
1977’in Ekim ayında Londra Stratejik Araştırmalar Enstitüsü’nde yaptığı konuşmada, Almanya Şansölyesi Helmut Schmidt, güvenlik ve belirsizlik için siyasi ve askeri dengenin korunmasının ön şartı olarak ısrar etti. Amerikan müttefiklerinin ya Batı Avrupa’yı "teslim" edeceğinden ya da onu "savaş alanına" çevirmesinden korkuyordu. Bonn, Sovyet-Amerikan çatışmasında Avrupa'nın bir “pazarlık çipi” olacağından korkuyordu. Özünde, G. Schmidt'in konumu, bu dönemde NATO’da meydana gelen yapısal çatışmayı yansıtıyordu.
Amerika Avrupa korkularını ortadan kaldırmaya çalıştı. Bunun anlamı, Batı Avrupa’nın hedefi olarak Avrupa’ya sahip olan Sovyet saldırısının reddedilmesi durumunda ABD’nin nükleer silahlarına güvenip güvenemeyeceği anlamına geliyor.
Daha karmaşık başka açıklamalar da var. Özellikle, yeni silahın ilk başta Avrupa'nın stratejik savunmasını ABD'nin stratejik savunmasıyla birleştirdiği iddia edildi. Sovyetler Birliği'nin, Avrupa'daki orta menzilli füzelerin imha edilmesine kadar üstün geleneksel kuvvetlerin saldırısına neden olmayacağı, yakınlığı ve isabet doğruluğu sayesinde Sovyet komutanlık görevlerini bozabilecek ve ABD'nin stratejik güçlerine tahrip edici bir saldırı sağlayabileceği iddia edildi. Shot. Böylece, RSD "korkutma" sistemindeki boşluğu kapattı. Bu durumda, Avrupa’yı ve ABD’yi savunmak kendilerini “bir demet” içinde buldu: Sovyetler Birliği, kabul edilemez bir evrensel nükleer savaş riski olmadan bu bölgelerin herhangi birine saldırma fırsatından mahrum kalacaktı.
G. Kissinger’in inandığı gibi cevapların böyle bir “demetin” olduğu gerçeğini ve özellikle Fransa’da Avrupa’daki Alman tarafsızlığının artan korkularını dikkate almak gerekir. Almanya Şansölyesi G. Schmidt'in 1982'teki yenilgisinden sonra, Avrupa çevreleri, Alman Sosyal Demokrat Partisinin milliyetçilik ve tarafsızlık konumlarına geri dönmesinden korkmaya başladı. FRG'de ABD stratejisine ilişkin açık tartışma çerçevesinde, tanınmış SPD siyasetçisi Egon Bar ahlak ve ahlakın Atlantik dayanışmasından daha önemli olduğunu ve yeni Amerikan stratejisi ile anlaşmanın iki Alman devletinin birleşmesi için umutları zorlaştıracağını belirtti. Fransa Cumhurbaşkanı François Mitterrand, 1983’ta, orta menzilli füzelerin konuşlandırılması için ABD’nin planını kıskandıran bir savcı yaptı. Alman Federal Meclisi’nde konuşan: “Avrupa kıtasının Amerika’dan ayrılmasını oynayan herkes bize göre güç dengesini bozabilir ve dolayısıyla dünyanın korunmasını önleyebilir” dedi.
Mayıs ayında, NATO’nun tahminlerine göre, Sovyetler Birliği, ilk 1978 orta menzilli füze kompleksi SS-50’i (RSN-20 Pioneer) yerleştirdiğinde, 10, CPSU Genel Sekreteri Leonid Brezhnev Bonn’u ziyaret etti. Almanya Şansölyesi G. Schmidt ile görüşme "Euroracket" sorununu tartışmak üzere azaltıldı. Brejnev, Schmidt’in Sovyetler Birliği’nin askeri alanda tek taraflı üstünlük istediği yönündeki suçlamaları reddetti. Ünlü Sovyet diplomat Julius Kvitsinsky (SSCB, Almanya'nın 1981 Büyükelçisi - 1986), Batı Alman liderliğinin ülkeyi birleştirme fikriyle acelesi olduğunu söyleyerek Alman politikasını açıkladı. Batı Alman diplomasisi, “SSCB'den, Avrupa'daki durum için bunun tüm politik ve psikolojik sonuçlarıyla, nükleer potansiyelinde gerçekten önemli ve tek taraflı indirimler elde etmek istedi. Batı Almanya aceleydi. Almanya'nın birliğini 30 - 50 yıllarında restore etmenin neredeyse imkansız olacağından korkuyordu. ”
G. Kissinger’in, “Diplomasi”, L.I. Brejnev ve halefi Yu.V. Andropov, Almanya’nın NATO’yla bağlantısını zayıflatmak için Avrupa’daki orta menzilli füzelerin konuşlandırılmasına karşı çıkıyordu. Helmut Kohl, Temmuz 1983’te Kremlin’i ziyaret ettiğinde Yuri Andropov, Almanya’nın Şansölyesi’ni uyardı. Pershigov-2’in konuşlandırılmasını kabul ederse, “Batı Almanya’ya askeri tehdit birçok kez artacak, iki ülke arasındaki ilişkilerin de süreceğini” yazıyor. ciddi komplikasyonlar. " Andropov, “Federal Almanya ve Alman Demokratik Cumhuriyeti’ndeki Almanlara gelince, yakın zamanda birileri tarafından (Pravda’da) söylendiği gibi, roketlerin yoğun bir paleti üzerinden bakmak zorunda kalacaklar” dedi.
ASKERİN GÖRÜNÜM NOKTASI
Öte yandan, askeri bir bakış açısıyla, orta menzilli ABD füzelerinin konuşlandırılması "esnek yanıt" stratejisinin bir parçasıydı ve Washington'a Amerika'ya yönelik evrensel bir savaşın ara türlerini seçme fırsatı verdi. 1970-lerin ortasında, önce ABD'de ve sonra SSCB'de, hedefe yönelik füzelerin lazer, kızılötesi ve televizyon rehberliği sistemleri oluşturulmuştur. Bu, hedefi vurmada büyük bir doğruluk elde etmeyi mümkün kıldı (30 metreye kadar). Uzmanlar, bir toparlanma grevi kararını vermeden önce karşı tarafın seçkinlerinin imha edilmesine olanak tanıyacak olan, kesin olmayan veya "kör edici" bir nükleer grevi ihlal etme ihtimalinden bahsetti. Bu, uçuş süresindeki kazanım nedeniyle "sınırlı nükleer savaş" kazanma olasılığı fikrine yol açtı. ABD Savunma Sekreteri James Schlesinger, 17 Ağustos'unda yeni ABD nükleer politika çerçevesiyle yapılan bir dekapitasyon (aka karşı seçkin) grev kavramını açıkladı. Muhafaza aracındaki vurgu, orta ve daha kısa aralık anlamına gelir. 1973’te, bu yaklaşım ABD’nin ana nükleer strateji dokümanlarında yer aldı.
Doktrini uygulamak için Amerika Birleşik Devletleri Batı Avrupa'da bulunan İleri Tabanlı Sistemi değiştirmeye başladı. Bu planın bir parçası olarak, ABD-İngilizlerin denizaltı ve orta menzilli füzelerdeki balistik füzeler üzerindeki etkileşimi artmıştır. 1974'te İngiltere ve Fransa, nükleer alan da dahil olmak üzere ortak bir savunma sistemi geliştirme sözü verdikleri Ottawa Deklarasyonu'nu imzaladılar.
1976’te Dmitry Ustinov, “esnek yanıt” stratejisini uygulamak için ABD’nin eylemlerine sert bir tepkiye dayanan SSCB Savunma Bakanı oldu. Bu amaçla, SSCB bir ICGM ile bir ICBM inşa etmeye başladı ve aynı zamanda “Avrupa-stratejik” yönü için bir koruma sağladı. SSCB 1977’te, eski RSD-4 ve RSD-5 komplekslerini değiştirme bahanesi altında, her biri üç ayrı hedef başlığı bulunan ve her biri üç ayrı hedef başlığı bulunan RSD-10’in batı sınırlarında Pioneer’i kullanmaya başladı. Bu, SSCB'nin NATO’nun Batı Avrupa’daki askeri altyapısını - kontrol merkezlerini, komuta merkezlerini ve özellikle limanları - birkaç dakika içinde tahrip etmesine izin verdi (ikincisi savaş sırasında Amerikan birliklerini Batı Avrupa’ya indirmeyi imkansız hale getirdi).
NATO YAKLAŞIMLARI
NATO ülkelerinde yeni Sovyet füzelerinin konuşlandırılmasını değerlendirmek için tek bir yaklaşım yoktu. Batı Avrupa'nın üç lideri - Helmut Schmidt, Valerie Giscard d'Estaing ve James Callaghan - 1979’taki Guadalupe’deki bir toplantıda Jimmy Carter, Avrupa’daki Amerikan füzelerini yerleştirme sözü verdi. Ancak, bu Almanya ve İngiltere liderleri için yeterli değildi. Ayrıca, Avrupa’daki füzelerin karşılıklı olarak azaltılması politikası konusunda da ısrar ettiler. Aynı zamanda, NATO’nun “Sovyet tehdidini” önlemedeki etkinliği sorusu Amerika’nın cumhurbaşkanından önce kesin bir biçimde ortaya kondu.
Böylece, NATO'nun Brüksel'deki Konsey oturumunda kabul ettiği “ikili çözüm” (ikili iz) politikası 12 Aralık 1979'e ulaşıldı. NATO’nun kararı, Amerikan Pershing-572’in ve seyir füzelerinin (sırasıyla 2 ve 108) Avrupa’daki 464’in Avrupa’daki ülkelerine askeri-politik dengenin yeniden sağlanmasına yönelik müzakerelerin başlatılmasına paralel olarak konuşlandırılmasını sağlamıştır. Pershing-2 füzelerinin kısa uçuş süresi (8 - 10 dakika), Birleşik Devletlere Sovyet ICBM'lerinin komuta direklerinde ve rampalarında ilk saldırıyı yapma fırsatı verdi.
“Çifte çözüm” politikası içindeki müzakereler başarısız oldu. Kasım 1981’e kadar, “Euro-füzeler” müzakerelerine başlanmadı.
SIFIR SEÇENEĞİ
Kasım ayında, ABD başkanlık seçimlerinde yılın 1980'i, daha sert bir yaklaşım izleyen Cumhuriyetçi Ronald Reagan tarafından kazanıldı. Amerikalı siyaset bilimci Bradford Burns, “Başkan R. Reagan, ABD’nin küresel gücünün 20. yüzyılın son on yılında mutlak olması gerektiği yönündeki inancına dayanarak ABD dış politikasını takip etti. Bu inançtaki en önemli şey, iradesini tüm dünyaya dayatabilmek için ihtiyaç ve yetenek. ”
1981’te, Reagan yönetimi Sovyet tarafı için kabul edilemez bir “sıfır seçenek” önerdi - ABD Avrupa’da orta menzilli ve seyir füzeleri kullanmıyor ve SSCB RSM-10 “Pioneer” füzelerini ortadan kaldırıyor. Doğal olarak, SSCB bunu reddetti. Birincisi, Avrupa'da Amerikan füzesi yoktu ve Sovyet liderliği "Öncülerin tasfiyesi" nin eşitsiz bir değişim olduğunu düşünüyordu. İkincisi, Amerikan yaklaşımı Büyük Britanya ve Fransa'nın RSD'sini hesaba katmadı. Buna cevaben, Brezhnev 1981’te “mutlak sıfır” bir program öne sürdü: RSD-10’in geri çekilmesine yalnızca ABD’nin Pershing-2 RSD’yi dağıtmayı reddetmesi değil, aynı zamanda Amerika’nın gelişmiş Avrupa merkezli taktik nükleer silahlarını ortadan kaldırması da eşlik etmeli. Ayrıca, İngiliz ve Fransız RSD'si elimine edilecek. ABD, bu önerileri kabul etmedi ve SSCB'nin (Varşova Paktı) konvansiyonel silahlı kuvvetlerdeki üstünlüğüne işaret etti.
1982’te Sovyet konumu düzeltildi. SSCB, kapsamlı bir anlaşma imzalamadan önce RSD-10 "Pioneer" in dağıtılması konusunda geçici bir moratoryum ilan etti. Ek olarak, 1982'te, Pioneer RSD-10 sayısını benzer sayıda Fransız ve İngiliz RSD'ye düşürmek önerildi. Ancak bu pozisyon NATO ülkeleri arasında anlayışa neden olmadı. Fransa ve İngiltere nükleer cep telefonlarını "bağımsız" olarak ilan ettiler ve Amerikan RSD'yi Batı Avrupa'da bulma sorununun temel olarak Sovyet-Amerikan ilişkileri meselesi olduğunu açıkladılar.
PAKET KİLİTLEME
ABD’nin Avrupa’da “füze çiti” kurma girişimi Moskova tarafından başarıyla engellendi. Fotoğraf www.defenseimagery.mil
Reagan yönetiminin Stratejik Savunma Girişimi (SOI) programının başlatıldığını duyurmasıyla durum Mart 1983'ta değişti. PIO, Sovyet ICBM'lerini uçuş yörüngesinin üst aşamasında engelleyebilecek bir uzay tabanlı füze savunma sisteminin yaratılmasını öngördü. Analiz, bir "Avrupa roketleri - SOI" demesinin SSCB'nin güvenliği için bir tehdit oluşturduğunu gösterdi: ilk önce, düşman "Euro füzeleri" ile başa çıkacak bir grev yapacak, ardından bir MILV ile ICBM'leri kullanarak karşı kuvvet uygulayacak ve daha sonra zayıf bir stratejik nükleer kuvvetler saldırısını engelleyecektir. Bu nedenle, yılın Ağustos 1983’inde, Kasım’ın 10’inde 1982’e güç atan Yuri Andropov, RSD müzakerelerinin yalnızca uzay silahları müzakereleriyle (ITN) yapılacağını belirtti. Aynı zamanda, SSCB uydu karşıtı silahları test etmemek için tek taraflı yükümlülükler üstlendi. Bu olaylara "paket engelleme" denir.
Ancak ABD “paket” müzakereleri yapmayı kabul etmedi. Eylül ayında, 1983, füzelerini İngiltere, İtalya ve Belçika'da konuşlandırmaya başladılar. Kasım 22 1983, Alman Federal Meclisi, Federal Almanya Cumhuriyeti'ndeki Pershing-2 füzelerini dağıtmaya oy verdi. Bu, SSCB'de olumsuz olarak algılandı. 24 Kasım 1983, Yuri Andropov, Avrupa'da bir nükleer savaşın artan tehlikesi, SSCB'nin Cenevre’nin “Avrupalı füzeler” konusundaki müzakerelerinden çekilmesi ve yerel tedbirlerin kabul edilmesi - Oka operasyonel taktik füzelerinin (OTP-23) konuşlandırılmasından bahsetti. GDR ve Çekoslovakya. 400 km'ye kadar menzile sahip oldukları için, tüm Almanya bölgesini pratik bir şekilde taradılar ve Pershing bölgelerinde önleyici bir silahsızlanma grevine yol açabildiler. Aynı zamanda, SSCB, devriyeler için ABD kıyılarına yakın nükleer güçte bulunan balistik füze denizaltılarını gönderdi.
PAKETİN ÇIKARILMASI
Teması sürdürme girişimleri Yuri Andropov'un ölümünden sonra başladı. 14 Şubat cenazesinde, İngiltere Başbakanı Margaret Thatcher ve ABD Başkan Yardımcısı George W. Bush katıldı. SSCB'nin "paketin kilidini açması" şartıyla "Avrupa füzesi" ile ilgili müzakereleri sürdürmeyi teklif ettiler. Moskova, müzakereleri yalnızca “paket” şartlarıyla sürdürmeyi kabul etti. 1984 Haziran SSCB'nin 29'i, müzakereleri sürdürmek için önerilen özel bir notta. Ancak, ABD bu önerileri reddetti. Sovyetler Birliği OTP-1984'i Çekoslovakya ve GDR'de konuşlandırmaya devam ederken, ABD 23 yazında, Lance taktik füzelerinin nötron savaş başlıkları ile konuşlandırılması hakkında yazdığını açıkladı.
Promosyon Şubat 7 1985'te gerçekleştirildi. Cenevre'deki bir toplantıda, SSCB Dışişleri Bakanı Andrei Gromyko ve ABD Dışişleri Bakanı George Schulz "Euroracket" müzakerelerinin uzay silahları müzakerelerinden ayrı olarak yapılacağı konusunda anlaştılar.
Müzakereler, Mikhail Gorbaçov'un Mart 10’ta CPSU 1985 Merkez Komitesi Genel Sekreteri seçilmesinden sonra başladı. SSCB ve Amerika Birleşik Devletleri müzakere koşullarını tartışmaya başladılar. Amerika, SDI araştırması alanında büyük başarı elde etmedi, çünkü bilim ve teknolojinin bu düzeyde gelişiminde etkili bir füze savunma sistemi oluşturmak zordu. Ancak Sovyet liderliği, uzayda bir silahlanma yarışının tahmin edilemez sonuçlarından korkuyordu. Zbigniew Brzezinski'ye göre, “SDI projesi, teknolojik gelişmenin dinamiğinin saldırgan ve savunma silahları arasındaki oranı değiştirdiği ve ulusal güvenlik sisteminin çevresinin dış alana taşındığı gerçeğinin zamanında farkındalığını yansıtıyordu. Ancak PIO, temel olarak Sovyetler Birliği'nden gelen tek bir tehdit üzerinde yoğunlaştı. Tehditin ortadan kalkması ile birlikte, projenin kendisi anlamını kaybetti. ”
Bu zamana kadar, SSCB'nin müzakerelerdeki konumu değişti. Moskova, 1985 yazında OTP-23'in Çekoslovakya ve GDR'de konuşlandırılması üzerine bir moratoryum uyguladı. Mikhail Gorbachev ve Ronald Reagan, 1985 kasım ayında Cenevre'deki müzakerelerde bir anlaşmaya varmaya çalıştı. Başarısızlıkla sonuçlandı: ABD, RSD'yi Avrupa'dan çekmeyi reddetti ve SSCB paketi yeniden engellemeye yakındı. Ancak Gorbaçov Ocak 1986'te dünya genelinde nükleer silahların aşamalı olarak kaldırılması için bir program açıklamasının ardından, SSCB birçok ciddi taviz verdi. Reykjavik 10 - 12’in Ekim 1986’teki toplantısında, Mikhail Gorbachev nükleer silahların büyük ölçüde azaltılmasını önerdi, ancak yalnızca ABD’nin PIO’yu terk etmesiyle “pakette”. Ortak bir nükleer füze silahsızlandırması konusunda uzlaşmaya varılamadığından, partiler Avrupa'daki en akut sorunlu orta menzilli füzelerle başlamaya karar verdiler. SSCB, "paketin engelini kaldırma" - RSD’yi PIO’dan ayrı olarak müzakere etmeye karar verdi.
ÇİFT SIFIR
Moskova, 1986’in sonbaharında, RSD’nin çekilmesi için bir çeşitleme önerdi: ABD, Perss-2’i ve kara tabanlı seyir füzelerini Kuzey Amerika’ya ihraç ederken, SSCB, Ural’ların dışındaki öncü füzeleri geri çekiyor. Washington bu seçeneği kabul etmeyi kabul etti. Ancak, yılın Aralık ayındaki 24 1986'i kategorik bir formda, Japonya'da. Tokyo'da, SSCB'nin RSD-10 Öncüsü'nün Japonya'yı yeniden hedeflemesinden korkuyorlardı. 1 Ocak 1987, Çin Halk Cumhuriyeti’ne karşı çıktı ve Pioneer RSM-10’in Çin tesislerine yönlendirileceğinden korkuyorlardı.
Sonuç olarak, Şubat 1987’te, SSCB yeni bir kavramsal “sıfır sıfır” yaklaşımı önerdi. Bununla birlikte, Nisan ayındaki 13 - 14, Moskova’ya uçan ABD Dışişleri Bakanı J. Schulz, kısa menzilli füzelerin - Oka operasyonel taktik füzelerinin (OTP-1987) - anlaşmaya eklenmesini istedi.
Kabul edilen teknik çözümlere ve bunların uygulanmasına dayanan Oka kompleksi, eşsizdi ve dünyada benzerleri yoktu. Oka füzesi hiçbir zaman 400 km'den daha uzun bir süre boyunca test edilmedi ve bu kabul edilen kritere göre sınırlı olarak sıralanmamalıydı. Buna rağmen, Schulz SSCB'nin tehlikeli silahları “itmeye” çalıştığı ve operasyonunun biraz daha küçük bir yarıçapı olduğuna işaret ettiği için öfkesini dile getirdi. Amerikalılar, SSCB'nin Oka'yı sökmeyi reddetmesine cevaben, Lance füzesini yükselterek ve nükleer silahsızlanmanın reddi olacak Avrupa’da konuşlandırmakla tehdit etti. Sovyetler Birliği Mareşeri Sergey Akhromeev, Oka roketindeki imtiyazlara karşıydı. Ayrıca, Oka istasyonunun, müzakereler için taslak yönergeler hazırladıkları çalışma organlarında (“küçük ve büyük beşler”) tasfiyesinin onay sürecinden geçmediği de belirtilmelidir. Bu çalışma organları sırasıyla üst düzey yetkilileri ve CPSU Merkez Komitesi, Askeri Sanayi Komisyonu, Savunma Bakanlığı, KGB ve Dışişleri Bakanlığı'nın liderliğini içeriyordu.
Eduard Shevardnadze’nin Washington’da Eylül 1987’ta katılımıyla yapılan görüşmelerde nihai anlaşmaya varıldı. SSCB, INF için birleşik bir sınıflandırma geliştirmeyi ve OTR OTR'yi gelecekteki sözleşmeye dahil etmeyi kabul etse de, INF tanımına girmedi. Birleşik Devletler, Tomahawk’ın kara tabanlı seyir füzelerini imha etme ve Orta Avrupa’daki Lance-2 nötron savaş başlıklarının konuşlandırılmasından vazgeçme sözü verdi.
Aralık 8 Washington Antlaşması, tarafların ortalamayı (1987'ten 1000 km'ye) imha etmeyi kabul ettiği ve müfettişlerinin kontrolünde bir nükleer füze sınıfı olarak daha kısa olanları (5500'ten 500'e kadar) kabul etti. INF Antlaşması, bu füzelerin üretilmemesini, test edilmemesini ve kullanılmamasını sağlar. “Euroracket” imhasına dair bir anlaşmaya varılmasıyla “nükleer eurostrakhi” nin de ortadan kalktığı söylenebilir. Stratejik saldırı silahlarının azaltılması ve sınırlandırılması konusunda SSCB ile ABD arasındaki Antlaşmanın öncüsü oldu (START-1000).
RUSYA'DA MODERN TEHLİKELER VE ZORLUKLAR
Doğal olarak, 21. yüzyılın ilk on yıllarındaki ulusal güvenlik ikilemleri, 20. yüzyılın niteliklerinden niteliksel olarak farklıdır. Aynı zamanda, geleneksel olarak kabul edilen stratejik görüşler, elbette, güvenlik için temel olmaya devam etmektedir. Dahası, önde gelen dünya devletleri yeni tür silahlar geliştirmeye ve geliştirmeye devam ettiklerinden, aralarındaki teknolojik üstünlüğü veya eşliği korumak, ulusal güvenlikleri ve dış politikaları için önemli bir gerekliliktir.
Seçim: Dünya Hakimiyeti veya Küresel Liderlik adlı kitabında ana hatlarıyla bahsettiği Z. Brzezinski'ye göre, “uluslararası ölçekte tehdit tehdidi listesinde bir numara - tam ölçekli bir stratejik savaş - hala en yüksek olasılık olan ihtimal olmasa da, daha yüksek bir sipariş tehlikesini temsil ediyor” . Önümüzdeki yıllarda, Amerikan siyasi liderliğinin güvenlik alanındaki ana görevlerinden biri, ABD ve Rusya’nın nükleer caydırıcılığının istikrarını koruyacak.
Aynı zamanda, ABD’nin önderlik ettiği ve askeri ilişkilerde bilimsel ve teknolojik gelişmelere bağlı devrimin nükleer eşiğin altında çeşitli savaş araçlarını ön plana çıkarması ve daha genel olarak, nükleer silahların modern çatışmadaki merkezi rolünün devalüasyonuna katkı sağlayacağı beklenmelidir. . Birleşik Devletler’in - gerekirse ve tek taraflı olarak nükleer potansiyelinde önemli bir azalma üretirken, aynı zamanda bir füze karşıtı savunma sisteminin bir veya başka bir türevini konuşlandırması muhtemeldir. ”
Bu yaklaşım şu anda ABD tarafından “hızlı bir küresel grev” stratejisinde uygulanmakta olup, dünyanın herhangi bir yerindeki hedeflere mümkün olan en kısa sürede saldırgan, yüksek hassasiyetli modern konvansiyonel silahlarla, olası bir “küresel füze savunma sistemi” nin olası bir karşı saldırılarının bir yansımasıyla birlikte yıkıcı bir silahsızlanma grevi yapmayı içerir. Dolayısıyla, ABD nükleer eşiği düşürürken, aynı zamanda tüm dünyaya askeri güç yansıtıyor ve böylece küresel askeri egemenliğe ulaşıyor. Bu, okyanusların alanını kontrol eden güçlü deniz kuvvetlerinin yanı sıra, 700 ülkelerinde 130 ABD askeri üslerinden fazlasının mevcudiyeti ile kolaylaştırılmıştır. Böylece, şu anda Amerika’nın mülkiyeti, jeopolitik üstünlük ölçeğinin diğer ülkeleriyle karşılaştırılamaması, ona kesin müdahale için fırsat vermektedir.
Avrupa güvenliğine gelince, politik olarak, Sovyet tehdidinin ortadan kalkması ve Orta Avrupa’nın Batı’ya geçişinden sonra NATO’yu var olmayan bir tehdide karşı savunmacı bir ittifak olarak korumak hiç mantıklı görünmüyor. Bununla birlikte, Brzezinski'nin görüşlerine dayanarak, “Avrupa Birliği ve NATO'nun başka seçeneği yok: Soğuk Savaş'ta kazanılan laurları kaybetmemek için, her yeni üyenin katılımıyla, Avrupa Birliği'nin siyasi uyumu rahatsız edilse ve Atlantik örgütü içindeki askeri operasyonel işbirliğinin karmaşık olmasına rağmen, genişlemek zorunda kalıyorlar. .
Uzun vadede, Avrupa’nın genişlemesi, AB’nin ve NATO yapılarının siyasal ve coğrafi tamamlayıcılığının en kolay hale getireceği tek ana görev olmaya devam edecektir. Genişleme, gezegenin dünyadaki orta bölgesinin çevresini genişletecek, genişleyen Batı tarafından Rusya'nın emilimini kolaylaştıracak ve Avrupa'yı Amerika'yı küresel güvenliğin güçlendirilmesi adına ortak çabalara dahil edecek olan Avrupa güvenlik ortamındaki bu istikrarlı değişikliklerin en iyi garantisidir ”dedi.
Burada, Brzezinski'nin neden bahsettiği Rusya hakkında soru sorma hakları var. Bu konuda, görünüşe göre, soğuk savaşın bitiminden sonra kendisine göre “ortalama bir güce düşmüş” olan Yeltsin Rusyası. Ancak Rusya, tarihsel olarak büyük bir dünya gücü olarak geliştiği ve geliştirdiği için, böyle bir durumda pek var olabilir.
Rusya'nın ele geçirilmesini kolaylaştıran zayıf bağlantıyla ilgili olarak, seçkin Rus düşünür Ivan Ilyin, “Rusya'nın Disbandors'ları Üzerine” başlıklı makalesinde şöyle yazdı: “Bazıları, ilk kurbanının siyasi olarak ve stratejik olarak iktidarsız bir Ukrayna olacağına inanıyor; Kafkasya da fetih için hızla olgunlaşacak. ”
Henry Kissinger’in bazı Batılı politikacıların, Rusya’nın Batı toplumu ile bütünleşmesinin olası yolları konusundaki yaklaşımları konusundaki görüşlerini merak ediyorlar. Özellikle, Rusya’nın NATO’ya girmesi ve Avrupa Birliği’ne üye olması, ABD ve Almanya’nın “Bu derslerin hiçbiri uygun değil ... Rusya’nın NATO’ya üyeliği, Atlantik İttifak’ını bir mini BM güvenlik aracına ya da tam tersine, Batı’nın sanayi demokrasilerinin Asya karşıtı - özellikle Çin’in karşıtı - ittifakına dönüştürecek. Öte yandan, Rusya’nın Avrupa Birliği’ne üye olması Atlantik’in iki yakasını da böler. Böyle bir hareket kaçınılmaz olarak Avrupa’yı, özdeşleşme arayışında ABD’yi daha da yabancılaştırmaya zorlayacaktır ve Washington’u dünyanın geri kalanında buna karşılık gelen bir politika izlemeye zorlayacaktır ”dedi.
Şu an agresif ABD dış politikası ve “Ukrayna krizini” kışkırtan Washington liderliğindeki NATO ülkelerinin çabaları sayesinde, Avrupa bir kez daha Rusya ile Batı arasında yükselen muhalefetin “alanı” haline geldi.
İki nükleer güç arasındaki çatışma derecesi önemli ölçüde arttı. NATO'nun Rusya sınırlarına yaklaşımı ve Doğu Avrupa ülkelerinde küresel stratejik füze savunma sistemleri dahil olmak üzere NATO ve ABD üslerinin konuşlandırılması, uluslararası güvenlik koordinat sistemindeki dengeyi bozdu. Dahası, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, ilk defa, Rusya'nın potansiyel düşmanları, Avrupa kıtasındaki geleneksel silahlı kuvvetlerde avantaj sağladı. Güvenlik gündeminde bir kez daha, saldırgan silahların uçuş süresiyle ilgili bir soru ortaya çıkarak, aldatıcı bir grev yapmaları sağlandı. Bu sorun, uzman tahminlerine göre, gelecek 10 yıllarında ortaya çıkabilecek hipersonik silah taşıma sistemleri oluşturma alanında teknolojik bir atılım durumunda kritik hale gelebilir. NATO’nun genişleme süreci, Rusya’da modern kalkınma paradigmasına dayanan stratejik nükleer kuvvetlerin gelecekte siyasi avantajlara dönüşmesinin giderek zorlaşacağını gösteriyor.
Ukrayna krizi, genişleyen bir Batı (AB ve NATO) fikrine dayanarak, ABD ve Avrupa tarafından desteklenen küresel güvenlik sisteminin stratejisiyle bağlantılı olarak, Rusya ve Batı arasındaki ilişkilerde ciddi bir sorun yarattı. Yaklaşan Rusya'yı yansıtan Ivan Ilyin, “Rusya'ya Karşı” yayınında şöyle yazıyor: “M.V. Lomonosov ve A.S. Puşkin, Rusya’nın özgünlüğünü, Avrupa’dan kendine özgü özelliğini, “Avrupalı olmayan karakterini” anlayan ilk kişiydi. FM Dostoyevski ve N.Ya. Danilevsky, Avrupa'nın bizi tanımadığını, anlamadığını ve bizi sevmediğini anlayan ilk kişi oldu. O zamandan bu yana uzun yıllar geçti ve kendimiz için test etmeli ve tüm büyük Rus halkının terbiyeli ve haklı olduğunu onaylamalıyız. ”