Bildiğimiz kadarıyla evrende yalnızız. Dünya, yaşamın yaşadığı bilinen tek gezegendir ve insanlar tek akıllı varlıktır.
İlgili İçerik
Tabii ki, uzaylı temaslarının söylentileri var. Nevada'daki Hava Kuvvetleri üssü olan ve hükümetin uzaylıları dondurucularda sakladığı varsayılan Alan 51 var. Ve 1947'de New Mexico'daki Roswell'e gizemli bir iniş ve Colorado'da sakatlanmış inekler vardı. Yakın tarihli bir ankette, dört Amerikalıdan biri, gezegenin zaten bir dünya dışı varlık tarafından ziyaret edildiğine inandığını söyledi. Yine de geri kalanımız için, uzaylılar kurgu alemine düşüyor ve UFO manzaraları sadece aldatmacalar veya bilinmeyen ama doğal bir açıklaması olan olaylar.
Bu, uzaylı yaşamının gerçek olamayacağı anlamına gelmez. Bilim adamları bu olasılığı ciddiye alıyor ve dünya dışı varlıkların kanıtı için gezegenimizin ötesine bakıyorlar. NASA'nın baş astrobiyoloğu Mary Voytek, 'Uzun zaman önce insanlar başka yerlerde yaşam olabileceğinden şüpheleniyorlardı' diyor. 'Bence herkesin sahip olduğu temel bir soru: Benzersiz miyiz?'
Bu sorunun cevabı hayır ise ne olur? Ya sonunda yalnız olmadığımızı keşfedersek? İster inanın ister inanmayın, bir plan var.
Evrende başka yaratıkların olabileceği fikri, Yunan filozof Demokritos'un hepsi yaşamdan yoksun olmayan 'farklı boyutlarda sayısız dünya' ortaya koyduğu en azından MÖ beşinci yüzyıldan beri var. Dört yüz yıl sonra, Romalı şair Titus Lucretius Carus, 'farklı insan kabileleri, vahşi hayvanlar' ile 'başka dünyalar' hakkında yazdı.
17. yüzyılda, Alman astronom Johannes Kepler, ilk bilim kurgu öyküsü olarak kabul edilen, gezginlerin sürüngen benzeri yaratıklarla karşılaştığı Ay'a yaptığı bir yolculuk hakkında yazdı. O yüzyılın sonunda, Hollandalı matematikçi Christiaan Huygens, diğer gezegenlerdeki koşullar hakkında spekülasyonlar yapan ve bazılarının yaşam barındırması gerektiği sonucuna varan bir kitap yazdı.
Amerikalı astronom Percival Lowell, 1894'te teleskopunu Mars'a doğrultarken, kanallar olduğunu düşündüğü bir ağ gördü - o kadar ayrıntılı yapılar ki, ancak zekaya sahip varlıklar tarafından inşa edilebilirdi.
20. yüzyılda NASA ve diğer uzay ajanslarının kurulmasıyla birlikte insanlar güneş sistemini keşfetmeye ve aktif olarak uzaylı yaşamı aramaya başladılar. Diğer gezegenleri ve yüzeylerini keşfetmek için robotları fotoğraflamak için uydular gönderdik. Astronotlar Ay'da yürüdüler ve kayaları ve tozu geri getirdiler. Bilim adamları, Ay ve Mars'ta ve Jüpiter'in uydusu Europa'da su olduğuna dair kanıtlar buldular. Dünya'ya düşen meteorlarda amino asitler keşfedildi. Her zamankinden daha güçlü teleskoplar ve okumalarını analiz etmenin yeni yolları, diğer yıldızların etrafında dönen yüzlerce gezegenin keşfedilmesine yol açtı. Hiç kimse Dünya'dan başka bir yerde yaşam bulamamış olsa da, bu keşif hemen köşede görünüyor.
Dünya dışı varlıklar için arama iki geniş biçim alır. NASA ve hükümet tarafından finanse edilen diğer uzay ajansları, araştırmalarını güneş sistemimizdeki bir gezegende veya ayda evimize yakın bir yerde var olmuş veya hala var olabilecek basit, mikroskobik yaşam üzerinde yoğunlaştırıyor. Diğer bilim adamları, bize biraz daha benzeyen yaratıkların, kendileri de başka akıllı yaşam formları arayan varlıkların işaretlerini ararlar.
En iddialı araştırma 1960 yılında, gökbilimci Frank Drake'in bir radyo teleskopunu güneşimize benzer iki yıldıza doğrultması ve bir tür 'zeka imzası' aramasıyla başladı. Evrendeki hidrojen bolluğu nedeniyle seçilen, soğuk hidrojen gazının yaydığı radyo dalgası olan 1.420 megahertz'lik bir frekansa ayarlandı. O zamanlar, bir uzaylı ırkının Dünya ile iletişim kurmak için kullanabileceği karşılıklı olarak anlaşılabilir sinyalin en iyi tahminiydi.
Drake'in çalışması, dünyanın dört bir yanındaki insanlara dünya dışı zeka araştırmaları için ilham verdi. Dünya Dışı İstihbarat Araması (SETI) olarak adlandırılan en önemli proje, Mountain View, California'da bulunuyor. SETI hiçbir zaman akıllı yaşamın kesin kanıtını bulamadı, ancak 1977'de Ohio'da bir teleskopta çalışan bir mühendis, Dünya'dan çok uzaklardan kaynaklanan 72 saniyelik gizemli bir darbe tespit etti. Uzaylılardan mı yoksa daha büyük olasılıkla bir kara delik olayı mı olduğu hiçbir zaman belirlenemedi. Mühendisi 'Vay canına!' yazmaya iten oldukça uzun darbe. Teleskop kayıtlarının bir çıktısının kenar boşluğunda - tekrarlanmadı, ancak en azından bazı radyo astronomlarını araştırmaya devam etmeye ikna etti.
Daha yakın zamanlarda, SETI bilim adamları araştırmalarını radyo frekanslarının ötesine genişletti. SETI Araştırma Merkezi direktörü ve filmdeki Jodie Foster karakterine ilham kaynağı olan Jill Tarter, “Saniyenin milyarda biri veya daha az süren parlak flaşlar arıyoruz” diyor. İletişim . 'Bildiğimiz kadarıyla, bu bir lazerin yapabileceği ama doğanın yapamayacağı bir şey.' SETI bilim adamları, böyle bir darbenin kasıtlı, yüksek teknolojili, uzun mesafeli bir mesajı temsil edeceğini düşünüyorlar: 'birinin, yıldızlar arasındaki birçok ışıkyılı boyunca algılanabilir bir sinyal oluşturmak için kasıtlı olarak büyük bir teleskopa odaklanmış bir lazer kullandığına dair kanıt,' Tarter diyor.
Radyo sinyali yaklaşımı şu ana kadar pek ortaya çıkmadı ve Tarter ideal frekansların ne olabileceğini bilmediğini itiraf ediyor. SETI bilim adamları lazer flaşları için yapılan yeni araştırmalarda bile yanlış teknolojiler kullanıyor olabilirler, ancak yine de çabaya değer olduğunu düşünüyorlar. Meslektaşı Seth Shostak'ın dediği gibi, 'Columbus, Atlantik'i geçmek için bir 747'yi beklemedi.'
SETI bilim adamları henüz dünya dışı varlıklara dair kanıt bulamamış olsalar da, başarıya çok iyi hazırlanmışlar. Evet, bir planımız var, dedi Tarter. 'Şampanyayla başlar.'
Plan, Kongre'nin 1993'te fonları kesmesinden önce, NASA'nın SETI araştırmalarına ayrılmış bir ofisi olduğu yıllarda ortaya çıkan planlardan ortaya çıkan 'Dünya Dışı İstihbarat Aramasının Yürütülmesiyle İlgili İlkeler Bildirgesi' olarak bilinen bir belgeden geliyor. Protokole göre ilk adım, bulgunun farklı ekipman ve yazılımlar kullanılarak başka bir gözlemevi tarafından bağımsız onay yoluyla doğrulanmasıdır. Tarter, 'Aldatmacalar için çok çekici bir hedefiz' diyor. Sinyal, günler sürebilecek olan bu ilk testi geçerse ve onaylanırsa, SETI bilim adamları Birleşmiş Milletler genel sekreterini bilgilendirecek. Bilim adamları ayrıca, Uluslararası Astronomi Birliği üyelerine e-posta göndererek uluslararası astronomi topluluğunu da uyaracaklardı. Ve muhtemelen, keşfi dünyaya duyurmak için bir basın toplantısı düzenleyerek halka anlatırlardı.
Yine de uzaylı yaşamıyla ilk temasımız, muhtemelen akıllı, sinyal ışınlayan bir türle olmayacak. Potansiyel Dünya dışı yaşamın en erişilebilir kaynağı Mars'tır. NASA ve Avrupalı meslektaşları, bundan en az 15 ya da 20 yıl sonra, gezegenden örnekler toplayıp onları Dünya'ya geri gönderecek bir görev için seçenekleri değerlendiriyor.
Taslak bir belge, bu tür numunelerin en azından güvenli kabul edilene kadar Ebola virüsü ile aynı önlemlerle tedavi edileceğini belirtiyor. Ancak bilim adamları, önce bu gezegeni bulabilecekleri her şeyden korumak için bir plan geliştirmelidir. NASA'nın Gezegen Koruma Görevlisi olan Catharine Conley, 'Bir şeyi geri getirip sonra bizi yemeye çalışıyorsa onu nasıl öldüreceğini bilememek gerçekten aptalca olurdu' diyor. (Conley, NASA tarihindeki en havalı ikinci unvana sahip olduğunu söylüyor; bir zamanlar bir 'Yönetmen, Evren' vardı.)
Conley, potansiyel uzaylı yaşamıyla ilgili araştırmaların internete bağlı kameralar önünde yürütüldüğü bir senaryo tasavvur ediyor. “Beklenti, bunların hiçbirinin gizlilik içinde yapılmamasıdır” diyor. 'İnsanların ilgilenmesini istiyoruz.' Bu muhtemelen bir sorun olmayacak. NASA'nın SETI programının eski başkanı John Billingham, 'tarihteki bazı büyük isimler tarafından yapılanlara eşdeğer bir keşif olurdu' diyor.
Ve dünya bir keşif duyurusuna nasıl tepki verirdi? Tarter, 'Tahmininiz benimki kadar iyi,' diyor.
Arizona Eyalet Üniversitesi'nde bir astrobiyolog olan Paul Davies, bilim adamları, gazeteciler, avukatlar, bilim kurgu yazarları ve filozoflardan oluşan bir koleksiyon olan SETI Tespit Sonrası Görev Grubuna başkanlık ediyor. Görevleri, ilgili taraflara - diğer bilim adamları, hükümetler, Birleşmiş Milletler - bir SETI sinyali veya herhangi bir 'dünya dışı istihbarat kanıtı' tespit edildiğinde ne yapacakları konusunda tavsiyelerde bulunmaktır. Bir teması beklerken grup, sonuçların ne olabileceği konusunda tartışır. Güneş sistemimizdeki başka bir cisim üzerinde mikroskobik yaşamın keşfi, 'dünya görüşümüzü değiştirecek derin bir öneme sahip' olsa da, Davies, 'toplum için yıkıcı olacak şeylerden biri değil' diyor. Ancak zeki uzaylılardan gelen bir sinyalin keşfi, 'kargaşa'ya yol açabilir. Billingham aynı fikirde. 'Bazı insanlar, bilimsel sorular üzerinde devam eden çalışmalarda bunun doğal bir olay olduğunu düşünecek,' diyor ve diğerleri panik içinde, 'Şimdi ne yapıyoruz?'
İnsanlar muhtemelen iki kampa düşecekti. Kamplardan biri olarak adlandırılan felaketçiler, bildiğimiz kadarıyla insanlığın sonunu veya en azından mevcut kültürümüzün sonunu tahmin edebilirler. 2010'da Stephen Hawking, uzaylılarla iletişim kurmanın 'biraz fazla riskli' olacağını söyledi ve olayı Kolomb'un Yeni Dünya'ya gelişiyle karşılaştırdı, 'ki bu da Yerli Amerikalılar için pek iyi olmadı.' Ancak bin yıllık meraklılar, kendinden geçmenin ifşasını bekliyorlar: kanseri nasıl tedavi edecek, enerji krizini nasıl çözecek veya dünya barışını nasıl kazanacaksınız. Tanınmış bir meraklı olan Tarter, eğer uzaylılar Dünya'ya gelmeyi başarabilseydi, 'bize çok iyi hizmet eden saldırganlığı muhtemelen aşacaklardı' diyor.
Davies, uzaylı yaşamının keşfini bir sır olarak saklayan süper gizli bir devlet kurumu veya güçlü bir şirkete gelince, bunun olası olmadığını düşünüyor. “Bence kamuoyunda bunun bir şekilde gizlice yapılan bir operasyon olduğuna dair büyük bir yanılgı var ve öyle değil” diyor. 'İnsanlar ne yaptıkları konusunda oldukça açıklar.'
Sarah Zielinski yardımcı editördür Smithsonian . o yazıyor Smithsonian.com'da 'Şaşırtıcı Bilim' blogu .
Washington DC'deki komplo teorisyenleri(Joshua Roberts / AFP / Getty Images)
Filmler, örneğin Üçüncü Türden Yakınlaşmalar ve komplo teorisyenleri yalnız olmadığımızda ısrar ediyorlar.(Everett Koleksiyonu)
Frank Drake, San Francisco'daki bir konferansta, Samanyolu'ndaki uygarlıkların sayısını tahmin etmek için bir denklem buldu.(Kimberly White / Reuters / Corbis)
California, Hat Creek'teki Allen Teleskop Dizisi'ndeki Jill Tarter, Samanyolu'ndaki en iddialı medeniyet araştırmasını yönetiyor.(Christian Schidlowski / Vidicom Media GmbH & Co. KG)
Washington DC'deki NASA merkezindeki Catharine Conley, NASA tarihinin en havalı ikinci unvanına sahip olduğunu söylüyor: Gezegen Koruma Görevlisi.(Paul E. Alers / NASA)