We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Memphis II
(ScStr: t. 791; 1.227'; b. 30'1"; dph. 11'5"; s. 14 k.; a. 7 tabanca)
William Denny & Bros., Dumbarton, İskoçya tarafından 1861'de inşa edilen 7 silahlı bir vidalı vapur olan ikinci Memphis, Charleston, SC'den ablukayı bir pamuk kargo ile çalıştırırken yan tekerlekli savaş gemisi Magnolia tarafından ele geçirildi.
31 Temmuz 1862; Donanma tarafından bir ödül mahkemesinden satın alındı
4 Eylül 1862'de New York'ta; ve 4 Ekim 1862'de görevlendirildi, Komutan Vekili Gönüllü Teğmen Pendleton G. Watmough.
Güney Atlantik Abluka Filosuna atanan Memphis, Charleston'a gitti ve 14 Ekim'de Havana'ya giden İngiliz buharlı Ouachita'nın ele geçirilmesiyle hizmete başladı. 1862'den 1863'e kadar devriyeye devam etti. 4 Ocak'ta, Nassau için bir terebentin kargosu ile Konfederasyon sloop Mercury'yi almak için yan tekerlek vapuru Quaker City'ye katıldı. Aynı ayın 31'inde, Konfederasyon zırhlıları Palmetto Eyaleti ve Chicora, Charleston Limanı'ndan ablukaya alınan gemilerin ortasına atıldı. Vidalı vapur Mercedita, Palmetto State tarafından çarpıldı ve devre dışı bırakılırken, yan tekerlek vapuru Redstone State daha sonra saldırıya uğradı ve Memphis'in yedekte alması için ayrıldı. İki koç daha sonra emekli oldu.
Ertesi yılın Mart ayına kadar, Memphis, Kuzey Edisto Nehri, SC'de faaliyet gösteriyordu. Spar torpido Memphis'in liman bölgesini vurdu ama patlamadı. İkinci torpidosunun ateşlenmesinden sonra David, düşmanın ağır silahlarının menzilinden yukarı akıntıya çekildi. Memphis yaralanmadı, abluka görevlerini İç Savaş'ın sonuna kadar sürdürdü.
6 Mayıs 1867'de Memphis hizmetten çıkarıldı ve 8 Mayıs 1869'da New York'ta V. Brown & Co.'ya satıldı. Adı Mississippi olan vidalı vapur, Seattle'da bir rıhtım yangınında harap olana kadar 13 Mayıs 1883'e kadar bir yük gemisi olarak çalıştı. , Wash. ve onun enkazı terk edildi.
Memphis II ScStr - Tarihçe
(ScStr.: t. 7.914 (brüt) 1. 492'0" b. 68'3" dr. 31'9"
cpl. 106 tr. 4.771 (yaklaşık) a. Yok)
İkinci Virginian, bir nakliye gemisi, aslen çelik gövdeli, çift vidalı vapur Maine olarak inşa edildi. 1903 yılında Maryland Steel Co. tarafından Sparrows Point, Md.'de tamamlanan Maine, 1908 yılına kadar Atlantic Transportation Co. tarafından işletildi. O yıl, American-Hawaiian Steamship Co. tarafından satın alındı ve Virginian olarak yeniden adlandırıldı. 1919'daki donanmadaki kısa hizmet dönemi dışında, Virginian 1940'lara kadar New York'ta bulunan bu şirkette kaldı.
1919'un başlarında, Donanma, Amerika Birleşik Devletleri Atlantik Filosu'ndaki Kruvazör ve Taşıma Gücü ile hizmet vermek üzere buharlı gemiyi satın aldı. 1 Şubat 1919'da Lt. Comdr, Hoboken, NJ'de görevlendirildi. John S. Greene komuta etti ve kısa süre sonra değişiklik ve onarımlar için Fletcher's Dry Dock Co., Hoboken'e geçti. Şubat ayının sonuna kadar Fletcher'ın bahçesinde kaldı.
11 Mart'ta Virginian yola çıktı ve demir attı.
n New York limanı, Özgürlük Anıtı'nın yanında. Daha sonra Brooklyn N.Y.'deki Bush Terminali'ndeki 7. iskeleye taşındı ve burada kargo kütük çeliği, yulaf ve patates ile mürettebatı için erzak aldı. Eski ticari vapuru bir birlik gemisine dönüştürmek için gerekli olan onarım ve değişiklikler, Fransa'ya bağımsız olarak ilerleme emriyle 21 Mart'ta 1713'te rıhtımından ayrılana kadar hızla devam etti.
Virginian, 3 Nisan'da St. Nazaire yakınlarındaki Charpentier Point açıklarında demir attı ve ertesi gün o önemli limana geçti. Ordu birliklerini Amerika Birleşik Devletleri'ne geri götürmek üzere yola çıkmadan önce, önümüzdeki iki gün boyunca yükünü orada boşalttı. Yolcuları arasında 362d Piyade Makineli Tüfek Şirketi'nden 127. Nekahat Müfrezesine kadar uzanan birliklerden 74 subay ve 4.097 adam vardı. 8 Nisan'da 0740'ta Amerika Birleşik Devletleri'ne dönmek için yola çıktı.
20 Nisan sabahı, Hoboken 7 numaralı Ordu rıhtımının kuzey tarafına gelen Virginian, pervanelerinin onarımı için Brooklyn'deki Morse Dry Docks'a geçmeden önce birliklerini boşalttı. 27'sinde, Hoboken'deki Ordu rıhtımına geri döndü ve üç gün sonra eve dönüş için dönen hamur çocuklarını almak için yola çıktı.
Virginian, 11 Mayıs öğleden sonra St. Nazaire'ye ulaştı, 56 subay ve 4.069 adamı aldı ve 13'ünde o limandan ayrılarak Hampton Roads'a gitti. 12 günlük bir geçişten sonra, nakliye 25 Mayıs öğleden sonra Newport News'deki C&O rıhtımına demirledi ve bir saat içinde tüm birlikleri karaya çıkardı. Norfolk Navy Yard, Portsmouth, Va.'da kısa bir bakım ve onarım döneminden sonra Virginian tekrar Fransa'ya doğru yola çıktı.
Birlik nakliyesi daha sonra iki gidiş-dönüş sefer daha gerçekleştirdi ve erkekleri "oradan" geri getirdi. Üçüncü birlik grubunu Hampton Roads'a (1'den 26 Haziran'a kadar süren üçüncü sefer) ve dördüncü ve sonuncuyu Hoboken'e (1 Temmuz'dan 3 Ağustos'a kadar sürecek) geri götürdü. 4 Ağustos'ta 0945'e kadar son birlikleri boşalttıktan sonra, Virginian terhis için hazırlanmaya başladı. Sonraki iki hafta boyunca, tersane işçileri ve gemi şirketi, birlik teçhizatını indirme, rutin bakım görevlerini yerine getirme, balastları boşaltma, ambarları temizleme ve ekipman envanterini çıkarma görevine yöneldi. 19 Ağustos 1919'da saat 1600'de, Virginian görevden alındı ve resmen American Hawaiian Steamship Co.'nun temsilcisi Yüzbaşı John S. Greene'e (bu arada, nakliyenin ilk komuta subayıydı) devredildi. Ardından 1940'ların sonlarına kadar Amerikan-Hawaii denizcilik firması ile ticari hizmetine devam etti. Adı, on yılın sonunda dönem nakliye kayıtlarından nihayet kayboldu.
İçindekiler
ABD cephaneliğindeki silahların sınırlamaları
İkinci Dünya Savaşı'ndan önce, ABD Ordusu Mühimmat Departmanı, tam boyutlu M1 tüfeğinin, çoğu destek birliğinin (personel, topçu, telsiz, vb.) Savaş öncesi ve erken savaş alanı tatbikatları sırasında, M1 Garand'ın bu askerlerin hareket kabiliyetini engellediği bulundu, çünkü asılı bir tüfek sık sık fırçaya takılır veya kaskın arkasına çarpar ve gözlerin üzerine eğilir. Birçok asker, standart saha çantalarının ve sırt çantalarının giyilmesini engellediği yerde, arkaya çapraz olarak asılmadığı sürece, tüfeğin omzundan kaydığını buldu. [ kaynak belirtilmeli ]
Ek olarak, Almanya'nın ön hatların arkasında sürpriz 'blitzkrieg' saldırıları başlatmak için planör ve paraşütçü güçlerini kullanması, destek birliklerini donatmak için yeni bir kompakt piyade silahı talebini doğurdu. [10] [11] Bu talep, Thompson hafif makineli tüfek veya M1 tüfeğinin yarısı kadar ağırlığa sahipken, bir tabancadan daha fazla menzil, doğruluk ve ateş gücüne sahip kompakt, hafif bir savunma silahı gerektiriyordu. [10] ABD Ordusu, karabina tipi bir silahın tüm bu gereklilikleri yeterince yerine getireceğine karar verdi ve yeni kolun 5 pounddan (2,3 kg) fazla olmaması ve 300 yarda (270 m) etkili menzile sahip olması gerektiğini belirtti. . [12] [13] Paraşütçüler de hedeflenen kullanıcılar listesine eklendi ve ayrıca katlanır stok versiyonu da geliştirilecekti. [ kaynak belirtilmeli ]
M1 karabinayı tasarlamak
1938'de Piyade Şefi, Mühimmat Departmanından bir "hafif tüfek" veya karabina geliştirmesini istedi, ancak silah türü için resmi gereklilik 1940'a kadar onaylanmadı.
Winchester, .30-06 Winchester M2 askeri tüfeğini geliştirmekle meşgul olduğu için ilk başta bir karabina tasarımı sunmadı. Tüfek, ünlü ateşli silah tasarımcısı John Browning'in kardeşi Jonathan "Ed" Browning tarafından tasarlandı. Mayıs 1939'da Ed Browning'in ölümünden birkaç ay sonra Winchester, Kuzey Carolina'daki bir asgari güvenlikli çalışma çiftliğinde hapis cezasına çarptırılırken kısa stroklu bir gaz piston tasarımı üzerinde çalışmaya başlayan David Marshall "Carbine" Williams'ı işe aldı. Winchester, Williams'ın serbest bırakılmasından sonra, Williams'ı ateşli silah endüstrisi liderlerinin tavsiyelerine dayanarak işe aldı ve Williams'ın, Winchester .30-06 M2 tüfeği de dahil olmak üzere Ed Browning tarafından yarım kalan çeşitli tasarımları tamamlayabileceğini umuyordu. Williams, kısa stroklu pistonunu mevcut tasarıma dahil etti. Deniz Piyadeleri'nin 1940'taki yarı otomatik tüfek denemelerinden sonra, Browning'in arkadan kilitlenen devirme cıvatası tasarımı, kumlu koşullarda güvenilmez olduğunu kanıtladı. Sonuç olarak, tüfek, Williams'ın kısa stroklu pistonunu koruyarak Garand tarzı bir döner cıvata ve çalıştırma çubuğu içerecek şekilde yeniden tasarlandı. Mayıs 1941'e kadar Williams, M2 tüfek prototipini yaklaşık 9,5 lb'den (4.3 kg) sadece 7,5 lb'ye (3,4 kg) çıkardı. [ kaynak belirtilmeli ]
Mühimmat, birkaç ateşli silah şirketi ve bazı bağımsız tasarımcılar tarafından sunulan ilk prototip karabina serisini yetersiz buldu. [13] Winchester, tüfek M2 tasarımını incelemek için Mühimmat Departmanı ile temasa geçmişti. Ordnance'tan Binbaşı René Studler, tüfek tasarımının 4,5 ila 4,75 libre (2,0-2,2 kg) ağırlığında bir karabinaya indirgenebileceğine inanıyordu ve mümkün olan en kısa sürede bir prototip talep etti. İlk model Winchester'da 13 gün içinde William C. Roemer, Fred Humeston ve diğer üç Winchester mühendisi tarafından Edwin Pugsley'in gözetiminde geliştirildi ve esasen Williams'ın .30-06 M2'nin .30 SL'ye küçültülmüş son versiyonuydu. kartuş. [14] Bu patchwork prototipi, bir Winchester M1905 tüfeğinin tetik muhafazası ve kilit sistemi ve modifiye edilmiş bir Garand çalıştırma çubuğu kullanılarak bir araya getirildi. Prototip, ordu gözlemcileri arasında anında bir hit oldu. [15]
Ağustos 1941'deki ilk Ordu testinden sonra, Winchester tasarım ekibi daha rafine bir versiyon geliştirmeye başladı. Williams bu prototipin tamamlanmasına katıldı. İkinci prototip, Eylül 1941'de kalan tüm karabina adaylarına karşı başarılı bir şekilde yarıştı ve Winchester'a sonraki ay başarıları bildirildi. M1 karabina olarak standardizasyon 22 Ekim 1941'de onaylandı. Bu hikaye 1952 filminin gevşek temeliydi. Karabina Williams James Stewart'ın oynadığı. Filmin aksine, Williams'ın kısa stroklu gaz piston tasarımı dışında, karabina gelişimi ile çok az ilgisi vardı. Williams, diğer Winchester ekibinden ayrı olarak kendi tasarımı üzerinde çalıştı, ancak Winchester M1 karabina benimsenip tip sınıflandırmasından iki ay sonra Aralık 1941'e kadar test için hazır değildi. Winchester süpervizörü Edwin Pugsley, Williams'ın nihai tasarımının "kabul edilene göre bir ilerleme" olduğunu kabul etti, ancak Williams'ın tek başına gitme kararının proje için belirgin bir engel olduğunu kaydetti [14] ve Williams'ın ek tasarım özellikleri M1 üretimine dahil edilmemiştir. Williams tarafından bir patent ihlali davası korkusuyla yazılan 1951 notunda Winchester, kısa stroklu piston için patentinin, aynı çalışma prensibini kapsayan önceki bir patent patent ofisi tarafından gözden kaçırıldığı için uygunsuz bir şekilde verilmiş olabileceğini belirtti. [14]
1973'te, NRA'nın kıdemli teknik editörü, 19 Kasım 1975'teki ölümünden kısa bir süre önce M1 karabina tarihi hakkında "teknik bir son vasiyet" için Edwin Pugsley ile temasa geçti. Pugsley'e göre, "Karabina tek bir adam tarafından icat edilmedi", ancak William C. Roemer, David Marshall Williams, Fred Humeston, Cliff Warner, en az üç diğer Winchester mühendisi ve Pugsley'in kendisi de dahil olmak üzere bir ekip çalışmasının sonucuydu. Fikirler Winchester M2 Browning tüfeğinden (Williams'ın gaz sistemi), Winchester Model 1905 tüfeğinden (ateş kontrol grubu ve şarjör), M1 Garand'dan (popo boyutları ve cıvata ve çalıştırma sürgü ilkeleri) ve bir vurmalı tüfekten alınmış ve değiştirilmiştir. Pugsley'in koleksiyonu (kanca kama ve namlu bandının montajı/sökülmesi). [16]
Tarihimiz Hakkında
Memphis Riverboats, eski adıyla Memphis Queen Line, öncelikle Kaptan Jake Meanley ve kız kardeşi Kaptan Dale Lozier'e ait bir aile şirketiydi. Başlangıçta iş, 1955 yılında Dubuque Boat and Boiler Works tarafından Kaptan Ed Langford için inşa edilen iki katlı bir kıç tekeri olan Memphis Queen II ile Memphis Queen Line olarak başladı. Başarısız sağlık nedeniyle, Kaptan Ed 1960 yılında gemiyi Memphis Press-Scimitar'ın muhabir-fotoğrafçısı Yüzbaşı Tom Meanley'e sattı. Yüzbaşı Tom, Mississippi Nehri Paddlewheeler pilotu olarak bir yaz işi satın aldığına inanıyordu. Birkaç yıl sonra şirketi büyütme kararı alındı, yaz işi tam zamanlı bir iş haline geldi ve gazetedeki görevinden ayrılmaya karar verdi.
Karısı Carol, 13 yaşındaki kızı Dale ve 12 yaşındaki oğlu Jake, hepsi aile işiyle uğraşıyordu. Dale'in yakında kocası olacak olan Memphis Eyalet Üniversitesi'nde öğrenci olan John Lozier, 1961 baharında işe alındı. İş, 1964'te 600 kişilik parti mavnası Memphis Showboat'ın tamamlanmasıyla büyüdü. Bunu gerçek kıç tekerleğinin eklenmesi izledi. Belle Carol (adını elbette Bayan Meanley'den almıştır), 1967'de 65 kişilik bir gemi. Sonra Kaptan Tom kendi arka bahçesinde bir römorkör olan Kaptan Jake'i tasarladı ve inşa etti. Dünyayı dolaşmayı hayal ederek 65 metrelik LORAC ("Carol" ters) yatını tasarlarken daha büyük ve daha iyiye gitti. Ne yazık ki Carol Meanley'e teknenin 1975'te denize indirilmesinden kısa bir süre sonra kanser teşhisi kondu ve o ve Kaptan Tom, Lorac'ta dünyayı dolaşma hayallerini gerçekleştiremeden vefat etti.
Bu arada Yüzbaşı Tom arka bahçenin daha da büyük bir tekne için hazır olduğuna karar verdi. Bu sefer 1978 yılında yapımı tamamlanan 300 yolcu kapasiteli Memphis Queen III'ü tasarladı ve inşa etti. Mevcut filo Kaptan Tom için pek tatmin edici değildi ve yapım aşamasında olan bir Mississippi Nehri tema parkı olan Mud IsIand ile Ada Kraliçesi doğdu. 1984 yılında tamamlanan 300 yolcu kapasiteli üç katlı bir kuyruk tekerleği olan Island Queen'de (yine arka bahçede) inşaat başladı. Yüzbaşı Tom emekli oldu ve Memphis'e dönene kadar San Diego, California'da doğduğu yerde yaşadı. 1996 yılında vefat etti. Şirketinin çoğunu Jake, John ve Dale Lozier'e sattı (19 1/2 yıllık evli).
John 1988'de vefat etti ve Jake ve Dale, Mud Island'daki ilk günlerinden tanıdıkları arkadaşları Jimmy Ogle'ın yardımıyla şirketi işlettiler. Memphis bir turizm merkezi haline geldiğinden beri Kaptan Jake ve Kaptan Dale'in iş için harika planları vardı. Kaptan Dale'in oğulları John ve William Lozier üçüncü nesil kaptanlar oldular ve nehir farelerinin Man Nehri üzerinde çalıştığını doğruladılar. John, hukuk eğitimini Tulane Üniversitesi'nde tamamladı ve Greenville, MS'de denizcilik avukatı oldu. 2005 yılında, William aile şirketini satın aldı ve şimdi Memphis Nehir Tekneleri olarak bilinen filoyu güncellemeye ve yenilemeye başladı.
Araç Kaydı
İlçe memurları, devlet kayıt araçları boyunca ve bu işlemlere yardımcı olur. Doğru belgeleri getirdiğinizden ve tüm yasal gereklilikleri karşıladığınızdan emin olmak için ilçe katibinizi ziyaret etmeden önce bu sayfalardaki bilgileri inceleyin.
Konuyla ilgili daha fazla bilgi edinmek için aşağıdaki başlığa tıklayın.
Devlet Kayıt Ücretleri
- Kişisel araç kaydı 21,50 $
- Ticari araç (otobüs, taksi) kaydı yapılır
- 39,88 $ (7 veya daha az koltuk)
- 89,38 $ (7-15 kişilik koltuklar)
- 155,38 $ (16-25 kişilik koltuklar)
- 237,87$ (26-35 kişilik koltuklar)
- 320,38 $ (35+ koltuklar)
Lütfen aklınızda bulundurun: özel plakalar için ek ilçe ücretlerine ve ücretlerine tabi olabilirsiniz.
1 Temmuz 2017'den Geçerli Yeni Devlet Kayıt Ücretleri
- Kişisel araç kaydı 26,50 $
- Ticari araç (otobüs, taksi) kaydı yapılır
- 49,88 $ (7 veya daha az koltuk)
- 99,38 $ (7-15 kişilik koltuklar)
- 165,38 $ (16-25 kişilik koltuklar)
- 247,87 dolar (26-35 kişilik koltuklar)
- 330,38 $ (35+ koltuklar)
Lütfen aklınızda bulundurun: özel plakalar için ek ilçe ücretlerine ve ücretlerine tabi olabilirsiniz.
1 Temmuz 2017'den Geçerli Yeni Elektrikli Araç Tescil Ücreti
Elektrikli araç sürücüleri için yeni bir ücret 1 Temmuz 2017'de başlayacak.
Elektrikli araç sürücülerinden standart kayıt ücretine ek olarak 100 $ kayıt ücreti alınacaktır.
Elektrikli araçlar için eyalet kayıt ücreti 21,50 dolar. 1 Temmuz 2017 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere kayıt 26,50$ olacaktır.
Lütfen aklınızda bulundurun: özel plakalar için ek ilçe ücretlerine ve ücretlerine tabi olabilirsiniz.
Bir Ev ve Bir Kent Konseyi Tarihe Karşı Bölüm II
1992 yazıydı. 28 Temmuz'da Belediye Binası'ndaki bir toplantının ardından sessizce meclis odalarından çıkan Midtownlular için, uzun bir yaz ve sonbahar olacaktı ve bu, daha da uzun ve tartışmalı bir sürece taşınacaktı. Yılın büyük bir bölümünde manşetlere çıkan hoşnutsuzluk kış ve baharı.
Central Gardens'ın tarihi bölge başvurusu, bir Kent Konseyi oylamasında reddedilmişti. Onay için gereken yedi oydan bir oy eksik kalınca, sakinler moralleri bozuldu. Diğerleri hayrete düştü. Bazıları çileden çıktı. Memphis Simgesel Yapılar Komisyonu'nun yenilenmesinden bahseden konseydeki bazı kişiler tarafından ifade edilen tutumlar özellikle endişe vericiydi, çünkü onların görüşüne göre “tarihi bölgelerin yeniden geliştirilmesini engelleyen tarihi koruma uzmanları tarafından yönetildi”.
Daha da kötüsü, bazı konsey üyelerinin simge komisyonunun tamamen kaldırılmasını istediklerine dair korkular yayıldı.
Ticari Temyiz1992 yılında kapsama alanı
Söz konusu olan, mahallenin uzun süredir devam eden tarihi koruma bölgesi olma arzusuydu; bu, bölgenin tarihi evlerini uygunsuz tadilatlardan veya ev ilavelerinden koruyacak bir isimdi. Memphis Simgesel Yapılar Komisyonu'ndan alınan yasal korumalarla, yerel bir simgesel bölge statüsü, mahallenin evlerini bir buçuk yıl önce tanık oldukları oldukça korkunç bir yıkım gibi doğrudan yıkımlardan koruyacaktı.
William T. Fuller'ın Aralık 1990'da ilgisizlik veya kin nedeniyle yıktığı 1585 Central Avenue'deki 1910 evi olan Norfleet-Fuller Malikanesi'nin yerle bir edilmesi, bölge sakinlerini hâlâ rahatsız ediyordu. Central'daki mülkün yanından geçerken, bulvarın güney tarafındaki 2,8 dönümlük arazisinin, şimdi üç kat sıva ve eski, seksen yaşındaki tarihini kaçıran uzun ağaçların arasında hala boş oturduğu hatırlatıldı. ikamet eden kişi. Mülk, Bay Fuller nihayet araziyi 2001 yılında 500.000 $'a James 'Bubba' Shepherd's Shepherd Construction Co. Inc.'e satmadan önce on bir yıl daha boş kaldı.
1990'daki yıkım sırasında, mahalle derneği, tarihi imar korumalarını kazanmak için gereken çalışmanın neredeyse bir yılını doldurmuştu. 1992 baharında, mahalle iki buçuk yıl, 3.000 doların üzerinde ve binlerce saat gönüllü çaba harcadı.
Nisan ayında '92 Central Gardens' tarihi koruma bölgesi uygulaması Memphis Landmarks Komisyonu tarafından iki ay sonra Haziran ayında onaylandı, Arazi Kullanım Kontrol Kurulu tarafından onaylandı. Sakinlerin çoğu, 28 Temmuz'da yapılacak olan bir Belediye Meclisi oylamasıyla son engeli aşma konusunda temkinli bir şekilde emindi.
Eksik Oy ve Bekletme
Ancak, oylar sayıldığında ve onay bir oy eksik geldiğinde, konsey odalarına giden sersemlemiş ve öfkeli Midtown kalabalığı merak etti, “O tek oy neredeydi?”
Anlaşıldığı üzere, bu bir oy çok geç olmuştu. tarafından bildirildiği gibi Ticari Temyiz:
Midtown mahallesini Memphis'in en büyük tarihi bölgesi yapacak bir önlem, Salı günü onay için gereken yedi oydan bir oy eksik kaldı. Meclis Üyesi Kenneth Whalum, evet oyu çok geç kaydettiğini söyledi.
Salı günkü meclis toplantısında oylama yeniden ele alınmadığı takdirde, mahallenin 2 1/2 yıllık yerel bir tarihi bölge olma yolculuğu yenilgiye uğrayacak. Sakinler, mimari saflığı ve gayrimenkul değerlerini koruyacağına inandıkları önlemi almak için 3.000 dolardan fazla ve binlerce gönüllü saat harcadılar…
1.600 hanelik grubun tarihi bir semt olma yolundaki çabalarına öncülük eden Mark Vorder-Bruegge, 'tamamen çileden çıktık' dedi. ”Bu, şehre hiçbir şeye mal olmayacak bir kendi kendine yardım önlemidir.”
Halihazırda, onayın bir oy gerisinde kalan mahalle, süreci yeniden başlatmak ve tarihi statü için yeniden başvurmak için zorunlu 18 ay beklemek zorunda kalacaktı. Ancak 28 Temmuz oy sayımının tartışmalı olmasıyla birlikte, mahallenin konseyden oylamayı yeniden gözden geçirmesini isteme seçeneği vardı ve konseyi etkilemek için hızla yeniden bir araya geldiler.
Bu, oylamanın sonuçlarını değiştirmeyecek bir hareketti ve daha ziyade konseyin yeniden gözden geçirmesini sağlamak için tasarlanmamıştı, Central Gardens, doğrudan reddedilme ve bir gecikme ile karşı karşıya kalmak yerine, bekleyen başvurularının 12 hafta boyunca beklemeye alınmasını talep edebildi. bir buçuk yıl.
4 Ağustos'ta, sadece bir hafta sonra ve yoğun lobi faaliyetlerinden sonra, yaklaşık 200 vatandaş, mahallenin askıya alma talebine destek göstermek için meclis odalarını tıkadı. İki hayır oyundan birini kaydeden Meclis Üyesi Tom Marshall, mahallenin talebini yerine getirme ve daha sonra ertelenmesi şartıyla tedbiri geri getirme yetkisine sahipti.
Marshall, tıka basa dolu seyircilerin üyelerine, "Seninle yarı yolda buluşmaya çalışıyorum," dedi.
O yaptı. Konsey, dönüm noktası niteliğindeki uygulamanın Ekim ayı sonuna kadar beklemeye alınmasına oybirliğiyle karar verdi.
Önümüzdeki on yorucu ve sinir bozucu ay boyunca mahalleye uğrunda savaşacak ve üzerinde düşünecek bir şey veren küçük, geçici bir zaferdi.
“Artık elimizde gerçekten bir kavga var…”
Bu arada, Kent Konseyi, Yer İşaretleri Komisyonunu araştırmak ve yenilenmesi gerekip gerekmediğini veya daha fazla alan gelişimini desteklemek için yetkisinin zayıflatılıp zayıflatılmaması gerektiğini belirlemek için bir oylama yaptı.
Bu, Cooper-Young mahallesinin yerel bir tarihi bölge olma yolundaki bu ayki mücadelelerini doğrudan yansıtan bir tartışmaydı, tarihi korumaya karşı, koruma hareketinin kendisi kadar eski olan argümandı; büyüme ve gelişme.
Landmarks komisyon üyesi Jack Tucker Jr. 1992'de “Bence hepsi (geliştiriciler) bizi hala yollarından çekmek isteyecekler” dedi.
28 Temmuz'da başvurunun reddedilmesiyle sonuçlanmış olmasına rağmen, önemli noktalar komisyonu destekçileri aylar önce bir fırtınanın başladığını hissettiler. “Komisyon, Overton Park'ın batısındaki 200 kadar evin geliştirilmesinde ev tasarımları konusunda çok katı olduğu için ateş açtı. Bu şikayetlere atıfta bulunan şehir yetkilileri komisyondan yönergelerini gözden geçirmesini istedi. ” (Ticari Temyiz)
Bu, komisyon destekçilerini, Tarihi Bölgeler İttifakı adı verilen bir “Kısa Noktalar yanlısı komşuluk koalisyonu” oluşturarak siyasi güçlerini esnetmeye sevk etti. Organizatörler, güçlü bir Yer İşaretleri Komisyonunu ve tarihi mahallelerin korunmasını desteklemek için birleşik bir cephe sunmak istediklerini söylediler.”
1992'de tekrarlanan argüman 1989'da “(meclis üyesi) Tom Marshall, Simgesel Yerler Komisyonunu zayıflatan bir yönetmeliğe sponsor olduğunda yeniden canlandırılmıştı. Marshall'ın mimarlık firması, Landmarks Commission ile sorunlarla karşılaşan önerilen bir bina tadilatı üzerinde çalışıyordu. Marshall, Landmarks destekçileri tarafından haksız muamele gördüğünü söyledi.” (Ticari Temyiz)
O yıl Marshall'ın önergesini alan konsey, Landmarks Komisyonu'nu zayıflatmak için oy kullandı ve bu, halkın tepkisine yol açtı. “Mahalle grupları Landmarks'ı desteklemek için miting yaptıktan sonra, konsey, komisyonun tarihi bölgelerdeki inşaat faaliyetlerini denetleme yetkisini geri verdi. Konsey, komisyon hakkında uzun bir çalışma başlattı ve sonuçta önemli bir değişiklik olmadı.”
Bununla birlikte, 1992 konseyinin reddi, sakinleri özellikle cesaret kırıcı olarak vurdu. "Bazı Landmarks destekçileri, (Belediye Başkanı W.W.) Herenton yönetiminin temsilcileri Landmarks'ın kalkınmayı engelleyebileceğini öne sürdüğü için komisyonun bu sefer daha zorlu bir yolla karşı karşıya olduğuna inanıyor." (Ticari Temyiz)
Kent Simgeleri Komisyonu'nun yenilenmesini veya kaldırılmasını tercih eden iki konsey üyesi, Shep Wilbun ve Tom Marshall'ı dinledikten sonra, Midtown'ın simge yapılarından biri destekçileri başlarını sallamakla yetindiler.
Ticari Temyiz, Ağustos 1992:
Yer işaretleri yetkilileri, soruşturma kararına kızdı ve hüsrana uğradı.
Beş yıllık görev süreleri 31 Aralık'ta sona erecek olan Başkan Janis Foster ve başkan yardımcısı Jack Tucker Jr., bazı konsey üyelerinin Landmarks'ın koruma ve geliştirme çıkarlarını dengelemediği iddiasını reddetti.
Foster, "Yine başlıyoruz," dedi. “Orada çok fazla yanlış bilgi ve yanlış algılama var gibi görünüyor. Bence durumun gerçek gerçeklerine baktılarsa, bunun doğru olmadığını görecekler. Açıkçası, aşırı korumacı olarak etiketlenmekten bıktım. Başkan olarak oy hakkım bile yok.”
Tucker, "Sanırım konseyi ve yönetimi etkileyen çok az sayıda geliştirici tarafından kötü bir ışığa tutulduk.
“Konseyin yetkisini gasp etmek gibi bir niyetimiz yok. Biz sadece şehrin mirasını korumak ve kalkınmayı teşvik etmek istiyoruz.”
Evergreen Tarihi Bölge Derneği yönetim kurulu üyesi ve tarihi bölgelerin kısa ömürlü koalisyonunun sözcüsü olan 1992 üyesi Sue Williams, “Burası tam olarak üç yıl önce bulunduğumuz yer. Geriye değil, ileriye gitme zamanı."
Evergreen mahalle derneğinin 1992 başkanı Jessica Robinson, daha derin endişelerini dile getirdi. "Üç yıl önce kavga ettiğimizi sanmıştık," dedi. "Artık elimizde gerçekten bir kavga var."
“… Simgesel Yer İşaretleri Komisyonu, yapmak için tasarlandığı şeyi yapar”
Ekim ayı başlarında, Landmarks Komisyonu ile ilgili endişeleri gidermek için tasarlanmış bir yönetmelik taslağı hazırlamak için özel bir konsey komitesi düzenlendi. Konsey üyesi Kenneth Whalum komite başkanı olarak atandı. "Niyetim, toplantıları açık fikirli bir şekilde yapmak" dedi. “Bir iltihaba neden olan sorunun temeline inmek istiyorum.”
Altı ay boyunca komite ve yer işareti komisyonu kamuoyu önünde tartıştı ve yer işaretlerinin üyeliğini genişletmek ve eylemlerini mahkemeye gitmeden temyiz edilebilir hale getirmek için yapılan değişiklikler de dahil olmak üzere çeşitli önerileri gözden geçirdi. Ayrıca, kurulun yapısını ve karar alma sürecini kökten değiştirecek olan 1993 komisyon atamalarındaki cirolar ve eyalet simge yasalarını ihlal edecek olan komisyonun dokuz üyeden on ikiye çıkarılmasına yönelik bir teklif de değerlendirildi.
Tartışmalar boyunca, Central Gardens'ın simge yapı uygulamalarını yeniden gözden geçirmek için 27 Ekim'de yapılan inceleme ertelendi ve bir sonraki yıla uzatıldı. Ocak 1993'ün ilk haftası tekrar ertelendi, özel komite bulgularını tamamlayana kadar ertelendi.
Sonunda, 16 Ocak 1993 Cumartesi sabahı, gecikmelere ve tartışmalara karşı temkinli olan Central Gardens sakinleri gazetelerini açtılar ve aylardır gördükleri en iyi haberi gördüler.
Önemli Noktalar paneli, çalışma grubunu teşvik ediyor
Yer İşaretleri Komisyonunu inceleyen özel alt komite, resmi bir oylama olmaksızın komisyon politikalarında sadece küçük değişikliklere ihtiyaç olduğuna karar verdi. Ajansın işini yapmasına yardımcı olmak için daha fazla personelin işe alınmasını tavsiye eder.
Tam Kent Konseyi tarafından kabul edilmesi gereken karar, panelin, geliştiricilere daha dostça yaklaşmak için komisyonun içini boşaltmayı önermesinden korkan tarihi korumacılar için büyük bir zafer.
Özel alt komitenin başkanı ve Landmarks Komitesi'ni uzun süredir eleştiren Meclis Üyesi Kenneth Whalum, önemli noktalara yönelik şikayetlerin çoğunun "yanlış anlamalar ve kişilik çatışmaları"ndan kaynaklandığını kabul etti. Bununla birlikte, inşaattaki kusurlardan şikayet eden bazı konsey üyelerine ve geliştiricilere atıfta bulundu.
"Orada bir sürü korku hikayesi vardı (Yer İşaretleri Komisyonu hakkında)," dedi. "Fakat daha yakından incelendiğinde, bunların çoğu, bazı insanların bizi inandıracağı şeyler değildi."
Nihayetinde, sadece aylar önce karşı çıktığı aynı önemli destekçilerin yanında yer aldı.
Whalum, "Aslında, Simgesel Yerler Komisyonu, yapması gerekeni yapıyor" dedi. "Mekanik zaman zaman biraz yoldan çıkabilir, ancak genel olarak işini yapıyor. Landmarks'ın ihtiyaç duyacağı kadar korkunç bir iş çıkardığını düşünmüyorum. . . yanmak için."
Her şey söylenip yapıldığında, aylarca süren ileri geri, gecikmeler ve tartışmalardan sonra, komitenin bulguları, İşaretler Komisyonu'nun temel görev ve sorumluluklarının aynı kaldığını belirledi. Komisyon üyeliği de aynı kaldı.
İki yeni komite tavsiyesi yalnızca Landmarks Komisyonunu güçlendirdi. İlki, komisyonun, simge yargı yetkisi altındaki 2.000'den fazla tarihi yapıyı desteklemek için iki veya daha fazla personel istihdam etmesine izin verdi. İkincisi, komisyonun tarihi binaların inşası için komisyon standartlarını karşılama konusunda mülk sahiplerine daha fazla rehberlik etmeye yardımcı olan yenileme ve yeniden modelleme ile ilgili yönergelerinin yeniden yazılmasıyla sonuçlandı.
Komitenin tavsiyeleri ayrıca Central Gardens'a, tarihi bölge uygulamalarının nihayet nihai, tarihi bir oylama için Kent Konseyi'ne geri döneceğine dair umut verdi.
"Şimdi belki biraz daha güvende olduğumuzu hissediyorum."
Ancak, Belediye Meclisi, özel konsey komitesi tarafından önerilen önemli değişiklikleri ilk kez onaylayana kadar, mahallenin başvurusuna ilişkin nihai oylamayı tekrar ertelediğinden, daha fazla engel gelecekti. Mahalle için beş aylık bir süre içinde dördüncü gecikme olacak. Mahalle yıkım nedeniyle bu kez Grace-St'in elinde iki ev daha kaybettiği için gecikmenin bir bedeli vardı. Bir çocuk oyun alanına yer açmak için 219 ve 225 Lemaster'da iki bungalovu yıkan Luke's Piskoposluk Okulu.
Bu arada, 1993 yılının Mart ayında, Belediye Binası'ndaki münakaşalar, Kent Konseyi ve Landmarks destekçileri arasında yeni yer işareti tekliflerindeki ayrıntılar üzerinde devam etti. Bu kez argümanlar, başarısız olan başvuranın Şansölye Mahkemesi'ne gitmek yerine Kent Konseyi'ne başvurmasına izin verecek aleyhte önemli kararlar için bir temyiz süreci olması konusunda ısrar eden meclis üyelerinden geldi. Simgesel işaretler destekçileri, teklifin Memphis Simgesel Yerler Komisyonu'nu zayıflatacağını savundular.
Tarihi bir koruma danışmanı olan John Hopkins, önerilen değişikliklerin "Kent Konseyi'nin bozulmamış bir şeyi onarmak için sürdürdüğü çabanın" bir parçası olduğunu söyledi. Meclis Üyesi Shep Wilbun, belediyeye itirazda bulunmaya izin verilmesinin Memphis'teki diğer arazi kullanım konularının nasıl ele alındığına benzer olduğunu iddia etti. “İmar davalarında her zaman tam olarak aynı şeyi yapıyoruz” dedi.
Yönetmelik tartışmalarının geride kalmasından bıkmış ve hazır olan konsey, değişiklikler lehinde 10'a 3 oy verdi.
Oylama ile, tarihi mahalle bölgeleri için simgesel korumalar, tartışmalı yetkiye sahip, biraz yenilenmiş bir Simgesel Yapı Komisyonu tarafından devam ettirildi. Ayrıca meclis, Central Gardens'ın aylardır aradığı tarihi bölge uygulaması için harekete geçti. Oylama, 20 Nisan 1993'te Kent Konseyi odalarında yapıldı. Ve birçoklarını memnun edecek şekilde, onay oybirliğiyle alındı.
“Merkez Bahçeler tarihi alan olarak oylandı” Ticari Temyiz okuman.
Central Gardens became the city’s ninth and largest historic conservation district Tuesday. By a 10-0 vote, the City Council approved the historic designation, long sought by the Midtown neighborhood.
Approval means some kinds of new construction and demolition in the 1,600- household neighborhood will be regulated by the Memphis Landmarks Commission. The council action ends 10 months of waiting by the Central Gardens Area Association, which saw its bid for historic district status fall one vote short of approval in July.
To some the approval felt anti-climactic. But for most residents, there was elation.
“We’re thrilled that we’re a historic conservation district, finally. Finally!” said Sandra Palazolo, association president. “I think what a lot of our concerns were was demolishing houses. You can still have a house demolished, as long as it’s approved by Landmarks. It’s just another layer of protection. Now I’m feeling maybe we’re a little safer.”
In finally gaining historic district status, the neighborhood fulfilled a goal established back in 1967, when the association was founded, and continued in 1981 when the neighborhood achieved its listing on the National Register of Historic Places. It put formal, legislative protections on the neighborhood known for its tree-lined streets, its historic architecture, and in its long-lived friendliness. It finally recognized the love and passion neighbors have for the neighborhood: its heavy wood molding and stained glass the orderly grid system of the streets the sense of pride and a sense of history.
And oh yes, the front porches.
“Just about everyone has a front porch here,” said neighborhood past-president Mark Vorder Bruegge Jr. “You can walk by a house and see people on the porch and say hello, and they speak back.”
“Why do I live here?” Palazolo went on to say. “It’s the ambience, the character. It’s real.”
This was the second of two parts – click here for Part I.
This article relied heavily on The Commercial Appeal reporting from the spring of 1992 to the spring of 1993. Quoted in this article is the work of these fine reporters:
Wayne Risher, Staff Reporter Ron Maxey, Staff Reporter Dave Hirschman, Staff Reporter Susan Adler Thorp, political columnist Roland Klose, Staff Reporter Jerry Huston, Staff Reporter The Commercial Appeal Editorial Board
The History of Matsumoku
Matsumoku Industrial was a Japanese manufacturing company once existed in Matsumoto city, Japan, between 1951 – 1987. Established in 1951 as a woodworking manufacturer of various items but is best known as a manufacturer of high quality guitars and bass guitars including some Epiphone and Aria guitars.
In 1951, Matsumoku was founded as “Matsumoto Mokko” (In English: Matsumoto Woodworking Company) by Mr. Tsukada in Matsumoto, Japan. It was a family owned woodworking business that specialized in building tansu and butsudan.
On the other hand, shortly after the World War II (1939-1945), the Singer Corporation had established a Japanese subsidiary, Singer Sewing Machine Company, Japan, and set up production facilities in Nagoya. Matsumoku Industrial was contracted to build its sewing machine cabinets, and in 1951 Matsumoku became a partially owned subsidiary of Singer, Japan. Matsumoku also built amplifier cabinets and wooden cabinets for audio and television makers.
In the early-1960s (or mid-1950s), Matsumoku began to look into other woodworking markets because several subcontract work of the Singer had been moved into the Philippines and, as it had on its staff several skilled luthiers, finally ventured into guitar and violin production in 1963. Modest classical guitars, small steel stringed acoustic guitars, and violins were built and marketed in the mid-1960s. [1] However, as other Japanese companies were producing similar instruments, Matsumoku set out to distinguish itself by producing high quality acoustic and electric archtop guitars. Several of Matsumoku’s early archtop guitars survive, most owing their basic designs to Hofner, Framus, and Gibson. By the early 1960s, Matsumoku had acquired new mills, lathes and specialized presses and began to increase musical instrument production. Combined with its staff of skilled craftsmen, Matsumoku was able to realize the mass production of high quality guitars.
However, because it mainly manufactured guitars under contract, the role of Matsumoku was largely unknown outside of Japan’s guitar making circles until its name began appearing on neck bolt plates, headstocks, and sound hole labels in the late 1970s.
By the early 1970s, Matsumoku had begun using CNC (computer numerical controlled) mills, routers, and lathes, one of the first guitar makers to do so. This created a significant economy of scale, allowing the company to rely upon factory automation rather than skilled labor for rough shaping of components and basic assembly tasks. Even so, 60% of the construction process was still done by hand, including planing, fretting, joining, and assembly. This machine-cut yet hand-worked process offered improved profit margins at lower unit prices and yielded high quality instruments with unique character.
Matsumoku produced guitars, or parts of guitars, for Vox, Guyatone, FujiGen Gakki, Kanda Shokai (Greco), Hoshino Gakki (Ibanez), Nippon Gakki (Yamaha), Aria and Norlin (parent company of Gibson). American owned Unicord contracted Matsumoku to build most of its Univox and Westbury guitars. St. Louis Music Company imported Matsumoku built Electra Guitars. J. C. Penney sold Matsumoku-built Skylark guitars through its catalog division. Matsumoku built many early Greco guitars as well as Memphis, Vantage, Westbury, Westminster, Cutler, Lyle and Fell. Washburn Guitars contracted Matsumoku to build some of its electric guitars and basses from 1979 through 1984 (though Yamaki was the manufacturer for the early Wing series). Though the names above reflect Matsumoku’s involvement, many of the names were later sold to other companies, which made completely different guitars in quality and sound.
In 1979, Matsumoku began to market its own guitars under the Westone name.
Shiro Arai founded Arai and Company in 1953 as an importer of classical guitars. In 1960, Arai contracted Guyatone to manufacture guitars. At the time, Guyatone was one of Japan’s leading musical instrument manufacturers. However, Guyatone could not meet Arai’s production requirements, and in 1964, Arai and Company contracted musical instrument manufacturing with Matsumoku.
Shiro Arai’s early Guyatone produced guitars displayed problems when exported caused by the dryer climates in America: bindings became unglued, backs split, and necks broke just below the headstock. These issues were addressed early on with Matsumoku. The solution was to use wood that had been dried for at least two years, stronger glues with longer clamp times, and one feature that remained throughout Matsumoku’s production: the 3 piece maple neck.
The relationship between the two companies was both amicable and symbiotic. Aria focused on sales in both domestic and export markets and provided design development. Matsumoku devoted its energies on engineering and building guitars and other stringed instruments. Throughout its 22-year business relationship, Aria remained Matsumoku’s principal client. Matsumoku often preferred using Aria as its business agent, and many of Matsumoku’s contracts were written by Aria with Matsumoku stated or implied as sub-contracted manufacturer.
Design engineer Nobuaki Hayashi (currently with Atlansia) became part of Matsumoku’s engineering team in the mid-1970s. Hayashi’s pseudonym, “H. Noble”, appeared on many of the Aria Pro II instruments he designed. Aria’s guitars that followed showed remarkable design innovation and a definitive move away from Gibson and Fender forms. Hayashi is best known as the designer of the Aria Pro II, SB-1000 bass and the Aria Pro II, PE series guitars.Some of these were made with Maple bodies but higher end had Ash Body models such as the PE1000 with Protomatic pickups and the PE1500 with DiMarzio Pickups. These Ash Bodied Guitars were only produced in extremely small numbers for the domestic market. However most were, maple bodies. Some Guitars were produced with the Urushi finish and again these were mostly produced for the domestic market, in both red and brown urushi lacquer. The vast majority of these would have Ash Bodies and the export models would be Maple.
Arai and Company guitars were briefly labeled Arai, and then switched to the familiar Aria around 1966. Aria Diamond was a name chosen for its early hollow bodied electric guitars. From 1975 onward, after the arrival of Hayashi, all guitars were labeled Aria Pro II. Aria had two factories that produced guitars besides Matsumoku, one which made classical guitars, and another that made medium grade and specialty guitars.
Matsumoku also manufactured drum kits under the Aria name, initially under licence from Remo who had identified a gap in the market for low-cost drum kits in the compact 5-piece “rock” configuration as innovated by the Rogers PowerTone range in the early 1970s.
Gibson decided to move Epiphone production to Japan in the early 1970s and chose Aria as its contractor. As a subcontractor to Aria, Matsumoku manufactured most electric Epiphones made in Japan from 1970 through 1986 (a few solid body electrics were made by other Japanese manufacturers and at least one model was made in Taiwan). Models include the solid body ET series (Crestwood) the SC series (Scroll) and the Model 1140 (Flying V) as well as Epiphone’s archtop electric guitars: 5102T/EA-250, Sheraton, Riviera, Casino, and Emperor.
Early Matsumoku made Epiphone archtops and hollow-body basses had four-point bolt on necks. As production costs of bolt on neck guitars were less, some guitarists regarded them as inferior instruments. However, it was not the neck construction, that was inferior (as described below, many Matsumoku-built necks were of premium quality). Rather, it was the lack of reinforcement in the neck pocket area, which could enable, that area to act like a hinge, causing future problems with high action due to tension on the body’s neck pocket from the strings. Collectors of Matsumoku guitars from this period have often solved this problem by fabricating and installing permanent custom neck shims. Set neck archtop guitars followed in late 1975. Specifications on Epiphone archtops changed throughout the Matsumoku era.
Interestingly, Gibson changed the look and sound of Epiphone’s best selling archtop, the Casino, when production shifted to Japan. Upon its introduction in 1964, the Casino was a strong seller with rock guitarists, but sales stalled in the late 1960s. Gibson decided to remarket it toward jazz players and changed the tailpiece to one from a Riviera, and the pickups to mini-humbuckers. The result was a Casino that looked more like a short scale Riviera. The Casino was restored to its 1965 specifications around 1975, about the same time Matsumoku began production of set neck archtops.
Distinguishing characteristics
Many Matsumoku built guitars, including Epiphone archtops, utilized a 3 piece maple neck with the center section’s grain oriented 90 degrees from the side wood. This created a very strong neck not prone to splitting or warping. An often used variation of this is the 5 piece neck with two thin trim strips of walnut or ebony separating the 3 sections. Matsumoku made many neck-through-body solid body electric guitars and basses, most with 5 piece necks.
Matsumoku often utilized the Nisshin Onpa company, who own the Maxon Effects brand as a subcontractor for its pickups. Some Maxon pickups have Maxon’s “M” logo stamped on the back.
The name Matsumoku appeared on the neck bolt plate of some guitars they built. Early Grecos and some 1980s Aria Pro IIs have Matsumoku on the neck bolt plate. Other neck plates were blank or simply had the word “Japan” stamped on them.
Many Matsumoku set neck guitars and basses have the inspector’s hon (name stamp) stamped inside the neck pick-up cavity.
Gibson restructured after being sold by Norlin and began to move its Epiphone production to other Japanese manufacturers and to Korea. By 1986, the home sewing machine market was in heavy decline and Singer was nearly bankrupt. Matsumoku could not afford to buy itself out of Singer and in 1987, closed down.
After Matsumoku ceased operations, Aria continued production of Aria Pro II guitars and basses through its own factories and other manufactures. Some top line and special edition guitars are still manufactured in Japan, however, most Aria guitars are now produced in Korea and China.
Information about Matsumoku’s contribution to guitar making is better known now due in large part to the Internet. Matsumoku’s products enjoy a strong following among devoted enthusiasts.
Players of Matsumoku guitars
- of Nirvana, Univox Hi-Flier, Epiphone ET-270, Aria Pro II Cardinal Series CS-250, Washburn Force 31 of Duran Duran, Aria Pro II SB-1000 bass of Metallica, Aria Pro II SB-1000 bass , Electra Model 2281 , Aria Pro II PE series guitars (several models) , Epiphone EA-260 bass , Univox Coily guitar and Paul “Bonehead” Arthurs of Oasis played Matsumoku-manufactured Epiphone Rivieras in mid-1990s. of Hawkwind plays a Matsumoku made Westone Spectrum LX among other Westone guitars. of Bye Bye Japan. He plays an Aria Pro II Thor Sound bass TSB-400
Not: There is often confusion between Matsumoku ve Matsumoto. Matsumoto is a town in Japan’s Nagano Prefecture, where FujiGen Gakki, Gotoh, and other musical instrument companies have manufacturing plants. Matsumoto Musical Instrument Manufacturers Association is also the name of a musical instrument.
Racer Accuses 'Street Outlaws: Memphis' Host Of 'Attempting to Kill Him,' Lawsuit Says
When TV viewers in February tuned in to watch Episode 7 of "Street Outlaws: Memphis" premiere -- a crime may have unfolded before their eyes, when the star of the street racing show allegedly brawled with another driver.
Chad Larkin, a street car racer from Missouri, and his wife Genny are accusing Jonathan "JJ Da Boss" Day, the 45-year-old host of the Discovery Channel show, of inciting an assault against him that he believed was going to be fatal.
". Larkin literally believed the Street Outlaws were attempting to kill him. He literally feared for his life," according to a federal civil complaint lodged by Larkin and his wife on Monday at a Memphis federal court which names Day, the Discovery Channel and a North Hollywood, California-based production company Pilgrim Films & Television as defendants.
Day is also accused, in an Affidavit obtained by Haber Haftası, of inflicting blows against Larkin that allegedly took place as the reality show was filming.
Larkin claimed he was repeatedly "kicked and hit about his head and body" by Day and his several of his associates after defending himself. He said that Day allegedly yelled: "F--- you fat boy, get your own show!" before he was attacked.
The seasoned racer identified Day for the assault after being shown a six-person photo array. Larkin was ultimately hospitalized with a chipped front tooth, and also suffered a busted lip, black eye, herniated disk and torn left meniscus, the document states.
Newsweek's messages to the Discovery Channel, Pilgrim Films & Television and Day's attorney were not immediately returned.
Day and his crew of street racers reached out to Chad Larkin on Facebook challenging him and some other racers to compete in a race for cash. The race would be videotaped and Larkin only had to pony up $1,000.
Larkin accepted the challenge, legal docs said.
If victorious in the races, according to his attorney David Weissman, Larkin could have walked home $30,000 richer.
"He's a skilled racer with over 1,000 races to his name," Weissman told Haber Haftası. "He was of the mindset that this race was going to be legitimate and he would be on the show to win a legitimate prize."
Producers informed Larkin to respond to the producers with a "guest list" and be in Memphis on Sept. 23, 2017 where he would be texted a clandestine address 30 minutes before, the civil complaint reads.
"Larkin was further advised he could post on social media about the race but that he could not mention 'Street Outlaws' or television likely due to the illegal nature of the event," the civil document notes.
At around 3:30 p.m. on that day, Larkin, who brought along a buddy dressed in a prison jumpsuit, arrived and described the scene in the suit as "a contrived production to create scandal and controversy."
The show producers inspected Larkin's and his fellow challengers' wheels and then gave Larkin a line that would trigger a volley of barbs before a fight ensued.
The camera crew allegedly coached Larkin's prison-attired friend to run up to Day and tell him, "You might be JJ but he's the boss," referring to Larkin, the civil complaint states.
By late evening the cars were lined up in "car show" fashion "with the Memphis Street Outlaws on one side of the road and the invited racers" (that included Larkin) on the opposite side.
The civil document accuses Day of being "hostile and aggressive" in his demeanor from the beginning and setting the table for a rumble when he allegedly told the invited races to "get into the Memphis Street Outlaws' heads" by "talking trash, whatever you [have] to do to get into our heads."
When one of the invited racers approached Day in the center of the road, Day allegedly chewed him out, saying, "What the f--- is on your mind? Why are you stepping out like that," according to the civil complaint.
The first race between Memphis Street Outlaw and an unnamed Texas racer went south.
The complaint describes the driver as leaving before the arm drop start signal as the Texas challenger remained stationary. Day's cohort was supposed to be disqualified as a result.
"This caused Mr. Day to become outraged," the document states. "He began cursing and screaming" before huddling up with his team.
Day, the document alleges, then "instructed his group of racers to pull 'every dirty trick they could,'" and that meant more mind games and "declaring war" on their rivals.
With tensions rising, the Larkins accused producers of doing nothing to stop the fallout and "allow heated emotions to cool down or to take other remedial action."
Instead, the document alleges, the produces who were working on behalf of Discovery were seeking "sensationalistic trash likely to result in violence."
Larkin attempted to stick up for the Texan who held back as racer allegedly jumped the gun in the duel.
"Don't be mad because this guy beat you at your own game," Larkin told Day, according to the complaint.
Larkin was now in Day's crosshairs, the documents suggest, and Day responded: "F--- you fat boy, get your own show," The faceoff caught the interest of the film crew as "two cameras focused on Larkin and Day," the document suggests.
Before the second race took place, Larkin wished the racer challenging one of Day's Outlaw crew "good luck" and the document shows, told him, "Let's all of us out-of-towners pull together as a team and show these Memphis Street Outlaws they aren't as fast as they think they are."
That remark allegedly set Day off. He, along with two of his crew named "Bounty Hunter" and "Mustang Mike," started "cursing at [Larkin]," and the document states they were "attempting to attack" him.
As Larkin was turning around he claims in the document of hearing his wife scream, "Look out!"
Day and "Bounty Hunter" rushed him and allegedly "threw punches at Larking and tackled him to the ground," the complaint details.
Larken reflected back in the document to the excruciating pain in that moment as his left leg's "muscles and tendons were ripping."
Larkin thought his life was being threatened and accused Day and "Bounty Hunter" of "attempting to kill him," according to the complaint.
Larkin's wife Genny claimed that as she tried to break up the scuffle with her husband, a woman member of the Memphis Street Outlaws allegedly "grabbed the back of her head and pulled her to the ground by her hair, resulting in physical and emotional injury," the document states.
The couple also blame the reality show's film crew. While they could have intervened, the Larkins' lawsuit suggests the crew apparently stood by to capture the beatdown for popcorn fodder.
"While the assault was ongoing, the producers of the show made no effort to stop it," the document states. "Rather, the camera crew and producers continued filming&hellip one of the producers instructed a cameraman to get closer and get a better shot."
And when on-set medics who were present along the open stretch of asphalt on Riverport Road dressed as a race track allegedly attempted to attend to Larkin, one producer vetoed, and allegedly told them to "get off [my] set," before guiding a director of photography to "get a good shot of Mr. Larkin's face all bloody," the document states.
Some of the gory footage aired on the episode in what was described by the document as "highly edited fashion."
Day was arrested a month later and booked for aggravated assault charges. He was released on a $30,000 surety bond, court records show.
The case is still pending after a June 27 preliminary hearing was held, where the Larkins were subpoenaed to testify about the alleged attack, a Shelby County Attorney General official told Haber Haftası.
Day hasn't been formally indicted as evidence is still being presented to a Grand Jury, the official added.
Chad Larkin is seeking compensatory damages "not to exceed $5 million" and punitive damages for the same amount. And Genny Larkin is seeking compensatory damages of $500,000, the civil complaint states.
Memphis II ScStr - History
The National Civil Rights Museum is a member of
Accredited by the American Alliance of Museums
Designated a World Peace Flame Monument Site
Member of the worldwide network of over 300 historic sites
National Civil Rights Museum &bull 450 Mulberry St. &bull Memphis, TN 38103 &bull (901) 521-9699
The Tennessee Department of Education determines Tennessee&rsquos licensure requirements, eligibility standards, Praxis passing score requirements and reciprocity agreements. The Tennessee Department of Education implements the policies set by the State Board. For more information about Tennessee's approved educator preparation programs or licensure requirements, visit their website.
Measures knowledge and skills in reading, writing and mathematics to assist in classroomsLearn more about Parapro
Assesses entry-level school leadership skills Learn more about SLS
Helps educators balance caring for their students with maintaining professional distance Learn more about ProEthica
To advance quality and equity in education by providing fair and valid assessments, research and related services. Our products and services measure knowledge and skills, promote learning and performance, and support education and professional development for all people worldwide.
Copyright © 2021 by ETS. Her hakkı saklıdır.
Tüm ticari markalar ilgili sahiplerinin mülkiyetindedir.