Douglas Hurd Kimdir? Hayatı Ve Biyografisi
Douglas Hurd Kimdir? Hayatı Ve Biyografisi
Doğum tarihi: 8 Mart 1930 (92 yıl yaşında), Marlborough, Birleşik Krallık
Douglas Hurd’un Yaşamı
Klasik bir eğitim ve diplomatik kariyerin ardından, Douglas Hurd (1930 doğumlu) İngiliz Muhafazakar Parti siyasetine döndü.1985’te içişleri bakanı oldu ve 1989’da Büyük Britanya dışişleri bakanı Margaret Thatcher (ve daha sonra John Major) yönetiminde oldu.
Benjamin Disraeli’den bu yana hiçbir önde gelen Briton, Muhafazakar Parti siyasetindeki kariyerlerini ve roman yazarlığını Douglas Hurd kadar başarılı bir şekilde birleştirmedi.
Hurd ayrıca Disraeli ile siyasetin işleyişine ve dış ilişkilerin yönetimine yönelik romantik bir hayranlığı paylaşıyor ve Disraeli gibi her ikisi hakkında da zekice yazmıştı.Ancak Disraeli’den farklı olarak Hurd, İngiliz siyasi seçkinlerinin hiçbir zaman yabancısı olmadı.Gerçekten de geçmişi, eğitimi ve kariyeri onu neredeyse arketipsel bir İngiliz parlamenter beyefendisi haline getirdi.
8 Mart 1930’da İngiltere, Marlborough’da doğan Hurd, Sir Anthony (daha sonra Baron) Hurd ve eşi Stephanie’nin en büyük oğluydu.Anthony Hurd, Douglas’ın çocukluk döneminde bir çiftçilik kariyerine devam etti ve London Times için tarımsal gelişmeler üzerine yazdı. Yaşlı Hurd daha sonra hem birkaç büyük şirketin direktörü hem de Muhafazakar bir milletvekili (Parlamento Üyesi) oldu.Hurd ailesinin Muhafazakar siyasetle güçlü bir bağlantısı vardı.Anthony Hurd’ün babası, Tory milletvekiliydi.
Douglas Hurd, hem sporda hem de akademisyenlerde başarılı olduğu Eton’daki devlet okuluna gitti.1948’de Eton’dan ayrıldıktan sonra, Hurd askerliğini İngiliz Ordusunda yaptı ve teğmen oldu.1949’da Cambridge’deki Trinity College’a girdi ve burada çalışmalarında, özellikle de tarih alanında bir kez daha başarılı oldu. Ayrıca ders dışı etkinliklere katıldı. 1952’de Cambridge Birliği’nin (üniversite münazara topluluğu) başkanı ve Üniversite Muhafazakar Derneği’nin başkanı oldu.
Siyasi bir kariyere karar vermiş olmasına rağmen, Hurd, Cambridge’den hemen sonra babasının bunu yapmama konusundaki tavsiyesine uydu ve bunun yerine Diplomatik Hizmete girdi.Bir diplomat olarak Hurd, Pekin’e (1954-1956) ve Birleşik Krallık’ın Birleşmiş Milletler misyonuna (1956-1960) atandı. Londra’daki Dışişleri Bakanlığı’nda daimi devlet müsteşarının özel sekreteri olarak görev yaptı (1960- 1963) ve daha sonra tekrar, bu kez 1963’ten 1966’ya kadar birinci sekreter olarak görev yaptığı Roma’ya gönderildi.Hurd, 1960’ların ortalarında Roma’yı diplomasi için sıkıcı bir yer olarak gördü ve boş zamanlarında ilk romanını yazdı.
Siyasi gerilim O’na Muzaffer meslektaşlarından biri olan Andrew Osmond ile. Osmond ve Osmond, 1969 ve 1982 yılları arasında üç roman daha yazdılar.Yaklaşık olarak aynı zamanda, kariyerinin durgunlaştığını hissettiği Diplomatik Hizmetten ayrılmaya karar verdi.
1966’da Hurd istifa etti ve Muhafazakar Parti’nin Araştırma Departmanına katıldı.1968’de Dış İlişkiler Bölümünün başına geçerek ve özellikle Edward Heath olmak üzere parti liderlerini büyük ölçüde etkileyerek bu yeni işte çok başarılı oldu.1968’de Hurd, o zamanlar iktidarda olmayan Muhafazakar Parti’nin lideri olan Heath’in özel sekreteri olmak için Araştırma Departmanından istifa etti.1970 yılında, Heath başbakan olduğunda, Hurd Health’in siyasi sekreteri oldu ve bu pozisyonu hem büyüleyici hem de sinir bozucu buldu.
1974’e gelindiğinde Hurd, perde arkasındaki siyasetten bıkmıştı ve Parlamento’ya kendisi girmeye karar verdi.Heath ile yakın ilişkisi bir dezavantaj olduğunu kanıtladı ve Orta Oxfordshire Muhafazakar Partisi adayı olarak kabul edilmeden önce beş seçim bölgesi tarafından reddedildi.Hurd, Şubat 1974 genel seçimlerinde koltuğu kazandı, ancak Heath ve hükümeti seçimi kaybetti ve gelecek yıl içinde Sağlık da partinin liderliğini Margaret Thatcher’a kaybetti.Bir Heath proteini olarak Hurd, yeni düzenden yana değildi ve hızlı bir siyasi ilerleme umut edemezdi.Bununla birlikte, parti birliğini güçlendirmek için Thatcher 1976’da onu Avrupa işlerinden sorumlu muhalefet sözcüsü olarak atadı.1979’da Muhafazakarlar iktidara döndüğünde, Dışişleri Bakanlığı’nda kabine alt bakanlığı görevine atandı.Dışişleri Bakanı Lord Carrington ile çalışmaktan zevk aldığı ve Carrington’ın Falkland Savaşı nedeniyle istifasının ardından etkili dışişleri bakan yardımcısı olduğu yerdi.1983’ten 1984’e kadar Hurd, bir başka Kabine alt görevi olan İçişleri Bakanlığı’nda devlet bakanı olarak görev yaptı.
Hurd’un Kabine alt görevlerindeki sağlam performansı ve belki de kısmen Lord Carrington’ın coşkulu desteği nedeniyle, Hurd, Thatcher 10 Eylül 1984’te onu Kuzey İrlanda için dışişleri bakanı olarak atadığında Kabine’ye ulaştı.Atandığı zaman, Kuzey İrlanda yeniden şiddet ortaya çıkmıştı.En önemli başarısı, barış sürecini teşvik etmesiydi. Mayıs 1985’te, Kuzey İrlanda konusunda İrlanda ile İngiliz görüşmelerini denetlemek üzere atandı.Görüşmeler, İrlanda’nın Kuzey İrlanda meselelerinde danışman olarak hizmet vermesine izin veren bir anlaşmayla Kasım ayında başarıyla sonuçlandı.
Ancak bu arada, 2 Eylül 1985’te Hurd, İngiliz Hükümeti’ndeki en önemli üç pozisyondan birine, içişleri bakanlığına atanmıştı.Bu atama, yalnızca Kuzey İrlanda sekreteri olarak İrlanda müzakerelerinin ortasında olduğu için değil, aynı zamanda Thatcher’ın nihai onayının bir işareti olduğu için de sürpriz oldu.Kabinenin iç işlerinden sorumlu memuru olarak Hurd, çok çeşitli konulardan sorumluydu ve İçişleri Bakanlığı’ndaki görev süresi, kanun ve düzen ilkelerine sıkı bir bağlılıkla karakterize edildi.Atanmasından sonraki hafta, Birmingham’daki ciddi ırk isyanları sorunuyla karşı karşıya kaldı. Hurd, isyancıların yoksulluğu nedeniyle yıkımı rasyonalize etmeyi reddetti.
1986’da Hurd, uluslararası terörizmle mücadele için Avrupa Topluluğu içişleri bakanlarının acil toplantısının başkanı olarak görev yaptı.Toplantı, teröristleri “rahatsız etme ve bozma” çabalarını koordine etme anlaşmasıyla sonuçlandı. Hurd ayrıca IRA (İrlanda Cumhuriyet Ordusu), Sinn Fein ve Ulster Savunma Derneği üyelerinin radyo ve televizyon programlarını yasaklayarak evde teröristlerle savaştı.1989’daki Salman Rushdie olayı sırasında Hurd, Birmingham’daki Merkez Camii’nde yaptığı bir konuşmayla İngiliz Müslüman toplumundaki yüksek tansiyonu düşürmeye çalıştı.Rushdie’nin The Satanic Verses adlı romanında algılanan saygısızlık nedeniyle Müslümanların hissettiği acıya karşı duyarlı olduğunu belirtti.ve bu acıyı protestolarla ifade etmeye hakları vardı.Ancak bu tür protestoları şiddete veya şiddet tehdidine dönüştürmek tamamen kabul edilemez” dedi.
Ekim 1989’da Thatcher Kabinesindeki bir değişiklik, Hurd’un dışişleri bakanı olduğunda hayat boyu hayalini kurduğu şeyi gerçekleştirmesine izin verdi.Dış ilişkilerdeki engin tecrübesi nedeniyle atanması neredeyse evrensel olarak alkışlandı. Dışişleri bakanı olarak ilk görevlerinden biri, Doğu Almanya sınırlarını açtıktan sonra Kasım 1989’da Berlin Duvarı’nı ziyaret etmekti.Hurd, bu ziyareti Britanya ve Batılı müttefiklerinin Doğu Avrupa’da hızla gelişen değişikliklerle başa çıkmak için yeni politikalar geliştirme ihtiyacını vurgulamak için kullandı.Ocak 1990’da Hong Kong’u ziyaret etti ve burada sakinlerin 1997 Çin’in devralınmasıyla ilgili endişelerini yatıştırdı.Ağustos 1990’da başlayan Basra Körfezi krizi sırasında Hurd, soğukkanlı bir şekilde yetkili bir dışişleri bakanı ve ABD politikasının sadık bir destekçisi olduğunu kanıtladı.
İngiltere’nin yaklaşmakta olan Avrupa Topluluğu ekonomik birliğinde oynadığı rol, Dışişleri Bakanı Hurd’a sürekli ve acil bir meydan okumaydı.Böyle bir birliğin açıkça güçlü siyasi imaları vardı ve Thatcher da dahil olmak üzere birçok İngiliz, Britanya’nın ulusal egemenliğinin ihlal edilmesi olasılığı konusunda oldukça şüpheciydi.Bu konuda temkinli olmasına rağmen, Hurd, Thatcher’dan çok daha fazla Avrupa yanlısıydı ve Thatcher’ın İngiltere’nin Avrupa Para Sisteminin Döviz Kuru Mekanizmasına girmesine izin vermesi, Hurd’ün ve ardından Maliye Bakanı John Major’ın nazik etkisi sayesinde oldu.
Kasım 1990’daki Tory liderlik mücadelesi, Hurd’ün mükemmel bir İngiliz beyefendisi olarak itibarını sağlamlaştırdı.Eski Kabine bakanı Michael Heseltine’in 14 Kasım’da Thatcher’a meydan okumasını “hükümet, parti ve ülke açısından bir hata” olarak nitelendirdi ve 20 Kasım 1990’daki ilk oylama sırasında liderini sadakatle destekledi.Thatcher 22 Kasım’da istifa ettiğinde, parti liderliği (ve başbakanlık) yarışına girdi ve diğer aday John Major ile ortak bir bildiri yayınlayarak, “dostça bir yarışma yapma arzusunu vurguladı. Böylece parti meslektaşlarımız partiyi birleştirmek için daha iyi durumda olduğunu söyledi.” Hurd, birçok kişi tarafından dış ilişkiler konusundaki bilgisi, İçişleri Bakanlığı’ndaki deneyimi, geniş bir destek tabanı ve ideolojik darlıktan kurtulma taraftarıydı.Ancak muhalifleri, karizma eksikliğini, ekonomi bilgisi eksikliğini ve Tory milletvekillerinin oğlu ve torunu ve bir Eton ve Cambridge mezunu olan kendisinin, Thatcher’ın devrimlerinin Tory politikasına bir dönüşü temsil edeceği gerçeğini kınadılar.
27 Kasım’da Binbaşı’ya yenildiğinde, onu hemen dışişleri bakanı olarak yeniden atayan galip gelene iyi niyetle teslim oldu.
Sürpriz bir hamleyle Hurd, altı yıl görevde kaldıktan sonra dışişleri bakanı olarak istifasını sundu ve bundan sadece bir gün sonra Başbakan John Majors parti liderliği seçimini Kasım’dan Temmuz’a kaydıracağını açıkladı.Hurd, liderlik mücadelesinde olası bir hedef olarak kendisini “ayırmak” istediğini söyledi. Hurd, meclis koltuğundan istifa etmeyeceğini ve aktif bir “arkadaş” olarak kalacağını söyledi.Geçmişte Hurd, İngiliz hükümetinin Kamboçya’daki Kızıl Kmerlere dolaylı desteği, Endonezya’daki Suharto rejimine yönelik büyük bir yardım ve silah anlaşması gibi skandallardan neredeyse hiç yara almadan çıkmıştı.Bu, daha az kurnaz bir politikacının yaralanmasına veya dövülmesine neden olurdu.
Hurd, diğer Avrupalı politikacılardan daha fazla, eski Yugoslavya’ya yönelik felaket Avrupa politikasını şekillendirdi ve belki de bu politikadaki en iyi ölüm sonrası, Hurd’un 1991’den bu yana kariyerine yakından bakmaktır.
Hırvatistan, Yugoslavya’nın geri dönülemez bir şekilde çökmesinden çok sonra Hurd, ancak Sırbistan Cumhurbaşkanı Slobodan Miloseviç’in Sırpların elindeki bölgelerdeki BM varlığının buradaki Sırp nüfusunun çıkarlarının korunmasına yardımcı olması şartına razı olmasıyla bağımsızlıklarını kabul etti.Bu BM varlığı daha sonra İngiliz Dışişleri Bakanlığı’nın tam olarak katıldığı bir düzenleme olan Vance Planı ile güvence altına alındı.
Hurd, İngilizleri ve nihayetinde Avrupa’nın askeri müdahaleden kaçınma politikasını kişisel olarak geliştirdi.Eylül 1991 gibi erken bir tarihte, Avrupa’nın eski Yugoslavya’da hiçbir askeri caydırıcılık teklif etmeyeceğini açıkladı. Aynı ay, Güvenlik Konseyi aracılığıyla kurbanları engelleyen ve saldırganlara yardım eden kapsamlı bir silah ambargosunun dayatılmasına öncülük etti. Ertesi yıl, yetersiz donanıma sahip ve belirsiz bir göreve sahip BM birliklerinin bir savaş bölgesine gönderilmesini planladı.
Hurd’ün stratejisi neydi ve arkasında ne yatıyordu? Hurd ve Dışişleri Bakanlığı’ndaki meslektaşları, bir çözümün “zorla dayatılamayacağını”, bunun da gücün hiç kullanılmaması gerektiği ve insani yardımlarla desteklenen müzakere edilmiş bir siyasi çözüme yol açan dolambaçlı akıl yürütmeye yol açtığını söyledi.Yardım, Balkan ihtilafını sona erdirmenin tek yoluydu.Bu pozisyon kısmen, Britanya’yı Yugoslavya’nın doğal halefi olarak Sırplarla ittifak kurmanın stratejik çıkarlarına ve Balkanlar’daki Alman etkisinin olası genişlemesine karşı bir denge ağırlığına dayanıyordu.Bu politika aracılığıyla Hurd, Rusya’yı da dahil etmeyi ve Rus pazarlarında ekonomik fırsatların açılmasına yardımcı olmayı umuyordu.Dışişleri Bakanlığı’na yakın birinin ağzından çıkan bir açıklama aydınlatıcıydı. ”
Tüm bu nedenlerle Hurd, 1991 yazında Yugoslavya’ya bir barış gücü göndermeye yönelik bir Avrupa Topluluğu girişimini destekleyen Fransa, Almanya, İtalya ve Hollanda dahil olmak üzere büyük Avrupa güçlerine karşı çıktı. bu duruşun değeri küçümsenemez. Yaralı sayısının hala yüzlerce olduğu (yüzbinlerce değil) ve savaş alanının Hırvatistan ile sınırlı olduğu bir zamanda, İngiliz dışişleri bakanı 19 Eylül 1991’de Avrupa Topluluğu Dışişleri Bakanları toplantısında “uzlaşıya öncülük etti”. Kısa ve öz bildiriyle sonuçlandı: “Askeri müdahale düşünülmedi.”
Birkaç gün içinde, Avrupa’nın tarafsız kalacağı sözleriyle takviye edilen Sırp kuvvetleri, karadan, denizden ve havadan büyük bir saldırı başlattı.
Hırvatistan’ın ana limanlarını ablukaya aldılar, Hırvat sınırına düzinelerce tank gönderdiler ve Vukovar ve Dubrovnik’e büyük çaplı bir saldırı başlattılar.Aynı hafta, BM Güvenlik Konseyi Yugoslavya’ya silah ithalatını yasaklayan 713 sayılı Kararı kabul etti.Yasak, toprak ordusu yılın başlarında dağıtılan Hırvatistan’ı, Sırp liderliğindeki Yugoslav ulusal ordusunun ve Sırp paramiliterlerinin saldırılarına karşı kendini savunamaz hale getirdi.
Bosna gözlemcilerinin çoğu, Britanya hükümetinin silah ambargosunun kaldırılmasına en tutarlı şekilde karşı çıktığını biliyor.Bilmeleri daha az olası olan şey, İngiltere’nin yine Eylül 1991’de, Sırpların çoğunlukta olduğu Yugoslav hükümetine gitti ve sessizce tüm Yugoslav cumhuriyetlerine kapsamlı bir silah ambargosu talep etmesini önerdi.
Sırplar ve diğer tüm etnik gruplar arasındaki silah dengesizliğini onaylayan bir hareketti.Hurd daha sonra ambargonun kaldırılmasına direndi. Kendi ifadesiyle, ironileri onun için kaybolmuş gibi görünen bir ifade olan “düz bir ölüm alanı” yaratma konusunda isteksizdi.
Dışişleri bakanı, parlamentoda ve başka yerlerde, diğer büyük güçlerin İngiltere’nin eski Yugoslavya politikasını desteklediğini sık sık dile getirdi. Ancak durum pek de öyle değil.Doğru, 1991 yazında, Hurd Avrupalı meslektaşlarına karşı öne çıkarken, ABD arka koltuğa geçti ve Avrupalıların bununla başa çıkmasına izin verdi.Ancak diğer zamanlarda İngiliz Dışişleri Bakanlığı, Sırplara müdahale etme ivmesini aktif olarak yavaşlattı.Örneğin 1992 yazında, Sırpların yönettiği toplama kamplarının ortaya çıkması ve yüz binlerce kişinin Bosna’dan sürülmesiyle birlikte ABD ve birçok Avrupa devleti Sırplara karşı daha sert bir duruş için çağrıda bulundu. Tam o sırada Hurd başka bir kavram buldu: “koruyucu destek”. Bu, Britanya’dan 1.800 hafif silahlı BM askeri de dahil olmak üzere silahlı eskort sağlamak anlamına geliyordu.Bosna’daki BM yardım konvoyları için Kısa vadede bu politikanın avantajları oldu.Daha sıkı eylem için dünya baskısını savuşturdu ve bir önceki yıl oluşturulan İngiliz politikalarını onayladı.BM barış güçleri yerdeyken, gökten bomba atmak veya silah ambargosunu kaldırmak ve “savaşan gruplar” arasındaki düşmanlığı tırmandırmak düşünülemezdi.
Britanya’nın BM birliklerini bir savaş bölgesine yardım eskortu olarak gönderme kararı, İngiliz BM Komutanı Korgeneral Michael Rose’un bir kararı olmasaydı, karadaki durumun yanlış anlaşılması olarak görülebilirdi.Nisan 1994’te Rose, Bosnalı Sırpların cephanelerini ve kişisel kameralarını ellerinden aldıkları 168 İngiliz askerini Gorazde’ye gönderdi.Donanımlarının büyük bir kısmı eksilmiş olan bir İngiliz taburunu, tamamen Sırp General Ratko Mladiç’in güçleriyle çevrili bir yerleşim bölgesine göndermek, ancak İngiliz desteğine sahip Sırplara açık bir işaret olarak yorumlanabilir.Çünkü Sırpların rızası olmadan bu birlikler “güvenli” bölgeden güvenli bir şekilde çıkamayacaklardı.
Balkan ihtilafı boyunca, İngiltere’nin Bosna politikasıyla Avrupa’da tecrit edileceğinden korkan Hurd için Fransızların desteği hayati önem taşıyordu.Dışişleri bakanının Avam Kamarası’nda sık sık yaptığı kumarlardan biri, Fransız ve İngilizlerin Bosna konusunda aynı fikirde olduklarında ısrar etmekti.Ancak bu hiçbir zaman tam anlamıyla doğru olmadı ve Jacques Chirac’ın başkan seçilmesinden bu yana daha da az oldu. Nitekim iki ülke arasında Bosna konusunda yaşanan gerilim Hurd’un politikasına bağlanabilir.İngiliz-Fransız Bosna politikasındaki ilk kırılma belirtisi, İngiliz ve Fransızların Bosna’ya bir Hızlı Tepki Gücü göndermeye yönelik ortak kararı açıkladıkları rehine fiyaskosu sırasında geldi.Kısa süre sonra, Britanya’nın niyetinin yalnızca gücün BM askerlerini karada korumak olduğu ortaya çıktı.Chirac, bunun aynı zamanda Saraybosna ve yerleşim bölgelerine yapılacak yardımlar için korunan bir rota oluşturacağını ummuştu. Bu, elbette, İngiliz hükümetinin başından beri direndiği bir olasılık olan savaş eylemini içerecekti. Fransızlar daha hırslı planlarından kısmen geri çekilirken ve İngilizlerin Hızlı Tepki Gücü’nün rolüne ilişkin önerileriyle uzlaşırken, iki ülkenin Bosna’daki ilerlemeye ilişkin görüşleri, Hurd’un istifası sırasında ciddi olarak görünüyordu.
Chirac’ın Britanya’nın Chamberlain benzeri bir yatıştırmayla meşgul olduğu yönündeki açık suçlaması, Hurd’ün seçtiği halefi Malcolm Rifkind’in 17 Temmuz Avrupa Birliği toplantısında bunu yapmaya çalışmasına rağmen, ustalıkla savuşturulamayacak kadar derinden kesildi.İngiliz basınında, Hurd’un istifasına, onun itibarından ayrılan bir figür için olağan övgülerin hiçbiri eşlik etmemişti.
Hurd iki kez evlendi.1960 yılında evlendiği ilk eşi Tatyana’dan üç oğlu oldu.1976’da ayrıldılar, Tatiana Hurd “Aslında siyaset evliliğe karışmaz” diyerek 1982’de boşandılar.O yıl eski meclis sekreteri Judy Smart ile evlendi. Bir erkek ve bir kız olmak üzere iki çocukları oldu.
Hurd, çok zeki, kibar, çekici, esprili bir adamdı. Ancak sadakat, Hurd’ün siyasi kariyerinin ayırt edici özelliğiydi. Edward Heath, Margaret Thatcher ve John Major’a sadıktı. Hurd’ün sadakati sadece kişilikleri aşar ve daha derin meselelere sarsılmaz bir bağlılığın göstergesidir.Muhafazakar Parti ve onun neyi temsil ettiği cesaret, kararlılık, bireysel özgürlük ve sorumluluk kısacası, hepsi onun görüşüne göre en iyi ve korunmaya değerdir.