bundan şüphesi olan varsa, şu görsele baksın;
doğu cephesi.
silah altına alınacak yetişkin er yok.
ama bir paşa var.
kazım karabekir...
elindeki kısıtlı imkanlara rağmen, erzurum ve havalisindeki öksüz, yetim çocuklara sahip çıkıyor, kol kanat geriyor.
asker yok.
ama vatanın öksüz ve yetim evlatları çok.
çocuklar karabekir'e diyor ki;
"paşam, babalarımız, abilerimiz, amcalarımız yoksa, biz ne güne duruyoruz?"
paşa ağlıyor.
hıçkıra hıçkıra ağlıyor.
kol kanat gerdiği, üzerine titrediği evlatlarıyla gurur duyuyor.
ve onları da askere alıyor, orduya kaydediyor.
cephe gerisinde her an tetikte, ihtiyaç hasıl olması durumunda vatan savunmasına hazır onlarca aslan parçasından çakı gibi müfrezeler bina ediyor.
işte onlar karabekir paşa'nın gürbüzler ordusu olarak anılıyor, nam salıyor.
karabekir paşa'nın bu gürbüz evlatları, daha sonra türkiye cumhuriyeti'nin kurulmasından sonra bir devlet politikası olarak uygulanan "gürbüz türk çocuğu projesi"ne de ilham kaynağı oluyor.
#tarih