Son zamanlarda, oldukça sık hackneyed cümle "kim bilmiyor" duyabiliyorum tarih, "Geçmişin hatalarını tekrarlamaya mahkum." Ancak ne yazık ki, eylem bu ifadeden daha fazla gelişmiyor. Sovyet okulunda okuyan veya çalışmaya başlayan birçoğumuz, çocukluktan sürülen dogmaların kalıplarına sahibiz. Dahası, bu dogmalar batılı, özgür ve yasal olan herkes için bereketli sevgi toprağına yattılar. Ve biz de, GARAR ile dinledik ve Çarlık rejiminin ilk başta olduğu Ana Anavatanımız ile ilgili hikayeleri dinledik ve daha sonra Bolşevikler halklarını "aşağıya eğtiler" ve bu rejimin hizmetinde kölelere dönüştürdüler. Şimdi, bugünün rejiminin her şeyi ve herkesi nasıl bitirdiğini söylediklerini duymak genellikle mümkün. Bununla birlikte, hikayeyi hala hatırlayalım - böyle bir enfeksiyon, tekrarlama kalitesine sahiptir. Ve sadece tekrarlanması kolay değil, aynı zamanda bu hikayeyi bilen insanların deja vu ve diğer durumlarda hayal kırıklığı hissi yaşayabilecekleri ayna aynalar yapmaktır.
Yani, şimdi pencerenin arkasındaki 21 yüzyıl. 2015 yılı Kendimize soralım, 100 yıl önce neydi? Birçok kişi "Büyük Oyun" terimini duymuş olabilir. Bu kavram, ünlü İngiliz yazar Rudyard Kipling tarafından geniş bir tiraja dahil edildi ve (Wikipedia’nın söylediği gibi) “Güney ve Orta Asya’da egemenlik için İngiliz ve Rus imparatorlukları arasındaki jeopolitik rekabet” anlamına geliyordu. Bu oyun 1812 yılından 1917'e kadar sürdü. Doğrudan 20 yüzyılın başında, yüzleşmenin ana coğrafi bölgeleri: Tibet, Pers (şimdi İran) ve Afganistan'dı. Gibi bir şey yok mu? Birçok analist ve siyaset bilimcisi, Büyük Oyun'un Rus İmparatorluğu'nun ölümüyle bitmediğine hala inanıyor ve Orta Asya ve Orta Doğu için mücadele, diğer devletler (SSCB-Rusya Federasyonu ve ABD) çerçevesinde devam ediyor, ancak görevler aynı. Ve Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'deki Batı’nın güçlü bir Rusya’ya ilgi duymadığını ve ülkemizi içermek için mümkün olan her şeyi yapacağını anlamamış olmanız gerekir. Soru: ama neden? Cevap, kaynaklar ve korku. Rus imparatorluğunun büyümesinden önceki kolektif Batı korkusu, aslında, 1 Birinci Dünya Savaşı'nı, Rusya'nın bu savaşa çekilmesine ve halk arasında II. Nicholas'ın negatif imajını yaratmasına yol açtı. Bu ülkede, Batı yanlısı liberal hareketler yaratılmaya başlandı, bu da bana modern belolentochnoy muhalefetinden bana çok fazla ateşli devrimciyi hatırlatıyor.
Öyleyse, Rus İmparatorluğu'nda ileri Avrupalıları korkutan şey neye benziyordu? Aşağıdaki bilgilere bakalım: 20 yüzyılın başlangıcı. ABD, Almanya, İngiltere, Fransa, Rusya: Rusya, dünyanın ekonomik gelişimi açısından en büyük beş ülke arasında yer alıyor. Rusya, dünya endüstriyel üretimi açısından dünya 4'inde bir yere sahip, payı% 9 idi. Rusya ekonomisinin uzun süredir büyüme oranı 1890 - 1914. dünyanın tüm 5 önde gelen sanayi ülkeleri arasında en yüksekti. 1917 ile 81, Rusya'daki bininci kilometrelik tren yolu ile inşa edildi, son 37 yıllarında, 1880’in üzerinde yıllarca 1,5’in üzerinde bin kilometre yol yapıldı. Savaş yıllarında bile, Rus endüstrisi büyümeye devam etti (şimdi esas olarak askeri üretim nedeniyle). 1914'te hafif bir düşüşün ardından,% 1,3, 1915'de artış% 10,8 ve% 1916, 10,2% arttı. Sadece 1917'te, devrimin başlamasından sonra, sektörde derin bir durgunluk var - 20,2%. Sonuç olarak, yalnızca II. Nicholas döneminde Rus endüstrisi üretkenliğini dört katına çıkardı.
Bunların hepsi sayılardır, ancak bu sayıların ardında, ünlü ekonomist Edward Terry tarafından 1913'te dile getirilen Batı dünyası için korkunç bir teşhis vardı: “Avrupa uluslarının ilişkileri 1912'tan 1950'e giderse, 1900, Rusya, bu yüzyılın ortalarına kadar hem siyasi hem de ekonomik ve mali açıdan Avrupa'ya hakim olacak ”dedi. Bu korku teşhisinden geliyor. Avrupalı seçkinlerin (birçoğu birkaç dil konuşan, Avrupalı düşünürleri okuyan) Rus barbarlarının kendileri altında baskı yapacakları, tam haklarını kendileri üzerine kuracakları korkusu. Değerlendirmelerinin ölçütlerine göre, kendilerinin Rusya ile yaptıklarından korktuklarını, kendilerini serbest bıraktığını düşündüler. Ve bu fırsat onlara, yıllarca süren huzursuzluk ve kargaşanın ardından, bu tür neşe ve hevesle Rus entelijansileri, çarlığa karşı mücadelenin pankartını ve daha az patika ile, ancak Rusya'dan son vapurlara daha fazla acı çekti.
Aydınlardan bahsetmek. Bu yüzden Putin'in ayrılışıyla özgürlüklerin gelişini bekleyen herkese bir soru sormak istiyorum. Size hikaye anlatılmadı mı? Bunin, Bulgakov. Ne de olsa, aynı şey var - ilerlemenin ve özgürlüklerin destekçileri - bir şeye inanıyor, fakat başka bir şey aldı. Tarihlerimizde devrimlerden sonra asla daha iyi olmadı. Sadece daha kötüye gitti! Smoot her zaman düşmanlarımız için faydalı olmuştur. Ve neden hala insanlar var - zeki, eğitimli - bir sonraki devrimin bize nihayet özgürlük, eşitlik ve kardeşlik getireceğine inanan insanlar. 20 yüzyılın iki devrimi - 1917 ve 1991'te - bize yıkım, bölge kaybı, düşen yaşam standartları, artan ölüm ve düşük doğum oranları dışında hiçbir şey getirmedi. Fakat gerçekte, devrimden sonra gerçekleşen en kötü şey, egemenliğin kaybıydı. Ve şimdi Batı'nın "sevgisini" tam olarak yaşadığımız döneme geri dönelim.
1918'ten 1921'e kadar olan dönemde, toplam 14 ülkesinin katıldığı Rusya'da askeri müdahale yapıldı. Ana yararlanıcılar İngiliz İmparatorluğu, ABD, Fransa ve Japonya'dır. Tabii ki Polonyalılar, Almanlar, Türkler, Avusturyalılar, Kanadalılar, Avustralyalılar katıldı. Kuzey, Sibirya ve Uzak Doğu'nun ana ulaşım merkezleri kontrol altına alındı. Ve askeri birimler kullanarak zorla götürüldüler. Burada ilginç olanı, o dönemin Amerikan politikacılarının yorumları. Böylece Washington eyaletinden Cumhuriyetçi senatör, müdahale çağrısı yapan Miles Poindexter, “Rusya sadece coğrafi bir kavram ve daha fazlası asla olmayacak” dedi. Toplanma, toplanma ve toparlanma gücü sonsuza dek ortadan kalktı. Bir millet yok ... ". Bugünün zamanından bu yana başka bir senatörün sözlerine çok benzemiyor mu - “Rusya bir benzin istasyonunun ülkesi”? Veya belki de buna daha da yakın olanı, Barack Obama'nın paramparça ekonomisine dair en üst sınırı.
Tarih, daha önce de söylediğim gibi, sürekli yansıtılan takla atar ve deja vu hissine neden olur. Ancak müdahaleye geri dönelim. Amerikalılar ve Ruslar arasında askeri çatışmalar yaşanıyor. Bence hiç kimsenin aydınlanmış Batı dünyasının bu "iyi huylu" sakinlerinin düzeni geri almak için Rusya'ya geldiği yanılsamasının olmadığını düşünüyorum. Hayır, elbette. Asıl amaç paradır, kaynaklar. Benzer bir şey, inanıyorum ki, "boncuklar" için tarlalarımızdan ve fabrikalarımızdan vazgeçtiğimizde, askeri-endüstriyel kompleks ve tarımsal sanayi kompleksini öldürdüğümüzde, 90'lerde zaten oldu. Öyleyse neden ülkemizde Batı ile dostluğa inanan birçok insan var? Bu insanlar neden Rusya'nın çöküşü için can atıyorlar? Daha önce de belirttiğim gibi, bunlar tarihi olayları analiz etmek ve modern gerçeklik üzerine bindirmek için yeterli zihinsel kapasiteye sahip eğitimli, zengin vatandaşlar. Ve burada, Batı’nın Rusya’dan önceki korkularına geri dönmek istiyorum. Yani, günümüzde modern iletişim yeteneklerinin arka planında kendini daha fazla ve daha belirgin bir şekilde şişkinleştiren korku kendini gösteriyor. Bu korkuya Gerçek denir.
Yıllar önce 100-150'e geri dönelim. Çarlık Rusya'sındaki serflik ve işçilerin ve köylülerin yaşamı hakkında ne biliyoruz? Evet, aslında hiçbir şey. Sovyet hükümeti yetmiş yıldan fazla bir süredir bize, işçilerin ve köylülerin, işçilerin ve köylülerin kendilerinin istemediği özgürlükleri, toprakları ve fabrikaları almasının yalnızca 17'te olduğunu gösterdi. Neden sormadıklarını düşünüyorum? Evet, her şey basit: çünkü hepsine zaten sahipler! Rakamlara bir örnek: “1905, sadece 53 milyon tite sahip toprak sahipleri ve bu süre için köylülere (42 milyon) satılan tüccarlar (26 milyon) için 16 milyon tişört. Satın alınan toprağa ek olarak, tüm köylüler (eski devlet, saray ve toprak sahipleri) ve Kazaklar, 139 milyon tahsisat arazisine sahipti. Bu nedenle, 1905 için, köylülerden ve Kazaklardan satın alınan araziyi hesaba katarak, 165 milyonun üzerindeki toprak mülkiyeti, 53 milyon adet üzerindeki toprak sahiplerine aittir, ancak, asil arazinin önemli bir kısmı köylüler tarafından kiralanmıştır. ” Peki, Bolşevikler köylülerle hangi toprakları konuştular?
İşçilere dönüyoruz. 1897’te, yasalar günde 11,5 saatten daha uzun süre çalışmamasını, cumartesi günleri tatil günleri ve geceler 10 saatten daha uzun süre çalışmasını yasaklar. Bu zamanda, çoğu Avrupa ülkesinde erkek emeğinin zamanında yasal bir kısıtlaması yoktu. 1903 Yasası girişimcileri, işçilerin üretime girmesini içeren kazalara karşı sorumluluk altına soktu. Anne canım 110 yıl önce mevzuatımız bugünkü seviyedeydi! Ayrıca, ABD Başkanı Taft, Nicholas II’nin “hiçbir demokratik devletin sahip olamayacağı kadar mükemmel bir emek yasası oluşturduğunu” açıkça belirtti.
Ve bizim algımıza giren kişi Marksizmin devrimci fikirleriyle ilişkilidir - G.V. Plekhanov - Petersburg’un XIX yüzyılın ikinci yarısının işçilerini hatırlattı - “tüm çevre kayda değer zihinsel gelişimi ve günlük ihtiyaçlarının yüksek seviyesi için kayda değerdi. Bu işçilerin daha kötü bir şekilde yaşamadıklarını görünce çok şaşırdım ve çoğu da öğrencilerden daha iyi. Ortalama olarak, her biri 1 ruble'den kazandı. 25 polis 2'e kadar rub. günde. " Ama sonra Plekhanov. Fakat Sovyet devletinin gelecekteki başkanı N.S. Kruşçev: “... basit bir tamirci olarak çalışarak 45 ruble kazandım. 2 kopyasındaki siyah ekmek fiyatlarında, beyaz - 4 paralar, kiloluk yağ - 22 polis., yumurta bir kuruşa, botlara, en iyi "Skorokhodovskie" - 7 ruble'ye değdi. Karşılaştırmak için ne var. Parti’nin işlerini Moskova’da yürütdüğümde, oldukça yüksek bir yerim olmasına rağmen, yarısına sahip değildim. ”
Ya da aynı siteden bir örnek: “1875'te, kapitalist S.I. Maltsev, işçilere ve çalışanlara kar payı verilen 6 milyon ruble sermaye ile bir ortaklık kurdu. Sekiz saatlik bir çalışma günü zor işlere başladı. İşçiler, bahçe ve sebze bahçesi için geniş bir arsa ile 3 - 4 odalarına taş evler yaptırdılar. Okullar, meslek okulları ve hastaneler de inşa edildi. İşçilerin ücretleri zaten o zaman yılda 170 ruble idi. Maltsev fabrikaları izole bir örnek değildi. " Nasıl biri Ve? İskandinav ülkelerinde bana çok fazla sosyalizm hatırlatıyor.
Batılı şirketler şimdi size çeşitli sosyal faydalar sağlayıp sizi umursadıklarını söylediklerinde, 140 yıllar önce ülkemizde normalse, neden bunu başardıklarını düşündüklerini kendinize sormayı unutmayın. Ve bu sorunun şu anki hükümeti hükümsüz kılan tüm koltuk devrimcilerince sorulmasını istiyorum. Sizsiniz - Batılıların ideolojik torunları ve 20 yüzyılın başındaki liberaller - çalışma çoğunluğu üzerindeki aktif azınlık gücünüzle kimsenin istemediği devrimlerle, bizi yıllar önce 100'e geri gönderdi. Eskiden norm olan, artık bir başarı haline geldiğin için teşekkürler!
Ve şimdi ben şahsen kendime şu soruyu soruyorum: 20. yüzyılın 20’inin başlangıcındaki Çar Rusya’nın, hem yasal hem de endüstriyel ve ekonomik kısımlardaki başarılarıyla Batı dünyasını bu kadar rahatsız eden, inşaat örneğini belirleyen bu güçlü kimliğe sahip olmadığı sorusu. alternatif sistem? Şimdi, aynı Gerçek, Hollywood'un çizdiği gerçeklikle ve ulus ötesi medya şirketlerinin kontrolünde yanlış anlaşmaya başladı. Ve Batı'nın imajını yener. Ve buradan histerik, buradan şaşkın yüzler ve anlaşılmaz bahaneler. Biliyorsun, maça kürek aramak psikolojik olarak daha kolay. Ve “Erdoğan bir pislik” derken ruhu çarpıtmıyoruz, çünkü onun bir pislik olduğunu biliyoruz ve tüm dünya bunu biliyor. Fakat Batı’nın kendisini özgür kılan, Batı’nın gerçeği söyleyemediği ve “totaliter” Rusya’nın söyleyebileceği bir çeşit çarpık gerçeklik ortaya çıktı! Ve dünyanın farklı bölgelerindeki insanlar bunu hissediyor. Güzel gülümsemeler, ancak boş ruhların toplumu kaybettiğini, kaşlarını çattığını ama neşeli neşeli gözlerle anladıklarını biliyorlar. Ve kollektif Batı'yı kızdırıyor. 100'in yıllar önce geride bıraktığı gerçeği geri alamazlar.
Sonunda bu düşünceyi ifade etmek istiyorum. Ülkemizin tarihini bilmiyoruz. Tarihle, askeri kazanımlar ve jeopolitik başarılar değil, sıradan insanların yaşamları kastediyorum. Sonuçta, ilginç. Bu nedenle, tarihimizi takdir etmeye ve analiz etmeye başlayacağımızı umuyorum. Sonunda gelecekteki hataları önlemek için tarih boyunca öğreniyoruz. Ama şimdilik, elbette, onunla sorunlarımız var. Sadece bir şey memnun, Batı da çok kötü bir şekilde tarih ve her şeyden önce Rus ordusundan sihirli sarkaçlar almanın tarihini öğretiyor.