Ilayda Karakas Karakas itibaren Texas
Her şeyi okumadım ama okuduklarım ders kitabı için oldukça iyiydi. İlginç konular ve fıkraların iyi kullanımı.
Çok sevimli bir roman. Evet, Scarlet Pimpernel. Sevimli. Söylemek için bir kutsallık gibi görünüyor, ama bu kitabın sonu bunu yaptı. Çok güzeldi. Romantik. Tutkulu. Ancak son o kadar eksikti. Öngörülebilir, kolaydı. Tüm bu sıkça yorumlara rağmen bunun "Scarlet Pimpernel'in En Zor Durumu ..." olacağı yönünde. Oh, Percy bir dahiydi. Tabii ki. Ne zaman değil? Ama bazen .... Robespierre'in deniz suyu gözleri hakkında biraz daha az ve biraz daha maceralı olabilir. Hikaye, özgün Scarlet Pimpernel'i izleyen, belki biraz daha iyi olsa da, kitapların tipik bir örneğidir. Asil bir soydaş olan Déroulède, adil bir dövüşte kazara genç bir adamı öldürür. Çocuğun cesedi, yaşlı Babasının evine girdiğinde, neredeyse delilik dolu bir adam, on dört yaşındaki kızını Tanrı'nın önünde ve erkek kardeşinin intikam alacağı cesareti üzerine yemin etmeye zorlar. Ve intikam alması gerek. On yıl geçtikten sonra Fransız devrimi gerçekleşiyor. Şimdi genç bir kadın, Juliette, yıllar önce yemin ettiği yeminini unutmadı. Kader ona Déroulède'nin konuğu olma şansını verdiğinde, onun yaşlı Babasından gurur duyan ve gri kafasını mezara getiren bu adamın nasıl geri ödeneceğini gösteren Tanrı olduğuna emin. Etc. Etc. xD Aşağıdaki, genç bir kadının karışık duygusal hali, yok edeceğine söz verdiği adama aşık olduğunu görüyor. Ve gerçekten tatlı olan Déroulède, şövalyeliği ve nezaketiyle onu Fransa'nın kararsız kitleleri arasında popüler kılıyor. Kraliçe'yi kurtarmaya çalışacağını, iyi arkadaşı Sir Percy'ye itiraf ettiğinde ... Scarlet Pimpernel, onu en akıllıca fikir olmadığı konusunda uyarır. Keşke o dinleseydi. İhanet, ihanet, mahkeme salonu sahneleri ve elbette Sir Percy Blackney, Bart'ın ... pek çok kılık değiştirmiş olması, romantizm, belirsiz kahramanımız ve eşi Marguerite ile yakından paraleldir. Aslında bu kitabı biraz beğendim. Neredeyse doruğa kadar Scarlet Pimpernel'den daha çok hoşuma gitti. Ve sonra beni kaybetti. Çünkü orada değildi. Eğer Déroulède'in günahlarını titreyen titremeleri hakkında bir kelime daha okursam, birisini tokatlamış olabilirdim. Cidden, TMI. Ve sonuna kadar Percy bile ... Bilmiyorum. Her zamanki gibi değildi. Her şey bir nevi kendini beğenmiş ve yazılmıştır ... bir aksama veya şüpheli bir an bile. Bu yüzden, ilk yarı, belki de bu kitabın dörtte üçü için bile tavsiye ederim. Doruk / sonuç olsa da sadece kesmiyor. İntikamı Allah'a bırakma teması iyi oynandı. Bu eğlenceliydi. Kitabın en sevdiğim alıntılarından biriyle son vermek istiyorum (Hope'un "aşırı dramatik" ama yine de sevimli bir tür ilan ettiği çok özlü bir alıntı;)) Bu kitabın diğer temasını ... kalp değerlidir ama insandır. Blakeney ciddiyetle “Ve 'idolünüzün gerçek aşk dersini öğreneceğiniz kil ayağına sahip olduğunuzu anlayın. “Cennetteki bir azize, dokunmaya cesaret edemediğiniz, üstünüzde bir bulut gibi gezinen, sizden bakarken bile yüzünüzden yüzen bir tapınağa tapmayı sevmek mi? erdemde olduğu gibi günahta da eşit olmak, bizim için erkekleri sevmek, bir kadını kollarımızla sıkmak, tıpkı bizim gibi yaşadığını ve nefes aldığını hissetmek, bizim gibi acı çekmek, bizimle düşünmek, bizimle birlikte olmaktır. ve hepsinden önemlisi, bizimle günahlar ... Bir niş içinde duran sahte aziziniz, eğer acı çekmediyse bir kadın değildir, günah işlememişse yine de bir kadın daha azdır. Ondan sonra seviyesine inin - ulaşması gereken tek seviyeye, kalbinin seviyesine. "
muhteşem kitap !!!!!!!!!! gerçekten gerçekten şaşırtıcı !!
Bu çok iyi bir kitaptı ve aynı zamanda hiçbir zaman şüphelenmediğim bir sürprizle sona erdi. Yazar sürpriz sonuçlarda çok iyidir.
Bu kitabı, Jr. Lise ve Lise çocuklarının okuduklarını okumak için okudum. Futbolun konusunu biraz sıkıcı buldum. Sporunuzda en iyi olmayı istemek konusundaki ikincil hikaye, en iyi kararınızı bulanıklaştırabilirdi ve çok ilginçti ve hayata gerçek bir ses getirdi. Drew gerçek bir arkadaţken ve Mick'i kurtarmak için doðru þeyi yapacakken içeride tezahürat ediyordum. Yazarın bir hikaye anlatmakta ve gerçekleri doğru tutmada iyi olduğunu buldum.
Acımasız ama düşündürücü bir okuma. Gerçekten keyif aldım - belki de bir kitap kulübü tartışması için ikinci kez okuduğum için. Bazen okumak ve başkalarıyla tartışmak kitaba başka bir boyut katmaktadır. Tartıştığımız şeylerden biri Winston'ın bir kahraman olup olmadığıydı. Kahramanca görünmüyor - zayıf, çok sağlam değil, yaşlanma, sıradan bir adam. Ancak, zayıflıklarına rağmen, hakim tutumlarını / sözleşmelerini reddediyor - sahip olduğu anıların kaymalarına cevaplar arıyor. Kesinlikle ona sempati duydum. Devrim eylemleri (günlük, Julia ile ilişkisi, vb.) Nedeniyle bir kahraman olarak kabul edilebilir mi? Bu eylemlere eşlik eden tehlikenin (neredeyse kesinliğin) farkındadır, ancak yine de ilerler. Kitaptaki bu satır (son bölüm, bölüm 3) bana ara verdi. O’Brien şöyle dedi: “Geleceğin bir fotoğrafını istiyorsanız, insan yüzünde bir çizme damgası hayal edin - sonsuza dek. Winston'ın inanılmaz bir işi vardı! Romandan geri döndüğüm bir şey, herkesin her yerde nasıl izlendiğiydi. Evlerinde bile belirli zamanlarda fotoğraf makinesini görmeleri gerekiyordu. Winston gibi, bundan nefret ederdim. Sevgi Bakanlığı çok yanıltıcı bir isimdi. İnsanlar arasında evlilikler ya da sevgi düzenlediklerini düşünürdünüz, ancak sadece korku, işkence ve insanların beyin yıkamasıyla Big Brother'a sevgi ve sadakat uyguluyorlardı. Hakikat Bakanlığı da tarihi yeniden yazmaktan ve gerçekleri parti doktrinine uyacak şekilde değiştirmekle sorumluydu.