Pierre Bonnard (1867-1947). Vikipedi
The Guardian'ın sanat eleştirmeni Adrian Searle “Neden insanlar Pierre Bonnard'ı bu kadar çok seviyor?” onun yorumu ressamın Londra'daki Tate Modern'deki güncel gösterisinin. Belli nedenleri var: zengin rengi, sıcak ışığı, insanın samimiyeti.
Ancak, Bonnard'ı uyumluluğundan dolayı (Searle sık sık çok güzel bulur) rahatsız edici resimsel uyumsuzluğundan daha az sevmemizi öneriyorum. Şaşırtıcı bir şekilde, algısal olarak bu hoş olmayan ya da Bonnard'ın resmine güç veren çalışmaları hakkında üzülmek.
Sanatın bizi nasıl etkilediğini anlamak için bilim ve felsefeyi kullanan bir sanatçıyım. Çalışmam psikolojik çatışma, karışıklık veya uyumsuzluk halleri yarattığında sanatın en heyecan verici olduğunu düşünmemi sağladı. İşte Bonnard'ın çalışmalarında bunu görmenin üç yolu.
Nedir?
Bonnard'ın duyularımıza getirdiği ilk çatışma, benim dediğim şeyi kullanmasından kaynaklanıyor.görsel belirsizlik”. Görsel belirsizlik derhal tanınmaya meydan okuyan bir şeyle sunulduğunda ortaya çıkar. Bunu, örneğin bir odanın köşesinde bir kedi ya da çanta olabilecek belirsiz bir şekil gördüğünüzde hepimiz yaşadık. Merakımızı yerine getirmek için sıklıkla daha fazla araştırma yapılması gerekir.
Bonnard'ın resimleri, bir şeyi öne süren, başka bir şey olduğu ortaya çıkan ya da tamamen sınıflandırmaya direnen boya pasajları ile uyandırılan anlarla doludur. Buket Çiçekli Natürmort'a bakarsak (altta) kitap, vazo ve masa oldukça okunaklı. Ama arkasındaki alanda ne var? Belki bir sandalye arkası veya bir kapı, bazı tekstiller, en sağdaki insan figürü. Emin olmak zor.
Tate Modern izniyle
Görsel belirsizlik, resimlerin tanınabilir nesneler içermesi beklentisi üzerine işlemektedir. Bu beklenti azaldığında, sinir bozucu, hatta nahoş olabilecek bir dereceye kadar bilişsel uyumsuzluğa uğrarız. Ancak belirsiz bir sanat eserinin bunun için daha az güçlü olması gerekmez.
Bir nörobilimci ile işbirliği yaptım Mezun İshai, etkisini incelemek beyindeki belirsiz sanat eserleri. Belirsiz resimlerimi, görsel olarak benzer ancak tanınabilir nesneler içeren resimlerle karşılaştırdık. Bir resme bakmak için harcadıklarını, ne gösterdiğini belirlemeye çalıştıklarını, ne kadar güçlü olduklarını gördüklerini gördük. Estetik gücün bir şekilde algısal belirsizlikle bağlantılı olduğu görülüyor.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Renk çatışmaları
Bonnard'ın uyumsuzluğunu uyandırmasının ikinci yolu, renk kullanımından kaynaklanıyor. Tamamlayıcı renkler, spektrumda birbirinin karşısında bulunur. Örneğin kırmızı, maviyi tamamlar, sarı ise menekşeyi tamamlar. Işığın gözler ve beyin tarafından işlenmesinden dolayı, tamamlayıcı renkler - yakın bir yere yerleştirildiğinde - aşağıdaki soyut tablodaki gibi gözlerin önünü kesmeye uygundur.
Robert Pepperell, 2019
Bonnard bu etkiyi hafif ve karmaşık şekillerde sıkça kullanır. 1936-8 Banyosu'ndaki Çıplak'da, mavinin cildindeki yanık sienna pembeleriyle mavi-gri sallanma çizgileri ve sağ üstte koyu sarıya komşu büyük bir menekşe yama görüyoruz. Bonnard'ın birçok resminde, tamamlayıcı renkteki çatışmalar, gürültülü dokulu boya ile birlikte, yüzeyi canlandırın ve gözlerimizin uyumsuz bir tonda dans etmesini sağlayın.
Tate Modern izniyle
Bonnard ayrıca bilim adamlarının dediği başka bir optik fenomeni kullanıyor. equiluminance. Soyut tabloyu monokroma dönüştürürsek, aşağıdaki gibi, canlı titreşim etkisi kaybolur, ama her şey de olur.
Robert Pepperell, 2019
Renkli versiyonda daire ve arka planı şiddetle farklı olsa da, her bölgeden gelen ışık seviyesi eşittir. Bu, beynin renk ve parlaklığı işleyen kısımlarını karıştırır.
Pierre Bonnard'dan Robert Pepperell orijinali
Şimdi banyo boyasına tek renkli bakarsak, Bonnard'ın aynı zamanda renk tonları kullandığını görüyoruz. Bu versiyonda, cilt çok daha düz görünür ve sarı-mor çatışması gri bir homojenliğe düşer. Bonnard renk ve ışık duyularımızı çatışmaya sokuyor.
Mantıksal imkansızlık
Bonnard'ın duyularımızı güçlendirmesinin üçüncü bir yolu, aslında Bonnard'ın istisnai bir beceriyle yararlanmasına rağmen, tüm temsil sanatının bir özelliğidir. Figüratif resimler mantıksal imkansızlık içeriyor: biz aynı anda başka bir şey olan (tasvir ettiği) bir şeyi (resim) görüyoruz.
Hamamdaki Çıplaklara baktığımızda, bir küvetin içinde yatan bir kadın görüyoruz ve boyayla dolu bir tuval yaprağı. Bu iki gerçeği, ima ettiği paradokslara rağmen zihinlerimizde hem ayrı hem de birleşik tutarız.
İçinde son kağıdı Yapıtlardaki malzeme ve temsil katmanları arasındaki bu gerilimi araştırdım. İkiliklerin, gerilimlerin ya da çelişkilerin sanatla yaşayabileceğimiz heyecan ve şaşkınlığa nasıl katkıda bulunduğunu gösterdim.
Mesela, Bonnard, birçok modernist ressam gibi, boyanın uygulandığı şekliyle boyanın “maddiliğini” vurguladı - dokulu küre- lerde. Buketli Natürmort'da bu, belirsizlik sisine katkıda bulunur. Hamamdaki Çıplak'da sağdaki zemindeki sarı renkli taşları okuyabiliriz. her ikisi de boya yaprakları ve güneş ışığı parıldıyor gibi.
Bu arada, Waldemar Januszczak, içinde şovu incelemesi, objelere ve anatomiye beceriksiz ve garip bir şekilde ana hatlarıyla Bonnard'a yalvarır (bu arada, aynı zamanda görsel belirsizliğini de onaylamaz). Ancak Bonnard bir ressam olarak beceriksiz olan bir şeydi. Onun kasıtlı şiddeti, görmemiz gereken formlar ile gerçekten gördüklerimiz arasındaki uyuşmazlığı arttırıyor.
Sanatı sık sık güzellik ve zevkle ilişkilendirmemize rağmen, uyumsuzluğun estetik bir güç kaynağı olabileceği şaşırtıcı gibi görünebilir. Ancak Bonnard'ın resimleri, en iyi ihtimalle, nadir bir zihin durumuna neden olur: bir kerede algısal olarak kafamız karışır, duyularımız saldırıya uğrar ve bilişsel olarak çatışırız. Diğer durumlarda bu tür bir saldırı bizi bir mil ilerletebilirken, sanatla birlikte yer değiştirdik.
Yazar hakkında
Robert Pepperell, Profesör, Cardiff Metropolitan University
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = Pierre Bonnard; maxresults = 3}