Ateşle çevrili, en iyisini umarak
Birkaç yıldır internette dolaşan “This Is Fine” una aşina olabilirsiniz:
İnsan faktörleriyle ilgilenen insanlar (insanların makineler, sistemler ve birbirimizle etkileşime girmemizi etkileyen şeyler yapar) ve bilişsel önyargılar bunu Normalcy Bias'ın bir örneği olarak kabul edebilir. İnsanların, işlerin gerçekten iyi sonuçlanacağına ve etraflarında ortaya çıkan felaket belirtilerinin ortadan kalkacağına ve işlerin normale döneceğine inanma ve umut etme konusunda çok güçlü bir eğilimi var. Bu eğilimin ve sıradan olanların aşırı örnekleri var, ancak genellikle o kadar güçlü olmayan (özellikle en büyük felaketlerde) kişinin yapmadığını kabul etmenin imkansız olduğunu düşündüğü bir “inancın askıya alınmasını” içerir. Kasten, bilinçli ve isteyerek… size olana kadar ve siz bunun olmasını önlemek için bilinçli kontrolünüz altında olmadığını fark edersiniz - bunu bazen tanıyıp ondan çıkarmanıza rağmen.
İşlerin normale dönmesini bekliyorum
Bir uçağın yere tahliye edildiği havacılık felaketlerinde, bazı insanlar kurtulanlar tarafından, oturdukları yerde otururken, uyanık fakat serbest bırakılmış olarak görülürken, diğerleri yanan uçaktan kaçarken rapor edilmiştir. İşlerin iyi olacağına ve bu onların en kötü havacılık korkusu, bir uçak kazası olmadığına inanma isteği tarafından sarsıldılar. Tahliye edilmesi söylendiğinde bile direniyorlar. Amanda Ripley'in “Düşünemeyen” kitabı (bu konuyla ilgili mükemmel bir kitap - herkesin okumasını tavsiye ediyorum), her tür felaketteki insanların nesnel olarak çok, çok açık bir tehlike belirtisi olan bu normallik önyargısı nedeniyle ne görmezden geleceği hakkında konuşuyor. .
Başka bir örnekte, İçişleri Bakanlığı teröristlerin ateşli silahlarla ve silah saldırılarıyla başa çıkma konusundaki rehberliği, başkalarını sizinle gitmeye teşvik etmekten bahsediyor; Bu kısmen, normalite yanlılığının kesin bir şekilde ele alınabilmeleri olabilir ve sizin için mevcut olan kısa sürede ikna etmek imkansız olabilir.
“Gahhh, başka bir aptal yangın alarm testi değil!”
Sıradan bir örnek, geçen hafta olmasa da muhtemelen geçen ay deneyimleyeceğiniz bir örnek: yangın alarmları. Yangın alarmı en son işyerinizde çalındığında ne yaptınız? Tahliye planına hemen başladınız mı? Masanızdan kalkıp eşyalarını geride bırakıp tahliye noktasına mi gittiniz? Yoksa bir dakikalığına görmezden mi geldin, sonra başkalarının ne yaptığını görmek için etrafına bakın, hepsinin hala normal oturduğunu tespit edip bir süre görmezden gelmeye karar verdin mi?
1993'teki bodrum bombalamasından sonra Dünya Ticaret Merkezi Kule 1'in tahliyesine başlamanın ortanca süresi, yangının farkına varmaktan birinin odasını veya ofisini terk etmesine (ve yukarıdan aşağı inmesi 1-2 saat sürer) kat).
Beş dakika… Bir yangının farkına vardıktan sonra günlük faaliyetlerden kapıya doğru ilerlemeye oldukça hızlı bir geçiş gibi geliyor, değil mi? Çok fazla değil… Şimdi 300 saniye saymayı deneyin. Devam et, bekleyeceğim…
…hala sayıyor…
… 296, 297, 298, 299…
300… Evet, uzun zaman oldu değil mi? Durumun kendi kendine çözüleceğini umarak insanlar tarafından çoğu zaman boşa harcandı. Dünya Ticaret Merkezi'nde 1993 yılında, o gün bomba tarafından sistemden alındığı için yangın alarmı duyulmadığı için, duman ve gürültüye rağmen belirsiz bir durumdu ve insanlar nasıl tepki vereceğini bilmiyorlardı. [Bu makale tahliye zamanlarını etkileyen diğer faktörlerden biraz bahseder.] Bir yangın alarmı çalsa bile, çoğu zaman bu durumlarda, insanların birbirinden ipucu alan ve görünmek istemediklerinden kaynaklanan gecikmelere önemli bir katkı vardır. hiçbir şey hakkında yaygara yapmak gibi. Hiç kimse bir kişi harekete geçmeye karar verene kadar hiçbir şey yapmaz ve ardından bir büyü kırılmış gibi aniden herkes takip eder - normalite önyargısının büyüsü.
Sadece uçuş dergisini okumayın
Uçak kazası senaryosuna geri dönersek, insan faktörlerini inceleyen insanlar normalite önyargısını aşabilmeye önemli katkıda bulunanların kalkıştan önce güvenlik brifingini dikkatle dinlemekte olduğunu belirlemiştir. Düzenli olarak uçsanız bile, felaket olasılığını ve bu durumda ne yapabileceğinizi göz önünde bulundurma eylemi beyninizin normalite yanlılığından kurtulabilmesi ve ortaya çıkan olaylara uygun şekilde cevap verebilmesine güçlü bir katkı sağlıyor gibi görünmektedir. İnsanlar hepsini tekrar duymak için sıkıcı bulabilirler, ancak bir fark yaratır.
Tıp arkadaşlarımın tanıyacağı bir örnek kullanmak için, DSÖ'nün güvenlik kontrol listesinde “kritik veya beklenmedik adımlar var mı?” Sorusu var. Kanama durumunda laparoskopik (anahtar deliği) ameliyatını laparotomiye (büyük bir kesi ile göbeği açarak) dönüştürmeniz gerekebileceğini düşünüyorsanız, bu işlemin daha önce bitmediğini fark etmeniz daha muhtemeldir. bu kararı vermeniz gereken kritik aşamaya geldiğinizi ve Ayrıca büyük laparotomi insizyonu yapmanın önemli sonuçları olan büyük adım olan bir sonraki adımı atmayı kolaylaştırır. Normalde önyargı, aksi halde bilinçsizce takımı anahtar deliği laparoskopik cihazlarıyla kanamayı durdurmaya çalışmaya devam etmeye zorlayacak çünkü “bir dakika içinde iyi olacak… eğer yapabilirsem… sadece… bu… kanama… durdurmak için… daha fazla bez lütfen… ”
Kurbağanın Kaynamasına İzin Verme
Bağlantılı bir bilişsel önyargı var, ki bu daha küçük olumsuz değişikliklere büyük olanlardan daha fazla tahammül edeceğiz. Hepimiz bir tencereye suya yerleştirilen ve çok yavaş ısıtılan Kaynama Kurbağası fikrini duyduk, böylece sıcaklıktaki küçük değişikliklere cevap vermeyecek ve sonunda ölümle kaynamış olacak. Gerçek kurbağaların gerçekte yaptıkları bu değildir, ancak bilişsel önyargıları göstermek için yararlı bir görüntüdür.
Anestezide sistolik kan basıncı, anestezi öncesi 140 mmHg seviyesinden 120 mmHg'ye düştüğünde, bu küçük bir değişikliktir; sorun değil. Sonra beş dakika sonra BP tekrar ölçülür ve 110 mmHg'dir; Yine, küçük bir endişe küçük bir değişiklik. Beş dakika daha ve 102 mmHg, 110 mmHg'den çok azdır; unut gitsin. Şimdi 92 mmHg, son ölçümden sadece 10 mmHg daha az, bu yüzden sorun değil.
Ama bekle. 140 mmHg'den 92 mmHg'ye yükseldik, bu başlangıç kan basıncının üçte birinden daha fazladır. Eğer BP ilk okumadan 140’a 92’ye kadar doğrudan gitmiş olsaydı, tekrar kontrol etmek ve yakından bakmak için bile olsa, bu konuda bir şeyler yapardınız. Ancak azalmalar küçük olduğu için hiçbiri dahili alarmlarınızı tetiklememiştir; bu değişen temel bir problemdir.
Kendine bir zemin veya bir çapa koyarsan, önceden o zemine çarpan değişikliklere cevap verme ihtimalin daha fazla olur. Kelimenin tam anlamıyla yüksek sesle söylerseniz “Başlangıç kan basıncı 140 sistoliktir; 115 mmHg altına düşerse, o zaman bunun hakkında bir şeyler yapacağım ”, öyleyse fark ettiğinizde ve yanıt verdiğinizde çok daha muhtemelsiniz.
Başarısız olmayı planlamak başarısızlıkla sonuçlanır
Aynı şekilde, acil durum algoritmaları şüphe ve normalite önyargısını atlayarak karar vermenize yardımcı olur. “W ve X olmuşsa, Y anlamına gelir ve Z yapmanız gerekir. “Hayır, W artı X, Y anlamına gelir ve temel olarak Z'yi zorunlu kılar” diyerek, aslında bir şeyle uğraşmak istediğini ve kendiliğinden çözülmeyeceğini kabul etme durumuna atlamanızı sağlar.
Simüle edilmiş senaryo eğitiminden de faydalanıyoruz - bu normal durumdan uyanıklık ve aksiyon durumuna zihinsel sıçramayı çok daha kolay hale getiriyor. Normallik yanlılığının önündeki engelleri azaltır ve bir şeyin yanlış olduğunu kabul etmenizi sağlar. Artık grubun hareketsizliğini kıran ve gerekli eylemleri başlatan bir durumdasınız. Beyniniz bunu daha önce görmüştü ve bu vesileyle (o zaman simüle edilmiş olsa da) işler kesinlikle normale dönmedi… ve böylece beyin bu normalliği atlatabiliyordu.
İleriyi düşün
Öyleyse normalite yanlılığına ve değişen bir taban çizgisine karşı nasıl korunabilirsiniz? Bir güvenlik brifingi teklif ettiğinizde - uçakta, vapurda, bilmediğiniz bir binada bir konferansın başlangıcında, hatta işte zorunlu yangın güvenliği eğitiminizde! - al onu. Ailenizle bir tartışma yapın, böylece bir gece bir yangın çıktığında evden nasıl kaçabileceğinizi herkesin bilmesi için yapın. DSÖ brifingi “kritik ya da beklenmedik adımlar” ile ilgili bir soruya ulaştığında, olabilecek bazı kötü şeyleri ve ekibin kendilerine nasıl hitap edeceğini kısaca ortaya koymak için bir fırsat olarak düşünün. İçindekiler videosunu izleyin, böylece çapkın bir silah saldırısını nasıl tanıyacağınıza ve bunlara nasıl cevap vereceğinize dair bir fikir sahibi olun. Kendinizi, önceden anestezi altında olan hastanın tansiyonuna bir “zemin” olarak ayarlayın, böylece basınçtaki düşüşe çok daha hızlı bir şekilde cevap vereceksiniz. Ve tüm meslektaşlarınız hala toplu inkarın içindeyken bile, işyerindeki her yangın alarmına gerçekmiş gibi yanıt vererek, zaman zaman yanlış olmaya veya biraz eksantrik olarak kabul edilmeye hazırlıklı olun; haklı olabilirler, ama öyle olmadığını varsayalım?
Kısacası, işlerin nasıl kötüye gittiğini önceden düşünün ve beyninizin ortaya çıktıklarında kritik olayları tanıma ve bunlara cevap verme konusunda daha iyi bir şans var. Ve şimdi evinizdeki bir yangından nasıl kaçacağınızı düşünün; yaptığın için çok mutlu olabilirsin.