Birçok anne-baba, çocuklarının ödev saatini en zor zaman olarak görüyor. Ebeveynler, masa başına oturmalarını sağlamak için ayrı, masaya oturan miniğin dikkatini vererek, ödevini bitirmesi için ayrı çaba harcıyor. Durum böyle olunca, anne-babalarla evlat arasındaki iletişim, en çok bu nedenle zarar görüyor.
Çocuklar, ebeveynleri tarafından ödev saatinin hatırlatılmasından hoşlanmıyor. Anne-babalar da onları, sürekli ödev yapması için uyarmaktan hazzetmiyor. Bu nedenle kendi sorumluluklarını almaları için günlük plan yapılması ve ödev saatinin de belirlenmesi gerekiyor.
Bu planı ebeveynler, çocukla birlikte yapmalıdır. Yemek, oyun ve dinlenme zamanı gibi aralıklara göre, ödev saati belirlenmelidir. Örneğin; ‘Akşam yemeğinden sonra 19-20:00 arası ders çalışma saatleridir’ gibi... Böylece kendi sorumluluğunu bilir ve hatırlatılmadan ödevini yapmak için masaya oturur.
Fakat bazen sorun, defter-kitap başına geçmekle çözülmüyor. Çünkü bazı minikler yalnız kalmak istemiyor ve ödevleri bitene kadar annesi ya da babasının yanında oturmasını arzu ediyor. Hatta bazıları, ödevlerinin yarısını onların yapmasını bekliyor. Ebeveynler de çocukları başarısız olmasın diye, bir kısmına yardım ediyor.
Sorun bulunmalı
Oysa ödev, çocuk içindir. Anne-baba yaparsa, o hem öğrenemez hem de sorumluluk alamaz. Bu nedenle ödev saatlerinde nasıl yapacağı konusunda rehberlik etmek ve anlamadığı bir konuda sorusunu cevaplamak yeterlidir. Mümkün olduğunca bunun sorumluluk olduğunu unutmamak gerekir.
Diğer bir sorunsa, miniğin zorlanmasıdır. Böyle durumlarda, dersi anlamamasının altında yatan nedenlerin araştırılması gerekir.
Bazen çocuklar, dikkat eksikliği, hiperaktivite ve, öğrenme güçlüğü gibi çeşitli sebeplerden dolayı derslerde zorlanabiliyor. Bazen de duygusal problemlerinden ötürü öğrenmeye kapalı olabiliyor. Bu nedenle sorun tespit edilmeli ve erken tanısı konup, tedavisi yapılmalı.
Abla/Abi yardımı
Çocuklar ödevlerini yapmakta isteksiz de olabilir. Eğer anne-babadan akademik destek alıyor ve zorlandığı konuları öğrenmeye çalışıyorsa, aralarındaki iletişim bu durumdan etkilenir. Çünkü ebeveynler, evladına karşı biraz sabırsız davranabiliyor ve farkında olmadan “Neden anlamıyorsun?”, “Düzgün yaz” gibi olumsuz bir ses tonuyla konuşabiliyor.
Minik de mahcup hissedebiliyor ve rencide olabiliyor. Bu nedenle zorlanan çocuğa, bir lise veya üniversite öğrencisinin destek olması, daha faydalı. Minik, abi ya da ablayla ödevini yaparken, daha rahat hisseder. Böylece anne-baba ve çocuk arasındaki iletişim, ödev stresi nedeniyle bozulmaz.
Sessizlik sağlanmalı
Ödevlerle ilgili diğer önemli konuysa, fiziki şartlar. Çocuğun rahat edeceği bir masa olmalı. Bu masa, evin en sessiz yerinde bulunmalıdır. Mümkünse ödev zamanında evdekilerin de sessiz olması, müzik ya da TV sesinin duyulmaması çok önemli.
Eğer tüm bu konulara dikkat edilirse, minik ödev sorumluluğunu alır ve ebeveynler de stres yaşamaz.