Ali Lidar
Kadınları severim. En çok onlar üzdü beni. Olsun. Annem de kadın sonuçta. Annemi çok severim. Ama hiç belli etmem. Galiba benim en büyük hobim bu. Kimi ne kadar çok seversem o kadar az belli ederim. Kadınlar iyidir.. Kedileri sevmem. Ve bazı kadınlar kedilere benzer. Kadınları severim ama kedileri sevmem. Kedilere benzeyen kadınları sevmem. Kadınlara benzeyen kedileri hiç sevmem. Yeterince içersem kedilere benzeyen kadınlara biraz sempati duyabilirim ama her koşulda kadınlara benzeyen kedileri sevmem. Pek uyuyamıyorum ben. İnsomnia dedi doktor. Gebermeyesice dedi annem. İyidir annem. Bir de bizim mahallede kadın az, kedi çok. Kedileri sevmem, kadınlar iyidir. Aslında kediler üzmez, kadınlar üzer. Ama yine de ben kadınları severim, kedileri sevmem..
Kadınları severim. En çok onlar üzdü beni. Olsun. Annem de kadın sonuçta. Annemi çok severim. Ama hiç belli etmem. Galiba benim en büyük hobim bu. Kimi ne kadar çok seversem o kadar az belli ederim. Kadınlar iyidir.. Kedileri sevmem. Ve bazı kadınlar kedilere benzer. Kadınları severim ama kedileri sevmem. Kedilere benzeyen kadınları sevmem. Kadınlara benzeyen kedileri hiç sevmem. Yeterince içersem kedilere benzeyen kadınlara biraz sempati duyabilirim ama her koşulda kadınlara benzeyen kedileri sevmem. Pek uyuyamıyorum ben. İnsomnia dedi doktor. Gebermeyesice dedi annem. İyidir annem. Bir de bizim mahallede kadın az, kedi çok. Kedileri sevmem, kadınlar iyidir. Aslında kediler üzmez, kadınlar üzer. Ama yine de ben kadınları severim, kedileri sevmem..Tesirsiz Parçalar, Ali Lidar
Kafka’nın ilhamı uykusuzluk muydu?
Araştırmacılar Franz Kafka'nın eserlerini uyku ile uyanıklık arasında yazdığını, bu düş halinin yazarın ilhamı olduğunu düşünüyor.
Kafka’nın Dönüşüm romanının kahramanı Gregor Samsa’nın en büyük dertlerinden biri uykusuzluktur. Bütün roman uyku haline göndermelerle doludur. Sabah erken kalkışların insanı aptallaştırdığını söyler Samsa, “insan uykusunu almalı”dır. Kahraman sonra da uyuyakaldığını ve saat beşteki treni kaçırdığını fark eder.
Kafka araştırmacıları Dönüşüm‘deki uyku temasının otobiyografik yanları olduğunu düşünüyor. Çünkü Kafka da uyku sıkıntısı çekiyor, geceleri yazıyor ve sonra her sabah çok erken kalkıp nefret ettiği sigorta işine gidiyordu. Kafka uykusuzluğu bir “ruh hastalığı” olarak tanımlıyor günlüklerinde. Ona göre uyku “var olan en masum yaratık” ve uykusuz bir adam “en suçlu kişi”ydi.
Sevgilisi Milena’ya yazdığı mektuplarda da sık sık uykusuzluğun üzerindeki etkilerini ve uykusuzluğunun nedenlerini yazdı Kafka: “Belki de uyku sırasında beni terk eden ruhun bir daha geri dönmeyeceğinden korkuyordum.”
CANLI GÖRSEL BİR HALÜSİNASYON
The Lancet adlı nöroloji dergisinde yayımlanan Antonio Perciaccante ve Allessia Corralli imzalı bir makalede, Kafka’nın kurmaca eserlerinin büyük bölümünü uyku ile uyanıklık arasında yazdığı savunuluyor.
Kafka bu hali şöyle tanımlıyor: “Uyumadan bile uyanıklığa doğru ışıldayan düşlerimin gücü uyutmuyordu beni.” Araştırmacılara göre bir mektupta yer alan bu cümleler tam olarak bir halüsinasyon hali, canlı bir halüsinasyon. Buna göre yazarlar, uykudan korkan Kafka’nın o halde olabildiğince kaldığını düşünüyorlar. Bu halden Kafka’yı yazmak da kurtaramıyor çünkü şöyle diyor yazar: “Yazmadığım zaman yorgun, üzgün, ağır hissediyorum kendimi, yazdığımda da korku ve endişeden bölünmüş halde.”
‘SADECE BÖYLE YAZMAYI BİLİYORUM’
Araştırmacılar kurmaca ve kurmaca dışı bütün eserlerini inceleyerek yazarın rüyalarının bir psikofizyolojik dökümünü çıkarmışlar. Buna göre Kafka’nın hali tamamen “insomnia” olarak tanımlanamasa da bu uyku ve uyanıklık halinin ona yazma gücü verdiği düşünülüyor.
Eğer Kafka bu sağlık sorununu aşabilseydi en iyi eserlerini yazamayacaktı. 1922’de Max Brod’a şöyle demişti: “Sadece böyle yazmayı biliyorum, korku beni uyutmadığında, sadece bu şekilde.”
Öte yandan yazar Saudamni Deo ve antropolog Phillippe Charlier’ye göre, Kafka’nın uykusuzluğunun mekanik bir boyutu yok. Tam tersine, bilinçaltını ortaya çıkardığı için Kafka’yı insanileştiriyor.
Fahişeleri Cok Seviyorum Çünkü
Hayatimda doğru düzgün bi ilişkim olmadı sanirim. Şöyle söyleyeyim. İlk sevgilimle iki yıl mektuplaştık. Oysa ki binalarımız yan yanaydı ve sokakta sevgili değil gibiydik. Seni seviyorum diyemeyecek kadar utangaçtık. Kendisi hafızdı. Kuran, kitap işleri işte. Beni en yakın arkadaşımla aldatti.Henuz 14umde idim. Elbette öfkelendim ama susup kitaplara başladım. Sorgulaya sorgulaya dinden çıktım, ama ahlaktan hayır.
Bir tane sevgilim vardı. Bilmem nerede oturuyordu. Bilmem nereye gitmek için benim otobüse ve vapura ve minibuse binmem gerekiyordu hep. Calismiyordum o gunlerde. Fakir edebiyati yapiyorduk. Insomnia hastasıydı ve oldukça zayıftı. Hep hüzünlü gibiydi. Bir pazar günü trafik olmasından dolayı yolun yarısında indim ve kilometrelerce hızlı hızlı yürüdüm. Nefes nefese. Yanına geldigimde bulusacagimiz bankta baska biriyle oturuyordu. Hatta beni aralarina davet edecek kadar alcaklasmisti. O gün harika giyinmis, saclarini da cok iyi taramisti. Bana sonra defol dedi. O kadar yürüyüşüm ve emegim bi defol sozcuguyle bitti.
Bir tanesine surekli mektup yazardım. Biraz yakinlarda oturuyordu. Ama mektuplarin bana biri tarafindan yazildigini soyleyip saklamasi icin verirdim ona. Bizim ev kalabalikti güya. Kaybolurdu. Yaklasik 6 tane mektup yazmıştım, anlamisti, cunku eger kabul edersen goz kirp demistim, goz kirpmis ama ben asagilik kompleksine kapilik sanirim hemen ortalardan kaybolmustum.
Bir tanesi, bu sonuncusu, onu anlatamiyorum. O bana iyi geceler diye bagirio cagirirdi son zamanlarda. Beni aldatiyordu. Ama beni asla aldatmamasi gerektigini soylemistim basta. Benimle hep alay ederdi. Insanin zoruna gidiyor, emek verdikten sonra boyle alay edilmesi ama siktir et. Umrumda degil.
Sonuç ölarak, sence fahişeleri daha cok sevmeme daha kimler neden olabilir? Ayrica fahişe kimdir? Su namuslu numarasi yaoanlar mi heh.
“Öz'e karşı ben'e, olmaya karşı sahip olma'ya verilen önemin giderek artması, dilimizin gelişmesinde çok belirgin olarak kendini göstermektedir. İnsanların, “uyuyamıyorum” yerine “bende insomnia var” demesi, yada “üzüntü duyuyorum, düşüncelerim karmakarışık” demek ya da buna benzer duygulanımları dile getirmek yerine, “bir sorunum var” demek, ya da “karımla birbirimizi çok seviyoruz,” yerine “mutlu bir evliliğim var” (ya da bazenUmut Devrimi, Erich Fromm
“başarılı bir evliliğim var,”) demesi alışkanlık haline geldi.”