Ocak 1960, Cezayir, de Gaulle siyasetine karşı öğrenci konuşması. Öğrenci lideri Pierre Lagayard barikatın önünde
Ulusal Kurtuluş Cephesi militanlarını tarla savaşlarında ve başkent (Cezayir) savaşında teröristleri yenerek Fransızlar başarıya ulaşmış gibi görünüyordu. 1959'da isyancı liderlerin neredeyse tamamı tutuklandı, öldürüldü ya da kaçtı, ordu birimleri Tunus ve Fas sınırlarını güvenilir bir şekilde kontrol etti ve birçok yeraltı hücresi yönlendirildi. Örgütlü ve neredeyse kontrolsüz TNF militanları hala onlardan “devrimci vergiler” toplayarak yerli halkı yağmalayabilir, ret durumunda aileyi veya tüm köyü kesmekle tehdit edebilir. Ancak askeri olarak, şimdi herhangi bir tehlike oluşturmadılar ve düzenli Fransız birlikleriyle veya savaşmaya hazır Harki Araplarla doğrudan çatışmalardan kaçındılar.
Revival Operasyonu
Bu koşullar altında hükümet, TNF liderleriyle müzakerelere girme girişimleri Fransız Cezayir'de bir öfkeye yol açtı.
Bir yandan, masum kurbanlar da dahil olmak üzere savaşan taraflar arasında çok fazla kan döküldü. Ve bu kan sadece Arapları ve "kara ayaklıları" değil, tüm Cezayir toplumunu da paylaştı.
Öte yandan, TNF liderlerinin Fransa'daki talepleri teslim olma koşullarına benziyordu. Cezayir'de kalmaya karar verecek olan Blackfoots ve Araplara, müttefiklerine neredeyse hiçbir şey vaat edilmedi ve hiçbir garanti verilmedi. Ancak Fransa'daki Arapların (o sırada yaklaşık 370 bin kişi vardı) Fransız Eğitim Bakanlığı tarafından finanse edilen Cezayir okullarında eğitim alması gerekiyordu. Müslüman mahkemeleri üzerinde yargı yetkisi ve Fransız hazinesinden “acı çekmek” için tazminat talep edildi.
13 Mayıs 1958'de Cezayir Genel Öğrenciler Birliği'ne (Cezayir savaşına katılan, 1957'de terhis edilen ve gelecekte OAS'ın kurucularından biri) başkanlık eden Pierre Lagayard, Cezayir valisinin ikametgahına saldırı düzenledi. Belirleyici olmayacaktı: kamyonu genel hükümetin evinin çitine gönderen oydu ve bu olaylar sırasında Arap müfrezesi Harki tarafından korundu.
Aynı gün Raul Salan başkanlığındaki “Kamu Güvenliği Komitesi” oluşturuldu.
Komite liderleri ordunun Cezayir'den ayrılma kararı ile “derinden rahatsız olacağını” söyledi ve hükümetin istifasının yanı sıra yeni bir anayasanın kabul edilmesini ve Charles de Gaulle'un devlet başkanı olarak atanmasını istedi.
General Salan, 13 Mayıs 1958'de Charles de Gaulle için ordu desteğini açıkladı
Cezayir'de gösteri, Mayıs 1958. Cezayir'de 20 bin gösterici ordunun "Fransız Cezayir" i savunmasını istiyor
10. bölümün genel merkezinde Jacques Massouet, Paris devlet dairelerini ele geçirmek için gerçek bir iniş operasyonu sağlayan bir "Rönesans" operasyon planı hazırlandı. İlk "dalga" Cezayir alaylarına yerleştirilmiş beş bin paraşütçüdü - Paris yakınlarındaki Velizi-Vilacable hava üssüne inmeleri gerekiyordu. Onları Cezayir'den Toulouse paraşütçülerinin ve tank Rambouillet'ten bir grup. Cezayir ve Fransa ve önemli bir aktarma üssü arasındaki bağlantı Korsika olacaktı. Bu nedenle, 24 Mayıs'ta, Calvi'de bulunan Paraşüt Alayı'nın İlk Taburu adanın başkenti Ajaccio şehrini kontrol altına aldı.
29 Mayıs'ta Canlanma operasyonu başladı (ulaşım uçakları Cezayir'e giden Le Bourget'teki üssünden havalandı), ancak hemen durduruldu: Fransız hükümeti ve Temsilciler Odası teslim oldu ve istifa etti.
Dördüncü Cumhuriyet'in sonu buydu. Başkanlık seçimlerinde Charles de Gaulle heyelan zaferi kazandı.
Cezayir, Eylül 1958, Fransa'nın bir parçası olarak Cezayir'i korumaya yönelik Arap gösterisi: “Yaşasın Fransa!” "Yaşasın Ordu!", "Yaşasın de Gaulle." Bu insanlar henüz Fransa'nın yeni cumhurbaşkanının yakında onları terk edeceğini ve Cezayir'i TNF'deki aşırılık yanlılarına vereceğini bilmiyorlar. Ancak İkinci Dünya Savaşı sırasında Müttefikler de Gaulle ile konuşmaya başladılar, çünkü kritik bir anda beklenmedik bir şekilde 2 Lejyon Yabancı Tablosu, 5 Cezayir piyade taburu, 1 Tunus taburu, 3 filo Fas spahi ve iki "kamp" (tabur) ) Faslı diş etleri. Ama o zamanlar Özgür Fransa için Fransız yoktu
19 Aralık 1958'de aslında de Gaulle'yi iktidara getiren Raul Salan, Paris'e transfer edildi ve Ulusal Savunma Genel Müfettişliğine atandı, 7 Şubat 1959 - 10 Haziran 1960 Paris askeri valisi olarak görevden alındı - görevden alındı.
“De Gaulle'a ihanet”
İlk terörist saldırısı hikayeler Beşinci Cumhuriyet uzun süre beklemek zorunda değildi: daha önce (1955-1956'da) Cezayir Genel Valisi olan ve o sırada Bilgi Bakanı olarak görev yapan Jacques Sustel'in Ulusal Kurtuluş Cephesi militanları tarafından kovuldular. General Massiu gibi Sustel, entegrasyonun sadık bir destekçisiydi, milliyetçi liderler için yüksek pozisyonda olan böyle bir kişi çok tehlikeliydi ve bu nedenle TNF tarafından toplam üç suikast girişiminde bulunuldu.
Bu arada de Gaulle'ın durumla ilgili kendi vizyonu vardı, dedi:
“Arapların doğum oranı yüksektir. Bu Cezayir Fransız olarak kalırsa Fransa'nın Arap olacağı anlamına gelir. Bu umudu sevmiyorum. ”
Kolonilerin “renkli nüfusu” beslemeyi bırakmanın ve “küçük Fransa” sınırları içinde sessizce yaşamanın zamanının geldiğini açıkça ifade eden çok sayıda “Minorite” (“düşürücü”) tarafından desteklendi. 1940 yılında benzer bir karakter tabanına sahip insanlar mutlu bir şekilde teslim oldu ve Almanlara itaat etti.
Böylece, Fransız Cezayir ve de Gaulle vatanseverleri özünde Fransa'nın çıkarlarını ön plana çıkardı. Trajedi, her iki tarafın bu çıkarlar hakkında kendi görüşlerine sahip olmasıydı, rakiplerin görüşünün tam tersi. Blackfoots ve müttefikleri Cezayir'i gelişen bir Fransız eyaleti olan Avrupa Afrika'yı görmek istiyorlardı.
Charles de Gaulle ve destekçileri, çocukluktan tanıdıkları “iyi eski Fransa” yı korumak için kendilerini Afrika Cezayirinden soyutlamaya çalıştılar - Arc of Joan, Pierre Terrail de Bayard ve Cyrano de Bergerac, Voltaire'nin “felsefi masalları” kahramanları Dumas'ın kralları ve silahşörleri .
En üzücü olan, her iki tarafın da hedeflerine ulaşamaması ve kaybetmesidir. Cezayir “Avrupa Afrika” olmadı, Fransa'da göçmenler yaşıyor ve hızla ulusal kimliğini kaybediyor. Ve böylece o savaşın sayısız kurbanı ve OAS aktivistlerinin trajik mücadelesi boşuna kaldı.
Bununla birlikte, mağlup olan TNF liderlerine Cezayir'i vermemeyi ve Cezayir'in Arap nüfusunu Avrupalılaştırma çabalarını sürdürmeyi talep eden "kara ayaklı" liderlerin konumunun daha makul ve yeterli olduğu kabul edilmelidir.
Bu ülke bağımsızlık kazanmadan önce, Cezayirler, hem evde hem de özellikle metropolde, Fransız Cumhuriyeti'nin herkes için ortak yasalarına bağlıydı ve hatta uymaya çalıştılar. Gittikçe daha fazla Arap, Fransa'daki kolejler ve üniversiteler de dahil olmak üzere Avrupa eğitimi aldı. Kendilerine ve çocuklarına sunulan fırsatları takdir edenlerin sayısı arttı. Cezayir nüfusunun mutlak çoğunluğu, Fransızların getirdiği kurallardan oldukça memnun kaldı: faaliyetinin zirvesinde bile sadece yüz bin aktif TNF destekçisi vardı. Yerel Müslümanların yaklaşık yüzde 20'si “kara ayaklı” yı açıkça destekledi - Avrupa kültür geleneklerinde yetiştirildiler (Cezayir, Portekiz ve Yunanistan gibi ülkeleri eğitim açısından aştı ve ekonomik kalkınma açısından İspanya gibi bir ülkeyle karşılaştırılabilirdi). Yaşam tarzlarında, Avrupalı yerleşimcilerin torunlarına benziyorlardı, sadece İslami mesleklerinde onlardan farklıydılar. Cezayir zalimler ve spahi düzenli olarak hizmet verdiler. 250 binden fazla Müslüman-Harki, Fransız ordusunda TNF militanlarıyla savaştı veya şehirlerini ve köylerini onlardan korudu. Cezayir'deki birçoğu, 100 yıldan fazla Fransız yönetiminin, ülkenin yerli nüfusunun bir milyondan sekiz buçuka yükseldiğini biliyordu ve burada yaşam standardının herhangi bir Arap ülkesinde (şu anda zengin BAE dahil) önemli ölçüde aştığını görmüyorlar. sadece kör olabilirdi.
Prensip olarak, Fransız toplumuna açılan kapı Cezayir'in tüm sakinlerine açıktı: tam bir vatandaş olmak, bir Arap veya bir Berber Hristiyanlığı benimsemeye bile gerek duymadı, yetkilileri sadece Fransız yasalarının Şeriat yasası üzerindeki önceliğini tanıdığını ve yazılı olarak bilgilendirmek zorundaydı. çok eşli. Herkes buna hazır değildi, ama Fransızlar bu gibi durumlarda ısrar etmediler ve "eski günlerde" yaşamalarına izin verdiler. Ancak, TNF liderleri, aksine, Şeriat normlarının ve düzenlemelerinin yerli halktan sıkı bir şekilde gözlenmesini talep ederken, “kara ayaklı” olanların, kötü şöhretli slogana yansıyan Cezayir topraklarında yaşama hakları yoktu: “Bavul veya tabut”.
Evian Anlaşmalarının uygulanmasından sonra, Cezayir yanlısı Fransız vatandaşları kısmen bastırıldı, kısmen yıkıldı ve geri kalanı ülkeden kaçmak zorunda kaldı. Sonuç, nüfusun keskin bir radikalleşmesiydi. "Bağımsızlık savaşçıları" ve aniden kitlesel olarak aşağılayıcı, fakirleşmiş ve "güzel Fransa" daki tüm ülkelere karşı savaşın içine kaymak isteyen kitleleri artık Fransız toplumunun bir parçası olmak istemiyordu. Cezayirlerini Fransa'da düzenlemek istiyorlardı, önce Fransızların onlara müdahale etmemesini talep ettiler ve daha sonra - yeni ve yeni gereksinimlerine dolaylı olarak uydular. O yılların Fransızları için böyle bir gelecek bir rüyada hayal edilemezdi.
Cezayir Fransız ve Fransız Cezayirleri (Avrupalı Araplar, evrimler) de Gaulle'nin tutumuyla kesinlikle aynı fikirde değiller. Başkanın o yılın 4 Haziran'ında bu ülkeyi ziyareti sırasında onunla “Fransız Cezayir” ve “Cezayir'i Kurtar” sloganlarıyla tanıştılar.
Poster "Fransa kalır" (Fransızca ve Arapça yazıt)
Cezayir yolunda yazıt: "Fransa kalır"
16 Eylül 1959'da de Gaulle, Cezayir'in kendi kaderini tayin hakkına sahip olduğunu açıkladı ve 1960 Ocak sonunda Cezayir'in "kara ayaklı" öğrencileri isyan etti. Liderleri Pierre Lagayard, Guy Forsi ve Joseph Ortiz idi.
Pierre Lagayard, Ocak 1960
Diğer şeylerin yanı sıra, öğrenciler ordunun de Gaulle'de yanıldığını ve gelecekte ona itaat etmeyi reddedebileceğini beyan etmeye cesaret eden General Massiu'nun hatırlanmasını protesto ettiler.
Bu arada, Arap Cezayir ve Cezayir Avrupalılarını entegre etme fikrinin ateşli bir destekçisi olan Massou'nun faaliyetleri ile Fransız Cezayir'in birçok destekçisinin umutları birbirine bağlıydı. Öğrencilerin ve onları destekleyen vatandaşların posterlerinde “Cezayir Fransa” ve “Yaşasın Massu” yazıtları vardı.
“Cezayir Fransa” posteri olan öğrenciler
Cezayir, Ocak 1960, barikatın askerleri tarafından yakalanan tabelada “Fransa Bölgesi” yazıyor
Cezayir sokaklarında barikatlar. Afiş yazıt: "Yaşasın Massu"
Bu performans hızla bastırıldı. İsyancı liderleri Lagayard ve Suzini tutuklandı ve tutuklandı, Aralık 1960'da Madrid'e kaçtılar. Burada emekli Raul Salan ve Charles Lacherua ile bir araya geldiler. Bu toplantının sonucu, daha sonra OAS'ın "büyüdüğü" bir anti-Gaullist anlaşmanın (sözde Madrid Antlaşması) yapılmasıydı.
Raul Salan ve Lagayard hakkında çoktan konuştuk. OAS'ın diğer yaratıcıları hakkında birkaç kelime söyleyelim.
Charles Lacherua, Saint-Cyr askeri okulundan mezun oldu ve daha sonra Yukarı Volta, Suriye, Fas ve Tunus'taki sömürge kuvvetlerinde görev yaptı. II. Dünya Savaşı sırasında İtalya, Fransa ve Almanya'da müttefikler ile savaştı. Daha sonra, bir tabur komutanı olarak, Indochina'da savaşan Fildişi Sahili'ndeki (1949) ayaklanmayı bastırdı ve iki Fransız savunma bakanına “psikolojik savaş” konularıyla ilgileniyordu. 1958'de isyancı generallerin yenilgisinden sonra Cezayir'de hizmete geçti, OAS'ın İspanyol şubesinin liderlerinden biri oldu. 1968 afından sonra Fransa'ya döndü.
Charles Lacherua
Cezayir öğrencilerinin liderlerinden Jean-Jacques Suzini, OAS'ta propaganda bölümüne başkanlık etti ve Salan’ın tutuklanmasının ardından Cezayir'de bu örgütün başı oldu ve Konstantin, de Gaulle'ye çeşitli suikast girişimleri düzenledi, devamsızlıkta iki kez ölüm cezasına çarptırıldı. Ayrıca 1968'de Fransa'ya döndü, ancak orada iki kez tutuklandı: soygun suçlamaları (1970) ve Albay Raymond Gore'un (1972) kaçırılmasının organize edilmesi - her iki durumda da jüri beraat etti.
Jean-Jacques Suzini
Fakat 1961 yılına geri dönelim.
De Gaulle ve hükümeti için ana tehdidi temsil eden öğrenciler değildi. 8 Ocak 1961'de yapılan ve halkın% 75'inin Cezayir'in bağımsızlığı için oy kullandığı referandum, orduyu Blackfoots, evolves ve harki tarafından desteklenen bir isyana itti (makalede açıklandı) “Fransız Yabancı Lejyonu Cezayir Savaşı”).
De Gaulle ve hükümetine karşı isyan, Fransa ve Cezayir'de büyük bir prestije sahip 36 askeri emir ve madalya sahibi General Raul Salan tarafından yönetildi.
Fransız Cezayir savunucularının gösterisi, Ocak 1961: Araplar protestocular arasında görülebilir
Cezayir'deki askeri darbe
22 Nisan 1961 gecesi, Yabancı Lejyonun ilk paraşüt alayı (1e REP) Cezayir'deki tüm devlet kurumlarının kontrolünü ele geçirdi.
Komutanı Binbaşı de Saint-Marc daha sonra şunları söyledi:
“Yasaya karşı suçu insanlık suçuna tercih ettim.”
Bu performans, Yabancı Lejyonun diğer alayları ve Fransız ordusunun 25. paraşüt bölümü tarafından desteklendi. Denizciler ve diğer bazı askeri birlikler onlara katılmaya hazırdı, ama de Gaulle'a sadık komutanlar onları kışlada tutmayı başardılar.
İsyanın liderleri: soldan sağa - Andre Zeller, Edmond Zhuo, Raul Salan ve Maurice Schall, Cezayir Hükümet Konağı'nda, 23 Nisan 1961
Akdeniz'deki Fransız Deniz Kuvvetleri Komutanı Amiral Yardımcısı Cerville, Cezayir'in sadık de Gaulle formasyonlarını yönetmeye çalıştı, ancak Amirallik binası Albay Godard’ın tankları tarafından engellendi. Devriye botunda Cerville, Oran'a doğru yola çıktı.
Cezayir'de Fransız tankları
15 Nisan günü akşam saat 23 civarında General Zeller birimleri (Fransız ordusunun eski genelkurmay başkanı) General Gouraud'un isyancılara katıldığı Konstantin'e girdi.
Aynı gün Paris'te OAS, iki istasyonda (Lyonsky ve Austerlitsky) ve Orly havaalanında patlamalar düzenleyerek hükümeti “uyardı”. Bu bir hataydı, çünkü Parislileri isyancılardan onlara sempati duymaya itti.
24 Nisan'da de Gaulle, Anayasa'nın sınırsız haklara sahip 16. maddesini tanıttı, 25. Paris'te sadık 16. Piyade Tümeni'ne girdi ve Almanya'da konuşlanan Fransız alayları başkente taşındı.
Fransa'da, Cezayir'de de Gaulle'yi destekleyen çok sayıda gösteri vardı, Salan taraftarları sokaklara çıktı, bu bir iç savaş gibi görünüyordu. Ve görünüşe göre de Gaulle zihinsel olarak vatandaşlarının kanını dökmeye hazırdı, ancak isyancıların liderleri “kendilerine karşı” savaşmaya cesaret edemediler.
Sadık de Gaulle tarafından kontrol edilen deniz yolları filo, Fransa'dan savaş oluşumları Cezayir'e transfer ediliyordu, ancak Salan ve Challe alayları, deneyimli ve sevilen askerler, komutanlar tarafından yönetilen uzun yıllar süren savaşlarda sertleşti, hala görünüyordu ve onları denize dökmeye hazır olabilirler. Eğer isyancılar ilk darbeyi geri alabilir ve Cezayir'de bir dayanak kazanabilirse, durum dramatik bir şekilde değişebilir. İlk başarısızlıktan sonra de Gaulle'nin tam teşekküllü ve büyük ölçekli bir savaş başlatma riskini alması pek olası değildir, özellikle de rakiplerinin Fransız ordusunun en yüksek kademelerinde yüksek rütbeli ve etkili destekçileri vardı. Cezayir'e giden birlikler arasında savaşmak isteyen az sayıda kişi vardı. Fransız Genelkurmay Başkanı General Charles Allerett'in de Gaulle zaferinden sonra raporlarından birinde askerlerin sadece% 10'unun “OAS savaşçıları” na ateş etmeye hazır olduğunu bildirdi. Ve sonra, Metropolis'teki destekçileri ile anlaşmış olan Salan, belki de Fransa'ya gidebilirdi.
Bu arada, zaman de Gaulle üzerinde çalıştı ve bir şeye karar vermek gerekiyordu. Fakat isyancıların liderleri direniş emrini vermeye cesaret edemediler. 26 Nisan sabahının erken saatlerinde, sonunda savaşı terk ettiler. Raul Salan ve Edmond Zhuo yasadışı bir konuma girdiler, Andre Zeller ve Maurice Schall gönüllü olarak yetkililere teslim oldular.
Son anda komploculara katılan Yabancı Lejyon'un ilk paraşüt alayının komutanı Eli Sen Marc'ı kurtarmaya çalışan Maurice Schall, yurtdışından kaçmasını önerdi, ancak askerlerinin ve komutanlarının kaderini paylaşmaya hazır olduğunu söyledi.
Maurice Schall
Ely Dunois de Saint Mark
Paris'teki Sante hapishanesinin çalışanları şoktaydı: o güne kadar Fransa'da koşulsuz olarak kahraman olarak kabul edilen devlet suçlularını düşünmeleri emredildi.
La Sante Hapishanesi, Paris
Mahkeme önünde konuşan Saint Mark, Fransızların Vietnam'dan aşağılayıcı uçuşunu ve onlara eşlik eden yerel memurların ve askerlerin hor görüldüğünü hatırlattı. Ve askerlerinin ağladığını, kanlarıyla kaplı Cezayir topraklarını terk etme emrini öğrendiğini, Fransa'ya ve onları korumaya söz veren orduya inanan yerli Cezayirlerin sorumluluğunu öğrendiğini söyledi:
“Bu Afrika topraklarında verilen tüm ciddi vaatleri düşündük. Bütün o adamları, tüm o kadınları, Fransa'dan dolayı bizim tarafımızdan seçen, her gün, her an, korkunç bir ölümü riske atan tüm genç erkekleri düşündük. Cezayir'in tüm köylerinin ve köylerinin duvarlarını kaplayan yazıtları düşündük:
"Ordu bizi koruyacak. Ordu kalıyor."
15 yıldır lejyonerler gördüm, yabancılar Fransa için öldü, belki de alınan kanla, ama Fransızlar kan dökerek. Savaş alanında şerefle düşen yoldaşlar, görevlendirilmemiş memurlar ve lejyonerler nedeniyle, 21 Nisan günü saat 13.30'da General Schall'ın önünde seçimimi yaptım. ”
"Ordu bizi koruyacak. Ordu kalıyor."
15 yıldır lejyonerler gördüm, yabancılar Fransa için öldü, belki de alınan kanla, ama Fransızlar kan dökerek. Savaş alanında şerefle düşen yoldaşlar, görevlendirilmemiş memurlar ve lejyonerler nedeniyle, 21 Nisan günü saat 13.30'da General Schall'ın önünde seçimimi yaptım. ”
Savcı, 20 yıl hapis cezasına çarptırılmasını talep etti; Mahkeme onu 10 yıla mahkum etti (5 yıl hapis cezasına çarptırıldı - 25 Aralık 1966'da af ilan edildi).
Saint Mark'ın iki eski meslektaşı, Jacques Lemaire ve Jean Histod-Kine, yetkilileri de onları reddetmeye veya tutuklamaya davet ediyormuş gibi, kendisine hitap eden mektup zarflarındaki saflarını ve mektuplarını kuşattı ve vurguladılar - de Gaulle hükümeti cesaret edemedi.
Aftan sonra, Saint Mark metalurji tesislerinden birinde insan kaynakları departmanı başkanı olarak çalıştı. 2011 yılında Başkan N. Sarkozy, Onur Lejyonu'nu ona geri verdi.
General Jacques Massoux bu sırada Metz'in askeri valisi ve Fransa'nın Altıncı Askeri Bölgesi olacaktı. Komploda yer almadı ve bastırılmadı. Büyük ölçüde ilkeli konumu nedeniyle, de Gaulle 1968'de komplocuları affetmek zorunda kaldı: 1968'deki “Kızıl Mayıs” olaylarında, Almanya'daki Fransız birliklerinin komutanı olan Massiu, sadece eski yoldaşların özgürlüğü karşılığında de Gaulle desteğini garanti etti. De Gaulle vermek zorunda kaldı, ancak bu baskıyı kendi üzerine affetmedi. Temmuz 1969'da Massoux görevden alındı. 26 Ekim 2002'de öldü.
1961'de Cezayir'e döneceğiz, burada Fransız Cezayir taraftarları Challu'nun teslim olmasıyla “anlaşamadılar” ve Cezayir'deki birliklerin eski komutanını Tulle hapishanesinden serbest bırakmayı planladık. 1973'te, “Le-complot” (“Komplo”) filmi, rolleri tanınmış aktörler - Jean Rochefort, Marina Vlady, Michelle Bouquet, Michel Duchossois tarafından oynanan Fransa'daki bu girişim hakkında bile çekildi.
Bir diğer komplo lideri Edmond Zhuo, Fransız ordusunun genel müfettişi ve Hava Kuvvetleri Baş Müfettişi, Schall'ın savaşa devam etmek için 300 bin frank kişisel fonlardan aktardığı Oran'ın "kara ayaklı "'sı, Salan'ın OAS'taki yardımcısı oldu. 25 Mart 1962'de tutuklandı - ve aynı gün onu serbest bırakmaya çalıştılar: bir jandarma öldürüldü, 17'si yaralandı.
Zhuo'nun duruşmasının başladığı gün 11 Nisan 1962'de OAS 84 suikast girişimi düzenledi: 67 kişi öldü ve 40 kişi yaralandı.
Bu Edmond Zhuo'yu kurtarmadı: ölüm cezasına çarptırıldı, ancak bunun yerine ömür boyu hapis cezası aldı. 1968'de bir af altında serbest bırakıldı.
Andre Zeller 15 yıl hapis cezasına çarptırıldı ve 1968'de affedildi.
Makalede biraz tarif edilen Jacques Moren “Cezayir Savaşı'nda Yabancı Lejyon Komutanları”, o zaman Fransa'da, hava kuvvetlerinin müfettişi olarak hareket ederek komploya katılmadı. Ancak 1962'de yoldaşlarının mahkumiyetinden sonra istifa etti - ya buna karar verdi ya da yetkililer ona "iyi bir şekilde" sordu. Sadece 36 yaşındaydı, tüm hayatı boyunca savaştı ve nasıl başka bir şey yapacağını bilmiyordu, ama asla orduya geri dönmedi, ancak Saint-Cyr askeri okulu adını 1997 subay mezununa verdi. Ve Morin 1995'te öldü.
Bir diğer ünlü komutan, bir önceki makalenin kahramanı, La Calais sektörünün komutanı olan Albay Pierre Busch tutuklandı. Duruşmada komployu bildiğini, ancak katılmadığını, çünkü kendisine emanet edilen bölgedeki militanların olası bir işgalinden korunma sorumluluğunu hissettiği ve jüri tarafından beraat ettiği için katılmadığını söyledi. Hala ordudan kovuldu - 16 Kasım 1961. Daha sonra Ulusal Skydivers Birliği'nin kurucularından biri oldu ve Başkan Yardımcısı olarak görev yaptı. 20 Nisan 1978'de öldü.
OAS başkanı Raul Salan gıyaben ölüm cezasına çarptırıldı. 20 Nisan 1962'de yetkililer onu tutuklamayı başardı, bu sefer mahkeme onu ömür boyu hapse mahkencedm etti. 1968'de 1982'de genel ordu ve Onur Lejyonu şövalyesi görevine geri döndü. 3 Temmuz 1984'te öldü, mezar taşında şöyle yazılmıştır: "Büyük Savaşın Askeri."
Geçmişteki makalelerden bize aşina olan Marcel Bijard, komploculara katılmadı, ancak 12 yıl boyunca Başkan de Gaulle'nin bir portresini ofisine asmayı reddetti.
Pierre Lagayard İspanya'ya kaçmak zorunda kaldı, 1968'de Fransa'ya döndü, Auh şehrine yerleşti ve hatta 1978'de başkanlık yaptı. 17 Ağustos 2014'te öldü.
Yenilginin acı meyveleri
Bu isyan girişimini, “Fransız Cezayir” i savunmaya yönelik girişimlere son veren yaygın baskı izledi - Kara Ayaklar artık direnecek güce sahip değildi. Birçok memurun tutuklanmasına ve işten çıkarılmasına ek olarak, Yabancı Lejyonun ilk elit paraşüt alayı ve 25. Tümen iki alay dağıtıldı. Kışlalarından ayrılan 1e REP lejyonerleri onları havaya uçurdu. Bu alayın bazı memurları ve askerleri daha sonra yasadışı bir konuma girdi ve OAS üyesi oldu, 200 ay boyunca tutuldukları Paris Fort de Nogent-sur-Marne'ye (1840'ta Paris'i savunmak için inşa edildi) 2 subay yerleştirildi, soruşturma devam ederken.
İronik olarak, Yabancı Lejyonun işe alma merkezlerinden biri şimdi burada.
İlk paraşüt alayının ayrıcalıklarının büyük kısmı lejyonun diğer birimlerine aktarıldı. Yabancı Lejyonda artık Calvi'de (Korsika Adası) konuşlandırılan sadece İkinci Paraşüt Alayı kaldı
Yabancı Lejyonun İkinci Alayı Paraşütçüleri
O zamandan beri, bu arada, “paraşütçülerin zamanı” ifadesi Fransız diline girdi: solcular ve liberaller bir tür “demokrasiye tehdit” hakkında konuşmak istediklerinde kullanıyorlar.
Ve Nisan 1961 olaylarından sonra ilk alayın eski paraşütçüleri arasında Edith Piaf “Je ne pişman rien” (“hiçbir şeyden pişman değilim”) şarkısı son derece popüler hale geldi, ancak lejyonerler güdüsünde başka kelimeler söyledi:
Hayır, hiçbir şeyden pişman değilim.
Bana yapılan kötülük hakkında değil
Cezayir şehrinin ele geçirilmesi hakkında değil.
Hiçbir şey hakkında, hiçbir şey hakkında
Hiçbir şeyden pişman değilim.
Ve Yabancı Lejyonun paraşüt alayında
Tüm memurlar geçmişleriyle gurur duyuyor.
Bana yapılan kötülük hakkında değil
Cezayir şehrinin ele geçirilmesi hakkında değil.
Hiçbir şey hakkında, hiçbir şey hakkında
Hiçbir şeyden pişman değilim.
Ve Yabancı Lejyonun paraşüt alayında
Tüm memurlar geçmişleriyle gurur duyuyor.
Şarkının bu versiyonu umut verici sözlerle sona erdi:
"Ve tüm memurlar en baştan başlamaya hazır."
Cezayir, Yabancı Lejyonun İlk Paraşüt Alayı askerleri
Ve sonra bu metinle birlikte “Je ne pişman” resmi olmayan OAS marşı oldu. Ve şimdi bile, Yabancı Lejyon alaylarının askeri grupları ve koroları bu şarkının masum orijinal versiyonunu gerçekleştirdiğinde, birçoğu hala yasak marşın sözlerini kendilerine söylediklerine inanıyor.
Fransız Yabancı Lejyonunun orkestrası ve korosu, “Non, je ne regrette rien”, Comoedia Tiyatro ve Konser Salonu, Lyon, 12 Aralık 2013
Bu arada, birçoğunuz bu şarkıyı bir kereden fazla duydunuz: “17 An Baharın” filminde Stirlitz 1960 yılında yazılmasına rağmen savaş öncesi Paris'i hatırlıyor.
De Gaulle hükümeti kazandı, ancak başkanın II. Dünya Savaşı sırasında Fransa'nın ihaneti ile açıkça karşılaştırıldığı "kara ayaklı" Cezayir arasında gözden düştü. De Gaulle'in kendisi, neredeyse kişisel düşmanları göz önüne alındığında, "kara ayaklı" güvendi. Sonuç olarak, sonucuyla en çok ilgilenen insanlar: Cezayir'in “kara ayaklı”, evolveleri ve harki, Nisan 1962'de başlattığı referanduma katılımdan dışlandı. Bu, Fransız Anayasası'nın 3. maddesinin doğrudan ihlalidir ve oylama meşru kabul edilemez.
"Eski Ordu Karargahı"
Cezayir'in kaybını 1879'da Lorraine ve Alsace'nin kaybından daha ciddi olarak gören birçok ülke vatandaşı Blackfoots ile dayanışma içerisindeydi. Aralarında, babası 1930'lardan beri de Gaulle'nin yoldaşı olan Teğmen Albay Jean-Marie Bastien-Thiry, Onur Birliği Lejyonu süvari olan Fransız Hava Kuvvetleri baş mühendisi olarak saygın ve saygın bir subay bile vardı.
Jean-Marie Bastien-Thiry
Bastien-Tiree OAS üyesi değildi - 1956'da hükümete karşı çıkan Fransız ordusunun üst düzey subayları tarafından yaratılan gizemli "Eski Karargah" (Vieil État-Major) örgütünün üyesiydi. Üst düzey liderlerinin (bilinmiyor) ve günlerimizin IV Cumhuriyeti'nin sonbaharında büyük bir rol oynadığına ve daha sonra Charles de Gaulle'ın beklentilerini karşılamayan çeşitli suikastlar düzenlediğine inanılıyor.
Cezayir isyancılarının yenilgisinden sonra, “Eski Karargah”, amacı de Gaulle suikastını organize etmek olan “Komite 12” yi oluşturdu.
Komitenin en ünlü suikast girişimi, 22 Ağustos 1962 - Charlotte Corde Operasyonu'nda Paris'in Petit Clamart banliyösünde cumhurbaşkanının arabasına yapılan bir saldırıdır. Bu gruba Bastien-Tiri önderlik etti.
Bazıları, de Gaulle'daki bu suikast girişiminin Bastien-Thiry için ilk olmadığına inanıyor ve Germain takma adı altında 8 Eylül 1961'de Pont-sur-Seine'de onu öldürme girişiminde başarısız olabilir. Bu girişim uzun süredir OAS'a atfedilmiştir, ancak şimdi giderek daha fazla araştırmacı, bunun aynı zamanda sanatçılarını gönderen OAS ile ortaklaşa yürütülen “Eski Karargah” ın bir eylemi olduğunu düşünmeye meyillidir.
40 kg plastid ve nitroselüloz, 20 litre yağ, benzin ve sabun gevreğinden oluşan bir kum yığınına gizlenmiş olan patlayıcı bir cihaz, o gün cumhurbaşkanının geçen aracının yanında patladı. Patlama ile ilgili veriler çelişkilidir: Başkanın güvenlik servisinden insanlar ağaçların üzerinde bir alev sütunu yükseldiğini söyledi. Ancak, bazı uzmanlar ortaya çıkan huninin bombanın beyan edilen gücüyle eşleşmediğini iddia ediyor. Patlayıcı cihazın zamanında keşfedildiği ve yerine özel servislerin getirildiği - hatta bir "girişimin kurbanı" olmak, popülerliğini kaybetmenin de Gaulle'un çıkarına olduğu düşünülüyordu. Muhteşem ama kesinlikle zararsız patlama, Fransız toplumunda de Gaulle için sempati yarattı ve rakiplerine karşı daha fazla baskı yapılmasının nedeni oldu.
Cezayir savaş gazisi ve Sante hapishanesinden kaçan eski OAS üyesi Teğmen Alain de Bougren de La Tokne, Bastien Tiri'nin Komite 12'de vekili oldu (daha sonra De Gaulle'u Nasıl Öldürmedim kitabını yazdı).
Bastien-Tiri'nin astları arasında, Lame lakabı Georges Watin'in “kara ayaklı” sütununu da belirtmek gerekir: Cezayir'de, mahalleyi TNF savaşçılarından koruyan kendi müfrezesini yaratmasıyla ünlü oldu. Eski paraşütçü Georges Bernier daha önce gelecekteki bir makalede ele alınacak olan Delta grubuna aitti. Çavuş Jacques Prevost ve Dula Shari, Kore'de savaşan Serge Bernier, Dienbienf savaşına katıldı.
Bu grubun üç Macarından biri olan Lajos Marton, daha sonra uzun süre “Komite” nin ana muhbirinin polis genel kontrolörü ve bu olaylardan kısa bir süre önce güvenlik görevlisi de Gaulle başkanı olan Komisyon Üyesi Jacques Cantelob olduğunu söyledi. Ama onsuz başkan tarafından kuşatılmış olsa da, “Eski Karargâh” ın hareketleri hakkında rapor veren birkaç ajanı vardı.
İsviçre'de tutuklanan ancak Fransız makamlarına iade edilmeyen Georges Vatin (orada ölüm cezasına çarptırıldığı gerekçesiyle) Paraguay'a sığındı. 1990'da bir röportajda de Gaulle’nin orijinal planının onu canlı yakalamak ve yargılanmak olduğunu söyledi, ancak arabası daha önce ortaya çıktı ve hazırlanmak için vakti olmayan komplocular ateş açmak zorunda kaldı.
De Gaulle'nin bulunduğu arabada 14 kurşun isabetine rağmen, ne kendisi ne de karısı yaralandı.
1973'te çekilen tanınmış “Jackal Day” filmi bu girişim hakkında bir hikaye ile başlar (Jackal, Bastien-Tiri'nin icrasından sonra de Gaulle'yi tasfiye etmek için işe alınan bir katildir ve bu zaten hem filmin hem de Forsyth romanın bir “fantezi” kısmıdır. filme çekildi).
Bastien-Tiree 17 Eylül 1962'de tutuklandı, duruşmada kendisini Albay Stauffenberg ve de Gaulle ile Hitler ile karşılaştırdı ve cumhurbaşkanını Avrupa Cezayir soykırımı ve Müslüman sadık Fransa'da suç ortaklığı yapmakla suçladı. Ve muzaffer TNF militanlarının yüz binlerce Fransız destekçiyi sürdüğü kamplar (Stalin savaştan sonra bu bölgeyi Bandera'ya teslim etmeye karar verseydi, ama de Gaulle değildi) Batı Ukrayna nüfusu aynı geleceği beklerdi, Nazi Almanya toplama kamplarıyla karşılaştırıldı. Aşağıdaki sözleri söyledi:
"Cezayirlerin geleceği için başka çözümler, samimiyet ve onur yolunu koruyacak, bu dünyada yaşayan milyonlarca yerli Fransız ve Fransız Müslümanın yaşamına, özgürlüğüne ve iyiliğine saygı duyacak çözümler vardı."
Mahkeme onu ölüme mahk whenm ettiğinde de Gaulle'nin genel beklentilerin aksine, affedici hakkını alaycı bir şekilde söylememesi şaşırtıcı değildir:
"Fransa'nın ölü bir kahramana ihtiyacı varsa, Bastien-Tiri gibi bir aptal olmasına izin verin."
Jean-Marie Bastien-Thiry 11 Mart 1963'te idam edildi ve Fransa'da bir mahkeme cezası tarafından infaz edilen son kişiydi. Yetkili makamlara ilham verdiği korkusu o kadar büyüktü ki, iki bin polis, infaz edildiği yoldan korudu.
De Gaulle'nin eylemlerine bir başka yanıt, de hükümeti Cezayir'den ayrılmayı reddetmeye zorlamak için de Gaulle muhalifleri tarafından oluşturulan Gizli Silahlı Örgüt Örgütü'nün (OAS) umutsuz bir terörist saldırısıydı.
Bir sonraki makalede OAS, Delta kadrosu ve Fransız Cezayir trajedisi hakkında konuşacağız.
Makaleyi hazırlarken Urzova Ekaterina blogunun materyalleri kullanıldı: Saint Mark'ın Hikayesi; "Bush'un hikayesi".