Müdür: Stephen Karam
yazar: Stephen Karam
Oyuncu kadrosu: Richard Jenkins, Amy Schumer, Steven Yeun, Jayne Houdyshell, Beanie Feldstein, June Squibb
Yayın Akışı üzerinde: Mübi
çok konuşma var İnsanlar, ama çok iletişim yok. Blake ailesinin üyeleri, gergin sohbet patlamaları arasında anlamsız küçük konuşmalara girerler. Cümleleri, altında yatan pasif saldırganlık ile damlıyor. Garip duraklamalar ve çok uzun sessizlikler, aralarında esneyen bir uçurum gibi uzanıyor. Kamera diğer bir odada karakterleri takip ederken, bir odadan sessiz konuşma parçaları sürüklenir. Yönetmen Stephen Karam, Tony Ödüllü aynı adlı oyununu uyarlayarak, rahatsızlığı bir skorla yumuşatmaya çalışmıyor. Bunun yerine, nokta şaşırtıcı bir netlikle ortaya çıkana kadar sessizliğin birikmesine izin veriyor – önemli olan karakterlerin söylenmeden bıraktıkları her şey.
Film, Erik (Richard Jenkins) ve karısı Diedre (Jayne Houdyshell), kızları Brigid (Beanie Feldstein) ve ortağı Richard’ın (Steven Yeun) kısa süre önce taşındıkları New York’taki seyrek mobilyalı daireye geldiklerinde bir akşam geçmektedir. Şükran Günü’nü kutlamak için onlara katılmak, Brigid’in kız kardeşi Aimee (Amy Schumer) ve Erik’in sevgiyle Momo (June Squibb) olarak anılan annesidir. Yapılması gereken çok şey var ve her şeyin yolunda gitmeyeceği hemen belli oluyor. Kasvetini bir kefen gibi giyen Erik, filmin ilk bölümlerinin çoğunu boş boş etrafına bakarak geçiriyor. Demanstan muzdarip Momo, sadece anlaşılmaz cümleleri tekrar tekrar mırıldanabilir. Birlikteyken gürültülü ve genellikle uygunsuz bir şekilde gülen Diedre, yalnızken kendi içine çekilir. İletişimdeki çatlaklar ancak akşam ilerledikçe derinleşir.
Karam, bir ailenin sinematik işlev bozukluğunu bir korku filmi dilinde yeniden yazıyor. Çeşitli noktalarda film, soğuk ve apartman dairesinde gizlenen doğaüstü bir dokunuş önerir. Bağırsaklarının derinliklerinden gelen garip sesler, bazı şaşırtıcı sıçrama korkularına neden olur. Ampuller endişe verici bir frekansta fışkırır. Erik’in gözünden kamera, açıkta kalan borularından tavandan sızan renksiz suya ve dar geçitlerinin neden olduğu klostrofobiye kadar mekanın çirkinliğine sabitleniyor. Ancak film ilerledikçe, perili olanın evin değil, sakinlerinin olduğu ortaya çıkıyor. Richard, telefonuyla çıplak duvara çatırdayan bir şöminenin videosunu yansıtıyor, bu da atmosferi iyileştirmek için çok şey yapıyor, ancak filmdeki diğer pek çok şey gibi, sonuçta sadece bir rahatlık yanılsaması. Kayıplar, her karakterin üzerinde hayaletler gibi asılı kalır, aynı anda karşılarına çıkanları ezer ve onlarla alay edenlere önemsiz görünür. Film, kusurlu bir aileyi bir araya getirirken, birini tanımanın aynı zamanda onları nasıl inciteceğini de tam olarak bilmek olduğunu kabul ediyor.
Büyük patlamalar ya da dramatik bildiriler yok. İnsanlarama her cümlenin altında, sosyal nezaket cilasıyla kaplanmış, ima edilen bir sırlar ve incinmeler pınarı vardır. Aile üyeleri arasında paylaşılan kısa sıcaklık anları, ne kadar geçici olduklarından dolayı yalnızca acı atmosferini derinleştirir. Keskin yazı, iyi niyetli her açıklamanın örtülü bir diken gibi kolayca okunabilmesini sağlar. Filmin anladığı, bazen en yakın olduğumuz insanlardan ne kadar uzak hissettiğimizdir. Şenlikli (ve genellikle zorunlu) bir tezahürat zamanı olan tatil sezonuna katılmanın, günlük hayatımızdaki altta yatan hüzün akıntısını nasıl keskin bir odak haline getirebileceğini ele alıyor. Bazen en nazikçe iletilen haberler, en derinleri kesen türdedir.
Aileler arasındaki olağan hassas konular – finans, din, ilişkiler, kariyer – burada 11 Eylül sonrası dünya, öğrenci kredisi borcunun ağırlığı ve sağlık sistemi hakkında daha geniş endişeleri aktarıyor, ancak bazen bir ebeveynin açık sözlülüğüyle bilgi için balık avlıyor çocuklarının hayatları üzerine. İnsanlar bir uyarlamadan bekleyeceğiniz durgunluğun hiçbirine sahip değil. Aynı anda hem içinde yaşayan hem de çürüyen bir dünya yaratır. Filmin ve başlığının öne sürdüğü en büyük trajedi, herhangi birimizin yaşayabileceği bir dünya olmasıdır.