İfade etme; öğretmen soruyu öğrencilerin cevap beklentisini anlayabilecekleri şekilde aktarır (yani, bağlaçsız birleşik sorular sormama).
Uyarlama; öğretmen sorulan soruyu öğrencilerin dil ve beceri seviyesine göre uyarlar.
Sıralama; öğretmen soruları bir amaca yönelik bir soru sorma stratejisi göstergesi olarak örüntülü bir sıralama içinde sorar.
Denge; öğretmen hem yakınsak hem de ıraksak sorular sorar ve her iki soru tipine de eşit zaman ayırır. Öğretmen ders hedeflerini gerçekleştirmek için soruları uygun bir seviyede kullanır.
Katılım; öğretmen gönüllü olan ve olmayan öğrencileri cevap vermeye teşvik ederek ve önceden sorulan soruları başka öğrencilere sorarak geniş öğrenci katılımı sağlayacak sorular kullanır.
Derinlemesine inceleme; öğretmen öğrencilerin verdikleri ilk cevapları derinlemesine inceler ve öğrencileri cevaplarını tamamlamaya, açıklamaya, kapsamını genişletmeye veya desteklemeye teşvik eder.
Bekleme Süresi (Düşünme Süresi); öğretmen bir soru sorduktan sonra öğrencilere düşünecek süre vermek için üç ila beş saniye bekler. Öğretmen öğrencilerin sorulara verdiği ilk cevaptan sonra da biraz bekler.
Öğrenci Soruları; öğretmen öğrencilere kendi sorularını ürettirir.
Yukarıdaki teknikler çoğu öğretmenin bildiği basit tekniklerdir. Bununla birlikte, bu basit tekniklerin sınıfta kullanılabilecek en iyi uygulamalar olduğunu bilmemize rağmen, çoğumuz bunları düzenli olarak kullanmayı unuturuz.
En sık unutulan uygulama “bekleme süresidir.” Araştırmalar öğretmenlerin öğrencilerin sorulara cevap vermesi için .7 saniye ila 1.4 saniye arasında beklediklerini göstermektedir. Ayrıca, öğretmenler öğrencilerin sordukları sorunun cevabını bilemeyeceğini düşünüyorlarsa, .7 saniyeden daha az beklemektedir.
“Bekleme süresi” – ya da öğretmenin bir soru sorma ile cevap bekleme arasında sessizce beklediği süre- sınıf dinamiğini inanılmaz etkileyebilir.
Sınıfa verilen “bekleme süresi” arttığında gözlemlenen öğrenci davranışları şunlardır:
- “Bilmiyorum” cevaplarında azalma
- Verilen cevapların uzunluğunda ve doğruluğunda artış
- Daha çok sayıda öğrencinin gönüllü olarak verdiği uygun cevap sayısında artış.
- Başarı testi puanlarında artış.
“Bekleme süresi” arttığında gözlemlenen öğretmen davranışları şunlardır:
- Soru sorma stratejileri daha esnek ve çeşitli hale gelmiştir.
- Sorulan soruların sayısı azalırken niteliği ve çeşitliliği artmıştır.
- Üst düzey, ıraksak sorular daha sık sorulmuştur.
1985’de Stahl, Rowe’un “bekleme süresi” kavramını “düşünme süresi” kavramını ileri sürerek güncellemiştir. Stahl’ın fikri Rowe’un araştırmasına dayalıdır ama bir adım ileri gidip bu süreyi “öğretmenin ve öğrencilerin uygun bilgi işleme görevlerini, duygularını, sözlü cevaplarını ve eylemlerini tamamlayabilmeleri için ayrılan tam bir sessizlik süresi” olarak tanımlamıştır (Stahl, 1994). “Bekleme süresi” veya “düşünme süresi” terimlerinden hangisiyle tanımlanırsa tanımlansın, sorularla beklenen öğrenci cevapları arasında boşluklar bırakmanın soruları daha güçlü öğretim araçları haline getiren bir teknik olduğu kanıtlanmıştır.
Techniques for Successful Questioning
Phrasing; teacher communicates the question so that the students understand the response expectation (ie: no run-on questions).
Adaptation; teacher adapts the question being asked to fit the language and ability level of the students.
Sequencing; teacher asks the questions in a patterned order indicating a purposeful questioning strategy.
Balance; teacher asks both convergent and divergent questions and balances the time between the two types. The teacher uses questions at an appropriate level or levels to achieve the objectives of the lesson.
Participation; teacher uses questions to stimulate a wide range of student participation, encouraging responses from volunteering and non-volunteering students, redirects initially asked questions to other students.
Probing; teacher probes initial student answers, and encourages students to complete, clarify, expand or support their answers.
Wait Time (Think Time); teacher pauses three to five seconds after asking a question to allow students time to think. The teacher also pauses after students’ initial responses to questions in class.
Student Questions; teacher requires students to generate questions of their own.
The techniques listed above are straightforward points that most instructors are familiar with. However, even though we know that these simple techniques make for best practice in the classroom, many of us simply forget to employ them regularly.
Most often forgotten is the practice of “wait time.” Research shows that instructors wait between .7 seconds and 1.4 seconds for pupils to respond to questions. Furthermore, teachers will wait less than .7 seconds if they believe that their students might not know the answer to the question posed.
“Wait time” – or the time an instructor waits silently between asking a question and expecting an answer – can impact the classroom dynamic tremendously.
Student behaviors observed when increased “wait time” was introduced to the classroom:
- Decrease in “I don’t know” responses
- Length and accuracy of answers increased
- The number of volunteered, appropriate responses by larger number s of students increased. 4. Achievement test scores rose.
Teacher behaviors observed when increased “wait time” was introduced to the classroom:
- Questioning strategies became more flexible and varied.
- The quantity of questions asked decreased, while the quality and variety of questions increased.
- Higher-order, divergent questions were asked more often.
In 1985, Stahl updated Rowe’s conception of “wait time” with the introduction of “think time”. Stahl’s idea is based upon Rowe’s research, but goes a step further, defining this time as a “distinct period of uninterrupted silence by the teacher and all students so that they can both complete appropriate information processing tasks, feelings, oral responses and actions” (Stahl, 1994). Whether calling it “wait time” or “think time,” instituting breaks between the questions and anticipated student responses proves to be a technique that makes questions more powerful teaching tools.