Ben BIPOC (Siyah, Yerli ve renkli insanlar) diyeceğim tarihin beyaz bir profesörüyüm. Kariyerim boyunca, alanımı çeşitlendirmek için enerji ve emek harcadım. BIPOC öğretim üyelerinin işe alınmasını öneren iki araştırma komitesine başkanlık ettim. Şu anda Amerikalı profesörler arasında yer alan ve diğerlerini akademik kariyerleri düşünmeye teşvik eden üç BIPOC öğrencisine yakın bir akıl hocası oldum. Üniversitemde ve mesleki organizasyonumda çeşitlilik, eşitlik ve kapsayıcılık komitelerinde görev aldım. Son zamanlarda, şaşkın duygularla DEI çalışmasına rahatsız edici bir yan gelişme gözlemledim. Ben buna “disiplin tekrarı” diyorum.
kırmızı çizgi azınlık Amerikalıların belirli bölgelerde mülk satın almalarını engelleyen ayrımcı bir emlak uygulamasıydı. Alıcılara yalnızca ırksal ve etnik olarak tanımlanmış mahallelerde ev kurmaları için kredi verildi. Bunun tarihsel disiplinle ne ilgisi var? Gayrimenkul gibi, akademik çalışma da krediye bağlıdır. Bir kitap okuduğumuzda, bir konuşma dinlediğimizde veya bir başvuru dosyası açtığımızda, bir meslektaşımıza kredi veriyoruz. Bu, elbette, yalnızca ilk adımdır. Daha fazla katılımdan sonra, başkalarının fikirlerini onaylamakta veya itiraz etmekte özgürüz, ancak bu bilimsel yargının uygulanması, kredinin ilk uzatılmasından sonra gelir.
Tarihsel olarak, kredi herkese eşit olarak verilmemiştir. DEI çalışması, bu bağlamdaki eşitsizlikleri gidermek için çok şey yaptı (çalışma henüz bitmemiş olsa da) ve disiplinimiz, perspektiflerin genişlemesinden büyük ölçüde faydalandı. Yine de bazı alanlarda bazı bilim adamları için kredi giderek azalıyor. BIPOC tarihi etrafındaki yeni bir kırmızı çizgi, beyaz bilim adamlarına veya fenotipi emperyal güç veya yerleşimci veya köle sahibi toplum olan kişilere karşı engeller yükseltiyor.
Duruşumu netleştireyim. DEI çabalarına yaptığım yatırımı zaten tanımladım. Ayrıca, BIPOC insanlarına konut ayrımcılığının verdiği zararı uygun görmek için “kırmızı çizgi” benzetme yapmadığımı da vurguluyorum. “Kırmızı çizgi” kelimesini kullanıyorum çünkü geniş anlamda ırk bazında kredi kesintisini tanımlamak için en iyi terim bu. Burada tarif ettiğim zarar beyaz bilginlere değil, geçmişi bilmek için kolektif çabalara.
Ayrıca, Avrupa merkezli akademik kültürlere asimilasyon için nostaljik değilim. Akademi içindeki yapısal eşitsizlikleri ele almalıyız. Bu, BIPOC öğretim üyeleri ve öğrencileri için destek gerektirir. Onlara karşı istisnaları adlandırmalı ve ele almalıyız. Akademide ırkçılığın gücünü incelemeliyiz. Kategorilere göre prestij kazandıran kapıcılığa son vermeliyiz. Güçlülerin gönül rahatlığına meydan okuyan yeni fikirlere açık olmalıyız. Bazen bu çabaya dekolonizasyon denir.
Kaydettiğimiz ilerlemeyi alkışlıyorum. Konferans temalarına, üniversitemde öne çıkan derslere, tarih bölümlerinde ilan edilen pozisyonlara ve makalelere bakılırsa Yüksek Ed’in İçinde ve Yüksek Öğrenim Tarihi, beyazlığın ayrıcalıkları şimdi bir dizi zorlukla karşı karşıya. Ancak Redlining, BIPOC üyesi olmayan akademisyenlerin ırksal kimliğinin onları tarihsel disiplinin temel ve büyüyen alanlarından diskalifiye ettiğini varsayarak ırkçılık karşıtı çabaların altını oyuyor.
Redlining, bireylerle iyi niyetle ilişki kurmayı reddetmektir. Üniversitemde bir öğrencinin bana “Çoğu BIPOC öğrencisi beyaz bir profesörden BIPOC tarihini öğrenmek istemiyor” dediği yerde bununla karşılaştım. Öğrenci ayrıca beyaz yazarların kitaplarına ilke olarak itiraz etti.
Potansiyelin inkarı, yakın zamanda katıldığı bir meslektaşının beyaz bir bilim adamına “Topluluk tarafından kabul edilmeniz ne kadar zaman alacak?” diye sorduğu profesyonel toplantılarda da ortaya çıkar.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, duygular Twitter’da aşırıdır. Bir kullanıcı, “Siyah çalışmaları veya siyah tarihi üzerine araştırma yapan ve onu fetişleştiren beyaz akademisyenlerin çok küçük bir azınlık olduğunu gerçekten umuyorum” dediğinde şu yanıt geldi: “Öyle değiller.” Bütün bunlar, disiplin alanında ırksal olarak işaretlenmiş bireylerin kredi reddidir.
Elbette beyaz akademisyenlere açık alan geniş kalıyor. İmparatorluk ve yerleşimci anlatıları öne çıkmaya devam ediyor, ancak beyaz bilginlerin onları destekleme taahhüdüne sahip olduklarına dair güvenilir bir vaka var mı? Alternatif olarak, onların varlığının, başkaları hakkında anlatılar inşa etmek için emperyal, yerleşimci veya köle sahibi gücün kanıtı olduğu söylenebilir. Belki de onları BIPOC alanlarında cesaretlendirmek, yapısal ırkçılığa karşı bir harekettir. O halde, beyaz akademisyenlere karşı kırmızı çizgi çizmek, sömürgeciliğe karşı bir hareket mi?
Numaraçünkü tarih disiplininin özüyle çelişir: mevcut kesinlikleri taşralılaştırmak. Tarihsel uygulama, geçmişe yabancı olduğumuza inanır. Mevcut durumumuzdan yukarı akışın azaltılmasının mümkün ve arzu edilir olduğunu savunuyor. Amacımız, elimizden geldiğince erken dönemlerde kendimizi konumlandırmak ve aşağı yönde kimlik inşası da dahil olmak üzere olası süreçleri takip etmek olmuştur. Bu artık bir bütün olarak disiplin için mi yoksa sadece belirli alanlarda geçerli değil mi?
Marjinalleşme deneyimlerinin baskıyla empati kurmamıza yardımcı olduğu doğrudur, ancak 21. yüzyılda ırksal bir azınlık olarak yaşam, doğası gereği geçmişin üstün bilgisine dönüşmez. Evet, beyaz ayrıcalığı bazı tarihçilerin hayatlarını şekillendiriyor, ancak bu onların geçmiş hakkında değerli içgörüler formüle edemeyecekleri anlamına gelmiyor. Bu ilkeler tarihsel çalışma için temeldir, ancak disipline edici yeniden çizgi çizme onlarla çelişir.
Bir soru beni hala rahatsız ediyor – baskıcı ırkla bağlantılı bir kişi tarafından öğretilen ırksallaştırılmış tarihlerin BIPOC öğrenicilerini ve düşünürlerini rahatsız edip edemeyeceği sorusu. Dayanılmaz bir on yıl yaşayan genç insanlara sıkıntı vermek istemiyorum. “Geçmiş her zaman acı verir” demek yeterli değildir. Bir keresinde ofisimde bir genç ağladı ve beyazların etkisinde kaldıklarını söyledi. Ailesel ve finansal stres altındaydılar ve tetikleyici benim yaptığım bir şey değil, bir trafik olayıydı. Ama geçmişteki ırkçılığı öğrenince üzüldüler ve rotamı bıraktılar. Böyle bir acıya nasıl katılabiliriz? Aktarım, yansıtma ve travma terapötik tepkileri hak eder. Bu disiplin düzeyinde nasıl görünürdü? Fenotipi sıkıntıya neden olan bir insan kategorisini dışlamak anlamına geleceğini düşünmüyorum. Aksine, tarih alanı, geçmişteki zararlarla yüzleşirken bile, şimdiki zamanda nasıl özen gösterileceğini öğrenmelidir. Buradaki zorluk, bunun tarihçiler olarak eğitimimizin ötesine geçmesidir. Üniversiteler destek vermeli.
Dikkatli düşünme ve konuşma ile ilerlemeliyiz. Redline ile ilgili bu sorulara verilecek açık cevaplar, anlayışımızı netleştirecek ve etiğimizi keskinleştirecektir. Acı, gücün kötüye kullanımı ve panzehirleri hakkında sert ve dürüst konuşmalara katılmak isterim, ancak yalnızca kredi vermeye istekli olanların dinleyeceğini biliyorum. Anlamları, suçları ve yanlış anlamaları çözerken arabuluculuk gerekli olabilir. Bu yüzden bu yazıyı isimsiz olarak yayınlıyorum, okuyuculardan bu fikirleri değerlendirmelerini istemek için kredi itibarımı değil.
Tarihçilerin sıklıkla yaptığı gibi, biz aynı fikirde olmasak da, değiş tokuş daha fazla insanı daha akıllı hale getirecek. Çeşitli seçmenlerin kredi üzerinde güce sahip olduğunu kabul edersek, etkileşimlerimiz daha dürüst ve çözümlerimiz daha etkili olacaktır. Hepimiz hisselerimizi incelersek, bunun için daha iyi olacağız. Umudum, tarihsel çalışmanın ilkelerinde ve iktidarın işleyişini incelemeye yönelik DEI’den ilham alan bağlılıkta yatıyor. İnanıyorum ki, bunlar bizi önyargısız kredi vermeye yönlendirecektir. Bunu yönetemezsek, disiplinimizde hiçbir alan gelişmeyecektir.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/views/2022/08/01/redlining-white-scholars-not-decolonization-opinion