Ailece, Anneler Gününü kutlamak için arkadaşlarımızla popüler bir Meksika restoranına gittik. Oturduk, ve yemeklerimizi sipariş verdik. Yetişkinler sohbetlerden keyif alıyorlardı, çocukların çoğu gülüyordu, kıkırdıyordu ve birbiriyle etkileşime geçiyordu, otizm spektrumunda olan oğlum hariç. Spektrumda olan çoğu çocuk için, sosyal durumlar bunaltıcı olabilir, özellikle de kalabalık restoranlardaysa. Bu durumla başa çıkmak için, oğlumun iPad’ini yanımıza almıştık. iPad oğlumun bu gürültüyle başa çıkmasını sağladı. Kendi sessiz boşluğunu oluşturdu, sakin ve memnundu. İhtiyaç duyduğunda bizimle etkileşime de geçiyordu.
Garson yemeklerle beraber geldi, ve tabii bununla birlikte istenmeyen bir tavsiye de geldi. Garson, oğluma, iPad’i bırakmasını insanlarla etkileşime geçmesini söyledi. Bir anda kafamdan binlerce düşünce geçti: “Hayır, lütfen böyle söyleme!”, “Bu adamı yumruklarsam hapse girer miyim?”, “Lütfen beni tutun!”, “Herkesin içinde kötü konuşsam, tüm geceyi mahveder miyim?”. Böyle birçok şiddetli düşünceden sonra, kendimi sakinleştirdim: “Tamam sakinleş.”
Garsona, oğlumun tüm gününü okulda geçirdiğini, haftada 20 saatten fazla UDA terapisi ile önemli sosyalleşme ve diğer davranış becerileri kazanmak için harcadığını açıklasam mı? Konuşma terapilerini, diğer terapileri, derslerini ve onlarca doktorla olan randevumuzu anlatayım mı? Çoğu boş zamanını Legolarla oynayarak geçirdiğini ve bir şeyler yaratmayı sevdiğinden bahsedeyim mi? Ya başkalarıyla sosyalleşebilsin diye onun gibi çocuklar için var olan bir spor liginin içinde olduğundan? Hayatının her gününün zorluklarla dolu olduğu ve diğerlerine göre her şey 10 kat daha zor olduğu için kendi yaşıtındaki çocuklara kıyasla ne kadar çok çalışması gerektiğinden bahsedeyim mi? Çocuğuma bu çok gürültülü, sesli ve onun için inanılmaz zor durumda, tabletiyle oynamasına ve biraz kendi istediği şekilde özgür olmasına izin verdiğim için kusura bakmayın desem mi? Yanında kendisine destek olan birileri yoksa duygusal bir çöküş yaşayabilir ve etrafındaki insanları rahatsız edebilir ve biz daha fazla yargılayıcı bakışa maruz kalırız.
Gülümsedim, garsona çocuğumun otizmli olduğunu ve tablete ihtiyacı olduğunu söyledim. Garson anlamadan güldü ve diğer çocuklara da cihazlarını kapatmalarını, masadan kaldırmalarını ve bunun onlar için daha iyi olduğunu söyledi ve oradan ayrıldı.
Bu durum bana, yıllar önce kendime söylediğim, çocuklarının çok TV izlemelerine ve burunlarını ekrana sokmalarına izin veren ebeveyn olmayacağımı düşündüğümü anımsattı. Ben de o garson gibi yargılayıcı bir insandım. Sonra, kendi çocuklarım oldu ve tahmin edin ne oldu? Kendi çocuklarıma televizyon zamanı verdim, evet bazen 1 saatten fazla. Evet, kötü olduğunu ben de biliyorum ve evet, araştırmalardan ve çalışmalardan haberim var. Hayır, umurumda değil. Oğlumun başa çıkması gereken çok şey var.
O yüzden, eğer bir restorandaysanız ve burunlarını iPad’den ayıramayan çocuklar görürseniz, düşüncelerinizi kendinize saklayın. İnsanların, başkalarını yargılama veya eleştirme ihtiyaçlarını değiştiremem. Bunu her türlü yapacaklar. Ama sizden, düşüncelerinizi kendinize saklamınızı isteyebilirim. Evet, ebeveyn olmanın daha iyi yolları var, kitapları okudum, Ted-Talks konuşmalarını izledim ve makaleleri okudum. Önemli olan şey, şu an için çocukları hayatta tutuyorum, birbirlerine karşı nazikler. Kendimi ebeveyn olarak geliştirmeye çalışıyorum, onları sevdiğimizi biliyorlar ve onlar da kendilerini seviyorlar. Bence çok iyi iş çıkarıyoruz!
Kaynak: https://themighty.com/2019/05/judge-autistic-kids-tablets/