kırmızı kaleme yeni geçilmiş. ganimetmişçesine kimse elinden bırakmıyor, öyle bir heyecan dalgası sınıfta. neyse efenim, bize bir ödev verilmiş, yapmış gelmişim okula 23 kilo bünyemle . (nasıl yaptığımı hatırlamıyorum zira okumayı 6 ayda sökebilmişim) sümük topaklama başkanı fedai isimli öğretmenimiz sıradan kontrole başladı, imzalaya imzalaya geliyor. sıra bana gelince çevirmeye başladım sayfaları, bir anda elini koyup durdu:
fedai: bu ne?
garabet: ...
fedai: ben bu kısımlar kurşun kalemle yazılacak dedim, kırmızı ile yazmışsın diyip elini kaldırmasıyla...
garabet: sizin bana vurmaya hakkınız yok, zaten annem sizden şikayetçi.
bu sümükler başkanı fedainin eli havada asılı kaldı bir. sonra vurmamaya karar verip indirdi sağolsun.
bitmedi tabi. öğlen okul bitip eve gidince anneme durumu yetiştirdim. ertesi gün:
annem: fedai bey garabet'e vurmaya kalkmışsınız.
fedai: valla hanfendi vuracaktım ama izin vermedi!(ayı oğlu)
annem: siz benim bu çocuğu nasıl yetiştiğimi biliyor musunuz? çok istiyorsanız büyük kızı getirim o daha iri! (ah anne ya:)
fedai: ...
böyleyken böyle efenim. sonra bu hikaye sınıf arkadaşlarımın velileri arasında yayılınca bir çeşit halk kahramanı gibi bir şey olmuştum. *