Ridley Scott’la birlikte Napolyon Apple için o kadar büyük bir kumar ki, kökleri o kadar belli ki tarihe ve abartılı bir gösteriye dayanıyor ki, eleştirmenleri kızdırmakta o kadar başarılı ki Scott’ı yakaladı. ona hakaret ediyor – Aklınızda bulundurmanız gereken iki önemli nokta var.
Bu noktalardan ilki ne yazık ki basit: Eleştirmenler haklı. Napolyon biraz aptalca, biraz sıkıcı ve tamamen kötü değilse de pek iyi değil.
Neyse ki ikinci kısım biraz daha ayrıntılı ve nedenini açıkça ortaya koyuyor Napolyon çalışmıyor: Napolyon oyununu oynamıyor.
Söz konusu oyun basit: Napolyon’un gerçekte kim olduğu ve son bin yılın en etkili tarihi figürlerinden birini neyin motive edebileceği sorusunun çözümünü içeriyor.
Bu oyun aynı zamanda kazanılamaz. Napolyon’u neyin tanımladığı sorusuna cevap verme çabası, Madrid’den Moskova’ya tüfekle ateş ettiği zamana kadar uzanan tarihine dair hemen hemen her ilgiyi uyandırdı. Hikayeyi anlatmaya çalışmanın bile birkaç nedeninden biri bu.
GÖRÜNTÜLE | Resmi olan Napolyon Römork:
Ridley Scott’ın yang’ına en iyi potansiyel yin, aynı adı taşıyan başka bir yapımdır: Abel Glance’ın benzer şekilde pahalı ve aşırı uzun 1927 destanı Napolyon.
Bu film, Napolyon’u kararlı bir şekilde büyük bir lider olarak yorumluyor, kartopu savaşlarından doğaçlama konuşmalara kadar her şeyi kullanarak onun doğuştan gelen ve özverili kahramanca motivasyonlarını anlıyor. Napolyon karşıt bakış açısını benimseme zahmetine bile girmiyor.
Perdeyi geri çekmek ya da efsanenin ardındaki adamı anlamlı bir şekilde keşfetmeye çalışmak yerine, burada Napolyon daha çok (yine de çok az sayıda) birkaç savaşı havaya uçurmakla ve Joaquin Phoenix’in Napolyon’un davranışının ne kadar tuhaf olduğunu göstermesiyle ilgileniyor.
Ancak Phoenix’in diplomatlara garip, sapık bir at gibi bağırması ve karısı Josephine hakkında yüksek sesle inlemesi, Bonaparte’ın yaptığını neden yaptığını göstermez. Napolyon hakkında bir hikayeye başlamanın en ilginç yolu, dürtülerinin nereden geldiğini ve neden bu noktaya geldiğini göstermektir.
Yerine, NapolyonEn büyük başarısızlık, bizi her fırsatta ondan uzaklaştıran efsanevi kahramana karşı derin bir merak eksikliğidir.
Phoenix’in benimsediği çoğu zaman gülünç nevrozlar ve kampanyalarındaki toplam ölü sayısının toplandığı son sekans, Scott’ın en azından halkın bilincindeki Bonaparte anıtını yıkmaya çalıştığını gösteriyor.
Eğer başarabilirse, bu kabul edilme bedeline değecektir – ve bu muhtemelen onun efsanesini benimseyen birkaç kişiden daha fazlasını üzse de, tamamen övgüye değer olacaktır. Ayrılacak bir şey olurdu.
Fakat Scott’ın Napolyon daha çok gevşek bağlantılı anekdotlardan oluşan bir yan gösteri gibi işlev görür; Yüzeyseldir ve kendisini birkaç hafif heyecan verici aksiyon bölümünden fazlasıyla sınırlasa bile, bağlam eksikliği nedeniyle yine de sıkıcı olacaktır.
Phoenix’in Amerikan aksanı, İngiliz aksanı denizinde Napolyon’un Korsika aksanına bir selam olabilirken – utanç verici bir şekilde onun Fransa’da doğmadığını gösteren bir özellik – Napolyon nereden geldiğini bulmaya bile tenezzül etmiyor.
Aydınlanma’nın bir destekçisi olarak yola çıktıktan sonra hükümdar olması, gerçek inanç eksikliği nedeniyle hırslarının çok çelişkili olduğunu gösterebilir, ancak bu göz ardı edilmiştir.
Ve eğer Scott ve yazarları, Napolyon’un talepkar ve inanılmaz derecede katı annesini, gerçek babasının kimliğine ilişkin şüphelerini ve sonsuza dek ve inanılmaz derecede büyüyen bir askeri zaferle kendini kanıtlamaya yönelik köklü ihtiyacı bir araya getirseydi, bu ikonik hırs baltalanabilirdi.
Kasıtsız komedi
Olması gereken yerde kasıtsız bir komedi olabilir.
“Kader bana bu kuzu pirzolasını getirdi” gibi gerçekten tuhaf satırlar ve “sulu kahvaltı” hakkındaki satırlar neredeyse tek kelimeden çıkmış gibi görünüyor 1991’den viral haber bölümü toplam çalışma süresinin yalnızca bir kısmı için garip bir şekilde eğlencelidir.
Filmin yarısına gelmeden çok önce bunu umuyordum Napolyon sona ermek. Bu, tarihe sadakat eksikliğinden kaynaklanmıyor: 2023’ün biyografik filmlerle dolu sayfası Oppenheimer, böğürtlen, Priscilla ve kendim Tetris Gerçekle hızlı ve gevşek oynasanız bile iyi bir hikaye anlatabileceğinizi kanıtladık.
Yapmanız gereken, konunuzun iç dünyasına biraz da olsa dalmak. Scott’ın Napolyon Olumsuz. Ve şimdi endüstride ve film yapım ortamında devrim yaratan bir başyapıt olarak selamlanan Glance’in 1927’deki girişimi bile olağanüstü bir şekilde başarısızlığa uğradığında, kariyerinin mahvolmasına katkıda bulunduScott’a ne olacağını görmek ilginç olacak.