Tunus’taki bir öğrenci en çok kadın meslektaşlarından korkuyor; Polis gibi davranan Tunuslu erkeklerin Sahra altı Afrikalı kadınlara yaklaşıp onları kandırıp sonra da tecavüz ettiklerine dair bir hikaye ortalıkta dolaşıyor.
Başka bir öğrenci, Benin’den Modeste, kendisinin ve arkadaşlarının yakın zamanda bir kafede buluştuklarını, ancak garson içkilerini servis etmeden önce oturma izinlerinin istendiğini söylüyor.
Bunlar, Sahra altı Afrikalı göçmenler ve siyah Tunuslular Başkan Kais Saied’in geçen ay yaptığı yorumların artçı şokuyla boğuşurken Tunus’ta meydana gelen yüzlerce şiddetli, ırkçı olaydan iki hikaye.
Said, “Ardışık yasadışı göç dalgalarının açıklanmayan amacı, Tunus’u Arap ve İslam uluslarıyla hiçbir bağlantısı olmayan, saf bir Afrika ülkesi olarak görmektir.” dedi.
Göçmenliğin Tunus’un demografisini değiştirmeyi amaçlayan bir komplo olduğunu da sözlerine ekledi ve güvenlik güçlerine bir suç dalgasından sorumlu olduğunu söylediği, belgesiz Sahra altı Afrikalı göçmen “kalabalıklarına” karşı “acil önlemler” alma emri verdi.
O zamandan beri silahlı çeteler, siyahları ülkeden atmak için ortak bir çabayla siyahların yaşadığı evlere saldırdı, bacaklarını kırdı ve mallarını çaldı.
Sahra altı Afrikalıların entegrasyonuna yardımcı olan Tunus’taki Afrikalı Afrikalı Öğrenciler ve Kursiyerler Derneği’nde gönüllü olarak çalışan Modeste, soyadını vermek istemiyor: “Korkarım” diyor. “Kaybolabilirim.”
Birçoğu, bu insanlar doğru belgelere sahip olsalar bile, bir gecede işlerini ve konutlarını kaybetti, diyor. “Yeni uyandığınızı ve ev sahibinizin size hükümetin size kiralık bir daire vermememiz gerektiğini söylediğini ve çıkmanız için size üç gün verdiğini hayal edin.”
İlk başta bizi sevmediler. Şimdi, açıklamadan sonra durum daha da kötü.
Yakın zamanda bir süpermarkete gittiğinde birisi Modeste’e ne zaman eve döneceğini sordu ve elleriyle havalanan bir uçak işareti yaptı.
OKUYUN: Afrika Birliği, göçmenlere yönelik baskıların ortasında Tunus’taki konferansı erteledi
AESAT için gönüllü olan Kongo’dan başka bir öğrenci olan Smyle, “Sorun şu ki, nüfustan korkuyoruz” diyor. “En büyük korkumuz bu. Polis orada olmadığı için canı ne isterse onu yapabiliyor.”
Bunu, Afrika Birliği’nin Tunus’u ırkçı nefret söylemi kullanmamaya çağırmasıyla, dünya çapında kapsama alan uluslararası bir tepki takip etti. Bu haftanın başlarında, Dünya Bankası, yaygın ırkçı şiddet raporlarının ardından Tunus ile gelecekteki çalışmaları askıya aldığını duyurdu.
Bu uluslararası kınamalar ve şiddetin küresel ölçekte yer alması, başkanı alenen geri adım atmaya itti.
Tezi Tunus’ta ırkçılığa odaklanan bir doktora adayı olan Shreya Parikh, “İçişleri Bakanlığı bir yardım hattı kurdu ve incinir veya taciz edilirseniz bizi arayın dedi” diyor. “Ama mesele şu ki, şiddetin çoğu İçişleri Bakanlığı’ndan geliyor. Kelimenin tam anlamıyla kimse İçişleri Bakanlığı’na güvenmiyor.”
“Sahra altı bir kişinin polise nasıl yaklaşacağına ve belgeleri olmadığı için tehdit edilip tutuklanacağına dair hikayeler duydum. Devlet tarafından daha fazla şiddete maruz kalıyor.”
Bu ayın başında Gine ve Fildişi Sahili yetkilileri Tunus’tan yüzlerce vatandaşını ülkelerine geri göndereceklerini duyurdular. Öğrenciler ve iş adamları da dahil olmak üzere diğerlerinin de ayrılması bekleniyor.
Shreya, “Yüksek öğrenim sektörü, Sahra altı Afrikalı göçmen öğrenci parasına güveniyor” diyor. “Tunus’a gönüllü olarak gelen veya gidecek ekonomik imkanı olan her türlü göçmenin ayrılacağını veya gelmeyeceğini düşünüyorum.”
Modeste, öğrencilerin yılda 6.000 €’ya (6.325 $) kadar eğitim ücreti ödediğini ve ayrıca kira, yemek ve ulaşım için para yatırdığını söylüyor. “Bu ülkeyi terk edersek ve öğrenci kalmazsa nasıl yaşayacaklarını göreceğiz.”
Analistler, Saied’in Tunus’un kronik işsizlik, kötüleşen ekonomi ve güç kapma gibi sorunlarının suçunu üstlenmeye çalıştığını söylüyor.
Devam eden sosyal ve ekonomik kriz, 2021’de Saied’in parlamentoyu askıya alması ve hükümeti görevden almasıyla daha da kötüleşti. Şeker, un, pirinç ve yemeklik yağ gibi temel gıda ürünleri dükkanlardan kayboluyor.
OKUYUN: Af Örgütü, Tunus’taki insan hakları aktivistlerine karşı ‘yasal cephaneliğin’ kullanımına son verilmesi çağrısında bulunuyor
Bazıları başkana karşı geri adım atıyor. 5 Mart’ta Tunuslular, Saied’in “Irkçılığa hayır, popülizme hayır, Tunus bir Afrika ülkesidir” sözlerini protesto etmek için toplandılar.
Smyle, “Tunuslular iyi insanlar” diyor. “Bunca yıldır buradayız ve bu ülkede barış içinde yaşıyoruz. Bu azınlığın bugün bunu neden yaptığını bilmiyoruz. Ama halktan ve hükümetten ricamız buna dur desin. Çünkü biz harcıyoruz, biz harcıyoruz. onlardan alamıyoruz. Tunus’ta çalışmamıza izin verilmiyor.”
Shreya, “Irkçı saldırılara rağmen Tunus toplumu hala çok misafirperver bir toplum ve insanların hala yemek verdiğini, arkadaşlarını çağırdığını, yanlarında olmaya çalıştığını görüyorsunuz” diyor. “Yani, toplumda hala insanlara karşı misafirperver olmaya çalışma duygusu var.”
Binlerce Tunuslunun sokaklara döküldüğü ve Saied’in istifasını talep ettiği Arap Baharı’nın yıldönümü de dahil olmak üzere ülkede hoşnutsuzluk devam ediyor.
Tunus Devlet Başkanı Kais Saied demokrasiyi mahvediyor mu?- Karikatür [Sabaaneh/Middle East Monitor]
Ancak bunun yerine yetkililer, yargıçlar ve sendikacılar da dahil olmak üzere başkanın yüksek profilli muhaliflerine yönelik baskıyı yalnızca artırdı. Şimdi, Afrikalı göçmenler bunun bir parçası.
Tunus’taki bu Afrikalı göçmenler geçmişte ırkçı saldırılara maruz kaldılar, pirincin bulunmaması ve Tunusluların işlerini çalmakla suçlandılar. Birçoğu, yıllarca almaya çalışmasına rağmen resmi evrakları reddedildi.
Modeste, “Tunus’ta ayrımcılığın seviyesi iki veya üç yıldır kötü durumda” diyor. “İşler iyi gitmiyordu, ancak başardık ve ilerlemenin bir yolunu bulduk. Önceden sözlü ayrımcılıktı, ama şimdi fiziksel olabilir.”
“Tunus iyi bir ülke, Tunus’u seviyoruz ama burada hoş karşılanmıyoruz” diye devam ediyor. “Şu anda Tunus’ta siyahi olarak yaşamak çok zor.”
Smyle, geçen yıl Afrikalı göçmenlerin sokaklarda veya otobüs ve tren istasyonlarında keyfi olarak tutuklanması, hapishane hücrelerine atılması ve yiyecek verilmemesi de dahil olmak üzere korkunç koşullarda tutulmasıyla şiddetin yoğunlaştığını söylüyor. “Kimse senin nerede olduğunu bilmiyordu. Sanki hayvandık. Bu seferki daha kötü.”
“Şimdi durumu sakinleştirmek için bu ülkedeki bakanlar ve yetkililerle birlikte çalışıyoruz çünkü birçok insan için geri dönmek paralarını ve eğitimlerini kaybetmek anlamına gelir” diye devam ediyor. “Yani AESAT çalışıyor ve işlerin yürümesi ve sesimizi duymaları için elinden gelenin en iyisini yapıyor.”
“Onlara işgalci olmadığımızı, sadece öğrenci olduğumuzu hatırlatmamız gerekiyor. Barışçıl Tunus’u geri istiyoruz.”
Bu yazıda ifade edilen görüşler yazara aittir ve Middle East Monitor’ün yayın politikasını yansıtmayabilir.
KategorilerAfrikaMakaleGörüşTunus Yorumları Göster
Yukarıdaki makalede aksi belirtilmedikçe, Middle East Monitor’ün bu çalışması Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 Uluslararası Lisansı altında lisanslanmıştır. Görüntü(ler) bizim hakkımızı taşıyorsa, bu lisans onlar için de geçerlidir. Bu ne anlama gelir? Diğer izinler için lütfen bizimle iletişime geçin.
Bu sayfada bir hata mı gördünüz? Bilmemize izin ver
Bu site reCAPTCHA tarafından korunmaktadır ve Google Gizlilik Politikası ile Hizmet Şartları geçerlidir.
Δ