Hip-hop grubu Atmosphere'in ifadesiyle yol seyahatlerinin fanteziye dönüştüğü anlar. Sanki kendi filminizde oynuyormuşsunuz gibi, sinematik bir etki yaratan yolda sürekli ileri doğru hareket etme durumu, hoparlörlerden gelen ezginin ritmiyle belirlenen bir arka plan sesi, sürekli değişen manzara, yolun çukur ve tümsekleri, kasabalar, otoyol çıkışları ve hayal gücünüz için bir sinema perdesi haline gelen yoldan oluşan bir tünel.
Bu seyahatler ile ilgili olarak enteresan olan, anılarınızı gözden geçirdiğinizde, olayların belirli özel anlar çevresinde yoğunlaşması. Ve bu anlar, neredeyse her zaman aynı örnekleri yansıtıyor.
Fotoğraf: Unhindered by Talent(http://www.flickr.com/photos/nicmcphee/250890495/sizes/l/in/photostream/)
Genellikle yol seyahatine ilham veren şey önemsizdir, ancak daha sonra kendisi de iyi bir hikaye olabilir: “Mesa Verde Ulusal Parkı'nın (veya Denali ya da Verimsiz Topraklar) bu fotoğrafını ilk kez gördüm.” Bazen, Burning Man veya Coachella'ya ulaşmak gibi bir hedeftir.
Fotoğraf: Bev Goodwin(http://www.flickr.com/photos/bevgoodwin/9149946164/)
Nasıl bir araya geldiğinin bir mantığı yok. Gittiğin yer. Giden kim? Fakat her zaman anahtar soru aynı: Hangi taşıtı kullanacaksınız? Bir arkadaşınızın VW otobüsü veya Vanagon'unu tek bir saniyeliğine hayal ettiniz. Onu aradınız. Debriyajının değişmesi gerektiğini söyledi. Peki, sizin eski otomobiliniz? Yeterince geniş değil. Tüm yolu çıkarabilecek mi? Sonra, otomobiliniz neredeyse sizinle konuşuyor. Gitmek istediğini, gitmesi gerektiğini söylüyor. Bunu yapabiliriz. Hadi yapalım.
Fotoğraf: Anders Ljungberg(http://www.flickr.com/photos/atljungberg/)
Sonra ciddileşmeye başlıyorsunuz. Atlaslara ve Google Earth'e göz atıyorsunuz. Kamp malzemelerinizin dökümünü çıkartıyor, yolda karşınıza çıkabilecek hedefleri hayal ediyorsunuz. Eğer bunu doğru yapıyor, Mamacita’s adlı yerde ikinci sürahiden sonra yer isimleri sayıklamaya başlıyor veya Haziran ayının ilk günlerinde sıcak bir akşamda vantilatör eşliğinde haritalar kahve sehpasının üzerine yayılmış biçimde yeni ekibinizle oturuyorsanız, zaten seyahate başlamış gibi hissedebilirsiniz.
Fotoğraf: Jennie & Jacques(http://www.flickr.com/photos/crankyturtle/)
Her zaman yanına çok fazla şey almak isteyen birileri olacaktır. Sorun şu ki, hiçbir zaman yeterince yer olmaz, özellikle köpeklerinizi de yanınıza alıyorsanız (almalısınız da, yoksa bu işi doğru yapıyor olmazsınız). Zorlu karar alma süreci devam ediyor. Sadece sörf ve kano yapmaya odaklanırsanız hepsi sığıyor, değil mi? Ama Rocky Dağlarında hala yaz kayağı yapılabiliyor. Peki, kar ekipmanları ne olacak? Bisikletler? Yanımıza kaç tane gitar/mandolin/armonika/darbuka alabiliyoruz?
Fotoğraf: Cameron Parkins(http://www.flickr.com/photos/cameronparkins/)
Sonunda çözdünüz. Ve ardından muhteşem bir fikir buldunuz. Atlanta'da henüz trafik başlamadan sabah saat 6.00'da yola çıkmak... Fakat lanet olsun, çok geç yatıp ancak birkaç saat uyuyabildiniz. Kimin umrunda? İşte yoldasınız. Arkadaşınız da bir yol seyahatine başlamak için en uygun müziği seçmek adına destansı bir yeteneğe sahip. Miles Davis'e ait Sketches of Spain'in saat 8.15'de Georgia 400 otoyolunda kulağa bu kadar hoş geleceğini kim bilebilirdi?
Fotoğraf: Chase Elliott(http://www.flickr.com/photos/chasblackman/)
Birkaç saat sonra hareket heyecanı etkisini yitirir. Artık, uzun süre araç kullanmak, oturmak ve pencereden dışarı bakıp düşünmek sizi sıkmıştır. Çocukluğunuzda yaşadığınız seyahat anılarınızı tetikler. Büyükanne ve büyükbabanızı görmek için ta Richmond, Virginia'ya yapılan bitmek bilmeyen ve sürekli oturup durduğunuz yolculuklar... Akıllı telefonlar hayatımıza girmeden önce bu durumla nasıl baş ettiğinizi merak edersiniz.
Fotoğraf: Zach Dischner(http://www.flickr.com/photos/zachd1_618/)
Fakat yeterince araç kullandıktan sonra, sanki bir giriş kapısından geçmişçesine, ilk gecenin törensel ve harekete geçirici bir tarafı vardır. Ekibiniz Kansas'a, Teksas'a doğru veya her neresiyse yola devam etmeye karar verebilir. Herkes 10 saatlik bir dubstep maratonuna doğru eş zamanlı olarak kafa sallıyordur. Siz, ulusal ormanlardaki kamp alanlarının buna değeceğini iddia ederek durmanız gerektiğini söylersiniz. Ve belki şans eseri bomboş çayırların bulunduğu bir yerde aracınızı sağa çekersiniz. Etrafta kimse yoktur ve henüz 15 saat önce evde olmanızın imkansız gibi göründüğü bu an enstrümanlarınızı çıkarıp müzik yapmaya başlamak için doğru bir zaman gibi görünür.
Fotoğraf: Zach Dischner(http://www.flickr.com/photos/zachd1_618/)
Yolculukta sabahları uyanmak bir başkadır. Kanlanmış ve mahmur gözlerle sürünerek aracınıza geri döner, başka kimlerin bu manzarada uyandığını merak eder ve frizbi ile oynayarak biraz daha fazlasını keşfetmenin bu sabah için uygun bir rahatlama yolu olduğunu düşünürsünüz. Fakat yola devam etmek zorundasınızdır.
Fotoğraf: Vicente Villamón
Son bir zorlamadan ve sabrınızı bir duvar ile destekledikten sonra ulaşmak istediğiniz yer her neresiyse onun ilk görüntüsü ile karşılaşırsınız: Batı Kansas boyunca uzanan Front Range, Güney Dakota'daki ilk verimsiz toprak oluşumu, çayırlardan Appalachia'nın tepelerine geçiş. Hedefinizin önündeki eşik veya geçit. Belki önünüzde daha kat edilecek iki günlük mesafe olduğu anlamına geliyordur. Fakat şu anda bu yeni ivmeye sahipsiniz ve bu an çalmakta olan şarkıya kadar hafızanıza kazınıyor.
Fotoğraf: Zach Dischner(http://www.flickr.com/photos/zachd1_618/)
Fakat kaçınılmaz olarak aksiliklerle de karşılaşırsınız. Bir arıza, patlak bir lastik, aşırı ısınmış bir radyatör, kayıp bir cüzdan, bir kazanın kılpayı atlatılması, havanın değişmesi, I-40 otoyolunu kapatan bir heyelan. Yolunuzu kesen herhangi bir şey. Artık rotanızı değiştirmek zorundasınız. Planlarınıza ara vermelisiniz. Sonunda geceyi alışılmadık bir kasabada geçiriyorsunuz. Gardnerville, Nevada. Watkinsville, Georgia. Fakat dağları ya da hangi geçitten geçtiyseniz onu gördükten sonra burada yolda kalmanızın bir tesadüf değil şans olduğunu anlıyorsunuz. Beklenmedik bir partinin ortasındasınız. Ve sırf canınız öyle istediği için bir gün daha kalıyorsunuz.
Fotoğraf: Srikanth Jandhyala(http://www.flickr.com/photos/srikanth_jandy/)
Yola geri döndükten ve hedefinize doğru yola koyulduktan sonra tüm bu olan bitenin hoş bir tarafı olduğu yavaş yavaş ortaya çıkıyor. Bir şekilde bu hoşluğu azaltacağı için bu konuda hiçbir şey söylemiyorsunuz. Fakat eşyalarınızı araçtan indirip yeniden toplanma, ekibinizle mola zamanlamasını mükemmel yapma gibi konularda çok daha hızlı ve becerikli olmaya başladığınızı fark edip bunun keyfini çıkartıyorsunuz. Sanki artık acele etmeye çalışmıyor ve bu şekilde kamp yapma, aşçılık, temizlik ve seyahat becerilerinizde olağanüstü bir \"üretkenlik\" görülüyor.
Fotoğraf: Zach Dischner(http://www.flickr.com/photos/zachd1_618/)
Belki de Boston'dan Malibu'ya kadar tüm yolu kat ettikten sonra, dalgalarla bütünleşirken yaşadığınız sadece tek bir muhteşem olay. Ya da belki Burning Man'de uzun ve çılgın bir hafta veya tüm Pasifik Sahili Rotasını arkadaşlarınızla geçmek için başka bir orijinal buluşma noktası. Ne olursa olsun, zirveye ulaştığınızda artık aracınızda değil, ayaklarınızın üzerinde olursunuz ve bulunduğunuz yer size günler önce ayrıldığınız konumdan başka bir dünyadaymışsınız gibi hissettirir.
Fotoğraf: Ian Mackenzie
Bunu düşünmek (veya hakkında konuşmak) istemezsiniz, ama bilirsiniz ki, geri dönüş yolculuğuna çıkma zamanı hızla yaklaşmaktadır. Turneye çıkan müzisyenler, seyahat filmi çekenler ve gazeteciler hakkında düşünmeye başlar ve sürekli yolda olmanın nasıl bir his olduğunu hayal edersiniz. İşte tam bu noktada, artık bu seyahat sırasında kendi aranızda yarattığınız dili konuşmaya başlayan ekibiniz ertesi gün yola çıkmaya karar verir. Bir gün daha kalacak olmak, ayrılmayı sadece daha da zorlaştıracaktır.
Fotoğraf: Neil Alejandro(http://www.flickr.com/photos/nanderson/)
Fakat fikrinizi değiştirirsiniz. Ayrılmak yerine Rocky dağları, Playa veya Olimpik Yarımada'da kalabildiğiniz kadar daha kalmaya karar verir ve köpekleriniz arkada yarı ölü şekilde yayılmış durumda iken tüm ABD'yi tekrar geçeceğiniz bir maratona çıkma girişiminde bulunursunuz. İlginç şekilde, bu acınası, aşırı kafein tüketilen dönemi hatırladığınızda, en çok aklınızda yer eden anının bu ana ait olduğunu görebilirsiniz. Bunu yaptığınız için tuhaf bir tatmin hissi yaşarsınız.
Fotoğraf: Cameron Parkins(http://www.flickr.com/photos/cameronparkins/)
Seyahati olması gerektiği gibi tamamladıysanız, yaşadığınız şehrin eteklerine ulaştığınızda, şehre bir gezgin gibi giriş yaptığınızı hissedersiniz. Sizin caddeleriniz, sizin daireniz, sizin odanız: Her şey biraz daha küçük ve muhtemelen ayarı kaçmış görünür. Doğru tahmin ettiyseniz, seyahate çıkmadan önce döndüğünüzde uyku mahmuru gözlerinizi uykuya kavuşturmak ve son bir kutlama yapmak için buzdolabına birkaç şişe atmış olmalısınız. Şu ana kadar aracınızın da ismi değişmiş olmalı. Ekipmanlarınız arasına yenileri katılmış, yeni dövmeler yaptırılmış olmalı. Elbette yolda kaybettiğiniz şeyler de olmuştur. Genel olarak bavulları açma işlemi toplamaktan daha hızlı ve kolay olur. Kendi kendine yeten biri olmayı yeniden öğrendiniz. Bunun üzücü bir yanı da var; şimdiden bir sonraki seyahati planlamak istiyorsunuz. Ve bunu yapacaksınız da.
*Bu makale [Matador Network] üzerinden de görüntülenebilir(http://matadornetwork.com). **Dünyanın dört bir yanından seyahat, kültür ve hikayelerin buluşma noktası olan Matador Network internet üzerindeki en büyük bağımsız seyahat yayınıdır.*