Empati, başkalarının duygularını hissetmemize, duygularını ve motiflerini tanımlamamıza ve anlamamıza ve şeyleri kendi perspektiflerinden görmemize izin verir. Empatiyi nasıl yaratıyoruz bilişsel bilimde yoğun tartışma konusu olmaya devam ediyor.
Bazı bilim adamları artık köklerini keşfettiklerini düşünüyorlar. Bizler esasen okurların aklı başındayız diyorlar.
Fikir kabullenmek için yavaş oldu, ama kanıtlar monte ediliyor.
Ayna nöronları
1996 yılında, üç nörobilimci, maket maymunun beynini, başlangıç hareket korteksinde, hareketlerin planlanmasından sorumlu olan bir bölgedeki ilginç bir küme hücresine rastladıklarında araştırıyorlardı. Hücre kümeleri sadece maymun bir eylem gerçekleştirdiğinde değil, aynı şekilde maymun da aynı eylemi bir başkası tarafından gerçekleştirildiğinde aynı şekilde ateşledi. Hücreler, maymunun bir fıstığı kavramak için uzanıp ulaşmadığı veya sadece başka bir maymun ya da insan gibi kıskançlıkla izledikleri gibi aynı şekilde karşılık verdi.
Hücreler, maymunun diğerlerinde gözlemlediği eylemleri yansıttığından, sinirbilimciler onlara "ayna nöronları" adını verdiler.
Daha sonraki deneyler, insanlarda ayna nöronlarının varlığını doğruladı ve başka bir sürpriz ortaya çıkardı. Aynalama eylemlerine ek olarak, hücreler hisleri ve duyguları yansıtıyordu.
Los Angeles School of California'da bir nörobilimci olan Marco Iacoboni, "Ayna nöronları, başkalarının zihinsel ayakkabılarında olduğunu iddia etmekteyiz" diyor. "Aslında, ayna nöronları ile taklit etmemize gerek yok, biz hemen hemen başka bir kişinin aklındayız."
Onların keşfinden beri, ayna nöronları, bazı zihinsel bozukluklar da dahil olmak üzere geniş bir fenomen yelpazesinde yer almıştır. Ayna nöronları, bilişsel bilim adamlarının çocukların nasıl bir akıl teorisi geliştirdiklerini açıklayabilir, ki bu bir çocuğun başkalarının kendilerine benzer zihinlere sahip olduğu anlayışıdır. Bunu yapmak, bu tür bir anlayışın genellikle eksik olduğu otizm üzerinde ışık tutmaya yardımcı olabilir.
Teori teorisi
Yıllar boyunca, bilişsel bilimciler ToM'un nasıl geliştiğini açıklamak için bir takım teoriler geliştirdiler. "Teori teorisi" ve "simülasyon teorisi" şu anda en popüler iki tanesidir.
Teori teorisi, çocukları tomurcuklanan sosyal bilimciler olarak tanımlar. Fikir, çocukların, jestler ve ifadeler biçiminde kanıt topladıkları ve insanların gündelik anlayışlarını, temas ettikleri insanların zihinsel durumunu açıklayan ve tahmin eden teoriler geliştirmek için kullanmalarıdır.
İtalya'da Parma Üniversitesi'nde bir nörobilimci olan ve ayna nöronlarının orijinal keşiflerinden biri olan Vittorio Gallese, bu teori için başka bir isme sahip: Star Trek kahramanı Spock'in şerefine “Vulkan Yaklaşımı” diyor. yabancı ırk, duygularını mantık lehine bastıran Vulkanları çağırdı. Spock çoğu zaman insan davranışlarının altında yatan duyguları anlayamadı.
Gallese kendisi bu Vulcan yaklaşımı üzerinde simülasyon teorisini tercih ediyor.
Doğal akıl okuyucuları
Simülasyon teorisi, doğal akıl okuyucuları olduğumuzu belirtir. Kendimizi başka bir kişinin "zihinsel ayakkabısı" na yerleştiririz ve kendi aklımızı onlar için bir model olarak kullanırız.
Gallese, birisiyle etkileşimde bulunduğumuzda, diğer kişinin davranışını gözlemlemekten daha fazlasını yapar. Hareket, duyu ve his olan bizleriz gibi, kendi içimizdeki eylemlerini, hislerini ve duygularını içsel olarak temsil ettiğimize inanır.
Birçok bilim adamı ayna nöronlarının simülasyon teorisinin tahminlerini içerdiğini düşünüyor. Gallese, “Başkalarıyla birlikte sadece normal olarak davranan ya da duygusal olarak duygu ve duyumları deneyimlemenin yanı sıra aynı eylemleri, duyguları ve hisleri sağlayan sinir devrelerini de paylaşıyoruz: ayna nöron sistemleri” WordsSideKick.com.
Ancak Gallese, iki teorinin karşılıklı olarak münhasır olmadığına dikkat çekiyor. Eğer ayna nöron sistemi bozuk veya hasarlı ise ve empati yeteneğimiz kaybolursa, teori teorisinin gözleme ve tahmin etme yöntemi, geriye kalan tek seçenek olabilir. Bazı bilim adamları, ruhsal bozukluğunun başkalarının niyetlerini ve niyetlerini anlamalarını engelleyen otistik kişilerde bunun olduğundan şüphe duyuyorlar.
Testler devam ediyor
Fikir şu ki, otistik bireylerin ayna nöron sistemleri bir şekilde bozulmuş veya eksiktir ve sonuçta ortaya çıkan “zihin körlüğü” onların başkalarının deneyimlerini simüle etmelerini engeller. Otistik bireyler için tecrübe, yaşamaktan daha fazla gözlemlenir ve insan davranışlarımızın çoğunu yöneten duygusal alt akımlara erişilemez. Açık teorileştirme yoluyla başkalarının zihinsel durumlarını tahmin ederler, ancak sonuç, motivasyon, niyet veya duygudan arınmış eylemlerin, jestlerin ve ifadelerin bir listesi - mekanik ve kişisel olmayan bir listedir.
Birkaç laboratuvar şimdi otistik bireylerin bir ayna nöron açığına sahip olduğu ve başkalarının zihinsel durumlarını simüle edemediği hipotezini test etmektedir.
Hugo Theoret ve Montreal Üniversitesi'ndeki meslektaşları tarafından yapılan son bir deney, otistik olmayan bireylerde el hareketlerinin gözlemlenmesi sırasında normalde aktif olan ayna nöronlarının otizmli kişilerde sessiz olduğunu göstermiştir.
Iacoboni, “Ya ayna nöronlarıyla simüle edersiniz ya da başkalarının zihinsel durumları size tamamen engel olur” dedi.
İlgili Öyküler