III. Napolyon dönemine ait Tyrael. El-boyalı Fotoğraf Albümü photoique des uniformes de l'armee francaise Paris, 1866
Makaleden hatırladığımız gibi "Zouaves. Fransa'nın yeni ve sıradışı askeri birimleri ", Cezayir'in (1830) ve ardından Tunus ve Fas'ın fethinden sonra, Fransızlar bu ülkelerin genç adamlarını yeni kurulan bölgeleri kontrol etmek için kullanmaya karar verdiler. Yeni savaş formasyonlarını karışık hale getirme girişimleri (Arapların ve Berberlerin Fransızlarla birlikte hizmet edecekleri) başarısız oldu ve bu nedenle 1841'de Zouave taburları tamamen Fransız oldu, "yerli" meslektaşları diğer piyade birliklerine transfer edildi.
"Cezayir tyrallers"
Şimdi eski "yerli" zuavlar Cezayir okları olarak adlandırılmaya başlandı, ancak daha çok Tirailleur olarak biliniyorlar. Bu kelimenin Tyrol ile bir ilişkisi yoktur: Fransızca fiil tirer - "çekme" (yay dize), yani, aslında "okçu", sonra - "atıcı" anlamına gelir.
Cezayir tyrallers. Onların saflarında bir pazarlamacı olduğunu lütfen unutmayın - Vivandiere. Bu kadınlar makalede açıklanmıştır.
"Zouaves. Fransa'nın yeni ve sıradışı askeri birimleri "
Tyraeli daha sonra Fransa'da ağırlıklı olarak gevşek formasyonda faaliyet gösteren hafif piyade olarak adlandırdı. Kırım Savaşı'ndan sonra (içinde de yer aldıkları), tyrallers “Türkler” (“Türkler”) lakabını aldı - çünkü hem Müttefikler hem de Ruslar onları Türkler için sık sık yanlış anladılar. Daha sonra Kırım'da üç tabur tyraller vardı: Cezayir, Oran ve Konstantin'den, 73 subay ve 2025 alt kademeden oluşan geçici bir alayla birleşti.
Cezayir Tüfek Subayı, 1843-1852
Özel Cezayir atıcıları, 1853
Mağrip tyraller'ların savaş yolu, genel olarak, Zouaves'in yolunu tekrarlar (Çinhindi ve "siyah" Afrika'da işe alınan atıcıların aksine), bu yüzden kendimizi tekrarlamayacağız ve katıldıkları askeri kampanyaları listelemek için zaman kaybetmeyeceğiz.
Zouaves ve Mağrip tyraller taburları bazen büyük bir askeri birimin parçasıydı, ancak birlikleri asla birbirleriyle karışmadı. Bir örnek, Marne Birinci Savaşı'nda (Eylül 1914) ve Artois savaşında (Mayıs 1915) büyük rol oynayan ünlü Fas bölümüdür: Yabancı Lejyon, Fas tyrallers ve Zouaves taburlarından oluşuyordu.
Tyiraliers'ın üniformaları zouaves biçimine benziyordu, ancak rengi daha açıktı, sarı bir kenar ve sarı bir süs vardı. Kanat, fırçanın rengi (beyaz, kırmızı veya sarı) tabur sayısına bağlı olan fes (sheshiya) gibi kırmızıydı.
1870 Savaşı sırasında Tirailleurs Algeriens
Birinci Dünya Savaşı sırasında, tyrallers hardal rengine sahipti.
I. Dünya Savaşı, 1914: Cezayir zalimlerin de eski tarz bir üniforması var
Lastiklerin oluşumlarının hala tamamen Arap-Berber olmadığı belirtilmelidir: hizmetteki başarılardan bağımsız olarak, “yerliler” sadece görevlendirilmemiş memurlara güvenebilirler. Tüm birlikler, çavuşların bir parçası, makineli tüfek mürettebatları, elçiler, doktorlar, telgrafçılar, bu birimlerdeki katipler Fransız'dı. Tyrael alaylarında etnik Fransızların toplam personelinin% 20 ila 30'unun olabileceği tahmin edilmektedir.
Fransız Albay Clement-Grancourt “La tactique au Levant” adlı kitabında Cezayir ve Tunuslu zalimler arasındaki farkları şöyle yazdı:
“Tunus kuvvetlerini Cezayir kuvvetlerinden ayırmak için kısa bir gözlem yeterlidir. Tunuslular arasında nadiren, uzun bıyıklı veya kare sakallı, gergin bir makasla, yeni nesil atıcılar arasında bulunan bir tür, eski "Turko" nun varisi nadiren gergin bir eski asker vardır. Tunusluların çoğu, dar göğüsleri ve belirgin elmacık kemikleri olan uzun boylu ve ince genç Araplar ve yüzlerinde kader için pasiflik ve alçakgönüllülük ifadesi. Dün kılıcıyla birlikte yaşayan göçebe kabilelerin oğlu değil, barışçıl ve toprağa bağlı bir halkın oğlu olan Tunus, Fransız ordusunda gönüllü olarak değil, Fransa yasalarına göre değil, Tunus Körfezi'nin (vali) emirlerine hizmet ediyor. Barış zamanında Tunus ordusundan daha kolay bir ordu yoktur. Ancak kampanyada ve savaşta, Cezayir'den daha az enerji ve Cezayir'den daha az enerji gösteriyorlar, birliklerine bağlılar ... Tunuslu ... biraz daha eğitimli Cezayir ... Kabil kadar inatçı değil ... komutanlarının örneğine tabi Cezayir'den daha fazla. "
Zouaves gibi, normal zamanlarda, treyler birimleri Fransa'nın dışına yerleştirildi ve ilk kez Birinci Dünya Savaşı sırasında metropoldeydiler.
Ağustos 1914'te Fransız ordusunda 33 Cezayir, 000 Faslı, 9 Tunuslu görev yaptı. Daha sonra sadece Fas'ta, 400 tabur daha fazla tyraller oluşturuldu (ve I. Dünya Savaşı yıllarında Mağrip ve "kara" Afrika'dan toplam "sömürge askeri" toplam sayısı, Fransız ordusunun% 7'ini oluşturdu). Ancak Mağrip treylerleri arasından sadece 000 ayrıcalık memur veya görevlendirilmemiş memur rütbesine yükselmeyi başardı.
Hayır sanat sergisi yaralı Fas askerleri lehine reklam afişi
Kuzey Afrika'nın treylerleri Orta Doğu'daki çatışmalarda kendilerini çok iyi gösterdi. Clément-Grancourt yukarıda belirtilen raporları belirtmiştir:
“Levant'taki eylem yükü öncelikle Kuzey Afrikalı atıcıya verildi. Hiç şüphe yok ki Suriye, Kilikya ve Aintaba çevresindeki operasyonlardaki rolü belirleyiciydi ... Orta Doğu, Kuzey Afrika gibi "sıcak güneşli soğuk bir ülkedir". Cezayirli bir Arap, Arap çadırlarında yaşamanın rahatsızlığına alışkın ve çıplak toprakta uzanmaya alışkın bir dağ vagonu, her ikisi de ani sıcaklık değişikliklerine daha iyi dayanabilir ve belki de kışın kulübelerde saklanan yerlilerden daha üstündürler. ve "mangal", kömür mangal etrafında toplamak. Cezayirli bir atıcı gibi Levant'taki savaşa tek bir asker uygun değil. ”
II. Dünya Savaşı sırasında Mağrip yardımcıları
II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla Cezayir'den Fransa'ya 123 bin atıcı taşındı. Cezayir, Tunus ve Fas'tan toplam 200 bin kişi cephedeydi. 1940 yılında Fransa'da süren kısa süreli kampanyanın birkaç ayı boyunca 5400 Kuzey Afrika tyrael öldürüldü ve yaklaşık 65 tanesi ele geçirildi.
Cezayir tyrallers. İkinci Dünya Savaşı
Fas Tyrael 3. Alayı Askerleri, Vosges, Mart 1940
Fransa'nın yenilgisinden sonra, Kuzey Afrika Vichy hükümetinin kontrolü altında kaldı. Buradan, Almanya ülkede ekonomik zorluklar yaratan fosforitler, demir cevheri, demir dışı metaller ve gıda aldı. Buna ek olarak, Libya'da İngilizlerle savaşan Rommel ordusunun tedarik edilmesi Cezayir'den geldi (sonuç olarak, 1938'den 1942'ye kadar bu ülkede gıda fiyatları 2 kattan fazla arttı). Ancak, Kasım 1942'de, Anglo-Amerikan kuvvetleri Fas ve Cezayir'i ve Mayıs 1943'te - Tunus'u işgal etti. Taraflarına gelen treylerler, askerler, 1'deki 1. Cezayir ve 1948. Fas alayları tarafından gösterilen cesaret için Afrika ve Avrupa'daki Müttefiklerin daha fazla operasyonlarına katıldılar.
Kuzey Afrikalı tyrallers Birinci Çinhindi Savaşı'na katıldı ve Fransa'nın hiçbir zaman toparlanamadığı yenilgiden dolayı ünlü Dienbienf savaşında büyük kayıplar yaşadı.
1958'de Cezayir tüfeklerinin alayları sadece tüfek alayları olarak yeniden adlandırıldı ve 1964'te Cezayir'in bağımsızlık ilanından sonra tamamen dağıldı.
Senegalli oklar
1857'den beri, tyraller birimleri diğer Fransız kolonilerinde işe alınmaya başladı: önce Senegal'de (Vali Louis Federb tarafından başlatıldı) ve daha sonra diğer Afrika ülkelerinde - modern Gine, Mali, Çad, Orta Afrika Cumhuriyeti, Kongo, Burkina Faso, Cibuti topraklarında . İşe alım yerlerine bakılmaksızın hepsine Senegalli tirajcılar deniyordu - Alaylar dfInfanterie Coloniales Mixtes Senégalais.
Senegalli tirailler
Senegalli tyiraliers
İlginç bir şekilde, ilk "Senegalli" lastikleri eski Afrikalı sahiplerinden satın alınan genç kölelerdi ve daha sonra bu birimlere "sözleşme askerleri" çekmeye başladılar. Bu birimlerin itiraf kompozisyonu çeşitlendirildi - aralarında Müslümanlar ve Hıristiyanlar vardı.
Bu oluşumlar Madagaskar ve Dahomey'de Çad, Kongo ve Güney Sudan'da savaştı. Ve 1908'de, iki Senegalli tabur Fas'ta bile vardı.
“Senegalli treylerlerin” alay sayısındaki artış, 1910'da Kara Kuvvet kitabını yayınlayan Fransız Sudan'da görev yapan General Manzhen'in faaliyetleri tarafından büyük ölçüde kolaylaştırıldı: Batı ve Ekvator Afrika'sının metropol için askerlerin "tükenmez bir rezervuarı" olması gerektiğini belirtti. Afrikalı kabileleri, Batı Afrika'nın (Bambara, Wolof, Tukuler ve bazılarının yerleşik çiftçileri) ve Ekvator Afrika'sının “zayıf” kabilelerine bölen oydu. “Hafif eli” ile Sarah (güney Çad), Bambara (Batı Afrika), Mandinka (Mali, Senegal, Gine ve Fildişi Sahili), Busans, gurunzi'nin Afrikalı kabileleri Cezayir askeri servisi için en uygun olarak kabul edilmeye başlandı. Lobi (Üst Volta).
Ancak Fransız dergilerinden birinde farklı Afrikalı kabilelerin temsilcilerinin hangi özelliği okunabilir:
“Bambara - kapsamlı ve ustaca, Mosi - kibirli, ama cesur, bobo - kaba, ama ölçülü ve gayretli, senufo - utangaç, ama güvenilir, fulbe ihmal edilmiş, tüm göçebeler, katı disiplin gibi, ama ateş altında hayal kırıklığına uğratmıyorlar ve onlardan alıyoruz iyi komutanlar, ahududu - emirleri yerine getirirken hassas ve hızlı düşünme. Hepsinin kökenleri ve mizaçları ile bağlantılı olarak çeşitli yetenekleri vardır. Ve yine de hepsi dayanıklı ve üretken Sudan ırkına ait ... asker olmak için çok uygun. "
Sonuç olarak, 7 Şubat 1912'de Sahra altı Afrika için askerlik hizmetini zorunlu kılan bir kararname çıkarıldı.
Birinci Dünya Savaşı arifesinde Fransız ordusu, 24 bin Batı Afrika yerlisi, Ekvator Afrika'sından 6 bin tüfekçi ve 6 Madagaskar (Madagaskar sakinleri) içeriyordu. Toplamda 300 bin Batı Afrika, 169 bin Ekvator Afrika'sından ve 20 bin Madagaskar'dan I Dünya Savaşı'nın önüne çağrıldı.
Şiddetli seferberlik, Afrika eyaletlerinde ayaklanmalara yol açtı, bunların en büyüğü Batı Volta'da Kasım 1915'te patlak veren ayaklanmadı - ancak Temmuz 1916'da ezmek mümkün oldu. Ceza operasyonları sırasında ölen yerel halk sayısı binlerce kişiydi. Yerdeki durum o kadar şiddetliydi ki, Fransız Batı Afrika valisi Van Wallenhoven, genel bir isyandan korkan 1917'de resmen topraklarında toplanmayı durdurma isteği ile Paris'e döndü. Senegal'in dört komünü (Saint-Louis, Gore, Dakar, Rüfisk) sakinlerine, draftee arzının devam etmesi şartıyla Fransız vatandaşlığı vaat edildi.
25 Nisan 1915'te Müttefikler Çanakkale Boğazı'nı ele geçirmek için bir operasyon başlattı. İngilizler Boğaz'ın Avrupa kıyısına, Gelibolu Yarımadası'na saldırdı. Fransızlar, Türk kaleleri Kum-Kale ve Orkany'nin bulunduğu Asya sahilini seçti. Bu operasyondaki Fransız birlikleri, inişi Rus kruvazörü Askold ve Fransız Jeanne d'Arc tarafından gerçekleştirilen üç bin Senegalli kazıcı tarafından temsil edildi. İniş gemilerini yöneten Rus denizciler kayıp verdiler: dördü öldü, dokuzu yaralandı.
Tyrallers'ın eylemleri ilk başta başarılıydı: hemen iki köy ele geçirdi ve hatta yaklaşık 500 düşman askeri ele geçirdi, ancak Türk rezervlerinin yaklaşımı ile kıyıya geri atıldılar ve sonra tamamen tahliye edilmeye zorlandılar. Senegalli şirketlerden biri ele geçirildi.
İngiltere ve Fransa Gelibolu operasyonunun nasıl hazırlandığını, nasıl geçtiğini ve nasıl sona erdiğini merak ediyorsanız makalemde bunu okuyun Boğazların Savaşı. Gelibolu Müttefik Operasyonu.
Aynı zamanda, kıta Fransa eyaletlerinin sakinleri kültürel bir şok yaşadı: daha önce "egzotik" halkların "temsilcilerini daha önce hiç görmemişlerdi. Her şeyden önce, siyah “Senegalli” gözlerini yakaladı (elbette, bunun “siyah” Afrika'daki tüm askeri personelin adı olduğunu hatırlıyoruz). Onlara karşı tutum başlangıçta düşmanca ve ihtiyatlıydı, ancak daha sonra küçümseyici ve koruyuculu hale geldi: Senegallilere büyük çocuklar olarak muamele edildi, kötü Fransızca konuşuyordu, ancak neşeli eğilimleri ve kendiliğindenlikleri ile büyülendi. Ve 1915'te, Banania markasının kakao, etiketinde gülümseyen bir Senegal okunun görüntüsü olan son derece popüler oldu.
1915 Senegalli tyrael görüntüsü ile kakao "Banania" etiketi
Ancak Mağrip'in görünüşte daha tanıdık ve tanıdık yerlileri için, o zamanlar yerli Fransız, tuhaf bir şekilde, daha kötüydü.
Düşmanlıklar sırasında, Senegalli tyraller birimleri, özellikle sonbahar-kış döneminde olağandışı bir iklimin neden olduğu hastalıklardan ağır kayıplar aldı. Böylece, gelen Afrikalıları eğitmek için Arcachon yakınlarında Atlantik kıyısında oluşturulan Cournot kampı, içinde yaklaşık 1000 asker öldükten sonra kapatıldı - ve koşullar ön planda olduğundan çok daha iyiydi.
Verdun yakınlarında, Fas Piyade Alayı (Onur Lejyonu Nişanı'na layık görüldü) ve iki Afrika tirajı: Senegalli ve Somali meşhur oldu. Onlar sayesinde Fort Duamon'u yeniden ele geçirmeyi başardılar.
Senegalli tyraller Verdun yakınında, 24 Ekim 1916
Senegalli treylerler, “Nivelles saldırısı” (Nisan-Mayıs 1917) sırasında büyük kayıplar verdiler: Katılan 10 bin Afrikalıdan 6'ü öldürüldü ve başları General Mangen “kara kasap” lakabını bile aldı.
İkinci Marne Savaşı sırasında (Haziran-Ağustos 1918), 9 tabur Senegalli riflemen, Reims'in "şehit şehri" (ville şehit) savundu ve Fort Pompel'i koruyabildi. Almanya'daki bu trajik olaylar hakkında şöyle yazmışlar:
“Doğru, Reims’in savunması bir damla Fransız kanına değmez. Bu katliama koyulan siyahlar. Şehirde bol miktarda şarap ve votka ile zehirlenmiş olan tüm siyahlar, palalar, büyük askeri hançerler ile silahlandırılmıştır. Vay canına, Almanların eline! ”
(5 Haziran 1918 tarihli Kurt Ajansı'ndan iletişim.)
Ve Fransız yardımcısı Olivier de Llons de Féchin Aralık 1924'te şunları söyledi:
“Sömürge birimleri her zaman cesur ve cesur dövüşleriyle ayırt edildi. Suen'in 2 Eylül 25 kuzeyindeki 1915. sömürge birliklerinin saldırısı, Temmuz 1'da Somme'deki 1916. sömürge birliklerinin saldırısı, bu iki yıllık konumsal savaşın en parlak askeri operasyonlarından biridir. Fort Duomont'u yeniden ele geçirme onuruna sahip olan, çift kırmızı hızlandırıcılı tek Fransız alayı Fas'tan gelen sömürge alayıydı. Reims'i 1.Sömürge Kolordu tarafından savunmak, dünyanın en parlak sayfalarından biriyle yazılmıştır. tarih bu çok vahşi bir savaş. "
13 Temmuz 1924'te, Reims'de Kara Ordu kahramanları için bir anıt açıldı.
Reims. "Kara Ordu" kahramanları Anıtı - Birinci Dünya Savaşı sırasında kenti savunan Senegalli tüfekler. Kapaktaki yazıtta: “La France ve la Ville de Reims. Aux soldats afrika tombés pour la défense de la Liberté. 1914-1918 "(" Fransa ve Reims şehri. Özgürlüğü savunan ve düşen Afrika askerleri ")
Aynı anıt Fransız Sudan'ın başkenti Bamako kentinde dikildi. Kaidesinde şöyle yazılmıştır: "Fransa'nın keşif töreni Fransa'nın enfants d'adoption de la'yı envers, mort au combat pour la liberté et la civilization" ("Fransa'nın özgürlük ve medeniyet savaşına giren evlatlık çocuklarına şükran belgesi" ).
Eylül 1940'taki Reims'teki anıt, şehri işgal eden Almanlar tarafından yıkıldı, ancak 8 Kasım 2013'te restore edildi ve yeniden açıldı:
Reims. "Kara Ordu" nun kahramanlarına restore edilmiş anıt
Kahramanlığa rağmen, Birinci Dünya Savaşı sırasında sadece 4 "Senegalli atıcı" teğmen rütbesine yükseldi.
Compiegne Mütarekesi sonuçlandırıldıktan sonra, Senegalli treylerin Batı Afrika taburları 10. Fransız Ordusunun bir parçası olarak Ren bölgesine girdi.
Kasım 2006'da, Verdun savaşının 90. yıldönümü vesilesiyle, Fransız parlamentosu, I. Dünya Savaşı kolonilerinin eski askerlerinin emekli maaşlarının yeniden değerlenmesi (yeniden değerleme) hakkında bir yasa çıkardı. Ancak kısa süre sonra Senegalli atıcıların sonuncusu Abdule Ndie'nin bu "kader eyleminin" yayınlanmasından 5 gün önce öldüğü anlaşıldı. Dolayısıyla kimse Fransız parlamenterlerin bu gecikmiş cömertliğinden yararlanamadı.
Bir önceki makaleden hatırladığımız gibi, Senegal okları ve Aralık 1918'deki Zouaves, müdahale uzmanı olarak Odessa'da ortaya çıktı.
Fas'taki Resif Savaşı'nda aktif bir rol aldılar (bu makalede kısaca açıklanmıştır) "Zouaves. Fransa'nın yeni ve sıradışı askeri birimleri "). Tamamlanmasından sonra, "Senegalli tyiraliers" sürekli olarak sadece oluşum yerlerinde değil, aynı zamanda Fransız Maghreb ve hatta Fransa'da da bulunuyordu.
II. Dünya Savaşı sırasında Senegalli tyrael
"Siyah" Afrika sendikaları, 1940'ın geçici askeri kampanyasına katılma şansına sahipti. 1 Nisan'a kadar 179 bin Senegalli tüfekçi Fransız ordusuna seferber olmuştu.
II. Dünya Savaşı'nın başlamasından sonra Fildişi Sahili kolonisinde yayınlanan Katolik dergisi Côte d´Ivoire Chretienne'de aşağıdaki itiraz ortaya çıktı:
“Haki üniformanızda tozlu bir savan gibi Fransa'nın savunucusu olacaksınız. Bana cesaretini göstereceğine söz ver, küçük zenci adamım, küçük Hıristiyanım. Fransa seni bekliyor. Dünyanın en asil ülkesi için savaşıyorsunuz. ”
1941 Fransız posteri: “Üç renk, bir bayrak, bir imparatorluk”
Ama uygulamalı ve "geleneksel" yöntemler.
Aynı Fildişi Sahili'nin yerlisi olan tiraler Sama Kone:
“Savaşa gittik çünkü akrabalarımızın sorun yaşamasını istemedik. Eğer askerler kaçarsa, aileleri hapse girdi. Örneğin, akrabam Mori Bai güneye çalışmaya gönderildi, oradan kaçtı ve sonra kardeşleri işe gönderildi ve babası hapse gönderildi. "
“Koloni Sakini Anıları” kitabındaki Theodor Ateba Jene, Kamerun'un başkenti Yaounde'nin Pazar hizmetlerinden birinde askerlerin aniden katedralde göründüğünü ve inananları kamyonla aşağıdaki gruplara ayrıldıklarını söyledi: erkekler, Askerlik için uygun, erkekler işgücü ordusunda çalışmaya uygun, kadın ve yaşlı, kariyerlerinde yardımcı çalışmaya yönelik, askerlerin kışlasındaki tuvaletlerde çalışmaya zorlanan çocuklar.
Aynı yazar işe alım baskınlarından birini bildiriyor:
"Fransızlar tarafından yakalananlar vücudun etrafına ipler taktı ve sonra tüm tutukluları tek bir zincire bağladı."
Fransız tarihçi Nancy Lawler şöyle diyor:
“Bütün savaşlarda, Afrika askerleri ön cephedeydi, öncelikle ateş altında gönderildi. Diyerek şöyle devam etti: "Geceleri Fransız birimleri, örtünün sağlanması için Afrikalıların arkasına yerleştirildi."
Çeşitli yazarlara göre 1940 kampanyası sırasında Senegalli atıcıların kaybı 10 ila 20 bin kişi arasında değişiyordu. Beklendiği gibi, Almanların ele geçirilen Fransız ve Afrikalılara karşı tutumu taban tabana zıttı. Mesela bizim tarafımızdan alıntılanan Nancy Lawler, bu davadan bahsediyor:
"Değişiklikten sonra оружия mahkersmlar hızla bölündüler: beyaz - bir yönde, siyah - diğer tarafta ... yolun kenarında yaralılar da dahil olmak üzere siyah treyler inşa ettiler ve hepsini makineli tüfek patlamaları ile kestiler. Hayatta kalanlar ve kaçaklar, karabinalardan doğru bir şekilde ateş etti. Bir Alman subayı yaralıların yola çekilmesini emretti, bir silah çıkardı ve birbiri ardına kafasına kurşun sıktı. Sonra yakalanan Fransızlara döndü ve “Fransa'da bize anlatın!” Diye bağırdı.
Fransız ordusunun bir subayı (diğer kaynaklara göre, onbaşı) olan Gaspard Scandariato, 20 Haziran 1940'ta "Senegalli" nin başka bir infazını hatırlattı:
“Almanlar bizi kuşattı, birimimde 20 Fransız subayı ve 180-200 Senegalli tüfek vardı. Almanlar bize kollarımızı bırakmamızı, ellerimizi kaldırmamızı ve çok sayıda birlikimizin bulunduğu mahkum toplama noktasına getirilmemizi emretti. Sonra iki sütuna ayrıldık - önümüzde Senegalli tyrael, ardından Avrupalılar vardı. Köyden ayrıldığımızda zırhlı araçlarda Alman askerleriyle tanıştık. "Yerde yatmamızı emrettiler, sonra makineli tüfek ateşi ve çığlıklar duyduk ... 10 metreden fazla olmayan bir mesafeden treylerlere ateş ettiler, çoğu ilk patlamalarda öldürüldü."
Daha sonra, yakalanan Fransızlar sıklıkla Fransız sömürgelerinden zorla çalıştırmaya gönderilen "yerlilerin" korunması ve gözetimi ile emanet edildi.
1944'te Mağrip ve Senegalli treyler, 15 Ağustos 1944'te Toulon ve Cannes arasındaki Müttefik kuvvetlerin inişi Dragoon Operasyonu'na katıldı. Bu gün hala Senegal'de resmi bir tatil.
Müttefiklerin iniş yerinde deniz kenarı Anıtı. St-Tropez, Fransa
O yılların Senegalli treylerleri arasında 1939'dan beri Fransız ordusunda görev yapan Leopold Cedar Senghor vardı. Bu bir Afrikalı şair, “negro” (Afrika “siyah” kültürünün kendine özgü ve kendi kendine yeterliliğini ilan eden) teorisinin bir destekçisi ve Senegal'in gelecekteki başkanı.
Üst Volta'nın üç Başbakanı (Burkina Faso) Senegalli tüfeklerin oluşumlarında da görev yaptı: Sangule Lamizana, Saye Zerbo, Joseph Issoufu Konombo ve Togo Gnassingbe Eyadema'nın diktatörü.
Bir başka ünlü “kara tyrael”, Orta Afrika'nın “imparatoru”, Dragoons Operasyonu ve Ren'deki savaşın bir üyesi olan Jean Bedel Bokassa'dır ve daha sonra Senogalli subay okulundan Saint Louis'i kazandıktan sonra Lorraine Cross ve Onur Lejyonu Nişanı.
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Fransız ordusunda Batı Afrika'da konuşlanmış 9 Senegalli tyrael alayı vardı. Cezayir, Madagaskar ve Çinhindi'deki düşmanlıklarda da yer aldılar.
Annamskie ve Tonkin tyiraliers
1879'dan beri, tyochlier birimleri Indochina'da ortaya çıktı: ilki Vietnam'ın güneyinde - Kokhinhin ve Annam'da (Annamskie okları) işe alındı.
Annam (Saigon) okları
Annam atıcı, sigara kartı, 1895
1884'te Kuzey Vietnam - Tonkin (Tonkin) yerlilerinden alaylar alındı. Toplamda her biri 4 bin kişilik 3 alay oluşturuldu. Daha sonra, alay sayısı 6'ya getirildi. I. Dünya Savaşı başlamadan önce askeri üniformalarının olmaması ilginçti - ulusal üniforma kıyafetleri kullandılar.
Sadece 1916'da Fransız sömürge birimleri biçiminde giyinmişlerdi. Ve mantar kasklı geleneksel Vietnam bambu şapkası sadece 1931'de değiştirildi.
1885 yılında, Fransız-Çin Savaşı sırasında, iki lineer taburun, deniz birliklerinin taburunun, Cezayir tirallerinin taburunun ve Tonkin tüfeklerinin iki şirketinin (yaklaşık 2 bin kişi) olduğu General de Negrie'nin ayrılması, Nui Bop yakınlarındaki bir savaşta 12'yi yendi. -bin düşman ordusu. Tonkin taburlarından biri Verdun'da savaştı. Ancak daha sık Indochina yerlileri yardımcı çalışma için kullanıldı, çünkü savaş şöhretleri düşüktü. Ardından Tonkin atıcıları Suriye'de hizmette ve Fas Resif Savaşı'na katıldı.
II. Dünya Savaşı yıllarında Fransız ordusuna 50 Çinhindi yerlisi hazırlandı. Hindistan'ın ticaret yerleri (000'i vardı) ve Pasifik kolonileri her biri bir tabur kurdu. Çinhindi askerleri, örneğin, Maginot Hattı'nı savunan birliklerin bir parçasıydı. 5-1940'de savaşın ilk aşamasında Japonya'nın müttefiki olarak hareket eden Tayland sınırında da savaştılar.
1945'te Tonkin ve Annam atıcılarının tüm birimleri dağıtıldı, askerleri ve çavuşları sıradan Fransız alaylarında hizmet etmeye devam etti.
Muhtemelen tahmin ettiğiniz gibi, hem “Senegalli” treylerler hem de Hint-Çin atıcılarının birimleri, kuruldukları ülkelerin bağımsızlığından sonra dağıldı.
Bir sonraki makale, spag ve hummerlerin savaş oluşumları hakkında konuşacak.