Bu, dünyanın en çok ihtiyaç duyduğu zamanlarda hala önemsediğinizin bir işareti.
“Bu kadar hassas olma”, çoğumuzun hayatımızda defalarca duyduğu ortak bir nakarattır.
Benim durumumda, bu mesajın bana değil abime iletildiğini duydum.
Onun bir çığlık attığını (ve olduğunu) inkar etmek mümkün değil ve bunun benim için böyle olmayacağına erken karar verdim.
Bunun yerine, mahalle çocuklarının önünde ağlamayı reddeden ailenin metanetli erkek fatmasıydım.
Hatta bir uçurtma ipi boğazımın derisini kestiğinde ve boynumdan mükemmel bir kırmızı çizgi geçtiğinde bile kararlıydım. Erkek akranlarımın alayından korunarak içeri girene kadar gözyaşlarımı tuttum.
Kesinlikle duygularımı hissettim ama ifade etmedim. En azından gözyaşlarıyla değil.
Pek çok erkek çocuk ve benim gibi “fahri” çocuklar gibi ben de onları içselleştirdim. Tamamen içselleştiremezsem onları öfkeye çevirdim.
Öfke, benim gibi “güçlü kurabiyeler” için kabul edilebilir bir duyguydu.
Yaşlandıkça, erkek fatmalığımdan büyüdüm, ama metanetim kaldı. Duygusal tepkileri öz disiplin eksikliğiyle eşitledim ve duygusal soğukluğu kendi kendine hakim olmanın bir işareti olarak gördüm.
O zamanlar, yüzeyde herhangi bir işaret olmasa bile, duygusal tepkinin içeride hala olabileceğini anlamadım.
Duygular hala ortaya çıkıyor ve bu enerji hala gidiyor bir yerde. Bazen, ilk başta bu duyguya sahip olmak için suçluluk duygularına ve hatta endişeye gider.
Zamanla, güçlü duyguları reddetmek, uyuşukluk hissine neden olabilir. Kendinize bir büyü gibi hiçbir şey hissetmediğinizi defalarca söylediğinizde, bu gerçek olur.
Depresyona girin.
Depresyonla ilgili kişisel deneyimim, sanki tüm duygularım tek bir boşlukta, herhangi bir iyilik ya da bağlılık duygusunu yiyen bir duygu kara deliğinde birleşiyormuş gibi, duygunun tersi gibi bir şey.
Duygusal benliğime, duyarlılığıma ve duygularıma değer vermeyi öğrenmeye başladığımda, bu duygusal uçurumdan çıkış yolunu bulmaya başladım.
O zamandan beri duygularımın birçok durumda bir güç olduğunu öğrendim, ancak hala gençliğimde oluşturduğum psiko-duygusal kalıpları ortaya çıkarmak için çalışıyorum.
Güçlü yönler olarak duyguları yeniden şekillendirmek
Tüm bu duyguları araştırmaya başladığımda, orada pek çok şey keşfettim. Birincisi, çok fazla öfke vardı.
Bu öfkenin bir kısmı, başarısızlıklarımın ve eksikliklerimin etrafında kendime yönelikti. Bir kısmı dünya içindi. Bana hissetmemenin bir güç olduğunu öğreten topluma, ideolojilere ve kültüre karşı bir öfke vardı.
O başlangıçtaki, görünüşte sonsuz öfke katmanının altında bazı sürprizler vardı.
Dünya ve içindeki herkes için derin bir sevgi ve bağlantı duygusu hissettim. Güçlü bir adalet ve insancıllık duygusu hissettim.
Düşen bir yaprak veya pembe güneş ışığı ile kaplı bir bulut gibi basit şeylerde bile ve özellikle basit şeylerde güzelliğe derin bir çekicilik ve değer vermiştim.
Tüm bu öfkenin altında derin bir şefkat duygusu hissettim.
“Bu kadar hassas olmama” uyarısı genellikle daha güçlü olmanın bir yolu olarak çerçevelense de, bazı durumlarda tam tersini yapabilir.
Elbette, bazen kalın bir cilde sahip olmak, bir şeylerin üzerimden yuvarlanmasına izin vermek ve kendimi toparlayıp hareket etmeye devam etmek, eleştirmenlerin benlik duyguma girmesine izin vermemek gerekir.
Ancak direktifi mantıksal uç noktasında “bu kadar hassas olmama” yönünde aldığımda, tam olarak istediğimi aldığımı fark ettim.
Duyarlılığımı kapattığımda, acı çekenlere karşı şefkat duygumu da kapatıyorum. Adalet duygumu kapattım, çünkü dünyadaki adaletsizliği hissetmek çok zorlaştı.
Duyarlılığımızı kapatmak, bizi insan yapan, birbirimize değer veren ve bizi olduğumuzu hissettiren taraflarımızın bir şekilde yanlış, zayıf veya yanlış olduğuna dair bir mesaj gönderir.
Bunun yerine, kendimizin duygu yönlerini en büyük gücümüz olarak görebiliriz. Onlar bizim ortak insanlığımızın ve dünyanın geri kalanıyla bağlantımızın kaynağıdır.
Öfkenin altındaki duyguları nasıl değerlendiririm
Erkek fatma annesi ve ondan önceki milyarlarca küçük çocuk gibi oğlum da tüm duygularını öfkeye çeviriyor. Endişe, korku, utanç ya da üzüntü olsun, doğrudan öfke trenine atlar.
Neyse ki, ona (ve kendime) tüm bu öfkenin altında neler olup bittiğini saptamasına yardımcı olacak harika bir araç buldum.
Buna, çocuklar için Go Zen anksiyete müfredatının bir parçası olan “Öfke Buzdağı” deniyor.
Bu, okyanus üzerinden dışarıya bakan küçük siyah beyaz bir buzdağının olduğu bir kağıt parçasından oluşan aldatıcı derecede basit bir egzersiz. Buzdağının ucu öfkeyi temsil ediyor. Suyun altındaki her şey, öfkenin örttüğü duygulardan oluşur.
Her durumda, öfke buzdağını çıkarabilir ve ondan düşünmesini isteyebilirim.
Kızgın olduğunu görebiliyorum. Tüm bu öfkenin altında ne olduğunu sanıyorsun? ” Soruyorum.
Hayal kırıklığına uğradığımı, sabırsızlandığımı veya düpedüz deliye döndüğümü fark ettiğimde kendime aynı şeyi soruyorum.
Bu basit küçük egzersiz, ortaya çıkan öfkemizle bağlantı kurmanın ve altında saklanan daha derin duygular için benimsemenin derin bir yoludur.
Bunu yaptığımızda, kendimize duygularımızın sadece iyi olmadığını öğretiyoruz. Kendimizin en güzel kısımlarından birinden değerli mesajlar içerirler: diğer varlıklarla ilgili, empati kuran ve diğer varlıklarla ilgili kısım.
Üzerinde düşünülmesi gereken bazı sorular:
- Gerçekten üzgün, savunmasız veya korkmuş hissediyor muyum?
- Kendime veya başkasına çok mu sert davranıyorum?
- Anlamak ve empatiden çok yargılara mı odaklanıyorum?
- Şu anda özellikle stresli miyim yoksa bitkin miyim?
- Yeterince uyudum mu? Yemek yedim mi
- Rutin ya da rahat bölgemin dışında mıyım?
- Şu anda kendime şefkatle nasıl ebeveynlik edebilirim?
Bakmak için serinletmek
“Bu kadar hassas olma” sloganını tersyüz ederek Daha Duygularımıza ve başkalarının duygularına bağlanarak duyarlı olmak tam da ihtiyacımız olan şey olabilir.
“Bakım etiği” ifadesi ilk olarak psikolog Carol Gilligan tarafından “Farklı Bir Seste” adlı kitabında ortaya atıldı. Gilligan, ahlak ve etiğin, bakım fikrinin eril ve soyutlanmış bir versiyonu olduğunu savundu.
Daha sonra fizikçi ve feminist Evelyn Fox Keller, toplumda görülmeyen, değersiz ve ödülsüz hale gelen duygusal emeği yazdı.
Duygusal emek karşılıksız kalma eğilimindeyse, tarih boyunca hassas ruhların ötekileştirilmesi veya ötekileştirilmesi şaşırtıcı değildir.
Hollandalı ressam Vincent van Gogh, dünyayı çevresindekilerden farklı gören ve bunun acısını çeken hassas bir sanatçı örneğidir. İronik bir şekilde, ölümünden sonra sadece sanatsal bir ün kazandı ya da çok fazla kabul gördü.
Depresyon ve intiharın yükselişte olduğu bir çağda, bakımın bir güç olarak yeniden çerçevelenmesi hayat kurtaran bir eylem olabilir – çaresizce ihtiyaç duyulan bir eylem.
Marjinalleştirilmiş gruplar, ayrıcalıklılarla aynı ilgiyi göstermediklerinde acı çekerler. Bakıcıların ve eğitimcilerin çalışmalarına giderek daha az değer verilmekte ve genellikle yaşayan ücretlerle telafi edilmemektedir.
Depresyon ve intihar oranları arttıkça Amerika Birleşik Devletleri’nin pek çok bölgesinde ruh sağlığı uzmanlarının eksikliği yaşanıyor.
Bu günlerde ilgi ve şefkat devrim niteliğindedir.
“O kadar yükseğe ulaşmak istiyorum ki insanlar işim için ‘Derinden hissediyor. Şefkatle hissediyor. ‘ Çoğu zaman sefaletin derinliklerinde olduğum doğru, ama belki de kısmen bundan dolayı içimde bir sakinlik, saf bir uyum ve tatlı bir müzik var. ”
-Vincent van Gogh
Daha duyarlı ol
Benim durumumda, bazen depresyonun vücudumun beni çok fazla ilgilenmekten koruma yolu olduğunu düşünüyorum.
Sürekli değişim ve kriz içinde olan bir dünya karşısında kendimi güçsüz ve küçük hissettiğimde, bakım bir sorumluluk gibi gelebilir.
Duyarlılığımı lanetlemek ve kendimi duygulara karşı zırhlamak yerine, kalbimi kapatmak ve korumak için bir sinyalden ziyade eylem için bir katalizör olarak kullanmaya çalışıyorum.
Adaletsizliği değiştirmek için harekete geçmek istiyorsak, önce adaletsizliğin acısını hissetmemize izin vermeliyiz. Başkalarının acının üstesinden gelmesine yardım etmek istiyorsak, ilk etapta onların acı çektikleri gerçeğine duyarlı olmalıyız.
Aksi takdirde, bizi insan yapan niteliklere karşı zırh oluşturuyoruz.
İşlevsel şefkat ve sakat bırakan umutsuzluk arasındaki dengeyi bulmanın kesinlikle bir sanatı var.
Benim için, işler ne kadar zor olursa olsun sevgiyle hareket etme kararlılığı ve bunu yapmak için daha az değil, daha duyarlı olmalıyım.
Yardım orada
Siz veya tanıdığınız biri krizde ise ve intiharı veya kendine zarar vermeyi düşünüyorsanız, lütfen destek isteyin:
- 911’i veya yerel acil servis numaranızı arayın.
- National Suicide Prevention Lifeline’ı 800-273-8255 numaralı telefondan arayın.
- 741741 numaralı telefondan Kriz Metin Hattına ANA mesaj gönderin.
- Amerika Birleşik Devletleri dışında mısınız? Befrienders Worldwide ile ülkenizde bir yardım hattı bulun.
Yardımın gelmesini beklerken, onlarla kalın ve zarar verebilecek silahları veya maddeleri çıkarın.
Aynı evde değilseniz, yardım gelene kadar onlarla telefonda kalın.
Crystal Hoshaw bir anne, yazar ve uzun süredir yoga uygulayıcısıdır. Los Angeles, Tayland ve San Francisco Körfez Bölgesi’nde özel stüdyolarda, spor salonlarında ve bire bir ortamlarda ders verdi. Çevrimiçi kurslar aracılığıyla öz bakım için dikkatli stratejiler paylaşıyor. Onu Instagram’da bulabilirsiniz.