Gerçek şu ki, altmışlı yılların sonlarında, Amerikan yollarında, zaten tanıdık gelen otomatik şanzımanda manuel olarak vites değiştirme yeteneğine sahip arabalar ortaya çıktı. Evet - "tiptronic" e benzer. Ve evet, bu karar aslında dragster dünyasından geldi. İlgili? O halde okumaya devam edin!
Hurst artı Yaşlılar eşittir...
George Hearst şirketi, hem fabrika montaj hattındaki orijinal ekipman hem de ikincil pazar için ayar parçaları üretti. Ancak her şeyden önce Hurst, anında havalı olmanın bir işareti haline gelen ve sonunda Amerikalı hızlı sürüş tutkunlarının kafasında manuel şanzımanların yerini alan vites kutuları ile ünlendi.
1969 Hurst/Olds. Boya şeması, kaputtaki hava girişi ve bagaj kapağındaki spoyler açısından ilk modifikasyondan farklıydı. Fotoğraf: Youtube.com
Hurst'ün en uzun ve en verimli ilişkisi Oldsmobile markasıyla oldu: Hurst Performance sadece Olds için parçalar değil, aynı zamanda bir dizi özel model de üretti.
Kuralları çiğnemek
Altmışlı yılların sonunda, Oldsmobile'ın General Motors'un gençlik ve avangard markası olarak imajı sarsıldı. Youngmobile olarak yeniden markalaşmak bile (İngiliz Eski - yaşlı ve Genç - gençten) yardımcı olmadı: müşteriler Chevrolet ve Pontiac'a akın etti. Doğal olarak Oldsmobile, genç alıcılara güçlü, dolu bir coupe satın alma fırsatı vererek durumu kendi lehlerine çevirmek istedi. Ancak Oldsmobile'de Hemi motorlu Dodge Charger veya Chevrolet Chevelle SS gibi "canavarlara" dayanabilecek hiçbir şey yoktu! Böylece George Hurst ile yapılan işbirliği sonucunda 4-4-2 modeline dayalı Hurst/Olds doğdu.
Hurst/Olds, en iyi durumda olmasa bile Pontiac Firebird Trans Am'ı kolaylıkla geride bırakıyor. Fotoğraf: Youtube.com
Hurst'ün başlangıçta General Motors'un spor departmanından sorumlu departmanı olan Pontiac'a yönelmesi ilginçtir. George Hearst, Firebird'ü temel alan, Big Block motoruyla donatılmış özel bir modelin piyasaya sürülmesini önerdi.
Pontiac yönetiminin GM'nin orta boy otomobillerde, yani kaslı otomobillerde motor kapasitesini sınırlama yönündeki kurumsal politikasından rahatsız olduğu bir sır değildi. Hiçbir koşulda endişenin hiçbir markası, Corvette'de kurulu olandan daha büyük hacimli bir motor kuramaz! Hurst'un önerisi üzerine Pontiac, motorsuz Firebird'leri yedi litrelik Big Block V8 motorların kurulumu için Hurst Performance'a devredecek ve ardından arabalar Pontiac bayilerine gönderilecek! Bu, şirket içi kuralları atlamanın zarif bir yoludur.
7.5 litrelik 400 beygir gücündeki Rocket 455 V8 böyle görünüyor. Fotoğraf: Youtube.com
Ancak Camaro modelini rekabetten korumak için tüm gücüyle çalışan Chevrolet'in konumu nedeniyle Hurst Performance, General Motors'un üst yönetimi tarafından reddedildi. Neyse ki George Hearst pes etmedi ve Oldsmobile'a da benzer bir teklifte bulundu - sonuçta kadrolarında Camaro'ya doğrudan bir rakipleri yoktu! 1968'de, anlaşmanın mürekkebi henüz kurumamışken, Amerika bir canavar gördü: Cutlass 4-4-2 coupe'yi temel alan Hurst/Olds.
Kaputun altına, "küçük" 6.6 litrelik bir V8 yerine, 7.5 litrelik bir ünite "doldurdular", bu da General Motors'un yer değiştirmeyi sınırlamaya yönelik kurumsal politikasına açıkça meydan okuyordu! Ancak hukuki açıdan bakanlığın yönetiminin bununla hiçbir ilgisi yoktu: "Bu Bay Hurst'ün hileleri."
1968 Hurst/Olds'ın iç mekanı. Fotoğraf: Youtube.com
Hurst/Olds için iki performans paketi sunuldu: W-46 ve W-45. Her ikisi de 390 beygir gücü ve 678 Nm tork sağlamasına rağmen, W-45 uzatılmış valf zamanlamasına ve "kötü" bir eksantrik miline sahipti. Her iki model de Rochester dört namlulu karbüratör, 3.91 ana (W3.08 için 46) ile donatılmıştı ve Oldsmobile 442 ile aynı gövdelere ve süspansiyona sahipti.
Aynı zamanda teknik ve hukuki olarak bağımsız bir modeli temsil ediyorlardı. Ancak Big Block'u kurmak savaşın yarısıdır! Elbette en önemli değişiklik, otomatik şanzımanda vitesleri manuel olarak değiştirmenize olanak tanıyan "Hurst Dual-Gate" seçicidir. Günümüzde bu tür kutular sıradan, ancak altmışlı yılların sonlarında böyle bir karar şok ediciydi!
Hurst Çift Kapılı
Viteslerin birbiri ardına değiştirildiği sıralı vites değiştirme, çeyrek hızlı drag yarışçıları tarafından tercih ediliyordu. Bu tür dişli kutuları vites değiştirmede zaman kazandırdı ve bu nedenle zaferin bir bileşeniydi.
Hurst Dual-Gate, vitesleri manuel olarak değiştirme özelliğine sahip modern otomatik şanzımanların prototipidir. Fotoğraf: Youtube.com
Hurst Performance, "İkili Kapı" anahtarını kullanarak otomatik şanzımana manuel sıralı vites değiştirmeyi uygulamaya karar verdi. Özel krom sigortanın çıkarılmasıyla vites kutusu seçicisi "manuel" moda geçirilerek ilk üç vitesin sırayla devreye alınması sağlanabiliyor. Hurst ayrıca otomatiğin hidrolik sistemindeki basıncı da artırdı, böylece "tam gazda" vites geçişleri ışık hızında gerçekleşti.
Beklenmedik vuruş
1968'de araba için bir seri vardı! Arabaların montaj ihalesini alan Demmer Engineering, bayilerden dört kat daha fazla talep almasına rağmen 515 Hurst/Olds üretti! Doğal olarak deney bir sonraki yıla uzatıldı, ancak motor beslemesi gücü 7.5 at azaltılan 455 litrelik Rocket 8 V46'e (W-10 paketi) düşürüldü.
Bu arada, burada Hurst/Olds'un yıllara göre üretim hacmi var ve gördüğünüz gibi, model son derece kirli bir araba için oldukça iyi bir miktarda üretildi:
✅ 1968 - 515
✅ 1969 - 906
✅ 1972 - 633
✅ 1973 - 1097
✅ 1974 - 1851
✅ 1975 - 2535
✅ 1979 - 2499
✅ 1983 - 3001
✅ 1984 - 3500
Hurst/Olds, 1972'de Indianapolis 500'ün hız aracı olarak kullanıldığında Oldsmobile'a zafer kazandırmaya devam etti. Doğal olarak, böylesine önemli bir olaydan sonra, beyaz ve altın rengi boyalı ve kapılarında "Indy 500" yazan benzer arabalar gitti. bayilere!
1974 Hurst/Olds, Oldsmobile'ın beşinci resmi Indy 500 tempolu arabasıdır. Fotoğraf: Youtube.com
Doğru, o zamana kadar yaklaşan "Kötülük Çağı"nın ana hatları giderek daha net bir şekilde ortaya çıkıyordu - 455 V8 motor iki yüz atı kaybetmişti ve yavaş yavaş bir Roketten "kısırlaştırılmış bir rokete" dönüşüyordu! Tek teselli: Hurst, motora 30 beygir ekleyen W30 paketini teklif etti.
Seksenlerin Rönesansı
1979'da Hurst/Olds, 350 motorla Oldsmobile'ın sunduğu en yüksek performanslı otomobil oldu. 160 kadar at geliştirdi! Ne istiyordunuz, “Malaise Dönemi” zirvede! Ve 1982'de, işbirliğinin 15. yıl dönümü için Hurst/Olds, "sıcak" beş litrelik V8 "Paratone" ile birlikte üç kollu bir vites seçici sundu!
Hurst/Olds salonuna bakıldığında insanın kafası karışabilir. Vites seçiciyi görmeyi beklediğiniz yerden üç krom kol veya (Hurst'un dediği gibi) "paratonerler" çıkıyordu. Alıcılar bilişsel uyumsuzluğun üstesinden gelmeyi başarabildiklerinde, arabanın kullanım kılavuzunda garip kutunun nasıl çalıştırılacağını açıklayan bir bölümle karşılaştılar.
Normal sürüş koşullarında, en uzaktaki iki kolun ileri konuma hareket ettirilmesi gerekiyordu ve sürücüye en yakın kolun Park konumundan Sürüş konumuna getirilmesi gerekiyordu: karmaşık bir şey değil. Ancak "trafik ışıklarından ateş etme" zamanı geldiğinde, sürücü "paratonerleri" eline almak zorunda kaldı!
1982 Hurst/Olds'ta tek kaldıraç yerine üç kaldıraç vardı! Fotoğraf: Youtube.com
Her üç kolu da "geri" konuma getirdiğinizde birinci vitese geçin: başlayabilirsiniz! İstenilen hıza ulaşıldığında uzaktaki anahtarın ileri doğru hareket ettirilmesi gerekiyordu - bu, ikinci vitese geçecektir. Üçüncüyü açmak için işlem orta kolla tekrarlandı. Vites küçültme işlemi ters sırada yapıldı.
Elbette meraklı ve teknik açıdan bilgili bir okuyucunun bir sorusu vardır: Sıra dışı geçiş yapmaya çalışırsanız veya standart olmayan bir anahtar konumu kombinasyonu kullanırsanız ne olur? Kesinlikle hiçbir şey! Aslında bu imkansızdı çünkü tüm kollar standart GM Hydramatic otomatik şanzımanı kontrol ediyordu!
Paratonerlerin hızlanmayı iyileştirip iyileştirmediğini söylemek zor, ancak kesinlikle sürücüyü sürüş sürecine dahil ettiler! Yine, kendi başına vites değiştiren sert, maço bir drag yarışçısı imajı muhtemelen pek çok kadının kalbini kazandı!
Son nesil Hurst/Olds, G-Body platformunu Buick Grand National ile paylaştı. Fotoğraf: Youtube.com
Lightning Rods kısa süreliğine otomotiv sektöründe ses getirse de ne yazık ki Hurst isminin değeri konusundaki anlaşmazlıklar Oldsmobile'ın 1985 yılında Hurst Performance ile olan ortaklığından vazgeçmesine neden oldu. Bu, iki petrol otomobili devi arasındaki on beş yıllık işbirliğinin resmi sonuydu. Hurst tek başına yola çıktı ve Oldsmobile avangart ve performans otomobilleri olarak algılanmayı bıraktı ve bu da markanın gerilemesine yol açtı. Ne yazık ki markanın imajını değiştirebilen Aurora çok geç ortaya çıktı ve General Motors'un şanlı markasını kurtaramadı.