En sonra elimdeki fanilayı satıp bir küflü çörek yiyebilmek üzere Kapalıçarşı'nın öbür başına tırmandım. Benden yeleği alan adam, hemen kapının ağzında bekliyordu. Elimden fanilayı kaptığı gibi hiçbir şey söylemeden gitti. Beş dakika sonra, yine göründü, avucuma şimdi sayısını bilmediğim bir kaç kuruş bıraktı. Hemen açlığın kırbacı sırtımda yaşlı çörekçinin ağulu çöreklerine koştum. oh, bir kez daha açlıktan ölme tehlikesini uzaklaştırmıştım.Açlık, Hasan İzzettin Dinamo (Sayfa 72 - tekin)
Arap Mehmet, hiç olmazsa iki üç günümü garantilemişti. Onda yiyeceğim bir öğle yemeği, beni bir iki gün tutabilirdi. Cebimdeki ufak harçlığı da küflü çöreklere harcarsam üç gün de ondan kazanırdım. Böylece, bir hafta olsun büyük kentin kuduz gibi açlığıyla bilinmezliğinde, korkusundan kurtulurdum.Açlık, Hasan İzzettin Dinamo (Sayfa 27 - tekin)
Evet, hiçbir hastalığın ateşine benzemeyen bu ateş, açlık ateşinden başka bir şey değildi. Ağaçların görkemli gövdelerine girmiş gizli kurtlar gibi durmadan kemiriyordu. İçim, hızla boşalıyordu. açlık kurdu, içimden beni oyuyordu. Susamıştım. Artık, İstanbul'un mahallelerinde, caddelerinde, sokaklarında da bedava su bulunmuyordu.Açlık, Hasan İzzettin Dinamo (Sayfa 101 - tekin)
Bir Eyüp sabrıyla bekledi. Bize umutlarını yıllarca yazarak, seksen yaşında İstanbul'da 20 Haziran 1989'da pırıl pırıl umutlar bırakarak,Açlık, Hasan İzzettin Dinamo (Sayfa 7 - Tekin yayınevi)
"Torunlarimın torunu
Say ki dedelerin bir masal yasadı,
Say ki acılar masaldı
Öttür ölümsüzlüğune doğru borunu!"
diyerek, eller üstünde bir onur abidesi olarak aramızdan ayrıldı.