Ergenler bu dönemde karşı cins arkadaşlarına oldukça yoğun ilgi duyar, hatta karşı cinsi her zaman daha ilgi çekici bulurlar.
Bu ilişkilerin yoğunluğu sebebiyle ergenler fiziksel ve zihinsel olarak kendileriyle her zamankinden daha çok ilgilenmeye başlarlar.
Bu ilgi, onların zamanla daha asi ve savunmacı yapıya bürünmelerine yol açabilir. Daima kendileri ön plandadırlar, her zaman kendilerini düşünürler ve çevrelerine karşı fazla savunmacı olurlar.
İmajları başkalarının gözünde çok önemlidir. Ergen bireylerin ilişki kurduğu karşı cins arkadaşları fiziksel veya kişisel olarak anne ya da babasına benzerlik gösterir.
Ergenler birtakım özellikleriyle ebeveynlerine benzeyen kişilerle ilişki kurmayı tercih ederler. Bundan yola çıkarak ebeveynlerin desteği ile çocuklara iyi bir rol model olunarak edindiği arkadaşlıklarının daha düzgün olması sağlanabilir.
Bu nedenle ergenlik döneminde seçilen arkadaşlıkların aile ile çocuk arasındaki ilişkiye bağlı olduğu anlaşılmaktadır.
Ergenlik dönemi, kendini aile ve çevresi önünde ispatlamaya çalışan hatta kendi düşünce ve fikirlerini birilerine kabul ettirme isteğinden doğan bir süreçtir. Bu dönemde aile ve çocuk arasındaki iletişim zayıflığı, çocuğun ergenlik sürecini daha zor atlamasına neden olur.
Ergenlik döneminde çocuğun, aile ve çevresiyle arasındaki psikolojik ve davranışsal bozuklukları geliştiren bir eğitim sürecidir.