29 Haziran 2015 Pazartesi
Cinuçen Tanrıkorur: "Cehaletin hiçbir türlüsüyle övünülemez."
Elini öpmesek de, tanışmasak da şahsiyetimizin gelişmesine katkısı olan isimler vardır muhakkak. Kitaplarını okumak, bestelerini dinlemek ve fikirlerini hayatımıza santim santim dahil etmek o isimleri kendimize hoca etmeye kafidir. Gönül isteyince göz görmese de olur... Bilhassa son on yıldır fakiri suya götürüp susuz getiren, haddini bildiren, aklını başına getiren, musiki bilgisini genişleten, milli duygularını sağlamlaştıran, daima ve daimi talebesi gibi görüp hissettiğim merhum büyük mûsikişinas Cinuçen Tanrıkorur'u ebediyete irtihâlinin onbeşinci sene-i devriyesinde rahmetle, minnetle, sevgiyle anıyorum: "Biz yabancı müzikleri öğrenirsek çağdaşlaşacağız zannetmenin kargaları artık güldüren değil ishal yapan komikliği ile yetiştirildik maalesef. Türk çocuğu mektepte Bach'ı, Beethoven'ı, Mozart'ı Hendel'i, Ravel'i öğrendi; Merâgi'den, Itrî'den, Kazasker Mustafa İzzet'ten, Dede'den, Zekâi'den, Tanburî Cemil'den Sadettin Kaynak'tan habersiz yetiştirildi. Bunu da marifet zannettik."