Son dersimizde, ilk kez stüdyoda çekim yapmaya karar veren bir kişinin aklındaki temel soruları inceledik. Aynı yazıda, stüdyo çekimi için gerekli olan kamera ayarları ile ilgili konulara değinmeyi öneriyorum. Zor ve hızlı kurallar yoktur, ancak uygulanması yüksek kaliteli fotoğraflar elde etmenize yardımcı olacak bir eylem algoritması vardır. Kısacası, akılda tutulması gereken dört şey var:
-
Manuel modda çekim yapın (M, Manuel);
-
Minimum ISO değerini kullanın;
-
Deklanşör hızını 1/125–1/160 olarak ayarlayın;
-
Amacınıza uygun bir diyafram seçin veya f5.6 ile f11 arasında bir diyafram seçin.
Bu noktaları daha ayrıntılı olarak ele almaya başlamadan önce, görüntü kalitesi konusu üzerinde durmak istiyorum. Hemen hemen tüm kameralar, kameranın ne tür bir dosya kaydedeceğini seçme olanağına sahiptir: JPEG, RAW (Nikon için NEF) veya TIFF. Yalnızca fotoğrafın boyutu ve “ağırlığı” açısından değil, aynı zamanda esas olarak matristen alınan bilgi miktarında da birbirlerinden farklıdırlar. Stüdyoda çekim yaparken neredeyse hiç JPEG formatında değil, sadece RAW formatında çekim yapıyorum.
RAW, sensörün tanıyabileceği tüm ayrıntılarla birlikte ham ve eksiksiz bilgiler içeren dijital negatifinizdir. Gelecekte böyle bir dosyayla çalışırken, görüntü düzeltme için daha fazla seçeneğiniz olacak (örneğin beyaz dengesi ayarları). Bu nedenle, kameranızı görüntüyü RAW olarak kaydedecek şekilde ayarlamanızı şiddetle tavsiye ederim. Ancak, çekimlerin hızlı bir şekilde gözden geçirilmesi veya müşteriye e-posta yoluyla bir önizleme görüntüsünün gönderilmesi gereken zamanlar vardır. Bu durumda kurtuluşumuz, aynı anda RAW ve JPEG olarak çekim yapmanızı sağlayan kamera modu olacaktır.
Bir formatımız daha kaldı – neredeyse kayıpsız sıkıştırma anlamına gelen TIFF. JPEG’den çok daha fazla bilgi depolar, ancak çekim için en iyi seçenek değildir. RAW’dan birkaç kat daha fazla yer kaplar. Sonuç olarak, bilgilerin kaydedilmesi çok uzun zaman alır.
Bildiğiniz gibi, stüdyonun ana avantajlarından biri, fotoğrafçılık için yalnızca ihtiyacınız olduğunda değiştirilebilen ideal ve sabit koşullar yaratma yeteneğidir. Güçlü ancak kısa bir ışık akışı sağlayan darbeli kaynakların yardımıyla elde edilirler, bu da öncelikli modları (yarı otomatik M – manuel, otomatik – diyafram önceliği A, deklanşör hızı önceliği S, program P) kullanmayı anlamsız kılar. Diyaframı ve deklanşör hızını ayarlamaktan sorumlu olan modern kameraların pozlama otomasyonu, darbeli değil sabit ışıkla çalışmak üzere tasarlanmıştır. Aslında, tüm ışık ölçümleri çekimden önce yapılır ve flaş cihazı yalnızca deklanşör tamamen açıkken patlar. Bu nedenle, otomasyona güveniyorsanız, kamera ışık miktarını yanlış hesaplayarak fotoğrafta bir kusur verebilir. Bunu önlemek için tamamen manuel modda – M (Manuel) çalışmanız önerilir. Diyaframı ve deklanşör hızını bağımsız olarak ayarlamanıza olanak tanır.
Son makaleden hatırladığınız gibi, stüdyo koşulları çekim için neredeyse ideal: Cihazların fotoğrafı çekilen konuyu aydınlatmak için yeterli gücü var, bu yüzden ISO mümkün olan en düşük seviyeye indirilmelidir. Bu şekilde en iyi görüntü kalitesini elde edeceksiniz.
Deklanşör, matrisi açıp kapatan birkaç panjurdan oluşur. Darbeli ışık kaynağının tetiklenmesi, ışığa duyarlı elemanın tüm yüzeyi açıkken, yani bir perde tamamen kaldırıldığında ve ikincisi henüz düşmeye başlamadığında gerçekleşmelidir. Deklanşörün tamamen açık olduğu minimum deklanşör hızına senkron hızı denir. Tipik olarak, senkronizasyon hızı 1/125 ile 1/160 s arasındadır. Daha yüksek deklanşör hızlarında, deklanşörler tam olarak açılmaz ve tüm görüntünün ortaya çıkacağı bir yarık bırakır. Deklanşör hızı daha kısaysa, perdelerden biri flaş darbesini engeller ve fotoğrafta hoş olmayan bir siyah şerit alırsınız – çerçevenin açıkta olmayan kısmı. Kameranız için senkronizasyon hızı değeri teknik özelliklerde bulunabilir. Örneğin, Nikon D3300 için 1/200 s, D810 için 1/250 s, D4s için 1/250 s’dir. Tüm bu bilgiler, kamera talimatlarında veya üreticinin resmi web sitesinde yer almaktadır.
Bir stüdyo ortamında, ışık kaynaklarını (güçlerini ve modele olan mesafelerini değiştirerek), diyaframı ve ISO değerini kullanarak pozlamayı kontrol edebilirsiniz. İkincisini yalnızca son çare olarak artırmanız önerilir, çünkü minimum ISO’da en yüksek kaliteli resmi elde edersiniz.
Açıklık değerini doğru bir şekilde belirlemek için flaşmetre adı verilen bir cihaz kullanabilirsiniz. Üzerinde duyarlılığınızın 100 ISO olduğunu ve ölçüm yönteminin flaş olduğunu belirtmeniz gerekir. Bundan sonra, onu modelin yüzüne mümkün olduğunca yaklaştırmanız ve ışık kaynağını tetiklemek için vericinin tetiğine basmanız gerekir. Ekranda hemen, monoblokların gücünü artırarak veya azaltarak değiştirilebilen açıklık değeri görünecektir.
Bir portre çekmek için 8 diyafram değerinin veya bu sayıya en yakın değerin (f5.6, f11) en uygun olduğuna inanılmaktadır. Bu diyafram açıklığındaki hemen hemen tüm lensler maksimum keskinliğini verir, kırınım nedeniyle ayrıntı düşmez ve sapmalar daha az fark edilir hale gelir. Ayrıca alan derinliği birçok sahneyi çekmek için yeterli. f / 16-f / 22 diyafram açıklıklarında, kırınım nedeniyle görüntülerin keskinliği azalmaya başlar ve yan ışıklar çerçevede kaba parlama oluşturabilir. Küçük nesneleri çekerken bunu hatırlamaya değer, çünkü geniş bir alan derinliği elde etmek için diyaframı çok kapatmanız gerekir.
Herhangi bir nedenle elinizde bir flaş ölçer yoksa, darbeyi ampirik olarak veya farklı enstrüman güçlerinde gerekli sayıda kare yaparak belirleyebilirsiniz. Ayrıca kameranızın monitöründe gördüğünüz görüntüye de odaklanabilirsiniz. Bu durumda, bir histogram en iyi yardımcınız olacaktır. Bu, bir fotoğraftaki orta tonların dağılımını gösteren ve görüntünüzün nerede fazla veya fazla pozlanmış olduğunu gösteren bir grafiktir.
Bir fotoğrafın bir bölümünde çok fazla ışık olduğunda aşırı pozlama oluşur. Fragman sadece beyaz olmayacak, görüntü hakkında bilgiden yoksun olacak. Aşırı pozlama çok güçlü değilse, bazen durum en azından bazı verileri çıkarabileceğiniz bir RAW dosyası ile düzeltilebilir.
İdeal veya doğru histogram diye bir kavram olmadığını unutmayın. Çekim sahnesine ve fotoğrafçının sanatsal amacına bağlı olarak, görüntüye açık tonlar veya gölgeler hakim olabilir ve bu da histogramın bir tarafa kaymasına neden olabilir.
Histograma ek olarak, pozlamayı belirlerken, kamerada aşırı pozlanmış alanlar yanıp söndüğünde parlak noktaların görüntülenmesi gibi bir ayarı kullanabilirsiniz.
Bu nedenle, unutmamanız gereken temel ayarları düşündük. Stüdyoda çekim yapmaya her başladığınızda bunları kontrol etmeniz önerilir.
Beyaz dengesi konusunu gündeme getirmek de önemlidir. İnsan beyni, değişen aydınlatma koşullarına hızla uyum sağlar ve nerede olursa olsun (gölgede, güneşin altında veya akkor lambanın yanında) beyaz bir nesneyi algılar. Ancak, tüm bu durumlarda, ışığın gölgesi farklı olacaktır. Örneğin, gölgede nesneler güneşte olduğundan daha mavi görünürken akkor lambalar turuncu bir ton verir. Modern bir dijital fotoğraf makinesi de beyaz dengesi ayarları yardımıyla bu farklılıkları “görebilir”.
İdeal olarak, son görüntü nötr beyaz ışık altında çekilmiş gibi görünmelidir. Kamera yanlış veri alırsa, yaptığınız görüntü hoş olmayan bir soğuk renk tonu alabilir veya tersine çok sıcak olabilir. Bazı fotoğrafçılar, yaratıcı fikirlerine veya kapsamlı profesyonel deneyimlerine dayanarak beyaz dengesini gözle ayarlamayı tercih ediyor. Stüdyoya yeni başlayanlar için daha doğru ve anlaşılır düzenleme seçeneklerini değerlendireceğiz.
Başlangıç olarak, Nikon dahil neredeyse tüm modern kameraların beyaz dengesi ön ayarlarına sahip olduğunu belirtmekte fayda var: Otomatik, Akkor, Floresan, Manuel ve diğerleri.
Bazıları Flash ayarıyla çalışmayı veya renk sıcaklığını manuel olarak ayarlamayı tercih eder. Stüdyo darbeli ışık için bu 5400-5700 K’dir. Ancak muhtemelen en doğru yol, beyaz dengesini sözde “gri kart” kullanarak ayarlamaktır. Bu, gelen ışığın %18’ini yansıtan nötr gri renkte küçük plastik veya karton bir levhadır. Gri kart renk tonlarından yoksundur. Bu nedenle, kamera için standart olacaktır. Beyaz dengesi, mevcut aydınlatma altında renk tonu kamera tarafından tamamen telafi edilecek şekilde ayarlanacaktır.
Gri kartla çalışmanın iki yolu vardır:
1. Beyaz dengesini gri bir kart üzerinde ölçün, kamera alınan verileri hatırlar ve ardından tüm seriyi aynı ayarlarla çekersiniz.
Bunu yapmak için “Beyaz Dengesi” menüsünde manuel ayarı seçmeniz gerekir. Ortaya çıkan beyaz dengesi değerlerini kaydetmenize ve ileride yeniden kullanmanıza olanak tanır. Gri kartın kendisi, tüm çerçeve alanını dolduracak şekilde konunun yanına yerleştirilmelidir. Gelecekte çalışacağınız ışık koşulları ile odak dışı çekim yapabilirsiniz. Ortaya çıkan çerçeve, kameranız için bir anlık görüntü olacaktır.
2. Konunun yanında gri bir kartın fotoğrafını çekersiniz ve ardından elde edilen verileri serideki diğer fotoğraflar için kopyalayarak son işlemede (örneğin Lightroom’da) beyaz dengesini ayarlarsınız.
Mülkün yakınında gri harita
Gri kart yok
Gri kart ile
Birdenbire elinizde gri bir kart yoksa, bir sayfa beyaz kağıt alabilirsiniz. Ancak ayarların yanlış olabileceğini unutmayın. Beyaz kağıdın üretimi için farklı tonlar veren çeşitli boyalar kullanılır. Farklı üreticilerin paketlerinden yaprakları koyduğunuzda, bazı kağıtların biraz daha sarı, bazılarının ise daha parlak olabileceğini göreceksiniz. Ayrıca dokularında farklılık gösterirler.
Sonuç olarak stüdyoda çalışırken kameranızı doğrudan bilgisayara bağlamanızı tavsiye ederim. Özellikle önemli bir çekiminiz varsa ve en kaliteli sonuca ihtiyacınız varsa. Lightroom veya Capture One gibi programlar, alınan çerçeveyi hemen gösterir; bu, ışık kaynaklarının ve kameranın ayarlarını (örneğin, aynı beyaz dengesi) çok hızlı bir şekilde ayarlamanıza olanak tanır.