Not: Bu öykü Evrensel Kültür dergisinin 295. sayısında (Temmuz 2016) yayınlanmıştır.
Soğuk. Beyaz. Göz alan cinsten bir beyaz... Soğuk ve beyaz. Sanki yumuşak. Evet, yumuşak bir hissi var. Beyaz, soğuk ve yumuşak. Kar bu. Kar olmalı. Tam göremiyor. Henüz net değil ama bu hissi biliyor. İçten içe kar olduğuna emin.
Ve sesler… Sesler var. Çocuk sesleri, gülüşmeler, bir köpek havlaması, bir ağaç çatırtısı… Sesler sanki kavramaya çalıştığı manzarayı daha gerçekçi kılıyor. Görüntü biraz daha netleşiyor sanki seslerle birleşince.
Bir orman burası. Devasa gövdeli ağaçlarla dolu bir orman. Büyüklü küçüklü, irili ufaklı ama hepsi geniş gövdeli bir sürü ağaçla dolu bir orman. Dallarında çocukların oturduğu ağaçlarla dolu bir orman. Hepsinin tepesinde, baştan savma yapıldığı belli olan ağaç evler kurulmuş bir sürü ağaçla dolu bir orman.
Ağaç evler mi?
Gördüğü şeyi idrak etmeye çalışıyor bir an için. Fazla uzun sürmüyor. Bir çocuk rüyası bu.
Yavaşça ellerini kaldırıyor göz hizasına doğru. Beyaz, minik parmaklı, ufak eller bunlar. Kız elleri. Hoşuna gidiyor bu eller. Ama yeterli değil. Daha fazlasını bilmek istiyor. Her zaman daha fazlasını bilmek ister çünkü. Etrafına göz gezdiriyor. Hemen ileride bir göl var. Donmuş bir göl. Güzel…
Çocuk adımlarıyla göle doğru ilerliyor. İçinde bir heyecan kıpırtısı var. Ama yeni bir duygu değil bu. Her seferinde aynı şeyi hissediyor bu an geldiğinde. O keşif anı…