Özellikle –insanlar nereye gitti dedirten- hayli vurucu bir final sahnesiyle iz bırakan türden ve izlenmeyi hak ediyor.
Kitaplar Üzerine
Öğretmenimiz küçük Mancho için kitaplıkta aranmaktadır. O esnada gözüne Kropotkin’den Ekmeğin Fethi takılır ve der ki:
Kitaplar ev gibidir; düşlerimiz donarak ölmemek için onlara sığınır.
Öteki dünya üzerine
-Biri öldüğünde her şey sona mı erer?
-Sizinkiler ne diyor?
-Annem iyi insanların cennete gittiğini söylüyor. Ve kötü insanlar da cehenneme gidermiş.
-Ya baban?
-"Eğer sonunda bir yargılama olacaksa, zenginler avukatlarını getirir" diyor.
Ama annem bunu komik bulmadı.
-Sen ne düşünüyorsun?
-Ben korkuyorum.
-Sır saklayabilir misin? Seninle benim aramda; öteki dünyada cehennem yok. Nefret ve zalimlik... Cehennem bu. Bazen kendi cehennemimiz.
Aşk üzerine:
Bir yatak, bir ayna ve bir yürek.
Hepsi boş...
Diğer bir deyişle,
Tümüyle yalnızsın.
Özgürlük üzerine:
Bahar zamanı,
yaban ördekleri çiftleşmek için yuvalarına dönerler.
Hiçbir şey onları durduramaz.Eğer kanatlarını keserseniz, yüzerler.
Ayaklarını keserseniz, gagaları ile sürünürler.
akıntıya karşı kürek çeker gibi...
Bu yolculuk, onların var olma nedenidir.
Yaşamımın sonbaharında, kuşkucu olmalıyım.
Ve bir bakıma öyleyim.
Kurt asla bir kuzu ile birlikte yatmaz.
Ama bir şeyden eminim;
Eğer tek bir kuşağa izin verirsek,yalnızca tek bir kuşağa,
İspanya'da özgürce yaşamasına izin verirsek,
bundan sonra hiç kimse onların elinden özgürlüğünü alamayacaktır.
Hiç kimse bu hazineyi onlardan çalamayacaktır!
Ve şimdi, özgürce uçun!