Başlangıçta iyi haber gelişmiş bir ülkeden. Hâlâ seçkinlerimizin yedek vatanı ve yavrularının kuluçka merkezi olan.
Bu ülkede her şey yolunda. İşsizlik rekor düşük olan% 5,4'e düştü. Maaşlar geçen yıla göre% 3 arttı.
Ve şimdi gelişmiş ülkeden kötü haber. Ankete katılan vatandaşların yaklaşık% 37'si işlerini anlamsız saçma işler olarak gördüklerini doğrudan itiraf etti. Diğer% 13'ü emek faaliyetlerinden herhangi bir fayda sağlayacağından emin değil. Ve geçen yılın baharında, ülkede arka arkaya yedi hafta boyunca sadece dört iş günü varken, dört günlük bir çalışma haftasını kalıcı olarak başlatma fikri vatandaşların% 57'si tarafından desteklendi. % 71 - "ulusu daha mutlu edecek" anlamında ifade etti.
Bunun demokrasinin düşüşüyle ne alakası olduğunu merak ediyorsanız, hadi konuşalım.
... Gelişmiş bir ülkede (eğer bağlantılara basmadıysanız burası Britanya'dır) “yerel halkın” teknik uzmanlardan fitness eğitmenlerine ve stilistlere, bilim adamlarından İK'lara ve takım yöneticilerine nasıl yozlaştığından bahsetmiştik. Gelişmiş ülkelerin neden sözde sürekli nitelikli uzman akışına ihtiyaç duyduklarını konuştuk. üçüncü dünya ve aynı zamanda - vasıfsız hemşireler ve temizlik görevlileri, böylece yıprandıktan sonra bu bench press, saç maşası ve sunum ustalarına bakacak biri vardı.
Öyleyse: şimdi, örneğin, "saçma işlerin" sahiplerinin çoğu, rahat ülkelerine göçmen akınına karşı çıkıyor.
Ama kendimizi bu ülkelerin efendilerinin yerine koyalım. Geleneksel "batının kralları" yerine - klanlar ve siyasal ekonomik hanedanlar, yüzyıllar boyunca birbirine kaynaklanmıştı.
İngiliz İmparatorluğu'nun kılıcını dövenlerin yerine, o zaman kendini çılgınca zenginleştiren ve aynı zamanda ABD kılıcını döven Nazi Almanyası'nın kılıcı, Nürnberg'i ve İngiliz kolonilerinin kaybını bile fark etmedi, çünkü kendisi ne cezalandırıldı ne de mülksüzleştirildi.
Bu gerçek seçkinlerin bakış açısına göre, yılda 12-15 bin lira birbirine hizmet eden "yerli sığır" da tıpkı göçmenler gibi faydalar alıyor. Sadece yerliler gelenlerden daha pahalı.
Çok sayıda gelenler, hemşirelik sistemine olan iddialarının daha düşük olması yöre halkına göre avantaja da sahip. Siyasete ya da yönetime karışmazlar, bir sonraki sokakta grev için vurulan büyük büyük babaları ya da bu şehirde sendikal faaliyetler nedeniyle tutuklanan büyükbabaları yoktur. Çalışan bir kişinin haysiyetini, bilgiye duyulan ihtiyacı, sömürüden kurtuluşunu ve XNUMX. yüzyılın diğer fikirlerini anlatacak kimseleri yok. Bu nedenle, inatçı yerel sığırların yerini almaya oldukça uygundurlar.
… Burada önemli bir noktaya dikkat edilmelidir. Örneğin yüz yıl önce, insan kitlesi hala son derece önemli bir kaynaktı.
Bu insan kitlesi, tehlikeli derin madenlerde enerji çekip oraya kanaryalarla gidip antrasitle yükseldi. Giysileri, yiyecekleri ve silâh, bugünlerde yarı unutulmuş hastalıklarla tüm dünyada öksürük - silikoz, tüberküloz, otuz yaşına kadar, akciğer kanseri gelişiyor. Ellerine beş atışlık tüfek alan bu kitle, onları bir milyonla çarparak diğer ülkeleri fethetmeye gitti.
Bu kitle yardım edemedi ama merkezileştirildi. Doğum ve aile hücrelerinde kendi sınıf bilincini bulmaktan kendini alamadı.
Aslında, XX yüzyılın tüm demokrasisi, kabaca da olsa, bu kitlenin - bir tüfek ve üretim araçlarıyla donatılmış - XX yüzyılda buradaki yönetici sınıfları (farklı ülkelerde farklı şekillerde) almasından kaynaklanıyordu. Sendikalar ve işçi partileri ortaya çıktı, kongre üyeleri-madenciler ve senatörler-dökümhane işçileri vardı. Bazı yerlerde, büyük mal sahipleri genellikle bir kategori olarak tasfiye edildi ve tasfiye memurları naif bir şekilde bunun geri dönmeyeceğine inandılar.
Hadi yeniden yapalım. Kitlesel işçi (veya askeri) kolektifleri olmasa da demokrasi de yoktu.
Modern İngiltere büyüklüğünde bir ülke iki veya üç bin zırhlı "tutabilir" tanklar- Şövalyeler, kimse demokrasiyi düşünmedi. Demokrasi, doğuşunu tüfeğe borçludur.
Ama uzun zaman önceydi. Örneğin, modern Rusya'nın tüm endüstrisinde, bugün 15 milyondan fazla insan istihdam edilmiyor. Bu, nüfusun yalnızca onda biri - dahası, coğrafi olarak oldukça ciddi bir şekilde yerelleştirilmiş ve içeride gittikçe daha çeşitli. Üretim otomasyonunun sürekli büyümesi ve emeğin uzmanlaşmasının derinleşmesi, işçi sınıfının giderek küçülmesine ve giderek daha az bir "devasa kolektifler topluluğu" haline gelmesine yol açtı.
Basitçe söylemek gerekirse, geniş emek kitleleri artık üretimin ana aracı değil (yüz yıl önce, geleneksel olarak 150 Ford arabası yapıldı, şimdi 000 bin işçi - bir buçuk bin). Dahası, gezegen sahiplerinin bakış açısından bugün kitlesel üretim, zenginleştirme için çok gerekli bir araç değil. Spekülatif mali sermayenin icadından sonra, "sıfırların" ve "yeniliklerin" mülkiyeti, devletlerin, şehirlerin, silahların, temel bilim ve teknolojinin mülkiyetinden çok daha az maddidir.
Burada aşağıda, geniş kitleler arasında ikinci “toplum hücresinin”, “kitle bilinci” ve kolektif çıkar - aile - biriktirebilen dağılmaya yakın olduğunu belirtmek gerekir. Yüz yıl önceydi ve 4-6 kişiden oluşuyordu. Bugün aile a) yaşam için değil, b) küçük bir kişiyle 2'den oluşuyor ve o zaman bile sadece geçici olarak. Sağlam bir aile hücresinden oluşan toplum hücresi, daha az betimlenmiş bir şeye, parmakların arasından kayıp “şu anki eş-arkadaş-meslektaşlarım” haline dönüştürüldü.
Ve nihayet - ordular kitlesel olmaktan çıkıyor. 22. yüzyılın "tüfekli milyonları" yerine, yine Orta Çağ'da olduğu gibi, binlercesini görüyoruz ama ejderhalara biniyoruz. F-300 çok amaçlı avcı uçağı XNUMX milyon dolara mal oluyor ve uçuş saati beş İngiliz kuaförün yıllık emeğiyle aynı tutarda. A. Pugacheva özünde fakir bir kadın - eğer bir savaş olursa, M. Galkin'i "Armata" ile donatamayacak.
Kitle ordularına ihtiyaç yoktur - ve küçülürler. Rus ordusu birkaç yıl önce acı bir küçülme yaşadı. Çin Halk Kurtuluş Ordusu bu yıl 300 milyondan biraz fazla çalışanından 2'i azaltmaya karar verdi. Savaş, tıpkı endüstriyel üretim gibi seçkinleştiriliyor. Asker ve işçi operatöre, bir tür teknik mühendise dönüşüyor.
... En merak edilen şey, XX. Yüzyılda Ciddi Düşünürlerin, demokrasinin "teknik gelişme düzeyi" nedeniyle geçici bir aşama olduğu fikrini kabul etmemeleridir.
Ütopyalıların anketleri, "gelecekte herkesin yaratıcıya dönüşeceğini", toplu taşıyıcıların eşit derecede büyük araştırma enstitülerine dönüşeceğini ve bir dahi olarak çalışan bir adamın ışını alacağını garanti etti (bu arada, herkesin kesinlikle patronlarını karakter olarak seçmesi - elit kozmonotlar - komiktir. Efremov'daki Konsey liderleri, Snegov'daki Dünya uzay filosunun amirali, Strugatskys'deki Dünya Konseyi'nin liderliği). Distopyacılar ise makine toplumlarını "kitlesel insanları" ayrıntılara kadar birleştirme ve onları ayrıntı olarak kullanma ihtiyacı üzerine kurdular.
Gelişmiş toplumların bir topluma pek ihtiyaç duymayacağı hiç kimsenin aklına gelmedi.
Bununla birlikte, XNUMX. yüzyılda, ilk kez, gezegenin seçkinlerinin vatandaşların çoğunluğuna gerçekten ihtiyacı yok.
Bu, elbette, kitlelerin yok edileceği anlamına gelmez (kendileri iyi bir iş yaparlar, üreme-yoksulluk adına incelikle ölürler).
Kitleler basitçe onu indirecek. Kitlelerin emeği ve yaşamı daha ucuza mal olmaya başlayacak. Kitleler, iktidarlarının kısa yüzyılı içinde ellerinden çıkardıkları, ancak artık sahip olmadıkları (elitlerin mantığında) ayrıcalıkları birer birer ellerinden almaya başlayacaklar.
Nitekim her yerde iktidar hakkından zaten mahrum bırakılmışlardır. Örnek olarak, devrik tiranın eski bakanlarından oluşan bir ekibin güç kazandığı Ukrayna'daki gibi saçma bir devrimden söz edilemez.
Günümüzde kitlelerin gereksiz bilgiden özenle izole edildiğine inanmak için neden var - tüm gezegende bilginin sistematik öğretiminin "tematik" olanın lehine bir reddi var (bu, içten yanmalı motorun çalışma ilkesinin çalışmasının yerini bir arabayı çalıştırma kurallarının aldığı zamandır).
Kitlelerin son hakkı - özel mülkiyet hakkı -, kolayca görebileceğiniz gibi, gelişmiş ülkelerde oldukça koşulludur. Genel olarak, çoğu resmi olarak sahip olsalar bile evlerinin kiracılarıdır.
Bu koşullarda, işçi hareketinin yakın zamanda canlanmasından ve iktidarın halklara geri dönmesinden bahsetmek oldukça ütopik görünüyor.
Modern bir ülke ne kadar gelişmişse, içinde o kadar demokrasi bozulur.
İstisnalar sadece kuralı kanıtlar.
Büyük olasılıkla, çoğu gelişmiş ülkede demokrasinin ortadan kaldırılması, herhangi bir özel şok olmaksızın gerçekleşecek (bu, amansız bir şekilde artan ortalama yaş tarafından da kolaylaştırılıyor. 1959'da, Küba'da ortalama yaş 18 idi. Ancak 43 yaşındaki Avrupalılar çok daha az isyan etme eğilimindeler).
Seçkinler için sorunlar daha da başlayacak.
İşin püf noktası, sonsuza kadar sürecek hiçbir elit komplo olmaması ve var olamayacağıdır. Er ya da geç, herhangi bir "altın yüzdeyle ilgili fikir birliği", oyunculuk karakterlerinin açgözlülüğü ve rekabeti tarafından içeriden havaya uçurulacak (bkz. "Game of Thrones", son yıllarda bilerek böyle çılgın bir popülerlik kazandı).
Ve tıpkı birbirleriyle kan bağı olan Avrupa monarşilerinin yüz yıl önce birbirlerini yakalaması gibi, ilerleyen kast dünyasının seçkinleri de kaçınılmaz olarak birbirlerini yakalayacaklar. Aslında çoktan başladılar. Ve zaten bu çatışmada, olanların sorumluluğunu üstlenecek, risk alacak ve ana araçlarla çalışacak yeni "sömürülen kastlar" doğacak - ancak gerçek güce sahip olmayacak (sonuçta, doğrudan "Orta Çağlara geri dönüş" olmayacak - ve Rothschild'ler olmayacak) XXI yüzyılın uzay ve atmosfer savaşçılarını kişisel olarak kontrol etmeyecek, şemayı tekrarlayarak "baron, o bir şövalyedir").
Ve bunda zaten bir miktar yeni çelişkiler olacak. Güçler arasındaki herhangi bir rekabetin kendi içlerindeki rekabeti geri getireceğinden bahsetmiyorum bile ve en kast devletlerinin bile “ortalama sığır düzeyini” yükseltmesi gerekecek, böylece en iyi şekilde gözden kaçırılacak bir şey olacak.
... Ve nihayet - nasıl bitecek.
Yüzyıl önce elit bir savaşın sonucu, kıtadaki monarşilerin çöküşüydü - savaştan dönen devasa bir "silahlı adam" tarafından yıkıldılar.
tüm tarihsel analojiler aşağı yukarı yanlıştır, ancak bazen düşünce için bir başlangıç noktası sağlarlar.