Yöneticilerin felaketi küçümsemesi
Salgın Hindistan’da felaket bir geri dönüş yapıyor. Medya, her şeyden yoksun olan, dolup taşan hastaneleri, solunum cihazı olmadığı için sokakta ölen hastaları ve hatta cesetlerle taşan krematoryum alanlarını (ölü yakma yerlerini) gösterdi. Umutsuz aileler ölülerinin yasını tutuyorlar ve tamamen aciz durumdalar. Devlet hiçbir çare bulmadığını gösteriyor.
Hükümet açıkça bu durumdan dolayı büyük bir sorumluluk taşıyor. Devlet, bu zamana kadar, sorun ne olursa olsun, Müslümanları şamar oğlanı göstererek bir tür nefrete dayanan dini milliyetçi bir partinin elinde. Devlet bir eliyle pogromları ve diğeriyle de özelleştirmeleri götürdü. Ve pandeminin başlangıcında, halk için anlaşılmaz bir küçümseme gösterdi.
Milyonlarca işçi, işyeri kapanışları nedeniyle gelir kaynakları olmadan, bazen yürüyerek, köylerine ulaşmaya çalıştı. Büyük şehirlerde kalan yüz milyonlarca insan, hastalığın onları açlıktan daha az korkuttuğunu iddia etti.
Hindistan hükümeti, tüm meslektaşları gibi, aşılama hakkında büyük konuşmalar yaptı, nüfusun sadece küçük bir bölümünü aşılayarak istatistikler ve gurur verici grafikler üretti.
İktidardaki milliyetçiler birkaç hafta önce büyük dini mitinglere izin verdiler. Daha da kötüsü, kendileri herhangi bir sağlık önlemi almadan yeniden seçilmeleri için siyasi toplantılar düzenlediler. Sonuç uzun sürmedi, salgın sağlık sisteminin dayanabileceğinin ötesinde patladı.
Bu hükümet, ne kadar suçlu olursa olsun, sorumlu olan tek kişi değildir. Gerçekten de insanlık bir bütündür, sınır tanımayan salgın da insanlığın bütününü ilgilendirir tıpkı küresel ekonomi gibi.
Ve tam olarak, emperyalizmin dayattığı küresel iş bölümünde, Hindistan ilaç endüstrisinde önemli bir bağlantıdır. Bu ülkede büyük fabrikalar, küresel tröstlerin iştirakleri veya Hint şirketleri var ve aktif ilaç olanaklarının üretimi için üçüncü sırada yer alıyor. Hindistan’da aşıları üretmek için gerekli patentleri ve teknikleri sağlamada hangi teknik zorluk var? Şüphesiz aşılmaz bir şey yok, ama kâr yasası, ticari sır, küresel aşı şirketlerinin gücü aksini kararlaştırdı. Bedelini ise Hintli halk ödüyor.
Pandeminin başlangıcında bir belge, iki polis memurunun salgından kaçmak için otobüse binmeye çalışan birkaç yüz işçiden oluşan bir kalabalığı sopalarla nasıl dağıttığını gösterdi.
Bu, bugün kalabalık hastanelerin önünde umutsuzluğa kapılan ezilenlerin, tedavi olmak için neler yaşadığı hakkında bir fikir verebilir.
Ama bu nedenle kitlelerin, aşağılayıcı bir hükümete, yerel kapitalistlere ve hatta emperyalist düzene karşı içlerinde ne kadar öfke biriktiğini hayal edebiliriz.
L.O (28.04.21)