Bölüm 1537: Musibetin İçindeki Prenses
Çevirmen: Sefix
Editör: Extacy12
"Ebedi... Karanlığın... Felaketi..."
Sağ elinde siyah bir taş belirdiği gibi alçak bir sesle bu kelimeleri mırıldandı.
Ni Yuan Taşı!
Ni Yuan Taşı üç İlahi Bölge tarafından sıcak bir aramayla takip edilmesine rağmen Kuzey İlahi Bölgesi'ne herhangi bir tehlike olmaksızın girebilmesinin yeknesak sebebiydi. Onu kullandığı sürece mükemmel kılık değiştirmesi de buna eklenince bir İlahi Usta dahi onu keşfetmekte yetersiz kalırdı ve bu İlahi Usta ondan yalnızca on adım uzakta dursa dahi böyle olurdu.
Aurası normale döndüğü gibi hala yerde oturmuş halde kalmıştı. Kollarını yavaşça açtı ve gözlerini kapattıktan sonra, önünde zifiri siyah bir dünya yayıldı.【Ebedi Karanlığın Felaketi】ne özgü yasaları, İblis İmparatoru'nun kendi ilahi sanatı ile birlikte bu zifiri karanlık dünyada süzüldü.
Jie Yuan, bir kişi Ebedi Karanlığın Felaketi'ni yetiştirmek istiyorsa onun İblis İmparatoru'nun kan özü büyük bir destek sağlayacağını belirtmişti. Ancak ilk adımı, bedenini köken kanıyla birleştirmek değil, Ebedi Karanlığın Felaketi'ni doğrudan anlamaya çalışmaktı.
Öte yandan Jie Yuan'ın İblis İmparatoru sanatını, Elementlerin Yaratıcı Tanrısı Ni Xuan tarafından dahi yetiştirilemediğini söylemişti!
Vücudu üzerinde ince bir siyah enerji tabakası yavaşça oluşmaya başladı. Bu siyah enerji tabakası çok kaotikti, sanki tüm gücüyle kafeslerinden kurtulmak için mücadele eden sayısız karanlık gölgeden oluşuyordu.
Zaman yavaş yavaş akıyordu ve bu siyah enerji tabakası gittikçe daha da yoğunlaşarak birikmeye devam etti. Yavaş yavaş yüz metrenin üzerinde bir yüksekliğe yükseldi ama daha heyecanlı hale geliyordu ve mücadeleleri daha şiddetli büyümüştü.
İlk etapta halihazırda karanlık ve sessiz olan çevre, daha da kasvetli ve korkutucu bir görünüme bürünmüştü. Çok uzun bir süre boyunca herhangi bir yaratığın sesi duyulmadı.
Çevredeki elli kilometrelik yarıçapta, tüm kaynak canavarları korku içinde kaçıyorlardı... Bu karanlık dünyaya ait kaynak canavarları olarak, mizaçları diğer dünyalarda bulunan kaynak canavarlarından çok daha şiddetli, öfkeliydi ve hiçbiri ölümden korkmazdı. Ancak daha büyümeye devam eden tarifsiz bir dehşet verici his kalplerini ve ruhlarını tüketmek istiyormuş gibi sınırsız bir kana susamışlık yayıyordu. Onların şu anda yapabilecekleri tek şey ters yönde kaçmak olmuştu ve tek bir adım geriye dönmeye cesaret edememişlerdi.
Bu geri çekiliş birkaç gün boyunca devam ederek alanın daha da ıssızlaşmasına sebep oldu.
Yun Che'nin vücudundan yükselen siyah enerjinin ajitasyonu yavaş yavaş dağılmaya başladığında zayıflamaya başladı.
Yedi gün sonrasında vücudundan yükselen siyah renkli sis benzeri enerji tamamen ortadan kaybolmuştu. Yavaşça kendi aurasından ve nefesinden kaybolmadan önce zayıflamaya başladı.
Yun Che tüm bu süreç boyunca o solmuş ağacın altında oturmuştu. Tüm bu zaman boyunca tek bir inç hareket etmemişti sanki Rigor Mortis geçirmiş bir cesedi andırıyordu. [Sefix: Vücudun ölüm sonrası katlılaşma hali. Kaslardaki kimyasal reaksiyon, vücudun demir gibi sert olmasını sağlar.]
Bir gün, iki gün, üç gün... Bu aurasız haline devam etti ve hala tek bir inç dahi hareket etmemişti.
Vücudunun üzerinde kalın bir kum ve toz tabakası birikmişti, nereden geldiği belirsiz ölü yapraklarla çevrelenmişti.
Bugün, çok uzun bir süre ağır ve durgun kalan hava aniden anormal bir şekilde sarsılmaya başladı. Bu alışılmadık titreşimler uzak bir mesafeden geliyordu.
Uzak ufukta, iki insan figürü hızla yaklaştı.
Biri saçları yarı beyaz olan siyah cüppeli bir elderdi. İlahi Öz Alemi aurası vücudunda dalgalandı. Yanındaki kişi mor giyimli bir kızdı. Siyah cüppeli elder'ın gücü çok hızlı hareket etmelerini sağladı ancak uçuşlarının yörüngesi sallanmaya başladı... Daha yakına geldiklerinde, siyah cüppeli elderin vücudu aslında tamamen kanla boyandığını ve gözlerinin aniden uçuş ortasında gevşemeye başladığını keşfetmişti.
Bunu takiben aniden genç kız havadan düşmeden önce şiddetle sallandı ve bir dehşet çığlığını havaya bıraktı.
BANG!!
Yaşlı adamın bedeni yere düştü, arkasında uzun bir kan izi bıraktı ve Yun Che'nin önüne doğru yirmi adım uzakta sabitlendi. Düşmesiyle atılan karanlık kir, Yun Che'nin vücuduna düştü ama yine de tepki vermedi.
"Büyükbaba Qin!" Mor giyimli kız yere indi ve düşmüş siyah cüppeli yaşlı adama doğru tökezleyerek ilerlemeye başladı.
Kızın zarif güzel bir yüzü vardı. Uzun saçları bir karmaşa içindeydi ve yeşim yüzü uçuşan toz parçacaklarıyla lekelenmişti ama yine de şüphesiz doğuştan gelen bir asalet havasına sahipti. Giydiği mor kıyafetler bile nadir bir lüksü yayıyordu.
"Büyükbaba Qin... Nasıl hissediyorsun?" Yaşlı adamın son derece kaotik ve zayıf aurasını hissettiğinde yüzündeki kırmızı izleri görmüştü. Kalbi aniden bir uçurumun kenarında asılı gibi hissetmişti ve ne yapması gerektiği ise tam bir belirsizlikteydi.
Tüm yolculuk boyunca kendini zorladığını biliyordu.
Siyah cüppeli yaşlı adam, dilinin ucuna şiddetle ısırdı ve gevşek gözleri açıklıklarının bir kısmını kurtarmayı başardı. Zayıf ve kısık bir sesle konuştu. "Ekselansları... Benim hakkımda endişelenmeyin. Acele edin ve... Kaçın."
“Hayır.” Kafasını salladığı gibi genç kızın göz yaşları aşağıya doğru eğim aldı. "Büyükbaba Qin'in beni tekrar tekrar kurtarmak için hayatını kullandığı gerçeği olmasaydı, uzun zaman önce ölmüştüm... Seni nasıl böylece terk edebilirim?”
Bu sözleri söylediği gibi yaşlı adamı taşımak için ilerlemeye başladı... İlahi Ruh Alemi yetişimine sahipti ve kesinlikle güç açısından neslinden geri kalır yanı yoktu. Ama o anda son derece zayıf ve neredeyse tüm kaynak enerjisi tükenmişti.
İleriye doğru baktı ve tek bir bakışta solmuş ağacın altında oturan hareketsiz bir insanı fark etti. Ancak ona ikinci bir bakışını yollamamıştı çünkü buna şaşırmadı... Kuzey İlahi Bölgesinde cesetlerden daha yaygın bir şey yoktu.
Siyah cüppeli yaşlı adamın yüzü, kızın onu örttüğü kaynak enerjiden kurtulmak için elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışırken çırpındı. Düşük bir kükreme ağzından çıktı. "Ekselansları... Duygularınızın sizi etkilemesine izin vermemelisiniz! Bu yaşlı kölenin hayatı önemsiz ve eğer ekselanslarına bir şey olursa, bu yaşlı köle, Krala karşı on ömür boyu suçluluk ve utanç duyardı... Acele et ve git... Git!!”
"Gitmek mi? Hehe, hala kaçabileceğinizi mi düşünüyorsunuz?”
Yaşlı adamın tiz çığlığı hala kulaklarında çınlıyordu, alaycı bir kıkırdama eşliğinde karanlık ve soğuk bir ses üstlerindeki havada yankılandı.
Bu sesi duyduktan sonra, mor giysili kızın göz bebekleri küçüldüğü gibi korku ve dehşet duyularını uyandırdı. Siyah cüppeli yaşlı adamın yüzü anında ölümcül beyaza döndü ve gözlerinde bir umutsuzluk görünümü ortaya çıktı.
Beş figür telaşsız bir şekilde gökyüzünden indi ve hepsi gri elbiseliydi. Sadece beş kişi olmalarına rağmen dördünden İlahi Öz Alemi'nde olan bir aura yayılıyordu. Bu Yıldız Alemi'nde, bu kesinlikle şok edici bir güç göstergesi olarak kabul edilirdi.
Onların ortasında duran genç adam İlahi Musibet Alemi'ne yeni girmişti ve şüphesiz beşinin lideriydi. Korku ve nefretle dolmuş mor giyimli kıza bakarken dudaklarının köşeleri uğursuz bir gülümseme gösterirken yukarıya doğru kıvrıldı. "Prenses Hanwei, beni gerçekten vahşi bir kovalamaya zorladınız.”
“Ming… Yang!” Mor giyimli kız yeşim dişlerini gıcırdatırken mor ışıkla titreşen ince bir kılıç çıkarmıştı. Kılıcın gövdesi hem soğuk enerji hem de karanlık kaynak enerji ile besleniyordu ancak vücudu ve kılıcını tutan el çoktan şiddetle sallanmaya başlamıştı.
“Tsk tsk.” Kızın yeşim yüzündeki nefret dolu ifadeye bakarken, Ming Yang yavaşça yaklaşıp dudaklarının köşesini yaladı. "Gerçekten de Doğu Buz Ulusu'nun bir numaralı güzelliği olarak adlandırılmaya değersin, öfkeli görünümün bile hala çok hararetli. Heh... Eğer gerçekten kaçmana izin verseydim ne kadar büyük bir kayıp olurdu? Bütün Doğu Buz Ulusu'nu dümdüz etsem bile yine de bunu telafi etmezdi."
Gözleri yerdeki karanlık bakışlara sahip elderin üstüne düştü. "İhtiyar Qing, planlarımı defalarca bozdun. Sonuçlarına katlanmanın zamanı geldi!”
"Sen..." Siyah cüppeli yaşlı adam direnmek için mücadele etti ama çöküşün eşiğindeki vücudu ile ayakta dahi duramaz bir haldeydi. "Ölsem bile, ekselanslarının saçlarının tek bir ipliğine dokunmanıza izin vermeyeceğim."
Konuştuğu gibi Ming Yang gülümsedi. "Güzel! O zaman devam et ve geber!"
Elini salladığı gibi siyah enerjiden oluşan garip bir rüzgar bıçağı yaşlı adamın vücudunu kesti.
“Ouu!”
Siyah cüppeli yaşlı adam, havada uçarken sendelediği gibi düşük bir inilti çıkardı, sonrasında havaya bir kan izi bıraktı... İlahi Öz Alemi'nde olan seçkin bir kaynak gelişimci olarak çağrılabilirdi ama şu anki durumuyla İlahi Musibet Alemi'nde olan birinden gelebilecek saldırıya karşı yapabileceği bir şey yoktu.
Uçtuğu yön Yun Che'nin bulunduğu yerdi... Derin bir gümbürtüyle vücudu ağır bir şekilde Yun Che'nin vücuduna çarptı ve arkalarında duran solmuş ağacı anında paramparça etti. Yun Che'nin on günden daha uzun bir süre hareketsiz kalan bedeni çarpmanın etkisiyle yaşlı adamla birlikte uzaklara savruldu.
"Büyükbaba Qin!"
Kederli bir çığlık ile genç kız yaşlı adamın yanına doğru koştu. Bu kez, yaşlı adam ayağa kalkamadı. Ağzından çıkan köpüklü kanı fışkırmaya devam etti ve tek bir ses çıkaramadı.
Mor giysili kızın gözleri düştü, kalbi sınırsız keder ve üzüntü ile doluydu. Bugünün felaketinden kaçmasının bir yolu olmadığını biliyordu. Yavaşça elindeki mor kılıcı geri çekerek karlı boğazına dayadı... O aşağılanmış olmak yerine ölmeyi tercih ederdi.
Ancak Ming Yang bu gerçekleşmeden önce eylemlerini tahmin etmişti. Hemen hemen aynı anda, sağdaki gri cüppeli adam kolunu dışarı itti ve hemen büyük bir enerji akımı kızı şiddetle sardı ve vücudunu bastırdı.
Bir İlahi Ruh Alemi kaynak gelişimcisi olarak nasıl olurda İlahi Öz Alemi'nde bulunan bir kaynak gelişimciden gelebilecek bir saldırıya direnebilir veya mücadele edebilirdi? Bir anda, şiddetle dizlerinin üzerine düştü, on bin dağ vücuduna bastırıyormuş gibi hissetti ve bir sonraki anda kılıcı elinden yuvarlandı... Bu baskı sadece vücudu ile sınırlı değildi, kaynak enerjisi dahi tamamen bastırılmıştı, bu yüzden istese de kaynak damarlarını yok ederek yaşamını sonlandıramazdı.
"Sen..." Tüm vücudu sallandı ve dişlerini o kadar sıktı ki neredeyse kırılmak üzereydi ama yine de onları serbest bırakmaya niyeti yoktu. Şu anda ona yaklaşan tek şey sonsuz umutsuzluğun uçurumuydu. "Ming Yang... Sen kesinlikle... Kesinlikle iyi bir ölümü göremeyeceksin!"
“Ölmek mi istiyorsun?! Buna izin vereceğimi mi sandın?" Ming Yang ince dar yarıklı göz bebekleriyle ona doğru yaklaşırken açgözlülük ve şehvet dudaklarını yukarıya doğru kıvırmasıyla kendini gösterdi.
Ama o anda aniden bakışları yön değiştirdi.
Bir insan figürü... Bir ceset olduğunu sandıkları bir insan yavaş yavaş ayağa kalkmaya başlamıştı.
“Mn?” Ming Yang kaşlarını çattığı gibi herkesin bilinçsizce bakışlarını o adama çevirmesini sağladı.
Yun Che için yetişimi sekteye uğramıştı, ayağa kalktı ve ne üzerindeki kirli tabakayı sildi ne de arkasındaki insanların herhangi birine bakmak için döndü. Bir kez daha yetişimine devam etmek için sakin bir yer bulmaya hazırlanırken ilerlemeye başladı. Attığı her adım sanki beraberinde bilinmezliğin ağırlığını ve karmaşıklığını taşıyordu.
Ming Yang bir kez daha kaşlarını çattı... Aniden hayata gelen bir “ceset” görmesi şaşırtıcı olsa da 'ceset' kavramı Kuzey İlahi Bölgesi için olağandı. Fakat bu kişi kalktıktan sonra, onlara tek bir bakış bile atmamıştı. Bu bölgede, kim böyle bir şekilde onu görmezden gelmeye cesaret edebilirdi!?
Bu göz ardı edilme hissi onu son derece mutsuz etti. Ağzının köşeleri, tüm hayatında vereceği en aptalca emri verirken kıvrıldı. "Bu velet gözüme batıyor... Onu sakatlayın.”
Onun için etrafındaki bir kişiyi öldürmek bir köpeği ya da tavuğu öldürmek gibi gelişigüzel ve basit bir eylemdi.
Yanındaki gri cüppeli adam vücudunu hareket ettirmek için dahi insiyatif almadı. Sadece kolunu kaldırdı, zayıf mekansal dalgaların eşliğinde titreşen zifiri siyah bir rüzgar bıçağı yarattı ve Yun Che'ye doğru yönlendirdi... Bir sonraki anda, Yun Che'nin sırtına çarptı.
Mor giyimli kız gözlerini kapattı. Bu masum insanın yok edilmesinin sefil sahnesini görmek istemiyordu, masum bir kişi, kendi koşullarına tam bir kaza ile sürüklenmişti... Ancak kulaklarında çalan şey aslında bir "gök gürültüsü" idi.
Karanlık rüzgarın korkunç bıçağı Yun Che'nin sırtına çarptığında, çalan ses aslında metale çarpan bir şeyin sesiydi. Rüzgar bıçağı anında saptı ve yanında uzun bir yırtık bıraktı. Ama sırtı... Vücudunu sıyırmayı geç, dış kıyafetleri dahi zarar görmemişti.
Yun Che'nin ayak sesleri yavaş yavaş dönmeye başlamadan önce durma noktasına geldi. Bir çift karanlık ve kasvetli göz, korku ve şokla anında sıkışan beş çift göze baktı.
"Ah... Bu..." Saldırmış olan gri cüppeli uzmanın yüzü tamamen sertleşmişti, kendi dahi gözlerine inanmayı reddediyordu.
Yun Che kolunu kaldırdı ve yavaşça parmağını uzatarak kendisine saldıran kişiyi işaret etti. Sonrasında karanlık ve alçak tonlu bir ses havada duyuldu. "Hayatta olman... Yeterli değil miydi?"
Bang!
Herkesin görüş alanına anlık bir parlama girdi ve bir sonraki anda kayboldu.
Parlamanın olduğu noktada anında saldıran İlahi Öz Alemi gelişimcisi sayısız ateş parçalarına dönüşürken bir sonraki anda küllere dönüşerek rüzgarın eşliğinde tamamıyla yok olmuştu.
İlahi Öz Alemi gelişimcileri bu bölgede mutlak gücü temsil ederdi. Ama bunlardan biri, bu adamın parmağından fırlatılan bir saldırıyla anında hiçliğe karışmıştı. Sanki küçük bir köpeği doğramış gibiydi.