One Piece'in live-action uyarlamasındaki oyuncular olması gerektiği gibi anime benzerlerinden farklı performanslar sergiliyorlar.
One Piece hayranlarının canlı aksiyon uyarlaması hakkında sorduğu en yaygın sorular, kaynak materyale olan sadakatle ilgili. Hayranların doğru olmasını isteyeceği pek çok şey var: estetik, hikaye, üslup, diyalog vb. Hayranların çoğunun endişe duyduğu konulardan biri de karakterlerin doğruluğuydu. Elle çizilmiş karakterlerin tam benzerlerini bulmak zordur, ancak onlara genel olarak benzeyen birini bulup onlara doğru kıyafeti giydirmek mümkün olmalıdır. Buradan itibaren bir oyuncunun yapması gereken minimum şey, replikleri anime ve mangada göründükleri gibi yapmaktır.
Artık canlı aksiyon serisi çıktığına göre karakterlerin manga veya animede göründükleri gibi olmadığı açık. Görünüş bir şeydir, ancak konuşma ve hareket etme biçimleri kaynak materyalden belirgin biçimde farklıdır. Ancak bunlar mutlaka kötü değişiklikler değildir. Karakterlerin eskiden olduğundan bir şeyler alabilirler ama aynı zamanda yeni bir şeyler de eklerler. Farklı olduğu için bu değişimlere kötü demek doğru olmaz. Değişikliklerin neden yapıldığını, karakterleri ve hikayenin gidişatını nasıl etkilediğini anlamak gerekir. Aktörlerin kendi işlerini yapmaya çalışmaları daha iyi olabilir.
One Piece Live-Action'ın Performansları Animeden Ne Kadar Farklı?
Monkey D Luffy'nin karakteri ana değişikliklerden birini alıyor. Tüm enkarnasyonlarda Hasır Şapka kaptanı, büyük hayalleri olan ve macera aşkı olan genç bir adam olarak tanımlanabilir. Saf veya aptalca kararlara veya eylemlere yol açsa bile çocuksu dürtülerini besliyor; akıllıca bir şeyler söylediği veya yaptığı anlar var (özellikle empati ve kavga konusunda), ancak bunlar daha ciddi sahneler için saklanıyor. Bu özellikleri animede en iyi şekilde tasvir etmek için, sözleri ve eylemleri gürültülü, enerjik ve gereksiz hale getirildi. Iñaki Godoy'un Luffy'si animenin tam tersidir. Küçük bir çocuk gibi hiperaktif olduğu anlar oluyor ama çoğu zaman kendi yaş aralığındaki birinin soğukkanlılığını ve olgunluğunu koruyor.
Mackenyu, Zoro'nun soğukkanlılığını azaltıyor ancak daha sonraki yaylarda Korsan Avcısı'nın nasıl bir şey olduğuna odaklanıyor. East Blue'da Zoro'nun da tayfanın geri kalanı gibi gülme ve gülümseme eğilimi daha fazlaydı; Mihawk'a mağlup olana kadar açık sözlü olmayacaktı. Mackenyu, Zoro'nun her zaman ciddi olduğunu gösteriyor.
Emily Rudd, Nami'nin trajik geçmişinden dolayı omzunda kırık olan tarafına odaklandı. Animede Nami, karanlık ve yaramaz yanını sevimli bir kızın şakacı görünümüyle gizliyor; Resmi olarak Hasır Şapka Korsanları'nın sadık bir üyesi olduktan sonra bile femme fatale eğilimleri onu takip ediyor. Rudd'un performansı, istediğini elde etmek için kadınsı hilelere bel bağlamak zorunda olmayan, daha güçlü, daha bağımsız bir Nami'yi harekete geçirmek olabilir.
Jacob Romero'nun Usopp'u anime muadiline yakındır. Luffy ile aynı macera sevgisine sahip (ki bu onları daha da yakınlaştırıyor) ama aynı zamanda zorluklara daha ayakları yere basan bir algı ve yaklaşımla göğüs geriyor. Ancak bazı şeylerden anime Usopp kadar açıkça korkmuyor.
Taz Skylar, Sanji'nin tatlı yanını yakalamaya odaklandı. Anime Sanji'nin yaptığı gibi kızlara ilgi duymuyor ama yine de onlara özel muamele yapıyor. Ayrıca Zoro'ya ateş etme konusunda da daha kaygısız.
Oyuncu kadrosunun geri kalanı karakterlerini hemen hemen aynı şekilde canlandırıyor. Bazı karakterlerinde tutkulu tuhaflıklar var ama onlara biraz daha sağlam bir his vermek için rolleri hafife alıyorlar. Bununla birlikte, bazen ana oyuncu kadrosuna kıyasla daha abartılı performanslar sergiliyorlar.
One Piece Live-Action Neden Anime ve Mangadan Bu Kadar Farklı?
Aktörlerin anime benzerlerini küçümsemesi, canlı aksiyon serisinin animeyi kopyalamaya çalışmamasının nedeni ile aynı. One Piece abartı ile karakterize edilir. Çizgi film estetiği, insanüstü kavgalar, dünyanın devasa boyutu ve karakterlerin yoğun duygusal tepkileri Oda'nın hikayesindeki her şeyi 11'e çıkarma çabası; kurgusal bir ortamın avantajı budur. Canlı aksiyon serisinin daha gerçekçi dünyası, onu kaynak materyalden çok gerçek hayat mantığını daha yakından takip etmeye zorluyor. Canlı aksiyonun çizgi film benzeri görünmesini sağlamak mümkün, ancak bu serinin amacı bu değildi.
Daha az çizgi film benzeri bir ortam aynı zamanda daha az çizgi film benzeri performans anlamına da gelir. Karakterler gerçek insanlar gibi konuşmalı, düşünmeli ve hareket etmelidir. Kişilik özelliklerini hâlâ animeden alabilirler, ancak bunlar sağlam ve inandırıcı şekillerde ortaya konacaktır. Bu anlamda oyuncular tam da ihtiyaç duydukları performansı verdiler.
Karakterlerin oynanış biçimindeki değişiklik özellikle Netflix serisinin Japonca dublajında dikkat çekiyor. Bu dub, orijinal animedeki seslendirme sanatçılarını kullanıyor. Ancak performanslarını daha çok canlı aksiyon oyuncularına benzeyecek şekilde ayarladılar. Anime için olduğu gibi repliklerini söyleyebilirlerdi ama amaç bu değildi.
Uyarlamanın amacı yeniden yorumlamaktır. Canlandırıcı derecede yeni ama rahatlıkla tanıdık bir tarzda klasik bir hikaye. Başarı, hoş karşılanan değişiklikler yaparken selefinin sevilen özelliklerini koruma becerisine bağlıdır. Bu, kurulması zor bir denge ve her zaman hikayenin eski versiyonlarını tercih eden hayranlar olacak. Ancak yeterli sayıda kişi uyarlamanın kaynak materyalin değerli bir devamı olduğunu düşünürse, gelişmesine izin verilecektir.
Aktörler eğer istenirse muhtemelen karakterlerini animeyi mükemmel şekilde taklit edecek şekilde canlandırabilirlerdi. Ancak bunun yerine içinde bulundukları hikayenin versiyonuna uyan performanslar sergilediler. Gerektiğinde anime gibi şeyler yaptılar. Zamanın geri kalanında, olması gereken sakin ve ayakları yere basan mevkidaşlardı. Her halükarda bu, Netflix One Piece için oyuncu seçiminin yapılabileceği kadar iyi bir şeydi. Eiichiro Oda bile Godoy'un gerçek hayattaki Luffy'ye hayal edebileceği kadar yakın olduğunu dile getirdi . Oyuncu kadrosu karakterlerinin ruhunu yakalamaya devam ettiği sürece onun veya bir başkasının isteyebileceği tek şey budur.