Sözlerimiz ne kadar inatçı. Özellikle az bilinen ve son zamanlarda çoğu insanın kelime dağarcığında ortaya çıktı. Özellikle liberterlik. Özgürlük anlamına gelen güzel bir kelime, insan yaşamının temel ilkesidir. Seçim özgürlüğü, çıkarların gönüllü birliği özgürlüğü, istediği gibi yaşama özgürlüğü. Devletten bağımsızlık ...
Bu özgürlükçülük ile eski “iyi” anarşiyi birbirinden ayırmak benim için çok zor. Evet, yakın zamana kadar benim için hiçbir neden yoktu. Bir yıldan biraz daha uzun bir süredir, bir komşu bölgenin gelecekteki başkanı bu liberterliği onun ideolojisini ve önderlik edeceği devlet ideolojisini çağırdı. Ne olmuş yani? Çok az zaman geçti ve bu bölgenin başkanı zaten bu kelimeyi unuttu.
Ancak bu fikri destekleyenlerimiz hatırlıyor. Dahası, gelecekle ilgili konuşmalarında liberterlik ilkelerini uygulamaya başladılar. "Doğrama bloğuna çıkmaya hazır oldukları" gelecek. Rus şehirlerinin meydanlarında ve sokaklarında bir miting. Bu arada, bu fikri gerçek hayatta gerçekleştirmenin örneklerini bile buldular. Batı ülkelerinde ve ABD'de gönüllü itfaiye ekipleri ve Ulusal Muhafız birimleri! "İnsanlar gönüllü olarak bir araya gelerek yangınları söndürür ya da doğal afetlerin ve felaketlerin sonuçlarını ortadan kaldırır."
Ordu savaş sırasında vatanı savunmak için gönüllü bir dernek olmalı
Bugün devletin araçlarından biri olarak ordunun modası geçmiş olduğu tartışmaları uzun süredir devam ediyor. 19. yüzyılda bazı filozoflara göre ordu artık kullanılmıyor. Sonra ordu 20. yüzyılda modası geçmiş oldu. Gelenek, 21. yüzyılın ilk çeyreğinde devam ediyor. “Ordu, devletin karnında, sıradan bir insanın hayatını iyileştirmek için gerekli olan büyük miktarda fonun kaybolduğu büyük bir ülserdir” - tirade hatırlıyor musunuz? ..
Gerçekten de, herhangi bir devlet için orduyu sürdürmenin, eğitmenin ve silahlandırmanın maliyeti oldukça külfetli bir masraf kalemi. Dahası, ordu harcamaları sürekli artmaktadır. Ordu askeri operasyonlar yürütmediğinde bile büyürler, ancak sadece var olurlar ve askeri teçhizat ve silahlara sahip olma konusunda eğitilirler. Savaşın patlak vermesi durumunda harcamalar çok yönlü artar.
Ancak, çoğu hala İmparator Napolyon Bonapart'ın, yazarlıkta sıklıkla karıştırılsa da, kendi ve yabancı ordusu hakkındaki ifadesini hala hatırlıyor ve alıntılıyor. “Ordularını beslemek istemeyen insanlar başkasınınkini besleyecek!” Bunu hatırlıyorlar çünkü zaten neslimizin anısına Napoleon Bonapart düşüncesinin doğruluğunu doğrulayan hayattan örnekler var. Trajik örnekler ...
Savaş sırasında toplumu seferber etmeyi ümit eden, çabucak savaşı kaybeden ve kendi bölgelerinin bir kısmını kaybeden, hatta yabancı ordular tarafından işgal edilen kendi ordularına çok az dikkat eden ülkeler.
Ve tam tersi, gerçekten kendi güvenliklerini önemseyen, daha güçlü devletlere başarıyla karşı çıkan veya diğer ülkelerden şahinlerin sıcak kafaları için mükemmel bir soğuk duş görevi gören ve hizmet eden küçük devletler bile.
Düşman ülkelerle çevrili İsrail, sadece bu ülkelere başarılı bir şekilde karşı çıkmakla kalmıyor, aynı zamanda bölgedeki politikayı da dikte ediyor. Aynı zamanda, İsrail'in siyasi olarak ABD veya AB ülkeleri gibi daha güçlü müttefiklerine tabi olduğunu söylemek için dil dönmüyor. İsrailliler Rus atasözünü mükemmel bir şekilde somutlaştırıyor - "iki kraliçenin sevecen bir baldırı berbat."
Kuzey Kore savaşa girmiyor. Dahası, birçok modern silah türü yoktur. Ancak ruhla savaşmakta güçlü olan oldukça büyük bir ordu herhangi bir düşmanı korkutabilir. ABD'de gördüklerimiz. Amerikan "köpeği" çitin etrafında koştu, kapıyı sınırladı ve koştu. Çitin arkasında küçük bir Kuzey Kore tırısından yeterince ısırılmış olabileceği için ...
PMC - geleceğin ordusunun bir prototipi
Gerek yurtiçinde gerekse yurtdışında özel askeri şirketler hakkında o kadar çok şey yazıldı ki, konuyu kapatmanın zamanı geldi. Yasal PMC'ler sadece diğer ülkelerdeki tesislerin koruma işlevlerini yerine getirebilen özel güvenlik şirketleridir. PMC'lerin herhangi bir taraftaki düşmanlıklara katılımı onları otomatik olarak yasa dışına çıkarır. Bu nedenle oldukça sınıflandırılmış PMC'ler vardır. "Gri kazlar", paralı askerler, "servet askeri" için bir pazar var. Bunlar yasalara ve uluslararası anlaşmalara tabi olmayan savaşçılar.
PMC'lerin ve paralı askerliğin özünün yanlış anlaşılması, bugün PMC'lerde gelecekteki ordunun prototipini görenlerin seslerinin daha yüksek hale gelmesine yol açtı. Bu fikri destekleyenlerin bile sıradan, normal insanların gönüllü olarak savaşa girmeyeceklerini anlamaları iyidir. Savaşın bir yaşam biçimi haline geldiği kişilerin sayısı yeterince büyük değil.
Fikri destekleyenler, bu şirketlerin gönüllü doğasını PMC'lerin ordu olması için temel olarak adlandırıyor. Prensip olarak, bununla tartışamazsınız. Gerçekten, PMC'lerde veya paralı askerlerde gönüllü olarak gider. Bu kararın nedenleri hakkında konuşmaya değmez. Adam karar verdi ve karar verdi.
Ama sonra basit bir soru ortaya çıkıyor. Bugün PMC'ler, para için bazı görevleri yerine getirmeleri nedeniyle mevcuttur. Bu normal bir iş. Sen ödersin, ben işi yaparım. Dolayısıyla ters ilke. Ücret yok - iş yok. Ve üçüncü prensip. Daha fazla ödeme yapanla çalışıyoruz. Devlet nerede? Anavatan nerede? İş yapmak için bir teşvik olarak para ...
"Yeni ordunun" taraftarları için çok kötü çıkıyor. Mükellefler PMC ordularına düşmanımızdan daha fazlasını ödemek zorunda kalacağız. Aynı zamanda, “savunucularımız” sadece yasal olarak düşmanın tarafına geçebilir çünkü maaş daha yüksektir. Kişisel bir şey değil, sadece iş.
Ülkenin savunmasının görevlerini yerine getirmek için gönüllü insanlar birliği başlangıçta aptalca bir fikirdir. Dışarıda, hizmet etmek isteyenlerin güçlü bir ordusunu oluşturabilirsiniz. Dahası, bu orduyu eğitebilir ve gerçekten güçlü yapabilirsiniz. Ama bir orduyu ölümsüz kılamazsın! Ve düşman “Ben size geliyorum” diye bağıracak bir centilmen olamaz.
Modern savaşlar profesyonellere başlar ve rezervistler biter. Küresel savaşlardan bahsediyorum. Gönüllü bir orduda yedekleri nereden bulabiliriz? Gönüllüler hizmet veriyor. Ve hizmet etmek istemeyenler bir top atışında orduya uygun olmayacaklar. Peki sonuç ne?
Ama sonunda, bir sonraki "1941'de Moskova savunması". İlk savaşlarında ateş etmeyi bile başaramayan onlarca, belki de yüzlerce milis! Kasıtlı olarak memur ve generallerin apoletleriyle aptallar sadece ordunun yenilebileceğine karar verdiği için kasten ölmeye giden binlerce insan? Hazırlanan milislerin yüzde kaçı savaştan sonra eve döndü?
Ülke savunması söz konusu olduğunda, buzzwords'leri unutmanız gerekir
Bazen toplumumuzun bozulması yüzünden utanıyorum. Gençliğimizin eğitiminde ve yetiştirilmesinde bir şey eksik. Çocuklarımızın bizden daha salak olduklarını kabul ediyoruz. "O büyüyecek, daha akıllı olacak, sonra anlayacak ...".
Ve eğer anlamıyorsan? Sonuçta, hepsi yaşla birlikte daha akıllı büyümez. Dahası, bitişik bölgenin acı deneyiminin gösterdiği gibi, yaş zihni hiç ölçmedi. Ve tüm hayatı boyunca önerilen her şey, temel içgüdülere ve arzulara dayanan karşı propaganda ile kolayca “yıkanır”.
Yukarıda yazdıklarıma benzer şekilde, toplumumuzun hangi katmanında en sık ortaya çıkan fikirleri fark ettiniz mi? Bu gençlik! Dahası, bugün "ebeveynlerinin boynuna bakan" gençler. Çoğu zaman bunlar öğrencilerdir. Bugün okuyan insanlar! Bugün öğretilen insanlar! Yaşlı neslin insanlarına öğretmek. Biz öğretiyoruz!
Yarın ne olacak? Ve yarın, bunlar artık öğrenci değil, lider olacak uzmanlar. Bugün makinede olanlar ve dünyanın kaderi hakkında düşünecek vakti yok, ama okuyanlar. Yarın orta ve orta kademe yöneticiler olacak. Ve yarından sonraki gün? 15-20 yıl içinde, bugünkü öğrencilerden biri bakan, vali, yardımcısı olacak. Ülkeyi yönetecekler. Ve ülkemizin iç ve dış politikalarını belirleyecekler.
Kozma Prutkov'un ifadesini hatırlıyorum. "Her insanın hafif süvari eriği bile yoktur." Bu nedenle, bugünkü görevimizin "hussar forması" nın gerçekten uygun olduğu kişileri yetiştirmek olduğuna inanıyorum. Böylece bu insanlar Rus ordusunun kaderine karar veriyor.
Ve "üniforma" sadece "hussar" olamaz. Kuvvetlerinin gençler arasında uygulama alanları çoktur. Ve her yerde bir "üniforma" var. Tanıdık bir keskin nişancı eğitimi eğitmeninin bir keresinde “Doğruluk keskin nişancıların nezaketidir” dedi. Gelecekteki tüm liderlerin kendi "nezaketlerine" sahip olmaları gerekir.