mi?
Biliyorum bu aralar yürüdüğün her yol yokuş, her yokuş kayış gibi gergin. Otobüs duraklarına gözün takılıyor-beklemeli-mi, bir başkasının yüzünün üstünde ise topuklu ayakkabılarınla iz bıraktığın cümlelerin var - nasıl bir yüz o zaten, sürekli yokuş yukarı-.
Yürüyen kelimelerden tahta kulübeler inşa ediyorsun içine dışına, cevapsız soruların pencere önündeki bibloların. Her şey, herkes bi’ yerli yerinde de sen -mi?- dağınık…
Tanrıların seyrine layık olsun oyunun, zaman geçer, oyun biter, düş sana yeter.
İstanbul, Ortaköy