Zırh IS-7, koruma nesnelerinden biri oldu
Olası yolları bulmak için çalışın
Her zamanki gibi hikayelerArşiv belgeleriyle bize aktarılan , küçük bir açıklama ile başlamalıdır. Her şeyden önce, Sovyetler Birliği'nde zırhlı çelik üretiminin geliştirilmesinden ve ayarlanmasından sorumlu olan özel TsNII-48 veya "Zırh Enstitüsü" hakkında birkaç söz. Savaş yıllarında, zırh pişirme ve döküm işlemlerini geliştiren uzmanlarla ünlendi. 1945'in sonunda, SSCB Yüksek Sovyeti Başkanlığı Kararnamesi, TsNII-48'i Lenin Nişanı ile ödüllendirmek için çıkarıldı.
Aynı zamanda, Devlet Savunma Komitesinin serbest bırakılması için görevlerinin başarıyla tamamlanması için tanklarkundağı motorlu topçu mesnetleri, zırhlı gövdeler, tank birimleri ve yedek parçaları ile bunların Kızıl Ordu birimlerine temini ile enstitünün 63 çalışanına emir ve madalya verildi. Enstitünün kurucusu ve ilk müdürü Andrei Sergeevich Zavyalov, elbette Sosyalist Emek Kahramanı unvanını hak etmesine rağmen, XNUMX. derece Vatanseverlik Savaşı Nişanı ile ödüllendirildi.
"Zırh Enstitüsü" nün savaş sonrası çalışmalarının kilit alanlarından biri, tamamen nüfuz eden bir kümülatif jet sorununun çözümüydü. Daha doğrusu, savaş yıllarında - 1943-1945 - araştırmalar da yapıldı, ancak somut sonuçlar getirmediler. Önceki makalelerden birinde (Sovyet kafes zırhına karşı "Ofenror" ve "Panzerfaust") 1945'in ikinci yarısının çalışmalarından bahsediyordu. Özellikle, TsNII-48 mühendisleri, Alman kümülatif bombalarına karşı kafes korumasını test etti.
İki yıldan biraz daha uzun bir süre sonra, enstitü konuya BT-3-47 veya "Tankların ve kontrol sistemlerinin gövdesini ve taretini kümülatif mermiler tarafından vurulmaktan korumak için en uygun seçeneklerin iyileştirilmesi ve kümülatif mermiler ve el bombaları." Geleceğe baktığımızda, diyelim ki sadece zırhı koruma olasılıklarını değil, aynı zamanda "karşı patlayıcı bir etki kullanma olasılığını" da araştırdılar.
Her ihtimalde, bu, tank zırhının dinamik korumasına ilişkin dünyanın ilk çalışmasıydı. TsNII-48'in Moskova şubesinin bir mühendisi olan Sergey Smolensky, 1944'te kümülatif bir patlama jetini yok etme fikrini dile getirdi, ancak az ya da çok malzeme sadece beş yıl sonra “Kullanma Olasılığı Üzerine” makalesinde şekillendi. “KSP'yi Yok Etmek İçin Patlayıcı Enerji”, “TsNII-48'in Bildirileri” gizli dergisinde.
Bu nedenle, 48'de TsNII-1948 raporunda "karşı patlama" ile ilgili deneysel çalışmaların kapsamı, bu konudaki en eski yayın olarak kabul edilebilir. Ancak bu soru çok kapsamlıdır, bu yüzden Askeri İnceleme sayfalarında ayrı bir materyal için bırakacağız.
O zamana kadar SSCB Gemi İnşa Sanayi Bakanlığı'na ait olan 1948'deki "Zırhlı Enstitü" raporuna geri dönelim (ki bu doğaldır, çünkü daha önce filo zırhın büyük kısmını aldı). 40'lı yılların sonunda, kendinizi kümülatif mühimmattan korumanın üç yolu olduğu anlaşıldı:
1. Optimum fiziksel ve mekanik özelliklere sahip zırh geliştirin.
2. Geniş eğim açılarına sahip zırhlı araç gövdeleri tasarlayın.
3. Ekran şeklinde özel koruyucu cihazlar geliştirin.
İlk fikir, o zaman başlangıçta ölü doğmuştu - kümülatif jet, zırhın sertlik derecesini ve kırılganlığını pek umursamadı. Sertleşme ve kimyasal bileşimdeki değişiklikler ile ilgili hileler de yardımcı olmadı.
İkinci yöntem en mantıklısı gibi görünüyordu, ancak giderek artan kalibreli silahları ve diğer tank altyapısını hızla daralan ayrılmış alana yerleştirmek zorunda kalan tasarımcıların gereksinimleriyle çelişiyordu.
Ve son olarak, geriye tek bir şey kaldı - ya zırhı inanılmaz değerlere çıkarmak ya da gövdeden biraz uzakta bulunan ekranlarla kaplamak.
IS ve T-54 için ekran zırhı
TsNII-48'in daha önce benzer çalışmalar yapmış olmasına rağmen, sonuçlar tatmin edici değildi. Bu nedenle, ekran ile ana zırh arasındaki gerekli mesafeyi belirlemek mümkün değildi. “Tankların ve SU'nun gövdesini ve taretini kümülatif mermiler ve el bombaları tarafından vurulmaktan korumak için en uygun seçeneklerin iyileştirilmesi” çalışmasında sunulan 1947-1948 çalışmaları, bu konuyu açıklığa kavuşturmaya adanmıştır. Test için, T-90, IS-150 ve IS-160 tanklarınınkine karşılık gelen 200, 54, 4 ve 7 mm kalınlığında zırh plakaları seçildi. Zırh, İzhora fabrikasından seri olarak alındı.
Kafes ve kafes test ekranlarının çizimleri
İlk deney serisinde, mühendisler özel olarak yapılmış kafes ve örgü elekler kullandılar. Birincisi 25 mm çapında yuvarlak çubuk çelikten, ikincisi 3 mm kalınlığında karbon telden kaynaklandı. Kafes çubukları arasındaki mesafeyi seçme mantığından:
“Büyük Faustpatron kümülatif bombası yüksek hassasiyetli bir atalet sigortası ile donatıldığından, el bombasının herhangi bir engelle en azından hafif bir etkisi, sigortayı tetiklemek için yeterlidir, bu da kümülatif bir oluşumu ile şekilli yükün patlamasına neden olacaktır. jet.
Bu varsayımlara dayanarak, kafes çubukları arasındaki mesafe, Bolşoy Faustpatron bombasının kümülatif jetinin çapının 0,9'una eşit alındı.
Bu varsayımlara dayanarak, kafes çubukları arasındaki mesafe, Bolşoy Faustpatron bombasının kümülatif jetinin çapının 0,9'una eşit alındı.
O anda, Sovyet RPG-2 tanksavar bombası fırlatıcısının ilk prototiplerinin test edilmesi ilginçtir, ancak ızgaraların testinde kullanılmamıştır. Büyük olasılıkla, ilk Sovyet RPG'sinin (en azından prototipin) zırh nüfuzu, Alman muadilinden daha düşüktü.
Test sonuçları cesaret kırıcıydı. 90 mm kalınlığındaki tankın kenarını korumak için 1 metreden daha uzak bir mesafeye bir ekran takmanız gerekecek! Aksi takdirde, Alman el bombasının zırhı delmesi garanti edildi. Bu kadar aralıklı korumaya sahip bir zırhlı aracın neye dönüşeceğini hayal etmek bile korkutucu. 200, 160 ve 120 mm kalınlıklar için ekran zırhı sırasıyla 500, 700 ve en az 1 mm ile ilgilidir.
Adil olmak gerekirse, testler bir el bombası ekranın düzlemine normal olarak çarptığında gerçekleştirildi. Bu, gerçek hayatta olası olmayan bir olaydır, ancak temel sonucu değiştirmez - 1948 modelinin ekranlarıyla asılı bir tank hiçbir şey için iyi değildir. Diğer bir sonuç, esas olarak düşük beka kabiliyeti nedeniyle, zırh üzerindeki örgü ekranların tamamen uygun olmamasıydı.
Mühendisler ayrıca, nüfuz etmemek için gerekli olan, zırhsız zırhlı kümülatif bir el bombasının minimum açısını da belirlediler. 200 mm için - bu, 30 mm - 160 derece için normalden 60 derecedir. Numunelerin geri kalanı test bile edilmedi - "Büyük Faustpatron" bu tür engelleri kolayca deldi ve ele geçirilen el bombaları zamanla daha da azaldı.
Açık sonuçlar kategorisinden:
1. Ana zırha açılı olarak yerleştirilmiş ekranlar, gerekli kurulum mesafesini azaltmaz. El bombası beklendiği gibi bölgedeki koruyucu sistemi daha küçük bir boşlukla deliyor ve boşluğun en büyük olduğu yerde delinmiyor.
2. Açılı yerleştirilmiş zırhlı parçaların perdelenmesi, zırhtan dikey parçaları perdelemeye kıyasla biraz daha küçük kalkan mesafeleri gerektirir.
Bir sonraki adım, T-54, IS-4 ve IS-7 tanklarının gövdeleri için deneysel korumalı birimlerin test edilmesiydi. Fikir, kolayca çıkarılabilir ekranlara sahip yerli zırhlı araçların rezervasyonunu güçlendirmek için nispeten az kandı. Üç seçenek yapıldı - 5 mm kalınlığında sac ekranlar, 5 mm sac delikli ekranlar ve 5 mm çubuklardan yapılmış ızgaralar. Test için tank vermeye cesaret edemediler ve kendilerini yukarıdaki araçların yan bölmeleriyle sınırladılar.
Mühendislerin sağduyusu nedeniyle tankların alınlarını korumaya cesaret edemediler. Ekranlar farklı boşluklarla monte edildi, ancak T-54 için elbette en etkileyici olanıydı - 1 mm. Öncelikli mühimmat zaten bilinen "Büyük Faustpatron" idi, ancak burada rapordan ilginç bir alıntı yapmak ilginç olurdu:
“Kümülatif el bombalarıyla bir hedefe etkili atış yapmak, atıcıdan eğitim alanında sağlanamayan belirli beceriler gerektirir. Mühimmat tasarrufu için NIBTP'nin (Scientific Institute of Armored Vehicles Polygon) önerisi üzerine tüm testlerin patlatılarak yapılmasına karar verildi.
Bu amaçla, el bombası, 9 metrelik bir atış mesafesinden madenin uçuş yoluna karşılık gelen ufuktan 30 derecelik bir açıyla ekrana yakın bir yere yerleştirildi.
Bu amaçla, el bombası, 9 metrelik bir atış mesafesinden madenin uçuş yoluna karşılık gelen ufuktan 30 derecelik bir açıyla ekrana yakın bir yere yerleştirildi.
T-54'ün koruyucu ekranı hemen arızalandı - ekran ile zırh arasındaki bir metrelik boşluk bile yardımcı olmadı. Dört patlamadan ikisinde ana 90 mm zırh delindi ve iki durumda çukurlar vardı. IS-160'ün 4 mm zırhı, yalnızca ekran 730 mm mesafeye yerleştirilmişse faustpatron tarafından delinmedi. Aynı zamanda, sözde delikli ekran, üzerinde bir el bombasının patlamasından sonra dört veya daha fazla kalibre çapında bir delik oluşan katı bir tabakadan daha inatçı olduğu ortaya çıktı.
Ancak mühendisler, seri için bir levha veya delikli bir ekran önermediler - kümülatif mühimmatla tek vuruştan kaynaklanan imha çok büyüktü. Ağır IS-7'nin eğitim alanındaki tüm zorbalığa kolayca dayanması gerektiği anlaşılıyor. Ama hayır, kümülatif el bombası yan zırhı on vakadan üçünde deldi.
Koşullar şu şekildeydi - 100 ve 975 mm boşluklu bir kafes ekranla güçlendirilmiş 980 mm zırh plakası, ateş açısı - 60 derece ve 985 mm mesafede katı ekranlı benzer zırh (baş açısı açısı ateş - 90 derece). Bir Sovyet ağır tankının nasıl görüneceğini ve bir metre boşluklu ekranlarla donatıldıktan sonra neler yapabileceğini hayal etmek bile zor.
Hikayenin sonu olarak, işte TsNII-48 saha araştırmasının sonuçlarından tam bir alıntı:
"bir. IS-1 ve IS-4 modellerinin ana zırhının, kümülatif el bombası "Big Faustpatron" un hareketine karşı optimum mesafelere yerleştirilmiş ekranların yardımıyla korunması, ana zırhın delinmemesini sağlar. 7 mm mesafede bulunan bir ekranla korunan T-54 düzeninin ana zırhı güvenilir değildir, çünkü nüfuz etmeme durumlarıyla birlikte ana zırhın nüfuzu gözlemlenir. Bu optimum mesafe en az 1 mm olmalıdır.
2. Hayatta kalma açısından en uygun olarak önerilen kafes çubuk ekranlar, tüm testleri tamamen geçmiştir, bu da bir kez daha tanklar ve kontrol sistemleri için ekran koruma tasarımında daha da geliştirilmelerini mümkün kılmaktadır.
2. Hayatta kalma açısından en uygun olarak önerilen kafes çubuk ekranlar, tüm testleri tamamen geçmiştir, bu da bir kez daha tanklar ve kontrol sistemleri için ekran koruma tasarımında daha da geliştirilmelerini mümkün kılmaktadır.