ABD'de toplam 1054 nükleer patlaması yapıldı. New Mexico, Marshall Adaları ve Nevada'daki depolama alanlarına ek olarak, Colorado, Mississippi ve Alaska'da testler yapıldı.
Özel söz, 1965 ile 1971 arasındaki dönemde yapılan yeraltı nükleer testlerini hak ediyor. Amchitka adasında, Aleut Adaları adalar. Bu nükleer testlerin amacı, bir nükleer patlamanın neden olduğu sismik dalgaların özelliklerini ve onları doğal depremlerden ayırabilmek ve yer kabuğunda meydana gelen süreçleri güçlü bir nükleer patlama ile derinlemesine incelemek.
En güçlü yer altı testi için 1870 metreden daha derin bir delik delin hikayeler ABD Ağustos ayında başladı 1967. Başlangıçta Spartalı füze füzesi için yaratılmış olan 5 Mt gücünde Tinnyka adı verilen bir termonükleer şarj kullanmaya karar verildi.
Kuyuya termo-nükleer yük "kalay" yükleniyor
Yılın Kasım 6'indeki bir 1971 patlaması Amchitka Adası'ndaki Richter ölçeğinde bir deprem büyüklüğü Xnumx kaydetti, bu da adada 6,8 km² adasında arazi kaymalarına neden oldu, zemini yaklaşık 308,6 metre yüksekliğe ve kıyı şeridindeki büyük toprak kaymalarına yükseltti.
Toplamda, 1945'ten beri ABD'de 66000'ten daha fazla nükleer savaş başlığı ve 100'ten daha fazla çeşit ve nükleer silah modifikasyonu yaratıldı. Atom bombasının 50'in sonuna kadar ana taşıyıcıları stratejik bombardıman uçaklarıydı. Daha sonra ABD'deki silo fırlatıcılarına yerleştirilen balistik füzelere ve denizaltı roket taşıyıcılarına ağırlık verildi.
Önemli nükleer stokları biriktirdikten sonra оружия Savaş başlıklarının küçültülmesi ve Amerikan stratejistleri, bunu yalnızca büyük stratejik ve idari-endüstriyel hedefleri yok etmek için bir araç olarak değil, aynı zamanda savaş alanındaki bir silah olarak da görmeye başladı.
50’te, “sınırlı nükleer savaş” doktrini ortaya çıktı, buna göre nükleer suçlamaların kullanımı ABD dışındaki yerel bir bölge ile sınırlıydı ve süper güçler arasında nükleer grev alışverişine yol açmamıştı.
İlk defa, Amerikan kuvvetlerinin karıştığı çatışma sırasında nükleer silah kullanma olasılığı Kore Savaşı sırasında değerlendirildi. Daha sonra, bazı Amerikan siyasetçiler ve generaller, ciddi şekilde Kuzey Vietnam'a nükleer bir grev çağrısında bulundular.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki 50-60'larda, tüm askeri şubelerin nükleer silahlarıyla doygunluk vardı. Nükleer savaş başlıkları uçaksavar ve havacılık önleme avcı füzeleri, torpidolar ve derinlik yükleri. Aynı zamanda 280 mm, 203 mm ve 155 mm'lik toplar için nükleer top mermileri Avrupa'daki Amerikan birliklerinin cephaneliğine girdi. En hafif "nükleer" geri tepmesiz silahlar "Devi Crocket" idi: 120 mm M28 ve 155 mm M29. 1962'de Amerikan piyadeleri ve paraşüt hava bölümleriyle hizmete girdiler. “Özel harekât” ın bazı kısımları için portatif nükleer mayınlar çanta şeklinde oluşturuldu.
120 mm geri tepmesiz "nükleer" silah M28
Amerikan taktiksel ve operasyonel-taktik füze sistemleri Avrupa'da bulunan Amerikan birlikleri tarafından yaygın olarak benimsendi: Onest John, Küçük John, Onbaşı, Çavuş, Lacrosse, Lance. Onların yardımlarıyla, temas hattının hemen yakınında askeri birliklere ve savunma teçhizatlarına nükleer saldırılar uygulamak mümkündü.
Yeni tip taktik savaş başlığı geliştirme ve yaratma, 80-x'in ikinci yarısına kadar devam etti. Daha sonra, 2000-mm ve 203-mm howitzers için 155 "nötron" mermileri ve Lance füzeleri için 800-"nötron" savaş başlıkları ilan edildi.
Birleşik Devletler’in SSCB’ye karşı ezici askeri üstünlüğü sağlama girişimleri neredeyse küresel bir nükleer felakete yol açtı. 1960’te, Amerikalılar’ın kullanabileceği nükleer silah sayısı, Sovyet nükleer potansiyelinden birkaç kat daha fazlaydı. O zamanlar, ABD’de, SSCB’de yaklaşık 6000 nükleer savaş birimleri kurulmuştu, 300’in etrafında stratejik taşıyıcılar vardı. Birleşik Devletler ayrıca taşıyıcı sayısında da büyük bir avantaja sahipti. O sırada, ABD Hava Kuvvetleri, 1300 nükleer bombalarını Sovyetler Birliği'ne teslim edebilen 3000 uzun menzilli bombardıman uçaklarından oluşuyordu. Bombacılara ek olarak, ABD'deki savaş görevi, 180 ICBM Titan ve Atlas'ın yanı sıra George Washington SSB ve Eten Allen'daki 144 Polaris füzeleri tarafından yapıldı.
1961'te, Amerikan PGM-19 Jüpiter orta menzilli balistik füzelerinin Türkiye ve İtalya'daki 2400 km lansman menzili ile konuşlandırılmasıyla ilgili bilgi edinildi. Bundan önce, İngiltere'de 60 PGM-17 hakkında Thor füzesi konuşlandırıldı. Bu, SSCB'nin konumunu önemli ölçüde kötüleştirdi ve Sovyet stratejik güçlerinin emir ve üsleri üzerinde ani bir silahsızlanma grevi yaptı.
MRSM PGM-19 Jüpiter'i piyasaya sürmeye hazırlanıyor
Buna karşılık, Sovyet liderliği BRSRM-12 ve P-14’i Küba’ya koymaya karar verdi. Her iki füze türü de 1 Mt gücünde termonükleer monoblok savaş birimleri taşıdı. Orta menzilli P-14 balistik füzelerinin, 4000 km'ye kadar fırlatma menzili vardı ve Washington, Küba'dan ulaşabildi. Küba'da Sovyet füzelerinin konuşlandırılması neredeyse bir nükleer savaşın başlamasına yol açtı, bu olaylar "Karayip krizi" olarak bilinmeye başladı. İkili müzakerelerin sonucu olarak, Sovyet füzeleri Küba'dan ve Amerikan füzeleri Türkiye'den çekildi. “Karayip Krizleri” çözüldükten sonra, SSCB ve ABD hükümetleri arasında doğrudan bir telefon hattı kuruldu ve her iki taraf da nükleer silah alanındaki hızlı adımlardan kaçınmaları gerektiğini anlamıştı.
ABD silahlı kuvvetlerinde 60-x'in sonunda, 32000 nükleer suçlamaları vardı, gelecekte sayıları giderek azalmaya başladı. Bu kısmen nükleer bombaların kaybını içeren bir takım olaylardan kaynaklanıyordu.
Şubat ayında, ABD’nin Georgia eyaleti kıyılarındaki havadaki yılın 1958’i B-47 bombacısı ve F-86 savaşçılarıyla karşı karşıya kaldı. Çarpışmadan sonra avcı kanatlarını kaybetti, ancak pilot başarıyla fırlatmayı başardı. Yakıt tankları bombardıman uçağına düştü ve motorlardan biri arızalandı. Havaalanına ulaşmak için B-47 ekibinin, Tybee Adası'nın güneyindeki Wax Körfezi'ne giren Mark 15 termo-nükleer bombasını çarpması gerekiyordu. Bu bomba henüz bulunmadı.
İspanya'da 1966 yılında en ünlü olay. Daha sonra, Amerikan stratejik bombardıman B-52G ve KC-135 tanker uçağının çarpışması sonucu, acil bir durumda dört B28RI termonükleer bomba atıldı. Her iki uçak da yandı ve havada düştü ve Palomares köyü yakınlarında üç bomba karaya düştü. Onlardan biri fazla hasar almadı ve hava geçirmez kaldı. Radyoaktif ve toksik plütonyum içeren iki çöktü ve kontamine arazi. Dördüncü hidrojen bombası sahildeki denize düştü ve araştırması üç ay sürdü. Bunun, 1000'teki deniz bombalarında kaybettiği güç, Hiroşima'yı tahrip eden gücünün katları.
Bir Amerikan gemisinin güvertesinde, Akdeniz'in dibinden çıkan hidrojen bombası B28RI
Benzer bir olay, Grönland'daki Tula Hava Kuvvetleri Üssü yakınında Ocak 1968'ta meydana geldi. B-52G bombardıman uçağındaki yangın sonucu, mürettebat onu terk etmek zorunda kaldı ve dört B28RI termonükleer bomba ile yönlendirilmemiş uçak düştü ve pist tabanından North Star Bay 11 km buzuna çarptı. Yakıt tanklarının en güçlü şekilde patlaması ve patlaması sonucu bombalar çöktü ve bunların dolması buz ve deniz suyunun radyasyon kirlenmesine neden oldu. Toplamda, yaklaşık 7,5 kg plütonyum dağıldı. Patlayan bir bombardıman körfezin buzuna çarptı ve hasarlı bombalar dibe gitti. Uçağın enkazı bölgeye birkaç kilometre dağıldı. Alanın dekontaminasyonu, aşırı düşük sıcaklıkların ve nüfuz edici rüzgarın en zor koşullarında gerçekleşti. Enkazın ve radyasyonla kirlenmiş buzun çoğunun toplanması sekiz ay sürmüştür. Bomba araması tamamen başarılı değildi. Yıldız III insanlı derin deniz aygıtının yardımı ile üç uranyum mermi, dört trityum rezervuarı, küçük parçalar ve paraşütler bulundu ve toplandı.
Grönland'daki B-52G felaketinden sonra, uçaktaki nükleer silahlarla Amerikan stratejik bombardıman uçakları tarafından havadaki savaş görevi durduruldu ve nihai öncelik okyanusta devriye gezen stratejik denizaltı roket taşıyıcılarına verildi. 1980'ten itibaren, 32 nükleer kazaların ve felaketlerin farkındaydı.
60-x’in sonunda Amerika Birleşik Devletleri nükleer suç sayısında kademeli bir düşüşe başladı. 1990'ten itibaren, Amerikalılar taşıyıcılar ve depolama üslerinde 22000 savaş başlıklarına sahipti. Geçtiğimiz 25 yıllarında, Rusya ile yapılan START-I, START-II, START-III antlaşmaları sayesinde, 1'in Mart ayında 2014'ten itibaren savaş başlığı sayısı 1585 birimlerine düşürüldü. Bu savaş başlıkları, 778 kıtalararası balistik füzelere, denizaltı balistik füzelerine ve uzun menzilli bombardıman uçlarına yerleştirildi. ABD'de, hala 150 gelişmemiş medya hakkında var. START-3 anlaşmasına göre, Şubat 2018’e göre, konuşlandırılmış nükleer savaş başlığı sayısı 1550 birimini geçmemeli ve stratejik işletmecilerin - 800 birimlerinin “operasyonel konuşlandırılması” 700 taşıyıcısından daha fazla olmamalıdır.
Amerikan nükleer triadının temeli, denizaltılara (SSBN'ler) yayılan balistik füzelerdir (SLBM'ler). Şu anda ABD Deniz Kuvvetleri, 14 SLBM Trident 336 (D 2) ile Ohio'daki XHUMX tipi SSBN'lere sahiptir. Kural olarak, 5 SSBN'lerin 12'i sıradadır ve 14 SLBM'leri taşır. Genellikle 288-8 tekneler okyanusta her gün görev başındadır.
Google Earth Uydu Görüntüsü: Ohio, Bangor’da SSBN’ler
Amerikan SSBN'ler, Pasifik ve Atlantik kıyılarında bulunan bölgelere dayanmaktadır. Pasifik kıyısında, burası Washington, Washington, Atlantik kıyısında, burası Kings Bay, Georgia.
Deniz üslerinde, teknelerin bakımı ve onarımı için gelişmiş bir altyapı var. İşte füze cephaneleri ve nükleer savaş başlıkları için korunan depolar.
UGM-133A Trident 2 (D5) SLBM Baş Modeli
Maksimum 133 2 km çıkış menziline sahip UGM-5A Trident 11 (D300) SLBM, kilometrelerce 475 ve 100 bireysel kılavuzlama üniteleri ile bölünmüş bir kafa taşır. Trident-2 SLBM yüksek bir hassasiyete sahiptir (120 astrocorrection ölçüm cihazlarına sahip KVO) ve küçük, yüksek korumalı hedeflere etkili bir şekilde vurabilir ve balistik füze fırlatıcılarına ve komuta merkezlerine silahsızlanma vuruşları yapabilir. Trident-2’e dağıtılan nükleer savaş başlıkları, ABD’nin stratejik nükleer kuvvetlerinde mevcut olan savaş başlıklarının% 50’inden daha fazlasını oluşturuyor.
Amerikan nükleer üçlüsünün toprak temelli kısmında, 30 km'ye kadar fırlatma menziline sahip olan eski LGM-3 “Minuteman-13000” ICBM'leri hala çalışıyor. İlk önce 1970 yılında savaş görevine başladılar, bu tipteki en "taze" ICBM, 1978 yılında Hava Kuvvetlerine devredildi. O zamandan beri, roketler art arda yükseltildi. 1998 ve 2009 arasında Tüm roketler katı bir yakıt değişim programından geçti. Ancak birçok Amerikalı uzman hala yüksek güvenilirliklerinden şüphe ediyor. Testin bir kısmı savaş görevinden alınan füzelerin başlatılması başarısız olarak kabul edildi.
Google Earth Uydu Görüntüsü: Wyoming'deki Minuteman-3 ICBM Lansman Kompleksi
Şu anda hizmet, 450 "Minuteman-3" ten daha az. Ana kısımları, MN 21 monoblok savaş başlıkları, 87 metre civarında KVO ile güçlü bir 300 kt ile termo-nükleer bir savaş başlığı W180 ile donatılmıştır. “Minuteman-3” ICBM'nin dezavantajı, füze savunmasını kırma araçlarından yoksun olmaları, ancak, 2030 yılına kadar hizmette kalacakları varsayılıyor.
ABD stratejik nükleer kuvvetlerinin havacılık bileşeninde, 90 bombacısı B-52H ve B-2A'dan daha fazlası var. B-1В süpersonik bombardıman uçakları resmen nükleer güçlerin bileşiminden çekilir, yalnızca nükleer olmayan imha yollarıyla grevleri hedeflediklerine inanılır.
B-52 bombardıman uçaklarının üretimi, uzak 1962 yılında geri tamamlandı. Buna rağmen, hala nükleer bombaların ve hava kaynaklı seyir füzelerinin ana taşıyıcılarından biri olarak kabul edilmektedir. Geçmişte, B-52 filosu art arda yükseltildi. Halen, bu onurlandırılmış makinelerin savaş özelliklerini iyileştirme, modern EW iletişim ve keşif ekipmanı ile donatma çalışmaları devam etmektedir. Silahlı B-52H'lerin sayısı giderek azalmaktadır, ancak en az 40 bombardıman uçağının 2040'a kadar çalıştırılması planlanmaktadır.
Google Earth'ün uydu görüntüsü: Malstrom hava üssünde B-52H bombardıman uçakları
1993’te gizli teknoloji kullanılarak yapılan B-2A bombacısı hizmete girdi. Soğuk Savaşın sona ermesi ve aşırı yaşam maliyeti göz önüne alındığında, tüm 20 gizli bombardıman uçakları inşa edildi. Şu anda 18 makineleri kullanılıyor, uçak kazalarında 2 uçağı kayboluyor.
Google Earth Uydu Görüntüsü: Whiteman Hava Üssü'nde B-2A bombacısı
Sürekli olarak B-2A'lar Whiteman Hava Üssü'nde (Missouri) bulunmaktadır. Eğitim amaçlı zaman zaman bombardıman uçakları diğer hava limanlarına transfer ediliyor. Guam adasındaki Andersen hava üssü, Pasifik Okyanusu üzerinden yapılacak uçuşlar için ara bir havaalanı olarak kullanılıyor.
Amerikan tarafı, START-3 anlaşmasını imzalarken, nükleer savaş başlıklarını sayarken, bir nükleer suçun bir ağır bombardıman ile sayılmasında ısrar etti. Örneğin, B-52H bombardıman uçağının 20 cruise füzesi taşıyabildiği bilinmesine rağmen.
Stratejik nükleer silahlara ek olarak, ABD ordusunun da taktik nükleer silahları var. Bununla ilgili resmi veriler hiç yayınlanmadı, ancak uzman tahminlerine göre, ABD'nin 500 taktik suçlamaları var. Bazıları, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki depolarda taşıyıcılardan ayrı olarak bulunur. Bu sayı deniz tabanlı seyir füzeleri için yaklaşık 100 savaş başlıkları içerir.
Google Earth Uydu Görüntüsü: Kings Bay Nükleer Silah Üssü
Kalan nükleer yükler, görünüşe göre, çeşitli değişikliklerden serbest düşen B61 bombaları. 200 hakkında bu tür bombaların Avrupa’daki ABD hava üslerinde saklandığına inanılıyor. Bu durumda taktiksel ve stratejik nükleer silahlar arasındaki ayrım oldukça keyfidir, çünkü Amerika Birleşik Devletleri'nin ve Avrupa'daki müttefiklerinin taktiksel uçakları Rusya'daki stratejik hedeflere termonükleer bombaları vurabilir.
ABD'deki nükleer testlerin 1992 yılında sona ermesine rağmen, stratejik ve taktik silahlar azalırken, mevcut gelişmeler ve yeni tip nükleer silahların oluşumu devam ediyor. Son zamanlarda, 2018'te bir test döngüsünün tamamlanması ve yeni bir B61-12 termonükleer bomba benimsemesi planlanmaktadır. Bu hava bombası birleştirilmiş bir atalet ve uydu navigasyon sistemi ve bir bomba vuruşunun doğruluğunun birkaç kez artacağı yönetici aerodinamik kontrol yüzeyleri ile donatılacak. Bu, patlamanın düzenlenmiş gücünün yanı sıra, birliklerinin olası teminat zararlarını da azaltmalıdır.
Test sıfırlama prototipi B61-12
Perspektif olarak, B61-12 bomba, anti-bunker B61-61 hariç tüm eski B11 varyantlarını değiştirmeli, stratejik ve taktik taşıyıcılarla daha güvenli ve kullanımda daha güvenli ve esnek hale gelmelidir.
Amerika Birleşik Devletleri'nde, nükleer silahların geliştirilmesi ve üretilmesinden Enerji Bakanlığı sorumludur. Nükleer güvenlik konularında nükleer silahların geliştirilmesi ve iyileştirilmesi ile ilgilenen 17 laboratuvarlarını ve araştırma merkezlerini içerir. Doğrudan nükleer malzemelerle çalışmak ve nükleer savaş başlığı montajı, Enerji Bakanlığı uzmanlarının gözetiminde ve rehberliğinde özel şirketler tarafından yapılmaktadır. Amerika Birleşik Devletleri'nde silah sınıfı plütonyum üretimi ve yeni savaş başlıkları 1991'te durduruldu, ancak üretim hatları ve üretim tesisleri korunmuş ve gerekirse yeniden kullanılabilir. Ek olarak, Birleşik Devletler çok önemli bir geri dönüş potansiyeline sahip, zaten birikmiş nükleer madde stokları, yeni nükleer ücretlerin montajında kullanılmalarına izin veriyor. Son zamanlarda, Nevada test sahasındaki nükleer testlere devam etme gereği ile ilgili sesler Amerikan nükleer uzmanları ve üst düzey askeri yetkililer arasında daha yüksek sesle ve yüksek sesle duyuluyor. Bu gerçekleşirse, yeni bir nükleer silahlanma yarışı turunun başlangıcını işaretleyecek ve diğer nükleer devletlere cevap vermeye teşvik edecektir.
Göre:
http://war20.ru/article/6
http://sites.ieee.org/gold/tag/atom-bomb/
http://www.nevadasurveyor.com/cannikin
http://virtualglobetrotting.com
http://www.ucsusa.org/nuclear-weapons/us-nuclear-weapons-policy/us-nuclear-weapons-facilities.html