Başbakan Yardımcısı Dmitry Rogozin'in Belgrad'a yaptığı ziyaretin ardından büyük çaplı Rus tedarikleriyle ilgili görüşmeler yapıldı оружия Sırbistan'da pratik uçağa taşındı. Öncelikle stratejik veya saldırgan olarak nitelendirilebilecek silahlanmalarla ilgili her türlü söylenti kayboldu. Ancak Sırbistan Genelkurmay Başkanlığı henüz yeni Sırp ordusunun kurulacağı düşmanlıkların niteliği hakkında bir fikir geliştirmedi (Rus katılımıyla).
Sırbistan’da, orduyu en son Rus silahlarıyla yeniden donatma olasılığının karışık bir tepki verdiğini bildirdi. Ocak ayında, bu Sırp medyasının ana konusu haline geldi ve Avrupa yanlısı yönelimli birçok yerel politikacıya yol açtı. Özellikle olumsuz bir reaksiyon C-300 sistemlerinin olası tedarikinden kaynaklandı, ancak bu olumsuzluk, finansal değerlendirmeler kadar politik olarak belirlenmedi. Başka bir şey de, bu tür arzlara karşı çıkan Sırp siyasetçilerin, siyaset bilimcilerinin ve gazetecilerin finansal temayı özellikle vurgulamaları ve örneğin Sırbistan'ın güvenliği gibi daha yüksek bir düzeye ilişkin kaygıları unutmaları. Bu, bilinen bir tekniktir, filistin anlayışı için çok daha zor olan şeylere karşı daha sıradan tartışmalara karşı çıkıldığında: Seçim öncesi dönemde “silah yerine petrol”, “petrol yerine silah” den daha güzel bir slogandır. Sonuç olarak, hükümete baskı uygulamak için neredeyse mükemmel bir şema.
Bir sonraki adım, Sırbistan'ın saldırgan silahlar yerine savunmaya ihtiyaç duyduğu iddiası. Okuyucunun hava savunma sisteminin, tanımı gereği savunmacı olduğunu açıklamasına gerek yoktur. Bununla birlikte, kavramların değiştirilmesi, toplumdaki duygusal tutumun değişmesine yol açmaz. Genel olarak, C-300’in “hakaret edici” doğasından bahseden liberal ve Avrupa yanlısı “Blitz” gazetesi okuyucular arasında bir anket yaptı: “Sırbistan Rusya’dan silah almalı mı?”. % 58 lehine,% 23 karşısındaydı ve% 19 Sırbistan'ın silahı kendisi üretmesi gerektiğini düşünüyordu.
Rusya'nın küresel silah ticaretindeki payı (Infographics)
Şimdi Sırbistan'da yürütülmekte olan bir başka bilgi savaş aracı örneği: Belgrad'daki bazı hükümet kaynakları, Vuciç hükümetinin Moskova'dan silah almayacağını, ancak yalnızca Rusya delegasyonlarına burnunu sokacağını iddia ediyor. Sırbistan'ın bu tür alımları yapmak için açık bir finansal fırsatı bulunmadığından, Vuciç sadece müzakere sürecini taklit ediyor.
Bu arada, Rus silahlarının Sırbistan'a arzı sorunu pratik olarak çözüldü ve şimdi teknik detaylardan bahsediyoruz, aynı zamanda finansal olanlardan da bahsediyoruz. Aynı zamanda, Moskova, yalnızca Sırp ortakların talebi üzerine bölgedeki değişen duruma cevap vererek Balkanlar'daki iç süreçlere müdahale etmeyi bile düşünmüyor. Balkanlar'daki silahlanma yarışı Hırvatistan'a orta menzilli taktik füze alımını duyurarak başladı. Bu karar bölgedeki güç dengesini dengesiz hale getirecek ve Sırbistan’ın kendisini doğal olarak koruma arzusu. Sonunda, Sırp-Hırvat ihtilafı yüzyıllar sürdü ve Moskova'nın siyasi konumuyla bağlantılı değil. Sadece Zagreb, seyir füzeleri ile tamamlayacaktır, Sırbistan ise Rus hava savunma sistemleri ve kara ordusunun yeniden silahlandırılmasıyla tamamlanacak.
Moskova'nın Belgrad'a sunmaya meyilli olduğu orduyu yeniden donatma seçeneği, stratejik sistemlerin tedariki için değil, yalnızca ön saflarda taktik olanların temin edilmesini sağlıyor. "Tevratlar", "Kabuk" ve "Buk", yani önden savunma ve operasyonel alanın hava savunma sistemlerinden bahsediyoruz. Tor destekleyecek şekilde tasarlanmıştır tank hem savunmada hem de saldırıda, böylece saldırganlara saldırarak dikkatini dağıtmaz. Buk, cephenin savunma derinliğini sağlar ve Shell genellikle tekerlekli platformlarda da bulunan (yani saldırgan olarak sınıflandırılamaz) kısa menzilli bir sistemdir.
Sırp Genelkurmay Başkanlığı için bu, stratejik planlamada bir geri dönüş anlamına geliyor. Tabii ki 300 kilometrelik C-300, yalnızca Sırbistan üzerinden değil, Hırvatistan'ın kızdığı sınır bölgelerinde de bir şemsiye yaratabiliyor. Ancak Balkanlar'daki teorik ihtilaflar artık Başkan Bill Clinton günlerinde olduğu gibi stratejik bombardıman sağlamıyor ve “sıradan” savaş, Belgrad Moskova tarafından önerilen ordunun yeniden silahlanma sistemini gerektiriyor.
Mali konuya gelince, silah ticaretinde kredi sistemiyle anında ödeme yapılmasını önlemenin birçok yolu vardır. Bu tür operasyonlar yaygındır ve zorluklara neden olmaz. Ancak bu, elbette, seçim öncesi dönemde Sırp politikacılarının ve medyanın liberal kesimine, “pahalı oyuncaklar” ve “emperyal köleleştirmeler” olarak Rusya ile bir anlaşma yapmak için müdahale etmiyor.
Ayrı bir konu, herhangi bir şekilde AB'ye katılmak için Belgrad'ın siyasi beldesinin bir kısmının arzusu konusundaki olumsuz tutumunu asla gizlemeyen Rogozin'in kamuoyuna verdiği ifadelere verilen tepkidir. Bu nedenle, muhteşem sarışın Zorana Mihayloviç - ulaşım, altyapı ve (önemli!) Enerjiden Sorumlu Başbakan Yardımcısı - Rogozin'e "Sırbistan ile değil devletiyle ilgilenmesini" tavsiye etti. Ordu ve silahlanmaların kendi yetki alanı içinde olmadıkları için kendisine sorulmayacaktı, ancak Ukrayna'dan geçitlerin zararına Ukrayna'ya geçişi önemseyen, Sırbistan'a Rus gazı tedarikini müzakere eden Zorana Mihayloviç. Ancak Mihayloviç'in konumu her zaman çok açık değildi. Örneğin, Avrupa yaptırımlarını atlayarak Rusya'ya tarımsal ürün tedarikini savundu. Bugünkü sözleriyle, kişisel ya da ilkeli Rus karşıtı pek bir şey yoktur, bunun yerine Sırp hükümetinin aynı anda birkaç sandalyeye oturması, bu bale pasının “etrafındaki düşmanları” açıklamak için olağan bir girişim olduğu söylenebilir. Tabii ki böyle belirsiz bir hükümetle başa çıkmak zor, ama bu gerekli. Örneğin, ılımlı Sırbistan Demokrat Partisi genel başkanı Sanda Rashkovich-Ilic, Mihayloviç'in sözlerini "diplomatik olmayan" olarak reddetmesini istedi. Bu tamamen kadın (Balkanlar için tipik olan) tartışması henüz tamamlanmadı, özellikle Sanda Rashkovich-Ilic zaten sağlam bir “Avrupa karşıtı” itibar kazanmış olan Kırım'a gittiğinden ve seçim kampanyasında modern Sırbistan'da kullanımı çok kolay olduğu için henüz tamamlanmadı.
Rus silahlarını tedarik ederken, Sırp tarafının silahlarla ilgili olmayan pek çok ek tercih aldığını belirtmekte fayda var. Öyleyse, Rusya'nın Belgrad ve Astana arasındaki görüşmelerde Kazakistan'daki Fiat araçlarının üretimi için Sırp bileşenlerinin tedarik edilmesi konusundaki kafa karıştırıcı meselesinde aracı olarak hareket etmeye karar verdiğine dair kanıtlar var. Diğer bir örnek ise, Türkiye'den ithal edilmesi yasaklanması yerine, Rus KamAZ bileşenlerinin Sırp ile değiştirilmesi olasılığıdır.
Sonuç olarak, Rus-Sırp anlaşmasının en ünlü muhalifleri bile Sırbistan’ın gerçekte ödeyeceğinden çok daha fazlasını aldığını kabul etmeli. Sırbistan ile Rosvooruzhenie için yapılan sözleşme asla en büyük olmayacak, ancak Balkanlar'da temelde farklı bir Rus etkisinden söz etmemize izin veriyor. Moskova yine zorlu bir rekabet sisteminde bulundu, ancak Birleşik Devletler ve NATO bu mücadeleye “yumuşak güç” yöntemlerinin yanı sıra finansal ve istihbarat düzenleriyle katılırlarsa, Rusya halklar ve bireyler arasındaki geleneksel olarak iyi ilişkilere rağmen “yumuşak güç” sorunları yaşıyor. . Şimdi Belgrad'da yalnızca bir Rus özel bilgilendirme ve eğitim kurumu olan Rus Expres, büyük zorluklarla hayatta kalmakta ve Avrupa ile Amerikan varlığının ölçeği muazzamdır. Sadece Kusturica film festivalleri önemli olsalar da burada problem çözemezler.
Özetlemek Rusya ile Sırbistan arasındaki askeri teknik işbirliğinin teknik yönleri birkaç kez düzeltilecek, ancak bu zaten genel kurmay uzmanları için işe yarıyor. Sırp ordusunu, şu anda ihtiyacı olan Rus silahlarıyla yeniden donatmanın temel kararı alındı. Ve Balkanlar'da ilk silahlanma yarışına başlayamadık. Asıl soru, nasıl biteceği.