KYIV, Ukrayna — Sivillerin katledilmesinin ve kültürün ayaklar altına alınmasının nasıl ardı ardına geldiğini görmek için Kiev’in çok dışına çıkmanıza gerek yok. Borodianka’da, buranın yaklaşık 45 dakika kuzeyinde bir Rus vahşeti çekirdeği – köprüler yıkıldığı için yol artık daha yavaş – Kültür Sarayı’nın pencereleri havaya uçtu; konser salonu toz içinde ve bilet gişeleri paramparça oldu. Başkent ile Belarus sınırının ortasında, heykeli şimdi çukurlu, işlemeleri kavrulmuş, düzleştirilmiş Ivankiv Tarihi ve Yerel Tarih Müzesi’ne girmek için vücudumu bükülmüş çivilerle bükmek zorunda kaldım. Daha doğuda çok daha kötü.
Burada Kiev’de başyapıtlar, daha önce birçok vatandaşı gibi yeraltına indi. Tereshchenkivska Caddesi’ndeki eski bir konakta bulunan Khanenko Ulusal Sanat Müzesi, daha küçük bir Rubens’e sahiptir: normalde Beaux-Arts çatı penceresinin altındaki mavi bir duvarda bir nehir tanrısının küçük bir petrol çizimi. Oraya gittiğimde göremedim; tüm koleksiyon saklanıyor.
Savaşın ilk günlerinde, Kiev her yönden kuşatıldığında ve bu şehrin nüfusunun yarısı kaçtığında, sanat dünyasındaki birçok Amerikalı, herkesin yapması gereken şeylerin ötesinde ne yapabileceklerini bilmek istedi: hayır kurumlarını desteklemek, mültecileri desteklemek. Müzeler ve orkestralar gerekli tiksinti ve bağlılık açıklamalarını yaptılar. Metropolitan Opera’da Ukrayna milli marşı söylendi; Ukraynalı bir halk şarkısı soğuk bir şekilde açıldı “Saturday Night Live”. Artık hepimiz sosyal medyanın katılımcı ayrıcalıklarını içselleştirdik: tepki vermelisin, meşgul olmalısın. Algoritmalar Rubens alegorisini desteklemez.
Aktöre dönüşen başkomutanlığa kadar Ukrayna’daki yetkililer, uluslararası kültür alanını savaş çabalarını desteklemeye teşvik etmekten çekinmediler. Başkan Volodymyr Zelensky, Venedik Bienali ve Cannes Film Festivali’nde gussied kalabalığa hitap etti; Grammy’leri de. Başkan, zeytin rengi tişörtüyle Olivia Rodrigo, Jazmine Sullivan ve toplanmış diğer yıldızlara, “Toprağımızda, bombalarıyla korkunç bir sessizlik – ölüm sessizliği getiren Rusya ile savaşıyoruz” dedi. “Sessizliği müziğinle doldur.” (Ardından, askerlerin “o silahları bırakması” için piyanoda parıldayan John Legend izledi: belki de bir imparatorluk istilasına karşı savunucular için garip bir mesaj.)
Dünyanın zengin ve güvenli bölgelerindeki bizler, nükleer silahlar kılıf içinde kaldığı sürece zengin ve güvende olanlar, kesinlikle bir şey bu kültürel dayanışmadan Ve ahlaki olarak bu kadar açık bir savaş sırasında, elbette, yerel flamenko şirketiniz arazi kabulünden sonra neden “Slava Ukraini” demesin? Ama bu, bu çığır açan savaşı sadece başka bir savaşa indirgemektir.şimdiki şey”, en azından Amerika Birleşik Devletleri’nde, şimdiden yeni iç öfkeler tarafından gölgede bırakılmış durumda. Ukraynalı sivillere karşı işlenen suçlar hala her gün işleniyor. Ön saflarda ölenlerin sayısı korkunç derecede yüksek. Savaş zamanında kültüre bağlı kalacaksak, daha erişilebilir dilleri konuşan çok daha yüksek sesli mikrofonlar kafamızı çevirmeyi başaramadığında, bu sadece başka bir yayın aracı olamaz.
NEDEN MÜZİK DİNLEMEK, neden sanata bakıyorsun, savaş kızışırken neden tiyatroya gidiyorsun? Yirmi yıl önce, bu sayfalardaGround Zero’daki yığın hâlâ için için yanarken ve Afganistan’daki uzun savaş henüz yeni başlamışken eleştirmen Margo Jefferson, her zaman kafama takılan bir cevap verdi.
Jefferson, savaş zamanında sanata ihtiyaç duymanızın nedeninin, “tarihin hayal gücü disiplini olmadan var olamayacağını” yazmıştır. Sanat aracılığıyla geçmiş ile gelecek, yakın ile uzak, soyut ile somut arasında edinilmiş kesinlikleri şüpheye düşüren benzerlikler kurarız. Düşünme ve hissetmenin paralel çalışmasına izin verecek şekilde bakar ve dinleriz. Ve aşırı zamanlarda, bu tür bir kültürel takdir, analitik bir düzlemden ahlaki bir düzleme yükselebilir. Dikkat edersek – her meme patlaması ve iPhone’un piyasaya sürülmesiyle daha da zorlaşan bir görev – sanat, edebiyat ve müzik, yeni günümüzü bir kelime ve görüntü akışından daha fazlası olarak görmemiz için bize gelişmiş yetenekler verebilir. Jefferson’ın o zamanlar yazdığı gibi, “dünyayı görmenin ve düzenlemenin yollarını sağlayabilirler”: “sadece bizim dünyamızı değil, başka yerlerde çok az şey bildiğimiz dünyaları da.”
Sophocles’ten Woolf’a, Goya’dan Chaplin’e, Kikuji Kawada Wole Soyinka’ya göre, sanatın sağlayabileceği netliğin bir dersten veya bir haberden elde edeceğiniz şey olmadığını bizden daha iyi biliyordu. Bu, yüksek kültürün sizi doğal olarak barbarlıktan kurtaracağı anlamına gelmez; diktatörler de baleyi demokratlar kadar sevebilir. Savaşı temsil etmenin imkansız bir girişim olduğunu veya belgesel veya tanıklık tarzlarının soyutlama veya destandan daha sınırlı amaçları olduğu da söylenemez. Yerli ve yabancı sanatçılar, savaşın başlangıcından beri burada savaşı kafa kafaya tasvir ediyorlar. aslında sekiz yıl önce başladı – Ukraynalı yönetmen Sergei Loznitsa’nın iğrenç hicivinde “Donbass”, Serhiy Zhadan’ın ham romanında “Yetimhane” veya Polonyalı fotoğrafçı Wiktoria Wojciechowska’nın derin, ödüllü savaş serisinde “kıvılcımlar”
Sadece savaşı tasvir eden en iyi sanatın önemli olduğunu söylemektir. kendi iyiliği içinve tam değeri, iletişim veya savunuculuğun ötesinde bir alanda yatmaktadır. Dolaylı olarak, bunu zaten biliyoruz: Picasso’nun “gerillaBir Bask köyünün bombardımanına bir keder evreni yerleştiren 1937 tarihli, Felluce, Halep ve şimdi de Mariupol’un bombardımanı sırasında çağrılırken, Miró’nun “Aidez L’Espagne“Aynı yıl yapılan daha acil bir yardım çığlığı, sadece tarihi bir eser haline geldi. Savaş zamanındaki mültecileri düşündüğümüzde, “Casablanca”nın romantizmine geri dönmemizin bir nedeni var.Cezayir Savaşı“antikolonyal mücadeleyi düşündüğümüzde; “Blowin’ in the Wind” hiyeroglifinin neden bu kadar açık protesto şarkılarının ötesine geçtiğini?
Biçim ile anlam arasındaki, resim ile olay örgüsü arasındaki, düşünme ile duygu arasındaki boşluklarda bir yerde sanat bize, insan acılarına ve insan yeteneğine dair tanıklıkların ve hatta kendi gözlerimizin her zaman yapamadığı bir görüş sunar. Bu savaş çalışmaları “güncel” oldukları için önemli değil – ya da günümüzün anlamsız sloganını kullanırsak, “gerekli” Önemlidirler, çünkü potansiyellerini inkar edecek zamanlarda biçim ve hayal gücünün yerini yeniden teyit ederler. Tarihi, push bildirimlerinin sunamayacağı ve propagandanın uğraşmayacağı ölçeklerde ve derinliklerde anlatıyorlar. Günlük görüntü ve delilik dalgasında herhangi bir anlamı ayırt etmemize izin verenler onlar.
Çağdaş saldırıyı bir kenara bırakıp Floransa’ya dönelim: şimdi bir turizm mekânı, Rubens’in zamanında askeri bir kale. Boyadığı savaş daha yeni başladı, ancak Mars zaten kanla kaplı bir kılıç taşıyor. İleri atılırken, umutsuzca onu dizginlemeye çalışan sevgilisi Venüs’e bakıyor.
Ama aşk artık hiçbir şeydir. Mars, saçları diken diken ve gözleri delilik ile şişmiş başka bir kadının, öfkeli Alecto’nun pençesinde.
Yüzlere bak, bedenlere bak. Büyük tanrılar, soldan sağa yuvarlanırken kıvranır ve tirbuşonla dönerler. Daha küçük, masum figürler savrulur ve paramparça olur.
Rubens 1638 civarında “Savaşın Sonuçları”nı resmetmeye başladığında, Otuz Yıl Savaşları sadece 20 yaşındaydı. Avrupa daha önce hiç Rubens’in yaşadığı gibi bir ölüm cümbüşü yaşamamıştı; 20. yüzyıla kadar tekrar olmazdı. Bu tabloyu, Rubens’in anatomik olarak keskin “kemikler” gibi daha önceki efsanevi vahşet tablolarıyla karşılaştırın.Masumların Katliamı” (1610 dolaylarında) ve sonraki resmin nasıl kanadığını, birleştiğini, aktığını ve dalgalandığını görüyorsunuz.
Savaşları ve vebayı kafa kafaya tasvir etmektense, burada sanki kendini boya savaşa gitti. Rubens, eşi benzeri görülmemiş şiddetin ortasında, zamanın Barok’un aşırılıklarını bir gerçekçilik tarzına dönüştürdüğünü anladı.
Ya da başka bir deyişle: Otuz Yıl Savaşlarının uç noktasının formda bir aşırılık gerektirdiğini ve bir alegorinin başka temsillerin gösteremeyeceği bir şeyi gösterebileceğini anlamıştı. En soldaki “Savaşın Sonuçları”ndaki son önemli figürle vurguladığı bir noktaydı. Yırtık ve kuşaksız siyah elbiseli genç bir kadın. Kolları göğe uzatılmış, kırmızı yanakları yağlı gözyaşlarıyla lekelenmiş. Rubens’in Floransa’daki bir ressam arkadaşına yazdığı gibi, bu ağlayan kadın, l’infelice Europa: “Yıllardır, her şeye o kadar zararlı olan yağma, öfke ve sefalete maruz kalan talihsiz Avrupa, daha fazla tanımlamaya ihtiyaç duymaz.”
O kadar zararlı ki, daha fazla spesifikasyona ihtiyaç duymazlar. 17. yüzyılın ortalarında bile, vahşet sahneleri o kadar güçlü ve kalıcıydı ki, tüm Otuz Yıl Savaşları Avrupa’nın karışık elbisesi, dağınık saçları, sıcak pembe yüzü ile giyilebilirdi. 1630’larda savaş görüntüleri o ortam olsaydı, o zaman bugün aşırı doygunluğu ölçmeye nasıl başlayacağımı bile bilmiyorum. Yine de kendi çağımızın yağma ve sefalet imgesi her yıl daha az ahlaki etkiye sahip – Suriye iç savaşı sırasında korkunç bir şekilde öğrendiğimiz gibi, muhtemelen insanlık tarihinde en çok belgelenen (buna kadar).
10 yılı aşkın süredir Suriye’deki vahşetlerin her yerde hazır ve nazır resimleri ve süregelen tanıklıkları sıfıra yaklaşan bir etki yarattı. Ve bu ay, bu dehşet verici savaşın elde tutulan kameraları ve etkileyici propagandacıları, Kh-22 füze saldırılarının canlı yayınları, doğu korkularıyla ilgili dakika dakika Telegram güncellemeleri, Instagram gönderileri arasında yerde hissedebiliyordum. 4 yaşındaki Down sendromlu bir şehir parkında bir Rus füzesi tarafından vurularak öldürüldü: Biz Şam ve Halep’i geçerken, Ukrayna’daki bu vahşet de şimdiden geçilmesi gereken başka bir şey haline geldi.
SAVAŞ NİHAİ HALİYLE GELDİ Polonyalı romancının yaptığı dijital eklentinin yansıması Olga Tokarczuk bugün sanatçılar ve izleyiciler için birincil zorluk olarak tanımlamıştır. Tokarczuk, telefon ekranında her yer sadece “bir yerde” diye pişman oldu. 2019 Nobel konuşması: “’Bir yerlerde’ bazı insanlar denizi geçmeye çalışırken boğuluyor. ‘Bir yerde’, ‘bir süre’ için, ‘bir çeşit’ savaş sürüyor. Bilgi tufanı içinde bireysel mesajlar hatlarını kaybeder, hafızamızda dağılır, gerçek dışı hale gelir ve yok olur.” Herhangi bir savaş fotoğrafı bizi nasıl zorlayabilir, herhangi bir savaş sanatı eseri, yok edilemez bir içerik nehrinde akıntıya karşı yüzerken önemini nasıl koruyabilir? Askerlerin de AK-74’lerinin yanında telefonları var ve 24 Şubat’tan bu yana her gün başka bir uçucu güncel şey getirdi.
Tokarczuk’a göre, “bir yerden” bir yere gitme şansımız, durum güncellemesinin birinci tekil şahısını kıran ve “kişinin iletişimsiz hapishanesinin ötesine geçecek bir hikaye” arayan bir sanatsal yaratım modelinde yatıyor. kendi özü.” Amerikan kültürü böyle hikayelerden korkar hale geldi – daha evrensel, daha kapsamlı – ama onları yazmak, Aeschylus’un sahneye koyduğundan beri savaş zamanında sanatçıların işi oldu.Persler” Yapabileceğimiz bir kültürel taahhüt, dünkü dünya Sanattaki yansımaları bölük pörçük olsa bile, sürekli savaşlarımızın insani maliyetinin tamamını yeniden keşfetmektir. Bu parçalardan, savaşın sonuçlarına ve yaklaşan tehlikelere ilişkin bir görüş henüz bir araya getirebiliriz, ötesine geçme lüksümüz olmayacak.
Peter Paul Rubens, Uffizi Galerileri aracılığıyla “Savaşın Sonuçları”.