Trabzonspor maçının tartışmaları gölgesinde başlayan Antwerp mücadelesinde korktuğumuz başımıza geldi. O maç sonrası kopartılan fırtınanın oyucular üzerinden zihinsel bir dağınıklığa neden olacağını düşünüyordum ki daha maç başlar başlamaz yenilen gol beni yanıltmadı. Bir Avrupa maçında böyle dalgınlık ve savunma dağınıklığı olmaz. Ne bek yerinde, ne stoper... Haliyle Samatta da kariyerinin en rahat gollerinden birini attı.
Bu şok golden sonra Fenerbahçe'nin, "Biz ne oluyoruz?" paniğini üzerinden atıp maça dönmesi de zaman aldı. Zira, Antwerp ne kadro ne de oyun kalitesi bakımından Fenerbahçe'nin düzeyinde bir takım değil. Ancak Fenerbahçe'nin bunu görmesi ve rakibine hissettirmesi için 20 dakika beklemesi gerekti. Valencia'nın golünden sonra rüzgar net ve sert bir şekilde Fenerbahçe lehine esmeye başladı.
Nitekim kazanılan ve kaçan birinci penaltıya rağmen Fenerbahçe, "Bu maçı alacağım" duygusunu hem kendisi hissetti hem de rakibine kabul ettirmeye başladı. Ardından da ikinci penaltı golü geldi.
İkinci yarıda da Fenerbahçe'nin bu oyununu sürdürmesini bekliyordum. Ama hayal kırıklığına uğradım. Kendi yetenek ve gücünü inkar eden, oyunu geride kabullenip, skoru koruma derdine düşen bir Fenerbahçe vardı. Pereira'nın golü yiyene kadar da oyuna müdahale etmemesi büyük bir hataydı. İşlerin iyi gitmediğini görüp, önceden önlem almak daha akılcı olurdu ama o avantajını kaybedene kadar bekledi.
Antwerp'in golünden sonra yeniden ilk yarıdaki senaryoya döndük ama bu defa ne penaltı ne de gol geldi. Fırsatlar bir bir harcandı, gruptan çıkma umutları da tıpkı pozisyonlar gibi harcandı. Türkiye'de derece yapmak için kavga edip, Avrupa'ya gittiğinizde ülkeyi böyle temsil edecekseniz, gitmeyin daha iyi.