Charles Bukowski, ortaya haklı eleştiriler koyuyor. Bir eleştiri de, yazarlara getirmiş. Kütüphanede kitap okumaya çalışırken çıkmış bu eleştiri ortaya. Kütüphanedeki kitaplara baktıkça, kitapları okudukça bakmış ki. Kitaplarda, hiç de dışarda yaşanılan hayat anlatılmıyor. Böyle böyle, kitapları alıp yerine koya koya, bu kitaplar bini bulmuş. Kitaplar sadece güzel cümle kurulumlarından ibaretti. Ama içi boştu. Hiçbir şey anlatmıyordu. Charles Bukowski, kumar ve tutkuyu aramış kitaplarda. Onları da ancak, bilmem kaç yıl öncesinin Rus yazarlarında bulmuş. Ama günümüz yazarları verememiş bu duyguları. Charles Bukowski, daha sonra dini kitaplığa yönelmiş. Aradığını bulamamış. Felsefeye yönelmiş. Sonraki durağı, tıp kitapları olmuş. En son yine başladığı yere, romanların olduğu bölüme gelmiş. Ordan seçmece yapmaya devam etmiş. Ama bir kitap, en sonunda çarpmış onu. Kütüphanede okumuş. Yetmemiş, üye olduğu için kitabı ödünç alıp, evinde de okumuş. Kitap John Fante’nin, Toza Sor kitabıymış. Sonraları, diğer kitaplarını da okumuş. Ve hatta, onunla tanışma fırsatını da bulmuş. Size göre çağımız yazarları, Charles Bukowski’nin dediği gibi, duyguları tam olarak yansıtamıyorlar mı?
Foto kaynak:Pixabay.com
Blog linki:yasamdanyazilar.blogspot.com