Adriana eğildi ve Masuma’nın ellerini, yüzünü ve saçını öptü. Gözleri doldu. Boynuna her zaman mutluluk getiren kolyeyi çıkarıp ona verdi.
– Neden ağlıyorsun, birazdan geleceksin, sıkılacaksın, bu yüzden mi ağlıyorsun? Merak etme, seni burada bekliyor olacağım. Hiçbir yere gitmiyorum, söz veriyorum.
Adriana öfkeyle Farooq’un elini çekti ve arkasından çekmeye başladı. Masum ellerini bacaklarının arasına sıkıştırdı, üşümüştü. Kendisinden uzaklaşan annesine bakıyordu. Farooq döndü ve kız kardeşine baktı. Annesi asla birini bırakıp diğerini yanına almazdı. Her yere birlikte gittiler. Hiçbir şey anlamayan bir çocuğa çok garip geldi.
Adriana istasyonun sonuna gelip Tini’ye dönene kadar arkasına bakmadı. Arkasını döndü ve hala arkalarında son kez duran kızına baktı. Bunu gören Masuma gülümsedi, soğuk elini bacaklarından çekti ve annesine salladı. Masuma gülümsediğinde gözleri parladı ve yanakları çöküktü. Adriana bir an duraksadı. Tereddüt etti. Annesini ayakta gören Masuma, banktan inmek istedi. Adriana, fazla durursa kızının onu takip edeceğini düşündü. Bu yüzden hızla arkasını döndü ve gitti.
“Raylarda Yatan Adam” psikolojik romanından
Qedimqala.az