Geçen gün, “2.0 Soğuk Savaş” ın nefesinin, Avrasya liderlerini olağan çok vektörlü politikalarını bırakmaya ve Rusya ya da Batı ile entegrasyon lehine son seçim yapmaya zorladığını belirttik. O zamanlar, yalnızca Kazakistan, Kırım'daki referandumu ve sonuçlarını tanıdığı kesin olarak ilan edildi. Ancak, yakında Kırgızistan, Ermenistan ve Belarus da bunu takip etti. Özbekistan ve Tacikistan şu ana kadar değerlendirme yapmaktan ve sessiz kalmaktan kaçınıyor. Azerbaycan referandumu yasadışı ilan etti ve sonuçları gayri meşru.
Bu neden önemlidir? Model açıktır: Yapıcı bir Avrasya projesine ne kadar özel bir devlet eklenirse, referandumu o kadar hızlı tanıyacaktır. Ve Kazakistan ve Belarus’un Gümrük Birliği’ne üye olarak kararlarında şüphe olmasaydı, Ukrayna krizi birkaç yıl önce olmuş olsaydı, Kırgızistan bugün kaçınılmazdı. Bununla birlikte, bu birkaç yıl boyunca Rusya, Kırgız seçkinleri kendi tarafına atma konusunda harika bir iş çıkardı ve Bişkek, daha önce Amerikalıları Manas askeri üssünün dışına çekerek seçimini daha önce yaptı. Şimdi sadece onayladı. Ermenistan benzer tarihBunun dışında, son zamanlarda, bu ülkenin Gümrük Birliği'ne giriş yolunda atılan adımların kararlaştırılmasıyla, ilişkilerimizde bir atılım yapıldı.
Bununla birlikte, bizim için görünen bütün kanıtların bize böyle bir seçeneğin basit olduğunu varsaymak gerekli değildir. Bu karmaşıklık doğrudan yapıldığı sıraya ve hıza yansıtıldı. Ermenistan için en zor şey, Avrupa entegrasyonunda ısrar eden, güçlü bir Rus karşıtı lobinin olması. Ayrıca, Kırım referandumunun tanınması, ebedi Karabağ sorununu ağırlaştırıyor. Azerbaycan Cumhurbaşkanı Aliyev, Kırım’ın Rusya’ya girişini yalnızca tanımakla kalmadı, geçen hafta kamuoyunda “işgal altındaki tüm bölgeleri” Azerbaycan’a iade etme sözü verdi. Kırım bağımsızlığının, Kırım referandumunu Ermenistan'dan daha verimli bir şekilde tanıyan Dağlık Karabağ Cumhuriyeti ile ilgili bazı devletler tarafından tanınacağı korkusuyla, ajite edildiğine dair bir görüş var. Ek olarak, Zhirinovski'nin önerisinde, Kafkas uzman topluluğu, NKR'nin Rusya'ya dahil edilme ihtimalini ciddi bir şekilde tartışmaya başladı; 1813 Gulistan Barış Anlaşmasına göre, Karabağ, “sonsuza dek” Rusya'ya ait. Böyle bir ihtimal Ermenistan'ı alarma geçirebilir, ancak yine de Kırım referandumunu tanıdı.
Genel olarak, büyük ölçüde, Kırım'ın Rusya Federasyonu'nun bir parçası tarafından Avrasya ortaklarımız adına tanınması veya tanınmaması, yeni bir devletin kurulmasıyla ilgili olmadığı için herhangi bir yasal öneme sahip değildir. Böylece sessiz kalmaya devam edebilirlerdi. Bununla birlikte, dünyanın bir kez daha iki bölüme ayrılmaya başladığı bir durumda, bu tür bir ihmal, gelecekteki tüm müttefiklerin kaybıyla doludur. Ve seçimlerini yaptılar ya da daha doğrusu kamuya açıkladılar.
Doğal olarak, Batı’nın tepkisi gelmekte uzun sürmeyecek. Gelecekte, belki de bazı yaptırımlar ve kesinlikle Avrasya ortaklarımızın beşinci sütununa yeni enjeksiyonlar getirilmesi bir çeşit işbirliği programlarının durdurulması kaçınılmazdır. “Çürük elitlerin kendilerini Putin'e sattıkları ve egemenliği reddettikleri”, “kepçeyi yeniden canlandırmak” ve benzerleri üzerine baskı yapacaklar. Bunun için onlar ve biz onlarla birlikte hazır olmalıyız. Ancak asıl cevap, Avrasya uzayının merkezi olarak Rusya ile daha yakın entegrasyon olabilir.
Azerbaycan ve Özbekistan gelince, onlar da bugün değil, kendi seçimini yaptılar. Azerbaycan, ordumuzu Özbekistan'ın Gabala kentinden kovdu ve CSTO üyeliğini dondu. Bugün, sadece Tacikistan, eski alışkanlık dışında, iki sandalyeye oturmaya çalışıyor, ama bu da bizim suçumuzun bir parçası - onu Avrasya projesine dahil etme işi, bu kadar uzun bir süre boyunca yeterince etkili olmadı.
Bu ülkeleri bize düşman olarak düşünmeyin. Şimdiye kadar bize zarar vermiyorlar ve Batı ortaklarının korumak için söz verdikleri önemsizce kendi çıkarlarına göre ilerliyorlar. Bu vaatlerin bedeli ne - zaman söyleyecektir. Her durumda, yeni Avrasya senaryosunda, şu ana kadarki avantaj açıkça açıkça karşımıza çıkıyor ve memnun ediyor.
Bu nedenle, günümüzde Avrasya alanını toplamak için halkın görünmez ve ilginç olmayan çalışmalarının bize gerçek siyasi temettüler getirdiğini görüyoruz.