Grishnakh kimdir?
Grishnakh, Mordor orklarından oluşmuş bir bölüğü, Rohan düzlüklerinde, Saruman’ın Uruk-hai lerine katılması için görevlendirilmiş, Sauron’un emri altındaki bir ork komutanıydı.
Kitaptaki tarifine göre Grishnakh; kısa-geniş, çarpık bacaklı ve neredeyse yere kadar uzun kollara sahip bir orktu. Diğer orklara göre daha kötü fakat daha yumuşak bir sesi vardı. Grishnakh’ın Merry ve Pippin için yaptığı planlar, Saruman’ın Ugluk’a verdiği emirle çatışıyordu. Saruman hobbitlerin kendisine teslim edilmesini istiyordu. Grishnakh’ın planına göre kuzey tarafına gideceklerdi ve tepede Nazgul, Kanatlı Tayfı ile Hobbit’leri Barad-dur’a götürecekti.Sonra Ugluk Grishnakh’ın planını geri çevirdi. Grishnakh; Orklar ve Uruk-hai’ler birbiriyle tartışırken uzaklaştı. Grishnakh kısa bir süre sonra kendisi gibi Sauron’un gözünü taşıyan orklarla geri döndü .
“Onların yoluyla yordamıyla öldürecek zaman yok,” dedi bir ork. “Bu yolculukta eğlenceye ayıracak vaktimiz yok.”
“Orası öyle,” dedi bir başkası. “Ama neden onları çabucak, hemen şimdi öldürmüyoruz? Bunlar baş belası, üstelik bizim de acelemiz var. Akşam yaklaşıyor, gitmemiz lazım.”
“Emirler,” dedi üçüncü bir ses derin bir hırıltıyla. “Buçukluklar HARİÇ hepsini öldürün; onlar en kısa zamanda CANLI olarak getirileceklerdir. Bana verilen emirler bunlar.”
“Neden istiyorlar bunları?” diye sordu birkaç ses. “Neden canlı olarak? Çok mu eğlenceli oluyorlar?”
“Hayır! Birinde Savaş için gerekli bir şey olduğunu, bir elf numarası gibi bir şey olduğunu duydum. Her neyse, her ikisi de sorguya çekilecek.”
“Bütün bildiğin bu mu? Neden üstlerini arayıp biz bulmuyoruz o şeyi? Belki bizim işimize yarayacak bir şey bulabiliriz.”
“Bu çok ilginç bir değerlendirme,” dedi diğerlerinden, daha yumuşak ama daha şeytani bir ses küçümseyen bir tonla. “Bunu rapor etmem gerekebilir. Tutsakların üzeri aranıp yağmalanmayacak: Bana verilen emirler bunlar.”
“Benimkiler de öyle,” dedi derin bir ses. “Canlı ve ele geçirildikleri şekilde; hiç bozulmadan. Bana verilen emirler bunlar.”
“Ama bu emirler bize geçmez!” dedi daha önceki seslerden biri. “Biz ta Madenler’den öldürmek için, halkımızın öcünü almak için geldik. Ben öldüreceğimi öldürüp sonra kuzeye geri dönmek istiyorum.”
“O zaman başka bir şey iste,” dedi homurdanan ses. “Bana Ugluk derler. Emirleri ben veririm. Isengard’a en kısa yoldan geri dönüyoruz.”
“Saruman mı efendi, Koca Göz mü?” dedi şeytani ses. “Bir an önce Lugburz’a geri dönmemiz gerek.”
“Eğer Ulu Nehir’i geçersek, geri dönebiliriz,” dedi başka bir ses. “Fakat köprülerden geçmeye cesaret edecek kadar kalabalık değiliz.”
“Ben geçtim de geldim,” dedi şeytani ses. “Kuzeye doğru, nehrin doğu kıyısında kanatlı bir Nazgûl bizi bekliyor.”
“Belki, belki! Yani siz tutsaklarımızla kaçıp Lugburz’da paraların ve övgülerin hepsini alacaksınız ve bizi At Ülkesi’nde kendi yağımızla kavrulalım diye yayan bırakacaksınız. Hayır, birlik olmalıyız. Bu topraklar tehlikeli: isyancılar ve eşkiyalarla dolu.”
“Öyle, birlik olmalıyız,” diye homurdandı Ugluk. “Sana hiç güvenmiyorum minik domuz. Kendi ahırınız dışında hiç cesaretiniz yoktur sizin. Biz olmasaydık hepiniz kaçardınız. Biz savaşçı Uruk-hai’yiz! Büyük savaşçıyı biz öldürdük. Tutsakları biz aldık. Biz Ak El Arif Saruman’ın hizmetkârlarıyız: El bize yiyelim diye insan eti veriyor, Isengard’dan çıktık da geldik biz; sizi buraya kadar getirdik ve bundan sonra da seçtiğimiz yoldan götüreceğiz. Bana Ugluk derler. Sözümü söyledim.”
“Gereğinden fazla söyledin Ugluk,” diye alay etti şeytani ses. “Lugburz’da bunu nasıl karşılarlardı acaba? Ugluk’un omuzlarının, iri bir kelleden kurtarılması gerektiğini düşünebilirler. Bu garip fikirlerin nereden geldiğini sorabilirler. Saruman’dan mı geliyor yoksa? Adamlarını, kendi pis işaretleriyle donatıyor diye kendini ne sanıyor? Benimle, yani güvenilir habercileri Grishnâkh ile aynı fikirde olabilir bazıları; ve ben Grishnâkh şöyle diyorum: Saruman bir ahmaktır, pis, hain bir ahmak. Ama Koca Göz onun üzerinde. “Domuz” ha? Minicik pis bir büyücünün gübrecileri tarafından size domuz denmesi hoşunuza gidiyor mu? Eminim ork eti yiyorlardır.”
Ork dilinde yüksek sesle bir sürü bağırtı ve çekilen silahların çınlayan şakırtısı karşılık verdi ona. Pippin neler olduğunu görebilmek umuduyla, temkini elden bırakmadan yana döndü. Gardiyanları kavgaya katılmak için gitmişlerdi. Alacakaranlıkta, çok geniş omuzlu, neredeyse yerlere kadar sarkan uzun kollu, kısa boylu, çarpık bacaklı bir yaratık olan Grishnâkh’la yüz yüze ayakta duran, iri, kara bir ork gördü; büyük ihtimalle Ugluk’tu bu. Etraflarında bir sürü küçük gulyabani vardı. Pippin bunların Kuzey’den gelenler olduğunu tahmin etti.
Bıçaklarını ve kılıçlarını çekmişlerdi ama Ugluk’a saldırma konusunda tereddütlüydüler. Ugluk bağırdı ve hemen hemen onunla aynı cüssede bir sürü ork koşup geldi. Sonra aniden, hiç uyarmadan ileri atıldı Ugluk ve iki seri darbeyle rakiplerinin ikisinin kellesini uçurdu. Grishnâkh kenara çekilip gölgeler arasında kayboldu. Diğerleri çekildiler, aralarından biri geri geri kaçarken Merry’nin yüzükoyun yatan bedenine takılıp küfrederek düştü. Ama belki de böylece hayatı kurtulmuştu, çünkü Ugluk’un adamları onun üzerinden atlayarak, geniş ağızlı kılıçlarıyla bir başkasını biçtiler. Bu sarı dişli muhafızdı. Hâlâ tırtıklı uzun kılıcını elinde tutan cesedi tam Pippin’in üzerine düştü.
“Silahlarınızı bırakın!” diye bağırdı Ugluk. “Ve bu saçmalığı kesin artık! Buradan doğruca batıya gidip merdivenlerden aşağıya iniyoruz. Oradan yaylalara, sonra da nehir boyundan ormana. Ve gece gündüz yürüyeceğiz. Anlaşıldı mı?”
Ölümü
Grishnakh yüzüğün varlığından haberdardı ve hobbitlerin yüzüğü ellerinde tuttuklarından şüpheleniyordu. Rohirrim saldırdığında ortaya çıkan karmaşayı kullanarak yüzüğü bulmak umuduyla hobbitleri aradı. Pippin, Grishnakh ile pazarlık yapmaya çalıştı, kendisi ve Merry’nin özgürlüğü karşısında yüzük hakkında bilgi verebileceğini söyledi ama bu noktada Grishnakh sabrını yitirdi. Kılıcını çektiğinde çıkan ses bir Rohirrim tarafından duyuldu ve Rohirrim Grishnakh’ı mızrağıyla öldürdü.
Kaynakça
Yüzüklerin Efendisi İki Kule; Metis Yayınları