

Yıl 1993 ya da 94'tü, pek hatırlamıyorum. Açıköĝretim Siyasal Bilimler Bölümünü okuyordum. Sene sonu imtihanlara giriyorduk. Pozcu'ya giderken daha Demirtaş'a varmadan saĝda daĝa doĝru giden bir yol vardı, sanırım 2 km.den fazla yukarda bir okula gitmiştik, takriben 300 kişi vardık.


İmtihan başladı, katılımcıları bir heyecan sarmıştı çoktan. Soru kitapcıĝını okuyup kendime göre cevapları işaretliyorum. O gün de çok işim vardı, bir an önce şu soruları işaretleyip gideyim diyordum içimden. Zaten prensip olarak soruları bir kere okur cevaplarım, sonradan dönüp kontrol etmem, yoksa yaptıklarımı da bozarım.
Kısa bir süre sonra ön sıralardan uzun boylu bir genc kalktı. "Aha benden daha acelecileri de varmış" dedim kendi kendime, gülümsedim. Az sonra ben de kalktım ancak hemen benimle kalkan ve ön sıralarda oturan bir genç daha vardı. O benden önce kitapcıĝını verdi ve çıktı, peşinden ben çıktım, aramızda bir on metre kadar mesafe vardı. Okul bahçesinden çıkmış otobus duraĝına doĝru gidiyorduk. Geriye dönüp "gecmiş olsun, nasıl geçti abi" dedi.
"Tesşekkür ederim, fena deĝildi" dedim. O ara duraĝa da varmıştık, o benden önce otobüs saatine baktı, bana döndü ve aramızda şöyle bir konuşma geçti.
- Uff be daha yarım saat varmış, ne yapacaĝız yarım saat burada?
- Bekleyeceĝiz, başka çaremiz var mı dedim?
Bana bir iki adım yaklaştı, elini uzzattı ve bari tanışalım, yoksa zaman hiç geçmiyecek gibi, "ben siyasi şubeden komser Nedim Özdemir, aslen Gaziantepliyim."
Ben gülümsedim, "sanırım tanışmasaydık daha iyi olurdu, yoksa şu yarım saatlık zaman ikimiz için de bir asır oldu" dedim.
Komser şaşkın şaşkın baktı "niyeki acaba, yoksa çok mu tehlikeli birisin" dedi.
Ben;
- Bana göre ben gariban, kendi halinde bir insanım, ama size göre farklı sayılabilirim, deyince, adam dayanamadı söyle Allah aşkına sen kimsin?
-Madem israr ediyorsun, söylüyeyim, "ben Nureddin Hoca"
Adamın yüzü bir anda deĝişti kıpkırmızı oldu "vay be sen Muhammed Nureddin Yekta misin" dedi.
- Ever ta kendisi dedim.
Nedim gayri ihtiyari olarak bir daha otobus saatına baktı, Allah kahretsin hala 25 dakika var, şimdi ben ne yapacaĝım burada, zaman da hiç geçmiyor.
Ben güldüm, dedim bakın komser bey, size demiştim tanışmasak zaman daha iyi geçer diye, ama siz israr ettiniz.
Espri olsun diye şaka olarak dedimki bakın komser bey ikimiz de şu an çok tehlikedeyiz, Allah'ın işi şimdi sizinkilerden bir ekip burdan geçse ve senin benimle burada birlikte olduĝumuzu görseler, sen bir anda PKK'li oluverirsin, kimse bir şey sormadan, fişlenirsin, mesleĝin elden gider, tesadüf ya bir de bizimkilerden birileri geçip bizi görse ben de ajan olmuş olurum, ne şansızlık deĝil mi dedim, bu arada gülüyorum da.
Nedim bey bayaĝı moralsız ve kızgındı, "dalga mı geçiyorsun yav, benim şu an hayatım sözkonusu, senin umurunda deĝil" dedi.
Sonra döndü sen gerçekten PKKlımısın?
Dedim hayır ama siz öyle görüyorsunuz öyle basına sızdırdınız, yok desem neye yarar?
O ara imtihandan çıkıp gelenler hayli kalabalıklaşmıştı. Dedim Nedim bey, bakın bayaĝı kalabalıĝız, en iyisi sen bir uçta ben bir uçta kalalım böylece ikimizin de hayatı kurtulmuş olur. ;)
Adam dedi "siz teröristler gerçekten çok pişkinsiniz" ve sinirli sinirli uzaklaştı benden.
O bir asır! nasıl geçti bilmem ama otobuüs gelince adam hızla ön kapıya koştu ilk sıralarda oturdu, ben ise otobüsün arka sıralarında oturdum, böylece tanışırken abi diye hitap ettiĝi birine ayrılıken siz teröristler deyip ayrılmış ve tanışmamız da burada bitmişti.
Sanırım kendis de bir kürd idi. Zaten işkencelerde de bize ençok zülmeden, işkence yapan ve terörist diyenler de sözde kürd polislerdi. Sadakatlarını ispat etmek için yapmadıkları adilik kalmazdı. Belkide PKK'den ayrılan itirafçılar ve devlete hizmet edenlerdi!
2007.06.09
M.Nureddin Yekta