Oyun oynarken, yemek yerken, hırslanırken:
Çocuklar sürekli öğrenirler. Ebeveynler çocuklarının giderek karmaşıklaşan dünyaya daha iyi hazırlanmaları için onları geliştirebilirler.
Ebeveyn olmak: Bu programlanmış olabilir mi?
İyi ebeveyn olmak: İnsanlar bunu nesiller boyunca nasıl öğreniyorlar?
Bugün biliyoruz ki anneler bilgilerini annelerinden kendi başlarına alır, deneyimler ve sonunda kendi kızlarına aktarırlar.
Araştırmacılar bunu “eğitimsel bilginin kuşaklar arası aktarımı” olarak adlandırıyorlar.
Hayvanlarda dahi, iyi anne olma yeteneği genetik değildir.
Belirleyici faktör, tavşan gibi bir dişi hayvanın “iyi” veya “daha az iyi” bir anne tarafından yetiştirilip yetiştirilmemesidir. Bu şu demek: Tavşan annenin yavrularıyla ilişkisi ne kalitede ve ne kadar yoğundu? Yuvayı dikkatle hazırlayıp korudu mu, Küçükleri ne kadar iyi korudu ve daha sonra onları, dünyaya alışmaları için ne kadar teşvik etti?
Araştırmacılar, tüm bunların, daha sonra yavru tavşanlar anne olduklarında, küçük kız tavşanın beyninde izler bıraktığını, “hatıra resimleri” olarak uyarılacağını buldular.
Günümüzde iyi anneliğin kriteri nedir? Bizlere yetersizlik hissi verdiren nedir? Ayrıca yetersizlik hissine girmemize gerek var mı?
Kriterler ortada. Çocuğunla bağlanma durumun nedir, ne sıklıkla kucağına aldın, sevgin, ilgin, şefkatin nasıldı?
Yine öğrenmeyle ilgili olarak: Her şeyden önce çocukların gelişmesi için duygusal güvenliğe ihtiyaçları vardır.
Yani:
Çocuklarınız için yeterli zaman ayırın, onlara dönün ve küçük çocuklarınıza sevginizi gösterin.
Tüm gelişimini bu şekilde desteklersiniz. Bu yoğun ilişki, amaçlı destekten, eğitici öğrenme materyallerinden ve pedagojik süper oyuncaklardan daha etkilidir.
Çocuk yetiştirmek üç temele dayanmaktadır:
İlk olarak sevgi ve güven
Sınırları belirlemek,
Ölçülü bir şekilde gelişimine destek olmak.
Çocuğunuzla birlikte olmak, onu cesaretlendirmek, onunla mutlu olmak bir ebeveyn olarak en önemli görevinizdir. İnsancıl ve dostça bir şekilde çocuğunuzun yanında olursanız, ona faydalı olabilirsiniz.
Çocukların en iyi şekilde gelişmeleri için strese girmeye gerek var mı?
Hızla değişen bir dünyada yaşıyoruz. Bugün önemli ve geçerli olan şeyler ilerde önemini kaybedebilir.
Ebeveynler sürekli değişen bu dünyada bugün sahip oldukları konumlarını kaybedebilirler. Güvensiz hale gelirsiniz ve çocuğunuza daha sonra tamamen mutlu olması için ihtiyaç duyabileceği her şeyi vermek istersiniz.
Gerçekten önemli olan nedir?
Bu nedenle bugün ebeveynlere çocuklarına sundukları en önemli şeyin ne olduğunu sormak önemlidir.
Peki, çocuğunuza her şeyden önce daha sonraki yaşamına giden yolda vermek istediğiniz nedir?
Eğer böyle sorarsak cevap birden basitleşir ve kolaylaşır:
İlerde yaşamın zorluklarını yenecek/direnecek bir güç.
Yardıma ihtiyaç duyduğunda yardım eden ve güvenilir bir arkadaş çevresi.
Fikirlerini cesaretle ifade edebilen ve yardımına ihtiyaç duyulduğunda yardıma her an hazır olabilecek şekilde bir insan.
Merakını, yaratıcılığını ve keşfetme heyecanını tüm yaşamı boyunca sürdüren bir insan.
Eğer çocuğunuzun bunlara sahip olmasını istiyorsanız, yapabildiğiniz kadar ona daha çok yol gösterin. Bütün bunları heybesinde taşıyan bir çocuk kaybolmaz ve uçuruma sürüklenmez.
Ancak bu “ekipman” eksikse arıza riski vardır.
Mükemmel bir bilgisayar mühendisi veya mükemmel bir ingilizcesi olan birisi bile buradan hiç bir yere ulaşamayacaktır.”
Aynı şekilde Nörobiyolog Sinan Canan “İnsanın Fabrika Ayarları” kitabında “İnsanın diğer insanlardan ilgi görmeye ve aynı zamanda onlara duygusal alaka duymaya programlı” olduğunu söyler. Küçük yaşlardan itibaren olumlu duygusal ortamlarda bulunan, kendisiyle verimli şekilde vakit geçirilen çocukların daha sağlıklı, daha dirençli, daha özgüvenli ve sorumluluk almakta daha atak, zorluklara daha dayanıklı insanlara dönüştüklerini açıkça görüyoruz.”
Aslında o bildiğimiz oyuncakların çoğunun, aslında zihinsel gelişimimiz için olumsuz etkiye sahip olduğundan şüphelenmemiz için yeterli nedenlerimiz var.
Bunca programlara ve kişisel gelişim kitaplarına rağmen hala “ideal” insan yetiştirme konusunda bir fikrimizin olmayışı hayret edilesi…
Zamanın bilim insanları bu konularda bizleri bangır bangır uyarır, bizler için kitaplar yazar, programlar yaparken hala bir arayışın içinde kendimizi yetersiz, huzursuz hissetmemiz de sanki biraz bizim tembelliğimiz mi acaba?