Özel denizaltı karşıtı kendi kendine güdümlü torpidolarla ilgili çalışmaların 1950 yılında başladığı belirtilmelidir. Ardından Araştırma ve Maden-Torpido Enstitüsü (NIMTI) uzmanları bir dizi çalışma yürüttüler ve projenin ilk versiyonunu geliştirdiler. Başlangıçta umut verici olduğu varsayıldı silâh Yeni torpido SAET-50'in tasarımına dayalı olacaktır. Bu ürün tek düzlemli bir yönlendirme sistemi ile donatılmıştı ve düşman yüzey gemilerini vurabilirdi. Denizaltılarla mücadele çalışmaları için, hedefleri arayabilen ve bir torpidoyu iki düzlemde yönlendirebilen daha karmaşık bir donanıma ihtiyaç vardı. Böylece, yeni proje güncellenmiş bir rehberlik sisteminin geliştirilmesine ve temel torpillerin bu tür ekipmanların kurulumuna uyarlanmasına indirgenmiştir.
Yeni konulara ilişkin ilk araştırma, ellili yılların başında başladı. Torpido "Öğe 238" sembolünü aldı. Gelişimine tasarımcı V.M. Shakhnovich. Birkaç orijinal teknik çözüm önerdi ve aynı zamanda yeni test metodolojisinin yazarlarından biriydi. Bu tekniğin kullanılmasıyla, torpidoları buz kaplı rezervuarlarda bile test etmek mümkün hale geldi, bu da gerekli tüm işleri tamamlamak için gereken zamanı ciddi biçimde azalttı. Yeni denizaltı torpidolarının testleri sırasında yeni test yönteminin pratikte test edilmesi dikkat çekicidir.
“238 Ürününün” tasarımı 1954 yılında sona ermiştir. Aynı zamanda Ladoga Gölü'nde buz testlerine tabi tutulduk, bu da gelişmenin temel avantajlarını ve dezavantajlarını gösterdi. Kontroller sırasında, NIMTI uzmanlarının projeyi geliştirmeye devam etmesiyle bilgi toplandı. Bu çalışma aşaması yaklaşık bir yıl sürdü. 1955’te, endüstri ve Savunma Bakanlığı liderliği, projenin Bilimsel Araştırma Enstitüsü-400’in (şu anda Merkez Araştırma Enstitüsü Gidropribor’un) tasarımcılarına ve Motor fabrikasının SKB’ye aktarılmasını emretti. İlk baş tasarımcı V.A. Golubkov ve daha sonra yerini V.A. aldı. Polikarpov. Geliştiricinin değişmesine rağmen, "238" projesi başarıyla tamamlandı.
Ladoga Gölü'ndeki ilk testlerin sonuçlarına göre, “Product 238” projesi tamamlandı. Torpillerin tasarımında ve kılavuzluk sistemlerinde performansın güvenilirliğini ve genel iyileştirmesini amaçlayan bazı değişiklikler yapıldı. Bu durumda, torpillerin en yaygın özellikleri değişmeden kalmıştır. 1956'te de benzer gelişmeler, tasarım dokümantasyonunu, ilk deneyimli yeni torpido grubunu üreten Motor fabrikasına aktarmasına izin verdi.
Mevcut torpido SAET-238'in “50 Ürünü” için temeli olarak kullanılması ana agregaların borçlanmasına yol açtı. Yeni proje mevcut vakayı (uzunluk ve diğer tasarım değişikliklerinde artışla birlikte) ve aynı zamanda bir batarya ve bir elektrik motoruna dayanan bir enerji santrali kullandı. Davanın düzeni aynı kalır. Baş kısmında, ince kaplamanın altına, hidroakustik yönlendirme sisteminin alıcı anteni yerleştirildi, arkasına bir batarya yerleştirildi, arkasına bir dövüş bölmesi yapıldı. Besleme, kontrol sistemi ve motor altında iki koaksiyel vida miliyle verildi. Ürünün kalibresi 533 mm, uzunluk - 7,8 m idi Torpido kütlesi 1470 kg'ı aştı.
Torpido "Ürün 238" in ilginç bir özelliği, havayla dolu önemli miktarda boş alan bulunmasıydı. Yerli torpidoların geliştirilmesine katılan katılımcılardan biri, R.A. Gusev, anılarında "Bu, torpido yaşamıdır", çok büyük boş hacimler nedeniyle, "Product 238" torpidosunun pozitif bir yüzdürme gücüne sahip olduğunu hatırlattı. Uzmanların açıkladığı gibi, bu “baloncuklar” gelecek için bir temel oluşturarak, bilerek bırakıldı. Yakın gelecekte, torpidoyu vücutta daha fazla alan gerektirebilecek yeni bir batarya ile donatması gerekiyordu.
Torpido SAET-50M - SET-53'in öncüsü. Fotoğraf Militaryrussia.ru
Sualtı hedeflerini aramak ve yenmek için “238 Ürünü”, V.I. Kolesnikova ve S.G. Poleska. Bu ekipman torpidolarının bileşimi, çeşitli görevlerin yerine getirilmesinden sorumlu olan bireysel cihazlar tanıtıldı. Bu nedenle, işin ilk aşamasında, torpido borusundan çıktıktan sonra derinlik kontrol sistemi silahın manevralarını kontrol etmelidir. İlk başta, bağımsız olarak ve emirlere göre ekipmanı açtıktan sonra, emirlerine göre çalışması gerekir. İlk olarak, derinlik kontrol sistemleri bir körük sarkaç cihazı (SMP) ve bir hidrostatik kontaktör (GZ-III) temelinde önerildi. Karşılaştırmalar, SMP cihazının daha yüksek özelliklere sahip olduğunu ve bu nedenle torpidoyu onlarla donatmanın gerekli olduğunu göstermiştir.
Taşıyıcıya birkaç yüz metre uzaklıktaki (30-40 hareket anından sonra), torpil bir hedef arama sistemi içermelidir. Pasif bir hidroakustik istasyon olan bu cihaz, CAET ailesi projelerinde kullanılan fikirlere ve çözümlere dayanıyordu. Aynı zamanda, iki düzlemde hedef arayışı sağlamak için yeni sistem gözle görülür bir şekilde elden geçirildi. Sistemin ana elemanı olan anten, üst üste yerleştirilmiş iki alıcıyla silindirik bir blok şeklinde yapılmıştır. Ek olarak, anten yüzeyi boyunca hareket eden ve belirli bir kısmını kaplayan hareketli bir panjur vardı. Anten ve panjur, etilen glikol ile doldurulmuş kapalı bir muhafaza içine yerleştirildi. Bu sıvının amacı, antenin normal çalışmasını engelleyen ve gereksiz girişimler yaratan deklanşörün salınımlarını sönümlemektir.
SAET torpidolarında olduğu gibi, “238 Products” ın ana sistemi, ters magnetostriction fenomenini kullanmalıydı (Willary etkisidir). Hedeften kaynaklanan titreşimlerin etkisi altında, anten alıcılarının mıknatıslanma durumlarının değiştiği için deforme olması gerekiyordu. Torpido elektroniği bu değişiklikleri izlemiş, iki alıcıdan gelen sinyalleri karşılaştırmış ve hedefi hedeflerken dikkate almıştır. Böylece, sinyal gücündeki üst ve alt alıcılardan gelen fark, dikey düzlemde hedefe olan yönü belirlememize izin verdi. Yataydaki yönü belirlemek için hareketli bir deklanşör kullanıldı: sinyal gücü otomatik olarak alıcılarla farklı konumlarında karşılaştırıldı.
Önerilen hedefleme ekipmanı, 25 kHz frekansında çalıştırıldı. Antenin hassasiyeti, en az 9 düğüm hızında 600 m'den daha kısa olmayan bir düşman denizaltının tespit edilmesini mümkün kılmış, 20 ile 200 m arasındaki derinlikte hedefler için bir araştırma yapılmıştır. Hidroakustik temasın kesilmesi durumunda, otomasyonun çalışması için özel bir algoritma sağlanmıştır. Torpido şu andaki derinlikte kaldı ve hedefi aramaya devam etti. Yeni bir keşiften sonra, çarpışma anına kadar kendisine yönlendirilmeye devam etti.
Torpido "Item 238", 287 kg ağırlığındaki dövüş bölmesini aldı ve o sırada varolan ve gelecek vaat eden denizaltıların ölümcül hasar görmesine neden oldu. Saldırının etkinliğini artırmak için, A.V. Miroshkina, hoparlör sistemine dayalı yeni bir yakınlık sigortası yarattı. Bu cihaz, onunla buluşma açısına bakılmaksızın, hedefe yaklaşırken savaş başlığını baltalamak için sağlandı. Bir torpil tasarımında başarısız bir saldırı durumunda, bir kendisinin imha etmesi öngörülmüştü. Hatırlandığı gibi, R.A. Gusev, bu cihazın torpidoculardan çok fazla hassasiyeti gerekiyordu. Bir torpido ile kötü muamele gördüğü zaman, kendi kendini tasfiye memuru gövdeden yüksek hızda uçar ve ekipmanın zarar görmesine ve kişisel yaralanmalara neden olur.
Rehberlik sisteminin tasarımı. Figür Wunderwafe.ru
Muhafazanın orta bölümünde pili barındırıyordu. “238 Ürününün” ilk sürümü, SAET-6 torpidodan değişmeden ödünç alınan B-50-IV tipinde bir kurşun asit batarya aldı. Bu ürün yaklaşık 460 kg ağırlığında ve ortalama 870 A gücünde akım verdi. Akünün arkasında, kontrol sisteminin yanında, 5 kW gücüne sahip çift yönlü PM3-46МУ elektrikli motor bulunuyordu. Bu motorun ve seleflerinin bir özelliği, iki koaksiyel vidanın şaftlarına bağlı dönen ankrajların ve statorun kullanılmasıydı. Böyle bir motor tasarımı, karmaşık şanzıman düzeneklerini ortadan kaldırmayı ve böylece santralin ağırlığını ve gürültüsünü azaltmayı mümkün kılmıştır.
B-6-IV aküye dayanan elektrik santralinin ilk versiyonu, torpillerin 23 düğümlere kadar olan hızlara ulaşmasına ve 6 km'ye olan mesafeyi kapsamasına izin verdi. Gelecekte, proje yeniden tasarlandı. Eski batarya, yeni T-7 ile değiştirildi, bu da hız özelliklerini korurken menzili 7,5 km'ye getirmeyi mümkün kıldı. İlginç bir şekilde, 238 projesinde yapılan aşağıdaki güncellemeler, diğerleri arasında, yeni pillerin kullanılmasını gerektirdi.
1956’te Leningrad fabrikası “Motor”, 400 araştırma enstitüsünden 8 torpidolarının ilk deney grubunun toplandığı bir dizi gerekli belgeyi aldı. Aynı yıl torpidolar Ladoga Gölü ve Karadeniz'de test edildi. Fabrika testleri başarılı oldu, ardından torpido müşteriye sunuldu. 1957'te başarılı sayılan durum testlerinden geçildi. Tüm incelemelerin sonuçlarına göre “Ürün 238”, SET-53 - “Kendinden güdümlü elektrikli torpido, yılın projesi 1953” adı altında hizmete girdi. "Raccoon-1" isminin kullanımı hakkında da bilgi vardır. İlgili sipariş 1958 yılında verildi. Yeni silahların seri üretimine motor fabrikası hakim oldu.
SET-53 temel torpidolarının seri üretimine başladıktan hemen sonra, modernizasyonu için bir projenin geliştirilmesi başladı. Mühendisleri SKB fabrikası GA önderliğinde "Motor". Kaplunov, silahın tasarımında ve birimlerinin kompozisyonunda bazı değişiklikler yaptı. Başlıca yenilik, geliştirilmiş performansa sahip yeni bir gümüş-çinko pil TC-3'in kullanılmasıydı. Daha sonra, TC-3 pili, 3-3 ürünü ile değiştirildi. Torpido ayrıca bir tesviye sistemi ve bir elektro-hidro-optik seyir aleti aldı. Santral gürültüsünü azaltmak için önlemler alınmıştır. Modernizasyon sonucunda, torpilin ağırlığı 1490 kg'a yükseldi. Menzil de arttı: yeni bir batarya, torpillerin 14 km'yi geçmesine izin verdi.
1963-64'te, güncellenmiş SET-53, sonuçları kullanıma sunulan tüm testlerden geçti. Güncellenen ürün resmi atama SET-53M aldı. Seri üretimde, SET-53M ana torpidoyu değiştirdi.
Kontrol ekipmanı birimleri. Figür Wunderwafe.ru
SET-53'ün ilginç bir değişikliği, 68'da hizmet için kabul edilen TEST-1969 torpido idi. Dvigatel fabrikası ve TsNIIAG'den SKB tarafından oluşturulan bu ürün, teller aracılığıyla bir telekontrol sistemi aldı. Torpidoya ve taşıyıcıya kontrol tellerini sarmak için bobinlerin yerleştirilmesi önerildi. Aynı zamanda, hedef arama sistemi korunmuştur. Hedef arama etkinleştirilmeden önce Teller Ofisi'nin uygulanması önerildi. TEST-68'in diğer silahlarla karşılaştırıldığında bazı dezavantajları vardı, ancak oldukça aktif olarak kullanıldı filo.
1967’te SET-53 torpido - SET-53E’in ilk ihracat sürümü geliştirilmiştir. Bu proje çerçevesinde, Motor fabrikasının özel tasarım bürosunun tasarımcıları baz torpidoyu diğer bazı bileşenlerle donattılar. Özellikle, hedef arama sisteminin tasarımı değiştirildi ve parkurun bir başka aracı kullanıldı. 1975'te SET-53М temelinde geliştirilen bir torpido SET-53МЭ ortaya çıktı. Selefi gibi, temel modelden bazı farklılıklar vardı.
Torpido SET-53, sınıfının denizaltıları yok etmek için tasarlanan ilk yerli silahıydı. Bu denizaltılar ve uyumlu 53-cm torpido tüplerine sahip yüzey gemileri bu torpidoları kullanabilir. Alternatiflerin geçici eksikliği ve başarılı bir tasarım, buna bağlı sonuçlara yol açtı. Torpidolar SET-53 hızla yaygınlaştı ve denizcilerin saygısını kazanabildi.
Torpidoların çalışması SET-53 ve SET-53М, seksenli yıllara kadar sürdü, bu tür silahların güvenilirliği ve yeterince yüksek performans sağladı, altmışlı yılların başlarına yükselttikten sonra daha da gelişti. Bazı problemler vardı, ama genel olarak, torpil iyi olduğu kanıtlandı. RA Gusev, 1978’te, Maden-Torpido Enstitüsü’nün, geçen 10 yıllarında Kuzey Filosu tarafından torpidoların eğitim kullanımına ilişkin bir çalışma yaptığını belirtti. Yeni silahların ortaya çıkmasına rağmen, yaşlanan SET-53 ve SET-53М'ın en sık kullanılan örneklerden biri olduğu ortaya çıktı. Gözden geçirilen süre boyunca, bu tür torpidolarla yaklaşık 200 atış yapıldı; bu, ateşlemenin dörtte biri kadardı. Bazı ürünler, her küçük onarımdan ve servise geri döndükten sonra, 40 çekimlerinde hayatta kaldı. Ateşleme uygulaması sırasında, kullanılmış ürünlerin yalnızca% 2'i kaybedilmiştir ve her durumda sözde olarak görülmüştür. insan faktörü.
Bütün bu başarılarla birlikte SET-53 torpidoları kusursuz değildi. Bir torpidodan uçup, yaralanmalara veya ekipmanın zarar görmesine neden olan, kendi kendini öldüren katilin yanı sıra, olumsuz sonuçlara yol açabilecek başka özellikler de vardı. Örneğin, homing sisteminde etilen glikol kullanımıyla ilişkili personel kaybı vardı. Bu madde 3-th tehlike sınıfıdır ve bu nedenle alkollü bir içecek olarak kullanılamaz. Bunu unutanlar sağlık ya da yaşamla ödediler.
Aletler torpidoların dışına SET-53 döner. Fotoğraf Militaryrussia.ru
Ayrıca torpidoların ihmal edilmesi yanıcı gazların patlamasına neden olabilir. Kurşun-asit ve diğer bazı bataryalar hem gaz hem de bağlanmış hidrojen salma eğilimindedir. Bir patlamayı önlemek için, torpido'nun akü bölmesi düzenli olarak havalandırılmalıdır. Bu gerekliliklere uymamak, patlama riskine yol açmıştır. Örneğin, "Bu torpido yaşamı" kitabına göre, "pamuk" un tipik nedeni, yaklaşık bir buçuk ay boyunca havalandırma eksikliğinden ve yanlış ölçüm cihazlarının kullanılmasından dolayı tehlikeli gazların birikmesiydi. 100 V olmayan (önerilen) voltajı olan ancak 500 V'de daha güçlü bir megohmmetre kullanıyorsanız, bir dövüş bölmesinin yalıtımını kontrol ederken XNUMX V'de daha güçlü, tehlikeli gazları ateşleyebilecek bir yakınlık sigortasının ana rölesinde bir kıvılcım görülebilir.
Torpido tasarımının bazı özellikleri, yani gövdenin içindeki hava odalarının varlığı meraklı vakalara yol açmıştır. Kuzey Filosunda yetmişli yılların başında, bir öğretim çekim torpido TEST-68 yapıldı. Torpedolov ürünün yükseliş bölgesine gitti, ancak bulamadı. İki gün aradıktan sonra, talimatlara uygun olarak aramayı durdurdular ve üsse yöneldiler. Torpillerin tasarımı için sağlanmıştır. Boğulan tapa, atıştan sonraki 48 saatinden sonra vanayı açan ve suyla vücuda su geçiren ve silaha giren özel bir cihazdır. Fiş düzgün çalıştı ve torpido içine su çekmeye başladı, ancak kalan hava ürünün batmasına izin vermedi. Beş gün sonra, yanlışlıkla geçen bir gemi tarafından yanlışlıkla keşfedildi. Ancak bundan sonra torpido yakalandı ve üsse geri döndü.
Torpidoların ilk müşterisi ve ana operatörü SET-53, Sovyetler Birliği'nin donanmasıydı. Altmışlı yılların sonundan itibaren, “E” ve “ME” versiyonlarındaki torpidolar, GDR ve Hindistan'a teslim edildi. Bazı haberlere göre, bu silahı yalnızca gerçek savaşta kullanan Hintli denizcilerdi. Aralık 4 1971, Hindistan destroyeri D141 Rajput, Pakistan Donanması denizaltısı Gazi'yi su altında bıraktı. Bir versiyona göre, denizaltı, ihracat versiyonundaki bir torpido SET-53 tarafından derinlik yükleriyle tahrip edildi.
İlk ulusal antisubmarin torpidolarının ortaya çıkması SET-53, denizaltı filosunun gelişimi ile ilgili olarak zaman içinde önemli bir görevi çözmesine izin verdi. Oldukça başarılı bir tasarım ve nispeten yüksek performans, bu tür silahların uzun süreli çalışmasını sağlamıştır. Yeni silah türlerinin ortaya çıkmasına rağmen, SET-53 ve SET-53M, seksenli yıllara kadar ameliyat edildi, ardından ahlaki ve fiziksel eskime nedeniyle kapatıldı. Bu zamana kadar, daha az başarılı olan torpido silahı örnekleri kabul edilmedi, bu da sadece korumayı sağlamakla kalmadı, aynı zamanda filonun denizaltı karşıtı araçlarının potansiyelini de arttırdı.
Göre:
http://flot.com/
http://militaryparitet.com/
http://wunderwafe.ru/
http://militaryrussia.ru/blog/topic-465.html
Shirokorad A.B. Yerli filonun silahları. 1945-2000. - Minsk: “Hasat”, 2001
Gusev R.A. Torpido hayatı böyle. - S.-PB .: Söğüt, 2003