Depresyon, dünyadaki engelliliğin önde gelen nedenidir. Amerika Birleşik Devletleri’nde yetişkinlerin yaklaşık %10’u depresyonla mücadele ediyor. Ancak bu bir akıl hastalığı olduğu için, yüksek kolesterolden anlaşılması çok daha zor olabilir.
Bir ana kafa karışıklığı kaynağı, depresyona sahip olmakla sadece depresif hissetmek arasındaki farktır. Hemen hemen herkes zaman zaman kötü bir not almak, işini kaybetmek, tartışmak, hatta yağmurlu bir gün bile üzüntü hissi uyandırabilir. Bazen hiç tetikleyici yoktur, birdenbire ortaya çıkar. Sonra koşullar değişir ve bu üzücü duygular kaybolur. Klinik depresyon farklıdır. Bu tıbbi bir rahatsızlık ve sırf sen de istiyorsun diye geçmeyecek. Art arda en az iki hafta sürer ve kişinin çalışma, oynama veya sevme becerisine önemli ölçüde müdahale eder. Depresyonun tek başına birçok farklı semptomu olabilir. Normalde zevk aldığınız şeylere olan ilginin duygu durum kaybı, iştah değişiklikleri, değersiz hissetme veya aşırı suçluluk. Çok fazla veya çok az uyumak, konsantrasyon eksikliği, huzursuzluk veya yavaşlık, enerji kaybı veya tekrarlayan intihar düşünceleri. Bu semptomlardan en az beşine sahipseniz, psikiyatrik kılavuzlara göre, depresyon tanısı almaya hak kazanırsınız. Ve bu sadece davranışsal belirtiler değil. Depresyonun beynin içinde fiziksel tezahürleri vardır. Öncelikle çıplak gözle ve röntgen görüşüyle görülebilen değişiklikler var. Bunlar daha küçük frontal lobları ve hipokampal hacimleri içerir. Daha mikro ölçekte, depresyon birkaç şeyle ilişkilidir. Bazı nörotransmiterlerin, özellikle serotonin, norepinefrin ve dopamin, körelmiş sirkadiyen ritimler veya uyku döngünüzün yavaş dalga bölümlerindeki spesifik değişiklikler ve yüksek kortizol ve tiroid hormonlarının deregülasyonu gibi hormon anormalliklerinin anormal iletimi veya tükenmesi. Ancak nöro bilimciler hala depresyona neyin sebep olduğuna dair tam bir resme sahip değiller. Genler arasındaki karmaşık bir etkileşimle ilgisi var gibi görünüyor. Ve çevre, ancak nerede ve ne zaman ortaya çıkacağını doğru bir şekilde tahmin edebilen bir teşhis aracımız yok. Ve depresyon semptomları soyut olduğu için, kimin iyi görünebileceğini bilmek zor, ama aslında mücadele ediyor.
Ulusal Ruh Sağlığı Enstitüsü’ne göre, akıl hastalığı olan ortalama bir kişinin yardım istemesi 10 yıldan fazla sürüyor. Ancak beyin kimyasallarını güçlendirmek için çok etkili tedaviler, ilaçlar ve terapi birbirini tamamlar. Ekstrem durumlarda, hastanın beyninde kontrollü bir nöbet gibi olan elektro konvülsif tedavi de çok faydalıdır. Transkraniyal manyetik stimülasyon gibi diğer umut verici tedaviler de araştırılmaktadır. Bu nedenle, depresyonla mücadele eden birini tanıyorsanız, onu nazikçe bu seçeneklerden bazılarını aramaya teşvik edin. Bölgedeki terapistleri aramak veya depresyonu olan birine doktora sormak için bir soru listesi hazırlamak gibi belirli görevlere yardım etmeyi bile önerebilirsiniz. Bu ilk adımlar aşılmaz görünebilir. Kendilerini suçlu veya utanmış hissederlerse, depresyonun tıpkı astım veya diyabet gibi tıbbi bir durum olduğuna dikkat edin. Bu bir zayıflık ya da kişilik özelliği değildir ve kırık bir kolun üstesinden gelebileceklerinden daha fazla kendilerinin bunu aşmalarını beklememelidirler. Kendiniz depresyon yaşamadıysanız, bunu kendinizi kötü hissettiğiniz zamanlarla karşılaştırmaktan kaçının, yaşadıklarını normalle karşılaştırmak, geçici üzüntü duyguları onları mücadele ettikleri için suçlu hissetmelerine neden olabilir. Sadece depresyon hakkında açıkça konuşmak bile yardımcı olabilir. Örneğin araştırmalar, birine intihar düşüncelerini sormanın aslında intihar riskini azalttığını gösteriyor. Akıl hastalığı hakkında açık sohbetler, damgalamayı aşındırır ve insanların yardım istemesini kolaylaştırır. Ve ne kadar çok hasta tedavi ararsa, bilim adamları depresyon hakkında o kadar çok şey öğrenecek ve tedaviler o kadar iyi olacak