Bilim, insanın varoluşunun sırlarını önüme sermiş ve annemin benim ile ağabeyimin arasında kurmaya çalıştığı korkunç farklılıkların hepsini son derece önemsiz hale getirmişti.
Bilim bana, kadınların erkeklere, erkeklerin de insan lara benzediklerini kanıtlamıştı. Kadınların da erkeklerinki gibi bir kalbi, bir sinir sistemi ve bir beyni; hayvan ların da insanlarınki gibi bir kalpleri, bir sinir sistemleri ve bir beyinleri vardı. Aralarında temel bir farklılık yoktu! Bir kadın kendi içinde bir erkek barındırırken, bir er kek de kendi derinliklerinde kesinlikle bir kadını gizliyordu. Nasıl bir kadının bazısı görünen, bazısı ise gizli olan eril organları varsa, bir erkek de kanında dişil hor monlar taşıyordu. İnsanlar, hayvanlar gibi omuriliklerinin altında birkaç küçük omur biçiminde budanmış birrer kuyruk taşırken, hayvanlar da insanlar gibi ağlıyor, gözyaşı döküyorlardı.
Erkekleri, kadınları ve hayvanları birbirine yakınlaştıran bu yeni dünyayla, kudretli, adil ve her şeyi bilen bir Tanrı gibi görünen bilimle sevinçten deliye dönmüştüm.
Bunun üzerine bilime bütün kalbimle güvendim ve onun öğretilerine sıkı sıkıya bağlandım.