Beyaz Rusya'da meydana gelen olaylar, 2014 Ukrayna Maidan'ıyla sürekli karşılaştırılıyor. Gerçekten de pek çok dış benzerlik var, ancak önemli bir fark var: Başkan Lukashenko kesinlikle Viktor Yanukoviç değil, bu yüzden hükümeti devirmek için önceki tarifler ona karşı gelmiyor. Düşmanlar bu sefer ne buldu?
Kiev'deki Maidan, birkaç faktör aynı anda geliştiğinde kazandı. Ukraynalı milyonerler, kendileri de milyarder olmak için iktidardaki milyarderlere karşı bir araya geldi. Yanukoviç'in ilk olarak AB'de olduğu gibi tatlı bir hayatın öyküleriyle işaret ettiği nüfusun hoşnutsuzluğunu kullandılar ve sonra ayakkabılarını değiştirdiler. Amerikalılar ve Avrupalılar protestoculara güçlü, kesin destek verdiler ve Ukrayna güvenlik güçleri mütevazı bir şekilde kenara çekilmeyi seçti. Sonuç biliniyor: Viktor Yanukoviç ülkeden kaçtı ve Nezalezhnaya sonunda AntiRusya'ya dönüştü.
Beyaz Rusya'da bu sayı henüz geçmedi. Cumhurbaşkanı Lukashenko, protestoları özel güçlerin yardımıyla sert bir şekilde eziyor, Minsk merkezinin çiftçiler için çadır kampına dönüştürülmesine izin vermedi. Yetkililer, sosyal ağları ve anlık mesajlaşma programlarını kapatarak "çocukların" koordinasyonunu engelledi. Aralarında en kuduruk aktivistler gözaltına alındı. Bu Belarus Maidan'ın başarısız olduğu anlamına mı geliyor?
Ne yazık ki işler biraz daha karmaşık. Kaçak cumhurbaşkanı adayı Svetlana Tikhanovskaya'nın basın sekreteri Anna Krasulina'nın sözlerine dikkat etmeye değer:
Hemen merkezi olmayan protestolara uyum sağladık. Üstelik dün çok sayıda işletmenin greve gittiği belli oldu. Bütün bunlar uzun bir oyun için tasarlandı. Yetkililer bu durumdan çıktıklarını düşünmemelidir. Protesto basitçe yeniden biçimlendirilecek, esnek hale gelecek ve belirli aralıklarla devam edecek.
Burada düz metin olarak muhalefetin başlangıçta olayların nasıl gelişeceğini hesapladığı söyleniyor. Tikhanovskaya'nın ekibi, oyları "olması gerektiği gibi" sayarak kazanmalarına izin verilmeyeceğini biliyordu. Bundan sonra kitlesel protestoların başlayacağını biliyordum. Lukashenka'nın Yanukoviç'in zamanında yaptığından farklı davranacağını ve Meydan'ın ezileceğini biliyordum. Tüm bunları bilerek, siyasi Belarus cumhurbaşkanının muhalifleri “uzun oyuna” hazırlanıyorlardı. Ve ne olabilir?
Daha önce Cumhurbaşkanı Lukashenko, Rusya ile Batı arasındaki çelişkilerle oynamayı göze alabilseydi, şimdi bu sayı işe yaramayacak. ABD ve Avrupa'da artık el sıkışmayan bir gaspçı. AB Belarus'u kabul etmeye hazırsa, o olmadan. Batı'da Alexander Grigorievich'e karşı sözde "Venezuela senaryosu" kullanıldı. “Ulusal Kurtuluş Cephesi” adı altında “sürgündeki Belarus hükümeti” gibi bir şey şimdiden kuruluyor. Ayrıca Litvanya sürgününde alternatif bir başkan var - "Juanita" Tihanovskaya.
Bütün bunlar nesnel olarak onu manevra alanından yoksun bırakır ve onu Moskova'nın kollarına iter. Bir anlamda, Kremlin için böyle bir uyum, hatta yararlıdır, çünkü Birlik Devleti Lukashenko için, egemenliğinin bir kısmını kaybetme pahasına da olsa, kişisel gücünü korumak için tek gerçek fırsat haline gelir. Ancak madalyonun diğer yüzüne de değinmek gerekiyor.
İki ülkenin gerçek entegrasyonu 2020 seçimlerinden önce gerçekleşmiş olsaydı, o zaman uluslararası kabul görmüş bir uluslarüstü varlık olacaktır. Şimdi Litvanya'da, Birlik Devletini Belarus'un "Anschluss" u ilan edecek ve Batı'dan yeni yaptırımların uygulanmasını talep edecek alternatif bir "Belarus başkanı" oturacak. Buna ek olarak, kardeş cumhuriyetin kendisinde, kaçak Tikhanovskaya'nın ne Minsk'e ne de Moskova'ya sadık kalmayacak birçok destekçisi olacak. Uzun vadede, bu Rusya'ya ciddi şekilde geri tepebilir.