... Görünüşe göre bu durum yakında havacılık bölümüne katılmak zorunda kalacağız. Bizim için - bu benim ve arkadaşım Peterson için. "Kalın bir gemi" (zırhlı. - Çev.) İçin Wilhelmshaven'e geri dönme şansı var. Kasvetli iç rutini ile. Aksi olamazdı. 9 Eylül, L 1 zeplinini kaybettik ve bir aydan biraz fazla bir süre sonra - ve L 2. Artık hava gemilerimiz yoktu, yani filo havacılık memurlarına ihtiyaç yoktur. Ölümcül üzülüme başka bir şey daha eklendi. Bir uçağın geliştirilmesindeki kritik anlardan birinde itibarımı kurtarmak için kendimi kandırmam gerektiğine dair bir pişmanlık duydum.
Her şey havacılık bölümündeki yönümün bile tam olarak gerçekleşmemesi gerçeğiyle başladı. Ve öyle oldu. Kiel yakınlarındaki Kuzey Denizi'nin sularında manevralar başladı, ilk kez bir uçağın bombardıman olarak katılacağı yerdeydi. Pilot Schlegel (nedense onu "kara faresi" olarak gördük), denizci-gözlemcisinde Kiel yakınındaki alanı ve su alanını bilen bir ekip arıyordu. Hemen gönüllü olmak için gönüllü oldum. Schlegel bana şüpheyle baktı, düşündü ve zorlukla gizlenmiş iğnelemeyle sordu: “Tabii, zaten uçtun mu?” O anda kaidemin umutlar içinde sallandığını ve yıkıldığını, en içteki hayalimin gömüldüğünü hissettim. Ve burada bende oyuncunun hediyesi uyandı. Aviatic-monoplane ile ilgilenmedim, yürekten nasıl çalıştığını biliyordum ve uçuş yapmak nasıl ikinci bir kahvaltının nasıl yenileceğini biliyordum. Çabucak kendimi toparladım. “Söylemeye gerek yok…” - yüzünde yalın bir mayın tasvir ettikten sonra, ilgisiz bir tonda cevap verdim. Schlegel tekrar bana baktı, başını onaylayarak başını salladı ve gitti. Ve ağır düşüncelerimle kaldım. Doğal olarak, asla uçağa bile oturmadım.
İçtenlikle itiraf etmeliyim ki bu dolandırıcılık ruhumda tatsız bir tat bıraktı. Gelecek iyi bir şey vaat etmedi. Önümde binlerce tehlike ve yaklaşmakta olan evrensel utanç vardı. Uçuştan önce kalan sürede, en azından uçağın cihazı ve en önemlisi gözlemci pilotunun görevleri hakkında bir şeyler öğrenmeye çalıştım. Eylemlerdeki herhangi bir garipliğin beni vereceğini çok iyi anladım. Schlegel, bana göre bir pilot olarak tanımını bilmesi gereken manevralar sırasında problemleri çözmek için uçağın hedef kullanımının bazı sorunları hakkında bana danışmaya başladığında durum tamamen öngörülemez hale geldi. Beni kontrol ediyor mu? Bu içeri girdi tarih. Ancak bir noktada Schlegel'in beni berrak suya sokma görevini yerine getirmediğini fark ettim. Bana içtenlikle danıştı. Bu sadece bir şey anlamına gelebilir - navigasyon ve bombalama açısından, o yeni bir kişiydi. Burada zaten bir ata oturdum. Tavsiyem ve önerilerim derhal nihai gerçeğin önemini kazandı. Schlegel ağzıma bakarken büyüledi ...
İki gün geçti. Sonra Schlegel'le uçakta yerimize oturduğumuz an geldi. Endişelenmek, önünde oturuyordum, bu Schlegel'in bütün sakar hareketlerimi kontrol edebildiği anlamına geliyordu. Her şeye rağmen, kalbim inanılmaz bir olay beklentisiyle mutlu oldu - ilk uçuşum. Ancak, iş yapma zamanı. Haritaya daldım, Kiel Koyu'nu aradım. Bu arada, Schlegel motoru çalıştırdı ve uçak ilerledi. Gerginlik yüzüne çarptı. Cihaz bütün eklemlerinde titriyor ve titriyordu, dünya hepimize daha hızlı saldırıyordu. Çalkalama yavaş yavaş azaldı ve bir noktada tamamen sona erdi. Şaşkınlık içinde başımı salladım. Dünya yavaşça yere düştü. Kalbimde her şey zevkle şişmeye başladı ... Fly! Hadi uçalım!
Ancak, kısa sürede coşkum yerini giderek artan bir alarma geçirdi. Bombardımanımızın hedefi olan fiyort yolunda bir gemi bulmalıydım. Aman Tanrım! Bu dünya yukarıdan nasıl tanıdık geldi! Bir harita gibi. Ve eğer öyleyse, o zaman gemiyi çok zorluk çekmeden bulmak mümkün olacak. Bir şey ve haritayı okuyabilirim. Etrafa bakınca Kiel Körfezi'nin karakteristik eğrilerini gördüm. Öyleyse oraya uç! Schlegel'e bir işaret yapıyorum ve uçak sorunsuz bir şekilde doğru yöne dönüyor. Yakında hedefi gördüm. Gururla gemiyi geçtik ve sahte bir bomba attım. İnişten yarım saat sonra, bombanın tam olarak hedefi vurduğunu öğrendik. Görev tamamlandı! Akşamları bu etkinliği memur kumarhanesinde iyi kutladık. Bana bir ödül - bir kanca için büyük bir gümüş kase verildi. Bu hikaye ile ilgili komik olan şey, bu bardağı yanımda alamamamdı. Sadece taşınamadı ve onu “şişman” ımıza depolayacak yer yoktu.
Schlegel'in ayrılmasından birkaç gün sonra, aşağıdaki içeriği içeren bir telgraf aldım: “Size havacılık bölümünde daha fazla hizmet vermeye devam etmekten onur duyuyorum. Freyer'. O zaman, savaşçılar, Wilhelmshaven'deki üsse transfer edildi ve Kiel'deki gemimizle kaldık, kaderimize küfrederek, gelecekteki büyük deniz savaşlarının biz olmadan gerçekleşeceğinden korktuk. Telgraf sıkıcı hayatıma bir miktar heyecan getirdi. Yine de, bunun arkadaşlarımdan birinin hassas bir ralli olduğundan kesinlikle emindim. Çantama koydum ve cevabı düşünmeye başladım. Kafamda, doğru, bazen korkutucu bir düşünce atladı ve eğer gerçekse? Arkadaşları sakince davrandılar ve benim temkinli sorularıma cevap vermediler. Karargâha gittim ve telgraf ofisine gittim, burada derin utanç duyduğumda telgrafın Berlin’den gelmesi gerçeğinin deftere kaydedildiğine ikna oldum. “Şişko” üzerinde sefil bir varoluş yaratma olasılığı bana uymuyordu ve Schlegel ile uçmak tamamen yabancı bir duyguyu doğurdu - uçma arzusu. Teğmen Freyer'in yanıtı derhal ayrıldı: “Katılıyorum. Lütfen cihazınıza transferinizi hızlandırın. ”
Geceleri gözlerimi kapatmadım. Bu karar, alışılmış kısa yaşam biçimini kesti. Gelecek bilinmeyen ve aynı zamanda güzel görünüyordu. Yani gece ölü bir adam gibi uyumamıştım. Bu bana ilk defa oldu. Sabah, genelkurmay başkanı beni aradı ve telgrafımı okuduğunu ve bu aptal hava gemilerini kafamdan attığımı söyledi. Ayrılık yaparken, hizmetimi yakından takip edeceğini belirtti. Bir felaketti. Pamuklu ayaklarda ofisten ayrıldım ve uzun bir koridor boyunca yürüdüm. Birdenbire telgraf kapısından bir kafa çıktı ve bağırdı: “Buttlar, senin için başka bir telgraf!” Kulaklarıma inanmadığım için odaya girdim. Telgrafçı elinde bir parça kağıda bindi, şöyle okudum: “Filo komutanının emriyle hemen donanmanın havacılık bölümünde görev yapmak için bir müracaat atarsınız. Freyer. ”Gerçeği söylemek gerekirse, sorun çıkmazsa saçma bir duruma girme korkusuyla arkadaşlarımın içeriği ve hatta bu telgrafların kullanılabilirliği hakkında hiçbir şey söylemedim. Ancak ertesi gün karargahtan onay geldi.
Mutluluğumun sonuna kadar inanmadığımda, yakında zeplinizi görmek zorunda kaldığım Berlin'e gittim. O zamanlar sadece L 1'i biliyordum - manevralar sırasında Eylül 9'ta 1913'i öldüren ilk deniz gemisi. Bu trajik olaya rağmen, bir zeplin içinde uçma arzusu çok büyüktü. Yine de, bu rüyanın tamamıyla gerçekleştirilemez olduğunu çok iyi anladım, bu yüzden ondan kurtulmak için elimden geleni yaptım. Ve şimdi hayalim gerçek oluyordu. İnanılmaz!
Jollingnistylee kızaktaki 1'daki 1913 8.00 ekimde, L 2'in yanında, filoya varış vesilesiyle kendimi sundum. Ruhtaki gerginlik ancak komutan hemen derhal Dresden’e taşınacağımızı açıkladığında azalmaya başladı, burada donanma tarafından DELAG’tan gelen Hansa hava gemisi bizi bekliyordu. Yaşasın! "Yağlı" yatak, serap gibi eridi. İki gün sonra, trenle Dresden'e gittik. Ertesi sabah, Hansa'nın geçici mürettebatı organize edildi ve birkaç eğitim uçuşundan sonra, olağandışı askeri aracımıza tamamen güvendik. 7 Saxon havacılık birimimiz, yoğun eğitim uçuşları düzenleyerek Dresden'de birkaç hafta geçirdi. Derslerimizdeki aralar sırasında, yolcularımızla birlikte birkaç uçuş yaptık.
Bir gün bize, III. Saksonya Kralı'nın, ekibimizi ziyaret etme arzusunu dile getirdiği açıklandı. Bu ziyareti asla unutmayacağım. Kralın kır evi olan Uubegau kalesine (yerliler söyledi - Iibihau) yakın bir yerde konakladık. Bu tür etkinliklere daha önce katılan herkes, dramatize edilmiş bir şov gibi göründüklerini bilir. Geçit töreninde yapıldık, ve yakında kral ortaya çıktı. Küçük bir podyuma çıktı ve bizi ürkütücü bir yerel lehçede kısaca selamladı: “Drezd'de selamlayacak olan burada olduğum için çok mutluyum!” Yanımda duran Weihelbier, dürüst bir Doğu Prusyalı, eski bir marangoz sesi çaldı ve seslendi. Gözümün köşesinden gözlerinin yörüngeden çıktığını gördüm ve yüzü kırmızı lekelerle kaplıydı. Ne işiyordu, o anın ciddiyetini korumaya çalışarak, bir kahkahayla mücadele etti. Komik durum aniden beni etkiledi. İnanılmaz bir irade çabasıyla, kahkahaları bastık, isteğimizi yırttık. Kral, saflarımızda ufak bir heyecan duydu ve kısa bir duraksamadan sonra komutanımıza hitap etti: “Özellikle, Sayın Kaptan, halkınızın benim hakkımda iyi izlenimler vermesine memnun oldum” dedi. Yüzlerimiz ve Weigelbier mavi üniformalarımızın rengiyle birleşti. Kutlamaların sonunda bir bardak şampanya ve hafif bir aperatif servis edildi. Ziyafette, tüm subaylar ve Dr. Eckener (hava gemilerinin efsanevi yaratıcısı ve Kont Zeppelin'in müttefiki - Çeviri) hazır bulundu. Konuşma sırasında, kral doktora hangi fakültenin bir derece alacağını sordu. Eckener ulusal ekonomi üzerinde çalıştığını söylerken, kral, ruh eşini algılayarak ve kalbinin derinliklerinde hissederek, şöyle bir ifade etti: "Belki de havacılıkta çok iyi değilsin."
Dresden'deki zamanımız sona eriyordu. "Hansa" Hamburg'a yeni bir yere gönderildi. Bu uçuşta zeplin hizmetini vermek bizim ekibimizdi. Strasser’in isteği üzerine, eğitimlerimizle ilgilenen Eckener ve Lehmann, bir zeplin yönetiminde bize eğitim vermek için en küçük fırsatı kullandı. Sabah saat üçte Hansa'nın başlaması gerekiyordu. Gemiyi kayıkhaneden çıkarmak için hazırlandık, ancak güçlü bir rüzgar buna izin vermedi. Yine gece. Bu sefer hava mükemmeldi, ancak Hamburg yoğun sis altında boğuldu. Telefonu kapat ... Bir sonraki gece. Sonunda, hava durumu tamamen normal olduğundan daha az. Zamanlamaya göre hızla yerinizi alın. Mürettebatın kadrosuna göre, pusula yakınındaki dümen ustasının yerini aldım. Muhteşem bir uçuş beklentisiyle, kalbim göğsümde sevinçle attı. Ancak hava bize bir sürpriz verdi. Torgau bölgesinde hava bulutlu ve kar taneleri havaya uçtu. Ve daha ileri uçtuk, bu yüzden gittikçe daha fazla hale geldiler. Kısa bir süre sonra ufuk karlı siste kayboldu, rüzgar arttı. Hava tazelendi, kışın öldü.
Hiçbir şey için üç uykusuz gece geçmedi ve kendilerini hissettirdi. Tatlı bir şekilde esnedim ... Gondolun içi sonsuzluğa uzaklaştı ... Arkadaşım Peterson ve bayan yavaşça geçti ... "Kuzey Kutbu'na uçuyoruz" diye omzunun üzerinden attı ... İşte uyandım. Dümende uyuya mı kaldım? Dehşete kapılıyorum, etrafa baktım. Komutanlar denizden kar tırmalamakla süzülüyorlardı. Hiçbir şey farketmediler. Tanrıya şükür! Fakat gemi bunu fark etti. Kuzey batıya gitmek yerine güney batıya gidiyorduk. Böylece, tüm 8 aptalını uyudum! Ellerim kendiliğinden direksiyon simidini istenen rotaya kaydırdı. Gözlerime bir şey olduğunu hiçbir şeytan okuyamazdı.
Öğleden sonra saat üç civarı, Welzen'i geçtik. Yakında Lüneburg ortaya çıktı. Hamburg'un yüksek kuleleri bizi tırmanmaya ve bulutlara daldırmamıza neden oldu. Şehri geçtikten sonra düştük. Hızla karanlıklaşıyordu ve yakında geceye daldık. Bir kayıkhane bulmak için yapılan tüm girişimler başarısız oldu. Etrafımızdaki dünya kayboldu. Uzakta, şehrin ışıkları açık gri bir püre içinde yüzdü ve burada aşılmaz karanlık hüküm sürdü. Dr. Eckener düşüncede kayboldu. Durumun kısa bir tartışmasından sonra, burada alana oturmaya karar verilmiştir. Aşağı indik ve rüzgara döndük. Bir çığlık arkasından geldiğinde dünya zaten çok yakındı: “Dikkat! Teller! ”Ama çok geç oldu - salma tellere dokundu. Parlak bir flaş mahalleyi aydınlatarak yakındaki bir alanı karanlıktan kaptı. Kalbim botların içine daldı, dondu, en kötüsünü bekledik ... Ama hiçbir şey olmadı. Zorlu acil demirleme ekipleri duyulabilir, demirleme demirleri toprağa bir sersemlemeyle sıkıştı ve birkaç dakika daha - zeplin yere sıkıca bağlı olarak durdu. Şafakta yola çıktık ve kısa süre sonra üsdeydik.