Daha doğrusu, taslak sistem yasal olarak korunacak, ancak kimseyi gerçekten “tıraş etmeyecekler”. ABD'de durum benzer, ordu da resmen orada, авиация ve filo işe alımlar ile donatılmalıdır, ancak her yıl çağrı "sıfır" olarak ilan edilir.
Doğal olarak, Bundeswehr'deki radikal azalmalar nedeniyle, birim, oluşum ve askeri teçhizat sayısı azalacak. Sonuncusu ile ilgili olarak, son 20 yılda tank Federal Cumhuriyet'in kara kuvvetleri filosu beş kereden fazla kesildi ve Luftwaffe, 1990'da mevcut olandan savaş uçaklarının sadece üçte birine sahipti. Dahası, Guttenberg’in konuşmasından önce bile, bu sürecin devam edeceği ve etkilenmemesi gerektiği yönünde bir açıklama yapıldı sadece mevcut silahlar (10 denizaltılarından altı tanesi, Tornado avcılarının yarısından fazlası) kapalı, ancak yeni modeller için tedarik programları (Puma BMP, Typhoon uçağı, vb.) da önemli ölçüde azaltılacak.
AFGHAN'IN GERÇEĞİ ANI
Hem daha önce ilan edilen indirimler hem de bugün Guttenberg tarafından açıklanan reform, açıkça sona ermeyen bir ekonomik kriz koşullarında Bundeswehr'in mali maliyetlerini azaltmayı amaçlıyor (ve Almanya kendisini ve daha kötü durumda olan AB ülkelerini kurtarmak zorunda). Bununla birlikte, yaklaşmakta olan dönüşüm belki de askeri-politik nedenlerle olduğu kadar ekonomik olarak da açıklanmıyor. Bu, Almanya'nın Avrupa ve Avrupa'daki (daha doğrusu AB) dünyadaki yeni rolüdür.
Federal Cumhuriyet, Eski Dünya’nın en güçlü ekonomisine sahip, AB’nin ekonomik ve politik “lokomotifi” olan devlettir. Bu gün için Bundeswehr “NATO’nun Avrupa’daki ana grev gücü” olarak kabul edildi. Bu nedenle ülkede evrensel askeri görev kaldı - “ana vurucu güç” güvenilir ve hazırlıklı bir rezervine sahip olmalı. Çağrının korunmasının bir başka nedeni de, Almanya'daki son Nazi geçmişine çekingen bir bakış atışı yapmaktır: Korsan paralı askerlik yapmak için totaliter rejimi desteklemenin geleneksel bir taslak ordusundan daha kolay olduğu bilinmektedir (bkz. 19 No.'lu “Bir Paralı Asker Yaratmaz” makalesi. ).
Ancak son zamanlarda Bundeswehr’in artık “ana vurucu güç” olmadığı açıkça ortaya çıktı. Birincisi, niceliksel olarak çok azaldı, mevcut potansiyeli sadece birisine saldırmak için değil, belki de savunma için de tamamen yetersiz. İkincisi, Almanya'daki müşavirlik hizmetinin süresi şimdi altı aydır, ancak acemilerin yarısından fazlası hala alternatif sivilini tercih etmektedir. Üçüncüsü, ülkenin anayasası, Bundeswehr’in barışı koruma operasyonları haricinde NATO dışındaki görevlere katılmalarını yasakladı. Ve bu durumda, Alman ordusunun her şeyden önce “insancıl uluslararası hukuk” normları tarafından yönlendirilmesi gerekiyor.
Şu anki Alman ordusu için "gerçek anı" Afgan kampanyasıydı. Almanya, Afganistan'a gönderilen asker ve subayların sayısında ABD ve Büyük Britanya'nın ardından üçüncü sırayı aldı, ancak Almanlar burada son derece düşük savaş kabiliyeti gösterdiğini gösteriyor. Ne hakları ne de savaşma arzusu var. Kunduz'da bir yıl önce bilinen bir olaydan sonra, Federal Meclis, ordusuna tamamen kayda değer bir talimat vermiştir: "Saldırı veya acil saldırı tehdidi durumlar dışında, ölüme yol açabilecek kuvvet kullanımı yasaktır."
Ayrıca, Almanya’daki Afganistan’ın resmen savaş çağrısı yapması yasak, çünkü Bundeswehr’in savaşa katılma hakkı yok. Afganistan için, Alman liderliği her iki tarafta da yendi: Anglo-Saxons, genel askeri çabaların asıl sabote edilmesi içindir ve kendi nüfusunun önemli bir kısmı, mevcut entelektüel formda bile olsa Afgan operasyonuna katılmak içindir. Sol ve "yeşil", birliklerin derhal geri çekilmesini gerektiriyor ve SPD de aynı karara varmaya başladı.
Alman ordusunun en uzun ve en zengin askeri geçmişlerden birine sahip olduğu bilinmektedir. Ve eğer asırların başlarında sadece işe alınmışsa, o zaman işe alım sistemi ortaya çıktı. Ve 1871’te, Alman İmparatorluğu’nun ilanıyla birlikte evrensel askerlik hizmeti sunuldu. 1914'e göre, Almanya en büyük ve en iyi silahlanmış Avrupa ordularından birine (808.280 adamları) sahipti.
"Almanca veya botlar veya botlar altında"
"Almanca veya botlar veya botlar altında"
YENİ ZAMANLAR - YENİ GÖREVLER
Sonuç olarak, Berlin’in askeri inşaat alanında radikal önlemler almanın gerekli olduğu anlaşılıyor. Bundeswehr böyle sayılmayacağından “NATO’nun Avrupa’nın ana grev gücü” kendisinden inşa etmeye gerek yok. Ayrıca, hiç kimsenin buna ihtiyacı yok, çünkü Kuzey Atlantik İttifakı 61'in bir yıl önce yaratıldığı büyük klasik savaş asla gerçekleşmeyecek (ayrıca, Almanya artık her taraftaki müttefiklerle çevrili). Buna göre, evrensel askerlik görevinin anlamı, özellikle bugünden bu yana bile, önemsiz sayıda draftın yarı yıllık hizmeti ile kaybedilmiş, “büyük” bir savaş için hazırlıklı bir rezerv başarılı olmayacaktır. Ve şu anki süper demokratik Federal Cumhuriyet'teki totaliterlikten korkmak, sadece saçmadır.
Doğru, Berlin’in Almanya’yı askeri alanda AB’nin “lokomotif” rolü oynamasına devam etmesi çok önemli. Ve burada eğilimler tamamen açık. Avrupa ülkelerinin orduları tamamen sembolik değerlere indirgenmiştir. Klasik savaşın yürütülmesi için çok az ekipman var: tanklar, topçular, savaş uçakları. Silahlı kuvvetler, hafif ekipmanların satın alındığı üçüncü dünya ülkelerinde karşı zırhlı, barışı koruma ve polis operasyonlarını yürütmek üzere yeniden zırhlandırıldı - zırhlı araçlar, nakliye helikopterleri, Mistral gibi amfibi saldırı gemileri, Rusya'daki birine çekildi. ve pratik olarak silahları yoktur).
Doğal olarak, bu tür uçaklar yalnızca işe alınmak üzere işe alınabilir; hiçbir Avrupa hükümeti, kendi ülkelerini dış saldırganlıktan korumakla ilgisi olmayan askeri operasyonlar yürütmek için denizlere ve okyanuslara, diğer kıtalara asker gönderme riskini göze alamaz. Yalnızca, kaosla kapsanan üçüncü dünya ülkelerine gitmek için bilinçli bir şekilde hazırlanan paralı askerler bunun için uygundur.
Bu kavram, Guttenberg tarafından önerilen Bundeswehr reformuna mükemmel bir şekilde uyar. Uygulanmasından sonra Alman ordusu binden az (500 hakkında) tanklarına ve 200 savaş uçaklarından biraz daha fazlasına sahip olacak (1990'ta, Federal Almanya Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetleri'nde 7 bin tankları ve bin uçağın üzerinde), sonra "ana grev kuvveti" durumu olacak sonunda unutabilirsin.
Aynı zamanda, personel, NATO’nun ve AB’nin çerçevesi dahilinde Asya ve Afrika’daki operasyonlara, Avrupa dış ve askeri politikalarına katılım yönelimli temel yönelimli olarak hazırlanacaktır. Ne de olsa, Almanya’nın politik statüsünü, sadece en önemli sistem oluşturma kuvveti olduğu Avrupa Birliği’nde ve sadece SSCB’ye karşı çıkmak için yaratılmış olan Kuzey Atlantik İttifakı’nın içinde değil, aynı zamanda sadece kontrol etmek için oluşturulan Kuzey Avrupa İttifakı’ndaki ekonomik liderlik çizgisine getirebileceği açıktır. Almanya üzerinden.
POLİSEMAN FONKSİYONLARLA DÜNYA ACİL DURUM BAKANLIĞI
Bugün, AB'nin en zayıf noktası, dış politikadaki son derece düşük koordinasyon ve güç bileşeninin neredeyse tamamen yokluğu. Avrupa Birliği'nin jeopolitik öneminin, ekonomik gücünün arkasında bir büyüklük sırası kalmasının nedeni budur. AB ekonomisi dünyada bir ilk, ama askeri ve politik açıdan, ilk on arasında ise iyi.
Avrupalılar, özellikle AB liderleri - Almanya, İngiltere, Fransa, İtalya, bu durumu düzenleyemezler. Bu nedenle, "evroarmii" nin yaratılması hakkında konuşmak giderek daha aktif hale geliyor. Toplamda, önemli mali kaynakları koruyacak olan bağımsız devletlerin mevcut ordularından çok daha küçük olacaktır. Aynı zamanda, NATO’nun yapılarıyla ulusal hükümetler veya Washington tarafından değil, Avrupa Birliği’nin dünya siyasetindeki ağırlığını önemli ölçüde artıracak AB liderleri tarafından yönetilecek.
Büyük bir klasik savaşın Avrupa ordusunun olasılığı bile düşünülemez. Birincisi, bunun için potansiyeli olmayacak (büyük olasılıkla 27 ülkelerinin bu ordusu, yılın 1990 modelindeki bir Bundeswehr ile yaklaşık aynı büyüklükte olacak). İkincisi, aşırı derecede pasifize olmuş Avrupa, böyle bir savaşı idare etmekte psikolojik açıdan yetersizdir. Ayrıca, genel olarak, kimseyle değil, onunla mücadele etmek. Görevi savaş dışındaki operasyonlardır (kelimenin tam anlamıyla “savaş dışındaki operasyonlar”, yani polis, barışı koruma, insani yardım vb.). Bir tür “polis işlevli küresel MES” olacak.
Aslında, “Avrupa ordusunu” inşa etme süreci uzun zaman önce başladı, ancak çok yavaş ilerliyor. 1992’te, Avrupalıların NATO’dan bağımsız olarak insani yardım, kurtarma ve barışı koruma görevlerini çözme niyetlerini ilan ettikleri, barışı uygulama dahil krizleri çözmek için birlikler gönderme niyetinde bulundukları Petersberg Bildirgesi kabul edildi.
1999’te, Avrupa Birliği’nin askeri inşaatının ana parametreleri hakkındaki Helsinki Deklarasyonu imzalandı. Askeri Komite ve AB Askeri Merkezi oluşturuluyor, tugay taktik grupları kavramı geliştirildi. 2008 yılı ile sayılarının 13'e ulaşacağı varsayılmıştır (daha sonra bu sayıyı, 18'in sonuna kadar oluşum süresinin uzatılmasıyla 2010'e yükseltmeye karar verilmiştir) her biri binlerce insan tarafından. Dördünün Alman askeri olması ve liderlik edecekleri iki grup grubun olması gerekir (birinde Hollandalılar ve Finler, diğerinde - Çekler ve Avusturyalılar).
Bu arada, gerçekte, AB tugay grubu sadece güçlendirilmiş bir tabur, savaş potansiyeli çok düşük. Buna ek olarak, Avrupalılar, savaş destek ekipmanı (keşif, iletişim, kontrol, EW, lojistik, havadan havaya yakıt ikmali kabiliyeti) ve küresel yeniden dağıtım açısından neredeyse tamamen ABD'ye bağımlı durumdalar. оружия (burada da, Amerikalıların yardımı olmadan yapamazlar).
Bu şartlar ve Avrupa askeri inşaatını engelliyor. Birincisi, Eski Dünya ülkelerindeki orduların azalması, ayrıca NATO ve AB arasında bölünmeleri gerekiyor. İkincisi, DTÖ'ye büyük para yatırmak için, mücadele araçları ve Avrupalılar arasında belirli bir arzuya yönelik küresel transferler gözlenmemektedir. Bununla birlikte, süreç devam etmektedir.
Bu nedenle, Almanya’daki askeri reform iki eğilimin bir başka kanıtı olacak: NATO’nun hem askeri hem de siyasi bileşenlerinin aşınması (Bundeswehr’in en aza indirilmesi sonunda Müttefik Ortak Güçlerin kurguya dönüşmesi) ve Avrupa Birliği’nin Silahlı Kuvvetler de dahil olmak üzere gerekli tüm niteliklerle tek bir konfederasyon devleti olarak oluşması.
İÇ VE DIŞ ORTAKLAR
Elbette, Guttenberg'in desteklediği Bundeswehr reformunun böylesine radikal bir versiyonunun pek çok rakibi olacak. Almanya’daki herkes, Alman ordusunun savaş potansiyelinde bu kadar hızlı bir azalma ve kendi ülkelerini savunma kabiliyetinin fiili kaybıyla birlikte denizaşırı operasyonlara geri dönüşünü memnuniyetle karşılamaktadır. Birçok siyasi güç, yukarıda belirtilen “totaliter-anti” düşünceler için temyiz başvurusunu korumayı ilke edinmiştir.
Evrensel askerlik görevini reddetmenin ana muhalifleri, şaşırtıcı bir şekilde bizim için sosyal hizmetlerdir - aslında, daha önce de belirtildiği gibi, taslakların yarısından fazlası alternatif olmaktadır. Çağrı iptal edilirse, sosyal hizmet çalışanlarının önemli bir bölümünü kaybedeceği için alternatif hizmet de ortadan kalkacak. Bu durumda, Bundeswehr’in en az istenen sözleşme askerini işe alabileceğine dair en ufak bir garanti yoktur. Ne de olsa, ordu toplumda popüler değil ve iş piyasasında rekabetçi değil.
Bunun bir sonucu olarak, gönüllülerin parasal ödeneklerini büyük ölçüde bir ekonomi olmayacak, ancak askeri harcamalarda bir artış olacak şekilde artırmak gerekecektir. Aslında, dünyadaki deneyimler işe alınan bir ordunun taslaktan çok daha pahalı olduğunu gösteriyor. Ya personel sayısını daha da azaltmak gerekir. Büyük olasılıkla, aynı zamanda askeri personel sayısında daha büyük bir azalma ve bakım maliyetlerinde de bir artış olacaktır.
Birimlerdeki ve oluşumlardaki keskin bir düşüş, Bundeswehr’e hizmet veren sivil sektörde iş kaybına yol açacaktır. Araç sayısındaki ve askeri siparişlerdeki kesinti, Alman askeri sanayi kompleksine yeni bir darbe getirecek. Dahası, ihracat pahasına yerel emirlerin kaybını telafi etmek oldukça zor olacaktır - Avrupa bu konuda çok hassastır, silah ihracatında çok fazla siyasi kısıtlama söz konusudur, bu da sadece ABD ve Rusya'ya değil aynı zamanda Çin'e de zarar vermektedir.
Son olarak, Avrupa Ordusu'nu inşa etme süreci Washington'a hiç uymuyor. Avrupa Birliği Silahlı Kuvvetlerinin bir tamamlayıcı değil, NATO’ya alternatif olacağı açıktır. Sonuçta, 21’in 28’i üyesi olan AB’nin üyesi olan bu ittifağa Avrupa’da ihtiyaç duyulmayacak ve bu da Avrupa’da neredeyse ABD’nin etkisinin neredeyse tamamen kaybedilmesine yol açacak. Buna göre, Beyaz Saray bu süreci her şekilde boğmaya çalışacaktır (öncelikle İngiltere ve Doğu Avrupa ülkeleri). Bununla birlikte, Başkan Obama’ya göre Washington’ın eylemleri hem muhaliflerin hem de müttefiklerin katılığını büyük ölçüde azalttı, şimdi NATO’yu “eski Avrupa” için mahvetmenin zamanı geldi.
Yukarıda belirtilen tüm nedenlerden ötürü, Bundeswehr reformu daha az radikal seçeneklerden birinde gerçekleştirilebilir. Ancak bu, bu eğilimlerin tümünü iptal etmiyor. Avrupa nesnel olarak eski geleneksel uçağa ihtiyaç duymaz, çok pahalıdır, oysa Avrupalılar onları kullanmayacaklardır. Bu nedenle, nesnel olarak NATO’ya da ihtiyaç duymuyorlar: Washington (Avrupa’ya etki eden bir araç), Brüksel bürokrasisi (burada yorumsuz) ve Rusya’ya dair irrasyonel bir korku yaşayan Doğu Avrupalılar bunun dağılmasını önlüyorlar.
Bununla birlikte, Doğu Avrupalılar, Washington’un kendisini savunmasına izin veren batılı olanlardan bahsetmemekle birlikte, çeşitli askeri faaliyetlerine (eğer olmasa da - maceralara katılmak için) katılmaya istekli olduklarını çok az (ve daha az) gösteriyorlar. Ve bu seçenek Amerikalılardan oldukça anlaşılabilir bir tahriş. Bundeswehr'in ne olacağı konusundaki tartışma, bu eğilimlerin bir yansımasıdır. Öte yandan, Alman Silahlı Kuvvetlerinin reform seçeneğinin seçilmesinin, açıklanan tüm süreçler üzerinde çok büyük bir etkisi olacaktır.