|1908 yılı Kasım ayında Osmanlı Hükümeti
tarafından Mekke Emirliğine atanan Şerif Hüseyin b. Ali ailesiyle
birlikte 1891 yılında İstanbula gelmiş ve bu şehirde 17 yıl kalarak Osmanlının
çok büyük izzet ve ikramını görmüştü.


20 Şubat 1916da Suriye, Filistin
ve Sînâ çölündeki Osmanlı kuvvetlerini teftişe gelen Harbiye Nazırı ve
Başkumandan vekili Enver Paşa, 4. Ordu Komutanı Cemal Paşa ile birlikte
ziyaret maksadıyla Medineye gitmişlerdi. Enver Paşa İstanbuldan getirdiği
bir çok kıymetli hediyelerle, kese kese altınları belli başlı bedevi şeyhleri
ile Harem-i Şerif hizmetçilerine dağıtırken, Mekkedeki Şerif Hüseyine
de padişah ve halife Sultan Reşadın hediyesi olan çok değerli bir altın
kılıçla, altın madalyaları, Şerifin oğlu Faysal ile sunmuştu. Şerif Hüseyin
de bir mektupla ve çok iltifatkar sözlerle Osmanlıya bağlılığını iletmişti.
Aynı Şerif Hüseyin bir taraftan cihada katılacağım diye Osmanlıyı oyalarken,
diğer yandan İngilizlerle işbirliğine girerek isyan hazırlıkları yapıyordu.
Nihayet 27 Haziran 1916da beyanname yayınlayarak isyanı resmen başlattı.
1917de Medine muhasaraya alındı. 1918de de Osmanlı Devleti artık buralardan
çekilmek zorunda kaldı.
Osmanlının çekilmesinden sonra İngiliz
askerleri çöldeki urbanları (yani bedevileri) örgütleyip, silahlı bir ordu
haline getiren İngiliz casusu Lawrencein komutasında Harem-i Şerifi bastılar.
1914 yılında İngiltere adına casusluğa başlayan T. E. Lawrence Arapların
davasını içtenlikle benimsemiş görünerek, kendini bu çevrede kabul
ettirdi ve özellikle bedevi Arapları Osmanlı Devletine karşı ayaklandırarak,
buraları İngiltere sömürgesi haline getirebilmek için çalıştı. 1917'de
Şerif Hüseyinin oğlu Faysalın irtibat subayı oldu. Şerif Hüseyinle,
oğluyla ve İngiliz generali Alenbynin kuvvetleriyle işbirliği yaptı. İngiltere
yaptığı hizmetlerden ötürü kendisini generalliğe yükseltti ve madalyalarla
taltif etti.
İsyanın ardından Şerif Hüseyin önce
Medine Emiri, sonra da Ciddede kral oldu. Ancak krallığının üzerinden
çok geçmeden Abdülaziz İbn-i Suud ile arasında bir liderlik mücadelesi
baş gösterdi. Zira İngilizler bir yandan Şerif Hüseyine ümit verip onu
iktidara koştururken, diğer yandan Muhammed Abdülvehhab aracılığıyla meydana
getirdikleri Vehhabi görüşleri Suudilerin yaşadıkları bölgelerdeki halklara
empoze ediyorlardı. Maksat hep aynıydı. Osmanlının hilafına ve İslamın
temel esaslarına ters bir itikat oluşturmak. Ehl-i Sünnetten farklı görüşleri
benimsemek Suudilerin de işine geliyordu. Bu sebeple Vehhabiliğe sahip
çıktılar. Böylece Ehl-i Sünnet olan bu topraklarda Vehhabilik yayılmış
ve hatta Suudi Arabistan Krallığının kurulmasıyla devletin resmî
mezhebi haline gelmiş oldu.
İbn-i Suud ile girdiği liderlik mücadelesinde
yakalanıp Mekke ile Mina arasında sarp ve kayalık bir mevki olan Akabeye
sürülen Şerif Hüseyin burada fakr-u zaruret ve hastalık içinde ölmüştür.
Daha sonra Suud ailesi İngilizlerin desteği ile bugünkü Suudi Arabistan
Krallığını kurdular.
Böylece İngilizlerin Ehl-i Sünnet
akaidine zıt bir itikadın yayıldığı halifesiz bir Ortadoğu ortaya çıkarma
gayeleri hedefine ulaşmış oluyordu. Şerif Hüseyini halife yapma vaadiyle
Osmanlıya karşı kışkırtan İngilizler gayet iyi biliyorlardı ki, Ehl-i
Sünnete ters itikadî prensiplerin benimsendiği ve halifelik makamının olmadığı
bir Ortadoğu ve Hicaz Bölgesi için Osmanlının buralardan atılması şarttır.
Bu maksatla önce Şerif Hüseyini kullanmış, daha sonra da ona karşı İbn-i
Suudu desteklemişlerdir. Böylece hem Osmanlı buralardan çekilmiş, halifelik
kalkmış ve hem de Vehhabilik bu topraklarda yayılmıştır. Şerif Hüseyin
ise hatasını ve halifeye karşı çıkmakla İngiliz oyunlarına alet olduğunu
anladığında iş işten geçmiştir.