Kendine özgü ve has anlatımıyla toplumsal bir soruna parmak basmış. Bu kitabı askerde iken okudum ve insanların bu olaya sessiz kalmalarına o derece sinir oluyordum ki bazen uykularım kaçıyordu. Güldiyarın babası Muzaffer köyden şehire göç eder hatta "köyden göç ettiğimiz için o kadar sevinçliydik ki" der Muzaffer. Köyde ki geçimsizlik köyden kente göç. Yeni bir yer yabancılık hissi. Sonra bir gün Güldiyarın babasına yemek götürmesiyle başlar ve taşlaşan Güldiyarın gözyaşları değil taşlaşan insanlar olmuştur.
Bir şeyi bilmeyen, bilmediğini öğrenmek için sormaktan utanmasın. Bilmediği bir hususta kendine sorulan da "bilmiyorum" demekten korkmasın. Abdullah b. Ömer radıyallahu anh şöyle: "İlim üç şeyden ibarettir. Allah'ın kitabı, Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem sünneti ve "bilmiyorum" (sözüdür)"
"Onun yüzünden demek, gerçekte o kim ise kendini yok etmek için o kişiyi kullanma gayretindir. Kendine olan nefretinin sonucunu, kendini sabote edişini ve yok sayışını bir kez daha zafer çığlıkları atarak ortaya koyma çabandır. Onun yüzünden değil... Her zaman senin kendini bu kendilik nefretine kurban etmen yüzünden..."
. [Jane] (....) Ben seni bir arkadaş, bir kardeş gibi görüyorum. Bir erin komutanına duyduğu saygıyı ve sevgiyi besliyorum sana karşı. Daha fazlası yok içimde. Korkma.”
[St.John] “Benim istediğim de bu,” dedi kendi kendine konuşur gibi. “Ben de bunu istiyorum, ama arada bazı engeller var. Önce onlar ortadan kalkmalı. Jane, benimle evlenmeyi reddetmeyeceksin. Emin ol. Tekrar ediyorum. Bunun başka yolu yok. Evlenince severiz birbirimizi zaten. O zaman evliliğimiz senin gözünde de doğru bir evlilik olur.”
“Çok garip bir sevgi anlayışın var senin.” dedim kendimi tutamayarak. Ayağa kalkıp karşısına dikildim, sırtımı kayaya dayadım. “Senin önerdiğin türde bir evliliği küçük görüyorum. Evet, St. John, bunu küçük görüyorum.” .