Güney Bronx, 1977 Dünya Serisi'nin 2. Maçı sırasında, haber spikeri Howard Cosell, efsanevi cümlesini söyleyerek yakındaki terk edilmiş bir okulun alevler içinde kaldığını ve görünürde bir itfaiye aracının olmadığını fark ettiğinde kötü bir üne kavuştu: İşte, bayanlar ve baylar, yanan.
Bronx 70'ler boyunca, sigorta dolandırıcılığından kiradan alabileceklerinden daha fazla para toplayabileceklerini bilen ev sahipleri adına çalışan kundakçılar tarafından çıkarılan devasa bir dizi yangında yanıyordu. 1970'den 1980'e kadar, Güney Bronx'taki yedi nüfus sayım yolunun yüzde 97'sinden fazlası, bir zamanlar görkemli olan mahalleyi bir savaş bölgesini andıran moloz bloklarına dönüştürerek, yangın ve terk edilme nedeniyle kaybedildi. Yine de, hepsine rağmen, Bronx halkı sebat etti.
Çağ, kendin yap ahlakı tarafından yönetiliyordu, çünkü hükümetin iyi niyetli bir ihmal politikası (Siyah ve Latin mahallelerine temel hizmetleri reddeden sistemik ırkçılık) altında, siz yapmasanız, kimsenin yapmayacağı anlaşılıyordu. Yeni nesil genç, saf yaratıcılıktan başka hiçbir şey kullanmadan yepyeni bir sanat formu icat ederken, hip hop yangınlardan, yoksulluktan ve çaresizlikten doğdu.
Güney Bronx yerli Ricky Flores 1980 yılında lise son sınıf öğrencisi olarak arkadaşlarının ve mahallesinin fotoğraflarını çekmeye başladı. Fotoğrafları, enkazın ortasında güzellikle dolu bir yer olan Güney Bronx'u olduğu gibi yakalıyor. South Bronx'un en ünlü fotoğrafçılarından biri olan Mel Rosenthal ile çalışmaya başladı ve topluluğunu içeriden biri olarak belgeleme sorumluluğu olduğunu fark etti.
Ana akım medya veya Hollywood için çalışan yabancılar gelip New York City'deki en kötü semt olarak Bronx imajını yaratırken, Flores topluluğu bildiği gibi fotoğrafladı: sıcak, yaratıcı, dinamik, dirençli, ve güçlü. Flores, Dazed'a Güney Bronx'ta büyümeye içeriden bir bakış atıyor.
Günümüzde hip hop, bir ulus tarafından unutulmuş bir toplulukta yaşam arama ve yaşama mücadelesinden doğan ticari bir tezahürdür. Erken Hip hop, mevcut olanı alıp bize hitap eden bir şeye dönüştürüyordu - Ricky Flores
Bize hip hop sahnesini siz yukarı çıktığınız zamanki haliyle anlatın.
Ricky Flores: O zamanlar yoktu ama yaratılıyordu. Sahnemiz Motown, R&B, rock, disko ve salsadan büyük ölçüde etkilendi. Bu dans yılları, eski DJ'ler tarafından dans için remixlenen, Kraftwerk'in Trans Europe Express, Emmanual Manu Dibango'dan Soul Makossa ve Donna Summer gibi genişletilmiş LP'lerden daha çok etkilendi. Herkes bir DJ olmak istiyordu ama herkesin ekipmanı alacak gerekli kaynakları yoktu. Boombox'ın devreye girdiği yer burası: En sevdiğiniz müzikleri radyodan kaydetmenize ve istediğiniz zaman çalmanıza olanak tanıyan daha ucuz bir çözüm.
Hip hop'tı bugün haline gelen ticari şey kadar monolitik mi?
Ricky Flores: Hayır. Günümüzde hip hop, bir ulus tarafından unutulmuş bir toplulukta yaşam arama ve yaşama mücadelesinden doğan ticari bir tezahürdür. Erken Hip hop, mevcut olanı alıp bize hitap eden bir şeye dönüştürüyordu. Anında yaratılan vahşi ve kendiliğinden bir şeydi.
Fort Apache polis bölgesi Longwood'daydı. Hollywood filmi ne zaman düşündün Fort Apache, Bronx ortaya çıktı?
Ricky Flores: Sanırım adı sakladık ama filmi attık. Demek istediğim, Fort Apache'den olduğunuzu söyleyen belirli bir sokak sloganı var. Dünyanın bizi nasıl gördüğünü anladık ve kim olduğumuzu düşündüklerine dair güzel bir ırkçı klişe oluşturmaya çalıştık. Hiçbir şeyde reklamı anlamadık; tarih bunu kanıtladı çünkü insanlar hala bu tarihe aç.
Bildiğimiz gerçeklik oldukça farklıydı; toplumumuz zayıftı ve güçlü bir iş ahlakına sahip işçi sınıfıydı. İnsanların bloktan aşağı tren istasyonuna akıp metroya binerek işe gittiklerini görmek alışılmadık bir manzara değildi. Ebeveynlerin çocukları Katolik okuluna göndermek veya gerekli olan her şekilde masaya yemek koymak için fedakarlık yapmasını sağlamak. Yaz aylarında iş bulmamız veya yerel tüccarlarla çalışmamız alışılmadık bir durum değildi. Sokaklarda gerçek olağan olduğu kadar fantastikti.
Fotoğrafçılık Ricky Flores
Yangınlardan bahseder misin? O ortamda yaşamak nasıldı?
Ricky Flores: Kalıcı bir nesil etkisi olan travmatik bir deneyimdir. Bir topluluğu, özellikle, o zamanlar AIDS'in başlangıcı olan, sağlık hizmetlerini kesen ve sonuçsuz kalmadan insanları rüzgâra düşüren yükselen sağlık krizi sırasında yok edemezsiniz. Tüm bu sorunları yoksulluk ve ırkçılıkla birleştirin ve nesiller boyu insanları etkilemekten bahsediyorsunuz.
Kendim için geçmiş, derin bir duygusal etkiye sahip olan şaşırtıcı ve beklenmedik şekillerde bana geri döndü. Annem, gençliğimde şizofreni sergilemeye başladı; bu beni neredeyse kendi cihazlarımın büyümesine bıraktı. Babam ben beş yaşımdayken ölmüştü ve üvey babamın benim üzerimde çok az kontrolü vardı. Üstelik iş onun için tıbbi yardım ararken karşılaştıkları dil engeliydi. Çok genç yaşta bakıcı olmaktan başka seçeneğim yoktu. Öldüğü güne kadar her şey başladığında dokuz ya da 10 yaşında başlayarak konuşuyorum. Mali ve tıbbi yardım almak için tüm o sosyal hizmet randevularına kaç kez gittiğimizi, nerede tercüman olarak davrandığımı ve geldiğimizde düpedüz iğrenç olan işçilerle uğraştığımızı sayamam. Bunlar, o yıllarda ırkçılığın nasıl hissettirdiği konusunda ilk derslerimdi.
Evinizin yanıp kül olup olmayacağını merak eden her şeyi ekleyin. Binayı terk edildikten veya yere yakıldıktan sonra izlediğinizde çok gerçek bir korku. Hafif bir uyuyan oldum ve apartmanımın dışındaki bir itfaiye aracının motorlarının zonklamasıyla pek çok kez uyandırıldım. Ayrıca, çaldıktan ve duman kokusu aldıktan sonra yanıt alamadığımızda arkamızda bir yangın olabileceğinden şüphelendiğimizde komşuların kapılarını kırmakta ustalaştım. Bir gencin başımızın üzerinde bir çatı tutmak için nasıl yapılacağını öğrenmesi çok büyük bir beceri seti.
Aktivistler, çalışan aileler, topluluk grupları, şehir, devlet ve bir ulus topluluğumuza sırtını döndüğünde bir araya gelen ve bir araya gelen her ırktan ve geçmişten sıradan insanlar hakkında - Ricky Flores
Fotoğrafçılığa nasıl başladın?
Ricky Flores: Babamdan küçük bir miras almıştım ve fotoğrafçılığa başlayan bir arkadaşımdan etkilenmiştim. 50mm 2.8 lensli bir Pentax K-1000 ve tamamı sahte deri fotoğraf makinesi çantasında bulunan ucuz bir flaş satın aldım ve hiç arkama bakmadım. Kameranın elimde hissetme şeklini ve deklanşöre bastığınızda o tatmin edici tıklamayı sevdim. Beş parasızdım, bu yüzden beni filmde tutmak için para kazanmanın yollarını bulmalıydım.
Fotoğrafın travma ve kayıpla başa çıkmanıza yardımcı olduğunu düşünüyor musunuz?
Ricky Flores: İşe yaradı çünkü bir hobi olarak başlayan şey, o zamanlar neler olduğunu nasıl anladığımı olabildiğince belgelemek için bir misyon haline geldi. Bu hiçbir şekilde olup biten her şeyin tam bir resmi değil, ama kesinlikle gördüklerimden çok kapsamlı bir tanesi. Hayatımın ve birlikte büyüdüğüm insanların, çoğu hala hayatta olan görsel bir günlüğü. Sadece tüm bunları yaşadığımızın değil, aynı zamanda başarılı olduğumuzun da görsel kanıtı. Aynı zamanda, hepimizin başaramadığını ve hayatlarının bir anlamı olduğunu ve dünya üzerinde kalıcı bir etkisi olduğunu hatırlatır.
Ben bu konuda rahatlıyorum. Bence çoğu arkadaşım o zamanlar ne kadar güçlü olduğumuzu ve her günün yeni bir macera olduğunu hatırlayarak rahatlıyor. Çok pembe bir resim çizmemek için, 80'lerin sonu ve 90'ların başındaki crack salgını birçok aileye son darbe oldu, ama orada, çetelerle yangın yılları ve sokakların bizim olduğu crack salgını arasında bir an vardı. yazlar ılık ve geceler uzundu, müzik ve kahkahalarla doluydu. Bir köşede dans eden çiftleri izlediğimiz o günler, geceleri çatıda müzik dinleyen o muhteşem huzur anları.
Bronx'un en büyük yanlış algılaması sizce nedir? Fotoğraflarınızın oradaki anlatılara karşı - ya da daha iyisi, yok ettiğini - nasıl düşünüyorsunuz?
Ricky Flores: İnsanların, Güney Bronx'un o ilk günlerinden doğan ticarileşmiş kültürel unsurları geride bırakması gerektiğini düşünüyorum. Hikaye bundan çok daha zengin ve derin. Bu, şehir, devlet ve bir ulus topluluğumuza sırtını döndüğünde bir araya gelen ve bir araya gelen aktivistler, çalışan aileler, topluluk grupları, her ırktan ve geçmişten sıradan insanlarla ilgili. İşte o dönemde, protesto çığlıklarımızın doğduğu yer, bugün hala tüm dünyada duyulmaktadır. Bu tarihin paylaşımında, sadece o günler hakkında daha çok şey öğrenmekle kalmayıp, aynı zamanda kendi şehir ve kasabalarında olup bitenlere daha fazla dikkat edeceklerini umuyoruz. Ders açık ve basittir, eğer bizim başımıza geldiyse, Amerika Birleşik Devletleri'nde de başınıza gelebilir.
Fotoğrafçılık Ricky Flores