Kerensky ve Krasnov isyanı patlak verdiğinde, Dybenko kendisini olayların merkezinde buldu. Geçici Hükümetin gücünü geri alma girişimi başarısız oldu. Sabah saat ikide, Troçki, Halk Komiserleri adına, Petrograd'a bir telgraf gönderdi: “Kerensky’nin karşı-devrimci birlikleri devrimin başkentine taşıma girişimi belirleyici bir çürütme aldı. Kerensky geri çekilir, ilerleriz. Petrograd askerleri, denizciler ve işçiler, yapabileceklerini ve istediklerini kanıtladı. silah demokrasinin iradesini ve gücünü doğrulamak için elinde. Burjuvazi, devrim ordusunu tecrit etmeye çalıştı, Kerensky onu Kazakların gücüyle kırmaya çalıştı. Her ikisi de sefil bir çöküş yaşadı ... Devrimci Rusya ve Sovyet hükümeti, Albay Valden komutası altında faaliyet gösteren Pulkovo dekolmanı ile gurur duyma hakkına sahip. ”
Araştırmacı Vasiliev, isyanın başarısızlığını şöyle açıkladı: “Yenilmeye mahkum edilen Krasnov Kazak Kampanyası, tüm Rusya’ya ordunun zayıflığını, ulusun devasa bir bölünmesini ve savaşa elverişli ancak savaşmaya istekli olmayan bütün sağlıklı güçlerin tam bir moralleşmesini canlı bir şekilde gösterdi. Savaş yorgunluğu, sosyalist propaganda, demiryolu taşımacılığı ile ilgili sorunlar, güvensizlik ve bazen çok popüler olmayan A.F. Kerensky'den nefret duymak, Petrograd'a karşı anti-Bolşevik kampanyanın yenilmesinin sadece birkaç nedeni.
Bu arada, Pavel Efimovich kazandığı zaferden sonra genellikle “ataman Krasnov'u kişisel olarak tutukladı” diye övündü.
Genel olarak, bu zaman Dybenko için bir çeşit “yüksek nokta” oldu. Kasım ayının sonunda, Lenin, Dybenko'ya Kurucu Meclis sorununu üstlenmesini emretti. Aslında Pavel Efimovich "kurucu" u dağıtma emri aldı. Bunun için Dybenko birkaç bin denizci topladı. Genel olarak, bu ordu yalnızca Kurucu Meclis’in yanı sıra Vladimir Ilyich’in partisine son verecek kadar da yeterli olacaktır. Belki de bu tür düşünceler Pavlus'un kafasına gizlice girdi, ama cesaret edemedi.
Ocak ayının başında, Petrograd caddeleri olan 1918, işçiler, entelektüeller ve garnizon askerlerinden oluşan on binlerce göstericiyi doldururken, Dybenko kendisini her şeyin altında buldu. Halk demokrasi ve gücün Kurucu Meclise devredilmesini istedi. Pavel Efimovich kişisel olarak denizcilerine Nevsky Prospekt ve Liteiny Prospect'in köşesindeki göstericilere makineli tüfekler ile ateş açma emri verdi. Ancak, daha önce Geçici Hükümette bakanlık görevlerinde bulunan Shingarev ve Kokoshkin Kurucu Meclisinin milletvekilleri, hastanedeki denizciler tarafından alındı. Burada süngülerle sabitlendiler.
"Kuruluş" un tasfiyesinden sonra Dybenko muazzam bir güç ve güç aldı. O kadar güçlüydü ki, partinin tepesi ondan ciddi şekilde korkmaya başladı. Ona "denizci Napolyon" dediler ve yanlışlıkla parti seçkinlerine üye olan bir yabancı olduğunu düşünüyorlardı. Ve "denizciyi" kontrol etmek için ona Fyodor Raskolnikov'u da atadılar, bu arada "denizci".
Raskolnikov hafifçe söylemek gerekirse Dybenko'ya karşı olumsuz bir tavır aldı. Ve onu çok kıskanıyordu. Herkes gibi tıpkı Pavel Efimovich'in mükemmel bir zihin veya yetenek sayesinde değil, Kollontai'nin yatağına erişimi kullanarak baş döndürücü bir kariyer yaptığını çok iyi biliyordu. Tabii ki, Fedor da orada olmak istedi. Ancak Dybenko’nun konumlarını sallamak zordu. Ancak Raskolnikov pes etmedi. Kendisini sürekli sarhoşluk ve denizcilerin lehimlemesiyle suçlayarak Dybenko'nun ihbarlarını sürekli olarak yazdı. Raskolnikov'a göre, Dybenko bu nedenle "ucuz popülerlik kazanmaya" çalıştı.
Ancak bu, "sadık dost" un ihbarları değildi, ama o yıl 1918'taki Dybenko'nun karakteri neredeyse onu idam etmeye getirdi. Şubat ayında, Alman birlikleri aktif bir saldırı başlattı. O sırada Pavel Efimoviç, Narva yakınlarındaki denizcilerin bir kopuşunu emretti.
Bu arada, Brest'te müzakerelerin devam etmesine rağmen, Almanlar işkence gören düşmanı bitirmek istedi. Askeri başarısızlıklar Bolşevikleri daha uyumlu hale getirecekti, bu da ayrı bir barışın daha hızlı ve ihtiyaç duymadan imzalanabileceği anlamına geliyordu. Almanların Lenin'i devirmeyecekleri açık. Sadece çiviye bastırmak zorunda kaldılar.
Ancak Narva'nın altındaki Pavel Efimovich çizgisini bükmeye başladı. Her şeyden önce, Parsky savunma sektörünün başkanının yardımını reddetti ve kendisine "kendi başımıza savaşacağımızı" söyledi. Ama kibir Dybenko'yu hayal kırıklığına uğrattı. Yamburg savaşında yenildi. Ve yanına kaçtı, onunla beraber ayrılma kalıntılarını aldı. Böylece başkenti kaplayan Narva korunmasız kaldı. Parsky'nin anılarına göre, Narva'nın terk edilmesi temel olarak eylemlerde genel bir liderlik ve iletişim olmadığı için gerçekleşti, çünkü çok az ya da tamamen hazırlıksız birlikler savaşsızca savaşa girdi ve gereksiz kayıplara maruz kaldılar (denizciler diğerlerinden daha fazla acı çekti); Sonunda, birliklerin havası belli bir etkiye sahip görünüyordu ve daha sonra yaratılan durum, savaş ve barış arasında olduğu gibi, insanları endişelendiriyor ve esnekliklerinin azalmasına katkıda bulundu. ”
25 Şubat tarihli Pravda editörlüğündeki Vladimir Ilyich Lenin, 1918, “Bu hafta parti ve tüm Sovyet halkı için acı, hakaret, zor ama gerekli, faydalı, faydalı bir ders” dedi. Ardından, “alayların konumlarını korumayı reddettiği, Narva hattını bile savunmayı reddettiği, geri çekilme sırasındaki her şeyi ve herkesi yok etme emrinin uygulanmamasına ilişkin” acı ve utanç verici bir mesajdan bahsetti; uçuş, kaos, miyopi, çaresizlik, dikkatsizlikten bahsetmiyorum. "
Denizcilerle Dybenko Gatchina'ya çekildi. Ve burada Mart ayı başlarında silahsızlandılar. Kısa bir süre sonra, RCP'den (B) kovuldu ve bütün görevlerden mahrum edildi. Bu karar IV. Sovyetler Kongresi'nde verildi. Sonra tamamen tutuklandı. Suçlamalar listesi etkileyiciydi: Narva'nın teslimi, pozisyonlardan uçmak, muharebe istasyonunun emrine uymak, sarhoşluk, disiplin ihlali vb. Dybenko için bu durumda en korkunç şey Kollontai'nin ilk defa onun için ayağa kalkmamasıydı. Ancak Alexandra Mikhailovna kendi isteğiyle yapmadı, tam o anda “kartalına” yardımcı olmak için güçsüzdü. Gerçek şu ki, Brest barışının sonucuna karşı çıktı. Konuşmak için partinin kararıyla çelişki içinde gittim. Bu bile en yakın affedilmez. Bu nedenle, parti Merkez Komitesi de dahil olmak üzere tüm görevlerden alındı. Alexandra Mikhailovna'nın sonsuza kadar politik utanç verici olamayacağı açık, ancak durumu sakinleştirmek için yeterli zaman aldı.
Doğru, uzun sürmedi. Gemicinin infaz tehdidi netleştiğinde, Kollontai yine de onu kurtarmak için koştu. Şahsen Troçki'ye, Krylenko'ya, Krupskaya'ya ve hatta Lenin'e hitap etti. Ancak herkes Dybenko'ya karşı olumsuz bir tavır aldı. Bazıları bile gizli sinizm ve kötülük ile ilgileniyordu: “Peki siz kimsiniz soruşturma altındasınız?”
Alexandra Mikhailovna depresyondaydı. Günlüğünde Dybenko ile “iskeleye tırmanmaya” hazır olduğuna dair bir not bile bıraktı. Fakat bu fikri çabucak geri döndü, yerini denizci isyanı örgütleme arzusuyla değiştirdi. Ancak bu gerçekleşmedi, ancak Kremlin’e ateş açmaya istekliydiler. Birisi ona Dybenko ile ilişkileri yasallaştırmasını tavsiye etti, diyorlar ki, meşru karısı onu bir hanım hanımından daha fazla kurtarmak için daha fazla şansa sahip. Kollontai için yasal bir aile oluşturmak, kendi ilkeleri ve inançlarına gerçek bir ihanet etti. Ve denizci için inandığı her şeyi reddetti. Evlilik notları Kollontai ve Dybenko gazetelerde yer aldı. Doğru, hiçbir yerde bu Sovyet sosyal biriminin kurgusal olduğu söylenmedi ve Pavel Efimovich beklenmedik bir şekilde kocası olduğunu hiç bilmiyordu.
Meşru bir eş olan Alexandra Mikhailovna, Dybenko'yu duruşmadan önce kefaletle alabildi. Şahsen, kocasının başkenti terk etmeyeceğine söz verdi. Görgü tanıklarının ifadesine göre, denizciler liderlerinin serbest bırakılmasını öğrendiklerinde iki gün yürüdüler. Tabii ki, Dybenko ile birlikte. Ve karısını tatil için aramadı. Ve sonra başkentten tamamen kayboldu. Kollontai Dybenko’nun ihanetini öğrendiğinde, tutuklanmaktan korktuğu için Petrograd'a kaçtı. Gazeteler, sanki birbirleriyle zekice rekabet ediyormuş gibi, denizcinin renklerdeki kaçışının ayrıntılarını açıkladı. Bazıları ona çok para hırsızlığı, bazıları ise sayısız cinayet atfetti.
Hükümeti ona vermemiz gereken halini, durumu barışçıl yoldan çözmeye çalıştı. Ancak Dybenko agresif tepki verdi. Pavel Efimovich aleyhindeki davayı yürüten Nikolai Krylenko, yine de bir kez onunla temasa geçerek tutuklandığını açıkladı. Ve buna cevaben, şöyle dedi: “Kimin ve kimi tutuklayacağı henüz bilinmiyor.”
Samara'da saklanan Dybenko, sevgili savunmasında güçlü bir kampanya başlattı. Ve destek hissettiğinde, Lenin ile bile kibirli davrandı ve ona "Alman altınını" hatırlattı. Duruşma sırasında, Kollontai'nin yazdığı bir konuşma yaptı: “Proleter kan pahasına elde edilen kazanımlar üzerine Ekim Devrimi'nde cümleden benden korkmam. Robespierre terörünün Fransa’daki devrimi kurtarmadığını ve Robespierre’in kendisini korumadığını, kişisel verilerin yerleĢtirilmesine izin vermemesi ve hükümetteki çoğunluk politikasını kabul etmeyen bir memurun elimine edilmemesi gerektiğini unutmayın. yerleşik norm yok. Hepimiz bir şeyleri kırdık ... Smolny'de panik ve kargaşa hüküm sürdüğünde denizciler ölmeye başladılar ... ”. Dybenko mahkemesi kazandı, infaz iptal edildi. Toplantıdan sonra denizciler kahramanlarını kollarında taşıdılar. Hayatındaki en önemli zaferlerden birini kazanan Pavel Efimovich, sarhoşluğa daldı. Peki ya Alexandra Mikhailovna? Acı çekiyor ve endişeleniyordu; “kartalının” Moskova'nın en tören mekânlarında eğlendiğini çok iyi biliyordu.
Evlilikleri sadece birkaç yıl sürdü. Pavel Efimovich özenle karısından kaçtı, onu hiç görmemeyi tercih etti. Ve Oryol'a kaçtığında, Kollontai “değersiz özneyi” kırmak için Lenin'e söz verdi.
Devrimin gerçek köpeği
Vladimir Ilyich'in Dybenko'yu vurmak için birçok nedeni vardı. Denizciye olan olumsuz tutumunu bile gizlemedi, ama onu gerekli ve sadık bir köpek olarak gördü. Bu nedenle, sonbaharda Pavel Efimovich, RSFSR ile o zaman bağımsız bir Ukrayna arasındaki sınıra gönderildi. Ukrayna topraklarına katılacak güçleri toplamak için önemli ve sorumlu bir görev aldı. Ancak Dybenko'ya yüksek görev verilmedi, tabur komutanı “sadece” oldu. Ardından, kısa bir süre için komiserin yerini aldı, ancak kariyeri partiden kovulması gerçeği nedeniyle kariyeri engellendi. Başka bir neden daha vardı - yetkililerle sürekli çatışmalar ve sarhoş kavgalar.
Kahramanca bir geçmişin hikayeleriyle havayı sallayan Pavel Efimovich, “özelliğini” herkese kanıtlamaya çalıştı. Bununla kimseye teslim olmadan tam hareket özgürlüğü anlamına geliyordu. Bu davranış elbette kızgın ve sinir bozucuydu. Kollantai günlüğünde şöyle yazdı: “Sverdlov, antipatisini Pavel ve Lenin gibi bir“ türe ”karşı gizlemiyor, bence de”.
Ancak parti makamlarının liderliği onu tolere etti, çünkü Ukrayna’nın katılımı mücadelesinde ana kozları olacak Dybenko'ydu. Bu nedenle, 1919'in başlangıcında, Pavel Efimovich aniden Ekaterinoslav istikametindeki bir grup birliğin komutanı oldu. O zamana kadar Sovyet askerleri zaten Ukrayna Halk Cumhuriyeti'nin topraklarındaydı ve Peturistler ile savaşıyorlardı. Lenin, Ukrayna soyadı Pavel Efimovich'in (aslında kökeninin olduğu gibi) bölgeyi daha hızlı ele geçirmesine yardımcı olacağını umuyordu. Ne de olsa Dybenko, kendisini Rus Cumhuriyeti askerlerini yöneten “komutanı” olarak konumlandırdı. Yakında, Pavel Efimovich'in komutasındaki Makhno ve Grigoriev'in ekipleri ortaya çıktı.
Güç Dybenko'nun elindeyken, şimdiki zamanı kendisine açıkladı. Askerleri pogromlar düzenledi, kavgalar yağmalandı ve sarhoş oldu. Rusya Federasyonu Devlet Arşivi, Nikolaev'den gelen Bolşeviklerden Sovyet Ukrayna hükümetine yönelik bir mesaj saklıyor. İçinde Pavel Efimovich'e karşı tedbirler almak istedi ve onu “Kupyan olayları” ve “Lugansk'ta isyan” için adalet önüne çıkardılar. Dybenko ayrıca "yargısız" birçok uygulama ile ve Bolşevik devrimci komitenin tasfiyesiyle suçlandı.
Ancak Dybenko ve savaşçıları bununla kaçtı. Düşmanlara karşı mücadelenin arkasına saklanarak, sol sosyalist-devrimci gazetesi "Mücadele" gazetesinin kapatılması emrini sol elliden fazla Sosyal Devrimci ve anarşist tutukladı. Yasaktan sonra, anarşistlerin propaganda dersleri de yasaklandı. Pavel Efimovich, bölge Alexander Sovyetler Kongresi katılımcılarının tutuklanmasında ana rol oynadı.
Moskova'da bulunan parti seçkinler, bir kez daha Dybenko'nun antikacıları hakkında bilgi aldıklarında, yine de bir araştırma komisyonu oluşturmaya karar verdiler. Tabii buna ve Lev Kamenev'in yaptığı incelemeye katkıda bulundu. Raporunda, "Dybenko'nun ordusunun kendisini beslediğini" belirtti. Basitçe söylemek gerekirse, Pavel Efimovich ve askerleri köylüleri soydular, yem, ekmek, kömür ve başka şeyler olan trenleri ele geçirdiler. Üstelik bu trenler sadece Rusya'ya gönderildi. Özel bir komisyonun yapması gereken buydu. Pavel Efimovich, devlet mülkünün yağmalanmasından ağır bir ceza alacağını anlamıştı. Ama ... yine şanslıydı. 1919, Bolşevikler için zor olduğu ortaya çıktı, bu yüzden köpeğinin “kendine düşkünlüğü” gerçekten pes etti. Ve sonra onlarla tamamen unutuldu.
Pavel Efimovich, “gönüllü veya istemsiz” günahların ödemesinin bir kez daha ertelendiğini fark eder etmez, Kırım'ın kaçınılmaz kaybının korkunç bir şekilde farkındalığı ortaya çıktı. Beyaz Muhafızlar Melitopol'u yakalayabildiler. Bu da yarımadanı Sovyet bölgesinden kesebilecekleri anlamına geliyordu. Ek olarak, Yakup Slaschov askerleri Kerch isthmus'unu kazandılar ve böylece Denikin'in Sevastopol'a ve Simferopol'e yol açtı.
Haziran ayının sonunda, kırmızı seçkinler ve ordu, Kırım'dan Perekop-Kherson yönünde kitlesel bir uçuş başlattı. Tüm pozisyon ile birlikte ve Dybenko geçti. Elbette, prensiplerini değiştirmedi. Davranışı - korkakça saldırganlık - kendi askerlerini etkiledi. Pavel Efimovich'in kopması, hızla gelişen bir çölleşme tümöründen etkilendi. Sonunda, ekibinin kalıntıları küçük bir Kazak ekibiyle çarpıştığında, basitçe kaçtılar. Aslında, Herson beyaza verildi. Dybenko'nun o zaman ne hissettiğini hayal etmek zor değil. Kısa sürede her şeyini yitirdi: yarımada ve ordu.
Durum gergin. Gerçekte Dybenko'nun kaçtıkları, beyazların saldırısını sınırlayan Makhno'nun (zaten herkese karşı savaşmaya başlamış olan) kopmaları. Makhno, ortak bir “kırmızı” cephe açmayı ve eski suçları unutmayı teklif ederek yardım için Pavel Efimovich'e bile döndü, ancak ... denizcinin buna vakti yoktu. Depresyon nöbetleriyle sarhoşluğa alternatif olarak, Nikolaev'de ordusunun kalıntılarıyla birlikte pozisyon alabildi. Ve burada, öngörü ve politik esneklik göstermek yerine, Dybenko eski senaryoya göre “çalışmaya” başladı. Basitçe söylemek gerekirse, tekrar “inşa etmeye” karar verdi. Pavel Efimovich, yerel makamlarla ve askerlerinin dürüstçe soyup dövdüğü kasaba halkıyla açıkça çatışmaya başladı.
Uzun süre böyle devam edemezdi. Dybenko hala tutuklandı. Birkaç gün boyunca tutuklandı, bir kez daha, ölüm cezasını bekliyordu. Hapishanedeyken, astlarının çoğu korkudan Makhno tarafına geçti. Ve hem beyaz hem de kırmızı ile savaşmaya başladılar. Kuşkusuz Nikolaev yetkilileri Dybenko'yu bir kez ve herkes için sonlandırmak istedi, ama ... İlk önce Moskova'dan gönderildi. İkincisi, utanmış olsa da, yine de devrimin bir kahramanıydı. Bu nedenle, özellikle il valilerinin emirlerine ateş edemediği için. Dybenko’nun başkentte tutuklandığını öğrendiklerinde serbest bırakılması için siparişi Nikolaev’e gönderdiler. Pavel Efimovich ise özgürlüğündeydi, ancak bütün görevlerinden uzaklaştırıldı. Ama çok üzüldü. Misillemenin tekrar ertelenmekte olduğu iddiası kesinlikle onun için tüm “hastalıklar” için bir tedavi oldu.
Zaten 1919 sonbaharında Pavel Efimovich, yukarıdan gelenlerin Moskova'da olduğu ortaya çıktı. Kısa süre sonra Kızıl Ordu Genelkurmay Akademisi'ne kaydoldu. Ancak kısa bir süre sonra Dybenko beklenmedik bir şekilde 37'inci piyade bölümünün şefliğini üstlendi. Kader bir kez daha "denizciye" elverişliydi. Çaritsin’in kurtuluşu sırasında kendisini ayırt etmeyi başardı, Kuzey Kafkasya’daki Denikin’in ordusuna karşı Kızıllar’ın zaferine katıldı ve Wrangel’e ve Maknovistlere karşı savaştı. Bundan sonra Kızıl Ordu Harp Akademisi'nde küçük bir öğrenci oldu.
Bahar yılın 1921 geliyordu - sonraki "yüksek nokta" Dybenko zamanı.
Devam edecek ...