ofiste girişteki yanyana iki kapıyı karıştırıp, her sabah o ardiye gibi odaya bir adım atıp çıkmam zatenyeterince rezil bir durumdu.
bugün de bu sefer yanyana duran değil, karşılıklı duran iki kapıyı karıştırıp sağıma dönüp koridora çıkacağıma, soluma döndüm ve direktörün odasına kendimden çok emin bir şekilde daldım. daha önce de kapıya yönelmiştim ama hiç açıp da dan diye girmemiştim. bugünkü ayılmam geç oldu. reaksiyonum da hep ama hep gülmeyle karışık bir AYH!gir ve çık!
a'nın evindeki kapıları da hep karıştırıyorum. koridorda etrafa bakınıp, yönümü oturtup kapıyı bulmam bir kaç saniye alıyor.
madrid'deki evde de hep tuvalet diye alberto'nun odasına dalmak üzere oluyordum. murat'ın vodvil dekoru evinde de tuvalet diye mutfağa girerdim.
bizim eve gelenler de kapıları karıştırıyor. kapıları çıkarmamış olsaydık tek bir koridorda 9 kapı olmuş olacaktı. bence şükretsinler.
açıkçası ben kapılarla anlaşamıyorum.