Moore yasasına göre, bilgisayar oyunlarınız her yılbaşında, bir yıl öncesine göre (transistör sayısı bakımından) neredeyseGeleceğin Fiziği, Michio Kaku (Sayfa 25)
iki kat daha güçlüdür. Üstelik yıllar geçtikçe, bu devamlı artan güç kazanımı devasa bir boyut alır. Örneğin, postadan aldığınız
bir doğum günü kartı genellikle "Mutlu Yıllar" şarkısını çalan bir çip içerir. Hayret verici olan ise bu çipin tüm Müttefik Kuvvetlerin 1945'te sahip olduğu bilgisayar gücünden daha fazlasına sahip olduğu gerçeğidir. Hitler, Churchill ya da Roosevelt bu çipi elde edebilmek için adam öldürmüş olabilirlerdi. Peki onunla ne yapabiliriz? Doğum gününden sonra, kartı ve çipi çöpe atar geçeriz. Bugün cep telefonunuz, Ay'a iki astronot
gönderen NASA'nın 1969'daki tüm gücünden daha fazla bilgisayar gücüne sahiptir. Üç boyutlu görüntüleri simüle etmek için muazzam miktarlarda bilgisayar gücü harcayan video oyunları, bir önceki on yılın sistem bilgisayarlarından daha çok
bilgisayar gücü kullanırlar. Bugünün 300 dolara mal olan Sony PlayStation'ı, milyonlarca dolara mal olan 1997'nin askeri süperbilgisayarının gücüne sahiptir.
“Ne anlatmaya çalıştığımı anlıyor musun?” diye soruyor Adam.Gösteri Peygamberi, Chuck Palahniuk
Eve sadece on dakikalık yolumuz kaldı.
“Neler olduğunu hatırlamalısın,” diyor Adam.
Hiçbir şey olmadı.
Radyodaki sesim “Tacizin ne kadar korkunç boyutlarda olduğu-
nu tarif etmek imkânsız,” diyor.
İlerledikçe yol kenarlarında gittikçe daha fazla müstehcen dergi
görüyoruz. Üstü açık kamyonlardan yol kenarlarına uçmuş olmalı
lar. Çırılçıplak güzel kadınların solmuş fotoğrafları yol kenarında-
ki ağaçların gövdelerine dolanmış. Sırılsıklam olmuş erkeklerin
uzun ve mor ereksiyonlu fotoğrafları dallardan sarkıyor. Video
filmlerin siyah kutuları yol kenarındaki çakılların üstünde yatıyor.
Pembe vinilden yapılmış patlak bir kadın yol kenarındaki otların
yanında yatıyor ve yanından geçerken arabanın çıkardığı esintiyle
saçları ve elleri sallanıyor.
“Seks korkulacak, berbat bir şey değildir” diyor Adam.
Radyodaki sesim “Geçmişi maziye gömüp, hayatıma devam et-
mek istiyorum,” diyor.
İleride bir yerde yol boyunca sıralanmış ağaçlar bitiyor ve onun
gerisinde hiçbir şey görünmüyor. Güneş tepede ve bizimle seyahat
ediyor. Uzunca bir mesafede çöplükten başka hiçbir şey görünmü
yor.
Üzerinde ‘Tender Branson Hassas M addeler Ulusal Atık Ala-
nı’na Hoş Geldiniz” yazan bir tabelanın yanından geçiyoruz.
Ve eve varıyoruz.
Tabelanın gerisinde vadi ufka kadar uzanıyor ve günlerden pa-
zar olması sebebiyle park edilmiş ve sessiz duran birkaç buldozerin
sarısı dışında, vadi tamamen çıplak, kirli ve gri.
Bir ağaç dahi yok.
Bir kuş bile yok.
Civardaki tek yapı vadinin ortasında dikilen beton bir sütun. On
yıl önce herkesin içeride ölü bulunduğu ve bir zamanlar Cre-
edish’lerin toplantı salonu olan, binadan geriye kalmış gri bir beton
yığını. Etrafımızda kadınların erkeklerle, kadınların kadınlarla, er-
keklerin erkeklerle, erkek ve kadınların hayvanlarla ve çeşitli alet-
lerle çekilmiş resimleri var.
Adam tek kelime bile etmiyor.
"Siyahlı Adam çölde kaçıyordu. Silahşor da peşindeydi."
Her şeyi başlatan bu cümleydi...
Benim gözümde Kara Kule serisi, edebi değer açısından Yüzüklerin Efendisi'nden sonra gelir. Ben seriye tekrar başlıyorum çünkü okumayalı uzun zaman oldu ve ilk okuyuşum açıkçası sonu görebilmek için biraz aceleye gelmişti, şimdi ilk kitabı okumaya yeni başladım. Sindire sindire ilerliyorum. İlk kitap kısa ve olayların ilerlemesi açısından biraz muallakta bir kitaptır. İkinci kitap ve özellikle "Büyücü ve Cam Küre" ise hikayenin en dokunaklı ve en sürükleyici parçalarıdır. Yani, ilk kitaba bakıp karar vermek mantıksız olur.
Henüz okumamış olanlar için bu noktada şunu demek gerek; bu seri 8 cilt ve toplamda 4.500 sayfalık dev bir saga. Dolayısıyla okumaya niyetlenenler gözünü karartmalı, çabuk karar vermemeli. Aksi halde ikinci kitapta okumayı bırakmanız işten bile değil.
Böylesi bir seriye inceleme yapabilecek kadar kendimi yetkin görmüyorum açıkçası. Bu, bir nevi, Guernica'nın karşısına geçip "güzel olmuş" demek gibi olurdu. Yanlış olmazdı ama fena halde eksik olurdu. Zira hikaye çok uzun ve çok derin.
Sekizinci kitap 'Anahtar Deliğinden Esen Rüzgar' haricinde, 15 sezonluk çizgi roman serisi de dahil olmak üzere, tüm kitapları okumuş olmama rağmen, hâlâ büyük bir istekle 4.500 sayfayı önüme dizip okumak istiyorum dersem sanırım ne kadar etkilendiğimi aktarmış olurum.
Gileadlı Roland Deschain'in hikayesinin yaklaşık 40 yıl önce başladığı kitap bu. Rowling'in destansı şiirinden esinlenilerek yazılmaya başlanmış ve bunca yıldan ve binlerce sayfadan sonra bile hâlâ Stephen King'in "Ben Kara Kule'yi yazmadım, sadece onun hakkında bir kaç kelam ettim" diyebildiği bir eser.
Fantastik diyarlara, alternatif gerçekliklere, "ilerlemiş bir dünya"ya ilgi duyan, western ve bilimkurgu karmasının lezzetini damağında hissedebilen, hayalgücü sınırlarda dolaşan herkesin tutkuyla bağlanabileceği bir saga Kara Kule.
Stephen King'in magnum opusu.
2017'de çıkan bir de filmi var. Sakın izlemek gafletinde bulunmayın. Tüm sagaya hakaret/ihanet niteliğinde bir video parçasından hallicedir.
Hem bir son, hem bir başlangıç niyetine:
"Siyahlı Adam çölde kaçıyordu. Silahşor da peşindeydi."
Platon’un Devlet kitabında anlattığı mağarayı bilir misiniz? https://www.youtube.com/watch?v=RmBizVdmp68 bilmeyenler için şöyle kısa bir video var. İzlediniz mi? Devam edelim o halde. ‘’Zincirlerimizden başka kaybedecek neyimiz var?’’ Diyor Karl Marks. Ve Cemil Meriç Mağaradakiler kitabında zincirlerinden kendini kurtarmış kişiyi entelektüel olarak adlandırmış olacak ki, girişi onla yapıyor, onu tanımlamaya çalışıyor, farklı gözlerden ve görüşlerden durumunu izah ediyor, tarihsel bir süzgeçte homo-entelusun gelişimini, çektiklerini, yaşadıklarını aktarıyor, mağaranın içini ve dışını gözler önüne seriyor. Bakalım entelektüel neymiş ve neler çekmiş?
‘’Her tarif aşağı yukarı, ya bir önyargıya dayanır, ya belli bir döneme’’ diyor Meriç sayfa on beşte. Haklı elbet. O yüzden net bir tarif verilemeyebilir entelektüel için. Ama kanaatim ve sizinde aynı görüşte olacağınızı düşündüğüm şey şu ‘’her diploma sahibi entelektüel değildir’’. Bu ancak gelişmemiş ülkelerde kabul olabilir. Ne yazık ki ülkemizde de kabul oranı azımsanmayacak bir görüş. Çoğu akademisyeni sırf ünvanı yüzünden aydın sayanlar, hazırlanan doktora tezlerinin sahte ve kopyala, yapıştır oranlarına göz atmalı. Ortaya bir ilim koymadıktan sonra fakülte basamaklarında yükselseniz de, hakikat merdivenlerinde kötürüm kalmış gibi sürünürsünüz. Kelimelerin büyüsü odur ya hep gerçek anlamıyla tecelli etmez. Kimisi gözlerini yıldızlara dikmiştir, kimisi de o yıldız belgesellerini, o mühim televizyon showlarının reklam arasında denk gelirse bir göz gezdirmektedir. Işığı tutan el olamamışken, birde karanlığa gömülmek değil midir sürünmek?
Kitap içerisinde en beğendiğim tarif ise şu oldu. ‘’Entelektüellerin işi, her nesneyi remzine yani kelimeye ve sembole bakarak irdelemek, gerçek eylemlerle tartmamak. Sözleri, bunun için şaşırtıcı, politikaları tehlikeli, zevkleri sathi. Sosyal birer uyarıcıdır entelektüeller. Ve her uyarıcı gibi hem yararlıdır, hem zararlı’’ (Valery)
Bu tarifi yaptıktan sonra gelin bu sosyal uyarıcıları önemli bir tarihsel olayda irdeleyelim.
Dreyfus Olayı ‘ndan bahsetmek gerekir. Emile Zola’nın ön plana çıktığı, gelenek ve kalem arasında verilen bir savaş. O tarihten itibaren artık entelektüel, yazı veya söz aracılığı ile toplumun şuurlanmasına yardım eden kişi oldu. Ama #27607224 Anarşist banker için yazdığım bu incelemede değindiğim bir konu olmuştu. ‘’ Eğer bir insan köle olmak için doğmuşsa, onun karakterine aykırı olan özgürlük, onun için zorbalık olacaktır. ‘’ bir insan mağaranın içinde doğmuş ve büyümüş ise ona özgürlüğü, zincirlerinden arınmayı, hakikati vermeyi amaçlamak zorbalık etmektir. Nitekim mağara videosunda entelektüelin geri dönüşünde ona yapılanı gördünüz, şimdi aksini iddia edebilir misiniz? Fransa eminim şu an Zola’ya minnet duyuyordur. Ama vakti zamanında onla savaşan kendisiydi. Ülkeler benzerdir. Biz de çoğu aydınımızı katletmeyi denemedik mi? Çoğunun mezarı kendi ülke sınırları içinde bile değil.
Entelektüel ancak kendimizden olduğunda mı alkışlanmaya layıktır? Bizden olmadığında, sesleri kesilmeli veya sürgün mü edilmelidir? Bir gücün kontrolü doğrultusunda aydınlık yapmak, çoban köpekliğinden farklı mıdır? Peki, nasıl olmalı entelektüel? Öncelikle entelektüel hakikat uğrunda her savaşı göze alan bir bağımsızdır. Dürüst, uyanık ve cesur olmalıdır entelektüel. Bilgi hamalı olmamalı, zamanın irfanına, ülkesinin diline, edebiyatına, tarihine ve dünyadaki belli başlı fikir akımlarına yabancı kalmamalıdır. Peşin hükümlere, dogmalara iltifat etmeyecek, olayları kendi kafasında irdeleyebilecek bir karakteri olmalıdır. İşte Cemil Meriç’in çizdiği entelektüel insan taslağı bu şekilde.
İşte hal mesele her zaman hakikat kapsına dayanır ya. Yine geldik durduk o dördüncü kapının önünde. Gerçek hakikat neydi ki, onun tebliği yapılabilsin aydın kişi tarafından? Hakikat büyük bir ışık huzmesi ve her aydın ondan bir parça alıp yaktı kandilini. Kendince bir ışık serdi önümüze. İşte bu yüzdendir ki binlerce kandile ayrışmış hakikat gibi, binlerce sıfata ayrılmış dünya ve her sıfat kendi hakikatinin savaşını vermektedir. İşte dostlarım sizlere tüm insanlık tarihinin özeti. Elimizde gerçeğin tek bir kırıntısı varken, gerçeğin tamamına egemen olmak için binlerce yıl birbirimizi yedik durduk. Oysa yapmamız gereken tek şey tüm kandilleri bir araya getirip hakikat yapbozunu tamamlamaktı. İlim ve irfanın yani hakikatin doğası ilerlemek ve büyümek için birleştirici bir özellik gerektirirken, bizim insan doğamız varlığını sürdürmek için ayrışmak ve bölünmekten geçiyordu. Yoksa dünya ne diye Asyalılar, Avrupalılar, siyahlar, beyazlar, kadınlar, erkekler, asiller, kontlar, marabalar diye ayrışsın ki dünya. “Homo homini lupus’’ insan insanın kurdudur diyor Hobbes. Kendi gelişiminin önüne set çeken yine biz insanlarken, şimdi çok iyi anlıyorum Cemil Meriç’in kitaba neden Horatius’un ‘’Quid rides? De te fabula narratur.’’ (Ne gülüyorsun? Anlattığım senin hikâyen.) sözü ile başladığını. Neden gülüyorsunuz? Anlattığım sizin hikâyeniz.
‘’Neredeye gidersen git, bulacağın aydınlık kendi zihninin aydınlığı kadardır.’’ Diyen Cemil Meriç’e hak veriyor ve zihninizin aydınlığını artırmak için, benim yazının boyutu anormal seviyelere ulaşmasın diye değinmediğim nice diğer konudan haberdar olmanız ve faydalanmanız için bu kitabı okumanızı tavsiye ediyorum. Puanı düşük bulanlar olabilir. Sebebini belirtmek gerek. Hikaye dünyada geçerken bu güldüğümüz hikayenin bir parçasıdır anlatıcı da. O da kusurludur elbet bazı yönlerinden. Ama ya görmez ya da görmek istemez. Bu da bazı sağlıksız yorumlara ve çelişkili ifadelere sebep olur. Bir kaç alıntı var ki böyle bilgi dolu biri neden bunu ifade etmiş dedirtiyor. Ya da biz örtüşemediğimizden ben kabullenemedim o alıntıları. Artık orası başka bir dava. Okuyan herkese gönülden teşekkürler. Bir sonraki incelmede görüşmek dileğiyle, esenle kalın efenim.
Son zamanlarda bazı şeyleri düşünmeme adına okumaya daha çok verdim kendimi. Baya çılgınlar gibi pdf, alıntı, inceleme, şiir, yazı, makale... neye denk gelirsem okuyorum. İşe yarıyor mu peki? Evet. Ama gece uyuyana kadar (:
Ama malesef alıntı paylaşmanın ya da inceleme yazmanın da zaman kaybı gibi geldiğini fark ettim. Sırf bu yüzden boş olduğum zamanlarda alıntıları not defterime falan kayıt ettim ki ara ara zaman kaybetmeden kopyala yapıştır yapabileyim. O yüzden çılgınlar gibi seri bir şekilde geliyor o alıntılar :D
İyi de bizene bunlardan? Sen kitaptan incelemeden haber ver diyenler için:
Öncelikle bu kitap için “inceleme“ adı altında ister yorumlama, ister saçmalama, ister bir kaç cümle kurma diyin, bir şeyler yazmazsam eğer Petrov‘un mezarından çıkıp “Be insafsız, Be vicdansız, Be nankör kediii! O kadar alıntı yaptın bari bir şeyler karala!“ falan demesinden korktum *-*
En son da söyleyeceğimi başta söyleyeyim “ısrarla, şiddetle ya da şiddetsiz ister kahveli ister kahvesiz belki arka fonda starbucks temalı ya da denize karşı hiç fark etmez, mutlaka ama mutlaka okumanızı ve okutmanızı tavsiye ederim“
Kitabın ana konusunu ilk sayfada yer verdiği “Tarihten Ders Almak“ isimli kısa öyküsü ile özetlemiş Petrov.
Kitap hakkında ise;
“Avrupa’nın Kuzeyinde bulunan Finlandiya’nın sert bir iklimi vardır. Havası, genellikle sislidir. İlkbaharda don olayları görülür. Ağustostan itibaren soğuklar başlar. Arazisi ise çok fenadır. Ülkenin birçok yeri çıplak granit kayaları ile örtülüdür. Diğer yerleri ise alçak ve bataklıktır. Ülkede maden adına, hemen hiçbir şey yoktur. Tarım çok zor yapılır. Halkı da, hiçbir zaman gerçek anlamda bağımsız olmamıştır. Bazen bir komşusunun bazen de diğer bir komşunun egemeni altında kalmıştır.
Finler, kendilerine Suom ve çok sevdikleri ülkelerine de ‘bataklık arazi‘ anlamına gelen Suomi derler“
(Syf 13)
Böyle bir ülkenin deyimi yerindeyse yeniden dirilişine sebep olan Snelman’ın yaptığı çalışma ve mücadeleleri anlatıyor Petrov. Kitabı okuyana kadar ne Finlandiya ne de iklimi ve tarihi hakkında çok bir bilgim (hatta hiç) yoktu malesef. (“Hiii! Cahiiilll! Nasıl bilmezsin yaa“ falan diyen iç sesinize cevaben “Evet bir bilgim yoktu :D tekrar belirtmek istedim ) Bildiğim ve okuduğum tek şey Finlandiya’nın eğitim sistemi ve refah seviyesi en yüksek ülkeler sıralamasında üst sıralarda yer aldığı idi. “Nerden buldun, neye dayanarak söyledin, kaynak göster diyenler için https://www.ntv.com.tr/...8_z1iO5EiplGdEtV9k4g
Bu eski veri diyenler için de “ Güncel bir şey bulamadım malesef en yakını 2016 idi. “
Eğitim sistemi için çok fazla makale buldum ama en özetleyici ve güzel olan şu video sanırım
https://www.youtube.com/watch?v=VUiP1pa6qPE
Bu da Türkiye ve Finlandiya eğitim sistemi arasındaki fark
http://www.gelecekegitimde.com/...-arasindaki-15-fark/
Bir kere daha okursam eğer sanırım tüm kitabı baştan sona çizebilirim. Çünkü yerinde ve müthiş tespitleri ile hayran kaldım resmen. Bu yüzden bazı paragrafları da birkaç kez okuduğum olmuştur.
En çok beğendiklerimden bazıları
#27942935 /> #27942773 /> #27942413 /> #27917437 /> #27917050 /> #27907735 />
Snelman gittiği her yerde, katıldığı toplantıda, konuştuğu herkese doktorundan avukatına, memurundan, işçisine, köylüsüne, tüccarına, siyasetçisine, esnafına hatta kışladaki askerine kadar ülkenin refaha kavuşması ve eğitim seviyesinin yükselmesi , herkesin kendini geliştirmesi, aşağılanmaması hor görülmemesi için yapılması gerekenleri anlatır ve bunun ancak çok çalışmak ile mümkün olduğunu söyler.
Bu paragraf yeterince çekici gelmeyebilir. Amaaan bunları zaten her gün bir yerlerde okuyor, görüyor ya da duyuyoruz da diyebilirsiniz. Benim düzgün bir şekilde ifade edememiş ya da bilgi yetersizliğimden ötürü de dikkat çekici gelmemiş olabilir ama sadece paylaştığım alıntılar bile bence kitabın okunması için başlı başına yeterli bir sebep.
Biraz düzensiz biraz karışık bir inceleme olduğunun farkındayım. Son olarak ve ikinci kez belirtmek istiyorum ki mutlaka okumanız gereken kitaplar arasına almalısınız.
Sevgi ve kitap ile kalın.
Çoğunlukla ZararsızOtostopçunun Galaksi Rehberi, Douglas Adams
"Siz beni mi ... gözetliyordunuz?"
"Hepinizi. Gezenenizdemi her şeyi. Televizyou. Radyoyu. Telekomünikasyon araçlarını. Bilgisayarları. Video devrelerini. Depoları."
"Ne?"
"Otoparkları. Her şeyi. Biz her şeyi gözetleriz."
Tracia onlara bakakaldı.
"Bu çok sıkıcı olmalı, öyle değil mi?" diye kekeledi.
"Evet"
"O halde niçin ..."
"Yalnızca ..."
"Evet, yalnızca ne?"
"Yarışmalar dışında. Biz yarışmaları bayılırız."