KRAMATORSK, Ukrayna (AP) – Maryna Havrysh, Rusya’nın Ukrayna’ya karşı savaşının ön cephesi yakınlarındaki Kramatorsk’ta bir grup gönüllünün yaşlı ebeveynlerini bir tahliye minibüsüne yüklemesine yardım ederken gözyaşlarını tutmakta zorlandı.
84 yaşındaki babası Viktor Mariukha, sedyeyle evden taşınırken, 79 yaşındaki annesi Lidia, gönüllüler onu her kolunun altında tutarken bir baston tutuyordu.
Çift, batı Ukrayna’daki bir bakım evine gitmek için yaklaşık 70 yıldır paylaştığı evden ayrılırken, kızları onlara teselli sözleri sundu.
Ama minibüsün sürgülü kapısı kapandığında Maryna hıçkıra hıçkıra ağladı.
Çalışmaya devam etmek için kocasıyla Kramatorsk’ta kalmaya karar veren Maryna, “Bunun onları son görüşüm olacağını anlıyorum” dedi. “Yaşlarını görüyorsun, onlara gereken özeni gösteremiyorum.”
Ukraynalı bir yardım grubuyla gönüllüler tarafından gerçekleştirilen Maryna’nın ebeveynlerinin tahliyesi, Başkan Volodymyr Zelenskyy’nin ülkenin güç durumdaki Donetsk bölgesinde kalan herkese Rus kuvvetleri bölgeye daha derin baskı yaptığında mümkün olan en kısa sürede tahliye etme emri vermesinden günler sonra geldi.
Zelenskyy, “Donetsk bölgesinden ne kadar çok insan ayrılırsa, Rus ordusunun o kadar az insanı öldürmeye vakti olacak” dedi.
Ukrayna’nın doğusunda ağustos ayı havaları hala sıcak olsa da, yetkililer Donetsk’te bulunan yaklaşık 350.000 kişinin ısınmaya, elektriğe ve hatta temiz suya erişemeyebileceğinden korktukları soğuk sonbahar ve kış aylarına da hazırlanıyorlar. .
Salı günü, Ukrayna Başbakan Yardımcısı Iryna Vereshchuk, Donetsk’ten tahliye edilenleri taşıyan bir trenin o gün Ukrayna’nın merkezine geldiğini ve yetkililerin 200.000-220.000’i eyalet dışına çıkaracak zorunlu bir tahliye çabasının başlangıcını temsil ettiğini söyledi. sonbaharda.
Sık sık Rus bombardımanına maruz kalan Kramatorsk’ın eteklerinde, gönüllüler tahliye edilenleri toplamak için bir toplama noktası kurdular ve daha sonra 85 kilometre güneybatıdaki Pokrovsk’taki en yakın çalışan tren istasyonuna nakledildiler.
87 yaşındaki Valentyna Abramanovska, tren istasyonuna giden minibüse binmek için mücadele ederken, yanında annesi ve kız kardeşinin yaklaşık 50 yıl önce Azak Denizi’nde çekilmiş siyah beyaz bir fotoğrafını taşıdı. onunla.
“Tanrım bana yardım et, Tanrım bana yardım et,” diye tekrarladı titreyen elleriyle haç çıkarırken. “Sanırım, çıldırıyorum.”
Abramanovska, köyündeki bombalamaların “kabus” haline gelmesinden sonra dehşete düştüğünü ve kızı tarafından ayrılmaya ikna edildiğini söyledi.
İkinci Dünya Savaşı sırasında Ukrayna’yı işgal eden Alman askerleriyle ilgili çocukluk anılarının hâlâ olduğunu söyledi. Ama onun için Rus bombardımanı deneyimi çok daha kötüydü.
“Onlar canavarlar, çakallar. Tanrım, söylediklerim için beni bağışla” dedi. “Bu nasıl mümkün olaiblir? Çocukları öldürüyorlar.”
Hükümetin tahliye emri, Donetsk bölgesinde kalanların bir kısmını kaçmaya ikna ederken, diğerleri direniyor.
Nina Grandova’nın Kramatorsk’taki üçüncü kattaki dairesi, Temmuz ayında Rus bombardımanında hasar gördü ve engelli kocası Yurii, 24 Şubat’ta Rus işgali başladığından beri binanın pis bodrum katında yaşıyor.
Yine de ayrılma planları olmadığını ve kışın yemek pişirmek için binasının bahçesinde yakacak odun topladığını söyledi.
Yetkililer tarafından istenen, kalanların kendi hayatlarının sorumluluğunu üstlendiğini belirten bir belgeyi imzalamaya istekli olduğunu söyledi.
“Gidecek bir yerim yok, kocama bakmak zorundayım” dedi. “Ne olacak, olacak.”
Pokrovsk’taki tren istasyonuna nakledildikten sonra, tahliye edilen yüzlerce kişi batıya Dnipro şehrine birkaç saatlik bir yolculuktan önce bunaltıcı trene tırmandı.
Doğudaki Bakhmut kentinden genç bir anne olan genç kızı ile platformda duran Viktoria, bombardımanın yarattığı tehlike ve ısınmadan bir kış geçirme ihtimalinin onu kaçmaya ikna ettiğini söyledi.
“Zaten elektrik ve gaz sorunumuz var, bu yüzden çocuklu ailelerin ilk ayrılanların olacağını düşünüyorum” dedi.
Tren yalpalayıp batıya doğru yalpalamadan dakikalar önce, bir hava saldırısı sirenleri havayı deldi.