1249
Villehardouin'li William II Mystras'ı kurar.
1259
Pelagonia Muharebesi: Sicilyalı Manfred ve Villehardouin'li William II, İznik İmparatorluğu tarafından yenildi. William, Mystras, Maina ve Monemvasia kalelerini bırakmak zorunda kalır.
1262
Mystras Bizanslılar tarafından geri alınır.
C. 1289
Bizanslılar, Mora'nın eyalet başkentini Monemvasia'dan Mystras'a taşır.
1349 - 1460
Mystras, Mora'nın yarı özerk Bizans Despotluğunun başkentidir.
1361
Matthew Kantakouzenos, Mystras'a taşınır.
1380 - 1383
Matthew Kantakouzenos, Mora'nın despotu olarak hüküm sürüyor.
1383 - c. 1384
Mora'da Demetrios Kantakouzenos'un Palaiologos Hanedanı'na karşı isyanı.
1383 - 1407
Theodore I Paleologos, Mora'nın despotu olarak hüküm sürüyor.
1407 - 1443
Mora despotu II. Theodore Palaiologos'un hükümdarlığı.
C. 1407 - 1452
George Gemistos Plethon, Mystras'ta yaşıyor.
1408
Bizans imparatoru II. Manuel Paleologos'un Mystras'ı ziyareti.
1415
Bizans imparatoru II. Manuel Paleologos'un Mystras'ı ziyareti.
1449
Konstantin XI Paleologos, Mystras'ta son Bizans imparatoru olarak taç giydi.
1460 - 1461
Peribleptos Manastırı, Mystras
NS Peribleptos Manastırı (Yunanca: Μονή Παναγίας Περιβλέπτου) Yunanistan'ın Mystras kentinde bulunan geç Bizans döneminden kalma bir manastırdır. Muhtemelen 14. yüzyılın ortalarında Mora'nın ilk Despotu Manuel Kantakouzenos [1] tarafından inşa edilmiş ve Bizans Konstantinopolis'in en ünlü manastırlarından birinin adını almıştır. [2] Ana kilisede yer alan 1348 ile 1380 yılları arasına tarihlenen freskler, geç Bizans devrinden günümüze kalan çok ender bir örnektir ve Bizans sanatının anlaşılması açısından çok önemlidir. [3] Adını Bizans, Konstantinopolis (İstanbul) Peribleptoslu Azize Meryem'den almıştır. Manastır, yapıyı destekleyen bir mağara ile bir uçurumun kenarına inşa edilmiştir. Bu mimari tarz Mystras tarzı olarak bilinir ve bölgedeki birçok kilise ve manastırda yaygındır, bu tarz bir kaleye benzerlik ile karakterize edilir. Çini işlemeli kare taşlardan yapılmıştır. Dış yapının şeklinin karmaşıklığı ve benzersiz varyasyonları, manastırın içinde, duvarları kaplayan fresklerin eterik kalitesine katkıda bulunan bir iç yüzey oluşturur. Bunlar, [4] Bizans Mimarisi ve Dekorasyonunda (Hamilton 194-95) "hassas ve bastırılmış" olarak tanımlanmıştır.
Mystras Haritası
Mystras, Yunanistan'da (şimdiye kadar) gördüğüm en iyi şey. Orta Çağ'dan kalma şehir, Sparta yakınlarındaki bir dağa karşı sıvalıdır. Aralık ama sonbahar gibi görünüyor: kahverengi ağaçlar, taze ama soğuk hava, biraz kara bulutlar. Mystras'ın giriş kapısı sizi gerçek bir ortaçağ tarzında karşılıyor: Burayı seveceğimi hemen anladım.
Kentten geriye kiliseler, manastır, bazı surlar ve yollar kalmış. Sarp, Arnavut kaldırımlı sokaklar çoğunlukla gerçek ve 14. yüzyılda orada yürüyormuş hissi veriyor. O zamanlar yollar dardı, o kadar dardı ki, yoldan geçenlere daha fazla yer bırakmak için binanın kenarları kaldırıldı. Tabii o zamanlar dükkânlar, pazarlar ve el sanatları işletmeleri vardı. Bu noktada zaman yolculuğu yapabilmek harika olurdu.
Odak noktaları, Mystras'taki Bizans kiliseleridir. Hem içeride hem dışarıda restore edildiler. Çok sayıda lacivert renge sahip freskler yüzeye çıktı. Bu siteyi çevreleyen şimdi kahverengi ve yeşil ağaçların arasında kırmızı yuvarlak veya sekizgen çatılar göze çarpıyor. Bu manzarayı ancak ağzı açık dolaşabilirsiniz.
Üçüncü Roma - Bir Bizans Zaman Çizelgesi
Ocak 1544'ün onuncu günü, perili, pejmürde bir adam Korint kapılarına yaklaştı - eski püskü, yorgun, yüzü çizgili, elleri nasırlı bir adam - ve oradaki Romalı komutandan yardım istedi.
Eski Despot Demetrios'un adamı olmasına rağmen, Korint valisi - Matthew Palaiologos Asen'den biri - hem bir savaşçı hem de bir yönetici olarak becerisine saygı duyulan güvenilir bir tipti. İmparatorun hain amcası ile olan ilişkisine rağmen, Asen Korint'teki konumunu korumayı başardı - adamın davasını yorulmadan Antigonos'a savunan Manuel Laskaris'in çabaları sayesinde - ve şimdi kendisine sunulan kişi oydu. bu yırtık gezgin.
Ancak pejmürde gezgin George Sphrantzes'den başkası değildi. Sphrantzes, XI. Konstantin'in en sadık yoldaşlarıydı - 'Kardeşimin en sevdiği tazısı', dedi Demetrios bir keresinde gergin bir şekilde- ve Konstantinopolis Kuşatması sırasında savaşmıştı. Son gün, Sphrantzes efendisinin emriyle şehrin savunmasını teftiş ediyordu ve böylece İmparator'un son direnişinin katliamından kurtulmuştu. Sphrantzes, takip eden o kasvetli günlerde yakalanmış ve köle olarak satılmıştı, ama -gümüş dilli ve hâlâ zengin- özgürlüğünü satın almış ve yarı dilenci Mora'ya yolculuk yapmıştı.
Sphrantzes susuzlukla içti ve açgözlülükle yedi, hizmet etmeye çalıştığı Despot Thomas'ı sordu ve genç İmparator Antigonos'un Mystras'ın duvarlarının arkasına güvenli bir şekilde oturduğunu öğrendiğinde çok sevindi.
Asen, Despot Thomas'ın Sphrantzes'e bir kez daha Patras'ta ikamet ettiğini, ancak İmparator'un hane halkının çoğu -eğitmen Theophilos, dev Rhangabes, Naxos'tan yelken açan muhteşem atlıların filosu- Mystras'a seyahat ettiğini bildirdi. Antigonos'a katılmak için.
Sphrantzes şimdi yeni giysiler ve bir atla donatıldı ve eski efendisinin oğluna yemin edeceği Mystras'a gitmek üzere Mora'ya doğru yola çıktı. Sphrantzes, Konstantin'in baş büyükelçisiydi, ama aynı zamanda Antigonos'un eğitiminde de rol oynamıştı ve görevi onu bir savaş adamı haline getirmiş olsa da, Theophilos Paleologos gibi, nazik arayışlara daha uygun bir adamdı.
Ama Sphrantzes aceleyle yolculukta başka bir hediye daha aldı: oğlu John'un varlığı. John, bir yıl önce Antigonos'a Naxos'a eşlik eden çocuklardan biriydi ve şimdi - en azından Asen'e göre - Mystras'ta İmparatorla ilgileniyordu. Sphrantzes'in yaşayan başka bir çocuğu vardı, Konstantinopolis'te kalan ve Kuşatma'dan kurtulan Thamar adında bir kızı, ancak Türkler onu köle yapmış ve Sphrantzes kendisini bulamamıştı.
Sphrantzes'in İmparator ve oğluyla yeniden bir araya gelmesi gözyaşlarıyla dolu ama neşeliydi. İmparatora yemin etti ve kalabalık saray önünde geçirdiği yıllardan utanmadan Konstantin'in ölümüne ağladı ve adamın yanında ölmediği için yas tuttu. Kuşatma'nın hemen ardından Antigonos'a ve yandaşlarına, nasıl yaralandığını, Osmanlılar tarafından bakıldığını ve daha sonra köle olarak satıldığını, şehrin kiliselerinin nasıl yeniden camilere dönüştürülmeye başlandığını anlattı. tıslamalar ve tanrısal bildirilerle ve Mehmed'in adını lanetlediğini, İstanbul'u nasıl yeni başkent yaptığıyla karşılandı.
Bunu kasvetli bir sessizlik izledi. Tahta oturan Antigonos, elleri yumruk haline getirilmiş, parmak eklemlerini beyazlatan bir intikam hayali kuruyordu. Sphrantzes'i hizmetine kabul etti ve hissedebileceği herhangi bir suçluluk duygusundan onu bağışladı ve sonra hemen adamdan gitmesini istedi.
Mora olmazdı -- abilir değil - Sultan'a ve onun ordularına karşı tek başına durun. Sphrantzes önce Roma'ya gidecek ve yardım için Papa'ya başvuracak, ardından bir yıllık bir yolculukta İtalya şehirlerini ve Avrupa krallıklarını ziyaret edecek ve liderlerine İmparator'un yanına adam göndermeleri için yalvaracaktı.
Bu arada Antigonos, Mora lordlarını ziyaret etti ve birliği vaaz etti. Büyüleyici, atılgan genç İmparator, erkeklerin kalbini kolayca kazandı. Bu lordların oğulları ve kızları İmparator'un hizmetine kabul edildi ve kısa süre sonra Mystras, Antigonos'un danışmanlarının, Konstantinopolis'i geri alan ordunun temelini oluşturacağını umdukları genç erkek ve kızlarla dolup taşmaya başladı.
1455'te, yaklaşık beş bin kişilik bir grup Macar, Mora'ya karadan geldi. Macarlar uzun zamandır İslami yayılmaya karşıydılar ve şimdi Roma İmparatoru'na karşı tavır almaya geldiler. Bunlar, deneyimli bir komutan ve devlet adamı olan John Hunyadi ile oğulları Ladislaus ve Matthias tarafından yönetiliyordu. Hunyadi, Sphrantzes gibi, İmparatorun ölümü ve Konstantinopolis'in düşmesinden duyduğu üzüntüyü dile getirdi ve Antigonos ve Mora ile aynı hatayı yapmayacağına yemin etti.
Macarlar ve Romalılar arasındaki dostluk ve ittifak bağlarını güçlendirmek için Antigonos, kuzeni Helena'nın Hunyadi'nin büyük oğlu Ladislaus ile nişanlanmasını ayarladı.
Sonunda Mora kurtuluşunu bulmuş gibi görünüyordu.
Sonra Korint'ten bir haber geldi.
Mehmed, Konstantinopolis'ten kalkıp Mora'ya girdi.
Beyaz kıyı
Sonra Korint'ten bir haber geldi.
Mehmed, Konstantinopolis'ten kalkıp Mora'ya girdi.
Pergington
Kara Melek
Korint'in yıkık duvarlarının üzerinde, duman gökyüzünü pıhtılaştırdı. Osmanlı topları gürledi ve ovalara duman bulutları saçtı. Leş kuşları daire çizdi, siyah ve uğursuz. Şehri çevreleyen bir çadır denizi, kuşatma ve adamlar, hepsi de Fatih olarak adlandırdıkları genç adam tarafından yönetilen gerçek bir kafirler ve onların sözleşmeli Hıristiyan köle savaşçıları ordusuydu.
Korint'in sert burunlu valisi Asen, Mehmed'in onurlu teslim olma teklifini reddetmişti. O zamandan beri değerini bir düzine kez kanıtlamıştı - duvar molozlarla dolu bir alan haline gelene kadar duvarı elinde tuttu ve ardından Mehmed'in çatlak piyade tugayları şehre döküldükten sonra sokakları çıkmazlarla dolu bir labirente dönüştürdü ve öldürme bölgeleri - ama şimdi Acrocorinth'e geri dönmek zorunda kaldı. Akrokorint belki de Mora'nın büyük bir kaya çıkıntısının üzerinde oturan en güçlü kalesiydi, üç çevre duvarla korunuyordu ve bu duvarların içinde bir su kaynağı vardı. Mehmed bunun neredeyse imkansız olduğunu biliyordu.
Yine de genç Sultan Konstantinopolis'i tek başına gaddarlıkla ele geçirmişti. Korint'in dış duvarlarını birkaç hafta içinde yıkmıştı - onları durmadan, acımasızca bombaladı, baltaladı, gazileriyle onlara saldırdı - ve caydırılmayacaktı.
Yine de, Sultan tepeden Acrocorinth'in kapılarına başka bir elçi gönderdi ve barışçıl bir teslimiyet teklif etti. Asen'in "ruhunu Şeytan'a satmaktansa çizmelerinin derisini yemeyi tercih edeceğini" bağırarak karşılık verdiği ve elçiyi bir ok yağmuru tarafından kovalanarak tepeden aşağı yuvarladığı bildirildi.
Asen kaderle kumar oynuyordu. Acrocorinth neredeyse zaptedilemezdi, ancak Asen Mehmed'in toprakları boşa harcayan toplarının tamamının surlara getirileceğini biliyordu. Şimdi İmparator ve ordusunun gelişini sayıyordu.
Korint'in dış duvarları aşılmadan önce, Mystras'tan Antigonos'a yardım vaat eden bir haberci gelmişti, söylendiğine göre, babasının katiliyle yüzleşmek için bir dizi Romalıyı bir araya getiriyordu. Asen sadece dayanmak zorunda kaldı. 3 Şubat 1455'ti.
Mehmed, en aşağılayıcı bir şekilde, kendisini Romalıların gerçek İmparatoru olarak ilan etti. Mehmed şimdi Avrupa ordusunun komutanı Karaja Paşa'ya ne pahasına olursa olsun Acrocorinth'i almasını emretti. Yorucu bir beklentiydi. Elli kadar top, yirmi bin adam, Korint'in ele geçirilmiş limanında duran gösterişli kadırga filosu gibi kendisine sağlanan kaynaklara rağmen Karaja'nın kafası şüpheyle doluydu.
Fatih, daha sonra bir diğer subayını -zekası ve zulmüyle tanınan uzun boylu, göz korkutucu Arnavut mühtedi Zağanos Paşa- dört bin kadar süvari ile Mora'ya girip çevredeki toprakları boyun eğdirmekle görevlendirdi. Ardından kısa, kanlı bir terör saltanatı, toynakların gürlemesi, boruların ötüşü, bıçakların havada tıslaması oldu.
Bu arada, sadece yirmi iki mil ötede, genç İmparator Nemea'da kamp kurmuştu. Danışmanları - özellikle Theophilos ve Rhangabes - Mystras'ta kalması için ona yalvarmalarına rağmen, Antigonos reddetti. Antigonos, Hunyadi'nin Macar kuvveti de dahil olmak üzere yaklaşık on iki bin adam topladı. Amcası Thomas, Patras'tan iki bin kişiyi önde götürüyordu. Mora lordu Krokodeilos Kladas, dokuz yüz kişiyle daha yoldaydı.
Ama Antigonos ne kadar bekleyebilirdi? Casusları Mehmed'in kendisinden sayıca üstün olduğunu ancak babası gibi Antigonos'un hiçbir zaman meydan okumadan kaçmadığını bildirdi. Herakles'in Nemea Aslanını öldürdüğü bildirilen yerde, Antigonos bir savaş konseyi topladı.
Theophilos bir omzunda ve Rhangabes diğerinde dururken, Antigonos niyetlerini ertesi sabah bildirdi, Nemea'daki ordu Korint'e gidecekti. Rhangabes ve Ladislaus Hunyadi komutasındaki altı yüz atlıdan oluşan bir filo minibüsü oluşturacaktı. Kaptanlarına, bu yabancı müdahalecinin, bu kafir köpeğin, babasının bu katilinin yere serildiğini göreceğini söyledi. Türkler Mora'ya girdikleri güne pişman olacaklardı.
Bu düzensiz bir tezahüratla karşılandı. Adamlar şarap ve masalları paylaştılar ve Antigonos köşküne çekildi.
Ertesi sabah, 7'sinde, Hıristiyan ev sahibi kendini karıştırdı. Mora'da serin bir sabahtı, posta gömleklerine yapışan ve miğferlerin üzerinde parıldayan çiy damlaları takırdayan dişlerin arasından gümüşi nefesler fışkırıyordu ve Antigonos şimdi bir konuşma yaptı - şüphesiz büyük kelime ustası Theophilos tarafından yazılmıştır - askerlerin takdir ettiği kısa, açık, kaba bir dille babası Konstantin'den, Konstantinopolis'in cesur ve sert savunmasından, Mehmed'in şehri almasından sonra Romalıların başına gelen sefaletten bahsetti. Sonra gençlik dolu bir sırıtışla, dikkatini Sultan'ın eşleriyle alay eden ve askerlerine, Mehmed'le yatacak eşeklerin yüzlerine ve hislerine sahip olmaları gerektiğini söyleyerek çevirdi.
Toprağı Osmanlı kanıyla sulardı, diye bastırdı Antigonos. Tanrı'ya yakardı ve ordu birlikte Doğu Hıristiyanlığı ve Batı'nınkilere dua etti. Genç İmparator, birbirlerinden ve inançlarında güç bulmaları için onlara yalvardı ve sonra, saat on biri geçe, ordu bir yürüyüşe geçti.
Korint'e iki günlük bir serseriydi. Antigonos bu yolculukta ne hissetti? Heyecan - yalnızca gençler, yalnızca denenmemişler, savaş olasılığı konusunda heyecan duyuyorlardı - kuşkusuz, endişe, çünkü çocukluğunun evini kovmuş ve anne ve babasının öldürüldüğünü görmüş, henüz on yaşında olan bir adama yaklaşıyordu. büyüktü ve henüz çok daha fazlasını başarmıştı.
Antigonos yaklaşırken bile, Mehmed'in orduları Acrocorinth'e şevk ve kanlı bir kararlılıkla saldırmaya devam etti. Soluk kış günleri ve kasvetli geceler boyunca Mehmed'in bombardımanı devam etti.
Artık padişahın yürüyüşünün haberi Sultan'a ulaştı. Canlanan, Romalıların sonuncusunun da alçaldığını görmeye hazır, ordularını savaşa hazırladı. Babayı yenmişti ve şimdi de oğlunu yenecekti.
İçindekiler
Aborijin Avustralyalılar
New Holland'ın asıl sakinleri, yaklaşık 40.000 ila 60.000 yıl önce Avustralya'ya gelen Aborijin kabileleriydi. Avrupa yerleşiminden önce bölgede tahmini 250.000 Aborijin vardı.
Wodi Wodi halkı, Güney Nieuw Amsterdam'ın Illawarra bölgesinin orijinal koruyucularıdır. Dharawal dilinin bir çeşidini konuşan Wodi Wodi halkları, kabaca şu anda Campbelltown, Shoalhaven Nehri ve Moss Vale olarak bilinenlerle çevrili geniş bir arazide yaşıyordu. Bundjalung halkı, kuzey kıyı bölgelerinin orijinal koruyucularıdır.
Wiradjiri, Gamilaray, Yuin, Ngarigo, Gweagal ve Ngiyampaa halkları da dahil olmak üzere, geleneksel toprakları şu anda New Holland'da bulunan başka Aborijin halkları da var.
1788 İngiliz yerleşim ve Hollanda ilhakı
1770'de Teğmen James Cook, Avustralya kıtasının haritalanmamış doğu kıyısı boyunca bir araştırma yaptığında New Holland'ı ziyaret eden ilk Avrupalı oldu. Cook, Admiralty Orders'ı karşılamak için üç nüsha olarak anketi kapsayan orijinal dergi(ler)inde, Galler'den sonra ülkeye ilk olarak "Yeni Galler" adını verdi. Ancak, Amirallik'in elindeki nüshada, "ifadeyi "New Holland" olarak revize etti. 1770 Nisan'ında, günümüz New Holland'ı olan Botany Körfezi'ne yaptığı ilk inişlerden birinde Cook, Gweagal kabilesi sakinlerinin yaşlıları ve savaşçılarının direnişiyle karşılaştı. Bugün British Museum'da bulunan kalkanın bu şiddetli karşılaşma sırasında ele geçirildiği tahmin ediliyor. Gweagal savaşçısı Cooman'ın soyundan gelen Rodney Kelley, Cook'un mürettebatının elinde tuttuğu güçlü silahların, kurtarılan kalkanın önündeki tüfek atış deliğinde temsil edildiğini vurguluyor. İlk İngiliz yerleşimi, Avustralya tarihinde İlk Filo olarak bilinenler tarafından yapıldı ve bu, 1788'de 1792'ye kadar yerleşimin valisi rolünü üstlenen Kaptan Arthur Phillip tarafından yönetildi.
Vali William Bligh'in devrilmesinden sonra yıllar süren kaos ve anarşiden sonra, yeni bir vali, Yarbay (daha sonra Tümgeneral) Lachlan Macquarie, 1809'da yerleşimde reform yapmak için İngiltere'den gönderildi. Ancak, Londra'daki İngiliz hükümeti bunu yapamadı. kırık koloniyi daha az umursama. Bu süre zarfında, Hollandalılar şimdi Wilhelmina'yı sömürgeleştirmeye başladılar ve Yeni Güney Galler'deki İngiliz holdinglerini kontrol etmek istiyorlardı.
Hollanda hükümeti İngiltere'ye Yeni Güney Galler'in ilhak edilmesini isteyen bir antlaşma gönderdikten sonra, İngiliz hükümeti koloniyi Hollandalılara kabul etti ve devretti. Hollandalılar koloninin adını New Holland olarak değiştirdi ve Orange-Nassau Prensi Frederick'i vali olarak atadı. Vali olarak görev yaptığı süre boyunca, Prens Frederick yolların, rıhtımların, kiliselerin ve kamu binalarının inşasını görevlendirdi, Sidney'den kaşifler gönderdi ve Nieuw Amsterdam'ın sokak düzenini tasarlamak için bir planlayıcı kullandı.
Hollanda kolonisi
19. yüzyılda, geniş alanlar Koloniye ilhak edildi. Hollanda ilhakı sırasında, New Holland yalnızca Botany Körfezi ve günümüz Nieuw Sydney çevresindeki toprakları işgal etti. Bu süre zarfında, koloni şu anki şeklini Yerli kabileler ve İngiliz sömürgecilerle yapılan anlaşmalarla aldı. Waitangi Antlaşması'nın ardından, William Hobson, 1840'ta Yeni Zelanda üzerinde Hollanda egemenliğini ilan etti. 1841'de, Yeni Zelanda Kolonisi'ni oluşturmak için Yeni Hollanda Kolonisi'nden ayrıldı ve sonunda İngiltere tarafından ilhak edildi.
Charles Darwin, Ocak 1836'da Avustralya'yı ziyaret etti. Beagle'ın Yolculuğu (11. baskının 19. bölümü), büyük vadilerin jeolojik kökeni ve oluşumu, yerli nüfus, hükümlülerin durumu ve ülkenin gelecekteki beklentileri hakkındaki spekülasyonları da dahil olmak üzere New Holland hakkındaki tereddütlerini ve hayranlığını kaydeder.
Mystralar
Mystralar (Ayrıca Mistra, Mystra ve Mistralar Yunanca: Μύστρας , Μυζηθράς Mizithras veya Myzitralar Mora kroniğinde ) Mora'da (Peloponnesus), antik Sparta yakınlarındaki Taygetos Dağı'nda müstahkem bir kasabaydı.Modern Sparti kasabasının yaklaşık sekiz kilometre batısında yer alır.
Mystras, Dördüncü Haçlı Seferi sırasında Konstantinopolis'in fethinden sonra 1205'te kurulan Latin Achaea Prensliği'ne bağlı Mora Latin Despotluğu'nun merkezi oldu. Dördüncü Haçlı Seferi tarihçisi Villehardouin'li Geoffrey'in büyük yeğeni Prens William II Villehardouin, 1249'da orada bir saray inşa etti.
Latin despotluğu, 1261'de Konstantinopolis'in yeniden ele geçirilmesinden sonra, Mihail'in kardeşi John Paleologus'un William'ı diğer Latin prenslerine fidye vermesiyle, 1262'de VIII. Venedikliler hala kıyıları ve adaları kontrol etmesine rağmen, Bizans imparatorunun akrabaları tarafından yönetilen Mora despotluğunun başkenti olarak kaldı. Mystras ve Mora'nın geri kalanı, imparatorluğun geri kalanına kıyasla 1261'den sonra nispeten müreffeh hale geldi. Despot Theodore'un yönetiminde Konstantinopolis'ten sonra imparatorluğun en önemli ikinci şehri oldu ve II. William'ın sarayı imparatorların ikinci konutu oldu.
Mystras aynı zamanda Yeni-Platoncu filozof George Gemistos Plethon'un 1452'deki ölümüne kadar orada yaşadığı Bizans biliminin son merkeziydi. O ve Mystras'ta yerleşik diğer bilim adamları, özellikle imparator VIII.
Son Bizans imparatoru Konstantin XI, tahta geçmeden önce Mystras'ta despottu. Mora'nın son despotu Demetrius, şehri 1460'ta Osmanlı imparatoru II. Mehmed'e teslim etti. Venedikliler şehri 1687'den 1715'e kadar işgal etti, ancak bunun dışında Osmanlılar, yeniden inşa edilen Sparta için Kral Otto tarafından terk edilene kadar 1832'ye kadar elinde tuttu. .
1989'da kale, saray, kiliseler ve manastırlar da dahil olmak üzere kalıntılar UNESCO Dünya Mirası Listesi olarak adlandırıldı.
Demetrios Paleologos (Premysloides Hanedanı)
Mora Valisi
10 Temmuz 1368 – 4 Nisan 1411
Mora İmparatorluk Senatörü
11 Kasım 1372 – 14 Ocak 1410
Demetrios Paleologos, Arcadius II, Valerianus II ve Valerianus III'ün en yetenekli hükümet yetkilisi ve valilerinden biriydi, Arcadius II ve Valerianus III'ün kişisel arkadaşı, imparatorluk senatörü ve Karanlık Çağ sonrası tarihte politikacıydı.
Karanlık Çağ'dan sonra Mora'nın yeniden inşası ve restorasyonunda hayati rol oynamıştır.
Demetrios Paleologos, Octavius Paleologos'un oğlu Antiochus Paleologos'un oğlu ve dolayısıyla İmparator V.
Antiochus, Demetrios'u askeri eğitime göndermek istedi, ancak Antiochus'tan son söz, Yunanistan valisi Nicodemus'tan aceleyle Yunanistan İmparatorluk Eyaletinden ayrılma izni istediğinde Eylül 1348'e ait (Nicodemus'un cevabı bilinmiyor).
1359'da dönen Demetrios, Atina'daki Scribes Okulu'na, diller, diplomasi, hukuk kuralları, Roma Hukuku, ticaret ve idareye odaklanan yöneticiler ve katipler için yerel prestijli bir okula katıldığında geri döndü.
1364'te sınavları mükemmel dereceyle geçerek Mora'da Marcus Terebius'un yöneticiliğine katıldı. Mora'daki durum hakkında rapor vermekle görevlendirildi. Rapor ilk olarak 1627'de yayınlandı. 1345 İmparatorluk Sayımı'na dayanarak, Demetrios raporunda şu özeti yazdı:
"Morea tam bir çöküş, yolsuzluk ve sefalet içinde. Tarımsal üretim 1345 seviyesinin sadece onda biri. Ticaret ve ticaret fiilen duruyor. Mora limanlarındaki toplam ticaret hacmi yılda 40.000 tondan 100 tona düştü (yılda 100 ton). Altı limandan sadece ikisi hala aktif.Nüfus 124.899'dan 17.306'ya düştü.Çoğu yarı terkedilmiş ve harap Mystras'ta yaşıyor.57 köy ve kasabadan 49'u terk edilmiş, geri kalanı kısmen terk edilmiş. Odunculuk ve kereste ticaretinin restorasyonunu engelleyen haydutlar ve isyancılar.Mora, sözde Restorasyon Vergisi ile ağır bir şekilde vergilendirilir ve bu nedenle, çok düşük gelirlerinin yaklaşık üçte biri, kalan hükümet yetkililerinin korkunç yolsuzlukları ile herhangi bir olasılığı engelleyen imparatorluk hazinesine gönderilir. Mora'nın restorasyonu, yeniden inşası ve yeniden nüfuslandırılması."
Gizli ekte, Demetrios Paleologos (belgeler ve kanıtlarla birlikte) Marcus Terebius'u yolsuzluk ve devlet malını zimmete geçirmekle suçladı. 1365'te, Demetrios geri çağrıldı ve bu nedenle tüm pozisyonlarını kaybetti, ancak 1367'de, Demetrios'un yetenekleri ve cesaretinden hoş bir şekilde şaşıran İmparator II. Arcadius ile yaptığı görüşmede Konstantinopolis'e çağrıldı.
Arcadius, Demetrios'a, Marcus'un (ve diğer 75 hükümet yetkilisinin) yolsuzluktan tutuklanıp idam edileceğini bildirdi, çünkü Arcadius üst düzeylerde bürokratik ve yolsuzlukla mücadele kampanyası başlattı. Ayrıca Demetrios'tan vali pozisyonuna aday olmasını istedi. Kısa bir tereddütten sonra, Demetrios teklifi kabul etti ve 1367 kışında serbest ticaret, sanayicilik ve legalizmin destekçisi olarak Tüccarlar Birliği'ne katıldı.
Nüfus azalması nedeniyle, 1368 yazındaki seçim, iki adayın basit doğrudan seçimiydi.
- İmparatorluk Fraksiyonu
- Tüccar Birliği
- aşırı muhafazakarlar
- Popülerler
- optimize eder
- Liberal Parti
Seçim, her iki adayın da Demetrios olması nedeniyle bazı sorunlara neden oldu, ancak Komnenos çok geçmeden Mora'yı terk etti ve yargı kariyerine geri döndü, kampanyalar ve yozlaşmış yetkililere yönelik avları içeriyordu.
10 Temmuz 1368'de Demetrios Paleologos, Mora'nın yeni seçilen valisi olarak atandı.
Mora İdaresi
Demetrios Palaiologos, Mora'yı yeniden düzenlemek ve yeniden inşa etmek için radikal reformlar ve politikalar uyguladı. Çok tartışmalı reformlarından ilki, "Dağıtılmış Vergi" idi. Coron şehrinin dışında yaşayan insanlardan alınan vergiydi. Coron Şehri, eyaletin yeni başkenti olarak tasarlandı ve bu "Dağıtılmış Vergi", insanları yarı terkedilmiş köylerden ve izole kasabalardan Coron'a taşınmaya "ikna etmek" zorundaydı. İsyanları ve kargaşaları önlemek için Demetrios, Coron'a taşınan çiftçilere ve köylülere finansal destek sağlamak için Palaiologos bankacılık loncalarından 500.000 Hp (25 milyon $) borç aldı.
İlk başta, siviller ve vatandaşlar bu politikadan memnun değildi, ancak çok geçmeden, birkaç düzine ila yüzlerce köylünün bulunduğu bir köyü hedef almak, binlerce insanın olduğu bir şehre saldırmaktan çok daha kolay olduğu için, bu politikanın haydut baskınlarını engellediğini öğrendiler.
İkinci reform, Mora Muhafızlarının kuruluşuydu. "Valiler Meclisi" sırasında (İmparator ve imparatorluk valileri arasındaki düzensiz toplantı olayı), Demetrios kendi milislerini oluşturmak için özel izin istedi, çünkü İmparatorluk Ordusu, haydutluğun daha kötü olduğu eyaletlerin diğer bölgelerinde veya eyaletlerde misyonlar, görevler ve savaşlarla aşırı yüklendi. daha önemli ve değerlidir. İmparator II. Arcadius, milis kuvvetlerinin İmparator tarafından atanan subay ve İmparator tarafından seçilen "İspanyol" tarafından komuta edilmesi şartıyla kabul etti. Deneyimli bir savaşçı olan, ancak yalnızca "İspanyol" takma adıyla tanınan Hispania'dan paralı asker komutanı. İspanyol Mora Muhafızlarına komuta etti, örgütledi ve eğitti, Demetrios ise milisleri silahlandırmak için başka bir para ödünç aldı (80.000 Bg/4.000.000 $) ve 1.000 vasat eğitimli, zayıf silahlı, ancak iyi organize olmuş milislerden oluşan milisler oluşturabildi.
Üçüncü reform "Çöpçüler Grupları" idi. Demetrios Paleologos, terkedilmiş kasaba ve köylerden ve Mora Muhafızlarının koruması altında tüm kaynakları, kıyafetleri, yiyecekleri, inşaat malzemelerini, silahları, araçları ve diğer malzemeleri toplamak ve şehri yeniden inşa etmek için Coron'a taşımak için sözde Çöpçü grupları oluşturdu. Çöpçü Grupları restorasyon politikasında önemliydi ve Coron'a düzinelerce ton yiyecek ve diğer hayati malzeme ve malzeme tedarik etti.
Bu arada, "Muhafızlar" birçok haydut kampına baskın düzenledi, çok sayıda haydut öldürdü, ancak aynı zamanda yüksek kayıplar verdi. 357 asker kaybettiler ve yaklaşık 944 haydut ve isyancıyı öldürdüler.
Dördüncü reform, Demetrios fiili olarak köylüleri en azından ilk birkaç yıl balıkçı olmaya zorladığı için ekonomik yeniden yapılanmaydı. 1371'de, görev süresinin başlamasından üç yıl sonra, Coron hâlâ yoksuldu, ancak yaşayan balıkçı kasabası yaklaşık 18.000 sivil ve vatandaşla (çoğu zor koşullarda, evsiz olarak, neredeyse yıkılmış ya da hızla yeniden inşa edilmiş evlerde yaşıyor) yaşıyordu. 3.000 ton balık (ancak sadece bin kadarı pazarlara gönderildi, çoğu yerel halk tarafından tüketildi). Üretimi geliştirmek için, Demetrios balık üretimini artıran havuzlar inşa etme emrini verdi ve Coron için başka bir finansman kaynağı olarak balık yağı üretimine de başladı.
1373'te Coron limanı genişletildi, böylece İmparatorluğun çeşitli bölgeleri arasında seyreden gemiler, ikmal ve dinlenme için burada durabildi. Corona, gemi yükü ton başına 0,5 Hp ücret aldı ve yıllık 30.000-50.000 Hp arasında tahsil edildi. İki yıl sonra, Demetrios borçların çoğunu geri ödedi ve yerel dağlarda cevher aramak için mühendisleri ve sörveyörleri çağırdı.
1377'de, araştırmacıların Mora'nın merkezindeki Arcadia dağlarında kömür yatakları bulmasıyla "Mora'nın Altın Çağı" başladı. Uzun ve sert müzakerelerden sonra, Demetrios Paleologos, Mora'da kömür madenciliği tekeline ulaşma girişimlerinde başarısız oldu, ancak İmparatorluk Hükümeti, Mora'ya kömür üretim kârlarından hisse verdi. Tüm kârların yaklaşık %7'si Mora yönetimine verildi. Daha da önemlisi, silah ve zırh üretimi, barut üretimi ve daha gelişmiş yüksek fırınların devreye girmesi nedeniyle kömür talebi yüksekti. Ancak madencilik, balıkçılığın veya liman hizmetlerinin sonu anlamına gelmiyordu. Madencilerin çoğu köleydi ya da diğer illerden toplanmış madencilerdi ve madencilerin sadece küçük bir kısmı Moralıydı.
Teşekkür olarak, yaklaşık 300 Mora Muhafızı askeri, Tiflis'in muzaffer kuşatmasına katıldıkları Kafkasya'nın Arcadius Seferi'ne gönderildi.
1378'den beri, mali yardım nedeniyle, Demetrios Paleologos altyapıyı yeniden inşa etmeye, yolları ve patikaları restore etmeye, yeniden inşa projelerine, idari ve bürokrasiyi restore etmeye ve İmparatorluğun diğer bölgelerinden Mora'ya sivilleri ve vatandaşları çağırmaya odaklandı. Doğuştan Mora nüfusu 1371'de 18.000'den 1379'da 47.000'e yükseldi (diğer illerdeki köleler ve madenciler hariç).
Kömür üretimi 1380'de yaklaşık 8.000 tona ulaştı ve Atina ile Güney Yunanistan'ın proto-sanayileşmesi için önemliydi.
Madenciliğin yanı sıra, nüfus patlaması Demetrios'un kereste üretimini eski haline getirmesine, mobilya atölyeleri inşa etmesine ve Mora'dan çeşitli mal ve ürünleri ihraç etmesine izin verdi. Onun politikası, en zengin zanaatkarları, tüccarları ve üreticileri temsil eden Tüccar Birliği ve Mora Ticaret Konseyi'nin sanayileşme duyarlılığını takip ederek, Mora üzerinde büyük bir siyasi yetkiye sahip oldu ve üyeleri Demetrios idari ve vali konseyindeydi.
1384'ten bu yana, Mora valisi seçimleri, Demetrios'un ezici bir desteğe sahip tek aday olduğu için reddedildi. Ancak 1386'da hırslı eski soylular ve yerlilerden oluşan bir grup, onu Mora Kralı olarak tahta çıkarmak için bir komplo başlattı. Tüm komplocuların tutuklanmasını ve idam edilmesini emretti ve 60 yaşına geldiğinde istifa edeceğini açıkladı ve ayrıca kalıtsal aristokrasinin değil meritokratik bürokrasinin sadık destekçisi olduğu için akrabalarından hiçbirini seçimlere katılmaya teşvik etmeyeceğini açıkladı. .
Demetrios'un Korint Kanalı inşaatını restore etme girişimleri (1386 ve 1398'de) başarısız oldu. Bunun yerine, bu dönemde Demetrios Paleologos, ticareti ve taşımacılığı geliştirmek için Mora'dan Atina'ya ve diğer yerlere yaklaşık 300 km'lik asfalt yol inşa etti.
1390'da Demetrios, Mora'nın savunma yeteneklerini geliştirmek için İmparatorluk Ordusu için yoğun bir şekilde güçlendirilmiş üs olan "Morea Kalesi" projesini başlattı. Kuzeni Supreme Stratégos Marius Paleologos, üssün inşasını ve tahkimatını denetledi ve 1397'de Morea Kalesi, 2.500 asker ve süvariden oluşan garnizona ev sahipliği yaptı.
1394'te Morea, yerel kalkınmayı, iyileştirmeleri ve başarıları ve Mora'nın genel imparatorluk ekonomisine katılımını öven, ancak ekonomi üzerindeki çok güçlü devlet ve vali etkisini eleştiren ve ayrıca yerel yüksek vergileri eleştiren İbn Haldun tarafından ziyaret edildi. İbn Haldun'un Mora katılımına ilişkin görüşleri, Demetrios da dahil olmak üzere birçok Moralıyı hayal kırıklığına uğrattı, çünkü Mora'daki kömür madenciliği üretimi Mora ekonomisinde değil, Yunanistan ekonomisinde sayıldı ve bu nedenle Mora resmi olarak yüksek gelirli bir eyaletten ziyade orta gelirli bir eyaletti. .
1396'da Demetrios Paleologos, İmparator III. İmparator kabul etti ve 1397'de Yunanistan ekonomisi resmi olarak %6 düşerken, Mora ekonomisi %17 arttı, ancak bu çoğunlukla istatistiksel bir değişimdi. Ancak Mora, yeni genişleme ve iyileştirmeler konusunda özgüvene ulaştı.
Demir ve Kömür Demirhanesi Mora Koleji, 1390. Benzer demir ocakları, Mora ve güney Yunanistan'da pazarlar sağladı.
Bir yıl sonra Mora halkı, Demetrios valiliğinin 30. yılını kutlamak için ziyafet verdi ve İmparator III.
1403'te Mora, Karanlık Çağ öncesi döneme kıyasla hala nüfussuzdu, ancak o zamana göre daha yüksek ekonomik çıktı ve kişi başına daha yüksek gelire sahipti. Nüfus, Demetrios'un senatörlük görevinden ayrılmasından bir yıl önce ve valilik görevinden iki yıl önce, 1407'de 92.000'e ve 1409'da 100.000'e ulaştı.
Bu süre zarfında Demetrios birçok genç ama yetenekli ve iyi eğitimli memur, tüccar, uzman ve mühendisi birçok yönetim pozisyonuna atadı. Görevindeki son hedefi, politikasının devamını ve Mora'nın refahını sağlamaktı.
1410'da Moranlar, Janis Ardapis'i Mora'nın yeni senatörü olarak seçtiler ve 1411'de Demetrios valilikten ayrıldı ve Morean, Nicolaos Vatatzes'i vali pozisyonuna seçti. Hayatının son yıllarında, Demetrios hayır işlerine ve Mora'da sosyal hizmetler kurmaya odaklandı. Madencilerin çocukları için üç yetimhane, altı yerel klinik ve iki okulu finanse etti (Sanat Okulu ve İşçi Okulu, zanaat, ticaret ve üretime odaklandı).
Yetenekler [ düzenle | kaynağı düzenle ]
Büyülerin Hanımı, bilinen herhangi bir büyüyü maksimum düzeyde, dakikada bir saldırı ve bir savunma büyüsü yapabilirdi. Bunun tek istisnası, Dilek, Zaman durdurma, gerçekliği değiştirmek, veya geçit, bu da başka hiçbir büyünün kombinasyon halinde kullanılamayacağı kadar konsantrasyon gerektiriyordu. ΐ] ⎜] olabilir şekil değişikliği istediği zaman ve diğer yaratıklara dokunarak büyü bilgisi verebilir. ⎜] Örgü'yü kontrol etti ve sağladı, böylece ölümlü büyü yapanlara ve büyü ustalarına ham büyünün gücüne (nispeten) güvenli erişim sağladı. Γ] ⎜]
Sparta
Sparta Güneydoğu Peloponnese'de, Laconia'daki Eurotas Nehri kıyısında yer alan antik Yunanistan'da önde gelen bir şehir devletiydi. MÖ 650 civarında, antik Yunanistan'da baskın askeri kara gücü haline geldi.
Askeri üstünlüğü göz önüne alındığında, Sparta Yunan-Pers Savaşları sırasında birleşik Yunan kuvvetlerinin genel lideri olarak tanındı. 431 ve 404 yılları arasında, Sparta Peloponnesos Savaşı sırasında Atina'nın başlıca düşmanıydı ve büyük bir can kaybına rağmen galip geldi. Sparta'nın MÖ 371'de Leuctra Savaşı'nda Thebai'ye yenilmesi, Sparta'nın Yunanistan'daki önemli rolünü sona erdirdi. Ancak MÖ 146'da Roma'nın Yunanistan'ı fethine kadar siyasi bağımsızlığını korumuştur. Daha sonra, özellikle Orta Çağ'da, birçok Spartalı'nın Mystras'ta yaşamak için taşındığı uzun bir düşüş dönemi geçirdi. Modern Sparta, Yunan bölgesel birimi Laconia'nın başkenti ve narenciye ve zeytin gibi ürünlerin işlenmesi için bir merkezdir.
Sparta tamamen askeri eğitime ve mükemmelliğe odaklanan sosyal sistemi ve anayasası ile antik Yunanistan'da benzersizdi. Sakinleri Spartiates (tüm haklara sahip Spartalı vatandaşlar), mothakeler (Spartalılar olarak yetiştirilen Spartalı olmayan özgür erkekler), perioikoi (özgür adamlar) ve helotlar (devlete ait serfler, köleleştirilmiş Spartalı olmayan yerel nüfus) olarak sınıflandırıldı. Spartalılar, sıkı bir eğitim ve öğretim rejimine tabi tutuldu ve Spartalı falanjlar, savaşın en iyileri arasında yaygın olarak kabul edildi. Spartalı kadınlar, klasik dünyanın başka yerlerinde olduğundan çok daha fazla hak ve eşitliğe sahipti.
Sparta hem kendi zamanında hem de klasik bilimin yeniden canlanmasının ardından Batı'da hayranlık uyandıran bir konuydu. Bu sevgi veya hayranlık Sparta Laconism veya Laconophilia olarak bilinir. MÖ 500 civarında zirvede, şehrin büyüklüğü yaklaşık 20.000 – 35.000 serbest sakin, artı çok sayıda helot ve perioikoi (“etrafta oturanlar”) olurdu. 40.000 - 50.000'de en büyük Yunan şehirlerinden biriydi, ancak Thucydides'e göre, MÖ 431'de Atina'nın nüfusu 360.000 - 610.000'di ve Atina'nın MÖ 5. yüzyılda Sparta'dan daha küçük olması pek olası değil. Fransız klasikçi François Ollier, 1933 tarihli Le mirage spartiate ("Spartalı Mirage") adlı kitabında, Sparta ile ilgili büyük bir bilimsel sorunun, Sparta'nın hayatta kalan tüm hesaplarının, genellikle aşırı derecede idealize edilmiş bir Sparta imajı sunan Spartalı olmayanlar tarafından yazılması olduğu konusunda uyardı. . Ollier'in "Spartalı serap" teorisi bilim adamları tarafından geniş çapta kabul görmüştür.
Ölümsüz İmparatorluk: Bir Trabzon Zaman Çizelgesi
Gürcistan'da lambalar söndü ve birçoğunun yaşamı boyunca onların bir daha yandığını görmeyeceğiz.
Önümüzdeki 50-100 yıl içinde zaten söylenenlerin ötesinde Gürcistan'ın geleceği hakkında söylenecek fazla bir şey yok, bunun Gürcülerin kendileri için muhtemelen korkunç olacağı dışında. Nogai Han'ın gerçekte ne kadar ilerlemeyi başaracağından emin değilim - peşinde bir suikastçı var ve burası ile Trabzon arasında hala birçok dağlık bölge var - ama gelecekteki savaş lordluğu zaten çantadan çıktı.
Daha önce bazılarının da belirttiği gibi, bu, önümüzdeki yüzyıllarda Gürcistan'ı içine alan Trabzon'un tohumları olabilir. Parçalanmış Gürcü beyliklerinin doğrudan fethi fikrini (ki bu da olabilir) geçersiz kılsak bile, imparatorluğun sürgündeki Gürcü kraliyet hattı üzerinde vasallık kurması ve Komnenos egemenliği altındaki topraklarını kademeli olarak geri kazanması hiç de zor olmayacaktı. Hikâyenin anlatımında bahsedilen Pontuslar ve Kartvelliler arasındaki dostluk bunu ima edebilir, ancak aynı kolaylıkla (milliyetçilik veya benzeri bir şeyin ortaya çıktığını varsayarsak, ki bu bir zorunluluk değildir) Gürcistan'ı restore eden Trabzon'ları da ima edebilir. gelecekte bir müttefik.
Bununla birlikte, bunların hiçbiri muhtemelen yakın vadede alakalı değildir - Karamanoğulları bir yana, hala tehdit eden Nogay kuvvetleri, burada ve şimdi daha büyük anlatısal öneme sahiptir. David'in daha önce bahsedilen bandon rezervlerinden ya daha fazla ya da tam olarak yararlanmak zorunda kalacağını bekliyorum ve bunun Karamanlıların Trabzon'u fethine benzer herhangi bir şeyi engellediğini düşünüyorum, ancak savaş muhtemelen yine de korkunç olacak.
Eparkhos
PobreCesar
HerodotosofBerlin
John Smith
Mutlak değişim
Orisha91
Bilinmeyen
AnonimSos
Gürcistan'da lambalar söndü ve birçoğunun yaşamı boyunca onların bir daha yandığını görmeyeceğiz.
Önümüzdeki 50-100 yıl içinde zaten söylenenlerin ötesinde Gürcistan'ın geleceği hakkında söylenecek fazla bir şey yok, bunun Gürcülerin kendileri için muhtemelen korkunç olacağı dışında. Nogai Han'ın gerçekte ne kadar ilerlemeyi başaracağından emin değilim - peşinde bir suikastçı var ve burası ile Trabzon arasında hala birçok dağlık bölge var - ama gelecekteki savaş lordluğu zaten çantadan çıktı.
Flosgon78
Flosgon78
"Ben senin şampiyonun olacağım." sözü Fransızca ne olurdu diye sorsam?
Flosgon78
Lanet olsun, zamanım tükeniyor.
XLV. Kısım: Balkanlara Genel Bir Bakış (1500-1520)
1520'de Balkan Yarımadası, sadece yirmi yıl öncesine göre kökten değişti. Bir zamanlar bölgeye hakim olan ve coğrafi sınırlarının çok ötesinde bir güç öngören Osmanlı İmparatorluğu, padişah ve veziri arasındaki kanlı bir iç savaşla ciddi şekilde küçülmüştü ve esasen, avantaj sağlayacak kadar güçlü herhangi bir gücü seçmeye hazırdı. . Daha önce yolsuzluk ve iç çekişmelerle kuşatılmış olan Moreotes, reform yapmayı başarmıştı ve şimdi hem içeride hem de dışarıda çok daha güçlü bir hakimiyet içindeydiler, Tesalyalıları bölgesel bir çatışmada yenerek, iki rakip devletin pozisyonlarını etkili bir şekilde değiştirdiler. Bir zamanlar bölgeden sürülmenin eşiğine gelmiş görünen Venedikliler, İtalyan topraklarını sağlamlaştırmışlar ve şimdi bir kez daha Türklerle yüzleşmeye hazırdılar. Arnavutluk nihayet Büyük Jozë altında yeniden birleşmeyi başarmıştı, Epirus ise adı dışında bir Moreote vasalıydı. Tuna prenslikleri iç savaş sırasında Osmanlı boyunduruğundan kurtuldu ve şimdi Moldova yönetimi altında birleşti ve hem kuzey hem de güneydeki düşmanlarına karşı birleşik bir cephe oluşturdu. Son olarak, Macarlar ve Sırplar, görünüşe göre Türkleri bir kez ve herkes için Avrupa'dan sürmeye hazır olarak Yarımada üzerinde beliriyor.
16. yüzyılın ilk yirmi yılında Balkanları harap eden çatışmaların en büyüğü ve en yıkıcısı, imparatorluk şansölyesi içindeki Yunan Müslümanlarının artan gücü için savaşan ve padişah ve sadrazamını karşı karşıya getiren İkinci Osmanlı İç Savaşı idi. herbiri. Altı yıl süren kanlı savaştan sonra, III. Çatışmanın büyük bölümünün savaştığı Avrupa'da, orduların sürekli yürüyüşü, Türkler tarafından katledilen yüzlerce Yunan köyüne ek olarak, kıtlık dalgalarının ve hastalık salgınlarının kırsal bölgeyi tahrip etmesine neden oldu. İntikamcı Yunan milisleri buldukları herhangi bir Türk'ü katlettikçe, çatışmayı takip edecek olan Türk karşıtı tasfiyelerin vurup gölgede bırakacağı bir ölçüt olan yaklaşık bir milyon insan öldü. Bu, yüz binlerce vergi mükellefini ve potansiyel askerleri öldürerek sadece imparatorluk bürokrasisini mahvetmekle kalmadı, aynı zamanda büyük bir mülteci sorununa da neden oldu. Misilleme cinayetlerinden kaçan Türkler ve Türkmenler Epirote ve Arnavut sınırları boyunca damgalanırken, Yunan dalgaları güneye Teselya'ya kaçtı ya da Ege'yi geçerek Mora'ya ya da Venedik'in elindeki adalara kaçtı ve binlerce Slav Macaristan Sırbistan'a kaçtı ya da Tuna'yı geçti Eflak ve Moldova topraklarına Bu nüfus hareketlerinin uzun süreli etkileri olacaktı, ancak hiçbiri ulusal bölünme sırasında meydana gelen bölgesel değişikliklerden daha açık değildi. Bithynia Rumları ayaklandı ve Trapezuntines'in yardımıyla, daha sonra yukarıda bahsedilen Yunan imparatorluğu ile kişisel birliğe giren Nikaia İmparatorluğu'nun restorasyonunu ilan etti. Neo-Rûmitler[1] Osmanlı Anadolu'sunun çoğunu istila etmiş ve orada yaşayan Türkmenleri doğuya sürgüne sürmüş, küçük Yunan devletleri ise Babıali'nin zararına iç bölgelere yayılmışlardı. Ebülhayr Paşa, imparatorluğunun yani III.
Yarımadanın uzak güneyinde, Paleolog İmparatorluğu onlarca yıllık düşüşün ardından nihayet haklı çıktı. Mora Despotluğu, Bizans İmparatorluğu'nun son dönemlerini kuşatan ve nihayetinde devletçik neredeyse kendi kendini de düşürecek olan çöküşüne neden olan birçok sorundan acı çekmişti. 15. yüzyıl boyunca, despotun ordusunun büyük bir bölümünü oluşturan aşırı vergilendirilmiş köylüler, düşük vergilendirilmiş soylular ve fazla ücretli Arnavut paralı askerlerin isyanlarıyla kuşatılmıştı. Bu meseleler ancak 1512'de I. Andronikos'un tahta çıkışıyla ortadan kaldırılabilecekti. Andronikos, krallığının sorunlarının çoğunun kaynağını, yani soyluların neredeyse hiç vergi ödememesi sorununu doğru bir şekilde belirledi ve Despotluğun geleceğini engellememek için bu konuya karşı hareket etmeye karar verdi. Bu dönemde soylular üç gruba ayrılmıştı: Eski Pronoiai kelimesinin her anlamıyla Mystras'ın feodal vassalları olan Latinler, yarımadanın Latinlerden geri alınmasına yardım etmiş olan ve genellikle en güçlü olan Yunanlıların soyundan gelenler. Sadık ve Konstantinopolis'in Düşüşünden sonra bölgeye akın eden, birçoğu soylu olan mülteciler sürüsünün soyundan gelen Yeni Pronoiai. İlerleyen yıllarda, Andronikos, Yeni Pronoiai'yi diğer iki grubun aleyhine, onları ülke içinde ve mahkemede diğerlerinin zararına ilerleterek, diğer iki grubun aleyhine çevirecekti, bu da onları kısa süre sonra diğer iki grup tarafından büyük bir gücenme nesnesi haline getirdi. Daha sonra, 1514'te, Yeni Pronoiai'nin kendisine karşı bir komployu "keşfettiğinde", Latinler ve Eski Pronoiai, neredeyse evrensel olarak unvanlarından ve topraklarından yoksun bırakılan Yeni Pronoiai'yi azaltmak için ona yardım etmeye fazlasıyla istekliydiler. Bu toprakların ve unvanların eski soylulara değil, onun yerine asil soylulara verildiği çoğunlukla fark edilmedi. Daha sonra aynı şeyi Latinlerle yaptı, ancak benzer bir mirasa sahip olan ve daha da önemlisi Üç Lig Savaşı olayları nedeniyle Mystras'a düşman olan 'Epirotlarla gizli anlaşma' bahanesiyle onları 1518'de benzer şekilde terk etmek için yaptı. . Asalet bu şekilde ya ezilmiş ya da güç ve sayı bakımından önemli ölçüde azaltılmışken, Despotluk bürokrasisinde reform yapabildi ve perioikoi'lerin çoğunun yükünü hafifleten ve ordunun ve donanmanın genişletilmesine izin veren daha dengeli bir vergi sistemi kurdu.
Tabii ki, tamamen iç politikalara odaklanmamıştı. Ayrıca, 1513'te derebeyleri iç savaşlarıyla meşgulken Tesalyalılara karşı savaşa girmişti. II. Ioannes tarafından yönetilen Tesalyalılar, hiç kimsenin Teselya gibi önemsiz bir şey için Babıali'nin gazabını göze almayacağı varsayımıyla, güney sınır savunmaları dışında askeri her şeyi ihmal etmişti. Bu nedenle, 1513 baharında Andronikos yaklaşık 7.000 kişilik bir orduyla sınırı geçip akritai'lerinde küçük bir şehir büyüklüğünde bir delik açtığında tamamen düz ayaklı yakalandılar. Ioannes bir müdahale kuvveti toplayamadan, Moreotes, bir dizi topçu barajıyla hızla azalttıkları Lamia'ya kadar ilerledi. İki despot, birkaç hafta sonra, Moreotes'in Tesalyalılardan iki bin kişi daha fazla olduğu Philiadona alanında bir araya geldi. Sonuçta ortaya çıkan savaş kesinlikle tek taraflıydı, çünkü Tesalyalılar daha Moreotes'le yakın dövüşe katılmadan önce bozguna uğrayıp sahadan kaçtılar ve ordunun çoğu tarafından takip edildiler, bu da Andronikos tarafından hızla düşürüldü ve yakalananlar arasında Andronikos tarafından ele geçirildi. Despot Ioannes. Hıristiyan bir hayırseverlik duygusuyla (ve ölüm sarmalından çıkmayı başarırlarsa Osmanlıları kışkırtmama arzusuyla) Andronikos, yalnızca tüm Boiotia ve Phthotis'i ilhak etti, bunun yerine Tesalyalılara sakat bırakacak miktarda haraç ödemeyi seçti. onu tehdit edecek kadar yeniden inşa etmelerini engelle. Daha sonra, yeni fetihlerin entegrasyonunu denetlemek için kuzeni Konstantinos'u bırakarak Mystras'a geri çekildi. Ayrıca, Üç Birliklerin Savaşı Epirote tiyatrosuna katıldı ve kıyı boyunca birkaç köyü savaşmadan ele geçirdikten sonra ilhak etti.
Daha kuzeyde, Arnavutluk her şeyden önce istikrara kavuşmuştu. İskender Bey'in 1460'larda ölümünden bu yana küçük prensliği harap eden (nispeten) büyük iç savaşlar, Arnavutluk'un bir Venedik vasalı olarak düşük devletten başka her şeyin ötesine geçmesini engellemişti. Büyük Kastoriti tarafından birleştirilen çok, çok sayıda soylu hane derhal iç çatışmalara dönüştü ve Arnavutluk'u bir prenslikten aynı adı paylaşan savaşan bir derebeylik konfederasyonuna dönüştürdü. Elli yıllık anarşi döneminde bir düzine farklı haneden iki düzineden fazla kral hüküm sürmüştü ve hiçbiri küçük ama dağlık varlığın tamamını kontrol edememişti. Arnavutluk'un kurtarıcısı soylu ailelerden birinden değil, toplumun en alt kademelerinden gelecekti.
Jozë Shkozë[2], 1488'de Osmanlı sınırında bir Yunan köle kadın ve Arnavut bir kiracı çiftçinin çocuğu olarak dünyaya geldi, bu durum daha da kötüleşemezmiş gibi görünüyordu. Sonra Jozë 1502'de Türk köle tacirleri tarafından kaçırıldı, neredeyse kesin olarak imparatorluğun uzak bir bölgesinde ölmek ya da köle olarak gitmek için. Bunun yerine, Thrake'in vahşi doğasında bir yere kaçmayı başardı ve gidecek başka yeri olmadığı için Osmanlı ordusuna girmeyi başardı. Ordunun saflarında hızla ilerledi ve savaş için doğal bir yeteneğe sahip olduğunu kanıtladı. Ebülhayr Paşa'nın Epir'e karşı seferlerinde ve Tuna Beylikleri ve Karamanoğulları ile sınır savaşlarında savaşacak ve sonunda doğu sınırında konuşlanmış iki yüz akıncı süvari birliğinin[3] komutanına kadar gidecekti. İç savaşın patlak vermesiyle birlikte, Shkozë ve adamları batıya nakledildiler ve burada birkaç yıllarını Arnavutluk sınır bölgelerinde Mehmedist güçlerle savaşarak geçirdiler. 1516'da, savaş aniden batıya kaydığında, Shkozë kendisini ve başka bir akinji birimini sınırın ötesine geçmeye ikna edebildi. Eski uğrak yerlerine geri döndüğünde, anarşik Arnavutluk'ta iktidarı ele geçirmek için bir fırsat gördü. Güneyin çoğunu yöneten Gjon Zevisi ile ittifak yapacak ve onların yardımıyla diğer Arnavut devletçiklerini dört yıl sürecek bir yıldırım harekatı ile fethedecekti. Birçok küçük soylu aile ve yerel manastırla ortak dava açarak, büyük ailelerin gücünü kırmayı ve yönetimine yönelik tehdidi ortadan kaldırmayı başardı. 1520'de zeki ve yetenekli bir kadın olan Afërdita adlı kızıyla evlenerek Zenevisi'nin topraklarını miras aldı ve sonunda kendisini Berat'taki başkenti Arnavutluk Prensi ilan edecek kadar güvende hissetti.
Ve son olarak, Macaristan var. Bir zamanlar doğunun Hristiyan kalesi olan üç krallığın birliği son zamanlarda zor zamanlar geçirdi. Kuzgun Matthew'un zamanının en büyük krallarından biri olduğunu gözü ve aklı olan hiç kimse inkar edemezdi, ancak 1508'de ölümü üzerine geride bıraktığı ardıllık bundan başka bir şey değildi. Saltanatının çoğunu, krallığının üçünde de soyluların gücünü sürekli olarak aşındıran çabaları merkezileştirme çabalarıyla geçirmişti, ancak soyluların çoğunun kendisine kin besleyeceğini hesaba katmamıştı. gibi düşünen en büyük oğlu Ladislaus VII, onun varisi ve halefi olarak. Ladislaus kendi başına tahta geçtiğinde, Trapezous'un Esztergom'daki zamanının sona ermesinden kısa bir süre sonra, onun sözde gayrimeşruluğu (hatırlayın) ve gençliği ve deneyimsizliği onu hedef haline getirdi. Ladislaus'un uzaktan kuzeni Julius Hunyadi'yi tahta çıkarmak için bir komplonun habercisi. Bu komplo haberi krala ulaştığında, tüm komplocuları tutuklatmaya çalıştı, ancak bu sızdırıldı ve birçoğu onun elinden kaçmayı başardı. Julius onlardan biriydi ve ortaya çıkan iç savaş üç yıl sürdü.
Deneyimli bir komutan olduğu için Julius'u en hararetli şekilde destekleyen Hırvatistan ve Sırbistan, kendilerini o sırada hâlâ ortalıkta gözüken Osmanlılardan koruyacak güçlü bir asker-kral istiyorlardı. Bu nedenle, savaşın en yoğun kısmı Aşağı Macaristan'da gerçekleşti ve daha sonra Osmanlı Balkanları gibi, kendi alanlarındaki ileri geri ordular nedeniyle harap olacak. Ladislaus, Macaristan'ın uygun desteği nedeniyle çatışmanın başlangıcında avantajı elinde tutarken, zaman geçtikçe kodamanların çoğu Julius'a sığınacaktı. Kral için ölümcül darbe, Kara Ordu'nun çoğunluğunun 1511'de Julius'a iltica etmesiyle gelecekti, çünkü onların kaptanlarının çoğu onun daha iyi bir hükümdar ve daha iyi bir ödeme ustası olacağına inanıyordu. Zaferin artık kavrayışının ötesinde olduğunu anlayan Ladislaus, Kara Ordu'nun kalıntılarıyla birlikte kaçmak için hazırlıklar yaptı. Halen Kutsal Roma İmparatorluğu'nun bir parçası olan Avusturya'ya doğuya çekilmeden önce son bir meydan okuma eylemi olarak Eszetergom ve Pest'i ateşe verdi. Kendisini, vasalını yabancı bir kralın, yani Julius'un ve Macarların bölgede sahip oldukları nüfuzdan uzun süredir rahatsız olan Bogislaw'ın yağmalarından koruması için Bogislaw'a başvurdu. Julius, Avusturya'dan uzaklaştırıldı ve nihayetinde taçlarını riske atmaya değmediği ve sınırda durdurulduğu sonucuna vardı.
İlerleyen yıllarda Julius dikkatini güneye, Balkanlar'daki Osmanlı topraklarına çevirecekti. Savaşan grupların yabancı işgalciyi kovmak için bir araya geleceğinden korktuğu için iç savaş sırasında doğrudan müdahale etmedi, bunun yerine Balkan prensliklerini kendi davasına kazanmak için harcadı, çünkü onlar da Türklerden nefret ediyorlardı. Diğer yöneticilerin birçoğu hemen savaşa katılmaya hevesliydi, ancak Julius - hem Türk dayanışmasından korktukları hem de kendisini tahta geçirdiklerinden beri bunu hisseden Macaristan günahkârı hırslı kodamanla başa çıkma ihtiyacı nedeniyle - dikkatli olmasını tavsiye etti. , onlara borçlu olmalıdır. John I'in Balkanlar'ı işgalini (Birinci) Kutsal Birlik ile taklit etmeyi umdu ve böylece diğer Balkan hükümdarlarının çoğuna ulaştı. Venedikliler ve Epirotlar bariz nedenlerden dolayı meşgullerdi, ancak Shkozë altında yeni bir araya gelen Arnavutlar ve Andronikos yönetiminde Moreotes, her ikisi de kılıcı almaya istekliydi. Yetenekli ve yaygın olarak tanınan Kör Prens Bogdan'ın yönetimindeki Moldova, Türklerin bir zamanlar devletine yüklediği aşağılayıcı haraçları geri almak istediği için en başından beri işin içindeydi. Bununla birlikte, elde etmek istediği son şey - bir Papalık haçlı seferi boğası - gelmekte gecikmedi. Hyginus, İtalya'daki olaylarla meşguldü ve böyle bir haçlı seferi ilan etmenin, müritlerinin en dindarını Balkanlar'da ölüme göndererek kritik bir anda konumunu zayıflatabileceğini hissetti. Bu nedenle, aslında bir haçlı seferi çağrısı yapmadı, bunun yerine Julius'un kendisinin bir haçlı seferi ilan etmesine izin veren bir mektup gönderdi. Mart 1521'de Macar kralı bunu yaptı ve İkinci Kutsal Lig Savaşı'nın başlangıcını işaret etti.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
[1] Karamanoğulları Beyi II. Bayezid 1502'de IV. Keykubad adını alarak Rûm Sultanlığı'nın yeniden kurulduğunu ilan etmişti.
[2] Bu, muhtemelen Arnavut asıllı oldukça önemli bir Osmanlı generali olan Mimar Sinan'ın doğum adı olarak önerilen isimlerden biridir. Arnavut olup olmadığı bilinmiyor - doğum etnik kökeninin Ermenice'den Yunanca'ya, Türkçe'den Arnavutça'ya kadar her şey olduğu tahmin ediliyor - ancak Arnavutluk argümanı benim en inandırıcı bulduğum argüman.
[3] Akıncılar, esas olarak keşif ve erzak toplamak için kullanılan Osmanlı hafif süvarileriydi.
Flosgon78
Bölüm XLVII: İkinci Kutsal Birlik Savaşı (1521-1522)
Macaristan Kralı Julius ve müttefikleri Osmanlı İmparatorluğu'nun kuzey ve batı sınırlarını akın ederken, o saygıdeğer hanedan ölümcül darbesiyle karşı karşıyaymış gibi görünüyordu. Bir zamanların gururlu devleti, yıllarca süren iç savaş, doğudan ve batıdan gelen saldırılarla harap olmuştu ve kasaları ve kışlaları nadasa bırakılmıştı. Sadrazam, krallığını savunmak için birkaç binden fazla adam toplayamadı ve işgalci orduları Dünyanın Arzu Şehri'ne doğru akarken, krallığın nihai ölümü kaçınılmaz görünüyordu. Ancak sırtı duvara dayalı ve kaybedecek çok az şeyi olan Ebülhayr Paşa, elindeki tüm imkanları kullanacak, elinden geldiğince çok Haçlıyı kendisiyle birlikte alaşağı etmek için bütün durakları ortaya çıkaracaktı.
Avrupa'daki Osmanlı İmparatorluğu, Haçlıların hesaba kattığı bir gerçek olan üç kaba coğrafi bölgeye bölünebilirdi. Balkan Dağları'nın kuzeyinde Tuna kıyıları boyunca uzanan Bulgar ovaları, onlarca yıl süren sürekli ileri geri baskınlar ve İkinci Osmanlı İç Savaşı'nın kayıpları sayesinde az nüfusluydu ve böylece başkente doğru doğrudan bir yol sağladı. sadece dağların kendileri tarafından kolayca durdurulabilir. Daha güneyde, Thrake ovaları Osmanlı devletinin kalbiydi ve sadece kuzey ve batı geçitlerinden erişilebiliyordu ve bu nedenle oldukça kolay savunulabiliyordu. Ve elbette batıya, bazı yönlerden Kafkasya'nın engebeli ülkelerini andıran dağlar ve nehir vadileri hakimdi. Tabii ki, bu ikinci bölge, Ebülhayr Paşa'nın tasfiyeleriyle evlerinden atılan bir dizi bağımsız fikirli Ulah çetesine ve yüzlerce Türk haydut ve eşkıyasına ev sahipliği yapıyordu. İstiladan önceki haftalarda Birlik üyeleri tarafından ana hatlarıyla açıklanan plan oldukça basitti. Julius ve Kör Bogdan, Bulgaristan'a saldıracak, hızla Tuna havzasını güvence altına alacak ve güneye doğru dağlara doğru ilerleyecek, burada dağlara doğru savaşacak ve gelecek yıl bir saldırı için bir başlangıç noktası olarak tutacak ve güvence altına alacaklardı. Bu arada, Arnavutlar ve Moreotlar batıyı işgal edecekler ve umarız Türkler ve bölgedeki Ulahlar ile Babıali'ye karşı ortak bir dava açacaklardı. Her şey planlandığı gibi gitseydi, o zaman yıl sonuna kadar Rodopların doğu ucuna kadar ilerleyecek ve muhtemelen Selanik de dahil olmak üzere batıdaki her şeyi güvence altına alacaklardı. Savaş başlar başlamaz, Macar ve Moreote donanmaları Ege'ye saldıracak[1], Ege'yi Osmanlı gemilerinden temizleyecek, Moldovalılar ise Karadeniz'deki Osmanlı donanmalarına karşı benzer bir saldırı gerçekleştireceklerdi. emniyete alın. Bu deniz taarruzunun amacı, Babıali'nin eski bölgede savaşmak için toplayabileceği yiyecek ve adam miktarını önemli ölçüde azaltacak ve insanları doğudan hareket ettirmek için gereken süreyi uzatacak olan Avrupa ve Asya arasındaki ikmal hatlarını kesmekti. batıya.Her şey yolunda giderse, 1522 sonbaharında bir Haçlı ordusu Konstantinopolis'te oturuyor olacaktı. iç savaştan bitkin düşmüşler ve silah altında kalanlar Osmanlı diyarına dağılmıştı.
Osmanlı planı çok daha az iyi tanımlanmıştı. Ebülhayr Paşa, Haçlı saldırısına dümdüz yakalandı ve karşılık vermek için çırpınmaya bırakıldı. Julius ve müttefiklerinin şüphelendiği gibi, Osmanlı ordusu iç savaştan sonra kargaşa içindeydi ve İmparatorluğun tamamına dağılmış 10.000'den az adam vardı, bunların çoğu uzak ve uzaklardaki Türk zavallılara[2] karşı mücadele ediyordu. savaşılması zor bölgeler. Daha da kötüsü, Osmanlılar vergi gelirlerinin kaybı nedeniyle iflasın eşiğindeydi, bu yüzden bunu telafi etmek için tam olarak paralı askerler tutamazdı. Sadrazamın yarattığı plan panik odaklı ve sönüktü, ancak devletini ayakta tutmak için yeterli olabilir. Planı, Haçlıların ilerlemesini yavaşlatmak için kullanılabilecek birkaç sağlam kale dışında Bulgar ovalarının çoğunu terk etmekti. Osmanlılar, Aşağı Balkanlar'ın sırtlarını ve vadilerini, (haklı olarak) kendisine karşı ittifakta zayıf halkalar olarak gördüğü Arnavutlara ve Moreotes'e karşı savunma siperleri olarak kullanarak batıda savaşacaktı. Haçlılar orada yavaşlatılırken, mümkün olan her şekilde - zorunlu askerlik ve acele eğitim, memlüklerin 'ödünç alınması', paralı asker yetiştirmek için mevcut herhangi bir kaynaktan borç alarak - bir araya gelmek için mümkün olduğu kadar çok adamı bir araya toplayacaktı. onları savaş alanında Bu plana çok az inancı vardı, ancak çaresizlik ve Tanrı'nın kafirlere karşı onunla birlikte duracağına dair bir inanç tarafından yönlendirildi. Tabii ki, Tanrı kendilerine yardım edenlere yardım eder, bu yüzden ilahi olanın lütfunu almak için kötü bir durumu en iyi şekilde yapması gerektiğini biliyordu. Bu nedenle, gururunu ve onlarca yıllık diplomatik fiyaskolarını yuttu ve dindaşlarından birine yazdı….
Denizde Haçlılar, Osmanlılara karşı kimsenin hayal etmeye cesaret edemediği bir galip geldiler. Ebülhayr Paşa, Osmanlı donanmasının çoğunu Ege kıyılarından aşağıya, Smyrne çevresindeki topraklarından adam ve ikmal yapmak üzere göndermişti, ancak bunu Moldova ve Nafplion'dan büyük filoların çıkarılacağı haberi kendisine ulaşmadan hemen önce yapmıştı. Umutsuzca bu donanmayı hatırlamaya çalışırken, onlar kıyıdan aşağı doğru ilerlemeye devam ettiler. Moreotes ve Macarlar, bu gemiye sempati duyan adalılardan çabucak haberdar oldular ve kafirlere karşı mücadelede yardım etmekten memnun olan birkaç düzine Hospitaller gemisiyle birlikte Osmanlı donanmasına yöneldiler. Şubat ayı sonlarında Aignoussa Boğazı Savaşı'nda Türk donanması hazırlıksız yakalandı ve tamamen yok edildi. Gemiler Khios ile anakara arasındaki Aignoussa Adaları arasından geçerken, arkalarında bir Macar filosu belirdi ve onları gök gürültülü toplarla ileri sürdü. Donanma paşası bu saldırıya karşı savunmak için birkaç savaş gemisini bozdu ve Moreote ve Hospitaller filolarının oluşumun önünde görünmesi için filonun geri kalanını tam zamanında yok etti. Kuvvetlerinin bölünmesiyle, Türk nakliye gemileri Ortodoks ve Katoliklerin birleşik kolları tarafından harap edildi, yirmi yedisi batırıldı, on biri ele geçirildi ve altısı adalarda karaya oturtuldu, burada mürettebatı hemen adalılar tarafından katledildi veya öldü. bir süre sonra susuzluk. Karşılaştırıldığında, müttefikler sadece dört Macar kadırgasını[3], iki Moreote kadırgasını, bir Moreote kadırgasını ve hiçbir Hospitaller gemisini kaybetmedi ve Osmanlı donanmasını fiilen sakat bıraktı. Haçlılar daha sonra Osmanlı İmparatorluğu kıyılarını abluka altına alarak ekonomilerini ve birliklerini hareket ettirme yeteneklerini daha da sekteye uğratabileceklerdi. Moldovalılar birkaç hafta sonra Karadeniz'de daha küçük bir muharebeyi oldukça kolay bir şekilde kazandılar ve Osmanlıları yalnızca Marmara Denizi ile sınırladılar.
Bu arada, karada Haçlılar, Babıali'nin kuvvetlerine karşı hızla ilerliyorlardı. Moldovalılar, kafirlere karşı yıllarca süren baskınları sayesinde Tuna'yı geçmeye zorlama konusunda büyük bir deneyime sahipti ve bu nedenle işgalden sonraki birkaç hafta içinde Büyük Nehir boyunca yarım düzine köprübaşı ve geçiş noktası sağlamayı başardılar. başlangıç. Böylece vezirin düşmanın Bulgaristan'a ilerlemesini geciktirmek için gönderdiği 3.000 kişilik hafif süvari ve avcı erlerinin komutanı Aleksandros Paşa, dikkatini Moldovalıların aleyhine çevirdi. Osmanlı kuvveti, Moldova kuvvetlerini Kamaka'da (OTL Oryahovo) saldırdı ve başarılı bir şekilde yendi, onları nehre geri sürdü, ancak bu bir Pirus zaferi olacaktı. Alexandros Paşa ve adamları Moldovalılarla savaşmakla meşgulken, batıdan ovalara çıkan büyük Sırp-Macaristan ordusunu - Julius'un kendisinin komutasında yaklaşık 25.000 erkek - fark edemediler veya durduramadılar. Julius, Osmanlı ordusunun üzerine yukarıdan bir ok gibi düşerek Osmanlıları ağır kayıplarla bozguna uğrattı ve Paşa'yı bizzat ele geçirdi. Onu durdurmak için gönderilen baş kuvvet tamamen yok edildiğinde, Julius ve Bogdan sonraki haftaları Bulgar ovalarını ve Balkan Sıradağları boyunca geçişleri güvence altına almak için harcayacaklardı. Tuna, esasen, olağan ticaret mavnalarına ek olarak Moldova ve Sırp-Macaristan kuvvetlerini besleyen ve stoklayan tekneler zincirini taşıyan bir ip görevi görüyordu. Bunun en büyük etkisi, Haçlıların, bu dönemin askeri seferlerini genellikle tanımlayan, onları yerel Bulgarlara büyük ölçüde sevdiren ve onlara Türklere karşı bir ayak veren yağma ve yağmalardan uzak kalmalarına izin vermesiydi. Bu usullerle Bulgar ovasının tamamı birkaç ay içinde emniyete alınmıştı. Temmuz ayının sonunda, Julius Gabrovo Geçidi'nin kuzey ucunda oturdu ve Thrake'in kendisine yapılacak bir saldırıyı düşündü.
Görüyorsunuz, Haçlılar kuzeyde harika zaman geçirirken, Arnavutlar ve Moreotlar başka bir şey yapmıyorlardı. Hem Andronikos hem de Jozë, yerel düzensizlerin Konstantinopolis'e karşı savaşlarında onlara yardım edeceklerini ummuşlardı, ama gerçekte onlar bunun dışında bir şey yaptılar. Batı dağlarındaki Türk eşkıyaları, Ebülhayr Paşa onlardan nefret ederken ve hepsini öldürmeye çalışırken, kâfirlerin de aynı şeyi yapmaya ve daha da kötüsü onları kafir inancını benimsemeye zorlamaya çalışacakları sonucuna varmışlardı. Hal böyle olunca, Türklerin ve Türkmenlerin çoğu her iki gruba da karşı silaha sarılmış ve batıdaki müttefik kuvvetlerin ilerlemesini önemli ölçüde yavaşlatmıştı. Andronikos, kuzeye Teselya'ya doğru ilerlerken, ikmal hatlarına karşı sürekli tacizle mücadele etmek zorunda kaldı ve bu da onu bu akıncıları savuşturmak için ordusunun büyük bir bölümünü ayırmaya zorladı. Bu arada Jozë, hafif atlılarının ve dağlı piyadelerinin mükemmel hareket kabiliyetini kullanarak sınırın bölgelerini kordon altına almak ve onları döverek, doğrudan Türk haydutlarına ve bölgedeki Osmanlı garnizonlarına saldırdı. , birkaç ay sonra, sınır bölgesinden Osmanlı'nın kalbine giden bir yol açmasına izin verin. Bu gecikmeler nedeniyle, batılı müttefikler yaz ortasında tamamen mevzilendiler, Moreoteler, Mayıs ayı sonundaki hedefleri olan Selanik'in batısındaki Giannitsa bataklıklarına bile ulaşamadılar, Arnavutlar ise Axios Vadisi'ne henüz ulaşmamıştı. , bu da onların hedefiydi.
Batılı müttefikler planın sonunu getirmekte tamamen başarısız olunca, Julius Konstantinopolis'in kendisine karşı bir saldırı tasarlamak zorunda kaldı. Ne de olsa Osmanlılar oldukça zayıftı ve görünüşe göre tüm güçlerini batı dağlarını Arnavutlara ve Moreotelere karşı tutmaya adamışlardı. Eğer plana güveniyorsa, o zaman zayıf müttefiklerinin parça parça mağlup edilmesi tamamen mümkündü, bu da sahte peygamberin güçlerinin tüm güçlerini ona çevirmesine izin verecek ve aksi halde olacağından çok daha zorlu bir savaş haline getirecekti. Şimdi fırsat varken ve onunla Dünyanın Arzu Şehri arasında hiçbir şey yokken saldırmalı, ondan bu kadar çok kralın hayalini gerçekleştirme fırsatı geçene kadar beklememelidir. Bogdan isteksizdi, Julius'un en iyi ihtimalle gözüpek olduğunu düşündüğü zaferin kesinliğini beklemeleri gerektiğini hissediyordu. Önlerindeki yol açıktı! Ve böylece, Ağustos 1521'de Julius, Konstantin Şehri'ne gitmek üzere ordusuyla dağları aştı.
Ancak kral ölümcül bir yanlış hesap yapmıştı: Aslında, Ebülhayr Paşa'nın zorunlu askerlerden, paralı askerlerden ve garnizon kuvvetlerinden topladığı 11.000 kişilik nispeten küçük bir kuvvet olan Thrake'de bir Osmanlı ordusu mevcuttu. Bir dizi Ermeni bankasından kredi almayı başarmıştı ve bununla kendi yetiştirdiği küçük yerli birlikleri desteklemek için Anadolu'dan birkaç bin Türkmen tuttu. Bu büyük bir ordu değildi, ama yine de doğru koşullar altında Macar işgal kuvvetine tehdit oluşturabilecek bir ordu ve biraz tutarlı bir orduydu. Ebülhayr Paşa kurnaz bir orospu çocuğuydu ve Julius ve ordusunun Thrake'e ilerlemesini endişeyle takip ederken, kartlarını doğru oynarsa uzun bir ihtimale sahip bir zafer şansı olduğunu biliyordu. Avrupa'da İslam'ın geleceği bu kampanyanın sonucuna bağlıydı ve güçlü durmaya kararlıydı.
Julius, Thrake'in derinliklerine doğru ilerlerken şaşırtıcı derecede az direnişle karşılaştı. İlerledikçe, beklediği milisler ve akıncı güçler tam bir geri çekilmeyle ortadan kayboldu ve savaş alanını evrensel olarak Haçlılara bıraktı. Macarlar artık dağların ötesinde, Tuna tedarik zincirini sürdürmeye bile çalışmıyorlardı, yol boyunca yağmalamak yerine. Bu hem kendi ikmal yeteneklerini zayıflattı hem de yerlileri kızdırdı, bu da iç savaşta kendi dindaşlarını kovmak için Babıali ile birlikte savaşan Yunan öz savunma milislerinin yeniden canlanmasına yol açtı. Julius, bu akıncılardan küçük ama sürekli kayıplar alıyordu ve sürekli bir ilerleme lehine etkili bir şekilde görmezden geliyordu. Sudaki kan kokusunu alabiliyordu, zafere bu kadar yakınken pes etmeyecekti. Edirne'ye vardığında, adamları bitkin ve sayıca çok daha azdı ve harap olmuş evlerinin intikamını almaya kararlı birkaç yüz öfkeli atlı tarafından kuşatılmıştı, ama o buna aldırış etmedi. Ebülhayr Paşa ve bir ordunun Ergenoupoli'de[4] (OTL Uzunköprü) toplandığı haberi kendisine ulaştığında, Konstantinopolis'in surlarına veya surlarına doğru ilerleyebileceği ve kışı geçirebileceği umuduyla, çatışmaya girmeye ve Osmanlı ordusunu ezmeye karar verdi.
Birkaç gün süren manevralardan sonra, Macar ve Yunan-Osmanlı ordusu, Ebülhayr Paşa'nın sırtın tepesinde savunma pozisyonunu koruduğu, Ergenoupoli'nin birkaç düzine mil kuzeyindeki bir sırt hattı boyunca bir araya geldi. Gücünün kırılgan olduğunu biliyordu ve Macarların, biraz güçlendirilmiş pozisyonuna karşı yokuş yukarı saldırılara kendilerini tüketeceklerini ve ardından Türkmenler ve Yunan düzensizleri tarafından yere indirilebileceklerini umuyordu. Bu arada Julius, Osmanlı kuvvetlerini merkezi ve sağıyla sırtın tepesine sıkıştırmayı, ardından aşırı yüklü soluyla çevresini dolaşarak onları ezmeyi ve ezmeyi umuyordu[5]. Savaştan önceki gece, her iki ordu da kendi din adamları tarafından teselli edildi ve hepsine cesaret çağrısında bulundu.
O şafakta, 28 Eylül sabahı Julius, Osmanlıları sabah erken bir saldırıyla hazırlıksız yakalamayı umarak, güçlerini şafak öncesi soğukta konuşlandırdı. Güneş gökyüzünü yararken, Macarlar Türk ordusuna karşı ilerlediler ve tepeden hızla yukarı çıktılar. Ancak Ebülhayr Paşa böyle bir şeyin olacağından şüphelenmişti ve bu yüzden adamlarını daha da erken toplayarak Macarları tamamen şaşırtmayı başardı. Haçlılar Osmanlı mızrak çitlerine girerken, hatları kısa sürede kaosa sürüklendi. Güneşin Osmanlı'nın sırtından doğmasıyla saldırganları ciddi şekilde zarar gördü ve pek çoğu arbaletleri ve yaylarıyla çılgınca ateş etmeye başladı. Julius adamları arasındaydı, onları toplayıp ileriye doğru itiyordu; morali bozuk askerler Kara Ordu'nun başbakanına karşı koyamayacaklarını kanıtladıkça Osmanlı merkezini geçmeye başladılar. Ebülhayr Paşa da savaşın kritik anının yaklaştığını bilerek savaşa bizzat katıldı. Hava çığlıklar, silah sesleri ve savaşın gürültüsüyle doluydu, bu da atılan emirleri duymayı neredeyse imkansız hale getiriyordu ve Haçlılar yanlarındaki adamları bile görmekte zorlanıyorlardı. Bu şartlar altında, tecrübesiz bir askerin, ordusunun genişliği boyunca yatay olarak ilerleyen Kral Julius'u bir Osmanlı komutanı zannetmesi tamamen anlaşılabilir bir durumdur. Macar hükümdarı eyerinden bir kanca tarafından düşürüldü ve atının toynakları altında sürüklenerek öldürülünceye ve üzerine düşene kadar, sonunda onu öldürdü. Liderlerinin ölümüyle Macarlar bocalamaya başladı ve Ebülhayr Paşa kendi solunu zayıf Macar sağına yöneltip onu parçalayarak onların bozguna uğramasına neden oldu. Haçlı hattının geri kalanı çok geçmeden onu takip etti ve Ebülhayr Paşa atlılara takibe başlamalarını emretti. Sırp-Macarlar her yöne kaçacaklardı, ancak o gün sahaya çıkan 15.000 kişiden yalnızca bir avuç dolusu sınırdan Hıristiyan topraklarına kaçacaktı.
Ergenoupoli'nin etkileri çok büyüktü. Sırp-Macaristan kuvvetleri Balkanlar'ın güneyindeki mevzilerinden çekildiler ve sonunda sınır boyunca sadece birkaç küçük bölge hala elinde kalacak şekilde savaş öncesi sınırın ötesine geri çekildiler. Julius'un ölüm haberi Krakow'a ulaşır ulaşmaz, Jan Olbracht'ın ölümünden sonra Polonya Litvanya unvanını devralan Prusyalı Sigismund, kendisini Macaristan, Hırvatistan ve Sırbistan'ın haklı Kralı ilan etti ve Pannonian ovalarının işgali için hazırlıklara başladı. sonraki bahar. Macar kodamanlarının çoğu, dağların ötesindeki uzak bir kralın herhangi bir başka potansiyel hükümdara tercih edileceğine inandıkları için onu desteklemek için isyan ettiler. İkinci Kutsal Birlik'in mihenk taşı olan Macarların ani çıkışı örgütün dağılmasına neden oldu. İşler yolunda giderken bir fırsat yakalayan Andronikos, Osmanlılarla barış için dava açtı. Ebülhayr Paşa, olayların başka yerlerde meydana gelmesine daha fazla odaklanmıştı ve bu nedenle eski Teselya Despotluğu'nu Moreotes'e bırakmaya istekliydi, bu beklenmedik bir tesadüftü. Bu arada Moldovalılar, Osmanlılarla toprak ve ticari kazançlar için pazarlık yapacaklardı. Osmanlılar yükselişteydi ama hala oldukça kırılganlardı, bu yüzden Ebülhayr Paşa böyle bir savaşı süresiz olarak sürdürme riskini almak istemedi. Moldovalılar, nehir ticaretinin kontrolünü güvence altına almak için Tuna kıyıları boyunca birkaç kaleyi ilhak edeceklerdi, ancak bu, savaş başlamadan önce Bogdan'ın arzu ettiğinden çok daha azdı.
Ancak, bu ayrılmalara rağmen Arnavutluk, Osmanlılara karşı tek başına kaldı. Bölgenin çoğuna barış yerleşmiş olsa bile, Arnavut-Osmanlı Savaşları daha yeni başlamıştı….
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
[1] Macaristan (ya da daha doğrusu Hırvatistan), Ege'de güç sağlamaya yardımcı olmak için inşa edilmiş bir dizi kadırgaya sahipti. Buna karşılık Arnavutluk, bölgedeki geniş Venedik holdingleri sayesinde limanlardan yoksundu ve bu nedenle karadaki savaşlara daraldı.
[2] Ebülhayr Paşa, sınır bölgesinin çoğunu hiçbir zaman tam olarak güvence altına alamamıştı ve bölgedeki Türk mültecilerin ve hayatta kalanların çoğu, çökmekte olanın sapkın kuklaları olarak düşündükleri kişilere karşı baskın yapmak için gazi kılığına girmişti. ve beceriksiz Yunanlılar. Bazıları, Yunanlılara da karşı çıkan mistik Sufi tarikatlarını aldı ve bu, tüm niyet ve amaçlar için Balkanlarda Sufizm'in doğuşu olacaktı.
[3] Macaristan'ın çok az tecrübesi olan sadece birkaç kadırgası vardı ve gerçek savaş gemileriyle karşı karşıya oldukları için savaştaki kayıpların yükünü onlar aldı.
[4] Kasaba Türkler tarafından Ergen Köprüsü olarak adlandırıldı, ancak çoğunluk Rum statüsü ve Konstantinopolis'teki rejimin Yunan yanlısı eğilimi göz önüne alındığında, Ebülhayr Paşa'nın zaferinden sonra Helenleştirilmiş bir versiyona geri döndü.
[5] 'Aşırı yükleme', Klasik ve Helenistik Dönemlerde Yunan hoplitlerinin gerçekleştirdiği kanat aşırı yüklemesine benzer şekilde, bir kanata merkezden ve/veya diğer kanattan daha fazla kuvvet verilmesi anlamına gelir.
Site Bilgileri
Akrokorint Kalesi
Acrocorinth, hem antik hem de ortaçağ Korint'in müstahkem kalesi olduğu için, ardışık aşamalarda inşa edilmiş tipik bir kale mimarisi örneğidir.
Surların tarihindeki ilk evre, Korint şehri için bir refah dönemi olan MÖ 7-6. yüzyıla kadar uzanır.
Bir sonraki önemli aşama, 4. veya 3. yüzyılın ilk yarısına kadar uzanır.
MÖ 146'da surlar Romalı Lucius Mummius tarafından yıkıldı.
Justinianus'un 6. yüzyılda onarım çalışmaları yaptığına inanılır ve Orta Bizans döneminde (8.-12.y.) tahkimat için önemli çabalar sarf edilmiştir.
Kale 1210'da Franklar tarafından alındığında, savunucusu Leo Sgouros teslim olmak yerine at sırtında duvarlardan atlayarak intihar etmeyi seçti.
- 6. yüzyıl. BC: Corinthians tarafından ilk tahkimat
- 4. yüzyıl. BC: Makedonlar tarafından onarıldı
- MÖ 146: İstilacı Romalılar tarafından yok edildi
- MÖ 44: Julius Caesar tarafından onarıldı
- 6. yüzyıl. AD: Justinian tarafından yenilendi
- 12. yüzyılın sonu: Leon Sgouros tarafından yönetiliyor
- 1210: Franklar tarafından ele geçirildi
- 1358: Niccolo Accaiuoli'nin mülkü
- 1395: Despotluğun Bizanslılarının elinde
- 1400: St John Şövalyeleri tarafından satın alındı
- 1404: Mora Despotluğunun Mülkiyeti
- 1458: Osmanlılar tarafından ele geçirildi
- 1687: Venedikliler tarafından işgal edildi ve restore edildi
- 1715: Türkler tarafından yeniden ele geçirildi
- 1827: Yunanlılara teslim oldu
Mystralar
Orta Çağ kentinin kayalık mahmuzları vadiye ve modern Sparta kasabasına hakimdir. Kayalık çıkıntıları ve dar platolarından yükselen geniş Bizans kalıntılarıyla Mystra, ziyaretçilerine altı ila sekiz yüz yıl önceki ortaçağ krallarının ve valilerinin hikayelerini ve yaptıklarını hatırlatıyor.
13. yüzyılın ortalarında Franklar tarafından kurulan, zamanla Bizanslılara, Osmanlılara ve Venediklilere teslim olmuştur.
- 1241: Franklar tarafından kurulan kuruluş
- 1262: Bizanslılara Teslim Olmak
- 1289: Mora bölgesinin başkenti
- 1349: Mora Despotluğu'nun Başkenti
- 1383: Paleologi hanedanının yönetimi
- 1460: Osmanlı fethi
- 1687: Venedik işgali
- 1715: Türklerin Dönüşü
- 1770: Orlof olaylarında Maniates tarafından kısa bir yakalama
- 1821: Yunan Devrimi'nden sonra Yunan ellerinde
- 1825: İbrahim paşa tarafından yok edildi
- 1921: “Önemli Bizans anıtı”
- 1953: Son sakinlerin ayrılması
- 1989: Dünya Mirası alanı
Vathia
Laconian Mani'nin kalbinde yer alan Vathia, zamanın geçişine şiddetle direnir.
Bir tepenin üzerinde stratejik bir konumda inşa edilen bu etkileyici yapı kompleksi, yaklaşık 70 kule-evden oluşmaktadır. Tarihi kaynaklarda ilk kez 16. yüzyılın ortalarından itibaren adı geçen, 19. yüzyıla gelindiğinde hayat dolu hale gelmiş ve 20. yüzyılın başlarında sakinleri yerleşimi terk etmeye başlamıştır. 1980'de sadece bir avuç sakini vardı ve kısa bir süre sonra tamamen terk edildi. Yunan devletinin yardımıyla çoğu kule ev restore edildi.
Koroni Kalesi
Peloponnese'nin güneybatı ucunda, MS 7. yüzyıldan beri var olan ve 13. yüzyılda Venedikliler tarafından tamamlanıp yeniden inşa edilen etkileyici surlara sahip bir kale. Şehir sonraki yüzyıllarda gelişti, ancak sürekli olarak Venedikliler ve Türkler arasındaki uzun çatışmanın ortasındaydı.
Koroni, 1828'de Navarino savaşından sonra Fransız General Nicolas Joseph Maison tarafından kurtarıldı.
- MÖ 1000'den Önce: Aisini Antik Akropolü
- 6. veya 7. yüzyıl: Bizans kalesi
- 1205: Frank Achaea Prensliği'nin bir parçası
- 1209: Venedik yönetimi altında
- 13. yüzyılın sonu. Kalenin yeniden inşası
- 1500: Türkler Tarafından Yakalanma
- 1532: Andrea Doria komutasındaki İspanyol kuvvetleri tarafından ele geçirildi.
- 1534: Türkler tarafından geri alınması
- 1685: Tekrar Venedik kontrolü altında
- 1715: Türklerin Dönüşü
- 1770: Orlof olayları sırasında ciddi hasarlar
- 1828: Fransız general Maison tarafından serbest bırakılma
Niokastro
Niokastro, Mora'nın batı kıyısındaki tek büyük doğal liman olan Navarino Körfezi'ni korumak için Osmanlılar tarafından 1573 yılında inşa edilmiştir.
20 Ekim 1827'de, müttefik donanması bir güç gösterisiyle, İngiliz Amiral Sir Edward Codrington, Fransız Amiral De Rigny ve Rus Kont von Heyde komutasındaki Navarino Körfezi'nde yelken açtı, ancak bir kurşunla ateş edildi. Türk ve Mısır filosu, müttefik hükümetler tarafından tasarlanmayan ve Türk - Mısır gemilerinin 2/3'ünden fazlasının imhasıyla sonuçlanan bir savaş başlattı. Kalıntıları, deniz sakin olduğunda körfezin dibinde yatarken görülebilir.
Savaş, Yunan kurtuluş savaşına belirleyici yeni bir dürtü verdi.
- 1573: Osmanlılar Tarafından İnşaat
- 1686: Venedikliler tarafından ele geçirildi
- 1715: Türkler Tarafından Geri Alınması
- 1770: Rusların kısa süreli işgali
- 1821: Yunan Devrimi'nden sonra Yunan ellerinde
- 1825: İbrahim paşa tarafından kuşatma ve ele geçirme
- 1828: Fransız general Maison'a teslim olun
- 1830-1941: Hapishane
- 1941-1944: Mihver kuvvetlerinin askeri karargahı
Patras Kalesi
Patras Kalesi, 551'deki feci depremden sonra Bizans imparatoru Justinian tarafından antik akropol kalıntılarının üzerine 6. yüzyılın ortalarında, Hıristiyanlık öncesi yapılardan gelen yapı malzemeleri kullanılarak inşa edilmiştir.
Kale bundan sonra, İkinci Dünya Savaşı'na kadar sürekli kullanımda kaldı.
Bizans döneminde Slavlar, Sarazenler, Normanlar ve daha birçokları tarafından kuşatıldı, ancak asla düşmedi. Özellikle MS 805'te Araplar ve Slavlar tarafından büyük bir kuşatmanın başarılı bir şekilde geri püskürtülmesi, şehrin koruyucu azizi Aziz Andrew'a atfedildi.
- 6. yüzyıl: Bizans imparatoru Justinian tarafından yaptırılmıştır.
- 1205: Franklar tarafından ele geçirildi
- 1278: yerel Latin Başpiskoposuna rehin verildi
- 1408: Papa tarafından Venediklilere kiralandı
- 1430: Geleceğin Bizans İmparatoru Konstantin Paleologos tarafından alındı.
- 1458: Osmanlılara Düştü
- 1687: Venedikliler tarafından alındı
- 1715: Osmanlılar tarafından yeniden alındı
- 1828: Osmanlılar tarafından Yunan liberal güçlerine teslim edildi.
- Yunan bağımsızlığının ardından kale, İkinci Dünya Savaşı sonrasına kadar Yunan Ordusu tarafından kullanılmaya devam etti.
Palamidi Kalesi
Kale büyük ve iddialı bir projeydi, ancak 1711'den 1714'e kadar nispeten kısa bir sürede tamamlandı. Çalışmalar, şehrin fatihi Morosini tarafından başlatıldı ve Venedik işgalinin son yıllarına kadar (1686 –) devam etti. 1715). Mühendisler Giaxich ve Lasalle'nin planlarına dayanan tipik bir barok kalesidir. 1715'te Türkler tarafından ele geçirildi ve 1822'de Yunanlılar tarafından ele geçirilene kadar onların kontrolünde kaldı.
- 1711-1714: Venedikliler Tarafından Yapılan İnşa
- 1715: Osmanlıların Ele Geçirmesi
- 1822: Devrimin Yunan savaşçıları tarafından ele geçirildi
- 1840-1926: Hapishane
Monemvasia
Monemvasia, Yunanistan'ın en önemli ortaçağ kale şehirlerinden biridir. Aynı zamanda dünyanın en güzel kalelerinden biridir.
Şehir surları ve birçok Bizans kilisesi orta çağdan kalmadır.
Monemvasia, anakaraya dar ve benzersiz bir yolla bağlanan bir kayaya inşa edilmiştir.
Monemvasia adı “tek yön” anlamına gelir.
Kasaba ve kale 583 yılında, Bizans İmparatoru Mauricius'un hükümdarlığı sırasında, Slavlardan ve Yunanistan'ın Avarik istilasından sığınmak isteyenler tarafından kurulmuştur.
Kalamata Kalesi
Kalamata şehrinin KB tarafında kayalık bir tepe üzerinde zengin bir tarihe sahip bir kale.
Tepede Truva savaşından önce eski bir akropol ve daha sonra bir Bizans kalesi vardı, ancak bugün gözlemlediğimiz kalıntılar, 13. yüzyılın başlarında Frank işgali sırasında (yeniden) inşa edilen kalenin kalıntılarıdır.
MS 6. yüzyılda Meryem Ana'ya adanan kaleye bir kilise inşa edilmiştir. Kilisede Meryem Ana'nın bir simgesi ‘Kalomata’ (‘güzel gözler’ anlamına gelir) olarak ünlendi. Bu daha sonra kilisenin, kalenin ve şehrin adı olan ‘Kalamata’'ya dönüşmüştür.
Kayanın üzerindeki antik akropol, Argoslu mitolojik Faris figürü tarafından kurulmuştur.
- MÖ 1500: Antik akropolün kuruluşu
- 1205: Franklar tarafından kalenin inşası
- 1246-1278: Guillaume II de Villehardouin kalenin efendisidir
- 1293: Bizans köylüleri tarafından geçici olarak ele geçirildi
- 1382: Navarra şövalyeleri derebeyi oldu
- 1410: Kale Mystras Despotluğuna aittir.
- 1459: Türkler Tarafından Yakalanma
- 1464: Venedikliler tarafından ele geçirildi
- 1540: Venedikliler kaleyi tahliye etti
- 1685: Venedikli Morozini burayı işgal eder ve kaleyi onarır.
- 1715: Türkler Tarafından Geri Alınması
- 1821: Kalamata'nın Kurtuluşu (23 Mart)
Methoni Kalesi
Aslında müstahkem bir şehir olan Methoni Kalesi, Yunanistan'ın en önemli ve en güzel kalelerinden biridir. 1209'dan sonra Venedikliler tarafından stratejik bir yerde, denize giren bir kayanın üzerine inşa edilmiş ve karadan yapay bir hendekle ayrılmış.
Günümüzde kale, harabeye dönmüş olsa da etkileyici olmaya devam ediyor. Methoni Kalesi, burnun tüm alanını ve güneybatı sahilini, yine sekizgen bir kule ile güçlendirilmiş ve üç tarafı denizle korunan küçük adacıkta kaplar. Karaya bakan kuzey kısmı, sağlam bir şekilde tahkim edilmiş bir akropol ile kaplıdır.
Chlemoutsi
Chlemoutsi, Kyllini'nin 6 km güneyinde, Yunanistan'ın Elis bölgesel biriminin kuzeybatısındaki bir ortaçağ kalesidir.
Achaea Prensliği'nin Haçlı hükümdarları tarafından ana kaleleri olarak inşa edilmiştir ve belki de Yunanistan'da korunan erken Frangokratia döneminin en iyi tahkimatıdır.
Sonraki tur
Neredeyiz
Bizi takip et
BÜLTEN
Bizimle iletişime geçin
2020 Tur Operasyonları Yunanistan
Gizliliğe Genel Bakış
Bu web sitesi, siz web sitesinde gezinirken deneyiminizi geliştirmek için çerezleri kullanır. Bunlardan gerekli olarak sınıflandırılan çerezler, web sitesinin temel işlevlerinin çalışması için gerekli olduğu için tarayıcınızda saklanır. Ayrıca, bu web sitesini nasıl kullandığınızı analiz etmemize ve anlamamıza yardımcı olan üçüncü taraf çerezleri kullanıyoruz. Bu çerezler, yalnızca sizin izniniz ile tarayıcınızda saklanacaktır. Ayrıca bu çerezleri devre dışı bırakma seçeneğiniz de vardır. Ancak bu çerezlerden bazılarını devre dışı bırakmak, tarama deneyiminizi etkileyebilir.
Web sitesinin düzgün çalışması için gerekli çerezler kesinlikle gereklidir. Bu çerezler, web sitesinin temel işlevlerini ve güvenlik özelliklerini anonim olarak sağlar.
|Kurabiye||Süre||Açıklama|
|cookielawinfo-checkbox-analytics||11 ay||Bu çerez, GDPR Çerez İzni eklentisi tarafından ayarlanır. Çerez, "Analytics" kategorisindeki çerezler için kullanıcı onayını saklamak için kullanılır.|
|cookielawinfo-checkbox-işlevsel||11 ay||Tanımlama bilgisi, "İşlevsel" kategorisindeki tanımlama bilgileri için kullanıcı onayını kaydetmek için GDPR tanımlama bilgisi onayı tarafından ayarlanır.|
|cookielawinfo-checkbox-diğerleri||11 ay||Bu çerez, GDPR Çerez İzni eklentisi tarafından ayarlanır. Çerez, "Diğer" kategorisindeki çerezler için kullanıcı onayını saklamak için kullanılır.|
|cookielawinfo-onay kutusu-gerekli||11 ay||Bu çerez, GDPR Çerez İzni eklentisi tarafından ayarlanır. Çerezler, "Gerekli" kategorisindeki çerezler için kullanıcı onayını saklamak için kullanılır.|
|cookielawinfo-onay kutusu-performans||11 ay||Bu çerez, GDPR Çerez İzni eklentisi tarafından ayarlanır. Çerez, "Performans" kategorisindeki çerezler için kullanıcı onayını saklamak için kullanılır.|
|görüntülenen_cookie_policy||11 ay||Çerez, GDPR Çerez İzni eklentisi tarafından ayarlanır ve kullanıcının çerez kullanımına izin verip vermediğini saklamak için kullanılır. Herhangi bir kişisel veri saklamaz.|
İşlevsel çerezler, web sitesinin içeriğinin sosyal medya platformlarında paylaşılması, geri bildirimlerin toplanması ve diğer üçüncü taraf özellikleri gibi belirli işlevlerin yerine getirilmesine yardımcı olur.
Performans çerezleri, ziyaretçiler için daha iyi bir kullanıcı deneyimi sunmaya yardımcı olan web sitesinin temel performans indekslerini anlamak ve analiz etmek için kullanılır.
Analitik çerezler, ziyaretçilerin web sitesiyle nasıl etkileşime girdiğini anlamak için kullanılır. Bu çerezler, ziyaretçi sayısı, hemen çıkma oranı, trafik kaynağı vb. ölçümler hakkında bilgi sağlamaya yardımcı olur.
Reklam çerezleri, ziyaretçilere alakalı reklamlar ve pazarlama kampanyaları sağlamak için kullanılır. Bu çerezler, web siteleri genelinde ziyaretçileri izler ve özelleştirilmiş reklamlar sağlamak için bilgi toplar.
Diğer kategorize edilmemiş çerezler, analiz edilmekte olan ve henüz bir kategoride sınıflandırılmamış çerezlerdir.List of site sources >>>