Margarin, servetlerinin yükseldiğini ve popüler düşüncenin gelgitiyle aktığını gördü. Ama Unilever'in Son duyuru margarin markalarını düşürdüğü Flora ve Stork, spread için yeni bir düşük noktaya işaret ediyor. Tüketiciler talep ediyor gibi görünüyor bunun yerine otantik makale - McDonalds bile vardır iddiaya göre tereyağa geçti.
Margarin (bazen “tereyağ” denir) 1869'te icat edildi. Fransız imparator Napoleon III'ün, gerçek nüfusun kıtlığı altında büyüyen nüfusu beslemek için ikna edici bir tereyağı ikame edicisi icat etmek için sunduğu bir ödüle cevaben ortaya çıktı. 19. Yüzyıldan kalma bir gıda mühendisliği harikasıydı.
Bir seferde yayılma, Rachel Laudan'ın ne dediğini özetledi. “Mutfak modernizmi”. Diğer işlenmiş ve seri üretilen malların yanı sıra, margarin ile doldurulmuş aç mide, nispeten konuşma, besleyici ürünler. Kökenleri göz önüne alındığında, margarin, demokrasinin, inovasyonun ve ilerlemenin bir sembolü olmalıdır.
Ancak margarinin etimolojik gelişiminden görülebileceği gibi gölgeli bir ünü vardır. Bir isim olarak bilinen tanımına ek olarak, Oxford İngilizce Sözlük “margarin” kelimesinin “sahte, sahte, sahte” anlamına gelen sıfat olarak nasıl kullanıldığını ortaya koymaktadır. II. Dünya Savaşı sırasında rasyon yapmak, margarin sınıfından bağımsız olarak, İngiliz hanelerinde günlük bir ürün haline gelmesine rağmen, “aşağılık ve yoksulluk duyguları” ile olan ilişkilerini asla ortadan kaldırmayı başaramadı. Margarin, kelimelerle tarihçi Alysa Levene, “sınıfsal ırkçılık” için bir araç. ”
Düşük şöhretin yayılması
Şair Ezra Pound, halk kütüphanesini koruyan “margarin ikame edicilerini”, Bloomsbury grup ressamını ve Roger Fry'ı eleştirdi; aşağı indirdi) (“Çok iyi, saf, sağlıklı margarin”), ticari olarak başarılı olan Sir Lawrence Alma-Tadema'nın (tesadüfen John Ruskin tarafından “19. Yüzyılın en kötü ressamı” olarak kınadığı) sakarin resimlerini anlatıyor. Savaşlar arası İngiltere'nin kültürel ve entelektüel “seçkinleri” margarini, kitlelerin “kaba” tadı için sahip oldukları genel hor görme duygusunu ifade etmek için kullandı.
Margarinin saygınlığı, şaşırtıcı sayıda önde gelen edebi şahsiyet ve eserler tarafından yansıtılmaktadır. Ve margarinlerin (veya hala sık sık denilen tereyağının) grafiksel olarak okunması edebi görünümleri sınıf ertelemesi ve seçkinlik hakkında çok şey ortaya koymaktadır.
Margarin'in biçimlendirici yıllarından bir örnek, “en çok satanlar kraliçesi” Marie Corelli'nin romanında bulunabilir. Ardath: Ölü Benliğin Öyküsü (1890). Burada saygı, görünüşe göre “gerçek tereyağı ve tereyağı arasındaki farkı bilenler” yüzündendir. Aynı şekilde H. Rider Haggard'ın 1884'in ilk çıkışında macera romanı, Dawn,Bir koca şişmiş olan “tereyağ, alt tereyağı, bilirsin, sahte eşya” ile karşılaştırılır.
1923 romanındaki Kangaroo'unda, DH Lawrence ikinci dereceyi vurgulamak için margarini kullanıyor; antipodean başkenti, Sydney:
Güney yarımkürenin Londra'sı, beş dakika içinde yapıldığı gibi, gerçek olanın yerine geçiyordu - margarinin tereyağının yerini alması gibi.
George Orwell, Paris ve Londra'daki Down and Out'ta (1933), margarin tüketiminin yayılan etkisini ifade eder. O yazıyor sadece ekmek ve margarin tüketen adam “artık bir erkek değil, yalnızca birkaç aksesuar organı olan bir göbek”. Orwell, yayılmanın tüketicisine fiziksel olarak marz yapan “tahıl görünümünde kirli” den bahseder.
Daha sonra Orwell'in Havaya Gidiyor (1939) sıkıntılı zamanları ile belirtilir. margarin görünüm“Eski günlerde asla eve giremeyecek bir şey”. Margarin'e benzer şekilde James Joyce’da anılır. modernist başyapıt Ulysses (1922):
Patates ve marj, marj ve patates. Hissettikten sonra. Pudingin kanıtı. Anayasayı küçümsüyor.
İkinci oran
Evelyn Waugh tarafından kaleme alınan bir sütunda 1929'deki SeyirciMargarin genel savaş sonrası iyi tadı yoksunluğunu temsil eder. Savaş sırasında Waugh, “[e] her şey bir şeyin yerine geçiyordu” diyor, sonuçta “her binde dokuz yüz elli, herhangi bir niteliksel değerden tamamen yoksun olan bir nesil” oldu. “margarin ve“ bal şekeri ”konusunda beslenmenin.” Waugh'a göre böylesi bir diyet, onları “sanat ve yaşamdaki ikinci orana içgüdüsel olarak çevirir”.
Söylemek gerekirse, margarin, sınıf, tespit ve sahtekarlık temalarına odaklanan iki dedektif öyküsünde merkezi bir arsa aracı olarak bulunuyor: Arthur Morrison'un Çalınan Blenkinsop'u (1908) ve Dorothy L Sayers'ın Cinayetinin Gerekir'i (1933).
İkincisi, bir reklam ajansında metin yazarı olarak gizlenen Lord Peter Wimsey, kendisini bir marka margarin için kopya çıkarırken buluyor. Margarinin reklâma ihtiyacı var, çünkü halkın satın almaya ikna etmesi gereken ikinci sınıf bir ürün olarak görülüyor. Öte yandan, tereyağı kendini satıyor:
Tereyağı almak için bir tartışmaya ihtiyacınız yok. Bu doğal bir insan içgüdüsü.
Margarin, sahte ve sahte ürünlerin tawdry dünyası için genişletilmiş bir metafor işlevi görür. Aynı zamanda, Sayers'ın romanı modernitenin tüketici ürünlerinde eğlence dürtüyor, tereyağlı yiyenleri margarin tercih edenlerinkinden daha üstün tutan gariplikten atıyor.
Margarin, romanı ve yenilikçiliği temsil eder. Bu teknoloji ve ilerleme için duruyor. Ancak margarin, kitle kültürünün yaygınlığı ve yüksek ve düşük, gerçek ve sahte arasındaki sınırların çözülmesini çevreleyen korku hakkındaki endişeleri de içerir. Margarin, 20. Yüzyıldan kalma seçkinlerin bulaşıcı sıradanlıklar olarak gördükleri şeylerle toplumun potansiyel kirlenmesini temsil ettiği için bir sembolü tehdit ediyor.
Yazar hakkında
Ellen Turner, İngiliz Edebiyatı Öğretim Üyesi, Lund Üniversitesi
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = yağın faydaları; maxresults = 3}