Hamilelik testinin bir kadının çocuk sahibi olup olmayacağını nasıl belirleyebileceğini veya doktorların tek bir testle çeşitli hastalıkları nasıl tespit edebildiğini hiç sorguladınız mı?
Her iki yaklaşım da ilk bakışta farklı görünüyor, ancak nanoparçacıkların kullanımı, şimdi yaptıkları sonuçları üretmelerine izin verdi. Bu yazıda nanoparçacıklar kullanılarak hastalıkların nasıl tespit edilebileceğini ve bilim adamlarının geleceği geliştirmek için nasıl sonsuz çaba sarf ettiğini göstereceğim.
Bazı Kısa
nanopartiküller kullanılarak hastalıkların nasıl teşhis edilebileceğini kavramak? Önce yanal akış deneyleri için kullanılan bir test şeridi tasarımı ele alınacaktır (LFA). Peki, bu gadget nasıl çalışıyor ve nasıl inşa ediliyor?
LFA’lar, bir numunede bir patojen veya insanlarda veya hayvanlarda bir biyobelirteç gibi bir hedef analitin mevcut olup olmadığını veya bulunmadığını belirlemek için kullanılabilecek basit, düşük maliyetli araçlardır. pahalı veya özel ekipman kullanmadan, hem gıda hem de yem endüstrilerinde içme suyundaki toksinler.
ADxLR5 gibi bir okuma teknolojisi ile birleştirildiğinde, bu cihaz niceliksel veya görsel olarak tanımlanabilir ve okunabilir.
nasıl çalıştırılır
Bu cihazın çalışma prensibinin karmaşık yapısı hakkında daha fazla bilgi edinmek için Google’daki LFA’lara veya immünokromatografik tekniklere bakabilirsiniz. Bu yazıda bahsetmeyeceğim.
Anlaşılması kolay olan temel fikir şudur: belirlenecek numuneler, numune pedi üzerindeki yükleme konumundan çözünmeyen, renkli nanoparçacıklara doğru hareket etmeye başlar. “Reaksiyon hattına” doğru ilerlemeye devam etmek için numune şimdi nanoparçacıklarla (konjuge ped) birleşecektir. Analitler, varsa, test örneğinde bir sinyal sağlayacaktır.
LFA’larda, analizler iki yoldan biriyle bir sinyal üretebilir. Analit, “reaksiyon hattının” yüzeyi ile sandviç deney tipindeki nanopartiküller arasında bir köprü görevi görür. “Reaksiyon çizgi yoğunluğu”, analit konsantrasyonunun kesin bir göstergesini verir.
Analit hem nanoparçacık hem de “reaksiyon hattına” yapışamayacak kadar küçükse, rekabetçi bir tahlil formatı kullanılır.
Bu durumda analit içeren “reaksiyon hattı” katıdır. Nanopartiküller, numunede de mevcutsa analite bağlanacak ve bu anda analitin “reaksiyon hattına” bağlanmasını imkansız hale getirecektir. Sinyal gücü “reaksiyon çizgisi”nden yüksekse, sonuçlar numunedeki analit konsantrasyonunun tersi olacaktır.
Bu cihazın çalışması için analit, antikor olarak bilinen benzersiz bir madde aracılığıyla nanopartiküllere bağlanmalıdır.
Sonuç olarak, bu antikorun daha sonra uygun ve nanoparçacık yüzeyine bağlanabilmesi için değiştirilmesi gerekir. Aralarında bir kovalent bağ oluşturulursa, bu, antikorun nanopartikülleri pasif adsorpsiyonundan çok daha güçlü olacaktır.
Bunun için kullanılabilecek çok sayıda nanoparçacık çeşidi vardır. Bunlardan en sık kullanılanı altın nanoparçacıklardır, ancak diğer nanoparçacık türleri de analite duyarlılığı artırarak analitin çok küçük konsantrasyonlarının bile saptanmasına olanak tanır.
O halde nanoparçacıkları kullanma yöntemini faydalı kılan nedir? Temel argüman, nanoparçacıkların test prosedürlerinin hassasiyetini artırdığı, on dakikadan kısa sürede hastalık teşhisine yardımcı olduğu ve ucuz olduğu, yani bir dolardan daha az maliyetli olduğudur.