Aşır Altınöz, Çukurova Üniversitesi Biyoloji Bölümü'nden mezun olup, 14 yıl önce Amerika'ya İngilizce eğitimi için gitmişti. Amerika'da dil kursuna devam ederken, çeşitli işlerde de çalıştı. Son olarak Birmingham Şehri Havaalanı'nda kendisine ait taksiyle yolcu taşımacılığı yapan Aşır Altınöz, 11 Eylül'den sonra zor günler yaşamaya başladı.
Amerikalı arkadaşlarının taksi durağına sokmak istemediği Altınöz'ün ruhsal dengesi sarsıldı. 14 Ekim'de, yolda durdurup ehliyet soran polisle, kendisine kötü davrandığı için tartışan Altınöz, 18 Ekim'de de evinde sinir krizi geçirdi. Komşularının ihbarı üzerine gelen polis tarafından Montgomeri polis merkezinin nezarethanesine atıldı. Türk arkadaşlarının, durumu Edremit'teki Altınöz Ailesi'ne bildirmesi üzerine, enişte Kazım Karaman ABD'ye gidip kayınbiraderini polisin elinden aldı ve Türkiye'ye getirdi.
DAVACI OLACAĞIM
Edremit'in Mehmetalan Köyü'ndeki babaevine getirilen, ancak gördüğü ağır işkence yüzünden güçlükle ayakta durabilen Aşır Altınöz, psikolojik tedavi görmeye başladı. Altınöz, başından geçenleri anlatırken, ‘‘Hatırlamak istemediğim bir kabus gibiydi’’ dedi. ‘‘İntihar saldırılarından sonra, yabancı ve Müslüman olduğum için aşağılandım. Bana havaalanına gelmemem söylendikten sonra da işime ısrarla devam ettim. Sonra üzerimdeki baskılar arttı. Bunalıma sürüklendim. Bu psikolojiyle, yolda beni durdurup ehliyet soran polisle, bana kaba davrandığı için tartıştım. Polis geldi. Oturma iznimi sordu. Yanlışlıkla pasaport göstermişim. İznim yok sandılar, oysa vardı ama o anda bulup gösteremedim. Apar topar nezarethaneye aldılar. Ayaklarımı zincirle bağladılar. Copla dövdüler. Türk Konsolosluğu'nu aramama bile izin vermediler. Avukat çağırmadılar. 25 Ekim'e kadar bu işkence sürdü. Sonra eniştem gelip beni aldı. Türkiye'deki ABD Büyükelçiliği aracılığıyla polisten davacı olacağım.’’ Eniştesi Kazım Karaman da 25 Ekim günü Montgomeri'deki polis merkezinin nezarethanesinde karşılaştığı manzarayı şöyle anlattı:
İSYAN ETTİM
‘‘Ayakta duruyordu, ayakları zincirle bağlıydı. Perişan durumdaydı. İsyan ettim. Polis, 'Bu aklını kaçırmış. Kendi başına bıraksaydık intihar ederdi ya da başkasına zarar verirdi. Bu yüzden burada tutmak zorunda kaldık' gibi komik bir gerekçe ileri sürerken, aklını yitirdiğini söyledikleri kayınbiraderimi bir sağlık kuruluşuna götürmemişler. Amerika'nın adını bile duymak istemiyorum.’’