Şimdi donuk bir camın önünde öylece durmuş, soğuktan titriyordu; yalnızdı ve damlaların aşağıya doğru süzülüşünü izliyordu -iki ve şimdi üç ve yeniden iki-, gözlerini dikmiş damlaların kendilerine görünmez raylar yaratmasına ve bunların üzerinde dönerek aşağıya inişine bakıyordu; kendi gözyaşlarının da ansızın akıp, üşümüş ellerinin üzerine düşmemesi için gözlerini kıstı. Yıllardır özlemle beklediği bu muydu?
IV. Murad sadrazamıyla birlikte tebdil-i kıyafet gezerken bir deri dükkanının önünde durur. Padişah 'Selamın Aleyküm derici' der. Derici gelenlere şöyle bir göz atar ve hemen toparlanarak 'Aleykümselam Ya Cihan-ı Serdar' diye karşılık verir. Padişah: Yazı kışa hiç katmadın mı? Derici: Kattım ama hiç birşey tutturamadım. Padişah: Peki geceleri hiç çalışmadın mı? Derici: Çalıştım ama el aldı. Padişah: Sana bir kaz göndersem yolar mısın? Derici: Yolarım, hem de hiç bağırtmadan. Sadrazam dayanamaz Padişaha yaklaşarak soruverir; 'Halmetlim, derici ile yaptığınız konuşmadan hiçbir şey anlamadım.' Padişah kızar Sadrazama ve dönerek 'Sen nasıl sadrazamsın' diye çıkışır. 'Ne demek bir şey anlamadım. Derhal o dericinin yanına gideceksin ve ne konuştuğumuzu anlayacaksın. Eğer anlamazsan tez zamanda kelleni vurdururum.' İşte şimdi de sadrazam ile dericinin muhabbeti: Sadrazam: Çabuk bana padişahla ne konuştuğunuzu anlat. Derici: Anlatırım ama bir kese altın vereceksin. Sadrazam kellesini kaybetme korkusuyla teklifi kabul eder, keseyi verir ve sorar; 'Söyle bakalım gelenin padişah olduğunu nasıl anladın?' Derici: Padişah kılık değiştirmişti ama yeleğini değiştirmeyi herhalde unuttu üzerinde öyle kıymetli deriden yapılmış bir yelek vardı ki o yeleği ancak padişahlar giyebilirdi. Sadrazam: Yazı kışa katmadın mı ne demek? Derici: Anlatırım sma bir kese altın daha vereceksin. Sadrazam mecburen kabul eder. Derici: Padişah yazı kışa katmadın mı diye sordu yani yaz kış çalışıp kazanmadın mı ki sen ve dükkanın bu haldesiniz dedi. Bende çalıştım ama hiçbir şey tutturamadım dedim. Sadrazam: Geceleri hiç çalışmadın mı? diye sordu. Derici: Bunuda anlatırım ama bir kese altın daha vereceksin. Bir kese altın daha verip merakının giderilmesini bekler. Derici: Yani padişah geceleri çalışıp çocuk filan yapmadın mı özellikle oğlun yok muydu sana yardım edecek demek istedi. Bende yaptım ama oğlum olmadı kızlarım oldu onları da elin oğlu aldı dedim. 'Peki' der sadrazam, 'Padişah sana bir kaz yollasam yolar mısın? dedi o ne demek?' İhtiyar derici elindeki altın keselerini şöyle hafifçe havaya atıp tuttuktan sonra 'Eee... Onu da artık sen anla sadrazamım' diye gülümsedi.
Bunca pisliğe rağmen çirkinliklerin üstünü güzelllikle kapatarak,cehennemi cennetle kamufle edebildikleri için mi rahatça yaşayabiliyorlardı bu insansılar?Gerçek ne olursa olsun kendi oluşturdukları gerçekliklere odaklanmaktaki ustalıkları mıydı bu kötülüğün içindeki huzurları?Gözlerine değmeyen her kötülük,yanı başlarında bile olsa sanki yok muydu?
Bu bir gülüş müydü? Ya da daha çok, salonun birkaç adım ötesinden, dışarıda bir yerde doğmuş ve gelip onun dudaklarında ölmüş bir küçük kıpırtı mıydı? Bütün bu yabancılar, anaforlarıyla, onların kollarını kaldırıp parmaklarını kıpırdatıp biraz dudaklarıyla oynayıp yumuşak bedenlerini sarsan karanlık ve ağır bir suda yüzüyorlardı. Zavallı adamlar!
Neden bu kadar cehennemden söz ediyorlar? On binlerce yıldır bütün insanlar sürekli cehennemi konuştu? Neden? Çünkü ateşi gösteremiyorlar. İnsanları o ilk gün, o yanardağın ağzına götürmüş olsalardı, artık kimse konuşur muydu? Ağzını açar mıydı?