Dördüncü eleman
Füze savunması yaratma fikri uzun süredir ABD liderliği tarafından taranmıştır. 70'lerin sonlarında, yakın gelecekte güvenlik tehditleriyle ilgili konularda bilimsel araştırmalar tamamlandı. Bu gelişmeler, ABD çıkarlarını ve güvenliğini korumak için küresel bir sistem oluşturmak için temel ve pratik programların oluşturulmasına temel oluşturdu. Özellikle askeri alanda uzun vadede füze kuvvetleri, stratejik bir авиация ve başta Sovyetler Birliği olmak üzere, uzun menzilli füzelerle donatılmış diğer devletlerin donanması.
23 Mart 1983 Başkanı Ronald Reagan, ABD’nin bir füze tehdidi müdahale programına girdiğini açıkladı. Bu, stratejik bir savunma girişiminin (SDI) başlangıcıydı - uzaya dayalı unsurlarla çok aşamalı bir ABM sistemi yaratma çalışmaları. Sistemin, 12 bilgisi ve yüksek coğrafi yörüngede yörüngelere fırlatılan keşif uydularından (32, 000 km) ve 40'e kadar olan uzay aracı kontrol ve hedefleme dahil olmak üzere Elmas Çakıl ve hatta 400 düşük yörüngeli silah taşıma kompleksleri dahil olmak üzere kabul edildiği varsayılmıştır. füzelerin ve savaş başlıklarının imhası (elektromanyetik silahlar, topçu kompleksleri, nükleer pompalamaya sahip olanlar dahil lazerler). Ek olarak, çok sayıda kara ve deniz bazlı antimissil kullanması gerekiyordu.
Bu sistemin bugün ikinci bir rüzgar alması mümkündür, bu yüzden varsayımsal olarak nasıl çalışabileceğini düşünmek mantıklıdır.
Dört kademede inşa edilmesi planlandı:
1-th - fırlatmadan uzay yürüyüşüne kadar bölgedeki roketlerin imhası için;
2-th - atmosferin yoğun katmanlarına girmeden önce yörüngede savaş başlıklarının imhası için;
3-th - 16 kilometre yüksekliğinde başlayan (ASAD sistemi), savaş başlıklarının imhası için (F-80 avcı uçlarına dayanan) hava bazlı füzelerin unsurları;
4-th - 500 kilometrelik bir yükseklikte savaş başlıklarının imhası için yer temelli anti-füzeler.
Bununla birlikte, değerlendirme, Sovyet stratejik füzelerinin savaş başlıklarının ani etkisinin bir yansıması olarak bu kadar geniş çaplı bir görevi yerine getirmesi için on binlerce kara, deniz ve uzay temelli anti-balistik füzenin alacağını ve sistemin tümünün oldukça pahalı olacağını gösterdi. Fiyat projeyi neredeyse imkansız hale getirdi.
Ancak zamanla, füze savunması için şartlar değişti.
Son on yılda "tek" saldırılara karşı korunmak için sınırlı füze savunma sistemleri için seçenekler düşünülüyor. Bu son seçeneklerden biri olan GPALS, 200 savaş başlıklarının ele geçirilmesiyle hesaplanır ve bin alan tabanlı önleyici ve yer tabanlı 750 içermelidir.
Gördüğünüz gibi, öz aynı kalır. Eğer 70'ten bu yana füze savunma gelişiminin devam ettiğini, yıllık yaklaşık 4 milyar dolar Ar-Ge'ye harcandığını ve harcamaların tüm çalışma süresi boyunca yüz milyar doları aştığını göz önüne alırsak, füze savunmasının bazı unsurlarının savaşa hazırlık için hazırlıklı hale getirildiğini varsayabiliriz.
Şimdi kendimize bir soru soralım: Bu gerçekten bir savunma sistemi mi, sayaç ortakları bizi nasıl ikna etmeye çalışıyor?
Durum böyle değil. Ne de olsa, bir meslekten olmayan kişi bile füze savunma sisteminin ilk nükleer saldırı için kullanılmasını sağlayan birkaç önemli bileşen içerdiğini görebilir. Örneğin, uydular, füzeler veya füzeler gibi uydulardaki uzay modüllerine hangi silahların yerleştirileceğini kim kontrol edecek? Sonuçta, YABCH ile elemanlar koyabilirler.
Böylece, kompakt roket tabanları, alçak yörüngelerde uzaya yerleştirilecek ve komutun geldiği andan itibaren iki ila üç dakika içinde yer nesnelerine çarpma olasılığı bulunacaktır. Her şeyden önce, temel alanlarda nükleer üçlünün yokedilmesi: madenlerde, hava limanlarında ve deniz üslerinde. Bu nedenle, bu füze savunması unsurunu, silahsızlanan nükleer saldırının veya stratejik saldırı silahlarının dördüncü unsurunun bir parçası olarak görmeliyiz. Bu nedenle, bu kozmik grubun tehdit altındaki bir dönemde düşük yörüngelere düşmesine izin verecek önlemlerin alınması gerekmektedir.
Amerika Birleşik Devletleri'ni füze savunma sistemlerini dağıtmakta koşulsuz olarak destekleyen bazı Avrupa ülkeleri ve bazı Asya ülkelerinin kısa görüşlülüğü dikkat çekicidir. Politikacıların, uzay temelli nükleer mini üslerin yardımıyla, ABD’nin yalnızca Rusya ve Çin’i değil, NATO müttefikleri de dahil tüm dünyayı silahsız tutmaları gerektiğini fark etmeleri pek mümkün değil. Bu nedenle, füze savunması kullanımına ilişkin planların başka amaçları var ve vurgu, savunmaya değil, Amerikan liderliğine göre, Washington'dan gelen talimatlara yeterince cevap vermeyen ülkelerin topraklarındaki uzaydan önleyici grevlerin başlatılması üzerine verilecek.
Yer tabanlı füze savunma sistemlerinin değerlendirilmesi benzer gözüküyor. ABD tarafından ilan edilen yeni füze karşıtı füzelerin geliştirilmesi, her şeyden önce, yalnızca mayınlardan değil, aynı zamanda mobil bir zemine yerleştirilen, yüksek ağırlık / ağırlık oranına sahip ultra modern bir orta menzilli taşıyıcı oluşturulmasıdır. Savaş kullanımı için planlananlara eşit ağırlık parametreleri açısından bir nükleer savaş başlığı yerleştirilebilir. Bu nedenle, ABD füze savunma sistemlerinin Avrupa'daki konuşlandırılması, uçuş yolu boyunca yüksek manevra kabiliyetine sahip özellikleri olan ve bu nedenle düşmanın hava savunma sistemini kolayca yenebilecek olan nükleer savaş başlıklarına sahip orta menzilli füzelerin kapak efsanesidir. Gerçekte, bu söylenebilir, "Pershing" dönüşü.
Tüm bunlardan, sonuç şöyle: ABD füze savunma sistemi potansiyelinde evrenseldir ve kendi unsurlarını, stratejik saldırı silahlarının saldırgan bileşenlerine dönüştürebilir, yeteneklerini genişletebilir.
Hassas politikacılar ve uzmanlar, füze savunma alanlarının sayısını, avcı füzelerinin sayısını (100'a) ve radar istasyonlarını sınırlandırmak için sağlanan Balistik Karşıtı Füze Sistemlerinin Sınırlandırılmasına İlişkin Antlaşmanın önemini anlıyor. Fakat asıl mesele, füze, hava, uzay ve kara mobil sistemlerini yaratmama, test etme ve yaymama zorunluluğu getirildi. Bu anlaşma, uzay süper silahı geliştirmenin kapısını kapattı. Şimdi geniş çaplı konuşlandırmasına izin verirsek, o zaman tüm dünya bir ikilemle karşı karşıya kalacaktır: olmak ya da olmamak.
Amerika Birleşik Devletleri'nin güvenliği açısından bakıldığında, füze savunma sistemi, ne kadar mükemmel olsa da, aslında işe yaramaz. Amerika'nın liderliğinde, iyi eğitimli ve entelektüel olarak gelişmiş insanlar varsa, roketlerin yanı sıra Amerika'yı dünyadan silmenin en az birkaç yolu olduğunu anlarlardı.
Bir zamanlar, ABD’nin önderliğinde olan NATO ülkeleri, Varşova Paktı ülkelerinin sınırında bir nükleer mayın bölgesi yarattılar; ancak, ABD’nin su sınırlarının çevresine nükleer kara mayınlarını Pasifik ve Atlantik okyanuslarında sular altında tutarak denizaşırı bir ülke inşa edebileceğini düşünmedi. sonra aynı anda onlara zarar verir. Yani saldırganı cezalandırmanın bir yolu var.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.