T.S. Eliot bir keresinde 'iyi yazarlar ödünç alır, büyük yazarlar çalar' demişti. Dışında . . . T.S. Eliot bunu söylemedi. Ne söylediği (veya daha doğrusu denemede yazdığı) ' Phillip Massinger ”) Şuydu:“ Olgunlaşmamış şairler taklit eder; olgun şairler çalar; kötü şairler aldıklarını tahrif eder ve iyi şairler onu daha iyi bir şeye ya da en azından farklı bir şeye dönüştürür. ' Bunu yorumladığım gibi, şu anlama geliyor: çalmak - herkes yapar - ama bir amaçla çalmak. Ve sakın, başka birinin paragraflarını toptan olarak romanınıza kopyalamayın.
Edebiyat dünyasındaki birkaç yeni (ve alışılmadık derecede ilginç) intihal skandalının ışığında, çağdaştan klasiğe çizgi / paragraf / hikaye çalmanın (veya yokluğunun) iğrenç tarihine baktım. Yıllar boyunca bir dizi intihal suçlaması olsa da, bunların çoğu tam olarak reddedilmedi. Aşağıda en ilginç olanlardan birkaçını detaylandırdım ve sırf eğlence için, en gülünçten en ciddiye doğru sıraladım. (Kuşkusuz, herhangi bir karara varılmayanları sıralamak zordur, ancak sadece içgüdülerimle gittiğimi söyleyelim.)
12.
Genç Helen Keller bir masalı anlattığında
Helen Keller on bir yaşındayken 'Donuk Kral' adlı kısa bir hikaye yazdı. Perkins Görme Engelliler Okulu'nu yöneten Michael Anagnos'a gönderdi; bunu okulun mezunlar dergisinde yayınladı ve daha sonra Goodson Gazette , birisinin bunu Margaret Canby’nin 'Frost Perileri' ne çok benzediği bir saat yaptı. Keller'in anılarında, Hayatımın Hikayesi , o tanımlar hikaye yazmak:
Hikayeyi evdeyken yazdım, konuşmayı öğrendikten sonra sonbahar. Her zamankinden daha geç Fern Quarry'de kaldık. Biz oradayken, Bayan Sullivan bana geç bitki örtüsünün güzelliklerini anlatmıştı ve görünüşe göre açıklamaları, bana okunması gereken ve bilinçsizce saklamış olmam gereken bir hikayenin anısını yeniden canlandırdı. O zaman çocukların dediği gibi 'bir hikaye uydurduğumu' düşündüm ve düşünceler benden kaymadan önce hevesle oturup yazmaya başladım. Düşüncelerim kolayca aktı; Kompozisyonda bir sevinç hissettim. Kelimeler ve görüntüler parmak uçlarıma takıldı ve cümle üstüne cümle düşünürken bunları braille tahtama yazdım. Şimdi, kelimeler ve imgeler bana çaba harcamadan gelirse, bu onların kendi zihnimin çocuğu olmadıklarının, pişmanlıkla reddettiğim başıboş kimsesizler olduğunun kesin bir işaretidir. O zamanlar, bir yazarlık düşüncesi olmadan okuduğum her şeyi hevesle özümsedim ve şimdi bile fikirlerim ile kitaplarda bulduklarım arasındaki sınır çizgisinden tam olarak emin olamıyorum. Sanırım bunun nedeni, izlenimlerimin çoğunun bana başkalarının gözleri ve kulakları aracılığıyla gelmesidir.
. . .
Bay Anagnos, “The Frost King” den çok memnun kaldı ve bunu Perkins Enstitüsü raporlarından birinde yayınladı. Kısa bir süre içinde bulunduğum mutluluğumun zirvesi buydu. Bayan Margaret T. Canby'nin 'Buz Perileri' adlı 'Donuk Kral' a benzer bir hikayenin, ben 'Birdie ve' adlı bir kitapta doğmadan önce ortaya çıktığını öğrendiğimde, kısa bir süre Boston'daydım. Onun arkadaşı.' İki hikaye düşünce ve dil açısından o kadar benzerdi ki, Bayan Canby’nin hikayesinin bana okunduğu ve benimkinin intihal olduğu aşikardı. Bunu anlamamı sağlamak zordu; ama anladığımda şaşırdım ve üzüldüm. Hiçbir çocuk benim kadar acıdan daha derin içmedi. Kendimi rezil ettim; En sevdiklerime şüphe uyandırmıştım. Ve yine de bu nasıl olabilirdi? “Buz Kralı” nı yazmadan önce okuduğum donla ilgili herhangi bir şeyi hatırlamaktan yorulana kadar beynimi harap ettim; ama Jack Frost'a ortak atıf ve çocuklar için bir şiir olan 'Donukların Ucubeleri' dışında hiçbir şey hatırlayamadım ve bunu bestemde kullanmadığımı biliyordum.
1903'te okuduktan sonra Hayatımın Hikayesi , Mark Twain Keller'a yazdı övmek ve intihal suçlamasına karşı çıkmak için:
Ah, canım, bu 'intihal' saçmalığının ne kadar tarif edilemeyecek kadar komik ve baykuşca aptalca ve gülünçtü! Sanki herhangi bir insan ifadesinde, sözlü veya yazılı, intihal dışında pek çok şey varmış gibi! Çekirdek, ruh - daha uzağa gidelim ve intihaldeki tüm insan ifadelerinin özünü, büyüklüğünü, gerçek ve değerli malzemesini söyleyelim. Zira hemen hemen tüm fikirler ikinci eldir, bilinçli veya bilinçsiz bir şekilde milyonlarca dış kaynaktan çıkarılmıştır ve onları ortaya çıkardığı hurafeden doğan bir gurur ve memnuniyetle kazanan kişi tarafından günlük kullanımdır; oysa, onların zihinsel ve ahlaki kalibresinden aldıkları küçük renk değişikliği ve deyim özelliklerinde ortaya çıkan mizacından başka hiçbir yerde özgünlük paçavrası yoktur.
. . .
Hiç şüphe yok ki, literatürümüzü, hatırlanmayan bir zamanda kitaplardan ödünç aldığımız ve nasıl kendimize ait olduğumuzu hayal ettiğimiz bağlantısız cümlelerle sürekli karıştırıyoruz, ama yapabileceğimiz en fazla şey bu. 1866'da Sandviç Adaları'nda Dr. Holmes'un şiirlerini okudum. Bir buçuk yıl sonra onun adanmışlığını bilmeden çaldım ve “Yurtdışındaki Masumlara” ithaf etmek için kullandım. On yıl sonra Dr. Holmes ile bunun hakkında konuşuyordum. O cahil bir eşek değildi - hayır, o değil; o sizin 'İntihal Mahkemeniz' gibi çürümüş insan şalgamlarından oluşan bir koleksiyon değildi ve bu yüzden 'Şimdi nereden çaldım ama kimden çaldınız' dediğimde 'Hatırlamıyorum ; Ben sadece onu birinden çaldığımı biliyorum, çünkü hiçbir zaman kendimden hiçbir şey üretmedim ya da sahip olan biriyle tanışmadım! '
İntihal hakkındaki cahil saçmalıklarıyla küçük bir çocuğun kalbini kıran o ciddi eşekleri düşünmek! Dün gece buna küfrettiğim için uyuyamadım. Neden, tüm geçmişleri, tüm yaşamları, tüm öğrenmeleri, tüm düşünceleri, tüm fikirleri sağlam bir intihal taşıydı ve bunu bilmiyorlardı ve bundan asla şüphelenmiyorlardı. Sıkıcı ve yaşlı korsanlardan oluşan bir çete, pirzolayı yakarken yakaladıklarını düşündükleri bir kediyi disipline etme ve arındırma görevini kendilerine dindar bir şekilde veriyorlar! Oh, kahretsin ...
Ama sen bitir, canım, bugün kelime dağarcığım azalıyor.
on bir.
Emma Cline’ın istismarcı eski erkek arkadaşı çaldığını iddia ettiğinde Kızlar e-postalarından
Geçen Aralık haber patladı Chaz Reetz-Laiolo adlı birinin dava açmak romancı Emma Cline, gişe rekorları kıran ilk filminde 'e-postalarını ve diğer kişisel belgelerini' çalmak için casus yazılım kullandığı için, Kızlar . (Reetz-Laiolo ve Cline 2012'den beri olmasa da geçmişte çıktılar.) Cline karşı , bilgisayarına casus yazılım yüklediğini kabul ederek (kendisine de satmıştır), ancak bunun onu aldatıp aldatmadığını bulma girişiminde olduğunu iddia etmiştir. Karşı takım aynı zamanda Reetz-Laiolo'nun iki yıllık bir kampanyanın bir parçası olarak Cline'ı taciz etmeye yönelik bir kampanyanın bir parçası olarak çerçeveliyor ve onu hem fiziksel hem de duygusal olarak taciz edici davranışlarla suçluyor - onun özel ayrıntılarını ve cinsel geçmişini kamuya açıklayacağını ve bir keresinde de bunu söyleyeceğini söylüyor. ona “yeni bulduğu edebi şöhreti göz önüne alındığında, insanların ilişkileri sırasında elde ettiği ve görünüşe göre hala sahip olduğu çıplak fotoğraflarıyla ilgileneceklerini düşündü. Ayrıca Cline'a bir derginin kendisi hakkında her şeyi anlatan bir makale yazması için temasa geçtiğini ve bunu yapmayı planladığını söyledi. '
Reetz-Laiolo'nun Boies Schiller Flexner LLP tarafından temsil edildiğine dikkat edilmelidir. David Boies'in ortak kurucusu , son zamanlarda biri olarak ün salmış Harvey Weinstein’ın sağlayıcıları . Karşı dava bunu not etmekte başarısız olmaz:
Reetz-Laiolo, bu kişisel veriler hazinesini, Cline'ı utandırmak ve yanlış bir şekilde suçlamak için bir silah olarak kullanmaya çalıştı. Ve iddiaları, ilişkileri sırasında başlayan ve görünüşe göre avukatının oyun kitabına uyan - onu tehdit etmek için Cline'ın cinsel geçmişini araştıran ve istismar eden, hatta onun bir kişi olduğu şeklindeki yanlış ve saçma iddiayı yapacak kadar ileri giden bir modeli takip ediyor. 'eskort.'
Cline'ın avukatları son değil Reetz-Laiolo ve hukuk ekibinin fahişe utandırmayı saldırgan bir taktik olarak kullanmaya çalıştıklarını belirtmek için.
Peki ya gerçek intihal suçlaması? İçinde su var mı? Muhtemelen değil. İçinde New York Magazine Lila Shapiro şunları yazdı:
Şikayetine göre, bu 'parçacıkların' [Reetz-Laiolo’nun e-postalarından ödünç alındığı iddia edilen] intihal teşkil edip etmediğine bakılmaksızın, Cline ve yayıncısı, anlaşmazlığı çözebilmeleri için Reetz-Laiolo'nun yayınlanmadan önce belirlediği tüm cümleleri kaldırdı. Ancak Reetz-Laiolo, Cline'dan, şikayetinin senaryonun bir bölümüne benzediğini iddia ettiği metnin küçük bir bölümünü kaldırmasını da istemişti, bu senaryoyu yalnızca bilgisayarına uzaktan hacklerse okuyabilirdi. Dava duruşmaya giderse, bu muhtemelen onun merkezinde olacaktır, çünkü bu, iddia edilen intihal vakasının yayınlanmış versiyonunda yer alan tek örneğidir. Kızlar . Lobel buradaki intihal suçlamasına da şüpheyle bakıyordu, ancak Reetz-Laiolo’nun hukuk ekibi Cline’ın Reetz-Laiolo’nun bilgisayarına girdiğini kanıtlayabilirse, Cline muhtemelen intihal olmasa da bir şeyle suçlanabilir.
Cline, 'Mutlu bir kilometre taşı olması gereken şey - ilk romanımı yayınlamak - sonunda kaçtığıma inandığım biri tarafından yıllarca süren bir kabusa dönüştü,' dedi. Zamanlar . “Bir roman yayınlama konusundaki tek deneyimim, bir erkek avukat kadrosu tarafından bana karşı silahlanan cinsel geçmişimle, akut saldırı altında olduğum bir deneyim oldu. Şu anda başka bir kitap yazmak yerine eski bir erkek arkadaşımın temelsiz yasal saldırılarına ve gülünç, milyar dolarlık iddialarına cevap vermekle geçirdiğim yılları asla geri alamayacağım. Bu tam olarak nasıl anlayacağımı bilmediğim bir kayıp. '
10.
Thomas Pynchon, Ian McEwan'ı savunmak için saklandığı yerden çıktığında
Ian McEwan’ın arkasında Kefaret , kitabın borcunu kabul ediyor Romantizm İçin Zaman Yok , Lucilla Andrews’un 1977’de İkinci Dünya Savaşı sırasında hemşire olarak hizmet verdiği anı. Ancak Andrews 2006'da öldüğünde, bir gazeteci McEwan’ın bu anıyı kullanmasıyla ilgili bazı sorular sordu. Bir makalede Günlük posta Julia Langdon, ölümünden önce Andrews'ün “çözülmesi gereken bir sorun olduğunu hissettiğini iddia etti. Ian McEwan, tabiri caizse, dikkate alınmalı. ' Tahmin edilebileceği gibi, bunların hepsi McEwan’ın Andrews’un materyallerini kullanıp kullanmadığı ve bunları sorumlu bir şekilde kullanıp kullanmadığı hakkında birçok soruyu gündeme getirdi. McEwan yanlış bir şey yapmadığını iddia etti - ne de olsa, kendisini ve çalışmasını birçok kez alenen kabul etmişti. 'Lucilla Andrews'un tarif ettiği gerçek olayları kullandım' dedi. Zamanlar . 'Bildiğim kadarıyla benim üslubum onunkinden farklıydı. Kendi annem kitaplarını okurdu, bu yüzden kütüphane raflarından belirsiz bir figür koparıyormuşum gibi değildi. ' John Updike, Martin Amis, Thomas Keneally, Zadie Smith ve Margaret Atwood da dahil olmak üzere birçok tanınmış yazar, McEwan’ın savunmasına geldi . Meşhur münzevi Thomas Pynchon, içeri girmenin gerekli olduğunu bile hissetti. bu açıklama İngiliz yayıncısı aracılığıyla:
İngilizlerin kodlanmış ifade dehası göz önüne alındığında, bunların hepsi okyanusun bu tarafında herhangi bir nüanslı şekilde takdir edilmesi imkansız olan tamamen başka bir şeyle ilgili olabilir - ama bunun gerçekten de saçkıran için yılan moru kullanmayı tanımlama hakkına sahip olduğu varsayılırsa, Tanrı aşkına, bana nazik bir öneri ver. İşin garibi, tarihsel kurgu yazan çoğumuz doğruluk için bir miktar yükümlülük hissediyoruz. Bu, Ruskin'in 'gerçek iddialarına yanıt veren, ancak onlar tarafından baskılanmayan bir kapasite' ile ilgili işidir. Aslında orada olmadıkça, çağdaş habercilik yapan insanlara ya da mektuplara, İnternet'e dönmeliyiz, ta ki şansla kendimize ait birkaç şey yapmaya başlayana kadar. Araştırma sırasında bazı ilgi çekici ayrıntıları keşfetmek, bazı iyilikler yapacağını bildiğimiz bir hikayeye konulabilir, pek de ağır bir eylem olarak sınıflandırılamaz - bu bizim yaptığımız şeydir. Buna en kötüsü diyebileceğiniz bir tür primat davranışıdır. Yazarlar, miras aldığımız için kutsanmış olduğumuz bu İngilizce deyimin rengine ve müziğine şempanze gibi doğal olarak çekilirler. Seçim verildiğinde, genellikle kelimeleri arasında daha canlı ve uyumlu olanı kullanmaya çalışacağız. Elbette Bay McEwan’ın ilerleme yöntemi hakkında konuşamam, ancak Kefaret için yaptığı araştırma sırasında kısa anlar için bile böyle bir şey meydana gelmemişse gerçekten çok şaşırmalıyım. Çiçek moru! Haydi. Aramızda kim buna direnebilirdi?
Blitz Anıları vazgeçilmez bir tanık oldu ve sonraki nesillerin o günlerin trajedisi ve kahramanlığı hakkında bir şeyler bilmelerine yardımcı oldu. Bay McEwan'ın birinden ayrıntıları daha yaratıcı bir şekilde kullanmak için koyması, bunu açıkça ve sık sık kabul etmesi ve sonra bunu açıkça ve onurlu bir şekilde açıklaması, kesinlikle azarlamamızı değil, minnettarlığımızı hak ediyor.
9.
Charles Green, Chad Harbach'ı bağrına bastığında
Geçen Eylül, Charles Green adında bir adam federal bir dava açtı Chad Harbach'a karşı, çok satan romanının Fielding Sanatı , yayınlanmamış romanından intihal edilmiş, Bucky's 9.si . Takım, Green'in Harbach'ın romanının bir filme dönüştürüleceğini duymasının ardından geldi, bu da onu bir daha asla ele alınmayacağına dair umutsuzluğa kaptırdı - ama görünüşe göre, Green iddiası olmuştur eterin dışında yıllarca. Okuyabilirsin çevrimiçi şikayetin tamamı ve büyüleyici bir yol, özellikle de okuduysanız Fielding Sanatı . Benzerliğin en ikna edici noktası, diğerlerinin de belirttiği gibi, 'sorunlu bir beyzbol dahisinin dokuzuncu vuruşun sonundaki 0-2 sayısında zirveye ulaşması' dır.
Harbach'ın temsilcisi Chris Parris-Lamb bir e-postada şunları söyledi: Buzzfeed :
Chad, BUCKY’S NINTH’i hiç görmedi veya Charles Green’le tanışmadı. Üzerinde çalıştığı yıllardan kalma düzinelerce zaman damgalı roman dosyası vardır, bu da Bay Green'in alıntı yaptığı 'tekinsiz paralelliklerin' 2004 gibi erken bir tarihte, çoğu 2000'deki anlayışından beri yerinde olduğunu ve sayısız sınıf arkadaşları, profesörler ve yazı grubu akranları bu gerçeği doğrulayabilir. Romanlar arasındaki herhangi bir benzerlik tamamen tesadüftür ve bu dava tamamen haksızdır.
Tüm el yazmalarına ve gerçeklere erişimi olan muhabirler Katılıyor gibi görünüyor .
8.
Bob Dylan Nobel Ödülü Dersi için SparkNotes'u çaldığında
Dylan'ın Nobel Edebiyat Ödülü'nü hak etmediğine dair daha fazla kanıta ihtiyacınız olursa: Kendi Nobel dersini bile yazamazdı. SparkNotes özetinden intihal edin için Moby-Dick . Açıkçası, konu hakkında söyleyecek pek bir şeyi yoktu. Veya olarak Joni Mitchell koydu : 'Bob hiç de özgün değil. O bir intihalci ve adı ve sesi sahte. Bob'la ilgili her şey bir aldatmacadır. ' Yaşıyorsun, öğreniyorsun, sanırım?
7.
Jill Bialosky Wikipedia'da çok fazla zaman geçirdiğinde
Şair William Logan geçen yılın sonuna doğru bir gözden geçirmek şair ve W.W. Norton Editor Jill Bialosky’nin anısı, Şiir Hayatınızı Kurtaracak kitabında yalnızca kitabının çok kötü olduğunu değil, aynı zamanda 'Wikipedia'dan ve Amerikan Şairler Akademisi ve Şiir Vakfı'nın web sitelerinden çok sayıda pasajı çaldığını' yazdı.
Bir açıklamada Bialosky, “William Logan, 222 sayfalık anı kitabımdan, çok yıllı bir yazma sürecinden sonra önceki ortak biyografik kaynakların ve kinayelerin parçalarını yanlışlıkla içeren birkaç yardımcı ve sınırlı cümle çıkardı. Bu, kendi hayatımdan, deneyimlerimden ve gözlemlerimden türetilen bu kitabın tezinden uzaklaştırmamalı. Elbette kitabın gelecek baskılarında bulunan tüm hataları düzelteceğim. '
Yukarıdaki ifade şu adreste yayınlandı: New York Times '72 Edebiyat Dostunu' harekete geçiren intihal suçlamalarıyla ilgili bir hikaye ile birlikte, dahil olmak üzere Jennifer Egan, Nick Flynn, Louise Glück, Joy Harjo, Amy Hempel, Marie Howe, Binbaşı Jackson, Claire Messud, Robert Pinsky ve diğer aydınlar, kağıda mektup Bialosky’nin savunmasında. Mektup, Zamanlar 'küçük bir saldırıya büyük bir platform vermek' için ve devam etti:
Okuyucularınızın, eleştirmen William Logan tarafından Jill Bialosky'ye yöneltilen suçlamaların, dış kaynaklardan toplanmış, yaygın olarak bilinen bir avuç biyografik gerçeğe atıfta bulunduğunu anlamaları önemlidir. Bir yazar ve okurları arasında varsayılan güven göz önüne alındığında, bu yanlış idare, omuz silkecek bir şey değildir. Yine de, Bayan Bialosky’nin biyografik klişesinin yanlışlıkla tekrarlanmasının, kasıtlı olarak gerçekleştirilen korkunç bir hırsızlık olmadığını söylemeye değer.
Aslında, intihal edilen materyal, Bialosky'nin şiirlerinden alıntı yaptığı yazarlara ilişkin bağlamsal biyografik bulanıklıklarla sınırlı görünüyordu ve anının etiyle ilgili değildi. Bazıları hala onu iddia ederken paçayı sıyırmamalı , bana oldukça düşük dereceli bir suç gibi görünüyor - tembel ya da dikkatsiz, belki ama ahlaki açıdan iflas etmiş değil. En az bir yazarın düşündüğü gibi, muhtemelen bir stajyer veya asistanın hatası neyse.
6.
Dan Brown dava edildiğinde ve sonra tekrar dava edildiğinde ve sonra. . .
Üç ayrı parti, Dan Brown'ı çok satan romanını yaratmak için eserlerini intihal etmekle suçladı. Da Vinci şifresi . Birincisi, Brown'un romanlarından çaldığını iddia eden Lewis Perdue vardı. Da Vinci Mirası ve Tanrının kızı . Yargıç buna sahip değildi - 'Biraz benzer unsurlar genelleştirilmiş veya başka bir şekilde korumasız fikirler düzeyinde,' diye kararında yazdı . Daha sonra, iki tarihçi olan Michael Baigent ve Richard Leigh vardı. iddia edildi Brown'ın 1982 tarihli kitabının 'mimarisine el koyduğunu' Kutsal Kan ve Kutsal Kase . Hakim davayı reddetti. 'Merkezi temalar kopyalanmış olsa bile, telif hakkı yasası tarafından korunmak için çok genel veya çok düşük bir soyutlama seviyesi' dedi. Baigent ve Leigh itiraz etti; ama onların itiraz da başarısız oldu . Şimdi, kitabından 'yüzlerce' öğeyi çaldığı iddiasıyla Dan Brown'a dava açmaya çalışan Jack Dunn var. Vatikan Çocukları , on yıl veya daha uzun süredir. 2007 yılında intihal davasını kaybettikten sonra, son zamanlarda hazırlıklar başladı yeni bir tane açmak için. Bu ortada, çünkü sanırım sadece görmemiz gerekecek. . .
5.
Ödüllü bir Güney Koreli romancı, ödüllü bir Japon roman yazarından çaldığında
2015 yılında, Man Asian ödüllü romancı Shin Kyung-sook, Yukio Mishima'nın kısa öyküsü 'Vatanseverlik' in kendi hikayesi 'Efsane' de intihal yapmakla suçlandı. Romancı Lee Eung-jun, hikayeleri karşılaştırıyor, yazdı : 'Bu açık bir intihal vakası, herhangi bir profesyonel edebiyat yazarı tarafından kabul edilemeyecek bir edebi eserin dürüst olmayan bir eylemidir.' Shin başlangıçta suçlamaları reddetti, söz konusu hikayeyi okumadığını iddia etti, ancak nihayetinde (bir nevi) onları kabul etti ve her durumda özür diledi : “Konuyu gündeme getiren edebiyat yazarından, tüm tanıdıklarımdan ve hepsinden önemlisi romanlarımı okuyan birçok okurdan içtenlikle özür dilerim. . . Her şey benim hatam. ' 'Efsane' nin yer aldığı hikaye koleksiyonu raflardan çekildi .
Dört.
İlk romancı Martin Amis'ten çaldığında ve Amis onu yakaladığında
Jacob Epstein ilk romanını Yale'de son sınıftayken yazdı, ancak görünüşe göre küçük bunun için çok fazla çalışma. Epstein’ın 1980 tarihli bir incelemesinde Yabani yulaf içinde Gözlemci Martin Amis'in kendisi, romanla kendi kitabı arasında '50'ye yakın' önemli benzerlik bulduğunu söyledi. Rachel Kağıtları . 'Etki ve intihal arasındaki sınır her zaman belirsiz olacaktır' o yazdı . Okuma Yabani yulaf , çok geçmeden, ne kadar puslu olursa olsun, sınırın kesin bir şekilde ihlal edildiğini anladım. '
Epstein özür diledi , intihali kabul ediyor ancak kasıtsız olduğunu iddia ediyor - esasen kayıp alıntılarla ilgili bir mesele. 'Haziran 1979'a kadar fark etmemiştim,' diye yazdı, 'New York'a döndüğümde Yabani yulaf ve bir akşam bir dolaptan bir karton eski kağıt ve defterden indim, romanımdaki bazı sözler ve görseller orijinaldi ya da başka kaynaklardan kendi dilime uyarlandı, kelimesi kelimesine ya da neredeyse kelimesi itibaren Rachel Kağıtları . . . Bunun için özür dilemenin iyi bir yolunu ya da yazılarınıza olan saygımın saygısızlık haline nasıl dönüştüğünü size açıklamanın bir yolunu bilmiyorum. '
Amis, 'İntihal psikolojisi büyüleyici bir şekilde sapkın,' diye yazdı. 'Derin bir utanç riskine giriyor veya buna davetiye çıkarıyor ve içinde ölüm arzusu gibi bir şey olmalı.'
Görünüşe göre Epstein artık bir başarılı TV yazarı .
3.
Bir Harvard öğrencisi civcivlerin gözünden hırsızlık yaptığında:
2006'da Kaavya Viswanathan adlı bir Harvard öğrencisi ilk romanı yayınladı, Opal Mehta Nasıl Öpüldü, Vahşileşti ve Bir Hayata Sahip Oldu . Kısa süre sonra, üniversitesi kendi gazetesi yayınlandı kitabın 'Megan F. McCafferty'nin iki kitabına çarpıcı bir şekilde benzeyen birkaç pasajı - 2001 romanı Özensiz İlkler ve 2003 romanı İkinci Yardımlar . ' Epstein gibi Viswanathan da benzerlikler kasıtsızdı, ancak örtüşmenin boyutu bu argümanı yalanlıyor gibiydi - ve daha sonra, başka benzerlikler bulundu Sophie Kinsella’nın Sır tutabilir misin? . Bunlar son değildi - suçlayıcılar ayrıca Salman Rushdie ve Meg Cabot'un eserlerindeki paralel pasajları veya cümleleri de not ettiler. Opal Mehta Nasıl Öpüldü, Vahşileşti ve Bir Hayata Sahip Oldu kitapçılardan çekildi ve Viswanathan’ın ikinci bir roman için yaptığı anlaşma iptal edildi.
Bu arada Jennifer Egan ve Jennifer Weiner arasındaki mini kavgayı ateşleyen de bu olaydı: 2011'de Wall Street Journal , Dedi Egan:
Odak noktam, kadınların kendi başarılarını trompet etme ihtiyacına yüksek ateş edip çok şey başarmaktan daha az. Görmek istediğim şey genç, hırslı yazarlar. Ve tonlarca var. Bakmak Kaplanın Karısı . İntihal yaptığı tespit edilen Harvard öğrencisiyle ilgili bir skandal vardı. Ama çok türevsel, bayağı şeyler intihal yapmıştı. Bu ilk hareketin mi? Modelleriniz bunlar mı? Asla iyi bir şey yapmadığını söylemelisin demiyorum, ama yüzyılın kitabını ben yazdım demiyorum. Genç kadın yazarlar için tavsiyem, yüksek ateş etmek ve korkmak değil.
Weiner, elbette, istisna aldı McCafferty ve Kinsella'nın bu karakterizasyonuna.
2.
Q.R. Markham, diğer adıyla Quentin Rowan, diğer kitaplardan bir kitap yaptı:
Quentin Rowan'ı aşırı başarılı bir intihalci olarak tanımlayabilirsiniz. Sadece bir satır yazmadı, tek bir metni bolca kullanmadı, hatta intihalini ilk romanı casus gerilimiyle sınırlamadı. Sırların Suikastçısı . Romanını yaratmak için kitap raflarından değerde farklı metinleri bir araya getirdi ve kısa edebi kariyeri boyunca yayınladığı neredeyse her şeyin çalınan parçaları vardı. Rowan'ın bir profilinde New Yorklu Lizzie Widdicombe, Rowan'ın 'eserini neredeyse tamamen diğer insanların cümlelerinden ve paragraflarından' oluşturduğunu yazıyor - ki bu, başkasının elinde (örneğin Jonathan Lethem'in) kendi tür edebi sanatı için yapacaktı. Ama meta olmaya çalışmıyordu. '60'ların en iyi casus romanını yapmaya çalışıyordu' diye yazdı. Bu, John Gardner, Geoffrey O’Brien, Charles McCarry, Robert Ludlum ve çok daha fazlasından toptan çalmak demekti.
The Paris Review Öykülerinden ikisini yayınladı: 'Büyük ölçüde 1913 deniz kaptanının anılarından kopyalanan' Yurtdışındaki Masumlar ', Kaptan Voss'un Cesurca Yolculuğu Rowan'ın annesinin kitap rafında bulduğu ”ve düzyazıdan inşa edilen“ Bethune Caddesi ”, Janet Hobhouse, Stephen Wright, Graham Greene ve Evelyn Waugh'dan toptan kaldırıldı. Rowan bundan paçayı sıyırmıştı. Ancak romanını Mulholland kitaplarına sattığında, editörü John Schoenfelder değişiklikler istedi. Widdicome, 'İstekler,' diye yazıyor, 'Rowan'ı paniğe sürükledi:'
'Vay canına, bu aptal adamların ciltsiz kitaplarının bir parodisinden daha fazlasını istediklerini düşündüm - gerçek bir gerilim olmasını istiyorlar.' Duns'a gönderdiği bir e-postada, 'İşte o zaman işler benim için gerçekten kontrolden çıktı. Bana verilen süre içinde benden istenen türden sahneleri ve durumları yazamayacağımı ve bunu yapamayacağımı söylemek yerine kendimi hissetmedim. . . Tekrar çalmaya başladım. '
Ancak bu sefer bundan paçayı sıyırmazdı.
bir.
Jonah Lehrer kendini Bob Dylan’ın egosu büyüklüğünde bir deliğe gömdüğünde:
Bu bir destan. Birincisi, oldukça sinsi bir tür olmasına rağmen, yalnızca kendi kendine intihaldi - Haziran 2012'de, Jim Romenesko fark etti şunlardan biri New Yorklu personel yazarı Jonah Lehrer’in parçaları daha önceki bir kitaptan 'ödünç alınmıştı' Wall Street Journal yazdığı parça. Çıktı, vardı çok oldu . Tuhaf ama tembellik olarak nitelendirilebilecek bir şey - hepsi bu kadar olsaydı.
Ama hepsi bu kadar değildi. Yakında, gazeteciler bile ortaya çıkardı daha fazla intihal örneği —Bu sefer gerçek intihal — ve gazeteci Michael Moynih, keşfetti Lehrer'in kitabında Bob Dylan'a atfettiği bazı alıntıların Hayal etmek uydurulmuş göründü. Temmuz 2012'nin sonunda Lehrer, The New Yorker . 'Yalanlar artık bitti' bir açıklamada söyledi . 'Konumumun ciddiyetini anlıyorum. Bıraktığım herkesten, özellikle editörlerimden ve okuyucularımdan özür dilemek istiyorum. ' Geri dönüşüm, intihal ve kötü alıntılarla ilgili benzer sorunlar Lehrer'in içinde bulundu Kablolu blog yazıları; onu kovdular. Houghton Mifflin Harcourt hatırladı Hayal etmek hem eskisi gibi Nasıl Karar Veririz .
2013 yılında Lehrer, Knight Vakfı'nda “ Özür dilerim . ' Bu konuşma için 20.000 dolar ödendi. 'Ben yaratıcılık üzerine bir kitabın yazarıyım, çünkü birçok uydurma Bob Dylan alıntı içerdiği için en iyi bilinen' dedi.
Blogumda herhangi bir kaynak belirtmeden veya alıntı yapmadan Christian Jarrett'ın blogundan bir paragrafın tamamını alarak intihal yaptım. Dylan uydurmalarını örtbas etmek için Michael Moynihan adlı bir gazeteciye defalarca yalan söyledim.
. . .
Dersler aşamalı olarak geldi. İlk aşama, hatalarımın gerçek anlamda yeniden yapılandırılmasını içeriyordu. Dylan'dan alıntıları nasıl uydurduğuma dair kafamda bir hesap olmasını istedim. Her hatanın işleyişini anlamak, utanç duymama neden olan tüm bu hataları yeniden yaşamak istedim. Bunu insanlara açıklayabilmek için anlamak istedim, böylece bir gün böyle bir konuşmada açıklayabileyim. Böylece kırılan parçayı bulduğumu ve o parçanın bir adı olduğunu söyleyebilirim. Küstahlığım. İlgi arzum. Başkasının fark edeceğini düşünmüyorsam, kısayollardan yararlanma isteğim. Dikkatsizliğim, dikkatsizliğimi uzaklaştırma becerisiyle eşleşti. Kendi bahanelerime inanma eğilimim.
Ama sonra, bu kusurlar listesini bulduğumda ve bu kusurların her bir hatama nasıl yol açtığını anlamaya başladığımda, tüm açıklamalarımın hiçbir şeyi değiştirmediğini fark ettim. Azıcık bile olsa yaptıklarımı geri alamazlar. İtiraf bir çözüm değildir. Güveni geri getirmez. Başkalarının güveni değil, kendime olan güven değil. En kötüsü, ayrıntılı açıklamalarım bir bahane, yüzleşmem gereken daha önemli gerçeklikten uzaklaşma gibi geldi.
Çünkü kusurlarım - başarısızlığıma yol açan bu kusurlar - benim temel bir parçam. Utanmadığım diğer kısımlar kadar benim için de temeldirler . Bu sonraki aşama, şu an içinde bulunduğum aşama. Tüm özürlerin ve pişmanlıkların sadece başlangıç olduğunun yavaş farkına varılmasıdır. En sert sözlerimin beni düzeltmeyeceğini, hızlı bir şekilde olmam gereken kişi olamayacağımı. Sonunda değişmenin ne kadar zor olduğunu anlıyor.