Kara Çarşaf
O bir hayalet. Dünyaya senin benim gibi çırılçıplak geldi. İlk ağladığında annesinin kucağına verdiler onu da. Ona da annesi konuşmayı, oturmayı, kalkmayı, yürümeyi öğretti. Senin annenin seni sevdiği gibi sevdi.
Bir farkla yaşadı hayatını, sen büyüdüğüne sevindikçe o üzüldü. Belki annesinden gördü başına gelecekleri, belki ablasından, belki de arkadaşından...
Daha üç beş gün önce hayata geldiği an başına gelecekleri anlamış gibi ağladığında kucağına alıp teselli eden annesi, onu hayatını geçireceği zindanın içine atacaktı, hem de daha on yaşındayken..
Fikrini hiç sormadan sakladılar bedenini güneşten. İtiraz edemedi, aklı ermedi itiraz etmeye, etse de sonuç değişmeyecekti. Güneşten, dünyadan ve senden saklanmalıydı. Kimseler görmemeliydi belirginleşmeye başlayan vücut hatlarını, dudaklarının rengini; hissetmemeliydi teninin kokusunu, saçlarının parıltısını..
Dünyayı ömür boyu aynı gözlerle gördü senin gibi. O aynı gözlerle parmaklıkların arasından baktı dünyaya hayatının büyük bölümünde.
Beyni düşünmeyi bıraktı ve kapattı kendisini dünyaya. Öleceğini anlamış bir beden gibi, boğaz köprüsünden atlamış ve suya çakılmasına iki metre kalmış bir insan gibi köreltti tüm hislerini. Kabul etti o da gölgeleri, kendi iradesiyle?
Kendi iradesiyle seçebilmesi için, seçenekleri görmesi gerekti. Ona ise tek seçenek gösterildi. Seninkinden daha kırılgan bir beden, seninkinden daha siyah bir gölge. Güneşin insanların körelmiş düşünceleri üzerindeki gölgesiydi o. Şeytanın beden bulmuş hali değil, şeytanın bakmaktan korktuğu bir fikirdi o.
"Taşı yere atmışlar ve sormuşlar neden yerdesin diye, 'özgür irademle hareket ettim' demiş."
Developer
Cras justo odio, dapibus ac facilisis in, egestas eget quam. Curabitur blandit tempus porttitor. Vivamus sagittis lacus vel augue laoreet rutrum faucibus dolor auctor.