kadın,
yüreğinden kopan fırtınaları hiç bir yere sığdıramıyordu.
şikayetci değildi,
göğsüne baskı yapan değirmen taşı dönmesinden.
nasılsa alışkındı gebe kopuşlara,
rüyalarının sendelenmesine.
başkalarının hayalleri neden onun canını yakıyordu ?
buna bir türlü anlam veremiyordu.
yinede düzenbozanlara boyun eğmedi,
sesini çıkartmadan,
kimsenin kölesi olmadan,
aldı ilmiğini eline,
ve o'nu değerli mücevher gibi taktı boynuna ..
kadın,
mahzun bir kız cocuğu gibi,
mahzun bir kız cocuğu gibi,
süzüldü kayıplar manzumesine doğru ..
..
bekleyişte ..