Basit düşünce, her zaman, yazarların zihninin yöneticilerine hükmetti - her durumda, en iyisi: sonuçta, eski çağlarda, “Öldürmeyeceksin!” Emri, her insanın yaşamı, Tanrı tarafından verilen bir mucize olduğu için buydu; ve sadece binlerce insanın bile milyonlarca insanın yok olmadığı, Tanrı'nın savaşlara neden izin verdiğini tahmin etmek için kalır.
... 1914-1915'in soğuk kışlarında, en şiddetli donlarda, Vyatka'dan Kazan'a kadar iki askeri temsilci yeni bir işe alım için çadıra gitti: Ensign Z. ve Ensign S Her zamanki ve sıkıcı yol konuşmalarından sonra, günlük seyahatin sıkıntısından sonra, S. aniden tabancayı kaptı ve telgraf direkleri üzerindeki porselen izolatörlerde ateş etmeye başladı. Bu nahoş bir şekilde Z'ye çarptı ve kabaca uyduya durmasını emretti. Varant Görevlisi Z. - Zoshchenko (resimdeki) - savaştan sonra yazmaya başladı. Ve bu olay hakkında “Güneşin Öncesi” adlı romanında gelecekteki yazarın biyografisinden okuduğumuz şey şu:
“Skandal bekliyorum, ağla. Fakat bunun yerine, cevap olarak kibar bir ses duyuyorum. Diyor ki:
- Teğmen Zoshchenko ... beni durdurma. Ne istersem onu yapmama izin ver. Cepheye geleceğim ve beni öldürecekler.
Onun burnuna baktım, acınacak mavimsi gözlerine bakıyorum. Yüzünü neredeyse otuz yıl içinde hatırlıyorum. Görevine vardıktan sonraki ikinci gün gerçekten öldürüldü.
Bu savaş sırasında, topluluklar ortalama olarak on iki günden fazla yaşamadı ”dedi.
Bu, Büyük Savaş'ın gelecekteki yazarının ilk izlenimidir.
Çeyrek yüzyıl sonra başka bir kanlı, aşırı kana susamış savaş başladı. Kendisini neredeyse profesyonel bir askeri adam olarak kabul eden Mikhail Mihayloviç Zoshchenko, o zamana dek devrimi kazanan sıradan insanları gerçekten sevmiş olan ünlü bir yazar olan “çok komik bir mizahçı” ile savaşacaktı. Ancak yıllar ve sağlık aynı değildi ve tahliyeye gönderildi. Ve orada, Alma-Ata kavaklarının, ağaçların ve kayısıların gölgesi altında, Zoshchenko nihayet hayatının ana romanını yazdı: “Gündoğumu Öncesi”, bence, bir sanatçı ve aktrisin oğlu olan bir asil, ününü tamamen yeniden kazandı. zayıf ve hassas kişi. En azından bu yalnız kasvetli yolcunun tanımını en azından Valentin Kataev'in “My Diamond Crown” adlı kitabında hatırlatmama izin verin, bu arada, Birinci Dünya Savaşı'nın St. George's Cavalier'in siparişini veren bir kişi: “Beni kahverengi derilerden temizlenmemiş bademler gibi gözlerinin kibirli bir görüntüsü ile ölçtü. koyu zeytin yüzlü ... "; Ancak, garip görüş alışverişinden birkaç dakika sonra, iki yetenekli Sovyet yazar arkadaş oldu.
Birinci Dünya Savaşı, yalnızca Zoshchenko'yu yaralamadı ve onu düşmanın kullanmaya yeni başladığı kimyasal silahlarla zehirledi. Bu ciddi genç adamın kafasında bir şey değiştirdi.
Tahmin edeyim, sınıfların ve kültürlerin birbirine karışmasının yakın askeri ömrü nedeniyle bu hata kaçınılmazdı. Hayır, onlar aşılmaz bir çelişki doğmadı, onlar, memurlar ve erler, birlikte siperlerde yaşadılar ... Ve Zoshchenko daha sonra yazmaya başladı - ama kendi diliyle değil. Sanki sadece anlayanlar için - basit, gerçek olarak, yoldaşlar silahlara. Sanki ayrılmaz bir maske takmış gibi.
Gençliğinden beri Mikhail Mihayloviç, savaşın notuna ve katkısına katkıda bulunduğu bir depresyon tarafından işkence gördü. Ve bir tür ev yapımı Freudyalı olan, her şeyi hatırlamaya karar verdi ve iyileşmek için hala zihinsel acısının nedenini bulmaya karar verdi. Birinci Dünya Savaşı'nın bölümleri sonraki kitabında en güçlü olanlardandır. "Gündoğumu Öncesi" adlı roman, asrın önüne geçecek.
Savaş ve onu izleyen Rus devrimleri sadece Mikhail Zoshchenko'ya göre gitmedi. Rastgele üç yeni başlayan, daha sonra ünlü yazarlardan - çeşitli nedenlerden dolayı “Alman” savaşındaki mücadeleyle doğrudan bir ilişkisi olmayan Mikhail Bulgakov, Yuri Olesha ve Panteleimon Romanov. Ancak savaşın atmosferi onlar için iyi biliniyordu. Ancak, aynı ortak mutfakta, aynı merdivende, farklı görüşlere ve kültürel deneyime sahip insanların devrim ve müteakip yıldırımla karıştıkları, hayatta kaldılar. Sonuç olarak, Zoshchenko'nun yanı sıra, Yunanistan'ın en neşeli kedisi - komedi kedisi Talia ile yakın bir ilişki kurmaya zorlandılar. Bir ilahiyatın oğlu olan Bulgakov, Moskova bölgesinden ustaca biberle ustaca kırmızı taşını ustalıkla eritti ve entelektüelin doğal zekasını ustaca ironiden önce ustaca eritti. Yoksul soylu soyluların soyundan olan Romanov, yeni bir kent yazarı ve yeni bir kırsal yaşamın yazarı tarafından aynı derecede dikkat çekici ve ironik hale geldi. Shlyahtich Olesha - genellikle bir keski haline geldi, popüler bir düdük "Hooter".
Aynı topluluktan ve daha iyisi ve daha sıcak olan Konstantin Paustovsky, Birinci Dünya Savaşı sırasında yazarların şirketi sıhhi trende savaş alanına gitti ve annesiyle - bir mesafede - korkunç bir trajediyle yaşadı.
Aynı gün yüzlerce kilometre boyunca uzanan cephenin farklı yerlerinde iki erkek kardeşi Pavel ve Vadim öldürüldü. Öldürülen ağabeyi anısına en büyük oğlu Vadim'i seçtiğini tahmin etmek zor değil.
Tüm hayatı boyunca Konstantin Georgievich, Napolyon işgalinden bir asır sonra ekim yapmaya, hasat etmeye, patates kazmaya, dini ibadet etmeye ve dua etmeye alışmak için zaman harcayan, Polonya, Belarus bölgelerinin kan, kir, savaş, erimiş karı ve huzursuzluğunu hatırladı. Binlerce asker çizmesi ve kiliseler ve kiliseler üzerinde uluyan mermiler. Daha sonra, çok sonra, Paustovsky, Zoshchenko gibi, gördüklerini ve hissettiklerini açıkladı. Yeterince şanslı olan büyük Hikayesi Marlene Dietrich (!) Paustovski'den önce, ona karşı konulmaz bir saygı göstergesi ya da ona hayranlıkla (o zaman çok ciddi bir şekilde hasta olmak üzere) hayranlık içinde diz çökmek onu çok sevdi. Moskova. “O tanıdığım Rus yazarların en iyisi” diyor Yansılarında parlak Marlene. “... Muhtemelen çok az favori yazarım olması şaşırtıcıdır: Goethe, Rilke, Hamsun, Hemingway, Remarque ve daha sonra keşif - Paustovsky.”
Görünüşe göre, bu gerçekten harika bir yazar olan Paustovsky, askeri bölümleri hatırlamak istemedi. Fakat onlar, askeri baskıyla sanki, oldukça huzurlu masalların ve hikayelerin sayfalarına girdiler. Sakın unutma ...
Bu arada, Marlene Dietrich de bu savaşı ilk elden biliyordu. Bahsedilen kitabındaki en keskin bölümlerden biri, Birinci Dünya Savaşı'nda birkaç akrabasını kaybeden küçük, iyi eğitimli bir Alman kız öğrencinin, Temmuz akşamı, iyi işaretlenmiş küçük bir beyaz yazlık elbiseyle, Fransız savaş esirleri için kampa girmesini, mahkumları yoldan ittirmesidir. dikenli tellerle beyaz güller ve onlarla konuşur, ona hemen güvenmez, doğru Fransızca: “Bugün Bastille Günü ve bu güllerin seni mutlu etmesi gerektiğini düşündüm!”
İnsanlar her zaman insandır, eğer gerçek insanlarsa, hendekler ne kadar derin olursa olsun ya da bölünmüş olursa olsun.
Ayrılmak hikayeler Federe Dmitrievich Kryukov - Yirminci yüzyılın Rus edebiyatı, Sivil toplumun sonunu bile görmek için yaşamayan bir yazar. Öğretim görevlisi, Devlet Duma milletvekili, Devlet Konsey Üyesi, en saygın devrim öncesi dergilerden birinde çalışan gazeteci - “Rus Zenginlik”, I. Dünya Savaşı'nda tıpkı Paustovsky gibi sıhhi kadrodaydı. Kryukov, ne yazık ki, modern okuyucunun o kadar iyi bilmediği unutulmaz hikayeler yazdı. Modern edebiyat bilimcilerine göre, Fyodor Kryukov'un tüm hikayeleri ve hikayeleri kesinlikle belgesel.
Nobel Ödülü'nün edebiyatında geleceği birincisi olan Mikhail Sholokhov'un zengin hayal gücü ve inanılmaz güçlü yeteneği, olağanüstü hafızası, Don Kazakları hakkında gerçeği ile destansı bir destan yaratmasına izin verdi. Küçük yaşlarında Mikhail Aleksandroviç dünya savaşına girmedi. Fakat yine de, “Silent Don” ta askeri bölümler içerdi ve onlarla savaşan köy halkına sordu.
Ve yine de öyle oldu ki, Sovyet okuyucunun Birinci Dünya Savaşı hakkındaki izlenimlerini çıkardığı eserlerinden “ana” yazarlar, Alman Sözü ve Amerikan Hemingway'di. Her ikisi de mücadeleye katılanlardı ve bu nedenle içtenlikle inanıyorlardı.
"Değişimsiz Batı Cephesi" adlı roman için Erich Maria Remarque Nobel Ödülü'ne aday gösterildi, ancak almadı. Ve iki yıl sonra, Naziler iktidara geldikten sonra, Almanya'daki kitabı kamuya açıktı ve yazara Birinci Dünya Savaşı kahramanlarının anısına bir hain buldu.
Nobel Ödülü'nü edebiyatta kazanan Ernest Hemingway, birkaç kuşak idol olması tesadüfen değildi. Güçlü, gerçekten erkeksi romanlar “Silahlara Elveda!” Ve özellikle “Ve Güneş Yükseliyor (Fiesta)”, Jake'in talihsiz suçlamaları içerdiği için çılgınca besleyici bir öyküyle, Jake Barnes ve Lady Bret Ashley arasında birbirlerini sevmenin imkansızlığı hakkında böyle savaş. Neden, herkes roman okuyor ...
Edebiyatta bir başka Nobel Ödülü sahibi - hiç itiraz etmeyen Alman yazar Thomas Mann - bu arada - ciddiyetle ve ayrıntılı olarak kendi çalışması hakkında konuştu, o zamanlar savaşa girmedi, o zamanlar eskidi: otuz dokuz. Fakat savaşa karşı belli bir tutumu vardı. Onun sözleriyle, "Almanca-pozitif" oldu. O zaman neyse ki bu dünya görüşünde çok şey değişti. Bununla birlikte, okuyucular için, ana ve en iyi romanlarından biri olan “The Magic Mountain” adlı T. Mann'in, kendisini yeni bir yaşam deneyimi ile “beklenmedik bir şekilde zenginleştiren” izlenimi altında yazması önemlidir.
Magic Mountain, zamanla ilgili sihirli, harika, eşsiz bir kitap. Ve tam da aniden kalınlaşan ve Thomas Mann'ın kalbindeki son beşi aydınlatan, sayfaların önceki alaycı anlatımlarından keskin biçimde farklı olan, savaş karşısında da tokatlayan bir yazı yazması için acı veren kanını kırmızıya çeviren zamandı.
Belirli bir anlamda, “sihirli dağ” herhangi bir insan yaşamı, her insanın hayatı, çocukluk ve ergenlikte sonsuz bir şey olarak tuhaf bir zaman algısı olan her insanın hayatı ve yaşlılıkta bir kanguru gibi sprint. Yaşamı güzel bir yeşil, örneğin Himalaya dağı şeklinde, çiçek halılarla kaplı vadileri, berrak akarsuları ve temiz havadan mavisi şeklinde hayal etmek kolaydır. Sen git, sen git ... Ne var, zirvenin hemen ötesinde - o zamana kadar bilinmeyen yaşam merkezi: Sakin vahşi doğada ya da ani ölümün dik bir tepesi mi? Sanmıyorum! Ve ancak o zaman, bir askeri fırtınanın acımasız bulutları güzel dağların etrafında toplandığında milyonlarca insanın kaderini öngörebilir. Yıldırımdan sonra şimşek, darbeden sonra darbe, patlamadan sonra patlama, kurşundan sonra kurşun - milyonlarca genç, yani genç hayatlar, savaşı ölümün uçurumuna getiriyor, ve hiçbir zaman yaylaların olgunluğundan ve yaşlılıktan geçmediğini düşünüyor ... Ve bu genç yaratıkların ebeveynleri sebepsiz yere değil Dağların kendilerinin çökmekte olduğu, yaşamın temeli olduğu, çünkü ailelerin temeli ve gücünün eski kurucular olmadığı, çocuklar, gelecek nesiller ... olduğu bilinmektedir.
Tarihçilere göre 10 milyondan fazla insan Birinci Dünya Savaşı'nda öldü. İnsanlarla birlikte, dünyadan birçok imparatorluk ortadan kayboldu, İtalya faşizmi ve Nazizm Almanya'da doğdu.
Her zamanki yaşam şekli farklı ülkelerde ve özellikle de Rusya'da yıkıldı.
Bütün bunlar kaderde görmek, daha iyi düşünmek ve en önemlisi düşüncelerini kâğıt - gazeteciler ve yazarlar üzerinde gösterebilmek için kuvvetle yazan insanlar tarafından gözlemlendi ve anlaşıldı. Ama onlar bile, bilge ve yetenekli olsalar bile, bu bilge ve bilgili yirminci yüzyıldaki yeni savaşı bile önleyemediler ...