Bölüm 2017 - Yürek Burkan
SEFIX
Yun Che, Yun Xi ile Qilin Tanrı Aleminden uçtu. Ximen Boyun'un ruh menzilinden ayrıldığını doğruladığı anda hızını artırdı, sayısız çöl ve şehri geçerek sonunda bir kum fırtınasının içine indi.
Yun Che'nin geldiği yerle karşılaştırıldığında, buradaki kum fırtınası çok daha sakin görünüyordu.
Etraflarını temizlemek yerine, kum fırtınası alanından ayrıldıktan sonra etraflarındaki ışık aniden karardı.
Önlerindeki dünya, göz alabildiğince uzanan kalın gri bir sis tabakasıyla kaplanmıştı. Gökyüzü ile yeryüzü ayırt edilemezdi ve var olan sisin sınırlarını hissetmek imkansızdı.
Sonsuz Sis... Bu iki kelime Yun Che'nin ruh denizinde belirdi.
Sonsuz Sis'in "sis'i, yoğun bir abisal tozdu. Bu, abisin en az yüzde doksanını kapsıyordu ve tüm abis sakinleri için kesin ölüm olarak biliniyordu. Ne kadar derin inerseniz, abisal toz o kadar yoğun, içindeki abis canavarları o kadar korkunç olur, bu da sizi ölüme bir adım daha yaklaştırırdı.
Qilin Abis Alemi'nin ilk gününde Sonsuz Sis'e yakın olduğunu biliyordu.
Qilin Abis Alemini terk ettikten sonra Yun Che'nin gergin sinirleri nihayet biraz gevşedi. Acı ve yorgunluk, vücudunun her santimine on bin dağın ağırlığıyla çöktü.
Yun Xi, düzensiz aurasından ve belirgin bir şekilde kararsız izleyişinden anormal durumunu hissetti. Soğuk bir sesle dedi ki, "Beni bırak.”
Bu toprakların yakınında çok az yaratık yaşıyordu ve bu yer Sonsuz Sis'e yakın olduğu için yerleşim belirtileri hissedilemiyordu.
Geçmişte, Tanrı Külü'nü her aktive ettiğinde, geri tepmeden bayılması kaçınılmazdı. Ancak bu sefer aslında çok uzun süre dayanmıştı. Çöküşün eşiğinde olan sadece bedeni değildi, bilinci bile açıkça karışmıştı.
Yun Che, tek bir itiraz etmeden yavaşça indi. Ayağı yere değdiğinde, yerde diz çökmek için büyük bir bitkinlik arzusu da üzerine sıçradı. İstediği bu olmasına rağmen dik durdu ve vücudunu stabilize etmeye çalıştı.
Ne de olsa önce Yun Xi'nin yaralarını iyileştirmek zorundaydı... İlk olarak bunu yapmak zorundaydı.
En azından, onun önünde çökmemeliydi.
Kafasındaki karışıklıktan kurtulmaya çalıştıktan sonra, Yun Xi'nin çoktan yanından ayrıldığını ve ondan on adım uzakta olduğunu fark etti.
Yaraları uzun zaman önce kapanmıştı ve aurası özellikle sabitti. O, önceki durumuyla, Qilin Tanrı Alemindeki gibi ölümün eşiğinde değildi.
Aynı yaralanma normal bir insanda bulunsaydı ağır olurdu ama sonuçta o bir Ejderha Tanrısıydı.
Yun Che'nin bilinci hala biraz kaotik olsa da, Yun Xi'nin önceki durumunun sahte olduğunu fark etti. Ximen Borong ve diğerlerinin savunmalarını düşürmek için ya da... onu öfkelendirmek için yapmıştı.
Boğazı zonkladı, şimdi bile hala bir rüya gibi hissettiren adı söylemekte zorlandı, "Yun... Xi..." “Yun… Xi…”
"Benim adım Long Xi!” Sırtı ona dönükken soğuk bir sesle dedi. "Long, annemin soyu. Xi, annemin bana verdiği isim. Yanlış söylemeyi kes!”
Vücudunda soluk ama kıyaslanamayacak kadar saf ve kutsal beyaz bir kaynak ışık süzüldü ve yaralarını sessizce iyileştirdi.
Bu, Yaşamın İlahi Mucizesi'ydi... Gerçekten de annesinin ışık kaynak enerjisini miras almıştı ve hatta Yaşamın İlahi Mucizesini başarıyla yetiştirmişti.
Yun Che bir adım öne geçti, sesi nazik ve yumuşaktı. "Biliyorum... sana çok ama çok şey borçluyum. Bir baba olmaya layık değilim ve benden nefret ettiğini bil..."
"Hayır, senden nefret etmiyorum, bir parça bile."
Yun Xi'nin sesi hala sakindi. "Annemin talihsizliğinin temel nedeni o zamanki kararından kaynaklanıyordu. Seninle hiçbir ilgisi yoktu. Ne pişmanlığı ne de dargınlığı vardı. Ben de kızı olarak aynı duyguları paylaşmalıyım. Ben de kin ve nefret beslemiyorum."
Yun Che: “...”
"Evet, biyolojik babam olabilirsin, ama..." Sonunda döndü ve Yun Che'nin gözlerinin içine doğru baktı. Ancak bakışları sesinden bile soğuktu. "Artık bir babaya ihtiyacım yok. Sana ihtiyacım yok.”
"Seni kaçmak için kullanmam gerektiği gerçeği olmasaydı, varlığımı kesinlikle sana göstermezdim.”
Vücut dilinde gerçekten de hiçbir kin izi yoktu, tek olan şey aşırı bir kayıtsızlık ve yabancılaşmaydı.
Yun Che için, bu, nefretten çok daha yürek paralayıcıydı.
Daha önce her zaman aurasını ve görünüşünü gizlemişti. Ne zaman ona yaklaşsa, hep reddetmiş ve hatta ölümle tehdit etmişti.
Uzun zamandan beri onun kim olduğunu biliyordu ama onu hiç tanımıyormuş gibi davranmıştı.
En büyük kızı Yun Wuxin... o doğduğunda orada değildi ve büyümesini kaçırmıştı ama buluştuklarında onu bir peri kadar saf bir sevinçle karşılamıştı.
Çünkü babası olmasa da yanında annesi ona eşlik etmişti.
Yun Xi'ye gelince, o...
Kalbinde ağır bir yara ve yoğun bir acı, görüşünü bulandırdı. Tekrar temizlendiğinde, yüzündeki siyah yara iziyle karşılaştı.
Sordu, "Yüzündeki yara izi... bunu kim yaptı..."
"Heh.” Yun Xi duygusuz bir gülüşle cevap verdi. "Tabii ki, ben."
Yun Che: “...!?”
Yun Xi soğukça cevapladı, "Annem, dünyanın en güzel kadınıydı. Neyse ki, ya da daha doğrusu ne yazık ki, ben de onun görünüşünü miras aldım."
"On beş yaşımdayken insanların bana farklı baktığını ve vücudumda kalan duyuların gittikçe daha uzun süre kaldığını fark ettim."
"Sonuç olarak, Sonsuz Sis'ten bir abisal canavarın abisal çekirdeğini çaldım ve yüzüme doğru kazıyarak, abisal çekirdeğin içindeki abisal tozu serbest bıraktım. Onunla yüzümü öyle bir aşındırdım ki kimse bana başka bir bakış atmaya cesaret edemezdi.”
“...!!!” Yun Che'nin vücudu şiddetli bir şekilde sarsıldı ve sonunda artık kendini destekleyemedi. Dizlerinin üzerine sertçe düştü, vücudu titredi ve tekrar yükselemedi. Yun Xi'nin anlattığı şekilde dile getirilen, kalbini delecekmiş gibi hissettiren acı ve zalimlik, sanki başka birinin basit bir hikayesi gibi duyuluyordu.
“Bu, abisal tozun neden olduğu aşınmadır. Geçtiğimiz on yıllarda, benimle kaynaşalı uzun zaman oldu. Yaşamın İlahi Mucizesi bile vücudumdan onu dağıtamaz."
“...” Yun Che dişlerini sıktı. Ayağa kalkma isteği birkaç kez kafasında ortaya çıktı ama aşırı kalp kırıklığı nedeniyle ne kadar çabalarsa çabalasın, bir gram güç bulamadı.
"Neden... neden sen..."
Aniden bir şeyi hatırladı ve aniden başını kaldırdı, göz bebekleri büzüldü. "Peki ya annen? O... o senin yanında değil mi?"
"Tabii ki benim yanımda!" Yun Xi'nin ses tonu kötüleşti ve ve gözlerindeki üzüntüyü gizleyerek hemen başını çevirdi. Dalgın bir şekilde mırıldandı, "Her zaman yanımda... Annem beni hiç bırakmaz... Asla..."
Yun Che'nin kalp telleri gerginleşti. Bu bilinçsiz mırıltı huzursuzluğunu ikiye katladı. "Shen Xi'nin nesi var? Ona ne oldu? Söyle bana!"
"Bu seni ilgilendirmez!”
Soğuk sözler, Yun Che'nin kalbini delen keskin tiz sesiyle geldi ve onu anında yerine oturttu.
Yun Xi tekrar döndü ve yavaşça nefes verdi.
"Annemin en acılı ve umutsuz zamanında yanında değildin. Tek başına dayandı ve beni kurtarmak için o-..."
“En yalnız, en karanlık, en üzgün, en umutsuz olduğumda, ölmek istediğimde ve en ufak bir desteğe bile ihtiyacım olduğunda sen asla yanımda olmadın.”
Derin bir nefes aldı ve sesi yavaşça sakinleşmeye başladı. “Ama sorun değil. Ben zaten hepsine karşı savaştım. Annem de güçlü ve hala 'var'."
“...” Yun Che gözlerini kapadı, tüm vücudu durmadan sallanırken ağzının köşelerinden durmadan kan akıyordu.
Kendi yüzünü yok etmesi ve kemik delici soğukluğu... Abis'te yıllarını nasıl geçirdiğini hayal edemezdi, hayal etmeye bile cesaret edemezdi.
"Artık güçlüyüm. Artık kendimi koruyabilirim. Ve annemi 'uyandırmanın' bir yolunu bile buldum... Şimdi hiçbir desteğe ihtiyaç duymadığıma veya istemediğime göre, sen sadece 'zamanında' ortaya çıkmalıydın!"
"Ve sen ortaya çıktığın an..." Yun Xi dişlerini sıktı. "Onu kurtarmak için sahip olduğum tek umudu neredeyse yok ediyordun!”
“...?” Yun Che boş gözlerle mırıldandı, "Qilin Kemik Ruhu Orkidesini... Shen Xi için mi aldın?"
"Evet." Yun Xi yavaşça cevap verdi, "Aslında, auramı gizleyip Qilin Tanrısı'na sessizce yaklaşsaydım, Qilin Kemik Ruhu Orkidesini kolayca alabilirdim. Büyükbabam, İlkel Mavi Ejderha, antik çağda Qilin Klanı'na büyük bir iyilik yaptı. Qilin'ler iyilikleri hatırlayan bir ırktır ve eğer geri ödenmezse sözlerini sonraki nesillere aktarırlardı. Qilin Tanrı Alemindeki Qilin Tanrısı auramı tanıyabilirdi. Sözü söylediğim sürece, bana Qilin Kemik Ruhu Orkidesini vermeye fazlasıyla istekli olacaktı."
"Başlangıçta onu kolayca alıp sessizce gidebilirdim.”
"Ama sen..." Yun Xi'nin göğsü ağırlaştı. "Qilin Tanrısı'nın ani ölümünün seninle hiçbir ilgisi olmadığını söyleyebilir misin!?"
“...” Kalbi ölçülemeyecek kadar ağır bir darbe daha alırken, Yun Che'nin kendisini yerden desteklemek için kullandığı eli uzun süre titredi.
Büyükbaba... İlkel Mavi Ejderha...
Yani Shen Xi gerçekten İlkel Mavi Ejderha'nın kızıydı… Ama şu anda ruhunda sadece acı vardı. Artık düşünmeye gücü kalmamıştı.
"Sırf beni kurtardın diye minnettar olacağımı sanma. Bu senin bana borçlu olduğun şey ve ben de yaralandım!"
Yun Che'nin bilinci derin bir karanlık denizine düştü. Suçluluk, ızdırap, acı, kendinden nefret etme…
Tanrı Aleminde, o güçlü bir imparatordu. Herkes ondan korktu, herkes ona boyun eğdi. Ama başka bir dünyada kızının karanlık bir uçurumda annesini taşıyarak tek başına yürüdüğüne dair hiçbir fikri yoktu.
"Yun... Xi..." Usulca söyledi. Dünyadaki tüm kelimeler o anda soldu. "Üzgünüm... bilmiyordum... gerçekten... bilmiyordum...”
"Ben... senin varlığını bile bilmiyordum... o yıl... anneni terk ettiğimde... seçeneğim yoktu... ve sonra... onu bir daha bulamadım..."
Soğuk bir şekilde sözünü kesti. "Birçok zorluğun olduğunu, isteğin dışında yapmak zorunda kaldığın birçok şeyi ve korunman gereken başka eşlerin ve çocukların olduğunu biliyorum. Ama öyleyse ne olmuş?"
"Hepsini kabul mu etmeliyim? Her şeyi affetmeli miyim? Annemin yerine hepsini affetmeli miyim? Ve sonra hayatımda göründüğün anda sana saygıyla ‘baba’ mı diyeceğim?”
“...” Yun Che başını eğdi ve acı içinde uzun bir süre sessiz kaldıktan sonra acıyla söyledi, "En azından telafi etmem için bana bir şans ver..."
"Gerek yok!" Yun Xi geri döndü ve en ufak bir tereddüt olmadan onu reddetti. "Az önce bunu çok net bir şekilde açıkladım. Artık bir babaya ihtiyacım yok ve senin de bir şeyleri telafi etmene ihtiyacım yok.”
"Senden nefret de etmiyorum. Annemi kurtardıktan sonra seni görmek isterse, ona engel olmam. Ancak o zamana kadar lütfen bizi rahatsız etme! Çünkü getirdiğin tek şey felaket!”
"Bunu sana yalvarıyormuşum gibi düşün."
Ondan sonra havaya uçtu ve kararlı bir şekilde ayrıldı.
"Be...kle!"
Vücudu çökme noktasına geldiğinde nereden güç aldığı belli değildi, ancak Yun Xi'nin hemen önünde belirdi.
Yun Xi durmak zorunda kaldı.
"Söyle bana... Shen Xi... ona ne oldu... Nerede olduğunu söyle bana..." Yun Che yalvaran bir bakışla sordu.
Yun Xi soğuk bir bakış attı. "Bunu yapsam ne olur? Ne yapabilirsin? Onu kurtaracak mısın? Onu koruyacak mısın?”
Yun Che: “...”
"Birkaç Qilin Abis Alemi dalkavuğunu öldürdükten sonra bu kadar harika olduğunu mu düşünüyorsun?” Yun Xi alaycı bir şekilde sırıttı, "Anlarsın ya, Abis'tkei gerçekten güçlü olanların önünde sen sadece biraz daha büyük bir karıncasın! Annemi koruyabileceğini mi sanıyorsun? Hayal kurmaya devam et!"
Yun Che cevap veremeden sesi aniden değişti. "O Abisal Şövalye Mo Beichen'i öldürdün, değil mi?”
Yun Che'nin cevabı şoku nedeniyle ağzında tıkandı.
"Hmph, beklendiği gibi."
Yun Xi'nin yüzünde garip bir ifade anında parladı. "Muhtemelen bunu, Qilin Abis dalkavuklarını öldürdüğünde gösterdiğin güç ve üzerindeki göksel derin hazinelerle yapabilirsin. Eğer durum buysa, o zaman burada Abis'in içinde olmanın nedeni, Abis'in ötesindeki dünyayı aşındırmasını engellemenin bir yolunu aradığın içindir.”
“...” Yun Che suskun bir şekilde ona baktı.
Figürü parladı ve Yun Che'nin arkasına geldi. Bir sonraki parlamada, çoktan uzaklara gitmişti. "Seni açığa çıkarmamı istemiyorsan benden uzak dur, yoksa..."
Sesi, karanlık ufukta kaybolana kadar hızla uzaklaştı.
Yun Che elini göğsüne bastı ve yavaşça gözlerini kapattı.
Çok zeki…
Korkunç derecede zeki…
Beklendiği gibi...
Benim kızım...
Bilinci dağıldı ve gökyüzünden düşerken bayıldı.
--
SEFIX: Nereye üzüleceğimi nereye şaşıracağımı bilemediğim bir bölüm.