Gloria, Clara ve Lorraine‘in 1923 Chicago‘sunda partiler, erkekler ve sırlarla dolu yaşamları.
1920‘lerde hükümet tarafından yasaklanan alkol, dünyanınGloria, Clara ve Lorraine‘in 1923 Chicago‘sunda partiler, erkekler ve sırlarla dolu yaşamları.
1920‘lerde hükümet tarafından yasaklanan alkol, dünyanın en meşhur gangsterlerinden Al Capone‘un yasadışı alkol ticaretiyle zirveye yükselmesine, hatta TIME dergisinin kapağına çıkmasına kadar varan bir dizi olayla sonuçlanmıştı. Çünkü yasaklar daima cezbeder ve insanları ne kadar yasaklarla dize getirmeye çalışırsan, o kadar kontrol edemeyeceğin ve neticede pişmanlık duyacağın olaylarla karşılaşırsın. İşte 1923‘de geçen Vixen/Fettan‘da mafyanın işlettiği gece kulüplerinde alkol su gibi akıyor, dönemin tutucu kesiminin şiddetle kınadığı jazz müzik icra ediliyor, kısacık saçları ve havalı elbiseleriyle flapper‘lar gönüllerince eğleniyorlar.
"Kendinde bir şeylerin değiştiğini hissedebiliyordu, içinden karanlık bir şey yükseliyor, yüzeye çıkmak için önüne gelen her şeyi bastırıyordu. Sesinde yeni bir enerjiyle, ‘Pekala, o halde,’ dedi. ‘Haydi gidip kafayı bulalım.’"
Mafya babası Al Capone ve flapper’ların idolü Zelda Fitzgerald (F. Scott Fitzgerald‘ın eşi) kitapta karakter olarak yer almasalar da yazar isimlerini anmadan geçmiyor. Al Capone’un masasında takılan yeniyetme gangster Carlito Macharelli aslında kitabın tek gangsteri. Bunun yanı sıra, birbirinden farklı karakterlere ve geçmişlere sahip Marcus, Bastian ve Jerome isimli gençler kitabın erkekler klubünü oluşturuyorlar.
Jilian Larkin‘in dönemin ruhunu yansıtmaya gayret eden romanı, zaman zaman heyecanı artırmak için ucuz trüklere başvursa da kendini kısa sürede okutmayı ve okuyucusunu eğlendirmeyi başarıyor.
Cara ile Aelyx'in öyküsünü elime ilk aldığımda, bilhassa kitabın kapak görseline bakarak yoğun bir romantizmle yoğrulmuş liseli aşkından daha fazlasınCara ile Aelyx'in öyküsünü elime ilk aldığımda, bilhassa kitabın kapak görseline bakarak yoğun bir romantizmle yoğrulmuş liseli aşkından daha fazlasını pek beklemiyordum.
Elbette bu muhteşem baskıdan ve GO Kitap!'ın şahane sunumundan etkilenmemek elde değildi. Metne geçtiğimde beni ilk şaşırtan ise kitabın ne kadar komik ve eğlenceli olduğuydu. Evet, Melissa Landers bilim kurguya meraklı bir kadın ve bize uzayın derinliklerinden bahsediyor ama bunu yaparken eğlendirmeyi de ihmal etmiyor. Başka bir yazarın elinde olsa detaylara boğulabilecek, zihinsel bir aktivite olan okuma eylemi sırasında fiziksel anlamda yorabilecek uzay teması, kitabın esprili dili ve akıcı anlatımıyla keyifli bir okuma deneyimi sunuyor.
Kitap, kahkaha atmaya gönüllü değilseniz de gülümsetecek anlarla dolu. Morali bozulduğunda odasına kapanıp yas ritüeline başlayan Cara için eline geçirdiği tüm çikolatalı ve fazla kalorili şeyleri bir kaseye doldurup yola koyulan Aelyx'in kıza, "Bak sana ne yaptım: Bir kase diyabet," demesi gibi alıntılardan bolca bulacaksınız.
Yazarın yarattığı baş karaktere bir kez daha değinmek gerekirse, Cara'yı ilk görüşte sevdiğimi söylemem ama zamanla aramızdaki buzlar eridi. Kendimden ya da o yaşlardaki halimden pek bir şey bulamasam da kitabın ilerleyen sayfalarında bana itici gelmediğini fark ettim. Aynı şekilde Aelyx, her ne kadar "uzaylı beklentimi" tam manasıyla karşılamasa da ilgi çekici bir karakterdi.
AŞAĞIDAKİ KISIM SPOILER İÇERİYOR.
Şimdi bu karakterler hakkındaki görüşlerimi detaylandırmak istiyorum ve kitabı henüz okumayanların uzak durması gereken bölüme gelmiş bulunuyoruz.
Öncelikle Aelyx'in fazlasıyla insana benzemesi sorunu var... Pekala, aşık olunası biri olması için sanırım üç başlı yeşil bir dev olmaması gerekiyordu ama yine de! Dış görünüşüne bakarsak ayak parmaklarının dört tane olması ve göbek deliğinin olmaması haricinde bir farklılık göze çarpmıyor ki bunlar insanlarda da olabilen şeyler. Kimi kaygılarla karakterlerini oluşturduğunu tahmin edebiliyorum ama Landers'ın elini korkak alıştırmamasını dilerdim. Diğer yandan, Aelyx duruşuyla farkını bir nebze ortaya koyuyordu -en azından kitabın başında dokunulmaktan pek hoşlanmaması ve insanlara mesafeli davranması gibi- bu da artı puan olarak listeye yazıldı.
Cara, özellikle kitabın başlarında pek sevilesi bir karakter olarak görünmedi gözüme. Blog yazarı olması ve Jane Eyre'in en sevdiği kitap olması gibi harika şeyler bir yana fazla "amaca odaklı" yaşıyordu ve son derecede hırslı, rekabetçi bir yapısı vardı. Okul birincisi ve tüm o "havalı" şeyler olmak için gerekli olduğunu düşünebilirsiniz ama okul sıralarından başarıyla geçmiş biri olarak, bunlara gerek yok diyorum. Güvenin bana.
Bu arada Tori'nin Aelyx'i dışlaması, Eric'le çıkmaya başlaması gibi Cara'ya yaşattığı irili ufaklı düş kırıklıklarını -Eric söz konusu olduğunda öfkesini öyle bir dışarı vuruyordu ki insanın aklına "acaba" ile başlayan o sorunun gelmemesi güçtü- bana pek şaşırtıcı gelmemişti. Neredeyse boş bakışlarla okudum. Asıl şaşırtıcı olan yazarın son anda bir U dönüşüyle her şeyi tam tersine çevirme çabasıydı. Eric fedakar biriydi ve aslında kalbi temizdi. Tori, ne olursa olsun Cara'nın en yakın arkadaşıydı. Yok canım? Tüm kitap boyunca yanlış anlaşılmalar girdabında debelenip durdular mı yani? Fedakarlık demişken... Cara'nın babasının sevdiği eşini bile düşünmeden sırf kızı ve sevdiği çocuk kaçabilsin diye canını ortaya koymasına ne demeli? Uzun bir kitapta ara sıra arka planda takılan, eşiyle öpüşmek dışında çok fazla bir fonksiyonu olmayan, pek üzerinde durulmayan bir karakter olarak kalmamasını isterdim. Daha fazlası olmalıydı.
SPOILER İÇEREN KISIM BİTTİ.
Geriye dönüp baktığımda kitabın elimde biraz fazla oyalandığını düşünmeden edemiyorum. Büyük oranda akıcı ve sürükleyici yazıldığından yeterince boş vaktim olsaydı şüphesiz en fazla birkaç gün içinde bitirirdim. Sadece ilk aşka değil dostluğa, aile bağlarına da değinen; hayal kırıklığını, insanın olduğu her yerde var olacak öfkeyi ve engellenemez ayrımcılığı öyküsünde işleyen Melissa Landers'la sonunda tanıştığıma sevindim.
Artık, seçilmiş insanlar yapay yaşam alanlarında, ilüzyonlara bağımlı bir hayat sürüyorlar. Herkesin “smarteye” adı verilen, tek gözlerine taktıkları özel bir sanal gerçeklik/eğlence/iletişim cihazı var. Bu cihaz sayesinde, çeşitli temalarda ve çağlarda geçen partiler düzenleyebilir, insanlarla iletişime geçebilir ve gerekli bilgileri alabilirler. Tabii ki bu akıllı cihazlar sadece sınırların içinde çalışıyor. Sınır dışında tam olarak neyin ve kimlerin olduğunu kimse bilmiyor ve işte bu nedenle macera son derece ilgi çekici.
Kitabın ana karakteri Aria, annesine ulaşmak için güç sahibi bir ailenin şımarık oğluna kur yapıyor. Fakat işler istediği gibi yürümüyor ve sonunda suçsuz yere sınır dışı ediliyor. Diğer yandan Perry isimli “vahşi” ile tanışıyoruz ve onun dünyasının Aira’nınki ile neredeyse taban tabana zıt olduğunu görüyoruz. Dahi genetik mühendislerinin el birliğiyle kurdukları “korunaklı” dünyada yaşayan Aria bir yanda, çetin doğa koşullarında kabile hayatı süren, okuma yazma bilmeyen, avcı Perry öbür yanda. Bu iki insanın hayatı bir noktada kesişiyor fakat birbirlerinden öylesine farklılar, farklı olana öylesine yabancılar ki kitabın yarısına geldiğinizde bile Perry’nin ismini bile Aria ile paylaşmadığını görüyorsunuz.
Kitap farklı okumalara açık ve okuduktan sonra eşinize dostunuza anlatacağınız egzantirik detaylarla dolu. Okurken, Aria’nın aslında ait olmadığını düşündüğü “dış dünyada” insanlığını geri kazandığını hissettim. Sırf annesi opera hayranı diye -Aria operadan nefret ediyor- genetiğiyle oynanmış bir bebek olarak dünyaya gelen Aria’nın değişimini izlemek de ilginç bir deneyim oldu. Öte yandan Perry’nin, küçük yiğeni Talon‘a ve kalibe lideri ağabeyine karşı beslediği duygularla farkına vardığımız iç dünyasının gelişimini de merakla takip ettim.
Under the Never Sky da o kendisini bir çırpıda ele vermeyen, sabırla okunması gereken romanlardan. Bir saatten sonra ise elden bırakması güç geliyor. Hiçbir şey değilse bile Veronica Rossi‘nin kurguladuğı evren okumaya değer. ...more
İlgisiz ve sevgisiz ailesine inat tanımadığı erkeklerle barlarda sabahlayan genç kız, sonunda kendini psikopat bir ka*Blogumda okumak istersen tıkla.
İlgisiz ve sevgisiz ailesine inat tanımadığı erkeklerle barlarda sabahlayan genç kız, sonunda kendini psikopat bir katilin kollarında bulur. Bilin bakalım bu olaydan bir sene sonra o katille hem de dağ başında kim başbaşa kalacaktır?
Parlak ya da orijinal bir fikir beklemeden, beklentileri yüksek tutmadan yaklaşılması gereken genç yetişkin kitaplardan biri Black Ice. Hatta bazen akla Yeşilçam filmlerini getiriyor, hem de içkiye atılan ilaca kadar. Fakat problemli olsa da Fitzpatrick yazdıklarını bir şekilde okutmasını başarıyor. Karakterler içlerine düştükleri kabustan uyanmaya çalışırken bu karlar arasındaki ölüm kalım meselesine bir nebze de olsa dahil olduğumuzu hissediyoruz.
Britt, en yakın arkadaşım dediği -insanın inanası gelmiyor, hatta bazen kendisi de inanamıyor- arkadaşı Korbie'nin ağabeyi Calvin tarafından terk edilmenin acısını hala yaşayan ve nedense öleceğinden emin olduğu anlarda bile onu düşünmeden duramayan bir karakter. (Bu şekilde akıl sağlığını koruyormuş.) Biz de Calvin'i anılar, geçmişe atılan kısa bakışlarla tanımaya başlıyoruz. Calvin'e körkütük aşık olduğunu sanabilirsiniz ama o kitaptaki diğer iki erkekle de flört ediyor: Mason ve Shaun. Kitabın ikinci yarısında romantik ilginin odağında yer alan karakter belli oluyor.
Mason ve Shaun ikilisi, gerçekçiliğe bir nebze yaklaştıkları nadir anlar dışında pek inandırıcı -ya da olması gerektiği şekliyle korkutucu- karakterler değiller. İlk başta biraz karikatürize edilmiş kanun kaçakları olarak karşımıza çıkıyorlar. Özellikle, aniden sinirlenip yine aniden gülen Shaun, basit Hollywood filmlerden fırlamış gibi. Britt'le gizemli bir şekilde arası bir sıcak-bir soğuk giden Mason, tutarsız ve dikkatsiz olmasına rağmen yine de ilk bakışta Shaun'dan bir gömlek üstün duruyor.
Herkese güvenmek için nasıl bir hayat sürmek, nasıl bir yetiştirilme tarzına sahip olmak gerekiyor bilmiyorum. Hush, Hush'ın en çok eleştirilen yönlerinden biri buydu ve bu kitapta da aynı durum söz konusu. Britt ile Korbie, hiç tanımadıkları adamlarla flört edecek düzeydeler. Özellikle kitapta ilerledikçe Britt'e katlanmak güçleşiyor, Korbie'ye kitapta fazla yer verilmemesi de insanı ferahlatıyor. Britt, bir an "ağaçların arkasından çekildiğim anda ölüydüm," diyecek kadar adamın -no spoilers!- kendisini öldüreceğini düşünüyor, birkaç sayfa sonra uyurken yanına sokulduğunu keşfediyor, kendisine dokunmasına izin veriyor ve yanından ayrılırken "ne zaman döneceğini" soracak kadar muhtaçlığını ortaya koyuyor. Düşünmeden sonuçlara balıklama atlıyor ve harekete geçiyor. Adamla oynaştıktan sonra ki olayı başlatan kendisi, tutup "hataydı" diye yalan söyleyebilen biri. Tartışmada cevap bulamadığında ise "söyleyecek kötü bir laf bulamadığım için dilimi çıkarttım," diyor. Evet, dilini çıkartıyor. Tıpkı kitabın başında çalan cep telefonunu, sırf zil tonu olarak kaydettiği şarkıya eşlik etmek istediği için bekletmesi gibi. Tam bir genç kız, yaşından bekleneni veriyor, değil mi?
Tek sorunlu karakter Britt değil. Yazının başında kısaca değindiğim Korbie, zenginliğiyle hava atmaktan hoşlanan, çenesinin ayarı bozuk -bir ara"her mouth was on autopilot" bile deniliyor- ağabeyi tarafından "beyin hücreleri eksik" diye tabir edilecek kadar bilinçsiz, kompleksli, rekabetçi, sevgilisi olduğu halde önüne gelen erkekle flört edecek kadar ucuz, küçük prenses havalarında biri. Nasıl bu kadar kötü özellik bir bünyede toplanmış anlayamıyorum. Hava muhalefeti dolayısıyla Britt'in jeep'i ilerlemekte zorlandığında hemen yüksek sesle eleştirmeye, kendi arabasıyla kıyaslamaya başlıyor. Neredeyse parasıyla dövecek. Velhasıl, küçük prenses havalarından da anlayacağınız üzere yazarın genç kız olması gereken karakterleri, kitap boyu yaşlarından beklenmeyecek çocukça şeyler yapıyorlar. Bu da kitabın genel havasını olumsuz yönde etkiliyor ve karaktere anlam vermek, onlarla bağ kurmak imkansızlaşıyor.
Calvin de kitaptaki genel tutarsızlıktan nasibini alıyor. Fazla spoiler olmaması için ufacık bir örnek vereceğim: Bir sayfada belirli bir karakterin öleceğinden korktuğu için uyumasına izin vermiyor, sürekli yüzüne tokat atıyor ve dürtüyor. Bir sayfa sonra aynı kişiye annesinin uyku ilacından öneriyor. Kişi artık sinirlenip birkaç kelime edince demek hayati tehlikeyi atlattığına ikna oluyor. Daldan dala konan düşünceler, ani kararlarla dolu bir kitap bu. Hiç kimse durup sakin kafayla bir şeyleri düşünemiyor gibi. Hatalar, hatalar üstüne yığılıyor.
I'd looked past the hardened criminal and invented a romantic tale of tortured hero in need of redemption. What a grave error in judgment.
Bu problemli kitapta hoşuma giden şeyler de yok değildi. Mesela, Wyoming dağlarında verilen mücadele biraz abartılı anlatılmış olsa da ilgimi çekmişti. Tasvirler bir çırpıda okunuyor ve bazen mekanı gözünüzde canlandırabiliyorsunuz. Hikaye için seçilen arka plan başarılıydı diyebilirim.
İçine gençlik hevesleri, arkadaşlık, aşk meşk konuları serpiştirilmiş gerilim/suç romanımsı (!) bir karışım bu. Belli ki yazar farklı bir şeyler denemek istemiş ve bu kitapta her şeyden bir tutam olsun demiş. Bazen her şey olmaya çalışırken hiçbir şey olamazsın. Fakat kitabı asıl katleden karakterlerdi diyebilirim. Araya serpiştirilmiş The Godfather/Baba göndermeleri bile beni memnun etmedi. Bu, çok nadir olan bir durum aslında.
Yakışıklı kuzenler, bir vaizin kızı ve daha fazla gizlenemeyen hisler.
Kardeş çocukları Beau ve Sawyer Vincent, birbirlerinden gündüzle gece kadar farYakışıklı kuzenler, bir vaizin kızı ve daha fazla gizlenemeyen hisler.
Kardeş çocukları Beau ve Sawyer Vincent, birbirlerinden gündüzle gece kadar farklılar. Birisi lisenin ve hatta kasabanın prensi olarak anılırken, diğeri resmen sürüden dışlanan kara koyun muamelesi görüyor. Ancak bir ortak noktaları var: Ashton.
Çocukken sıkı dost olan Beau, Sawyer ve Ashton büyüyüp karşı cinsin farkında olmaya başladıklarında işin rengi değişiyor ve üçlü dağılıyor. Çocukluk çağında yaramazlıklarıyla kasabaya nam salan Beau ile Ashton'ı beladan uzak tutmaya çalışan Sawyer, gençliğe adım attıklarında ansızın Ashton'ı sahipleniyor ve Ashton da herkesin hayran olduğu bu çocuğa layık olabilmek için çabalamaya başlıyor. Giriş bölümünün hemen ardından Ashton'ın üç senedir "Bay Mükemmel" ile birlikte olduğunu ve sadece Sawyer'a değil vaiz babasına ve annesine de yaranmak için içgüdülerine, düşüncelerine, arzularına ihanet ettiğini öğrenmeye başlıyoruz. Bir defasında son avı Beau olan ve yediği nanelerle adı çıkmış Nicole'u bile kafasına göre hareket ettiği için kıskandığını dile getiriyor. Tüm bunlar yaşanırken dağlarda bir keşif gezisine katılan Sawyer'ın Ashton'ı bir başına bıraktığı kavurucu yaz günlerinde Beau da tekrar sahneye çıkıyor.
Yaşanan olaylar, hem Ashton'ın hem de Beau'nun perspektifleriyle anlatılıyor ama ağırlıklı olarak Ashton'ın bakış açısıyla olanlara şahit oluyoruz. Ashton'ın herkesten saklamaya çalıştığı, derinlere gömdüğü hislerinin bir bir yüzeye çıkmasını ve belirli bir kırılma anından sonra çocukluk çağındaki suç ortağı Beau'nun da özlemle beklediği eski haline dönmesini takip ediyoruz.
AŞAĞIDAKİ KISIM SPOILER İÇERİYOR.
Biraz da karakterlere değinmek istiyorum ancak bu kısım ister istemez spoiler içerecek ve kitabı henüz okumayanların aşağıdaki satırlardan uzak durmasını tavsiye ediyorum.
Her ne kadar kitapta bir anlığına görünmüş ve hemen sonrasında Ashton'ın hayatındaki kırılma anına hizmet etmesi amacıyla toprağa verilmiş olsa da Ashton'ın babaannesi renkli bir karakterdi. Her ne kadar "Güneyli, çılgın ve yaşlı kadın" tiplemesinin bir çeşidi olsa da eğlenceliydi. Dahası, onu çok iyi tanıyan Beau ile birlikte gerçekten Ashton'ın sığınabileceği dünyadaki iki insandan biriydi.
Sawyer ise kitabın en sorunlu karakteriydi ve sonlara doğru Ashton'a karşı başlatılan "Amerikan lisesinde bullying" konulu saldırıların ardından yaşadığı pişmanlık pek tatmin edici olmadı. Davranışları çelişkiliydi ve temelde kitapta okurla arasındaki buzu kıracak, olaylara bir de onun açısından bakmamıza yol açacak pek fazla bir şey yoktu. Ayrıca göl kenarında kızı Beau'ya neredeyse resmi törenle teslim etmesi de inandırıcılıktan uzaktı. Beau'yla kardeş çıkmaları gibi dünya değiştiren bir aydınlanma ve öncesinde yaşadığını fark ettiği ihanet, özellikle bu yaştaki bir çocukta daha farklı yankılar uyandırabilirdi. Sanki bu karakterin üzerinde pek fazla durulmamıştı ve dolayısıyla kitabın sonu da tatsızlaştı.
SPOILER İÇEREN KISIM BİTTİ.
Şöyle bir düşündüğümde The Vincent Boys, bir Abbi Glines romanından bekleneceği üzere tam da bu havalarda plajda uzanıp güneşlenirken bir yandan da hızla sayfaları çevirtecek türden, genellikle keyifli ve merak uyandırıcı bir romance'di diyebilirim.
Meraklısına ufak bir not: Kitabın orijinal hali genç yetişkinlere yönelik ve erotizm içermiyor. Ancak sonradan yayımlanan Extended and Uncut versiyon yetişkinlere yönelik ve +18.
Well, when I first saw the cover and the title of the book, I immediately thought I should give it a go! Yet, it turns out that I did not enjoy the stWell, when I first saw the cover and the title of the book, I immediately thought I should give it a go! Yet, it turns out that I did not enjoy the story as much as I've hoped and prayed for.
The characters of the book seems a little bit "plastic", a.k.a. the stereotypical American teenagers, that you see on your TV everyday. For example; Rose's so called best friend keeps going on and on about losing her virginity to her boyfriend, which sounds extremely lame after a couple of pages.
Furthermore, the death of Rose's father in the war feels like a background image, or an echo. It could have been an asset, considering the fact that it is a serious and traumatizing problem, that many teenagers have to face nowadays.
On the other hand, I like the word definitions at each chapter, which reminds us that Rose has a passion for "big words". For example; while explaining the word "blunderbuss", she points out that it actually defines her. Thus, it helps understanding how she feels about herself.
If you like contemporary fiction for teens, you may give it a go, and who knows, you may like it more than I did. ...more
Popülerlik abidesi Kristen‘ın en yakın arkadaşı Chelsea, tam bir boşboğaz*İnceleme burada.
Dedikoducu kızın hazin sonu.
**Düşük dereceli spoiler alarmı.
Popülerlik abidesi Kristen‘ın en yakın arkadaşı Chelsea, tam bir boşboğaz. Çevresindeki insanların hayatını mahvedecek türden tüm kozlara sahip. Dahası, dedikodu yapmadan duramıyor, kendine engel olamıyor. Bir gece, ailesinden habersizce gittiği Kristen’ın partisinde kimsenin umursamadığı iki çocuğu uygunsuz bir şekilde yakalıyor. Tahmin edersiniz ki saniyeler içinde bu olayın tüm detaylarını homofobik ve cani arkadaşlarına yetiştiriyor. Fakat bu sefer dedikodusunun sonucunda yakaladığı eşcinsel çocuklardan biri şiddet görüyor ve komalık oluyor.
Chelsea’yi derinden sarsan bu olay, genç kızı çevresinden koparıyor, o sürekli aşağıladığı ucube kitlesine dahil ediyor. Onun tüm bunlara verdiği cevap ise sessiz kalmak. National Geographic dergisinde gördüğü bir makaleden ilham alarak, bir tür “sessizlik yemini” ediyor ve bir ay boyunca tek bir kelime konuşmuyor.
Bu tarz konulara sahip romanlarda, kötü kız bir anda aydınlanır, insanları ne kadar yanlış değerlendirdiğini görür, ahlar vahlar eşliğinde kendine işkence eder ve sonunda günahlarından arınır. Bu kitapta ise süreç biraz daha farklı işliyor.
“Ucube şovu” olarak adlandırdığı lezbiyen sanat hocası, kitabın sonunda gözünde daha değerli bir hal alsa da, ucubeliğinden arındırılmıyor. Tamam, Chelsea eski günlerinde olsa suratına bile bakmayacağı insanlarla arkadaşlık kurmaya, hatta aralarından birine aşık olmaya kadar vardırıyor işi fakat bu insanlar, onun birebir işkence ettiği kişiler de değiller. Chelsea’ye karşı ilk tutumları da öyle ipek yumuşaklığında değil. Kitabın sonunda, Chelsea günahlarından arındığını düşünmüyor, kimi doğru kimi yanlış seçimler yaptığını kabul ediyor ve her ne kadar Kristen’dan nefret etse de hala bir yanı onun arkadaşlığını özlüyor. Kristen’ı çocukken oynadığı ama büyüyünce hala sevse de oynamaktan vazgeçtiği bebeklerine benzetiyor.
Kitabın en ilgi çekici karakterleri Sam ve Asha. Sam, kışın bile kaykayından vazgeçmeyen, gözlüklü, kendi halinde bir çocuk. Öyle uysal, melek filan de değil ama biraz nerd olduğunu kabul etmek gerek. Sevilesi bir karakter olduğundan, Chelsea’den önce kanınız kaynayabilir. Asha da Sam gibi okulun “popüler olmayan” kesiminden, örgü örmeyi ve sırf ördüklerini kullanabildiği için kış mevsimi sevdiğini söyleyen eğlenceli ve şefkatli bir kız. Chelsea’ye gösterdiği dostluk, kısmen ona acımasından kaynaklansa da zamanla aralarında güzel bir arkadaşlık gelişiyor.
Speechless, okuduğum ilk Hannah Harrington kitabı ve yazarın tarzıyla tanışmamı sağladı. Kolay okunan, insanı yormayan ve genellikle gerçekçi bir tutumu var. Yer yer Chelsea’nin kendine acımasından şikayetçi olsam da kitabı hızlıca ve keyifle okuduğumu söyleyebilirim.
Orijinal Adı: Speechless Yazarı: Hannah Harrington Anahtar Kelimeler: Dedikodu, Farklı Olmak, Arkadaşlık. Puan: 3 buçuk...more
Ortadan kaybolan kız kardeşinin peri dünyasında kraliçe olduğunu bilen (ve bu durumdan pek hoşnut olmayan) Ethan Chase, kendi hayatını perilere “bulaşmadan” yaşamaya çalışıyor. Her ne kadar zarar görebilecekleri endişesiyle çevresindeki insan sayısını artırmaya yanaşmasa da okulda saldırıya uğradığını gördüğü yarı-peri çocuk Todd‘a yardım etmeden duramıyor.
"Because if the fey know you can see them, they tend to make your life a living hell."
Kitabın aslında pek orijinal bir açılış yaptığını söyleyemeyiz. Fakat olaylar zamanla gelişiyor ve akabinde ana karakterin periler diyarına adım atmasıyla kitap şenleniyor. Nevernever isimli bu diyarda karşımıza çıkan konuşan kedi Grimalkin, ilk anda akla Alice’s Adventures in Wonderland/Alis Harikalar Diyarında‘nın meşhur Cheshire Kedisini getiriyor ve kitabın belki de en ilginç karakteriyle karşılaştığımızı hissettiriyor. Yolcuklarının bir kısmında “insanlara” önderlik eden bu ilginç peri, Ethan ve arkadaşı Kenzie‘yi (aslında bizleri) perilerle ilgili bazı konularda da aydınlatıyor.
"Evil, evil, sneaky kitty! Bite his tail off! Pull his toes out! Burn, burn!"
Ethan’ın ablasının yönetimdeki iron fey isimli peri ırkı, diğer periler arasında derhal göze çarpıyor. Şu ana kadar hayal ettiğimiz canavarlara pek benzedikleri söylenemez. Çünkü adı üstünde, onlar demirden yapılma ve bu açıdan bakınca, steampunk romanlarından fırlamışa benziyorlar. Ethan, ablasının huzuruna çıkmaya geldiğinde, bana biraz Prag‘ı hatırlatan şehri, “Viktorya Dönemi Londra’sının steampunk bir versiyonu” olarak nitelendiriyor. Böylece, yazarın ilham kaynaklarından birini öğrenmiş oluyoruz.
"This, she said, gazing up at the branches, is Shakespeare’s Garden. The most famous human of our world. We come to this place to pay tribute to the great Bard, the mortal who opened people’s minds again to magic. Who made humans remember us once more."
Kitaptaki karaterlerin çoğu ilgi çekici. Fakat yukarıda bahsettiğim Grimalkin ve The Dark Muse olarak da adlandırılan kötü Kraliçe Leanansidhe benim favorilerim oldular. Diğer yandan, Kenzie’ye bir çırpıda ısındığımı söyleyemem. Çoğu kez, her sorduğu soruya cevap beklemesi, sürekli istediklerini elde etme hırsı ve merakı ile Ethan’ı resmen boğuyor gibi hissettim.
"You create music with words and sentences, not notes. Well, here is my bargain, my pet—I will offer you a little of my… shall we say ‘divine inspiration’ for a very special price I’m willing to commission."
Julie Kagawa‘nın The Iron Fey serisini, bir yandan merak etsem de Melissa Marr‘ın Wicked Lovely/Lanetli Sevgili serisinden farklı bir şeyler sunamayacağından endişe ederek okumayı düşünmemiştim. Fakat The Iron Fey‘in yan serisi olarak sunulan The Call of Forgetten‘ın ilk kitabı The Lost Prince, bu düşüncemi değiştirdi. Çünkü buradan bakıldığında, Julie Kagawa‘nın perileri ve kurduğu evren ilgi çekici ve okumaya değer görünüyor. ...more
Kast sisteminin hakim olduğu, monarşiyle yönetilen ve ABD‘nin küllerinden doğan bir ülke düşünün. Sefalet ve açlık halkın çoğu için acı bir gerçek. America Singer, işte böyle bir ülkenin gelecekteki liderinin gönlünü kazanabilirse, sadece kendisinin değil, ailesinin ve sevdiklerinin yarınlarını da değiştirebilecek.
*Düşük dereceli spoiler alarmı.
“Aşk mı para mı?” sorusuyla binlerce kez karşılaşmışsınızdır. İçinizden “Tabii ki” ile başlayan bir cümle kurduğunuzu hissedebiliyorum. America Singer’ın ise gerçekten bu zorlu seçimi yapması gerekiyor. Çünkü, aşık olduğu ve birlikte bir gelecek hayali kurduğu sevgilisi Aspen‘ın sosyal statüsü kendisininkinden bile daha düşük; genç adam, hizmetçilerin/uşakların ait olduğu bir sınıfa mensup. Durumları öyle çetin ki, America yemediği yemekleri saklayarak sevgilisinin karnını doyuruyor. Çünkü, açlık belirli bir sınıfın altındaki insanlar için günlük hayatın gerçeği.
Durumlarının ne kadar vahim olduğunu gören Aspen, hepimizin içini burkarak, America’nın “Seçim” için şansını denemesi gerektiğini söylüyor. Çünkü, o da America’nın geleceğinin, kendisiyle birlikte olmaya devam ettiği takdirde pek de parlak olmayacağını biliyor.
35 kız. Hepsi birbirinden güzel ve alımlı. Yine hepsi, Illea ülkesinin veliaht prensi Maxon‘a ve tabii ki kraliyet tacına sahip olabilmek için gerçekleştirilen ön elemeleri kazanıyorlar. Diğer 34 kızla birlikte, America da “Big Brother/Biri Bizi Gözetliyor” evini andıran, kameraların günün belirli saatlerinde çekim yaptığı saraydaki yerini alıyor. İşte böylece, sarayda yaşanan kıyasıya rekabeti, entrikayı ve prensin gönlünü kazanabilmek için yapılan türlü oyunları okumaya başlıyoruz.
Prens Maxon, America’nın tahmin ettiği gibi “korkunç” bir insan olmadığını kanıtlıyor. Hali hazırda hoş görüntüsünden etkilenen kesim hepten abayı yakarken, America işleri ağırdan alıyor. Aklında hala Aspen olduğu için Prens Maxon’a, “sadece arkadaş” olabileceklerini ve kızlar arasında seçim yapması için öğütlerde bulunabileceğini söylüyor. Tabii ki ne Prens ne de Aspen kolay kolay vazgeçecek cinsten adamlar değiller. Kitap, her iki yakışıklının içten içe süren rekabetine de sahne olmaya başlıyor.
Kitap boyunca, saraya birçok kez saldırı düzenlendiğine şahit oluyoruz. Nasıl oluyorsa, asiler bir yolunu buluyor ve sarayın içine kadar giriyorlar. Bu saldırıların, Kuzey ve Güney kesimde yaşayan iki farklı asi grubunun planladığı eylemler olduğunu öğreniyoruz. Fakat bizler de aynı Prens Maxon gibi, tam olarak ne istediklerini bilmiyoruz.
Kitapta, Illea’nın kuruluşuna dair kısa bilgiler de yer alıyor. Prenses adayı leydilere verilen derslerde, borç batağındaki ABD’nin Çin hükümeti tarafından devrildiğini, daha sonra Rusların saldıraya geçtiğini ve en sonunda Illea’nın meşhur bir önder eşliğinde bağımsızlığını ilan ettiğini öğreniyoruz. Bu detaylar, okumakta olduğumuz kitabın hala bir bilim kurgu olduğunu bizlere hatırlatıyor. İlginç bir nokta daha var: ülkede kimsenin “tarih kitabı” yok. Kral, insanların Illea’nın tarihine dair kısıtlı bilgi sahibi olmasını istiyor gibi gözüküyor.
Kitabın kurgusu, okurken zamanın nasıl geçtiğini unutturacak türden. Öyle ki romanı bitirmek için sabahlayabilirsiniz. The Selection birçok yönden 2012‘nin en başarılı genç yetişkin romanlarından bir tanesi olduğunu hissettiriyor. Kitabın sonuna geldiğimizde, America’nın kendi bağımsızlığını ilan ettiğini görüyor ve gelecekte yapacağı seçimleri merakla beklemeye başlıyoruz....more
Korku saçan bir katil, kulaktan kulağa fısıldanan sırlar, bilim ve sanatın parladığı bir dönem ve aşk. Fakat en çok Venedik!
Kitabın kuşkusuz en büyük artısı, Rönesans dönemi Venedik’inde geçmesi. Gösterişli elbiseleriyle donnalar, yırtık pırtık kıyafetler içinde koşuşturan köylü çocukları, karanlık lagün suları, Canal Grande manzaralı palazzolar, kadavradan hem sanat hem bilim üreten dahiler, gotik mezarlar, kırmızı şapkalarıyla gezen Yahudiler.
Kitabın ana karakteri Cassanda, kısaca Cass, üst sınıfa mensup, hizmetçilerle aşçılarla büyümüş bir genç kız. Fakat bazı egzantrik huyları var. Örneğin; geceleri uyuyamadığında mezarlıkta dolaşmaktan zevk alıyor. Böyle insanların varlığından haberdar olduğum için inandırıcılığından bir şey kaybetmedi. Fakat madem yazar kendine mezarlıklarda gezen, maceracı ve döneme bakıldığında farklı duran bir karakter seçmiş, o halde “gıcırdayan kapı” misali ucuz trükleri kitabında gerilim unsuru olarak kullanmaması gerekiyordu. Evet, kitabın gerilim dozu, özellikle ilk başlarda pek tatmin edici değil ve aniden ortaya çıkan sevgili kedisi Slipper‘dan korkan Cass absürd görünüyor. Daha sonra, “gölgelerden bile korkuyorum” tadında yorumlar yapması, belki de durumu toparlamak için yazılmış sözler. Fakat yine başa dönüyoruz, bu kız mezarlarda dolaşıyor!
Karakterlere şöyle bir baktığımda, en çok köylü ressam Falco‘yu sevdiğimi anlıyorum. Yanlış hatırlamıyorsam, yaptığımız söyleşide de yazar kendisini Falco’ya yakın gördüğünü söylemişti. Belli ki yazarken keyif almış, bunu okurken hissettiriyor. Diğer yandan, kimi zaman huysuz kimi zaman şefkatli olabilen Agnese Teyze de hikayede önemli yer tutuyor.
Ayrıca, kitabın dilini beğendiğimi belirtmeliyim. Belli ki yazar sırf kolay okunabilir olsun diye basit cümleler kurmak istememiş. Yer yer kullanılan İtalyanca ifadeler de kitaba renk katıyor. E ‘un piacere di parlare Italiano.
Bir bütün olarak bakıldığında kitabın her şeyden çok Venedik’e odaklanmasının, bazı okurlara ilgi çekici gelmeyebileceğini düşünüyorum. Venedik öyle büyük bir yer kaplıyor ki karakterler de olaylar da kimi zaman geri planda kalıyor. Öte yandan, eğer benim gibi İtalya’yla ilgili neredeyse her şeyi seven bir okursanız, göz atmanızda fayda var....more
Noel ruhuna aldırmayan Dash ile Noel ile ilgili her şeye bayılan Lily‘nin ortak bir noktası var: kitaplar. Ve kitaplar*Düşük seviyeli spoiler alarmı.
Noel ruhuna aldırmayan Dash ile Noel ile ilgili her şeye bayılan Lily‘nin ortak bir noktası var: kitaplar. Ve kitaplar onları biraraya getirir.
Dash, kitabevinden çok daha fazlası olduğunu düşündüğü dükkanda (the Strand) dolaşıp, Salinger kitaplarına bakarken kırmızı bir defter ilgisi çeker. Lily’nin bıraktığı notta bazı ipuçları toplaması gerektiği yazılıdır, böylece ortaya bir cümle çıkacaktır. Bu cümlenin sonunda eğer bu gizemli oyuna devam etmek istiyorsa, kitabevinde çalışan belirli birine defteri teslim etmesi gerekmektedir. Dash, kısa sürede oyunun ilk bölümünü tamamlar ve ismini belirtmeden bir takım “görevler” yazarak defteri teslim eder. Böylece iki genç birbirilerini tanıma yolunda ilk adımı da atmış olurlar.
Eşcinsel ağabeyinin teşvikiyle yazdığı defterin kendisini “ideal erkek arkadaşa” yönlendireceğinden şüpheli olan Lily, yıl dönümü kutlaması için Fiji’ye giden ebeveynlerinin “yerleşme” planından haberdar olur ve Noel’i protesto edercesine tek başına geçirmeye karar verir. Çok sevdiği Manhattan‘dan taşınması gerektiğini öğrenen genç kız mutsuz günler yaşamaktadır. Hiç arkadaşı olmadığı için de bu kırmızı deftere sıkı sıkıya tutunur ve henüz yüz yüze tanışmadığı Dash’in verdiği garip ve eğlenceli görevleri yerine getirmeye başlar.
David Levithan ve Rachel Cohn‘ın ortaklaşa yazdıkları üçüncü kitap Dash & Lily’s Book of Dares, kültürümüzde olmasa da kitaplar, sinema ve medya sayesinde aşina olduğumuz Noel ruhunu, birçok açıdan ele alarak yansıtıyor. Dash’in hiç istemediği halde zorla Noel Baba’nın kucağına oturup, kıyafetinin içinden kırmızı defteri alması gibi komik anlar yaşandığına tanık oluyoruz. Çünkü defterin ne zaman nereye bırakılmış olacağını sadece karşı taraf biliyor ve ipuçlarını takip ederek deftere ulaşmak gerekiyor. Aynı şekilde Lily’nin tek başına tuhaf bir bara gitmesine de şahit oluyoruz. Yani, iki karakter de daha önce denemedikleri şeyleri deniyorlar ve çoğu zaman da gülünç anlar yaşıyorlar.
Diğerlerinden farklı duran bu iki genç insanın ne zaman birbirlerini yüz yüze göreceklerini merak ederek okuduğumu söylemeliyim. Her ne kadar bazı romantik komedi klişeleri ve tüm o saçmalıklara yer verse de eğlenceli bir kitap olmadığını iddia edemem. Aklıma şu eski Tom Hanks & Meg Ryan filmi “You’ve Got Mail” geldi. Teknoloji kat be kat ilerlemiş olsa da burada daha “geleneksel” bir yol izlendiği ortada. Bir deftere yazılan karşılıklı mektuplar ve ipuçları, bir yandan karakterleri birbirlerine yaklaştırırken, bir yandan da meraklısına Manhattan turu yaşatıyor.
Sevginin yasak olduğu, insanların gülmediği, dans etmediği, rüya bile görmediği, sadece otorite tarafından uygun görüldüğü şekilde yaşadıkları yeni bir ABD. Yaklaşanı pastırma gibi kızarttığı iddia edilen yüksek gerilimli tellerle korunan bu topraklarda yaşayan Lena’nın da artık “tedaviye” girmesi an meselesi! Her şey tasarlandığı gibi olacak; önce tedaviye girecek, hayatından sevgi denilen ve peşi sıra bin bir kötülüğü getiren hastalığı tamamen çıkartacak. Böylece, o televizyonlarda gösterilen korkunç hastalar gibi hayatı mahvolmayacak. Söz verildiği gibi tedaviden sonra hep “güvende” olacak. Gün geldiğinde devletin belirlediği biriyle evlenecek ve kendisi için planlanmış bu hayatta emin adımlarla ilerleyecek.
"Seni seviyorum. Hatırla. Bunu benden söküp alamazlar."
Fakat tabii ki işler planladığı gibi gitmiyor ve Lena, aslında çocuk yaştan beri annesinin ona kaçak göçek gösterdiği gerçek sevginin ne olduğunu zamanla idrak ediyor ve gözlerini açıyor. İşte akabinde yaşanan kıyametin ilk habercisi de bu oluyor.
Kitabı okurken, ister istemez aklıma Matched serisi geliyor. Fakat ne kadar korkunç gözükse de bu evren, sokakta koşmanın bile (absürd!) yasak olduğu Matched‘deki distopya kadar ürpertici değil. Mesela, yasaklara ve kısıtlamalara uyduğun sürece istediğin sporu yapabilirsin, zenginsen evinde bilgisayarın ve internetin olabilir, yiyeceklerini ve kıyafetlerini kendin seçersin. İnternet var dedim ama tabii ki hükümet tarafından kontrol ediliyor. Ayrıca, ülkede müzik, sinema, kitap gibi çeşitli kategorilerde sadece onların onayladıkları eserler halka sunuluyor. Gazetecilik diye bir kavram yok; tüm haber kanalları devletin elinde oyuncak gibi. Sanki bir yerlerden tanıdık geliyor!
Karakterlere değinecek olursak, hayatında hiçbir erkekle doğru dürüst konuşmamış Lena’nın, kitabın aşk temasını tamamlayan Alex ile ilişkisinin adım adım, yavaşça ilerlemesi mantıklı geliyor. Kimsenin birbirine güvenmediği, herkesin robot gibi belli başlı fonksiyonları yerine getirerek yaşadığı bir evrende pat diye birbirlerine güvenmeleri ve bağlanmaları saçma olurdu. Yazar, bu noktada bana kalırsa akıllıca bir seçim yapmış.
Zaman zaman Lena’nın tepkileri ve “Deriden nefret ediyorum. Kemikten ve vücuttan nefret ediyorum. İçine girip kıvrılmak ve sonsuza kadar orada kalmak istiyorum,” gibi kimi çarpıcı (!) lafları olsa da bunları sık sık tekrarlamıyor ve Alex ile bir çift olarak, masum ve yasak bir aşkı yaşatmaya çalışıyorlar. Öte yandan, Alex’in bir çeşit “beyaz atlı prens” gibi durduğu da ortada. Şair ruhlu, romantik, zeki ve asi bir çocuk. Biraz “fazla” olduğu söylenebilir.
Kitabın en hoş yanı belki de Lena’nın karakter gelişimini izlemek. A noktasından B noktasına gelirken başına gelenleri ilgiyle takip ettiriyor. Ayrıca, Lena günümüz gençlerinde de görülen bazı problemlere de sahip. Mesela, en yakın arkadaşı Hana‘ya sürekli imreniyor. Güzellik ve popülerlik gibi kavramlar kafasını karıştırıyor. Diğer yandan, buz kraliçesi kıvamındaki halasıyla yaşaması ve insanların şu anda belirtmeyeceğim bir nedenle kendisine karşı ön yargılı yaklaşması da dolaylı yoldan karaktere derinlik katıyor.
Amor deliria nervosa dediğimde, aklınıza sadece aşk gelmesin. Anne sevgisi temasının tüm kitaba muhteşem bir şekilde yayıldığını belirtmem gerekir. Çünkü yazarın, sevginin çeşitli formlarını irdelemeye çalışması kitabın büyük bir artısı.
Before I Fall ile tanıdığımız ve insan ilişkileri, özellikle arkadaşlık teması üzerinde kalemini layıkıyla kullanabilen Lauren Oliver‘ın 441 sayfalık Delirium‘u da çarpıcı bir roman....more
Güzel kızlar, güzel kızlarla arkadaş olmazlar. Çirkin ve şişman bir kızın yanında güzel görünmek varken, neden rekabet etmeye gönüllü olsunlar ki?
TheGüzel kızlar, güzel kızlarla arkadaş olmazlar. Çirkin ve şişman bir kızın yanında güzel görünmek varken, neden rekabet etmeye gönüllü olsunlar ki?
The DUFF, elime alır almaz, daha ilk sayfasından itibaren bana kahkaha attırmayı başaran bir kitap. Genç yazarın bol argolu içten anlatımı, kitabın başında bile kendisini hissettirip okurun kısa süre sonra en yakın arkadaşları, sırasıyla Casey ve Jessica'yla güzellik konusunda yarışamayacağını düşünen baş karakter Bianca'yla kuracağı bağın zeminini ustalıkla hazırlıyor. Evet, güzellik kitabın en önemli meselelerinden biri ve bu kitapta aslında herkes güzel olmaya çalışıyor. Söz gelimi okulda geçen rastgele bir olayı açıp okusanız, muhtemelen ya birilerinin manikürlü, kusursuz tırnaklarının ya da dolgun dudaklarının bahsinin geçtiğini görebilirsiniz. Yazar öyle bir resim çiziyor ki küçük göğüslerinden ve şişko poposundan açıkça yakınan Bianca'nın bu departmanda hiç şansı yokmuş gibi görünüyor. Aslında bunu kafasına takmaya başlamasına vesile olan ise aynı anda hem kasabanın en zengini hem de okulun en seksi çocuğu Wesley Rush. Resme dahil olduğu anda da "Bianca'nın maceraları" başlamış oluyor.
Wesley, kız kardeşi denilebilecek kadar yakın arkadaşı Casey'nin kısaca B dediği Bianca'nın anlattıklarına bakacak olursak hergelenin teki. Kesinlikle çirkef, kesinlikle güvenemeyeceğiniz, kesinlikle uzak durmanız gereken edepsiz bir çocuk. Aslında bakılırsa, Bianca'nın nefret ettiği şeylerden sadece biri olan bir gece kulübünde kıza "DUFF" lakabını takması ("çirkin ve şişman arkadaş" ya da "grubun en zayıf halkası" diyelim) ve sonrasında ona "Duffy" diye seslenmeye başlaması hariç, "Wesley Rush kızların peşinden koşmaz, kızlar Wesley Rush'ın peşinden koşar," gibi ukala cümleleri bile üzerimde Bianca'nın istediği şiddetli etkiyi yaratmadı. Diğer yandan bir de Bianca'nın on beş yaşından beri vurgun olduğu, kitabın sonlarına doğru, "Bir Kennedy'ye benziyordu," dediği, illa ki politikaya atılacağı vurgulanan, blazer ceketli, gözlüklü ve zeki Toby Tucker var. Daha ilk anda aslında neredeyse bir anti-Wesley Rush yaratıldığını görüyoruz.
Kitapta sadece dostluk ve karşı cinsle ilk yakınlaşmalar mercek altına tutulmuyor. Bianca'nın problemli eski ilişkisi, alkol problemleri yaşayan babası ve evde durmayan annesiyle yaşadıkları da gerçekçi bir anlatımla ortaya konuluyor. Zamanla aslında Bianca'yla annesi arasında ortak noktayı keşfediyoruz: Sürekli birilerinden ya da bir şeylerden kaçıyorlar. Doğrusu arka planda bunca şey yaşanırken Bianca'nın bir kaçış yolu araması ve bunu cinsel ilişkide bulması da çok şaşırtıcı gelmiyor. Kaçış yolu demişken... Kitapta bolca The Scarlett Letter/Kırmızı Leke göndermesi var ve kitapla ilgili az çok bilginiz varsa ilginç. Bolca Wuthering Heights/Uğultulu Tepeler göndermesi var ve... O kadar da hoş değil. En azından benim gibi bu klasik, gotik kitabın aşığı olan biri için.
Sadece on yedi yaşındayken bu kitabı yazarak USA Today ve NYT bestseller listesine adını yazdıran genç yazarın, aynı kulvarda yarıştığı çoğu genç yetişkin yazarının otuzlu yaşlarında olduğunu hesaba katarak hiç fena bir iş çıkartmadığını söyleyebilirim. İçinde her ne kadar karşılaşılan gerçek sorunlar olsa da büyük oranda eğlenceli geçen romanı, bir pazar günü bir parça keyif almak ve belki de içinde bulunduğunuz atmosferden kaçmak için okuyabilirsiniz.
Kusursuz görünmek kusursuz olduğun anlamına gelmez.
Zengin, sevgiyle şımartılmış, her istediğini almaya alışkın ve sorumsuz Josh, sahte ismi ve sahte tKusursuz görünmek kusursuz olduğun anlamına gelmez.
Zengin, sevgiyle şımartılmış, her istediğini almaya alışkın ve sorumsuz Josh, sahte ismi ve sahte telefon numarasıyla kandırdığı kızları götürebileceği bir yer aradığı için ev ilanını gördüğü Aidan'ın dairesini paylaşmaya başlar. Bir dövmecide çalışan Aidan'ın yüzünde insanların irkilmesine neden olan büyük bir yara izi vardır ve bu nedenle iç mekanda bile güneş gözlüğü takar, kapüşonlusunu mutlaka giyer, geceleri dışarı çıkmayı tercih eder, sonuç olarak toplumdan uzaklaşır ve evinden çıkmayan arkadaşı Becca ile günlerini geçirir. Pembe saçlı, dövmeli, sürekli eşofmanla ve terlikle dolaşan Becca da insanların farklı gözle baktığı, sürüden ayrılan bir kızdır. Ortaya bir de "Miss Perfect" lakaplı Jordyn çıkınca bu dört insanın hayatı allak bullak olur. Jordyn, Aidan'la birlikte olmak ister. Aynı şekilde Josh da Becca'yla. Hisler karşılıklı olsa da aradaki farklılıklar işleri zorlaştıracaktır.
Flaw, ara sıra hepimizin başına çöreklenen reading slump sırasında okumaya karar verdiğim bir kitaptı ve şu anda bu iş için biçilmiş kaftan olduğunu düşünüyorum. Yazar, günlük konuşma diliyle yazdığı kitabını ortadan ikiye bölüp ilk kısımda erkekleri ikinci kısımda ise kadınları konuşturarak ortaya merak uyandıran ve çabucak okunan bir roman çıkartmış.
Kitap her ne kadar "yetişkin içerik" uyarısıyla sunulsa da içinde o baştan sona cinsellikten başka hiçbir şey olmayan, erkeklerin işi, arabası, evi, saati derken malı mülküyle kadınların akıllarını başlarından aldıkları bomboş romanlardan biri değil. Hayata yeni yeni adım atan gençlerin karşı cinsle kurdukları romantik ilişkilerle aslında kendilerini tanımalarını anlatıyor. Tüm bu olayları yaşayan karakterlerden Aidan, hem geçmişi hem bugünkü yaşamıyla bana göre kitabın en iyi kaleme alınmış karakteriydi. Onun Jordyn'le ilişkisine tanık olmak, çoğu zaman Josh'la Becca'yı takip etmekten daha keyifliydi.
Yaz bitmeden tatilin keyfini çıkartıyorsanız ya da biraz boş vaktiniz varsa ve okurken yormayacak eğlenceli bir new adult romance arıyorsanız, Ryan Ringbloom'un bu kitabına da bir göz atın derim.
Arkadaşlık mı aşk mı? Yoksa arkadaşlık da bir tür aşk mı?
Levithan'in imzasını attığı kitaplarda yazarın kafa yorduğu mevzulardan olan LGBT bir şekildeArkadaşlık mı aşk mı? Yoksa arkadaşlık da bir tür aşk mı?
Levithan'in imzasını attığı kitaplarda yazarın kafa yorduğu mevzulardan olan LGBT bir şekilde karşımıza çıkıyor. Baş karakterin değilse bile yakın çevresinden birinin biyolojik kimliği ile cinsiyeti birbiriyle örtüşmüyor. Buna "cinsel tercih" demiyorum çünkü Levithan'e -aynı şekilde birçok insana- göre bu bir tercih değil. Every Day/Her Gün'de sürekli değişen kimliğiyle A, yine Rachel Cohn'la birlikte yazdığı Dash & Lily's Book of Dares'te evde geçen bölümlerde sevgilisiyle görünen bir ağabey ve Naomi and Ely's No Kiss List'te baş karakterlerden biri, yani Ely, buna örnek olarak gösterilebilir. Aynı şekilde Ely'ın arka planda dolanan ve birlikte mutlu olduklarından gayrı pek bir şey öğrenmediğimiz "anneleri" de öyle.
Kitabın kompleks bir problemi var. Çocukluklarından beri sıkı dost olan Naomi ile Ely'ın ilişkisi dünü, bugünü ve yarınıyla masaya yatırılıyor. Birbirine benzeyen bu karakterlerin birbirlerinden farklı beklentileri olduğunu görüyoruz. "Partinin gözdesi", çapkın, modaya ve müziğe düşkün Ely ile usta yalancı, müzikten pek anlamayan ve sürekli belirtildiği şekliyle "ateşli" Naomi, kitabın arka kapağında da yazan şu sebeple arkadaşlıklarına mutlu mesut devam edemiyorlar:
"Naomi ♥ Ely Ve ona aşık olduğu söylenebilir. Ely ♥ Naomi Ama o erkeklere aşık olmayı tercih ediyor."
"Seviyor" yerine ♥ kullanmayı tercih ettikleri ve tercih ettiğim dikkatinizi çekmiştir. Neredeyse tüm kitap boyunca birçok yerde bazı kelimelerin yerine semboller kullanılması da kitabın ilgi çekici yönlerinden biriydi.
Öncelikle...
Kitabı okurken defalarca kahkaha attığımı söylemem gerek. Yüksek sesle. Levithan'in yazdığı her halinden belli olan birkaç satırın da altını çizdim. Bazı karakterlerin birbirlerine armağan ettikleri şarkılardan birkaç tanesini de üşenmeden açıp dinledim.
Tabii ki...
Levithan'i seviyorum. Sayesinde tanıdığım Cohn'a karşı herhangi bir olumsuz düşüncem de yok.
Fakat...
Sürekli değişen anlatıcılara -burada sadece baş karakterlerden bahsetmiyorum, neredeyse kitaptaki herkes bir şeyler anlatmak için lafı, yani başlı başına bir bölümü devralıyor- ısınmak pek mümkün olmadı. Dahası, yaratılan Naomi ve Ely karakterlerini de sevdiğimi iddia edemeyeceğim.
Şu evrensel bir gerçek ki okur bir hevesle eline aldığı kitabı okurken baş karakterlerde kendinden bir şey göremese de en azından bazı konularda ortak paydada buluşmayı umuyor. Mümkün olmadığında ise arada hep bir mesafe oluyor. Tıpkı kitabın çoğunda Naomi ile Ely'ın aralarında duran duvar gibi. Fakat o mesafeye rağmen yer yer keyifli anlar yaşattı ve okuduğuma pişman olduğumu da söyleyemem.