Wonderstruck'u izlerken, temel olarak iki filmle tanıştık ama tek bir film izlemiyormuşuz gibi geliyor. Sadece bir tane bitti, ama bu bölüm tatmin edici olmadığından, "iki" filmin tamamlanmadığı görülüyor. Filmin, film yapımcıları için iki film yapabildiğini, bir filmde hem detaylar hem de prodüksiyon hakkında hem ikna edici hem de eşit derecede ikna edici olduğunu göstermek için bir başarı olduğunu düşünüyorum.
Tabii ki, tek bir bakışta, filmin nitelikli bir yönetmen tarafından yapıldığı sonucuna varmanız olasıdır. O, deneyde tereddüt etmeyen parlak bir yönetmen olan Todd Haynes. Mümkün olan en büyük deney, 6 biyografisi olan Bob Dylan'ı 6 farklı aktör ve 6 farklı arsa yolunu benzersiz biyografik olarak orada değilim. Wonderstruck'da, Haynes paralel koşan iki arsa hattına sahiptir. Ve bunu söylemek gerekirse, 1920'ler ve 1970'ler olmak üzere iki farklı sinema stilini kullanıyor.
İş ustalığı için, detaylara olan ilgisi muhteşem. Hikaye iki farklı uzak dönemden geçiyor ve söz konusu yılda bir film gösterimini gerçekten çok seviyoruz. Hikayenin 1927 bölümünde, siyah ve beyaz bir sessiz film verildi, 1977'deki resim ise 70'lerin tipik bir parçasının eşlik ettiği pastel bir paletle doluydu.
Bütün bunları önemser miyiz? Film sınıfının öğrencileri, ancak seyirci kitleleriyle öyle değil.
Bir neden daha, kişisel olarak seyahat etmeyen karakter bizi bağladığından dolayı. Film, hikayeleri 50 yıl arayla ayrılmış iki çocuğun anlatıyor. Ancak, birçok benzerlikleri var: zekice, çaresiz, yalnız ve aile hakkında cevaplar bulmaya çalışıyorlar. Filmler, neden yaptıklarını araştırmakla daha çok ilgileniyorlar. Bu arsa mekaniği ve arsa mekaniği nadiren bizi dokundular.
İlk karakter, bir köyde halasıyla yaşayan Ben (Oakes Fegley). Annesi (Michelle Williams) yeni öldü ve hayatının sonuna kadar, Ben'in babasının kimliğini asla açıklamayın. Ancak Ben daha sonra gizemli bir kitapta ipuçları buldu. Hükümle birlikte, evden kaçtı ve babasıyla bir ilişkisi olması muhtemel bir adam bulmak için şehre yöneldi.
Bu arada, Ben, gizemli kitabı satan kitapçıyı arayacağı gibi, yıldırım çarpması yüzünden duruşmayı yeni kaybetti. Bu sadece bir tesadüf.
1927'de, babasının suçlanabileceği küçük bir sağır kız olan Rose'la (Millicent Simmonds) tanıştık. Gül filmlerle, özellikle de bir aktrisle (Julianne Moore) takıntılıdır. Gül, oyuncunun yaşadığı kasabadaki bir tiyatro sahnesinde gerçekleştirdiğini biliyor. Oyuncuyla tanışmak için evden kaçtı.
İkisi daha sonra Amerikan Doğa Tarihi Müzesi'nde buluşacak. Demek istediğim, mecazi olarak toplantı, gerçek anlamda değil, çünkü bu bir Time Aid filmi değil. Bu müze gerçek bir kırmızı oldu. Haynes bu bölümü müze tanıtımı yapıyormuş gibi sundu. Eğer önceki geçiş sahneleri pürüzlüyse, Ben ve Rose'un müze ziyaretleri daha düzgün ritmik, akıcı bir kesim ile akıyor. Temelde aynı şeyi yapıyorlar; Aynı koridorda yürüyün, aynı anıtı görün. Haynes'in aynı yerde farklı bir görünüm ve atmosfer yaratmasına nasıl hayran olacağımıza şaşıracaksınız.
Bunu yaratmak için Haynes sinematograf Ed Lachman ve besteci Carter Burwell ile işbirliği yaptı. Her hikayede, ayar tartışılabilir bir şekilde otantik. 1927 bölümleri için, sessiz bir film üzerinde bir haraç almasından dolayı, diyalog olmadan çalışır. Burwell'den gelen büyüleyici Nan oyunu, bize hikayenin dinamiklerini ve bazı duygusal anları sonsuza dek yönlendiriyor.
En üst sahne New York şehrinin tüm bölümlerinin muhteşem bir minyatürünü içeriyor. Bu büyük diorama muhteşem bir manzara sunuyor. Üretim planlama ekibinin, minyatörü tam ve ayrıntılı bir şehir planına ne kadar sürdüğünü merak ediyordum. Fakat sadece arka plan için değil, çünkü Haynes, Moore'un anlattığı hikayelerin hikayesini anlatmak için dioramalar ve mini bebekler kullanıyor.
Sonunda her şeyin birbirine bağlı olduğu (en zeki seyircilerin zaten bir mesafeden tahmin edebileceğini düşünmeme rağmen). Bu filmin, aslında semenohok değil, noktayı teslim etmesi uzun zaman aldı. Son noktaya ulaştığımda, en yüksek duyguyu elde edemiyorum çünkü ondan önce gelen her şey çok mekaniktir. Belki de bu hikayeyi anlatmanın daha iyi bir yolu vardır ve Haynes'in becerilerini göstermesi için daha fazla materyal vardır.
Wonderstruck, senaryo yazarı olarak çalışan Brian Selznick'in çocuk kitabından kaldırıldı. Selznick'in önceki kitabı Martin Scorsese'nin Hugo üzerinde çalışması için bir ilham kaynağı oldu. Haynes genellikle yetişkin filmleri yapar (iki yıl önce Carol vardı). Bu, tüm aileye yönelik bir film yapmak için ilk girişimidir. Pekala, çocukların bu filme nasıl tepki verdiğini merak ettim.