Ahmet Y Y itibaren Texas
Sanchez'i seviyorum, ama bu kitap ... çok değil. "Söylemesi Çok Zor" buldum, bu kitaptan çok daha düşünceli / anlayışlı / duygusal / dokunaklı / yer sıfatı. Carlos sadece çok, çok, çok sonunda "anlıyor". Ve Roxy'yi gözlerinden kaçırmaktan biraz yoruldum. SAl'ı sevdim, ama onunla birlikte bir ana karakter olarak bir kitap görmeyi tercih ederim.
Üstesinden gelemedim. Hiç bir kitabı bitirmedim, ama bunu yapamadım.
Satrapi'nin otobiyografisinin ilk cildini okuduğumdan (ve çok keyif aldığımdan) dört buçuk yıl sonra görmeye başladım. http://nwhyte.livejournal.com/1185816.html[return Önceki kitabın sonunda İran İslam Cumhuriyeti'nden Avusturya'ya çıkmayı başarmıştı. Persepolis 2 iki yarıya düşüyor: Avusturya deneyimi ve ardından tekrar Fransa'ya göç ettiği İran'a dönüşü. Hem Viyana hem de Tahran'da, ayrılma kararında çöküşü kilit bir faktör olan bir ilişki içerisindedir. Ancak kitabın iki yarısı arasındaki anlatı benzerlikleri aslında ikisi arasındaki büyük farklılıkları zıtlaştırmaya yardımcı olur. Viyana'da, yaşlı erkekler tarafından otobüslerde yemin eden, aile bağlantılarından yoksun kalan, kışın ortasında sokaklarda uyuyan bir göçmen. Tahran'da dış dünyadaki tecrübesinden dolayı şımarık, dini yetkililerle kavga ediyor, yerine oturmakta zorluk çekiyor. (Her iki durumda da, bu durumdan ne kadar iyi olmasa da, madde bağımlılığı ve depresyon ile mücadele ediyor.) [dönüş] [dönüş] Marjane eğitiminin öyküsü kopma, zaman zaman eğlence ve utanç ve genç benliğinin eylemleriyle anlatılır. Bununla birlikte, ilk ciltte olduğu gibi, kitabın gerçek gücü, İran İslam Cumhuriyeti'nde yaşamın tasviridir, burada devrimin ilkelerinin çok azını destekler, ancak herkes ona dudak hizmeti ödemek zorundadır ve tüm kadınlar itaat etmek zorundadır kıyafet kodu. (Neredeyse birkaç hafta önce sorduğum bir soruyu da cevaplıyor.) Bir sanat öğrencisi olarak, vücudu tamamen kaplanmış bir fenale modeli çizmeye çalışmanın tuhaf bir deneyimine sahip; kızlar bunu evde birbirleri için modelleyerek çözerler. Üniversiteye kız öğrencilerin üniformasını değiştirmek için başarılı bir şekilde meydan okuyor ve onu kendisi tasarlıyor. Sonunda, kitabın sonunda, o ve kocası İran kültürünü ve mitolojisini araştıran büyük bir projeye girişti; ama sonunda İslam Devrimi'nin ilkeleriyle uyumsuz olduğu ortaya çıkıyor ve evlilikleri sona eriyor ve Marjane Fransa'ya gidiyor. [geri dön] [geri dön] Her şey siyah ve beyaz: yüzeyde hiçbir şey yok gibi görünüyor Satrapi'nin dünyasında gri tonları. Ama yakından bakarsanız, orada olduklarını görebilirsiniz.
3,5 yıldız Tamam, bu yüzden gerçekten, gerçekten, gerçekten Gaiman'ı seviyorum. Yavaş yavaş çalışmalarını sürdürüyorum, ama onu çoktan seviyorum. Aldığım ilk kitabından - Mezarlık Kitabı - sadece Gaiman'ın sadece en iyi yazarlardan biri olmadığını, aynı zamanda kafamda kalıcı ikamet edecek bir yazar olduğunu biliyordum, kalp ve hayal gücü. Tüm bunların anlamı, arsa veya genellikle yıldızlarda bir azalma ile sonuçlanacak karakterlerle yaptığı bir şey (veya Stardust ile olduğu gibi yapmadığı) bile, burada vereceğim Goodreads'de hala geçmişe bakmayı başarırdım çünkü Gaiman romanlarının her bir parçasının yaratılmasında ustadır. Yani, Stardust'ta kolay çözünürlük ve sığ karakterler zayıflıklarıdır ve bunun için 3 yıldız verirsem uzunca bir süre tartıştım. Ama sonra romanın arkasındaki tüm fikir, bize Stardust'ta verdiği inkar edilemez derecede güzel goblen, her sayfanın ele gelen büyüsü ve yazısının muhteşem kalitesi, ani ve beklenmedik çözüm üzerinde yaşadığım hayal kırıklığını tamamen aştı. , bazı ana karakterlerin romantizminde ve yumuşaklıklarında inandırıcı gelişme eksikliği. Bu kitabı okurken çok eğlendim ve ne yazık ki her şeyden nefret ettiğim bir okuma çöküşüne ne yazık ki girdiğime inandığım, benim için çok anlamı ne olursa olsun okumaya devam etmemizi sağlayan bir kitap üzerine tökezlediğimden şimdi. Bir filmin dayandığı kitaptan daha iyi olduğunu iddia ettiğimi sanmıyorum. Günün söyleyeceğim zaman geleceğini hiç düşünmemiştim, ancak arsanın nasıl ele alındığına, inşa edilen romantizme ve inşa edilen ve geliştirilen karakterlere, film uyarlamasında romanda olduğundan daha üstün olduğuna inanıyorum. Yine de, her şeye rağmen, bu gerçekten keyif aldım.
I'd give this book more than five stars if I could. Before starting it, I had no idea how much it would affect me. The story follows Shay Bourne, a misunderstood carpenter who has had a tough upbringing. June Nealon hires Shay to work in her home, but he is arrested and sentenced to death months later for the cold blooded killing of Kurt and Elizabeth Nealon (June's husband and daughter). In June Nealon's eyes, Shay is her worst enemy. He took away everything from her. Now, June's other daughter Claire, whom she was pregnant with when Elizabeth and Kurt died, is in desperate need of a heart transplant. Shay starts to speak out in prison about his desires to give Claire his heart after he has died. In Shay's eyes, donating his heart to Claire is the only way he can reach salvation. A lot of people seem to compare this book to Stephen King's, The Green Mile and John Grisham's, The Chamber. Of course, there are a lot of similarities but it's the same with any novel with a similar plot. Picoult successfully makes it her own. The book is intense at times, dealing with ethical issues as well as religious ones. Prior to reading this book, I was firmly in favor of the death penalty, and very skeptical of religion, so much so I tended to refer to myself as an atheist. However, after finishing this book last night, I'm beginning to question my beliefs on both issues. In my opinion, that's a sign of a fantastic author. This is easily the best Jodi Picoult novel I've read, and the first novel I've ever REALLY cried at.
This book is completely delightful. Even when you subtract all the hype that followed, even when you separate it from what became a very gratifying series, you have a stand-alone work that is charming and engaging and full of positive lessons. Definitely my favorite of the series.
This is a fantastic series and this ninth book is no exception. Incredibly well written, the characters and time period literally enter your drawing room; you can almost smell the smoke from Holmes' pipe. Sometimes with long series you grow tired of the characters and the drama... but not with this one. King finds a way to create incredible depth of character and atmosphere with precise words that keep the story moving forward until 2:00am at least, which is how late I stayed up last night to finish it. :)