Sovieshu’nun benim kalpsiz biri olduğuma inandığını söyleyebilirim. Kaşlarının arasında normalde olmayan çizgilerden ve gözlerinin kısılmasından belli oluyordu.
“İmparatoriçe soğuk.”
“Olmam gerektiği gibi.”
“Ne?”
Sovieshu konuklarına aldırış etmezse uluslararası bir utanç yaşanabilir ve suç ona düşerdi. Ama Rashta için bir konuk ayırırsam, Rashta ve Sovieshu’yu etkilemek için yanlış bir şey yapmakla suçlanırdım. Benzer bir söylenti, Sovieshu’nun benim adıma Rashta’ya hediyeler vermesinden sonra çoktan yayılmıştı. Bu olay kişisel düzeyde utanç verici olsa da, konuklara saygısızlık doğrudan toplum tarafından yargılanacaktı.
Ancak Sovieshu’nun davranışı bir hata değildi. Şu anda bile akıllıydı. Kendini korumak ve Rashta’nın kalbini yatıştırmak için beni bu şekilde davranmaya zorluyordu.
“Kasıtlı olarak zalimlik yapmıyorum. Rashta senin cariyen, benim değil. Senin, İmparator’un bile yapamayacağı şeyleri bana neden yapmaya çalıştığını anlamıyorum.”
Ona daha fazla açıklayamayacak kadar sinirliydim, bu yüzden kasıtlı olarak arkamı döndüm. Sovieshu’nun çenesi kasılmıştı ve Rashta bana korkmuş bir bakışla baktı ama ben hiç de iyi hissetmiyordum. Görgü kurallarının gerektirdiği şekilde vedalaştıktan sonra görkemli bir yürüyüşle odadan ayrıldım.
* * *
Batı sarayına vardığımda hanımları endişeyle beni beklerken buldum.
“Bensiz yemeliydin.”
“Nasıl yapabildik? Yine korkunç bir şey mi oldu diye merak ettik.”
“Bugünlerde İmparator’u ne zaman görsen iyi görünmüyorsun.”
Onları sakinleştirdikten sonra birlikte kahvaltı yaptık ama ben yutkunmakta zorlandım. Çorba ve pudingle karnımı hafifçe doyurmayı başardım.
Daha sonra nedimeler kendilerini partiye hazırladılar, ben de yılbaşı kutlamalarından sonra programı kontrol etmek için masamda tek başıma oturdum. Yabancı konukları uğurlamam ve daha uzun kalmak isteyenleri ağırlamam gerekiyordu. Herhangi bir olaya ilişkin raporların da kapsamlı bir şekilde ele alınması gerekiyordu. Herhangi bir yabancının yasal bir sorunu varsa, sınırı geçmeden önce çözülmesi gerekiyordu.
Gün çabuk geçti ve bayram vakti geldi. Aynada kendimi bir kez daha inceledim ve nedimelerimin de harika giyindiklerini gördüm.
“Özel ziyafetten sonra partiye gelecek misin?”
“Bilmiyorum. Saate bakmam gerek… Sorun ne, Laura?”
“Alischute—hayır, Leydi Alischute hasta ve partiye gidemez. Siz veya o gelmezseniz, yüzümü gösterip hemen giderim.”
Akranlarının arasına karışmayı tercih eden Laura, diğer soylu kadınlarla sosyalleşmeye pek ilgili görünmüyordu.
“Beni beklersen orada olacağım, Laura.”
Ona söz verdim ve Laura heyecanla gülümsedi ve parti için hızla büyük salona gitti. Özel ziyafet için Red Rose odasına giderken diğer nedimeler de aynı şeyi yaptı.
Canlı müzik havayı dolduruyor, özel konuklar üçerli-dörtlü gruplar halinde toplanıyorlardı. Prenses Soju’ya doğru yürüyorum, herkese rastgele bir baş selamı vererek, ilk önce elinde şampanya kadehi tutan Büyük Dük Kaufman ile karşılaştım. Bir çiçek sepeti ve kılıç tutan büyük bir heykel ve şampanya şişeleri taşıyan bir uşak, iki yanında simetrik olarak durmuş, geçmek için başka yol bırakmıyordu.
“Memnun musunuz?”
Tam önümde olduğu için başımı sallamak yeterli olmayacaktı, bu yüzden gülümsedim ve onunla konuştum. Selam vermek için eğilmeden önce, dün hem beni hem de Rashta’yı görmezden geldiğini fark ettim.
“…Majesteleri.”
Neyse ki Büyük Dük Kaufman bu sefer bana göz yummadı. Ancak soruma cevap vermedi.
“Yemek damak zevkinize uygun mu?”
Farkında olmadan ona ikinci kez hafifçe eğildim. Bana cevap vermek yerine tekrar bana baktı. Uzun, keskin gözleri vahşi bir şeydi.
Bu, Büyük Dük Kaufman’ın ziyafete ilk davetiydi ve geçen yıla kadar bu adamla hiç etkileşim kurmamıştım. Karakteri hakkında çok az bilgim vardı. Tek bildiğim, onun bir çöl ülkesinden gelen bir büyük dük olduğu ve ilk önce bir sihir akademisinden mezun olduğuydu.
Cevabını beklerken, Kaufman bana birdenbire kendi sorusunu sordu.
“Doğu İmparatorluğu’nun durumu bu mu?”
“Ne demek istiyorsun?”
“Rwibt’te Imona ve Imot’un duyguları birdir.”
“Kral ve kraliçe birdir. Bu harika.”
“…Bunun ne anlama geldiğini biliyor musun?”
“Akıcı olduğumu söylemek için yeterli değil. Sadece birkaç temel kelime.”
Kaşlarımı kaldırdığımda şaşkınlıkla gözlerini açtı ve devam etti.
“Emot’un sevgilisi gözünün önünde olsa hemen öldürülürdü.”
“!”
“Bunu yapamıyor musunuz, Majesteleri?”
“Korkarım ki bu büyük imparatorlukta bir insanı sebepsiz yere öldüremem, imparatoriçe olsam bile. Önce bir duruşma yapılmalı.”
“Çorbayı kendi kasenden yiyemiyor olman aptalca.”
Dün Rashta’yı gerektiği gibi kontrol edemediğimi mi söylüyordu? Ancak Rwibt ülkesinde kanunlar olduğu gibi, Doğu İmparatorluğu’nun kanunları da vardı. Benim ülkemde cariyeler yasal olarak onaylanıyordu. Ya bir imparatoriçe bir imparatorun metresini öldürürse? Hapishaneye atılma ihtimali çok yüksekti.
O zaman bu bana ne bıraktı? Biraz heyecan? Rashta’yı öldürmek için hayatım üzerine bahse girmeli miyim? Ancak cevap vermeden önce Büyük Dük Kaufman bir kadeh şampanyayla ayrıldı.
Rahat bir nefes verdim. Muhtemelen benim zavallı olduğumu düşündü.
‘Ne garip. Rashta’yı cariye yapan Sovieshu’ydu, öyleyse neden zavallı kadın benim?’
Ne yazık ki, Prenses Soju odanın başka bir yerine taşınmış gibiydi. Başımı salladım ve başka birini bulmak için etrafa baktım, bakışlarım Düşes Tuania’ya takıldı.
“Kraliçe.”
Arkamdan kısık bir ses geldi. Başımı çevirir çevirmez, Prince Heinley’i tam karşımda buldum.
“Nasılsın-“
Nasıl olduğunu soramadan tekrar konuştu.
“Seninle biraz konuşmak istiyorum.”
* * *
Prens Heinley’nin ifadesi hem ciddi hem de üzgündü. Her zamanki gülümsemesi ya da gururlu duruşu yoktu. Bana yardım ettiğini hatırlayarak konuşması için başımı salladım.
“Tamam.”
Prens Heinley yoldan geçen bir hizmetçiden iki şampanya bardağı aldı ve gözleri müziğin en yüksek olduğu ve konuşmamızı kapatacağı bir noktaya doğrulttu. Açık alan, hakkında çok dedikodu yapılan Prince Heinley ile birlikte olsam bile, diğer konukların yanlış anlamalarına yer bırakmadı. Şaşırtıcı derecede düşünceli bir adamdı…
Ona hayran olduğum için, Prens Heinley bana bir kadeh şampanya uzattı ve ben de kabul ettim. Yine de kendi içkisini içmedi ve ben hala ayakta durup konuşmasını beklerken sadece bardağıyla oynadı. Sonunda dikkatlice ağzını açtı.
“Mesajınızı okudum Majesteleri. Dostluğumuzu sadece mektupla sürdürmek istiyorsunuz.”
“Benim olduğumu biliyor musun?”
Dün tek söylediğim, onun Rashta olmadığını bildiğimdi. Benim olduğumu nasıl bildi? Ona baktığımda, Prens Heinley aceleyle elini salladı ve garip bir şekilde gülümsedi.
“Endişelenme. Bir hata yapmadın.”
“Daha sonra …?”
“Hem Leydi Rashta hem de hizmetçisi ilk mektupların içeriğini biliyorlardı, ancak sonraki mektupları bilmiyorlardı. Ben de düşündüm. Vikontes Verdi adlı bir nedime İmparatoriçe’den Leydi Rashta’ya transfer olmuş.”
Demek böyle anlamıştı…
Ama yine de şaşırdım. Söylentilere göre Prens Heinley çapkın, zalim bir adam ve kötü arkadaşlıklar kuran biriymiş. Son derece zeki olduğuna dair bir söylenti duymamıştım ve hafifçe gülümsedim.
Ama prens hâlâ kimsesiz görünüyordu ve ben de merak etmekten kendimi alamadım. Başlangıçta ifşa etmemeyi tercih etsem de, mektubun tanıdığı ben olduğum için hayal kırıklığına uğramadı. Bunu görmezden gelmek ikimiz için de daha az utanç verici olurdu. Yüzü neden bu kadar sertti?
“İyi misin? Pek mutlu görünmüyorsun.”
Prens Heinley bana bakarken içini çekti.
“Nasıl mutlu olabilirim? Ben ikimizi iyi arkadaş olarak hayal etmiştim ama sen beni gerçek hayatta tanımıyormuş gibi davranmak mı istiyorsun?”
Bu gerçekten göründüğü kadar soğukkanlı mıydı? Abarttığını düşündüm ama o kadar üzgün görünüyordu ki itiraz etmedim. Şampanya kadehini tek bir hareketle yere indirdi.
“Aslında, düşüncelerimi paylaşacağım çok fazla arkadaşım yok.”
Prens Heinley boş bardağını heykelin kaidesine koydu ve kalın bir sesle devam etti.
“Biliyorum. Beklenmedik değil mi? Popüler miyim? Evet. Pek çok arkadaşım var. Etrafımda her zaman insanlar var, bu yüzden yalnız olmadığımı düşünebilirsiniz.”
“?”
“Ama gördüğün sadece bu. Aslında ben çok yalnızım. Arkadaşlarımdan nefret ettiğimden değil, çok iyi arkadaşlarım var. Ancak, Batı’nın prensi olarak düşüncelerimi dürüstçe paylaşamam ve her zaman başkalarının bilincinde olmak zorunda.”
“!”
Ona şaşkınlıkla baktım. Bunlar hemen hemen aynı düşüncelerimdi. Sanki – sanki Queen beni dinledi ve bu sözleri doğrudan Prens Heinley’e iletti.
“Bu insanlarla ilgili bir sorun değil, benim sorunum, bu yüzden sorunu iyileştirmenin bir yolu yok…”
Bu düşüncelere sahip olan tek kişinin ben olmadığımı fark ettiğimde sabit bir şekilde Prens Heinley’e baktım. Prens Heinley’nin başkalarının onun hakkında ne düşündüğüne aldırış etmeden davrandığına inanmıştım ama bu da bir roldü…
“Biriyle, beni ‘Prens Heinley’ veya ‘Veliaht Prens’ olarak düşünmeden konuşabilmeyi sevdim. Konuşmalarımız uzun sürmedi, ama birinin neşeli mektuplar göndermesinden mutlu oldum.”
“…”
Ben aynıydım. Erken bir prenses olarak damgalandım ve ailemle birlikte ilk kez kalbimi açabileceğimi hissettim. İyi insanlar olmadığı için değil, “iyi insan” ile “en derin düşüncelerimi açıklayabileceğim insan” aynı şey olmadığı için.
“O mektupları sabırsızlıkla bekliyordum. Dürüst olmak gerekirse, mektup arkadaşımın siz olduğunuzu öğrenince daha da mutlu oldum Majesteleri. Ama bunun yerine isteksiz ve rahatsız görünüyordunuz.”
Prens Heinley içini çekti, gözleri nemlendi. O gözlerle yüz yüze geldiğimde, üzerime bir suçluluk dalgasının çöktüğünü hissettim. Söylediği her şeye sempati duydum ve daha fazla utanç duydum.
“Aynı düşüncelere sahiptik, ancak farklı sonuçlara vardık.”
Prens Heinley bana o ıslak gözlerle baktı ve tekrar içini çekti, gizemli menekşe süsenleri avizenin ışığı altında mücevherler gibi parlıyordu. İfadesinde neredeyse bir kırgınlık vardı. Onun arkadaşı olabilirim ya da böyle bitirebilirim.
“Ne hissettiğini anlıyorum, Prens Heinley.”
“Ama yine de sadece mektuplaşmayı mı istiyorsun?”
“Onlardan hoşlandım.”
“Mektuplar dışında daha da keyifli olacak.”
“…”
“Bana Sovieshu’nun bir orospu çocuğu olduğunu söyleyebilirsin.”
“Devam et!”
Prens Heinley tüm haysiyetini pencereden aşağı fırlattığında boğuldum. Ben öksürürken herkes bana baktı ve Prens Heinley bir kez daha sesini alçaltarak, “Sovieshu bir orospu çocuğu” diye fısıldadı.
Ne tür bir insan…
Prens Heinley kaşlarını kaldırdı ve aptalca sırıttı.
“Birinin kahkahasını bastırmasını izlemekten daha komik bir şey yoktur. İsterseniz sadece gülün.”
“…”
“Gülmezsen kalbin ağrır.”
Ağrı mı? Bu konuda tecrübesi var mıydı?
Sesi gibi gülümsemesi de solmuştu. Prens Heinley bir an için yere baktı, alnı düşünceler içinde çatılmıştı.
“Öyleyse benim için bir şey yapabilir misin? Kraliçem, sen benim mektup ortağımsın. Arkadaş olduğumuzu da bir sır olarak saklayacağım.”
“Arkadaş mıyız?”
“Arkadaş olduğumuzu bilmiyor musun, Queen?”
Tuhaf bir şekilde gülümsedi, sonra dudaklarını birbirine bastırdı ve devam etti.
“Onun yerine şimdiki gibi olabilir. Tesadüfen karşılaşırsak, lütfen beni görmezden gelme. Ve eğer ikimiz yalnız kalırsak, benden kaçma.”
Sesi şakacıydı ve ağzının etrafındaki gülümseme hafif görünüyordu ama bakışları ciddiydi. Şaka gibi geliyordu ama olmadığını biliyordum.
Bana o ciddi gözlerle baktı ve kalbimin tırnaklarla hafifçe sıkıştırıldığı gibi garip bir his hissettim.