Bölüm 2: Kaçış (2)
“…”
Bir an için kaybolmuş, yere düşen yaşlı adama boş gözlerle baktım.
Gerçekten oldu mu?
Odaklanmamış, en ufak bir hareket olmayan gözler kesinlikle bir ölüye aitti.
Yeteneğin etkisi başarıyla etkinleştirildi. En azından ben buna inanmak istiyordum.
Değilse, bu canavarın aniden çökmesinin nedeni başka ne olabilir?
Artık füzyondan çıkan anında öldürme becerisini korurken bu bedene sahip olduğuma ikna olmuştum.
O zaman anında öldürme dışında başka hangi becerilerim var?
Düşüncelerim doğal olarak bu yönde aktı.
RaSa’da bile bir elde sayılabilecek üst düzey oyunculardan biriydim.
Karakterimin sahip olduğu diğer becerileri olduğu gibi korusaydım… Şu anda mutlu bir şekilde dans ederdim. Ama durum böyle değildi.
Sahip olduğum beceriler arasında, karakterin temel özelliklerini güçlendiren birçok pasif beceri vardı. Yani, eğer beceriler korunsaydı, bu bedenin şu anda bu kadar zayıf olmasının bir anlamı olmazdı.
Bazı aktif becerileri kullanmaya çalışsam bile hiçbiri kullanılabilir görünmüyordu.
Başka yetenek yok, öyleyse neden sadece anında öldürelim? Ah…
Nedenini çabuk anladım.
Neden? Çünkü diğer tüm beceriler ve istatistikler füzyon materyali olarak kullanıldı.
Oyun karakterinin yetenekleri, füzyonu tamamladığım noktaya göre aktarıldıysa, o zaman her şey mantıklıydı.
Bu son derece zayıf fiziksel yetenek ve anında öldürme dışında hiçbir yeteneğin olmaması… İç çektim.
Gerçekten böyle olabilir mi? Gerçekten mi?
Bir an arkamda bir ürperti hissettim.
O zaman füzyon olmasaydı oyun karakterimin yeteneklerinin devam etmesi mümkün olabilir miydi?
Hayır, bu füzyon hiç gerçekleşmemiş olsaydı, mevcut durumun kendisi gerçekleşmeyebilirdi.
Oyun karakterimin tüm yeteneklerini ve eşyalarını birleştirdikten hemen sonra oyunda birine sahip oldum. İkisi arasındaki korelasyon biraz ulaşılabilecek bir şeydi. Ama en makul cevap bu.
Her iki durumda da, o lanet füzyonu hiç yapmamalıydım.
Pişmanlık yardımcı olmazdı.
İçimde kaynamaya başlayan öfkeyi bir anda yatıştırdım ve kendimi toparlamaya çalıştım.
…Ah, öyle miydi?
Sonra birdenbire bu saçma soğukkanlılığı neden en ufak bir tedirginlik olmadan sürdürebildiğimi anladım.
[Kralın Ruhu]
Ruha bir kralın yüce statüsünü aşıladı ve hiçbir koşulda sarsılmazdı. Tüm mental debuff’lara karşı tamamen bağışıklı.
Bir hükümdarın haysiyeti ve zorlamasıyla dolu her sözü ve eylemi. NPC’lerle yapılan konuşmalarda üstünlük kazanma şansı önemli ölçüde artırıldı.
Füzyon sırasında yanlışlıkla bıraktığım 9 yıldızlı bir beceri – [İmparatorun Ruhu].
Etkilerinin ruhumu etkileyip etkilemediğini merak ettim.
Bu sayede, bu çılgınca durumda, neredeyse öleceğim, etrafın ceset parçalarıyla kan gölüne dönüştüğü bu kaos ortamında bile soğukkanlılığımı sürdürmek mümkün olmalı.
Daha önce ben olsaydım gerçekten imkansız olurdu.
Bakışlarımı tekrar soğuk bir cesede dönüşen yaşlı adama çevirdim.
Bu arada, ‘savaşçı Garten’ mı dedi?
RaSa’nın dünya görüşünde kıta sınıfı güç merkezleri arasında yer alabilecek bir kişi olan Santea’nın beş yıldızından biri, ‘savaşçı’ etiketine atıfta bulunuyordu.
‘Savaşçı’ adını çok iyi biliyorum. Ancak ‘Garten’ adı yabancıydı.
Ben RaSa oynarken ortaya çıkan savaşçı Garten değil, farklı biriydi.
Eminim yanlış hatırlamadım… Farklı bir zaman çizelgesi olabilir mi?
Ayrıca, böyle bir statüye sahip birinin neden Archemon’un konvoyunda olduğundan emin değildim.
Hayır, şimdilik bu şeyleri bir kenara bırakmalıyım.
Bundan sonra ne yapmalıyım?
Hayatımın hemen kurtarılmış olması iyi, ama hâlâ bir kriz kapıda.
Ellerim ve ayaklarım hala kelepçelerle bağlıydı. Ve patlamanın sesi durmuş olmasına rağmen, geminin kararsız sallanması daha da kötüleşiyor gibiydi.
Bu konvoya ne olduğundan emin değildim. Ama bu şekilde bağlanmaya devam edersem, hayatta kalmamın tekrar tehdit edilme olasılığı yüksek.
“…?”
O sırada bakışlarım bir tarafa çevrildi.
Bilinçli değildi; daha çok bir refleks gibiydi.
Çünkü görüş alanımın köşesinde – parmaklıkların hemen ötesinde – garip bir şey gözüme çarptı.
[Sv. 89]
Boş bir alanda yüzen bir seviye göstergesi.
Olmuş olma ihtimalini düşündükten sonra, çok az zorlukla, hemen sonuca vardım.
Gizli tip beceri…
O bölgede kimse yokken seviye göstergesinin orada yüzmesine imkan yok.
Bu, orada görünmez birinin olduğu anlamına geliyordu.
Bu kişinin ne kadar süredir saklandığından emin değildim ama önemli olan bu değildi.
Seviye bir önceki kadar yüksek değildi ama yine de neredeyse aynı seviyeye sahip bir canavar.
O bilinmeyen rakibin önünde nasıl davranacağım konusunda doğru kararı vermem gerekiyordu.
Ama ondan önce, ağzım çoktan refleks olarak açılmış ve sağduyuma karşı konuşmuştu.
Hem de çok kibirli ve umursamaz bir tonda.
“Sıçan gibi davranmayı bırak ve dışarı çık.”
…Aniden delirdim ve gizlice ölmeyi mi diledim?
Bu kelimelerin neden bir anda ağzımdan çıktığını bilmiyordum. Sadece içgüdü gibi bir şey bir an için mantığın önüne geçti. Nereden geldiğini hemen anladım.
Şu anki kişiliğim üzerinde [Kralın Ruhu] dışında ani bir etkiye sahip olabilecek bir şey var mıydı?
Kahretsin.
Her ne ise, beni tamamen mahvetti.
Anında öldürme yeteneği olsa bile, hedefle temas halinde olmadıkça etkinleştirilemedi.
Provokasyonlarıma kızan o meçhul rakip bir saldırı başlatırsa, hayatım aynen böyle sona ererdi.
Ama çok şükür böyle bir felaket yaşanmadı.
Squek.
Bir süre sonra havayı karanlık kapladı ve cübbeli bir adam belirdi.