Çapa Çizgi Roman Grubu Sunar dergisi 10. yılına girmeden önce geri sayıma başladı ve Nisan, Mayıs ve Haziran aylarında fanzin dergisini düzenli bir periyoda soktu. Her ayın 15'i artık Çapa Çizgi Roman Grubu Sunar günü... Bir fanzin dergi bayiiden ancak bu kadar ısrarla istenir. Biz de Grubun haberlerini düzenli olarak hayalsaatine ulaştıran Hakan Tacal'a "Hakan rica etsek, şu Çapa'nın olayını bize bi anlatsan" dedik... Ve size de okumak düştü elbette.. İyi okumalar:
"Bir fanzin ne zaman çıkar?
Çıkması gerektiği zaman.
Cevap çok Amerikanvari oldu, ama doğru işte. Aybaşı, ay ortası, şu bu tarihte değil; çıkması gerektiğinde. Bunun tersi de doğrudur. Bir yerlerde bir fanzin çıktığını mı duydunuz? Ah tam zamanıydı işte demeniz lazım. Ne bir gün önce, ne bir gün sonra. çıktığı an, tam “o an”dır. (ve bir fanzinin çıkışının sesi nasıl bir şeydir, bilelim de duyduğumuzda bir fanzin çıktı diyelim diyen aklı evvel uyanıklar varsa aranızda, cevap veriyorum: “clllupppgg!!”, -bu yazıda patron benim zevzekler, her şeyin cevabını biliyorum- )
Saçmalıyorum galiba değil mi? Evet, sıklıkla yaparım bunu.
Temel de olsa bir ön bilgi gerektiren bir yazı yazdığınız zaman dolaysızca “bilen anlasın kardeşim” deyip yazının özüne girişmek kimilerince yazıya (ya da yazara) “anlaşılmaz”, ya da kötü niyetli bir bakış açısıyla “burnu büyük / seçkinci” yaftası yapıştırılmasıyla sonuçlanabilir. Ama sevgili okuyucu, kusuruma bakmayın. Ne “fanzin nedir?”, ne de “neden fanzin çıkar?” gibi konularda tek bir kelam etmeyeceğim.
Bu yazıda –eski bir temayül olduğu üzere- iki şey anlatacağım. Birincisi, Çapa Çizgiroman Grubu, “Ç.Çr.G. Sunar” isimli fanzini neden ve nasıl aylık döngüde yayımlıyor? İkincisi, “hayatın anlamı” nedir? (“eski” olan kısım bu işte, uyanık seni!)
Ç.Çr.G. Sunar, yeni bir dergi değil, daha önce de geniş aralıklarla da olsa çıkmıştı. Amacı, serbest hikâyelerimizi topladığımız Kopuş dergimizden ayrı olarak serbestçe kahraman hikâyeleriyle oynayabileceğimiz bir oyun alanı yaratmaktı. Bu yıl başında, grubun “konsept adamı” Suat’ın parlak fikriyle bu dergiyi 10.yılımıza geri sayan bir sayaca çevirmeye karar verdik. Buna göre onuncu yılımızı kutlayacağımız (havayi fişekler, kültür bakanının konuşması, Jack Kırby ve Will Eisner üstadların ruhlarının katılacağı ruh konferansı, o esnada uyuyan kültür bakanı temalı çizim atölyesi, v.s. / ayrıntılar daha sonra organizasyon komitesi tarafından açıklanacak) Mart 2007’ye dek her ay bir sayı çıkartarak kutlamamızı gerektiği şekilde yapacaktık. (evet uyanık, kutlamamızı bile kendimiz yapıyoruz. Gerçekten canımı sıkmaya başladın, serseri. Okuyucularım arasında seni görmek istemiyorum, ÇIK DIŞARI! .. ehm…ne diyorduk)
Kolay bir şey değildi bu. Ama grupça inatçı bir yanımız vardır. Bilmiyorum, belki (hanım köy yoluyla) Mahmud dahil çoğumuzun Karadenizli olmasından kaynaklanıyor bu.
Aylık dönemlerde iş yapmak deyince, en korkunç gerilimi yaşadığımız Karabasan dönemi aklıma geliyor. O dönem, Yıldıray gün ışığı almayan evinde ruhsal ve bedensel bir çöküşün içindeydi. İlker, Murat, Koray gibi iyi arkadaşlarının ya da benim, çini veya renkte yaptığımız küçük destek bile teslim günlerinin her geçen sayıda ürkütücü bir ölüm kehaneti gibi görünmesine engel olamıyordu. (tabi o zamanlar Karabasan’ın önümüze sereceği para, şan ve şöhret gerçeğini bilmiyorduk. Hazır konu açılmışken halen Karabasan’dan kazandığım paranın birazıyla aldığım Cherokee jipi kullanıyorum ki, bu Türk çr yayıncılığının bir utancıdır.) Karabasanda ritmi oturtamadan işi tamamladık, ama ritim ihtiyacını anlamıştık. Yarışa katılmak önemli değildi, yarışı bitirmekti önemli olan. Ve yarış uzun sürecekse, nefesini iyi ayarlaman lazım.
Yani sonuç olarak aylık iş yapmak zordu. Bunu biliyorduk. Disiplin gerektiriyordu. İnat gerektiriyordu. Ciddiyet gerektiriyordu. İnat dışında hiçbirinin bizde bulunmadığını da bildiğimiz için Gerekli Şeyler ve Strip’ten biraz ödünç aldık. (yani bu yayınlar geçmişte aksadıysa, bu bizim biraz bol kepçe olmamızdan kaynaklandı. Suç bizde.)
Ciddi olmak gerekirse sevgili okuyucu, Disiplin, yumurta kapıya gelmeden iş yapmayan insanların içi boşalmış bir oyun evi gibi hatırladıkları bir şeydir. Ciddiyet, keyifi öldüren bıçaktır. Ve bunları söylerken yukarıdan baktığım zannedilmesin, Bahsettiğim insanlar biziz. Para kazandığım işimi bile ciddiyetle, disiplinle, verimlilikle yapamayan kendimim bahsettiğim. Buna rağmen aylık dönemde bir şeyi, şu yaptığımız gibi en basit, saçma, uyduruk şeyi yapabilmek güzel bir duygu. Belki gerisayımın kendisi değil de gerçekleşmekte olmasının bizi rahatlatan sıcak duygusu peşinde olduğumuz.
Tekrar en başa dönelim. Bir fanzin ne zaman çıkar?.. Cevabını biliyorsunuz, ihtiyacımız var buna.
Bu ay çıkan 5. sayımızla geri sayımda “on” dedik. Füze rampalarında olsun, ringlerde olsun, dramatik geri sayımlar hep 10 ile başlar. Bakalım sonunda ateşleyeceğimiz roket, ya da havaya kaldıracağımız yumruk neye benzeyecek.
Her neyse, politikacı hamuru olsa gerek bende, yine hiçbir şey söylemeden sayfa sonuna geldim.
Sevgili okuyucu, ilk konu beklediğimden uzun sürdüğü için, yazının başında açıklayacağımı söylediğim ikinci konuya yer kalmadı.
Eh, o da başka bir yazıya…"
Dergiyi bulabileceğimiz satış noktaları :
İstanbul'da Büyülü Rüzgar (Kadıköy) Komikçi Dükkanı (İstiklal, Beyoğlu), 40 Ambar (istiklal, Beyoğlu), Gerekli Şeyler (Teşvikiye)
Ankara'da Anares (Kızılay) , Devri Alem (Tunalı)
İzmir'de Baykuş Home
Eskişehir'de Kitapçı Kitapçı ...Bu söyleşi www.hayalsaati.com sitesi yayıncısı Poe'nun katkıları ile yayınlanmaktadır. - 17 Haziran 2006