When the heart rules the head, disaster follows.
Woody Allen’ın 44. filmi. Sırf bu yüzden bile izlenilebilir. Ve hatta 70 yaşından sonra çektiği dokuzuncu film. Çok istatistiki bilgi verdiğimi farkındayım ama kaç tane böyle yönetmen kaldı ki. Çoğu o yaşta bırakıyor sinemayı. Woody Allen ise tam gaz devam ediyor. Tam gaz diyorum da bu sakın hastası olduğum anlamına gelmesin. Kendi çizgisini bozmadan devam ediyor anlamında kullanmak istedim.
Allen filmlerinden alışık olduğumuz üzere çok konuşan karakterler mevcut. Hele Colin Firth, o güzel aksanıyla film boyunca hiç susmuyor. Bir de konusu var tabi filmin, bahsetmemek olmaz.
Stanley 1920’lerde Fu Manchu bozması ünlü bir sihirbazdır. Berlin turnesi sırasında psişik bir kadının, Sophia’nın varlığını öğrenir. Gerçekten psişik mi yoksa rol mu yapıyor diye öğrenmek üzere Fransa’nın güneyine gider. Burada uzun konuşmalarla geçecek bir araştırma serüveni başlar.
Bir yönetmen her yıl bir film çekiyorsa hepsinin de iyi olması beklenemez. Woody Allen böyle bir yönetmen. Her ne kadar özellikle çarpıcı ışık kullanımı hafızalara yer etse de, Magic in the Moonlight vasat bir film olmuş. Colin Firth ve Emma Stone arasında olmayan kıvılcım filmin en büyük eksikliğiydi. Sonra olan hiç bir şey bu yüzden inandırıcı gelmedi.
Magic in the Moonlight ortalama bir romantic komedi. Kötü değil, ama iyi de değil.