orijinal metinde;
"BENVOLiO: Be ruled by me. Forget to think of her.
ROMEO: O, teach me how i should forget to think!"
şeklinde geçen cümle. Yani romeo'muz aslında burada "onu düşünmeyi unutmaktan" değil direkt olarak "düşünmeyi unutmaktan" bahseder. yani "düşünme" kavramı var olduğu sürece onu düşünmemesi imkansızdır.
benvolio, romeo'ya "düşünme artık o kızı güzel kardeşim" veya "unut onu romeom sevmedin farz et/bırak bu sevdanın bırak peşini" dedikten sonra romeo'nun dediği, değil.
"şiirsellik" uğruna tercümeyi hacamat eden eller romeo'nun "to think" ifadesini bağlamından koparıp direkt "düşünmek" olarak karşılıyor. romeomuzun dediği aslında şu, "[onu] düşünmeyi nasıl unutabilirim?" bir şeyi düşünmek ile salt düşünmek başka başka şeyler olduğu için çeviriyi romantizme kurban edince "düşünmeyi unutmak" gibi bir saçmalık çıkıyor ortaya maalesef.
Shakespeare’ın bu mısrasını okurken bile bir sonraki mısraya kadar o kadar çok düşünce doldurmuşum ki o ana. Gözlerim hep bir köşede donuyor, tutamıyorum kendimi, hep o köşede kalıyorum, kendimden kaçışım bile o köşede, sadece gözlerim değil ben tamamen tutsak olmuşum köşeye, üzülsem orada sevinsem orada karşılık arıyorum, ne kadar kaçsam da vardığım yer hep orası oluyor, yürüdüğüm yollar oraya çıkıyor, ben oraya mecbur bırakılıyorum, sonra o yol yok oluyor, köşe paramparça.. ama enkazı hala orda, onu orada bırakıp gidemiyorum, ilerideki o yola ulaşamıyorum, böylece kitaplar yarım kalıyor, şiirlerin sonuna hiç varamıyorum, ama ben yine gidiyor zihnimdeki o köşenin enkazında bekliyorum, kölesi olduğum o köşeden azad olamıyorum. Öyleyse şimdi söyleyin bana, nasıl unutulur düşünmek?