The Arjantin ziyareti ABD Başkanı Barack Obama tarafından şimdilerde rezil olan askeri Junta'nın iktidara el koyduğu darbenin çok az iyileşen yara açtığı darbenin 40. 30,000'ten daha fazla insanın aileleri, generallerin yedi yıllık diktatörlüğü sırasında ya öldürüldü ya da “ortadan kayboldu”, anma törenlerini boykot ediyor, bunun yerine adalet çağrısı için kendi toplu gösterilerini düzenliyorlar.
Kırk yıl sonra, Peronist hükümete karşı yapılan darbe Arjantin toplumu aracılığıyla hala yankılanıyor. İki yıllık planlamanın ardından Mart 24, 1976 Mart'ta kıdemli ordu görevlileri tarafından gerçekleştirildi. Bu, silahlı kuvvetlerin üst kademelerinin, toprak sahiplerinin (“terratenientes”) ve sanayicilerin bulunduğu kaçaklarda keskin bir tepkiydi. Devralma, Arjantinli seçkinlerin bir tehdit olarak algıladığı şeye bir cevaptı. giderek daha aktif işçi sınıfı ve sendikalı orta sınıflar.
Bu tehdit büyük ölçüde abartıldı. Ardışık Peronist rejimler bir açık anti-Marksist oryantasyon ve herhangi bir komünist tehdit Arjantin'de gerçekçi olmaktan daha retorikti. Fakat Latin Amerika’daki bir dizi popüler devrimci ayaklanmanın ardından - özellikle de Küba - Washington’da endişe artmıştı.
ABD'nin Mart 1976'teki olaylarındaki rolü, ABD'nin 2000 darbesinde Şili'nin katılımını içeren 1973 belgesindeki Clinton yönetiminin açıklamasına rağmen, tam olarak ortaya çıkmadı. Kuşkusuz, birçok Arjantinli askeri subay, Amerika Birleşik Devletleri’nde şu anda Amerika’da eğitim gördü. Bu eğitim ün kazandı.
Obama, “bu jest iki ülkemiz arasında kaybedilen güveni yeniden inşa etmeye yardımcı” umuduyla daha fazla belge yayınlama sözü verdi.
Değişim için ivme
Garip bir şekilde, Junta'nın yönetimi, Arjantin’deki belirli bir liberal demokrasinin gelişmesinin önünü açtı. insan hakları örgütleri, kadın grupları ve diğer hükümet dışı aktörler siyasal süreci siyasetçiler kadar sür.
Arjantin’deki çoğu insanın gözünde Junta’nın meşruiyetini yitiren Malvinas / Falkland savaşında Arjantin’in yenilgisiydi ve siyasi değişim için ivme verdi. Ancak, insan hakları gruplarının “hakikat” ve “adalet” talebiydi (daha sonra dâhil etmek müzelerin, tarihi yerlerin ve benzerlerinin tanıtımıArjantin’deki demokratik hükümetin yolunu açtı.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
İnsan hakları ihlali mağdurları devlete güvenmek istemiyorlardı - Junta döneminde devlet, vatandaşlarının haklarının garantöründen daha çok politik şiddet uygulayıcısı olarak hareket etmişti. Ancak buna rağmen muhalefet kurumsal karşıtı olmadı, bunun yerine Arjantin devletinde değişiklikler üretmek için mevcut kurumsal çerçevede (uluslararası ve ulusal) “bellek, hakikat ve adalet” istedi.
Deneme zamanları
Sonuçlar karıştırıldı. Nihayet muhalefet Raúl Alfonsín tarafından kazanılan seçimlerden önce Junta, “Kirli Savaş” ile bağlantılı tüm suçlar için bir örtü afı vermişti. Bu tarafından bozuldu Alfonsín hükümetiAncak, 1983 ve 1989 arasında bir dizi deneme yapıldı, ancak askeri Alfonsín hükümetinin baskısı altında, alt sıradaki askeri ve güvenlik görevlileri için emirleri yerine getirmeleri esasına bağlı af getirildi.
Bu tarafından genişletildi af yasaları Carlos Menem başkanlığında, sanki binlerce cinayetin ve kaybın arkasındaki insanların çoğu suçlarından kurtulacak gibi görünüyordu.
Ancak Arjantin mahkemeleri ve sivil grupların yanı sıra küresel insan hakları örgütlerinin uluslararası kampanyalarının baskısı davaların yeniden açılması Cristina ve Néstor Kirchner'in yönetimleri sırasında.
Bu sivil grupların en göze çarpanları arasında Plaza de Mayo Anneleri ve Plaza de Mayo Anneanneleri vardı. Junta yıllarında ortadan kaybolan çocuklar hakkında bilgi almak isteyen ve küresel tanınırlığı emreden ve Arjantin'de muazzam bir güç kullanan kitlesel bir kadın grubundan gelişti.
Her iki grup da 40'inci yıldönümü törenlerini boykot edeceklerini açıkladı - ülke genelinde kendi yürüyüşlerini organize etmeyi tercih ediyor.
İnsan gücü
Arjantin’in modern demokrasisi bu popüler hareketlerin gücünü yansıtıyor. Ücret ve çalışma koşulları, halk eğitiminin savunulması, toplumsal cinsiyet eşitliği mücadelesi ve polisin istismarına karşı korunma gibi çekişmeli konular, sendikalar, kadın grupları ve mahalle dernekleri de dahil olmak üzere STK'lar tarafından kamuoyu tartışması için bir sorun olarak görülmektedir.
Sonuç olarak, Arjantin, zorlu kurumsal mekanizmaların ötesinde, sorunlu meseleleri siyasi gündeme zorlamak ve Arjantin’in kanlı geçmişinde adaletsizliği normalleştirmek için baskın olan siyasal kültüre meydan okumak için çeşitli alternatif yöntemler geliştirdi.
Yazar hakkında
Juan Pablo Ferrero, Latin Amerikan Çalışmaları Öğretim Üyesi, Bath Üniversitesi. En son kitabı Palgrave Macmillan (2014) tarafından yayınlandı: 'Arjantin ve Brezilya'da Neoliberalizme Karşı Demokrasi: Sola Bir Hareket'. Kitap Arjantin ve Brezilya'da sola dönüşün karmaşık köklerini incelemektedir. 1990'lerde aşağıdan neoliberalizme karşı bir seferberlik sürecinde ortaya çıkan bu dönüş, 2000'lerde görünürlük kazandı ve günümüze kadar devam etti.
İlgili Kitap:
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = 113739501X; maxResults = 3}