Northumberland Dükü John Dudley'in beşinci oğlu Robert Dudley, 24 Haziran 1532'de doğdu. (1) Büyükbabası Edmund Dudley, Henry VII için çalışan bir devlet memuruydu.
Edmund, VIII. ve daha rahat saltanat." (2)
John Dudley, Henry VIII'in sadık bir destekçisiydi. "1530'da Dudley aktif ve başarılı bir saray mensubuydu, ancak her zaman belirli bir mahkeme partisine bağlılıktan ziyade Henry'nin zihnini okumasıyla yönlendirilmiş görünüyor. Bunun riskleri vardı, ancak aracılara iyilik için bağımlı olmaktan kaçındı." (3)
Patronu Edward Guildford'un 4 Haziran 1534'te ölümünden sonra, John Dudley kayınpederinin meclis koltuğunu Kent için shire şövalyesi ve Londra Kulesi Cephaneliği'ndeki ustalığı olarak devraldı. 1536'da Boyleyn ailesiyle mücadelesinde Thomas Cromwell'i destekledi. Ertesi yıl amiral yardımcısı olarak atandı ve ülkeyi yabancı istilasından koruma görevi verildi.
Robert Dudley'nin eğitimi hakkında çok az şey biliniyor, ancak belgeler onun hem İtalyanca'yı akıcı bir şekilde konuştuğunu hem de yazdığını, Latince ve Fransızca okuyabildiğini ve matematik, mühendislik ve denizcilikle ilgilendiğini gösteriyor. Çocukken, kralın çocukları Elizabeth ve Edward ile ilişki kurdu. Hepsi Roger Ascham'ın öğrencileriydi ve Elizabeth'in tarih ve dilleri tercih etmesine karşın, Robert'ın matematikle daha çok ilgilendiğini bildirdi. (4)
Henry VIII Ocak 1547'de öldüğünde, John Dudley hükümette kıdemli bir isimdi. Ağustos 1549'da Somerset Dükü Edward Seymour, Kett İsyanı ile başa çıkmak için Dudley ve büyük bir ordu gönderdi. On yedi yaşındaki Robert Dudley, babasının emrinde görev yaptı. Dudley'in ordusu Kett'in Mousehold Heath'deki kampına saldırdı ve yüzlerce isyancı öldürüldü. Seymour İtalya'daki bir arkadaşına şunları yazdı: "Kett kaçtı ve isyancıların geri kalanı silahlarını ve zırhlarını atarak dizlerinin üzerinde af dileyerek... yaralanmadan eve gönderildiler ve affedildiler... Kett, diğer üç şefle birlikte kaptanlar, tüm aşağılık insanlar... hala hak ettiklerini almak için tutuluyorlar... Bu isyanların artık sona erdiğine gerçekten güveniyoruz." (5)
Robert Dudley, 4 Haziran 1550'de Amy Robsart ile evlendi. O zamanlar bunun bir aşk evliliği olduğu öne sürüldü. William Cecil, evliliklerin politik ve ekonomik konulara dayanması gerektiğine inanıyordu: "Fiziksel arzuya dayalı evlilikler mutlulukla başlar ve kederle biter". (6) Düğün hediyesi olarak babası çifte yakınlardaki Coxford manastırının topraklarını verdi. 1550'de şövalye ilan edildi ve ertesi yıl Dudley, Norfolk Milletvekili oldu. Şubat 1553'te babası ona Hemsby malikanesini verdi, böylece oğlu Norfolk'ta iyi bir ev tutabilecekti. (7)
Somerset Dükü Edward Seymour'un ihanetten idamından sonra, Northumberland Dükü John Dudley, Edward VI'nın ana danışmanıydı. Gücünün sırrının genç kralı ciddiye alması olduğu iddia edildi. Başarılı olmak için "çocuğun keskin zekasına ve aynı zamanda egemen iradesine uyması gerektiğini biliyordu". Bu zamana kadar kral açıkça "konseyinin değil kendisinin kraliyet otoritesini somutlaştırdığına dair güçlü bir duyguya sahipti". Ancak, yabancı gözlemciler Edward'ın kendi kararlarını verdiğine inanmıyorlardı. Fransız büyükelçisi, "Northumberland, Kral'ı gece gizlice Kral'ın Odasında ziyaret etti, sonuçta kimse görmeden uyuyordu. Ertesi gün genç Prens konseyine geldi ve sanki kendisininmiş gibi meseleler önerdi; sonuç olarak, herkes aklından ve onun icadıyla ortaya çıktıklarını düşünerek şaşırdı." (8) Dale Hoak aynı fikirde ve "Northumberland, çocuğun hükümetin işini anlama konusundaki erken gelişmiş kapasitesini kullanarak krala kendi amaçları doğrultusunda ustaca rehberlik ettiğini" öne sürüyor. (9)
Nisan 1552'de Edward, önce çiçek hastalığı, daha sonra kızamık teşhisi konan bir hastalığa yakalandı. Şaşırtıcı bir şekilde iyileşti ve kız kardeşi Elizabeth'e hiç daha iyi hissetmediğini yazdı. Ancak, Aralık ayında öksürük geliştirdi. Elizabeth kardeşini görmek istedi ama lord koruyucusu John Dudley bunun çok tehlikeli olduğunu söyledi. Şubat 1553'te doktorları tüberkülozdan muzdarip olduğuna inanıyordu. Mart ayında Venedik elçisi onu gördü ve hala oldukça yakışıklı olmasına rağmen Edward'ın ölmek üzere olduğunu söyledi.
Philippa Jones'a göre, yazar Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010): "1553'ün başlarında, Dudley... Kral'ı ardıllığı değiştirmeye ikna etmek için çalışmaya başladı. Edward VI, Mary ve Elizabeth'in ikisinin de gayri meşru olduğunu ve daha da önemlisi Mary'nin İngiltere'ye Katolikliği geri getireceğini hatırlattı. Dudley Mary verasetten çıkarılırsa, eşiti Elizabeth'in nasıl bırakılabileceğini düşündü? Ayrıca, her iki prensesin de İngiliz egemenliğini tehlikeye atarak yabancı kocalar arayacağını savundu." (10)
Lord Koruyucu'nun etkisi altında Edward veraset için planlar yaptı. Sör Edward Montague, ortak savunmanın baş yargıcı, "kralın kendi ağzından", ardıllığı değiştirmeye hazır olduğunu çünkü Prenses Mary'nin veya Prenses Elizabeth'in bir yabancıyla evliliğinin hem "yasalarını" baltalayabileceğini söyledi. bu alem" ve "dinde yaptığı işlemler". Montague'e göre, Edward ayrıca kız kardeşlerinin gayri meşruluğun "utancına" maruz kaldığını düşünüyordu. (11) Lord Koruyucu'nun etkisi altına giren Edward, yerine geçmesi için Lady Jane Gray'i seçti. Birkaç gün sonra dördüncü oğlu Guildford Dudley ile evlendi.
Kral Edward VI, 6 Temmuz 1553'te öldü. Robert Dudley'e babası tarafından Hunsdon, Hertfordshire'a Prenses Mary'yi mahkemeye getirmesi emredildi. (12) Olup bitenler hakkında uyarılmış olan Mary, Norfolk'taki Kenninghall'a kaçtı. Ann Weikel'in işaret ettiği gibi: "Hem Bath kontu hem de Huddleston Mary'ye katıldı, diğerleri ise Norfolk ve Suffolk'un muhafazakar soyluları arasında bir araya geldi. Sir Henry Bedingfield gibi adamlar, haberleri duyar duymaz askerlerle ya da parayla geldiler ve Mary hareket ettikçe geldi. Framlingham, Suffolk'taki daha güvenli kaleye, ilk başta tereddüt eden Sir Thomas Cornwallis gibi yerel kodamanlar da onun güçlerine katıldı." (13)
Mary, tahttaki iddiasını desteklemek için soyluları ve seçkinleri çağırdı. Richard Rex, bu gelişmenin kız kardeşi Elizabeth için sonuçları olduğunu savunuyor: "Rüzgârın hangi yönden estiği belli olduktan sonra, o (Elizabeth) kız kardeşinin taht üzerindeki iddiasını desteklediğine dair her türlü belirtiyi verdi. Politikasını çıkarları dikte etti. Mary'nin iddiası, kendisininkiyle aynı temele, 1544 Veraset Yasası'na dayanıyordu. Mary onu alt etmemiş olsaydı, Elizabeth'in Northumberland'ı geride bırakması olası değildir. Mary'nin kendi iddiasını haklı çıkarması onun için iyi bir şanstı. taht, aynı zamanda Elizabeth'inkini de korudu." (14)
John Dudley için sorun, İngiliz halkının büyük çoğunluğunun kendilerini hâlâ "dini duygularda Katolik" olarak görmeleriydi; ve çok büyük bir çoğunluğun kesinlikle bunu görmek istememesiydi - Kral Henry'nin en büyük kızının doğuştan hakkını kaybetmesi." (15) Dudley'in askerlerinin çoğu firar edince, 23 Temmuz'da oğulları ve birkaç arkadaşıyla birlikte Cambridge'de teslim oldu ve iki gün sonra Londra Kulesi'ne hapsedildi. 18 Ağustos'ta vatana ihanetten yargılandı, kralın emri ve özel konseyin onayı dışında hiçbir şey yapmadığını iddia etti. Mary onu 22 Ağustos 1553'te Tower Hill'de idam ettirdi. Son konuşmasında kalabalığı Katolik Kilisesi'ne sadık kalmaları konusunda uyardı. (16)
Robert Dudley babasıyla birlikte tutuklandı, ancak Kasım 1554'te serbest bırakıldı ve 22 Ocak 1555'te affedildi. Topraklarının çoğundan mahrum bırakıldı ve Amy'nin çeyizinin bir parçası olarak kendisine verilen mülklerden elde edilen gelirle geçinmeye mahkum edildi. (17) Özgürlüğünü İspanya Kralı Philip'e borçlu olduğuna inanılıyor. Bu cömertlik eyleminin Dudley'i Kraliçe Mary'nin yönetimini desteklemeye ikna edeceği umuluyordu. "Yine de şüpheler devam etti. 1555 yazında Dudley'ler, Mary'nin hapsi sırasında Londra'yı terk etmeleri emredilen beyler arasındaydı." (18)
1558'de Mary midesinde ağrılar hissetmeye başladı ve hamile olduğunu düşündü. Bu, ölümünden sonra Katolik bir monarşinin devam etmesini sağlamak istediği için Mary için önemliydi. Olmak değildi. Mary mide kanseriydi. Mary şimdi Elizabeth'i halefi olarak atama olasılığını düşünmek zorundaydı. "Mary, üvey kız kardeşinin adını kaçınılmaz olarak son dakikaya erteledi. İlişkileri her zaman açıkça düşmanca olmasa da, Mary uzun süredir Elizabeth'ten hoşlanmadı ve ona güvenmedi. İlk başta, kendi annesinin yerini alan kişinin çocuğu olarak ona içerlemişti, daha yakın zamanda Hem Elizabeth'in dinine hem de kişisel popülaritesine istisna getirdi ve önce Wyatt'ın, sonra Dudley'nin ayaklanmalarının prensesi onun yerine koymayı amaçlaması, Mary'nin onu daha fazla sevmesini sağlamadı. Elizabeth'i bloğa göndermek için birkaç kez basıldığında, Mary kendini tuttu, belki de üvey kız kardeşinin popülaritesi, kendi çocuksuzluğunun, belki de merhamet içgüdülerinin bir araya gelmesiyle ilgili düşüncelerden vazgeçti."
6 Kasım'da Kraliçe Mary Elizabeth'i varisi olarak kabul etti. Mary, kırk iki yaşında, 17 Kasım 1558'de öldü. Papa IV. Paul, Protestan bir hükümdarın bir kez daha iktidarda olmasından mutsuzdu. Ancak Elizabeth'in kraliçe olmak için yalvarması halinde konuyu düşüneceğini söyledi. O reddedince, Papa Elizabeth'i aforoz etti ve uyruklarına ona itaat etmemelerini emretti. (19)
Robert Dudley kısa süre sonra Elizabeth'in önde gelen danışmanlarından biri olarak ortaya çıktı ve Atın Efendisi görevine getirildi. Bu, Elizabeth'in ata binmeye gittiğinde binip inmesine yardım etmekten sorumlu olduğu için, Kraliçe'ye resmen dokunmasına izin verilen İngiltere'deki tek adam yaptı. (20) O, "harika bir görünüm, çabukluk ve kendini adama enerjisi" olarak tanımlandı. (21) Sarayda kendisine resmi daireler tahsis edildi. Onu her gün ata binmeye teşvik etti. Memurlarının çoğunun aksine, Dudley kendi yaşındaydı. "Elizabeth'in bazı kadın arkadaşları olmasına rağmen, erkeklerin arkadaşlığını daha çok tercih etti ve kısa süre sonra Robert Dudley'nin arkadaşlığını diğerlerine tercih ettiği ortaya çıktı." (22)
Dudley'nin biyografisini yazan Simon Adams'a göre: "Robert Dudley'in Elizabeth'le olan tuhaf ilişkisi ancak 1559 Nisan'ında yorum almaya başladı. Hayatının geri kalanını tanımlayan bu ilişki, ona ve eşine neredeyse tamamen duygusal bağımlılığı ile karakterize edildi. sürekli mahkemede bulunması konusunda ısrar etmesi.... Mayıs 1559'da Throcking'den Londra'ya gelen, ancak orada sadece bir ay kadar kalan karısından ayrılmasını açıklamaya da yardımcı oluyor." (23) 1559'da Elizabeth, Dudley'e Yorkshire'daki araziyi ve Kew malikanesini verdi. Ayrıca ona yünlü kumaşları ücretsiz ihraç etme izni verdi. (24) Bunun 1560 yılında 6.000 £ değerinde olduğu tahmin edilmektedir.
David Starkey, Dudley'nin birçok yönden Thomas Seymour'a benzediğine dikkat çekti. "Dudley, görünüşü, fiziği ve mizacıyla Seymour'a çarpıcı bir şekilde benziyordu. Ama Seymour'un baştan çıkarması tehdit ve belki de güç gerçeği içeriyor olsa da, Dudley tamamen yumuşak sözler ve kasırga büyüsüydü. Bunun için daha çekiciydi. Elizabeth teslim oldu mu? Kesinlikle inkar etti - tıpkı Seymour'la olduğu gibi. Öte yandan, güçlü söylentiler onu suçladı." (25)
Bu söylentileri yayanlardan biri de İspanya Büyükelçisi Gómez Suárez de Figueroa y Córdoba, Feria 1. Kral II. Philip'e şunları yazdı: "Son birkaç gün içinde Lord Robert o kadar çok lütuf gördü ki, işlerde sevdiği şeyi yapıyor ve hatta Majestelerinin onu gece gündüz odasında ziyaret ettiği söyleniyor. İnsanlar bundan bahsediyor. Öyle özgürce ki, karısının göğüslerinden birinde bir hastalık olduğunu ve Kraliçe'nin sadece Lord Robert ile evlenebilmek için onun ölmesini beklediğini söyleyecek kadar ileri gidiyorlar." (26)
O sırada Venedik Büyükelçisi Paolo Tiepolo'dan gelen bir başka mektup, onun "bir süredir hasta olduğunu" öne sürüyordu. Amy'nin kanserden muzdarip olduğu öne sürüldü ve hizmetçisi Bayan Pirto'ya göre, hastalığı şiddetli depresyonla sonuçlandı. Ancak 24 Ağustos 1560'ta terzisine "neşeli" olarak kabul edilen bir tonda ve "yeni bir elbisenin zevkini dört gözle beklediğini" gösteren bir mektup gönderdi. (27)
Elizabeth'in arkadaşı Katherine Ashley, onu söylentiler hakkında uyardı ve "onur ve haysiyetini" lekeleyecek ve zamanla uyruklarının sadakatini baltalayacak şekilde davrandığını söyledi. (28) Elizabeth'in Dudley ile ilişkisini bitirmesini önerdiğinde, Kraliçe öfkeyle, eğer Atın Efendisine karşı nazik davranırsa, onun onurlu doğası ve davranışları için bunu hak ettiğini söyleyerek karşılık verdi: "Her zaman leydileri tarafından kuşatıldı. Onunla Atın Efendisi arasında şerefsiz bir şey olup olmadığını her zaman görebilen yatak odası ve nedimeler." (29)
Elizabeth, Avusturya Arşidükü Charles von Habsburg ile evlenme olasılığı konusunda müzakerelere başladı. Ancak İspanya büyükelçisi Álvaro de la Quadra, bunun Robert Dudley'nin hayatını kurtarmak için bir hile olduğunu iddia etti: Onu öldürmek için bir plan olduğu konusunda bir kez daha uyarıldığı için çok uyanık ve şüpheci olan Lord Robert'ın hayatını kurtarmak için, ki buna kesinlikle inanıyorum, çünkü dünyadaki hiçbir erkek onun varlığı fikrine katlanamaz. Kral... Geçen gün Lord Robert'ı öldürmek için bir plan yapıldı ve şimdi bu yaygın bir konuşma ve tehdit." Quadra, Dudley'nin kıyafetlerinin altına Greenwich'teki zırh ustası tarafından yapılmış bir "özel ceket", bir yelek giydiğinin bilindiğini söylemeye devam etti.
De Quadra ayrıca II. Philip'e, Danışma Meclisi üyelerinin Elizabeth'in Dudley ile evlenmesi fikrine çok düşman olduklarını ve "Elizabeth ile olan yakınlığı hakkındaki kötü düşüncelerini" gizlemediklerini söyledi. Quadra, Dudley'nin Elizabeth'le evlenebilmek için karısını zehirlemeye niyetlendiğine dair hikayeler duyduğunu iddia etti. "Genellikle Kraliçe'nin (başka biriyle) evlenmemesinin ve kendi kız kardeşinin ve arkadaşlarının ona kötü davranmasının onun suçu olduğu söylenir." (30)
Tehlikede olan sadece Robert Dudley değildi. William Cecil, Kraliçe'nin öldürülme tehlikesiyle karşı karşıya olduğu bilgisini aldı. Kraliçe'nin nazik kadınlarının sık sık açık ve gözetimsiz bırakıldığı odaların arka kapılarının çok sık olduğunu bildirdi. Cecil, "herkesin içeri girip Kraliçe'ye saldırabileceğini veya odasına ağızdan veya deri yoluyla alınabilecek, yavaş etkili veya ani bir zehir sokabileceğini" iddia etti. Şu andan itibaren, kraliyet mutfakları dışında hazırlanan hiçbir et veya başka yemeğin, kökenleri hakkında "güvenceli bilgi" olmadan Özel Odaya girmesine izin verilmemesi talimatını verdi. (31)
1560 yazında Kraliçe Elizabeth ve Robert Dudley her günlerini birlikte geçirdiler. Çiftin sevgili olduğu ve Elizabeth'in hamile olduğu hikayesi tüm ülkeye yayılmıştı. Haziran ayında, Essex'ten altmış sekiz yaşındaki dul "Mother Dowe", "Kraliçe'nin Robert Dudley'den hamile olduğunu açıkça iddia ettiği için" tutuklandı. Oxford Kontu John de Vere, Cecil'e Little Burstead'in papazı Thomas Holland'ın başka bir adama Kraliçe'nin "doğumlu olduğunu" söylediği için gözaltına alındığını yazdı. Oxford, "söylenti tacirleri" için olağan cezayı takip edip etmeyeceğini ve Holland'ın kulaklarını kesip kesmediğini bilmek istedi. (32)
8 Eylül 1560 Pazar günü Amy Dudley, evdeki herkesin Abingdon'daki yerel bir panayıra katılmasında ısrar etti. (33) O akşam hizmetçileri döndüğünde, onu merdivenin dibinde, boynu kırılmış halde ölü olarak buldular. Birkaç kaynağa göre, Robert haberi duyar duymaz ev memuru Thomas Blount'u soruşturmaya gönderdi. (34)
Philippa Jones şunları savundu: "Robert, kendi çıkarlarını gözeterek hızlı davrandı. Amy'ye karşı hisleri artık büyük ölçüde konu dışıydı: karısının doğal olmayan ölümünün Elizabeth'le evlenme şansı üzerinde yaratabileceği zararı en aza indirmesi gerekiyordu. Bu önemliydi. kısmen Mahkemeye yakın olmak ve kısmen bir örtbas etmek veya soruşturmada jüriyi korkutmak için Cumnor'a koşturduğu suçlamalarını engellemek için Londra'da kaldığını söyledi. Forster'a ya da kendisine düşman olsalar bile, jürinin yerel saygın kişilerden oluşması konusunda ısrar etti, çünkü bu onların tarafsızlığı için geçerliydi.Olayların tam ve dürüst bir değerlendirmesinin olması gerektiğini biliyordu. uygun bir yas döneminden sonra Elizabeth ile evlenebilmek için Amy'nin ölümünün bir kaza olduğu sonucuna varıldı." (35)
Thomas Blount, Abington'daki birkaç kişiyle konuştuğunu ve genel duygunun Amy'nin ölümünün kazara olduğu gibi göründüğünü bildirdi. Diğerleri onun intihar ettiğinden şüpheleniyordu ama öldürülmüş olabileceğini düşünen bir azınlık vardı. Blount, Dudley'e bunun bir kaza olmasını umduğunu, ancak intihar olmasından korktuğunu söyledi, "Lordum... Onun hakkında duyduğum hikayeler, gelirken size anlatacağım gibi, onun tuhaf bir zihni olduğunu düşünmeme neden oluyor." Robert, "Eğer bir şans ya da talihsizlik olursa, diyelim ki; ve Tanrı'nın böylesine yaramaz ya da kötü bir vücut yaşamasını yasakladığı gibi bir kötülük gibi görünüyorsa, o zaman onu öyle bul." (36)
Robert Dudley, insanların Kraliçe Elizabeth ile olan ilişkisinin onu intihar etmeye ittiğini iddia edeceği için intihar kararı vermek istemedi. Dudley, bu kararın itibarı üzerindeki etkisinden de endişe duyuyordu. Tudor döneminde intihar büyük bir günah olarak kabul edildi. "Kendi canına kıymış olsaydı, bir Hıristiyan cenazesi reddedilecek ve kutsal olmayan bir toprağa gömülecekti, ancak rütbesi onu bir yol ayrımında kalbinden bir kazıkla gömülmek kaderinden kurtaracaktı. Her halükarda, ruhu sonsuza kadar lanetlenecekti." (37)
Dudley kaza sonucu ölüm kararı istedi.Ancak, bu teori ile ilgili sorunlar vardı. Kayıtlar, merdivenin düştüğü yerde sadece 8 basamak olduğunu gösteriyor. Bazı uzmanlar, bu kadar küçük bir düşüşün boyun kırılmasına neden olma ihtimalinin düşük olduğunu söylediler. Diğerleri, böyle bir düşüşün ölümden ziyade yaralanmaya yol açacağı için bunun intiharı da dışladığını öne sürdü. Profesör Ian Aird, kırılan boynun hastalığıyla ilgili olabileceğine inanıyor. Göğüs kanserinin kemiklerde ikincil tortulara neden olarak kemikleri kırılgan hale getirebileceğine dikkat çekti (birikimler incelenen ölümcül vakaların yüzde 50'sinde meydana geldi; bunların yüzde 6'sı omurgada tortu gösterdi). Aird'in açıkladığı gibi, bir kat merdivenden düşerken omurganın boyundaki o kısmı acı çekerse... etkilenen kişinin boynu kendiliğinden kırılır. Bu tür bir kırılma, düz bir zeminde yürümekten çok, aşağı inerken meydana gelir."(38)
Dudley'nin Elizabeth'le evlenebilmek için karısını öldürdüğüne dair söylentiler dolaşmaya başladı. Bunların Elizabeth'in düşmanları tarafından terfi ettirildiğinden şüpheleniliyordu. İngiltere kraliçesi olması gerektiğine inanan Mary Stuart, "İngiltere Kraliçesi, karısına yer açmak için karısını öldüren at bakıcısıyla evlenecek" dedi. (39) Elizabeth'in Dudley ile evlenmesi artık politik olarak imkansızdı. Hatta Dudley'nin ana rakibi William Cecil'in Amy'nin ölümünü ayarlamış olabileceği ve "böylece evlilik şansını mahvetmiş ve Dudley'nin itibarına zarar vermiş" olabileceği bile öne sürülmüştür. (40)
Soruşturmada Amy'nin hizmetçisi Bayan Pirto, metresinin şiddetli depresyondan muzdarip olduğunu ve intihar etme olasılığını kabul ettiğini söyledi. Anka Muhlstein bu görüşü destekleyen biridir. (41) Ancak jüri, Amy'nin kendini öldürmek için böyle bir yöntemi seçeceğine inanmakta güçlük çekti. Tüm tanıklığı ve kanıtları değerlendirdikten sonra, jüri resmi olarak kaza sonucu ölüm kararı verdi. Ustabaşı Robert'a haber vermek için yazdı, o da Blount'a yazdı ve kararın "beni çok tatmin ettiğini ve sakinleştirdiğini" belirtti. (42) Elizabeth Jenkins, yazarın Büyük Elizabeth (1958) şuna işaret etmiştir: "Soruşturmadaki karar kaza sonucu ölümdü, ancak genel kanıya göre bu, ya Dudley'nin kışkırtmasıyla ya da onun göz yumması olmaksızın ama onun çıkarına olmak üzere cinayet olmalıydı. çerçevelenmesi gereken, Kraliçe'nin olaydan önce suç ortağı olup olmadığıydı." (43)
Elizabeth ve Dudley aleyhindeki en inandırıcı kanıt, İspanya Büyükelçisi Alvaro de la Quadra tarafından Kral II. Philip'e gönderilen ve Elizabeth ve önde gelen hükümet yetkilisi William Cecil ile yapılan konuşmaları kaydeden bir mektupta ortaya çıktı: "O (William Cecil) bana şunları söyledi: Kraliçe yabancı prensleri hiç umursamıyordu.Onların desteğine ihtiyacı olduğuna inanmıyordu.Çok borç içindeydi, kendini nasıl temize çıkaracağını düşünmemişti ve şehirdeki kredisini mahvetmişti.Son olarak dedi ki: Lord Robert'ın karısını mahvetmeyi düşündüklerini, onun hasta olduğunu, ama hiç hasta olmadığını söylemişlerdi; karısı çok iyi ve zehirlenmemeye özen gösteriyordu. Tanrı'ya güveniyordu, böyle bir suça asla izin vermezdi. başarılı olmak ya da başarılı olmak için çok sefil bir komplo... Kesinlikle bu iş çok utanç verici ve skandaldır ve bununla birlikte, o adamla bir kerede evlenip evlenmeyeceğinden, hatta benim gibi evlenip evlenmeyeceğinden emin değilim. zihninin yeterince düzeldiğini düşünmüyor ed. Yukarıdakileri yazdığımdan beri, Kraliçe'nin Robert'ın karısının ölümünü yayınladığını duydum." (44)
Görünüşe göre İspanyol hükümeti, Elizabeth ve Dudley'nin Amy'nin ölümünde parmağı olduğuna kesinlikle inanıyordu. Philippa Jones, yazarın Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010), bu yargıya açıkça karşı çıkıyor: "Amy öldürülseydi, sorulacak en mantıklı soru, onun ölümünün zamanlaması ve tarzından kimin yararlanacağı olurdu? Robert ve Elizabeth'in yaptığını iddia etmek zor. birkaç hafta ya da ay daha uzun yaşayıp doğal sebeplerden ölseydi, Robert İngiltere Kralı olmak için gerçek bir şansa sahip olacaktı.Acele etmelerine gerek yoktu; Elizabeth çeşitli taliplerini iki yıl boyunca başarılı bir şekilde uzak tutmuştu ve çok az teslim olma belirtisi göstermişti. O ve Robert çok uzun süre beklemişlerdi; biraz daha uzun süre önemli olmazdı. Ayrıca, Robert gerçekten karısını yoldan çekmek isteseydi, başka bir seçeneği vardı. O ve Amy'nin çocukları yoktu ve, çocuk olmaması o zaman için yasal bir boşanma nedeniydi ve aksini kanıtlayamadıkça bu kadının suçu olarak kabul edildi.Robert ne pahasına olursa olsun özgürlüğünü isteseydi, Amy'den her an boşanabilirdi." (45)
Robert Dudley kısa süre sonra Kraliyet Mahkemesine döndü. İlişkileri hakkında bir kez daha dedikodular yayılmaya başladı. Ancak, Elizabeth'in Dudley ile evlenmeyi gerçekten düşünmesi pek olası değildir; "Bir İngilizle evlilik, Kraliçe'nin yaklaşmayı kesinlikle reddettiği bir engeldi. Yabancı bir prensle evlilik, onun otoritesi ve bağımsızlığı için yeterince risk taşırdı. Güçlü bir tebaa ile evlilik, zaten zor durumda olanlarda aşırı kudretin tüm tehlikelerini teşvik ederdi. boyun eğdirmeye yetecek kadar. Ve ayrıca, daha alt düzeydeki tebaasının, Kraliçe'nin evliliğinin sahip olmasını beklediği kraliyet ittifakının cazibesinden de yoksun olacaktı. Bu yüzden Elizabeth, Leicester'la evlenmeyecekti, ama onu zahmetlerinden de kurtarmayacaktı... eşiğinde sallanan, sonsuza dek reddetmeyi amaçladığı iyilikler için sonsuz bir talip.(46)
Onu İngiltere'nin önde gelen Protestanlarından biri olarak gören Roma'da nefret edilen bir şahsiyetti. Papa Pius IV, Katoliklerin "kral olursa, babasının ölümünün intikamını almak ve bu krallığın soylularını yok etmek isteyeceğinden" korktuklarını söyledi. Bu fikir, Dudley'in "geçmiş meselelerin intikamını almak için hiçbir şekilde verilmeyen çok iyi bir mizaç ve doğaya sahip olduğunu" savunan Elizabeth tarafından reddedildi. (47)
Ekim 1562'de Kraliçe Elizabeth çiçek hastalığına yakalandı ve Robert Dudley'i Diyarın Koruyucusu olarak seçti ve ona yılda 20.000 £ ile birlikte bir unvan verdi. Elizabeth hızlı bir şekilde iyileşti ve plan yürürlüğe girmedi. (48) Dudley "favori" olarak tanındı, bakire bir kraliçenin bir erkek favorisi emsalsizdi. "Elizabeth tekrar tekrar ilişkilerini kız kardeş ve erkek kardeş arasındaki ilişki olarak tanımladı, ancak bundan daha fazlasıydı: pratikte vekil bir kocaydı. Dul statüsü, artık dikkatini çekmek için yarışan başka bir kadın olmadığı ve ne yapacağından emin olabileceği anlamına geliyordu. gerçekten istiyordu - sürekli arkadaşlığını." (49)
Mart 1563'te William Maitland, İskoçya'daki durumu görüşmek üzere Kraliçe Elizabeth ile bir araya geldi. Elizabeth, İskoç Kraliçesi Mary'nin tahtına bir tehdit oluşturduğuna inanıyordu. Mary'nin Robert Dudley ile evlenmeye ikna edilmesinin iyi bir fikir olacağını savundu. Erkeksi, asil ve güzel olan her şeyin bir modeli olduğunu söyledi. "Elizabeth'in şaka yapıp yapmadığından emin olmayan Maitland, Robert'ın zevkine çok uygun olduğu için İskoç Kraliçesi'nin Elizabeth'i böyle bir mücevherden mahrum edemeyeceğini, Robert'ın kendisiyle evlenmesi gerektiğini söyledi." Elizabeth gerçekten ciddiydi ve konuyu Mary ile görüşmek üzere İngiltere'nin İskoçya Büyükelçisi Thomas Randolph'u gönderdi. Elizabeth'in "hayatını bekaretle bitirmeye kararlı olduğu için, kraliçenin kız kardeşinin onunla evlenmesini dilediği" şeklindeki düşüncelerini aktardı. (50)
Kraliçe Elizabeth, Dudley'nin Mary ile evlenmesini istedi çünkü onu kontrol edebileceğini düşünüyordu. (51) Mary bu fikri kabul etti ama Randolph, Dudley'i ikna etmekte daha fazla zorluk çekti. Elizabeth'le evlenme umudu hâlâ vardı ve Randolph'un önerisini kabul etmeyi kabul ederse, ona ihanet ettiği için ona sırt çevireceğinden korkuyordu. Randolph Elizabeth'e geri döndü, "Artık bu Kraliçe'nin onunla evlenmek için iyi niyetine sahip olduğum için, talip olduğum adamın onu almasını sağlayamıyorum." (52) Teklifi kabul etmesi için onu teşvik etmek için 1563'te Kenilworth Kalesi'ni verdi ve ertesi yıl ona Leicester Kontu unvanı verildi.
Mary, 17 Şubat 1565 Cumartesi günü İskoçya'daki Wemyss Kalesi'nde Lord Darnley Henry Stuart ile tanıştı. Hem Mary hem de Henry, İngiltere Kralı VIII. Kısa bir süre sonra, ikisinin evlenmesi için düzenlemeler yapıldı. Kraliçe Elizabeth, tahttaki iki iddiayı birleştireceği için maça tamamen karşıydı. Evliliğin herhangi bir çocuğu, daha da güçlü, birleşik bir iddiayı miras alacaktı. İlk başta Elizabeth, Darnley bir İngiliz vatandaşı olduğu ve ebeveynleri İngiltere'de toprakları olan bakmakla yükümlü olduğu kişiler olduğu için bunu engelleyeceğinden emindi. (53) Ancak, her ikisi de Katolik ve birinci dereceden kuzenlerin evliliği için papalık muafiyeti alınmamış olmasına rağmen, 29 Temmuz 1565'te Holyrood Sarayı'nda evlendiler. (54)
1565'te Elizabeth, Dudley'e, çoğunu daha sonra satacağı daha büyük mülk hibeleri verdi. Privy Council'in önde gelen isimlerinden biri oldu. İspanyol büyükelçisi Diego Guzmán de Silva, 16 Ağustos 1566'da Dudley'i kraliçe üzerinde en fazla etkiye sahip kişi olarak tanımladı. Bu onu William Cecil ile çatışmaya soktu. Özellikle İskoç Kraliçesi Mary konusunda anlaşamadılar. Dudley, Elizabeth'in ölümü üzerine bir sonraki kraliçe olması gerektiğini ve bu nedenle iki krallığı birleştirmesi gerektiğini düşündü. Cecil bu fikre tamamen karşıydı.
Kew'in satışının ardından başlangıçta Durham House'a taşındı. Ocak 1570'de Temple Bar yakınlarındaki Paget Place'i satın aldı ve hemen adını Leicester House olarak değiştirdi. Elizabeth artık orta yaşına yaklaşıyordu ve Dudley onu onunla evlenmeye ikna etmeye çalışmaktan vazgeçmişti. Dudley şimdi, Ağustos 1574'te Robert Dudley adında bir oğlu olan Barones Sheffield ile bir ilişkiye başladı. Dudley, oğlunun babalığını kabul etti ve ona çok düşkündü, onun iyiliği ve eğitimine çok önem veriyordu. (55)
Elizabeth Jenkins, çiftin gizlice evli olduğuna inanıyor. (56) Simon Adams aynı fikirde değil: "Bu olaydan, belki de Leicester'ın yazışmalarının en kişisel parçası, 1574'ten önce Sheffield'a, evlenmeyi reddetmesi üzerine aralarında bir dizi tartışma sırasında yazdığı uzun tarihsiz bir mektup kaldı. Ona, ilişkisini sonlandırmasını ve başka biriyle evlenmesini tavsiye etti, çünkü ona sahip olduklarından başka bir şey teklif edemezdi." (57)
Kraliçe Elizabeth'in bu ilişkiden haberdar olup olmadığı bilinmiyor. Ancak bu dönemde Elizabeth'in, Leicester'ın favori olarak ilk gerçek rakibi olan Charles Hatton'a yakınlaştığı iddia edildi. Hatton, Elizabeth'in korumasının kaptanıydı. "İyi eğitimli, yakışıklı ve başarılı" olarak tanımlanan o, "Erdemli olsaydı, Özel Odasında aklın yetebileceğinden daha fazla zaman geçirdi". Hatton, Elizabeth'e aşk notları ve şiirler gönderdi. Bir mektubunda şöyle yazmıştı: "Kalbin ender ve asil bir inançla dolu, elinizin yazıları beni tarifsiz bir sevince yükseltiyor." İki adam onunla çok zaman geçirdi. Dudley'e "gözleri" ve Hatton'a "kapakları" adını taktı. (58)
Essex Kontu Walter Devereux, İrlanda'da askerlik yaparken Eylül 1576'da dizanteriden öldü. Devereux'nün karısı Lettice Devereux ile zina ilişkisi nedeniyle Robert Dudley'nin emriyle zehirlendiği iddia edildi. Dudley'nin, Barones Sheffield'a ondan daha fazla izin vermemesi için "yılda 700 sterlin teklif ettiği ve öneriyi öfkeli bir korkuyla reddettiğinde, Leicester amacına ulaştı ve ona evliliklerinin geçersiz olduğunu ve ona evliliklerinin geçersiz olduğunu açıklayarak parasını kurtardı. onun karısı değildi." (59) Sir Henry Sidney tarafından emredilen bir otopsi, Devereux'nün eceliyle öldüğünü ortaya çıkardı. (60)
Eylül 1578'de, kocasının ölümünden iki yıl sonra Lettice, şüphe götürmez bir şekilde hamileydi. Sir Francis Knollys çok öfkeliydi ve onun durumundan sorumlu olan Robert Dudley ile bir görüşme yaptı. 21 Eylül'de Knollys, kısa bir evlilik töreni düzenlenmesini ayarladı. Katılanların hepsi gizlilik yemini ettiler, ancak on üç ay sonra Dudley'nin düşmanlarından biri Kraliçe Elizabeth'e evlilikten bahsetti. (61)
Elizabeth Jenkins, yazarın Büyük Elizabeth (1958) şu yorumda bulundu: "Elizabeth'in öfkesi paramparça oldu. Herkesin önceden görebileceği gibi, Leicester'ın kendisiyle evlenmeyi defalarca reddetmesi, yaralı sevginin, ihanetin, güvenin, kıskançlığın ve öfkenin şiddetli gücüne karşı bir saman oldu." (62) İlk başta onu Londra Kulesi'ne göndermeyi düşündü ama sonunda onu Wanstead'deki evine sürgün etti ve Lettice mahkemeden sonsuza kadar sürgün edildi. (63)
Lettice Dudley, Haziran 1581'de Robert Dudley'i (Lord Denbigh) doğurdu. Leicester Kontu Robert Dudley şimdi yeni oğlunu yeni varisi olarak kabul etti. Üç yaşındaki Robert, 19 Temmuz 1584'te aniden öldü. Onun ölümü, Dudley Hanedanı'nın hanedan umutlarını yok etti. (64)
Leicester Dükü, sanatsal patronajla yoğun bir şekilde ilgileniyordu. En az doksan sekiz kitap ona ithaf edildi ve bu da onu saltanatın en büyük edebi patronlarından biri yaptı. Oxford Üniversitesi'nin rektörü olarak, Oxford University Press'in 1584-5'te yeniden canlanmasına sponsor oldu. Kendi kütüphanesinde birkaç yüz cilt vardı. Ayrıca geniş bir resim koleksiyonuna sahipti ve saltanatın en büyüklerinden biri gibi görünüyor. Resimler neredeyse tamamen portrelerdir. Kendisi de on iki ayrı portrenin konusuydu. (65)
Eylül 1584'te broşürün ilk kopyaları Leicester Topluluğu Londra'da keşfedildi. Geçen yıl Paris'te basılmıştı. İngiltere'nin en önde gelen Katoliklerinden Francis Throckmorton'un tutuklanıp idam edilmesine tepki olarak üretildiği iddia edildi. (66) İsimsiz yazar, açıkça Leicester'ın dini görüşlerinin bir karşıtıdır. "Amy Dudley'in ölümüyle başlayan Leicester'ın hayatındaki bir dizi olayı, onu bir şehvet düşkünü, bir katil ve bir tiran olarak ortaya çıkaracak şekilde ilişkilendirerek, karakter suikastında kasıtlı bir egzersiz olarak tanımlandı... Aday, Throckmorton komplosunun ifşa edilmesinden sonra Aralık 1583'te Paris'te sürgüne giden Arundel'di.Brito, Leicester'ın Sheffield ile ilişkisini de kamuoyuna açıkladı ve o zamandan beri, Fransız sarayında büyükelçi olan Stafford ile Paris'te ikamet ediyordu. , rolüyle ilgili de bir soru işareti var." (67)
Dudley, Protestanlığın güçlü bir destekçisiydi. 1585'te Hollanda'ya İspanya'ya karşı yardım etmek için seferi kuvvetlerinin komutanlığına atandı. Dudley, "yeni bir mesih" ve uluslararası Protestan davasının lideri olarak görülüyordu. Kendisine Hollanda Genel Valiliği teklif edildi. O, "kraliçenin öfkesine ve şaşkınlığına" kadar unvanı kabul etti. 1586'nın başında mutlak vali olarak onaylandığında, "öfkeden akkor haline geldi". (68)
Leicester Kontu Robert Dudley, 4 Eylül 1588'de sıtma enfeksiyonundan öldü. Kraliçe Elizabeth'in çok üzüldüğü ve odasına çekildiği ve iki gün boyunca görünmediği söylendi ve sonunda William Cecil, kapısının kapanmasını emretti. bozuldu. (69)
Koruyucu ve sevgi dolu olan Atın Efendisi, görevini Kraliçe'yi memnun edecek şekilde eksiksiz bir şekilde yerine getirdi. İrlanda'daki Sussex Kontu'na, Kraliçe'nin kendisininkinden daha hızlı gidebileceklerini düşünerek bazı İrlandalı atların gönderilmesini istediğini yazdı, "ki" dedi, "ellerinden geldiğince hızlı denememeye dikkat ediyor. Ve Onlardan çok korkuyorum, yine de onları kanıtlayacak." Ancak endişeli meclis üyeleri için Kraliçe'ye verdiği memnuniyet çok büyüktü. Onların görüşüne göre, bu onun evlenme konusundaki isteksizliğini açıklıyordu ve evliliği, giderek artan bir şevkle arzuladıkları bir hedefti. İskoçya'daki müzakereler sırasında Cecil ona, "Tanrı, Majesteleri'ni çocuklarınıza bir baba bulmaya yönlendirsin ... bu olmadan ne barış ne de savaş bize uzun süre fayda sağlamaz" diye dua etmişti ve Kraliçe'nin verdiği tüm cevap şuydu: İskoçların Arran Kontu'nun teklifini reddetmek için. Kraliçe'nin gençliği ve göz alıcı görünümü ve Dudley'nin genç karısının kocasından ayrı yaşıyor olması, yakınlıklarına skandal bir hava kattı. Amy Dudley'nin çocuğu ve kendine ait düzgün bir kurumu yoktu; O ve hizmetçileri, Oxford yakınlarındaki Cumnor'da Lord Robert'ın kahyası olan Forster adında bir adama ait bir evin bir bölümünü işgal ettiler. Tarlalar ve meyve bahçeleri arasında izole edilmiş ev, başlangıçta bir manastırın parçasıydı. At taşımacılığı ve kötü yollar, her kırsal bölgeyi tenha ve uzak hale getirdi, ancak şaşırtıcı sayıda insan Lady Dudley'i yalnız durumunda biliyordu. Sonra 8 Eylül Pazar günü, bir merdivenin altında boynu kırılmış halde bulunduğunu duydular.
Skandal dehşet vericiydi. Fransa'da Mary Stuart, çınlayan bir kahkahayla şöyle dedi: "İngiltere Kraliçesi, karısına yer açmak için karısını öldüren at bakıcısıyla evlenecek." Paris Büyükelçisi Throckmorton, Cecil'e şunları yazdı: "Beni nereye çevireceğimi ya da nasıl bir çehre yapacağımı bilmiyorum."
Elizabeth, Lord Robert'ı Windsor'dan hemen uzaklaştırdı ve kendisi kuzeni Blount'a Cumnor'a gidip her şeyin sorumluluğunu alması için yalvardı: "Bu talihsizliğin büyüklüğü ve aniliği beni o kadar şaşırtıyor ki, Kötü niyetli dünyanın ne getireceğini düşününce, duramam ya da bu kötülüğün üzerime nasıl ışık tutacağını, hiç dinlenemeyeceğim için." Blount'u adli tabip jürisinin meseleyi en alt düzeye indirecek olan "ihtiyatlı ve önemli kişiler" olduğundan emin olmaya çağırdı.
Soruşturmadaki karar, kaza sonucu ölümdü, ancak genel kanıya göre, ya Dudley'nin kışkırtmasıyla ya da onun göz yumması olmaksızın, ama onun çıkarına olan bir cinayet olmalıydı. Çerçevelenmesi zor olsa da çok önemli olan soru, Kraliçe'nin olaydan önce suç ortağı olup olmadığıydı.
De Quadra, Philip'e Kraliçe'nin avdan gelirken kendisine Lady Dudley'nin merdivenden düştüğünü ve boynunu kırdığını söylediğini ve bu konuda hiçbir şey söylememesini istediğini söyledi. Kraliçe'nin bunu, ölüm haberi 9'unda Windsor'a getirilmeden önce söylediğini fark etti. Elizabeth cinayete göz yummuş olsaydı, de Quadra'ya ölümün gerçekleştiğini bilmeden önce onun olduğunu söyleyecek kadar büyük bir aptal olmayacağı güvenle söylenebilirdi. Maitland ve ayrıca Pollard tarafından önerilen açıklama, de Quadra'nın burada "usta bir hurma ekonomisi" kullandığıdır. Elizabeth'in Amy Dudley'i yoldan çekmesini istediği de kabul edilemez.Robert Dudley ile sürükleyici bir romantik ilişki istiyordu; Onunla evlenmek istediğine dair bir kanıt yok, sadece diğer insanların onun istediğini düşündüğüne dair bir kanıt yok. Evliliği istemiyorsa, ölüm onun için tatsız bir olaydı; Artık bir evlilikle sonuçlanması beklenebilirdi, onun lezzetli eğlencesi devlet işlerine getirildi.
Dudley, görünüş, fizik ve mizaç bakımından Seymour'a çarpıcı biçimde benziyordu. Öte yandan, güçlü söylentiler onu suçladı.
Eşinin 8 Eylül 1560'ta Cumnor'da ani ölümü, Elizabeth'in Dudley'nin geleceğini şekillendirmedeki lütfu kadar önemliydi. Mahkeme o sırada Hampshire'daki ilerlemeden dönerken Berkshire'daki Windsor Kalesi'ndeydi ve ironik bir şekilde karısına coğrafi olarak bir yıldan fazla bir süredir olduğundan daha yakındı. Neredeyse histerik bir hizmetçileri, haberi 9'unda Windsor'a getirdi. Abingdon'dan yola çıkarken, tesadüfen Windsor'dan eve dönmekte olan Kidderminster'den Dudley'in ev işleri şefi Thomas Blount ile karşılaşmıştı. Blount soruşturmaya kendi inisiyatifiyle karar verdi ve onunla Dudley arasındaki müteakip yazışmalar, Amy Dudley'nin ölümünün koşulları için tek güvenilir kaynak. Boynunu nasıl kırdığına dair açık bir açıklama bulunamadı ve Blount intihardan endişe ederken, adli tabip jürisinin kararı talihsizlik sonucu ölümdü.
Dudley şok içinde Kew'e emekli oldu, karısına tam bir cenaze töreni sağladı ve altı ay boyunca yas tuttu. Blount'a yazdığı mektuplar, onun ölümünün tam olarak soruşturulması konusundaki endişesini ortaya koyuyor, ancak muhtemelen onun kaybının üzüntüsünden ziyade ona verebileceği zararı göz önünde bulundurarak. 1584 yılında Leicester Topluluğu Sir Richard Verney'in karıştığı bir cinayet planının hikayesini kötü şöhrete kavuşturdu.... 1563'te zaten dolaşımda olduğunu ortaya çıkardı. Ancak bu, kamuoyunda dedikodu ve spekülasyondan başka bir şey değil. Dudley aleyhindeki daha ciddi kanıt, İspanyol büyükelçisi, Aquila piskoposu Alvaro de la Quadra'nın Windsor'dan 11 Eylül 1560'ta yazdığı, hayatta kalan tek raporunda sağlanır. İçinde Quadra, Dudley'nin kraliçe üzerindeki etkisi hakkında Cecil'in kendisine şikayetlerini kaydeder: bütün zamanını avlanmaya teşvik ettiğini, kendisinin (Cecil) emekli olmak istediğini ve Elizabeth ve Dudley'nin Dudley'nin karısını ortadan kaldırmaya niyetlendiğini söyledi. Bu konuşmadan bir gün sonra Elizabeth ona Amy Dudley'nin öldüğünü ya da ölmek üzere olduğunu söyledi ve bir dipnotta kraliçenin kırık bir boyundan dolayı ölümünü kamuoyuna açıkladığını ekledi. Bu mektubun iç kronolojisi tam olarak net değil, ancak Elizabeth'in 10'unda gizli itirafını yaptığı ve Cecil ile görüşmenin 9'unda, ilk haber Windsor'a ulaştıktan hemen sonra gerçekleştiği anlaşılıyor.
O (Robert Dudley), Blount'tan gerçeği öğrenmek için dürüst olarak görülebilecek "sağduyulu ve önemli adamlardan" oluşan bir jüriden oluşan açık bir soruşturma yürütmesini istedi. Robert ayrıca, Blount'un kendisine "gerçek kibrini ve mesele hakkındaki görüşünü, kötü şansla mı yoksa kötü niyetle mi gerçekleştiğini..." göndermesini istedi ve karısının üvey kardeşi John'un yanı sıra kendisinin de talep ettiği bir dipnot ekledi. Amy'ye yakın olan diğerleri, meselelere göz kulak olabilmeleri için hazır bulunsunlar." Amy'nin diğer üvey kardeşi Arthur da, Robert'ın daha sonra bir örtbas etmekle suçlanmamasını sağlamak için gönderildi.
Robert kendi çıkarlarını gözeterek hızlı davrandı. Uygun bir yas döneminden sonra Elizabeth'le evlenebilmek için Amy'nin ölümünün bir kaza olduğu sonucuna varılmasıyla sonuçlanan olayların tam ve dürüst bir değerlendirmesinin olması gerektiğini biliyordu.
Robert tarafından talimat verildiği gibi, Blount Abingdon'da durdu ve yerel halkın trajediye verdiği ani tepkiyi ölçmek için hanın ev sahibiyle konuştu. Genel duygu, Amy'nin ölümünün kazara olduğu gibi görünüyordu. Cinayet olabileceğine dair bazı konuşmalar olsa da, Forster yerel halk tarafından o kadar dürüst olarak kabul edildi ki, bu spekülasyona pek itibar edilmedi. Diğerleri, Amy'nin o gün herkesi panayıra göndermekte ısrar etmesinin şüpheli olduğunu düşündü ve bu da onları Amy'nin kendi eliyle ölmüş olabileceği sonucuna varmalarına yol açtı.
İntihar kararını destekleyecek çok sayıda kanıt olabilirdi ve bu Robert için daha iyi olabilirdi, ancak ölen karısını ciddi bir günah olarak kabul edilen bu sonuçtan korumak için elinden gelen her şeyi yaptı. Kendi canına kıymış olsaydı, bir Hristiyan cenazesi reddedilecek ve kutsal olmayan toprağa gömülecekti, ancak rütbesi onu bir yol ayrımında kalbinden bir kazıkla gömülmek kaderinden kurtaracaktı. Her durumda, ruhu sonsuza kadar lanetlenecekti.
Bütün bunları akılda tutarak, Robert ve Amy'nin yakınları kaza sonucu ölüm kavramını neredeyse çılgınca bir kararlılıkla kavrayabilirdi, çünkü gördükleri alternatif, düşünmek için fazla iğrençti. Muhalifleri onu buna sürüklediğini iddia edeceğinden, bir intihar kararı Robert'a da zarar verebilirdi. Mümkün olan en iyi sonuç, Amy'nin hasta olduğuna ve kazara düştüğüne karar verilmesiydi. Cumnor evi o zamandan beri yıkıldığından, bunun Amy'nin ölümü için gerçekçi bir açıklama olup olmadığı bilinmiyor. Kayıtlar bir "bir çift merdivene" atıfta bulunur: yani, küçük bir inişe kısa bir uçuş, ardından üst kattaki bir inişe ikinci bir kısa uçuş. Alt merdiven setinin 8 basamaklı olduğu bildirildi; daha fazla olsaydı bile, tam sayının 14 basamağı aşması pek olası değildi.
Amy intihar etmeyi planlamış olsaydı, kendini bu kadar dar ve kısa merdivenlerden aşağı atmanın ölümden çok yaralanmayla sonuçlanması daha olasıydı. Esasen bir yardım çağrısı olan bir girişim için uygun olacaklardı, ancak bu durumda, kendine gerçekten zarar vermesi ihtimaline karşı, birinin onu çabucak bulması önemli olacaktı. Hizmetçilerine evi terk etmelerini emretmek, kasıtlı bir intihar girişimi fikrini destekleme eğiliminde olsa da, merdivenin tasarımı bunu ikna edici bir açıklama olarak engelleme eğilimindedir. Kazara düşme makul olabilir, ama bu durumda Amy'nin boynu kısa bir merdiven uçuşunda nasıl kırılabilirdi?
Uzun boylu, ince hatlı bir adam olan Robert Dudley, uzun zamandır Kraliçe Elizabeth'e kur yapmıştı ve onu, çoğu düşünceye göre, neredeyse onu bir koca olarak kabul etme noktasına kadar itmişti. Ancak Kraliçe'ye herhangi bir dava açmaya çağırırken, en çok da kendi şahsı ile ilgili davalar, nihai karar engeliydi ve bu kararın nihai engeli, aşılmasının, bu hedefe ulaşmak için ikna edildiği tüm uzun engellerden milyonlarca kat daha zor olduğunu kanıtladı. nokta - Essex'in 2. Kontu'nun keşfedeceği gibi. Bir İngilizle evlilik, Kraliçe'nin kesinlikle yaklaşmayı reddettiği bir engel olduğunu kanıtladı. Böylece Elizabeth, Leicester ile evlenmeyecekti, ama onu zahmetlerinden de kurtarmayacaktı. Essex'te uyguladığı taktikle aynıydı. Sonsuza dek reddetmeyi amaçladığı iyilikler için sonsuz bir talip olan onu uçurumun eşiğinde sallamaya devam etti.
O (William Cecil) bana Kraliçe'nin yabancı prensleri umursamadığını söyledi. Tanrı'ya güvendi, böyle bir suçun işlenmesine veya böylesine sefil bir komplonun başarılı olmasına asla izin vermeyecekti...
Bu iş kesinlikle çok utanç verici ve rezalet bir iş ve bununla birlikte, o adamla hemen mi evlenecek, yoksa hiç mi evlenecek, ondan emin değilim, çünkü onun aklını yeterince sabitlediğini düşünmüyorum. Yukarıdakileri yazdığımdan beri, Kraliçe'nin Robert'ın karısının ölümünü yayınladığını ve İtalyanca şöyle dediğini duydum: Si ha rotto il collo. "Merdivenden düşmüş olmalı."
Fuardan dönerken hizmetçiler onu dairesine giden merdivenlerin dibinde ölü buldular. Robert Dudley gecikmeksizin çağrıldı ve soruşturma açıldı. Tüm arkadaşlarını uzaklaştırmak için uğraştığı anlaşılan merhumun alışılmadık davranışı intihara işaret etti. Hanımının hizmetçisinin inkarlarına rağmen, bu cazibeye boyun eğdiği teorisi göz ardı edilemezdi: Amy gerçekten de çok ileri ve acı verici bir yapıya sahip kanserden muzdaripti ve aynı zamanda kocasının ihmali yüzünden bunalıma girmişti. Hastalığının neden olduğu aşırı kireç gidermeye dayanan daha modern bir teori, yanlış bir adımın ölümcül bir düşüşle sonuçlanabileceğini öne sürüyor. Robert Dudley aklanmış olsa da, hiçbir şey gizemi ortadan kaldıramazdı - ve açıklığa kavuşturulmak, bir erkeğin İngiltere Kraliçesi ile evlenmeye hak kazanması için yeterli değildi.
Amy öldürülmüş olsaydı, sorulacak en mantıklı soru, onun ölümünün zamanlaması ve tarzından kim yararlanırdı? Robert ve Elizabeth'in yaptığını iddia etmek zor. O ve Robert çok beklediler; biraz daha uzun olması önemli olmazdı.
Ayrıca, eğer Robert gerçekten karısını yoldan çekmek isteseydi, başka bir seçeneği vardı. Robert ne pahasına olursa olsun özgürlüğünü isteseydi, istediği zaman Amy'den boşanabilirdi.
Daha sonraki yazarlar, Robert'ı karalamak isteyen, genellikle düşmanlarını zehirle öldürme konusundaki hayali eğilimine atıfta bulunurlar. Robert karısını öldürmek isteseydi, zehir gerçekten de hile yapardı. Yeterince büyük bir dozla biten küçük dozlar, doğal bir hastalığı taklit edecek şekilde Amy'nin ölümüne neden olabilirdi. Ancak Robert, Amy'nin şüpheli ve doğal olmayan bir ölüme maruz kalmasından fayda sağlayamazdı. Bu nedenle, Amy'nin ölümünün zamanlaması, yöntemi ve sonucu Robert'ın aleyhine işlediyse, başka birinin onu Robert'ı lekeleyecek ve Elizabeth'in onunla evlenmesini imkansız kılacak şekilde öldürmek için bir nedeni olabilir mi?
William Cecil, Henry Fitzalan, Thomas Howard ve Sussex'in 3. Zamanlama bu hipoteze uyacaktır. Amy hastalığının son aşamasındaydı ve herhangi bir gün yatağında ölebilir ve Robert'ı Kraliçe'yi ciddi bir şekilde etkilemesi için özgür bırakabilirdi. Parmağı kocasına işaret edecek şekilde ölmesi çok önemliydi, ancak gerçek faillerin ortaya çıkması riskini alacak açık bir cinayet soruşturması yapılmadan.
Amy'nin ölümü bu tür bir komplonun sonucuysa plan kusursuz işledi. İntihar, kaza veya cinayet olabilirdi. Sonunda, karar kaza sonucu ölümdü; ancak cinayet söylentileri yeterince zarar vericiydi ve birkaç gün içinde İngiltere'ye ve Avrupa Kraliyet Mahkemelerine yayıldı. Kanıtlanamazsa, çürütülmesi de mümkün değildir. Robert'ın itibarı onarılamaz bir şekilde lekelendi: Amy'nin trajik ölümüyle Elizabeth ve Robert'ın evlenme şansı da öldü.
Henry VIII (Cevap Açıklaması)
Henry VII: Bir Bilge mi, Kötü Bir Cetvel mi? (Cevap Yorumu)
Hans Holbein ve Henry VIII (Cevap Açıklaması)
Prens Arthur ve Aragonlu Catherine'in Evliliği (Cevap Yorumu)
Henry VIII ve Cleves'li Anne (Cevap Açıklaması)
Kraliçe Catherine Howard ihanetten suçlu muydu? (Cevap Yorumu)
Anne Boleyn - Dini Reformcu (Cevap Yorumu)
Anne Boleyn'in sağ elinde altı parmağı var mıydı? Katolik Propagandasında Bir Araştırma (Cevap Yorumu)
Kadınlar neden Henry VIII'in Anne Boleyn ile evliliğine düşmandı? (Cevap Yorumu)
Catherine Parr ve Kadın Hakları (Cevap Yorumu)
Kadınlar, Politika ve Henry VIII (Cevap Yorumu)
Thomas Cromwell Üzerine Tarihçiler ve Romancılar (Cevap Yorumu)
Martin Luther ve Thomas Müntzer (Cevap Açıklaması)
Martin Luther ve Hitler'in Yahudi Düşmanlığı (Cevap Yorumu)
Martin Luther ve Reform (Cevap Yorumu)
Mary Tudor ve Heretics (Cevap Yorumu)
Joan Bocher - Anabaptist (Cevap Yorumu)
Anne Askew – Tehlikede Yanmış (Cevap Yorumu)
Elizabeth Barton ve Henry VIII (Cevap Açıklaması)
Margaret Cheyney'nin İnfazı (Cevap Açıklaması)
Robert Aske (Cevap Yorumu)
Manastırların Feshi (Cevap Açıklaması)
Lütuf Hac Yolculuğu (Cevap Yorumu)
Tudor İngiltere'de Yoksulluk (Cevap Yorumu)
Kraliçe Elizabeth neden evlenmedi? (Cevap Yorumu)
Francis Walsingham - Kodlar ve Kod Kırma (Cevap Yorumu)
Sir Thomas More: Aziz mi Günahkar mı? (Cevap Yorumu)
Hans Holbein'in Sanat ve Dini Propagandası (Cevap Yorumu)
1517 1 Mayıs Ayaklanmaları: Tarihçiler neler olduğunu nasıl biliyorlar? (Cevap Yorumu)
(1) Simon Adams, Robert Dudley: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(2) Roger Lockyer, Tudor ve Stuart İngiltere (1985) sayfa 17
(3) David Yükler, John Dudley: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(4) Philippa Jones, Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010) sayfa 142
(5) Somerset Dükü Edward Seymour, İtalya'daki bir arkadaşına mektup (Eylül 1549)
(6) Philippa Jones, Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010) sayfa 143
(7) Simon Adams, Leicester ve Mahkeme (2011) sayfa 159
(8) Christopher Morris, Tudorlar (1955) sayfa 97
(9) Dale Hoak, Edward VI: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(10) Philippa Jones, Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010) sayfa 86
(11) Thomas Fuller, Britanya Kilise Tarihi: Cilt IV (1845) sayfa 138-9
(12) Simon Adams, Robert Dudley: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(13) Ann Weikel, Mary Tudor: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(14) Richard Rex, Elizabeth: Fortune's Bastard (2007) sayfa 35-36
(15) Christopher Morris, Tudorlar (1955) sayfa 113
(16) S.J. Gunn, Edmund Dudley: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(17) Philippa Jones, Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010) sayfa 160
(18) Simon Adams, Robert Dudley: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(19) Ann Weikel, Mary Tudor : Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(20) Anna Beyaz Kilit, Elizabeth'in Yatak Arkadaşları: Kraliçe'nin Mahkemesinin Samimi Bir Tarihi (2013) sayfa 34
(21) Elizabeth Jenkins, Büyük Elizabeth (1958) sayfa 64
(22) Anka Mühlstein, I. Elizabeth ve Mary Stuart (2007) sayfa 99 ve 100
(23) Simon Adams, Robert Dudley: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(24) Philippa Jones, Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010) sayfa 160
(25) David Starkey, Elizabeth (2000) sayfa 315
(26) Gómez Suárez de Figueroa y Córdoba, Kral II. Philip'e mektup (Nisan 1559)
(27) Philippa Jones, Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010) sayfa 163
(28) Anna Whitelock, Elizabeth'in Yatak Arkadaşları: Kraliçe'nin Mahkemesinin Samimi Bir Tarihi (2013) sayfa 37
(29) Victor Von Klarwill, Kraliçe Elizabeth ve Bazı Yabancılar: Arşivlerden Yayınlanmamış Mektuplar (1928) sayfa 113
(30) Álvaro de la Quadra, II. Philip'e mektup (Aralık 1559)
(31) Anna Whitelock, Elizabeth'in Yatak Arkadaşları: Kraliçe'nin Mahkemesinin Samimi Bir Tarihi (2013) sayfa 43
(32) G.A. Bergenroth, Devlet Belgeleri Takvimi: İspanyolca (1558-67) (1862-1954) sayfa 95
(33) Anka Mühlstein, I. Elizabeth ve Mary Stuart (2007) sayfa 102
(34) Simon Adams, Robert Dudley: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(35) Philippa Jones, Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010) sayfa 164
(36) Robert Dudley, Thomas Blount'a mektup (12 Eylül 1560)
(37) Philippa Jones, Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010) sayfa 165
(38) Ian Aird, İngiliz Tarihsel İnceleme 71 (1956) sayfa 69-79
(39) Elizabeth Jenkins, Büyük Elizabeth (1958) sayfa 84
(40) Peter Ackroyd, Tudor'lar (2012) sayfa 304
(41) Anka Mühlstein, I. Elizabeth ve Mary Stuart (2007) sayfa 102
(42) Philippa Jones, Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010) sayfa 167
(43) Elizabeth Jenkins, Büyük Elizabeth (1958) sayfa 84
(44) Alvaro de la Quadra, Kral II. Philip'e rapor verin (11 Eylül 1560)
(45) Philippa Jones, Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010) sayfa 170
(46) Robert Lacey, Robert, Essex Kontu (1971) sayfa 16
(47) Simon Adams, Leicester ve Mahkeme (2011) sayfa 165
(48) Derek Wilson, Sweet Robin: Leicester Robert Dudley Earl'ün Biyografisi 1533-1588 (1981) sayfa 136
(49) Simon Adams, Robert Dudley: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(50) Philippa Jones, Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010) sayfa 194
(51) John Adam, Kalbim Benimdir: İskoç Kraliçesi Mary'nin Hayatı (2004) sayfa 193
(52) Antonia Fraser, İskoç Kraliçesi Mary (1994) sayfa 220
(53) Julian Goodare, İskoç Kraliçesi Mary: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(54) Alison Weir, Mary, İskoç Kraliçesi ve Lord Darnley'nin Cinayeti (2003) sayfa 82
(55) Derek Wilson, Sweet Robin: Leicester Robert Dudley Earl'ün Biyografisi 1533-1588 (1981) sayfa 246
(56) Elizabeth Jenkins, Büyük Elizabeth (1958) sayfa 215
(57) Simon Adams, Robert Dudley: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(58) Philippa Jones, Elizabeth: Bakire Kraliçe (2010) sayfa 211
(59) Elizabeth Jenkins, Büyük Elizabeth (1958) sayfa 215
(60) J.N. McGurk, Walter Devereux: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(61) Robert Lacey, Robert, Essex Kontu (1971) sayfa 17
(62) Elizabeth Jenkins, Büyük Elizabeth (1958) sayfa 220
(63) Anna Whitelock, Elizabeth'in Yatak Arkadaşları: Kraliçe'nin Mahkemesinin Samimi Bir Tarihi (2013) sayfa 178
(64) Paul E. Çekiç, Elizabeth Dönemi Siyasetinin Kutuplaşması: Robert Devereux'nün Siyasi Kariyeri (1999) sayfa 35
(65) Simon Adams, Robert Dudley: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(66) Alison Plowden, Francis Throckmorton: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(67) Simon Adams, Robert Dudley: Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (2004-2014)
(68) Peter Ackroyd, Tudor'lar (2012) sayfa 414
(69) Robert Lacey, Robert, Essex Kontu (1971) sayfa 49
DUDLEY, Sir Robert (1532/3-88), Kenilworth, Warws.
B. 24 Haziran 1532 veya 1533, 5. s. John Dudley †, Warwick Kontu ve Northumberland Dükü, Jane, da. ve h. Halden ve Hemsted, Kent'ten Sir Edward Guildford †. m. (1) 4 Haziran 1550, Amy (NS.1560), da. ve h. Siderstern, Norf'dan Sir John Robsart'ın s.p. ?(2) 1571 veya 1573, Douglas, da. William, Effingham'ın 1. Baron Howard'ı, geniş. John, 2. Baron Sheffield, 1s. (2 veya 3) 21 Eylül 1578, Lettice, da. Sir Francis Knollys of Rotherfield Greys, Oxon., Wid. Walter Devereux, Essex'in 1. Kontu, 1s. d.v.p. Kntd. bef. Haziran 1550 KG No. 24 Nisan Enst. 3 Haziran 1559 cr. Denbigh Baronu 28 Eylül ve Leicester Kontu 29 Eylül 1564.2
Düzenlenen Ofisler
Jt. (Sir John Robsart ile birlikte) kahya ve polis memuru, Castle Rising 13 Aralık 1550 centilmen. özel oda Ağustos 1551 baş oymacı Eylül 1551 buckhounds ustası 11 Kasım 1552, atın Ocak 1559-Aralık. 1587 jt. ld. lt. Norf. 1552, 1553, ld. lt. Warw'lar. 1559, Berk. ?1560, Worcs. 1569-70, Essex, Herts. ve Mdx. 1585, Oxon., Leics., Rutland 1587 PC 23 Nisan 1559 lt. Windsor kalesi 24 Kasım 1559, polis memuru 1561/2 j.p. Herefs., Warws., Worcs.1561 ve sonraki diğer ilçelerin yüksek kaydedicisi, Maldon 1565 custos rot. Denb. ve Warws. c.1573, Caern. ve Merion. c.1579, Anglesey ve Flints. c.1584 yüksek kahya, Camb. Üniv. 1563'ten itibaren şansölye, Oxf. Üniv. itibaren 31 Aralık 1564 Chamberlain, Chester 1565 High Steward, New Windsor 1563, Abingdon 1566, Reading by 1566, Wallingford 1569, Bristol 1570, King's Lynn 1572, Great Yarmouth 1572, Norwich Katedrali 1574, Andover 1574, St. Albans 1584 lt . jartiyer 1572, 1584 ld. Hanehalkı kahyası 1584-8 c.j. eyre'de, Trent 1585 gen. Düşük Ülkelerdeki İngiliz kuvvetlerinin Kasım 1585 gov. Birleşik Eyaletler Şubat 1586-Kasım 1587 com. deneme İskoç Kraliçesi Mary 1586 lt. ve kaptan. gen. Tilbury'de Temmuz 1588.3
Biyografi
1559 Parlamento seçimleri sırasında Dudley'nin Norfolk ilçesiyle bağlantıları zayıftı. Orada yaşaması pek olası değildir, kesinlikle 1560.4'e kadar yaşamamıştır. Ancak yine de soyuna, sosyal konumuna ve karısının ilçedeki statüsüne göre shire'ın kıdemli şövalyesi seçilmiştir. Bu Parlamentonun günlükleri ona atıfta bulunmaz. 1563'te Amy Robsart'ın ölümünü çevreleyen skandal ve Norfolk Dükü ile kendi gergin ilişkileri, onun orada seçilmesini imkansız hale getirdi ve başka bir seçim bölgesi için gelmeye zahmet etmedi ya da çok gururluydu. Ertesi yıl bir asillik verilmesi, kendisini asla evinde hissedemeyeceği bir Avam Kamarası'nda tekrar oturma olasılığını ortadan kaldırdı.
Bununla birlikte, dağıttığı ilçe himayesi nedeniyle, bu kurumun tarihine biraz ilgi duyuyor, patronaj, miras kalan geniş mülklere değil, bir saray ve kraliyet gözdesi olarak elde edilen ilçe lordluklarına ve yüksek vekilharçlıklara dayanıyor. 1561'de Beverley'in lordluğuna layık görüldü ve ilçenin 1563'te sona eren imtiyazına yeniden başlaması ona atfedilmelidir. Birkaç yıl sonra lordluğu elden çıkardı, ancak orada bir miktar kalıntı etkisi olmaya devam etti. Denbigh, Denbigh kalesi ve katkıda bulunan Chirk ilçesinin lordlukları, onu kuzey Galler'deki en güçlü kodaman yapması gereken büyük bir hediyenin parçası olarak 1563'te kendisine verildi. 1572'de ilçeler kendisine danışmadan geri döndüğünde şöyle yazdı:
Bu, düşmandaki suçlamaya (nicelik değilse de nitelik açısından) bir miktar katkı sağlar. Leicester Topluluğu6'sı
Dudley, kardeşi Warwick Kontu'nun devraldığı ölümüne kadar Denbigh'de aday göstermeye devam etti.
1571 ve 1572'de, belirli eyaletlerdeki seçimleri denetlemek için belirli kodamanlara talimat verildiğinde, Leicester Kontu, Dudley'nin şimdi olduğu gibi, dört parlamenter ilçenin tümünde yüksek görevli olduğu Berkshire'a tahsis edildi. Kraliyet ailesinin hakim olduğu ve şatodan sorumlu olduğu New Windsor'da, her iki milletvekilinin de 1571'de, biri 1572'de, biri 1576'da ve muhtemelen 1584'te geri dönmesinden sorumluydu. Abingdon ve Reading'de. Patron olarak aktif olduğu süre boyunca her Parlamentoda bir Üye atadı, Wallingford'da ise 1571 ve 1572'de bir Üye aday gösterdi, patronajın kayınpederi Sir Francis Knollys ve arkadaşı Lord Norris'in lehine olmasına izin vermeden önce .
Leicester, Andover'ın yüksek vekilharcı olduğunda, görünüşe göre, bir zamanlar olduğu gibi, ilçeye oy hakkı verildiği izlenimi altındaydı, ancak oy hakkı sona ermişti. Her halükarda, 1584 seçimlerinden önce ilçeye şunları yazdı:
1586'ya gelindiğinde, franchise'ın restorasyonu düzenlenmişti, ancak Leicester'in Hollanda'daki yokluğu müdahalesini engelledi ve eğer orada hiç aday göstermedi.
Leicester'ın Chester'ı yüksek düzeyde idare etmesinin, daha önce bahsedilen Denbigh hibesiyle birlikte, ona bölgenin bu bölümünde rakipsiz bir güç verdiği düşünülebilir, ancak burada müdahaleleri şaşırtıcı bir şekilde başarısız oldu. 1571 ve 1572'de bir adaylık elde etti, ancak sekreteri Arthur Atye'nin 1582'de ortaya çıkan bir boşluk için geri dönmesini sağlayamadı ve şehir kayıtlarının belirttiği gibi 1584'te başka bir protégé ile tekrar başarısız oldu.
Leicester, mahkemedeki arkadaşları aracılığıyla hem Atye hem de Warburton'a başka yerlerde koltuk sağlamayı başardı, ancak ilçedeki tek parlamenter ilçe olan Chester'daki reddedilme ilgi çekici. Yine, onu "baş vali ve patron"7 olarak görmekten memnun oldukları Bristol'ün büyük özgür ilçesinde, ondan milletvekillerini aday göstermesini istemek söz konusu değildi. Büyük ve çekişmeli bir seçmen kitlesine sahip, başlı başına bir ilçe olan Gloucester'da da öyle. Leicester'ın neden 1584'te buraya müdahale etmeye çalışması gerektiği anlaşılır. Bilindiği kadarıyla, şehirle hiçbir bağlantısı yoktu, ancak şirkete yazdı ve "yeterli bir adam" "adını koymak" için seçim beyannamesinin "boş" olarak gönderilmesini istedi. Şirket, oybirliğiyle, talebini yerine getirmenin "uygun olmadığına" karar verdi.8 Norfolk Dükü'nün 1572'de düşmesinden sonra Leicester, King's Lynn ve Great Yarmouth'ta yüksek vekilharç oldu. Yine de King's Lynn'de, şüpheli bir istisna dışında, hiçbir milletvekili aday göstermedi ve Yarmouth'ta sadece bir tane aday gösterdi. Ve St. Albans'ta yüksek yöneticiliğe Sir Nicholas Bacon'ın yerine geçti, ancak Bacon'ın sahip olduğu parlamenter himayede değil. Warwick, Warwick Kontuna 1572-89 yılları arasında kendisinin ve Leicester'ın akrabası Thomas Dudley tarafından işgal edilen bir koltuk adaylığı verdi ve Coventry bazen Leicester'a adayını geri verme iltifatında bulundu, ancak orada asla kahya olmadı. Leicester, Tamworth'ün vekilharcı da değildi, ancak bazen yakınlardaki bir mülkün sahipliği nedeniyle oraya aday gösterdi, Drayton Bassett, her iki Üyeyi de 1571'de, biri 1572'de ve biri 1584'te oraya koymuş olabilir. Ülkenin bu kısmı, 1571, 1572 ve 1584'te, 1584'te, aşağıdaki koşullarda Maldon'da seçilemediği vekilharcı Richard Browne da dahil olmak üzere, bir milletvekili aday gösterdiği Lichfield'dı.
Maldon ilçesinin 1583'teki ölümüne kadar patronu Sussex Kontu'ydu. Belki de Essex'teki barışın katibi olan Browne, Leicester'ı devralmayı önerdi belki de Leicester'ın cesaretlendirmeye ihtiyacı yoktu: yaklaşık 20 yıldır bu yerle bağlantılıydı ve “yüksek kayıt” onursal ofisini elinde tutuyordu. Olan şey, 1584 seçiminden önce ilçe yetkililerine 'şehrinizin burgesses'inin aday gösterilmesini' isteyen bir mektup yazması ve bunu (30 Ekim) ardından, 'her zaman şehrinizi yapmaya hazır olan Browne'ı özellikle aday göstermesiydi. ne uygun zevk olabilir'. Maldon cevaben bazı eski bahaneler kullandı: onlar milletvekillerini mektup gelmeden önce seçmişlerdi, seçim 'büyük bir kalabalığın rızasına' vs. bağlıydı, bu nedenle, sonuç olarak, 'efendinizin talebini yerine getiremiyoruz. '.9
Leicester'in himayesinin diğer rastgele örnekleri arasında Cirencester (1571'de, belki de Leicester örneğinde 'restore edilmiş' başka bir ilçe) 1584'te Poole ve aynı yıl Southampton - muhtemelen bu onun tatlı şarap tekeli ile bağlantılıydı. Şüpheli tanımlamalar ve örtüşen patronaj kesinliği engellese de, doğrudan Leicester adaylarının sayısının 1563'te altı, 1571'de on, 1572'de on iki ve 1584'te on bir ve ayrıca 1563'te batı ülkesinde dört aday olduğu tahmin edilebilir. Bedford Kontu aracılığıyla dolaylı olarak ve 1584'te üç dolaylı aday daha: Liverpool'da Derby Kontu aracılığıyla, Newcastle-under-Lyme'de Lancaster Dükalığı aracılığıyla ve Christchurch'te Huntingdon Kontu aracılığıyla. Leicester'ın mizacını ve elinden geldiğince çok ilçe adaylığını elinde toplamaya kararlı olduğu gerçeği göz önüne alındığında, başarısı orta düzeydeydi. Yine de, sadece dört Parlamentonun dahil olduğu unutulmamalıdır. 1586'da Hollanda'daydı, aklı İngiliz seçimlerinden başka meselelerle meşguldü ve 4 Eylül 1588'de bir sonraki seçim kampanyasının başlamasından bir ay önce Cornbury, Oxfordshire'da muhtemelen zehirlenerek öldü.
Referans Ciltler: 1558-1603
Yazar: P. W. Hasler
Notlar
Belirli bir kaynağın verilmediği durumlarda, okuyucu ilgili seçim bölgesi hesabına yönlendirilir. Sir John Neale tarafından hazırlanan Leicester'ın himayesine ilişkin bir hesaptan yararlanılmıştır.
Robert Dudley, Leicester Kontu
Leicester'ın dikkate değer kariyerinin geniş gerçeklerini kaydetmeye yönelik son önemli girişim 1727'de yayınlandı, çok daha yakın bir zamanda, Elizabeth I ile olan ilişkisini merkezi olarak ele alan kitaplar var. Rosenberg'in Leicester, Patron of Letters'ı, çığır açan ayrıntılı bir çalışmaydı ve bunu 1969'da Wallace MacCaffery'nin Leicester'ı Elizabeth dönemi siyasetinin merkezine taşıyan The Shaping of the Elizabethan Regime'ı izledi. Earl'ün Elizabeth'in sarayında sadece bir süs olmadığı, aynı zamanda idarenin kalbi olan Danışma Meclisinde önde gelen ve etkili bir figür olduğu daha da netleşti. Burghley ve hizbinin ölçülü yalanlarına karşı Walsingham ile birlikte çalıştı ve Earl'ün Kraliçe ile yakınlığı, St. Bartholomew Katliamı'ndan sonra gelişen dış politika değişiminde kritik öneme sahipti. 1580'lerin ortalarında Leicester, İspanya'ya karşı aktif, müdahaleci bir politika arayan uzlaşmacı grubun önde gelen isimlerinden biriydi.
Bu makaleyi okumaya devam etmek için çevrimiçi arşive erişim satın almanız gerekecek.
Halihazırda erişim satın aldıysanız veya bir baskı ve arşiv abonesiyseniz, lütfen giriş.
Robert Dudley, Leicester Kontu - Tarih
ROBERT DUDLEY, LEICESTER EARL. Kraliçe Elizabeth'in bu gözdesi hırslı bir aileden geliyordu. Gerçekten de, düşmanları onları Leicester'ın büyükbabası için temsil etmeyi sevdiğinden, Henry VII'nin gasplarının başlıca araçlarından biri olan kötü üne sahip Edmund Dudley'nin baronlarının daha genç bir kolunun soyundan geldiği için o kadar da sonradan görme değildiler. Dudley. Ancak iktidar sevgisi, her bir sonraki nesille içlerinde artan bir tutkuydu ve önceki saltanat döneminde çok özverili hizmetleri nedeniyle büyükbaba VIII. tahtın ardılını rahatsız etmek için. Bu, Leydi Jane Gray'in kendi oğlu Guildford Dudley ile evlenmesini planlayan ve hem onu hem de kocasını kendisiyle ortak bir yıkıma bulaştıran Northumberland Dükü John Dudley'di.
Bu makalenin konusu olan Robert Dudley, Guildford'un bir ağabeyiydi ve o zamanlar tüm ailenin talihsizliklerini paylaşıyordu. Onlarla birlikte Kraliçe Mary'ye karşı silaha sarıldıktan sonra Kule'ye gönderildi ve ölüme mahkûm edildi, ancak Kraliçe onu sadece bağışlayıp özgürlüğüne kavuşturmakla kalmadı, aynı zamanda mühimmatın efendisi olarak atadı. Elizabeth'in tahta çıkması üzerine o da atın efendisi yapıldı. O zaman, belki de yirmi yedi yaşındaydı ve açıkça Kraliçe'nin lehine hızla yükseliyordu.
Erken yaşta Sir John Robsart'ın kızı Amy ile evlenmişti. Maç, çocuklarının gelecekteki servetlerini bu şekilde sağlamak için çok çalışkan olan babası tarafından ayarlanmıştı ve düğün, Kral Edward'ın varlığıyla süslendi. Ancak bu bir aşk maçı değilse, çift arasında olumlu bir yabancılaşma olmadığı görülüyor. Amy, hapisteyken kocasını Kule'de ziyaret etti, ancak daha sonra, yeni Kraliçe'nin altında, saraydayken, ondan epeyce ayrı yaşadı. Bununla birlikte, zaman zaman ülkenin farklı yerlerinde onu ziyaret etti ve yaptığı harcamalar, ona cömert davrandığını gösteriyor. Eylül 1560'ta Anthony Forster'ın evi olan Berkshire'daki Cumnor Hall'da kalıyordu ve ölümüyle kesinlikle suç şüphelerini uyandıran koşullar altında tanıştı. Onun ölümünün bir süre önce, Dudley'nin çok iyi durumda olduğu Kraliçe ile evlenmesinin önündeki bir engeli kaldıracak bir şey olarak düşünüldüğü oldukça açık. İspanyol devlet gazeteleri, olaydan sonra kötü niyet tarafından daha da yayılan, onu zehirlemek için bir plan olduğuna dair skandal söylentileri olduğunu gösterirken, belki de Venedik kaynaklarından onun sağlık durumunun hassas olduğunu alabiliriz. Bununla birlikte, olay, boynunu kırdığı bir merdivenden düşerek açıklandı ve açıklama, bu konuda bildiğimiz her şeyi açıklamak için tamamen yeterli görünüyor.
Dudley'nin Kraliçe'nin lehine yükselmeye devam ettiği kesin. Onu Jartiyer Şövalyesi yaptı ve ona Kenilworth kalesini, Denbigh'in lordluğunu ve Warwickshire ve Galler'deki çok değerli diğer toprakları verdi. Eylül 1564'te ona Denbigh baronunu ve hemen ardından Leicester Kontu'nu yarattı. Önceki ay Cambridge'i ziyaret ettiğinde, ricası üzerine üniversiteye Latince hitap etti. Ödüller ona kıskançlık uyandırdı, özellikle de Kraliçe'nin görünüşe göre tamamen caydırmadığı daha hırslı umutlar beslediği iyi bilindiği için. Sussex Kontu, ona karşı, Avusturya arşidükü Charles ile bir eşleşmeyi şiddetle tercih etti. Mahkeme ikiye bölündü ve bir tarafta Kraliçe'nin bir uyrukla evlenmesine karşı argümanlar öne sürülürken, diğer taraf yabancı bir ittifakın dezavantajları üzerinde şiddetle ısrar etti. Ancak Kraliçe, ona aptalca aşık olmaktan o kadar uzaktı ki, 1564'te onu İskoç Kraliçesi Mary'ye koca olarak önerdi. Ancak bunun yalnızca bir kör olduğuna inanılıyordu ve teklifin ne kadar ciddi olduğundan kuşku duyulabilirdi.
Leicester Kontu olarak yaratılmasından sonra, hem yurtiçinde hem de yurtdışında ona büyük ilgi gösterildi. Oxford üniversitesi onu şansölye yaptı ve Fransa'dan Charles IX ona St Michael'ın emrini gönderdi. Birkaç yıl sonra, Sheffield'in barones dowager'ı ile, hanımefendi tarafından, en azından büyük bir inandırıcılıkla, Kraliçe'den gizlenmiş olmasına rağmen, geçerli bir evlilik olduğu iddia edilen belirsiz bir bağlantı kurdu. Bununla birlikte, sonraki davranışı, Leicester'ın hayatı boyunca, Leicester da yeni bir evlilik partneri bulduğunda tekrar evlendiği için ifadelerini itibarsızlaştıracak kadar ileri gitti. Uzun bir süre sonra, I. James'in günlerinde, olağanüstü yetenekli bir adam olan oğlu Sir Robert Dudley, onun meşruiyetini kanıtlamaya çalıştı, ancak davası aniden durduruldu, tanıklar gözden düştü ve onunla bağlantılı belgeler tarafından mühürlendi. Yıldız Odası'nın emri.
1575'te Kraliçe Elizabeth, birkaç gün boyunca büyük bir ihtişamla ağırlandığı Kenilworth'teki Earl'ü ziyaret etti [bkz. Prens Zevkleri]. Sir Walter Scott tarafından verilen olayın pitoresk anlatımı, herkesin sahnenin genel karakterine aşina olmasını sağladı. Ertesi yıl, Essex Kontu Walter İrlanda'da öldü ve Leicester'ın müteakip dul eşiyle [Lettice Knollys] evliliği, yine ona karşı çok ciddi suçlamalara yol açtı. Rapor için, kocasının İrlanda'da yokluğunda ondan iki çocuğu olduğunu ve iki Earl arasındaki kan davası kötü şöhretli olduğu için, Leicester'ın birçok düşmanı kolayca rakibini zehirlediğini öne sürdü. Bu evlilik, her halükarda, Leicester'ın itibarını sarsma eğilimindeydi ve ilk başta gizli tutuldu, ancak Kraliçe'ye, 1579'da, Kont Elizabeth ile öngörülen maçın esas olarak göründüğü Alen Dükü'nün bir elçisi olan Simier tarafından açıklandı. engel.
Kraliçe haberlere büyük bir hoşnutsuzluk gösterdi ve söylendiğine göre, Leicester'ı Kule'ye teslim etmeyi düşündü, ancak rakibi Sussex Kontu tarafından bunu yapmaktan vazgeçildi. Aslında Alençon evliliğinden yana değildi, ama bunun dışında Fransa ile İspanya'ya karşı bir lig kurmaya çalışmıştı. O ve Burleigh, Flanders'ın fethi ve bölünmesi için Fransa'dan gelen teklifleri dinlemişlerdi ve Brill'in yakalanması konusunda gizliydiler. Alençon gerçekten geldiğinde, gerçekten de Ağustos 1579'da, utanç içinde olan Dudley, bir süre Fransız karşıtı olduğunu gösterdi, ancak kısa süre sonra eski politikasına geri döndü. Drake'in İspanyollara karşı korsan seferlerini teşvik etti ve eve getirilen ganimetlerden pay aldı. Şubat 1582'de, bir dizi başka soylu ve beyefendiyle birlikte, Aşağı Ülkeler hükümetinde görevlendirilmek üzere Antwerp'e dönüşünde Alençon düküne eşlik etti. 1584'te Kraliçe Elizabeth'i komploculara karşı korumak için bir dernek kurdu.
Bu sıralarda, Cizvit Parsons'ın eseri olduğu varsayılan ünlü broşür basından çıktı. Leicester TopluluğuBu, İngiliz anayasasının yıkıldığını ve hükümetin rezil bir hayat ve ahlak adamı olmasının yanı sıra, kalbinde ateist ve hain olan birine teslim edildiğini ileri sürmeyi amaçlıyordu. Kitabın, özel konseyden gelen mektuplarla bastırılması emredildi, burada Kont aleyhindeki suçlamaların Kraliçe'nin kesin bilgisine göre doğru olmadığı ilan edildi, yine de çok güçlü bir izlenim yarattılar ve sempati duymayan bazı kişiler tarafından inanıldılar. Leicester'ın ölümünden çok sonra Cizvitlerle.
1585'te isyan eden eyaletlere yardım amacıyla Aşağı Ülkelere yapılan bir seferin komutanlığına atandı ve büyük bir coşkuyla karşılandığı Flushing'e elli gemilik bir filo ile gitti. Takip eden Ocak ayında, eyaletlerin hükümetiyle görevlendirildi, ancak hemen, Kraliçe'nin yetkilendirmediği bir görevi üstlendiği için sert bir kınama aldı. Hem o hem de eyalet generali özür dilemek zorunda kaldılar, ancak ikincisi ona işlerinin mutlak kontrolünü vermek gibi bir niyetlerinin olmadığını ve atamayı geri almanın onlar için son derece tehlikeli olacağını protesto etti. Buna göre Leicester'ın itibarını korumasına izin verildi, ancak olay uğursuzdu ve onun yönetimi altında işler büyük ölçüde gelişmedi. Savaşın en parlak başarısı, yeğeni Sir Philip Sidney'in öldürüldüğü Zutphen'deki eylemdi. Ancak, tüm kampanyanın yürütülmesi konusunda eyaletler geneli tarafından şikayetler yapıldı.
Bir süre İngiltere'ye döndü ve 1587'de Sluys kuşatmasını yükseltmek için başarısız bir çaba gösterdiğinde geri döndü. Eyaletler arasında artan anlaşmazlıklar nedeniyle, çok iyi bir karşılama ile karşılaştığı Kraliçe tarafından geri çağrıldı ve o kadar lehine devam etti ki, ertesi yaz (Armada'nın olduğu yıl, 1588) Teğmen olarak atandı. -Ordunun generali, İspanyol işgaline direnmek için Tilbury'de toplandı.Kriz geçtikten sonra, 4 Eylül'de ani bir hastalık tarafından saldırıya uğradığında ve Oxfordshire'daki Cornbury'deki evinde öldüğünde, mahkemeden Kenilworth'a dönüyordu.
Leicester'ın hayatının ana gerçekleri bunlar. Karakteri hakkında güvenle konuşmak daha zordur, ancak bazı özellikleri tartışılmaz. Şahsen uzun boylu ve son derece yakışıklı olduğundan, bu avantajları çok sevecen bir tavırla geliştirdi. Az yetenekli ve daha da hırslı bir adam olmasına rağmen, yine de kibirliydi ve zaman zaman Kraliçe üzerindeki etkisine, onu sert bir şekilde geri çevirmeye neden olacak bir dereceye kadar tahmin etti. Yine de Elizabeth onun yanındaydı. Modern yazarların varsaydığı gibi, ona gerçekten âşık olup olmadığı son derece tartışmalıdır, ancak onda, onu yüksek iltifatların uygun bir alıcısı olarak belirleyen bazı değerli nitelikler gördü. Özellikle mimaride, asil zevklere sahip bir adamdı. Mahkemede, son zamanlarda Püriten partisinin lideri oldu ve mektupları, samimiyetsiz olduğuna inanması zor olan dini duygu ifadeleriyle doluydu. Ona yönelik daha karanlık şüpheler için, gerçeğin ötesinde kesinlikle çok şey söylendiğini söylemek yeterlidir, ancak bazı gerçekler yeterince nahoş ve diğerleri, belki de yeterince gizemli, adam hakkında adil bir tahmin yapmak için oldukça şaşırtıcı bir sorun.
Ansiklopedi Britannica, 11. Baskı. Cilt VIII.
Cambridge: Cambridge University Press, 1910. 636.
Robert Dudley'nin Son Mektubu
28 Ağustos 1588'de, hasta bir Leicester Kontu Robert Dudley, kraliçesi ve çocukluk arkadaşı Elizabeth I'e son mektubunu yazdı. Bu mektubu, Buxton'a giderken kaldığı Rycote'taki Lady Norreys'in evinden yazdı. suları oraya götürmek için. Okur:
"Majestelerinden alçakgönüllülükle zavallı leydimin nasıl olduğunu ve geç acılarının ne kadar kolay olduğunu öğrenmek için bu kadar cesur davrandığı için zavallı yaşlı hizmetkarınızı bağışlamasını rica ediyorum, bu dünyadaki en önemli şey olması için dua ediyorum. onun sağlığı ve uzun ömrü olsun. Kendi zavallı durumum için, hala ilacına devam ediyorum ve (bunun) bana verilen herhangi bir şeyden çok daha iyi düzeldiğini görüyorum.Böylece banyoda mükemmel bir şifa bulmayı umarak, Majestelerinin en mutlu şekilde korunması için alışılmış dualarımın devamı ile, ayağınızı alçakgönüllülükle öpüyorum.
"Bu kadar çok yazmama rağmen, Majestelerinin nişanını Genç Tracey'den aldım."
Leicester, Oxfordshire'daki Woodstock yakınlarındaki Cornbury'deki kulübesinde, 4 Eylül 1588'de hala Buxton'a giderken öldü.
1603'te kendi ölümünde, bu mektup Elizabeth'in yatağının yanında tuttuğu özel hazine veya hatıra kutusunda bulundu. Elizabeth'in "Son Mektubu" ile işaretlenmişti.
Tudor Topluluğu üyeleri, Robert Dudley: Son Mektubu adlı videomda Elizabeth I'in Leicester'ın ölümüne tepkisi hakkında daha fazla bilgi edinebilir.
Kraliçe Elizabeth ve Robert Dudley gerçek hikaye
Kraliçe I. Elizabeth ve Robert Dudley'nin hikayesi 450 yıldan fazla bir süredir insanları büyüledi. İlişkileri kitaplarda, filmlerde ve televizyonda, en son filmde Cate Blanchett ve Joseph Fiennes tarafından araştırıldı. Elizabeth, ve dizide Helen Mirren ve Jeremy Irons tarafından I. Elizabeth. Hayatları boyunca birbirlerine kesinlikle duygusal olarak bağımlıydılar, ama gerçekten sevgililer miydi? Yüzyıllar boyunca, katman katman mit ve kurgu gerçek hikayelerini gizledi.
Efsane yaratma, çiftin yaşamı boyunca isimsiz broşürün yayınlanmasıyla başladı. Leicester's Commonwealth. Bu karakter suikastı şaheseri, Dudley hakkında her türlü iğrenç dedikoduyu neşeyle anlatıyor ve onu bir seri katil, gaspçı ve suçlu olarak tasvir ediyor. Richard III'ün ‘kara efsanesi’ gibi, tarihçiler nesiller boyu kabul edilen bir gerçek haline geldi. Sir Walter Scott, çılgınca hatalı romanında efsaneyi daha da derinleştirdiğinde Kenilworth (1821), Dudley'nin kötü şöhreti üzerine mühür vuruldu.
Dudley aslında bir aziz değildi, muhtemelen İngiltere'deki en sevilmeyen adamdı. Ancak Elizabeth ile olan ilişkisinin gerçek hikayesi, ikisini de daha incelikli, daha insani bir ışıkta tasvir ediyor.
Robert 1532'de ve Elizabeth 1533'te doğdu ve birbirlerini çocukluklarından beri tanıyorlardı. Elizabeth'in kız kardeşi Kraliçe Mary'nin saltanatı sırasında her ikisi de kafalarını kaybetme tehlikesiyle karşı karşıyaydı ve Elizabeth, bu travmatik dönemde Dudley'nin onunla arkadaş olduğunu asla unutmadı.
Elizabeth 1558'de kraliçe olur olmaz, Dudley kelimenin tam anlamıyla beyaz bir şarjöre binerek onun yanına koştu. Hemen onu sarayın seyahatlerinden ve eğlencesinden sorumlu olan Atın Efendisi olarak atadı. Bunun sadece çocukluk arkadaşlarının buluşması olmadığı çok geçmeden anlaşıldı. Lord Robert, ‘tekil, iyi özelliklere sahip’, neredeyse bir buçuk metre boyunda, uzun biçimli bacakları olan biriydi. Kraliçe şiddetle ona çekildi ve o da ona. Her gün birlikte at binip dans ediyor ya da cumbalarda fısıldaşıyorlarmış. Aşık olduklarına dair söylentiler yaygındı ve sadece mahkemede değil. Brentwood'un Yaşlı Ana Dowe'u, komşularına 'Lord Robert'ın Majestelerine kırmızı bir iç etek verdi', yani onun bekaretini aldığına dair güvence verdiği için hapse atıldı.
Elizabeth rolünde Cate Blanchet ve Robert Dudley rolünde Joseph Fiennes'in yer aldığı Shekhar Kapur'un Elizabeth (1998) filminden bir görüntü. © PolyGram Filme Alınan Eğlence
Hiç fiziksel olarak sevgili oldular mı? Öyle olduklarına dair kesinlikle gerçek bir kanıt yok ve Elizabeth, ölüm döşeğinde olduğuna inandığı bir zamanda, "onu çok sevmesine rağmen" aralarında hiç uygunsuz hiçbir şeyin geçmediğine dair ciddi bir yemin etti.
Daha da kötüsü, herkes Dudley'nin zaten evli olduğunu biliyordu. Bir genç olarak, bir Norfolk yaverinin kızı olan Amy Robsart ile zevk için başladığı şehvetli bir evlilik yaptı. Ama Amy mahkemeye hiç çıkmadı. Göğsünde bir hastalık olduğu ve Elizabeth'in Robert ile evlenmek için ölmesini beklediği söylendi. Eylül 1560'ta Amy'nin boynu kırılmış halde ölü bulundu, sebebinin cinayet mi (daha büyük olasılıkla) intihar mı, kaza mı yoksa hastalık mı olduğu hiçbir zaman kanıtlanamadı. Dudley, onu ihmal etmenin ötesinde hiçbir şey için neredeyse kesinlikle masumdu. Artık Elizabeth'le evlenmekte teknik olarak özgürdü, ama şimdi üzerindeki şüphe bulutu, Elizabeth'in onu asla kabul edemeyeceği anlamına geliyordu. Bunu yapmak ona tahtına mal olabilirdi.
Yine de gitmesine izin vermeyecekti. ‘Lord Robert olmadan yapamam’, dedi Fransız büyükelçisine,‘çünkü o benim küçük köpeğim gibi’. Sürekli yanında ihtiyaç duyulan ‘Güzel Tatlı Robin’ olarak kaldı. Hatta çiftin onunla sarayda yaşaması şartıyla onu İskoç Kraliçesi Mary ile evlendirmek için bir plan bile yaptı. Ayrıca 1563'te Kenilworth Kalesi hediyesi ve bir yıl sonra da Leicester Kontu unvanıyla onu yumuşattı.
Dudley onunla evlenmekten ümidini kesmedi. 1565 Noelinde yaptığı tekliften kaçındıktan sonra, mahkemeyi somurtarak terk etti, sadece geri sürüklenmek ve onu bir daha asla terk etmemesini emretti. Ama şimdi başkalarına dönüyordu. 1573'te gizlice güzel bir dul olan Lady Sheffield ile evlenmiş bile olabilir (bu evliliğin geçerliliği hiçbir zaman teyit edilmemiştir), ondan kesinlikle bir oğlu olmuştur.
Bu arada, Elizabeth ve Robert çekişmelerine ve uzlaşmalarına devam ettiler. Eğlenmek için muazzam bir maliyetle 'harika bir eve' dönüştüğü Kenilworth Kalesi'ne dört ziyaretle onu gösterişli bir şekilde onurlandırdı. 1575'teki son ve en ünlü ziyareti sırasında 19 gün kaldı; bu, bir saray köşkünde kaldığı en uzun süre. ‘princely şovları’, 20 mil öteden duyulan havai fişekleri ve ziyareti için oluşturulan bahçeyi içeriyordu, şimdi İngiliz Mirası tarafından muhteşem bir şekilde yeniden yaratıldı. Dudley'nin bahçıvanları, karakteristik bir şaşkınlıkla, ‘Leicester’s Building’'de özel olarak inşa edilmiş lojmanından doğru düzgün göremediğinden şikayet ettiğinde, bütün gece penceresinin altında açılır bir versiyon oluşturmak için çalıştı.
Kraliçe I. Elizabeth'ten Ivan Lapper'ın Temmuz 1575'te Robert Dudley tarafından Kenilworth Kalesi'nde karşılandığı bir rekonstrüksiyon çizimi
Son eğlence, Elizabeth'i ev sahibiyle evlenmeye çağıran bir maske olmalıydı. Ama yağmur yağdı. Elizabeth, memnuniyetle onu takip eden nefes nefese aktörü beklemedi ve uzaklaştı.
Yağmur fırtınası ayrıca Dudley'nin son umutlarını da söndürdü. 1578'de kraliçenin son derece çekici, kızıl saçlı kuzeni Lettice Knollys ile evlendi. Robert onunla uzun süredir flört etmişti ve şimdi muhtemelen hamileydi. Wanstead House'daki özel düğünlerinden iki gün sonra Elizabeth bir gelişme üzerine oraya geldi ama kimse tek kelime etmedi. Çok geçmeden biri kraliçeye Robert'ın hem Lady Sheffield ile ilişkisini hem de Lettice ile olan evliliğini ifşa etti. Öfkelendi ve bir daha Lettice ile konuşmadı. Ancak Dudley'le olan soğukkanlılık döneminden sonra ilişkisi eskisi gibi şaşırtıcı bir şekilde devam etti. Artık onlar, neredeyse kırk yıllık ortak deneyim ve sevgiyle birbirine bağlanmış eski arkadaşlardı.
Böylece, Dudley'nin son büyük zaferinin Elizabeth'in Tilbury'deki ordu kampına yaptığı ünlü ziyaretini sahnede yönettiği 1588 Armada yılına kadar kaldılar. Bir aydan kısa bir süre sonra, bitkin ve muhtemelen mide kanserinden muzdarip olan Dudley, Oxfordshire'daki Cornbury Park'ta 55 yaşında öldü. Kardeşi ve en iyi arkadaşı için yas tutan Elizabeth, kimseyi görmeden odasına barikat kurdu. 1603'te ölene kadar yatağının yanındaki bir tabutta kendi elinde ‘son mektubunu’ yazan son acele mesajını ona çok değer verdi.
Lettice, ‘diğer kadın’, son gülen kişi olabilir. Derhal yeniden evlenmesine rağmen, 91 yaşına kadar yaşadı ve kendisini Dudley'nin yanına gömdü, ona ‘en iyi ve en sevgili koca’ diyen bir kitabenin altına. İronik olarak, Dudley'nin Elizabeth'in favorisi rolü, Essex Kontu'ndan başka bir 'Tatlı Robin' Robert Devereux tarafından devralınacaktı. Lettice'nin oğluydu.
St Mary's Church Warwick'te Lettice Knollys ve Robert Dudley'nin mezarı. © Jules ve Jenny, Flikr aracılığıyla
Elizabeth I hakkında daha fazla bilgi edinin ve makyajının bize saltanatı hakkında neler söyleyebileceğini keşfedin.
Kenilworth Kalesi'nde Moda Tarihçisi Amber Butchart ve Makyaj Sanatçısı Rebecca Butterworth'a katılın ve size evde I. Elizabeth'ten ilham alan bir görünümü nasıl yaratacağınızı gösterirken.
Kraliçe I. Elizabeth ve En Sevdiği Robert Dudley'nin Dramatik Aşk Hikayesi
İngiltere Kraliçesi I. Elizabeth (saltanat: 1558-1603) ünlü olarak hiç evlenmedi ve iffetini kararlılıkla savundu, itibarını korudu ve tacını savundu. Hiç çocuğu olmayan tahtı, kuzeninin oğlu İskoçya Kralı VI. James'e geçti ve sonradan İngiltere Kralı I. James oldu.
Elizabeth'e sık sık "Bakire Kraliçe" deniyordu - çapkın babası Henry VIII'den önemli ölçüde farklıydı. “Burada [kendisinden bahseden] tek bir metresim olacak ve efendi olmayacak” dediği biliniyor.
Bununla birlikte, hem saltanatı sırasında hem de saltanatından bu yana, Elizabeth'in hiç sevgili alıp almadığı sorusu, özellikle Leicester Kontu Robert Dudley'e atıfta bulunarak, yaşadı.
İngiltere Kraliçesi I. Elizabeth, Elek Portresi. Elizabeth, Tiber'den Vesta Tapınağı'na su dolu bir elek taşıyarak iffetini kanıtlayan bir Vestal Bakire olan Tuccia olarak tasvir edilir. Tabanında imparatorluk tacı olan bir sütun ve bir küre de dahil olmak üzere imparatorluk majestelerinin sembolleriyle çevrilidir. Portre, 1583 kürenin tabanında imzalanmıştır.
Elizabeth'in kişisel hayatı (haklı olarak) o kadar gizliydi ki, Elizabeth'in kendi zamanındaki Fransa Kralı, bunu Avrupa'nın üç büyük sorunundan biri olarak ilan etti.
Elizabeth ve Robert Dudley, çocukluklarından beri birbirlerini tanıyorlardı. Babası, Northumberland Dükü, Elizabeth'in üvey kardeşi Kral VI. Edward'ın kısa saltanatı sırasında Koruyucuydu ve Robert onun çocukluk arkadaşlarından biriydi.
Robert Dudley, Leicester Kontu, 1564 dolaylarında
Daha sonra, Robert hapsedildi ve kraliçeye karşı bir darbe düzenlemeye çalıştıktan sonra Elizabeth'in ablası Mary I'in intikamı olarak 1553'te ölüme mahkum edildi (babası zaten aynı nedenle idam edilmişti). Kuledeki zamanı, Elizabeth'in kendisine karşı komplo kurduğundan şüphelenen Mary tarafından hapsedilen Elizabeth'inkiyle aynı zamana denk geldi.
Elizabeth, kız kardeşinin tahtta bulunduğu süre boyunca hayatı için sürekli bir korku içinde yaşadı ve Robert ona sadık kaldı. Birlikte saatler geçirdiler ve dans etmek ve avlanmak gibi ortak ilgi alanları vardı. Bu dostluk, Prenses Elizabeth'in evinde, özellikle de Robert evli olduğu için, birçok dedikodunun kaynağıydı.
1558'de I. Mary ölünce ve I. Elizabeth tahta çıkınca Robert onun At Ustası olarak atandı. Bir miktar prestij sahibi olan bu pozisyon, Robert'ın Kraliçe'nin yanında düzenli olarak bulunacağı anlamına da geliyordu.
Ancak, yeni rolü artık özel olarak buluşamayacakları anlamına geliyordu. Artık onlara sadece kraliyet ailesi tarafından değil, tüm krallık ve ötesinde bakılıyordu. Elizabeth'e göre, "Yaptığım her şeyi bin göz görüyor." Kraliyet ailesi için pek bir şey değişmedi.
Elizabeth'in taç giyme töreni: Robert Dudley en solda at sırtında, onur cümbüşüne liderlik ediyor
Elizabeth, evlenmesi ve bir varis doğurması için neredeyse sürekli baskı yapmasına rağmen, ısrarla reddetti ve Robert'ın en sevdiği kişi olduğunu açıkça belirtti. Sarayında, Robert'ın odaları onunkinin yanına taşındı ve İngiltere'nin yanı sıra Avrupa'da da skandala neden oldu.
Bu, Elizabeth'in kuzeni ve rakibi olan İskoç Kraliçesi Mary tarafından kullanıldı ve başka bir soylu kadın olan Bess of Hardwick'e Robert'ın Elizabeth'in odalarını birçok kez ziyaret ettiğini söyledi.
Elizabeth I Coronation Minyatür
1587'de Arthur Dudley adında bir adam İspanya'da II. Philip'in sarayını ziyaret ederken Kraliçe ve Robert'ın gayri meşru çocuğu olduğunu iddia ettiğinde bu durum daha da kötüleşti.
Hikayesi, Elizabeth'in hasta ve yatalak olduğu, vücudu gizemli bir şekilde şiştiği 1561 civarında bir gebe kalma zamanını içeriyordu. Arthur ayrıca, 1583'te ölüm döşeğinde her şeyi itiraf etmeden önce onu Hampton Court Sarayı'ndan alan ve kendisininmiş gibi yetiştiren bir hizmetçinin adını da söyleyebildi. Ancak, hikayeyi doğrulayacak gerçek bir kanıt yoktu.
Lord Robert Dudley, 1560 dolaylarında
Robert Dudley'nin karısı, zaten parlak bir şekilde yanan dedikodu ateşini körüklemek için 1560'ta gizemli koşullar altında öldü. Robert sürekli Elizabeth'in yanındayken, karısı kocasından ayrı yaşamıyordu.
Robert tarafsız bir soruşturma için bastırdı ve bunun bir kaza olduğunu anladı: karısı merdivenlerden düşmüş, boynunu kırmıştı. Ancak yine de Robert'in Elizabeth'le evlenebilmek için karısının ölümünü ayarladığı düşünülüyordu.
Kraliçe Elizabeth ve Leicester, William Frederick Yeames, 1865
Ulusal Arşivlerde bulunan birçok tarihçi ve bir adli tabip raporunun tümü kaza sonucu bir ölüme işaret etse de, o sırada soyluların ve politikacıların Kraliçe'nin onunla evlenmesini umutsuzca önlemek için onu kullanmalarını engellemedi.
Bu baskıya rağmen Robert, Kraliçe'nin onsuz daha iyi olacağı önerisine rağmen, Kraliçe'ye yakın kaldı. Fransız büyükelçisine söylediği gibi, "Lord Robert'ım olmadan yapamam çünkü o benim küçük köpeğim gibidir." Böylece onun “Güzel Tatlı Robin” olarak yanında kaldı. Elizabeth, İskoç Kraliçesi Mary ile evlenmesi için bir plan bile yaptı, ancak yalnızca çiftin onunla mahkemede yaşaması şartıyla. Ancak sonuca ulaşmadı.
Robert Dudley, kısmen eğimli zırh giymiş, 1575
1562'de Elizabeth çiçek hastalığına yakalandı ve Robert'ın Diyarın Koruyucusu olmasını istedi. Ancak, sağlığı düzeldi ve onun yerine özel bir meclis üyesi yapıldı.
Dostlukları ve yakın dostlukları uzun yıllar devam etti. Robert'a 1564'te Leicester Kontu unvanı ve kraliçenin düzenli olarak ziyaret ettiği Kenilworth Kalesi hediyesi verildi.
Kraliçe Elizabeth, Wanstead Salonu'nda. Bahçedeki figürler Robert ve Lettice Dudley'nin temsillerini içerebilir. Yaşlı Marcus Gheeraerts tarafından yapılan tablo
1578'de, gelecekte Elizabeth ile evlenme umudu olmayan Robert, kuzeni Lettice Knollys ile gizlice evlendi. Ancak Elizabeth çok sinirlendi ve kuzeniyle bir daha hiç konuşmadı.
Robert 1588'de şüpheli mide kanserinden öldüğü için evlilik uzun sürmedi. En sevdiği ve en yakın arkadaşının kaybıyla anlaşılır bir şekilde harap olan kraliçe, odalarına barikat kurdu ve kimseyi görmeyi reddetti. Öldükten sonra üzerine not ettiği son mektubu, 1603'te onunla birlikte gömüldü.
Leicester'dan I. Elizabeth'e Armada kampında yazılmış ve 'Gözler' lakabıyla imzalanmış bir mektup
Elizabeth I ve Robert Dudley'nin gerçekten sevgili olup olmadığı bugüne kadar bir sır olarak kaldı, öyle ya da böyle teyit etmek için kesin bir kanıt yok. Bununla birlikte, Elizabeth öleceğine inandığında, ciddi bir şekilde yemin etti, "[Robert'ı] çok sevmesine rağmen... aralarında hiç uygunsuz bir şey geçmedi."
Bununla birlikte, entrika, arkadan bıçaklama ve entrikalarla dolu bir sarayda ve çağda (sonuçta kendi kız kardeşi tarafından hapsedildi), Elizabeth'in en eski ve en sadık arkadaşlarından biri olan Robert'a bu kadar yakın kalması şaşırtıcı değil. Birbirlerine duydukları derin sevgiyi paylaşmak için sevgili olmalarına gerek yoktu.
François, Duc d'Anjou
Anjou Dükü, Elizabeth'in en ısrarcı taliplerinden biriydi ve belki de en dikkatli olduğunu düşündüğü kişilerden biriydi. Fransız tahtının varisi, François ile bir evlilik siyasi açıdan son derece avantajlı olabilir, ancak öyle görünüyor ki insanlar bir Fransız'ın kral olmasından en çok memnun olmayacaktı.
Elizabeth'in danışmanlarından bazıları - Walsingham dahil - böyle bir eşleşme yapması durumunda Fransa'daki St Bartholomew's Day Katliamı (1572) ölçeğinde dini isyanların çıkacağına ikna oldular.
Pek çok talipinin aksine, Francois Elizabeth'e şahsen kur yaptı ve ikisi yakınlaştı - ona 'kurbağa' dedi ve çoğu Elizabeth'in onun son ciddi talip olacağını bildiğine inanıyor: ikisi arasında zaten 22 yıllık bir fark vardı. .
Robert Dudley - Leicester Kontu
Robert Dudley, Leicester Kontu'nun portresi
1570'lerin başlarında Robert Dudley, Kraliçe'nin büyük amcası ve meclis üyesi olan Effingham'lı Lord Howard, yakın zamanda ölen William'ın kızı Butterwick'li Leydi Sheffield ile romantik bir ilişkiye girdi. 1568'de Lady Sheffied, kocası Lord Douglas Sheffied öldüğünde yirmi yaşında dul oldu. Dudley ve Sheffield'in aşk ilişkisi, Kraliçe'nin gazabına uğrama korkusuyla bir sır olarak tutuldu. Mayıs 1573'te Dudley, Lady Sheffield ile gizlice evleneceğini kabul etti ve bu sırada Esher bir kez daha tarih kitaplarına girerek törenin yapılacağı yeri sağladı. Gelin, Sir Edward Horsey tarafından verildi. Leydi Sheffield, Pembroke Kontu'nun büyükbabasının Dudley'e, eşinden başkasına vermemesi koşuluyla verdiği, beş uçlu pırlantalı bir yüzük seti ve bir masa pırlantasıyla evlendi. Sekiz tanığın mevcudiyetine rağmen, kanıtlar tamamen yasal olduğunu göstermesine rağmen, bu evliliğin geçerliliği sorgulanmıştır. Robert'ın kasıtlı olarak gizlenmesi ve ardından töreni kabul etmeyi reddetmesi, tarihi kayıtların eksikliğiyle birleştiğinde, düğünün gerçekte hangi odada gerçekleştiğini belirlemeyi imkansız hale getiriyor.
Evlendikten sonra, Dudley zamanını hayatındaki iki kadın arasında paylaştırdı, daha önce olduğu gibi Elizabeth ile Court'ta devam etti ve Kraliçesinden uzaktayken Londra'daki evi olan Esher ve Leicester House'da Sheffield ile gizlice yaşadı. 7 Ağustos 1574'te Lady Sheffield, Dudley'e Robert adında bir oğul doğurdu. Dudley onu varisi olarak kabul etmedi ve ondan “alçak oğul” ya da “günahımın rozeti” olarak bahsetti, evliliğini görmezden gelmeyi seçti ve gelininin de aynısını yapmasını önerdi. Dudley, Kraliçe Elizabeth'le evlenme ve Eş Prens olma hırsını hâlâ beslediği açıktı. Daha sonra, ayrılmalarından sonra, Dudley çocuğu annesinden aldı, onu akrabası John Dudley'nin Stoke Newington'daki evinde büyüttü ve 1588'de Oxford'a kaydettirdi. filius comiti (bir Earl'ün oğlu).
&ldquo Robert Dudley’'nin son mektubu &rdquo hakkında 2 düşünce
Evet, o mektubu uzun zaman önce okudum ama iyi bir blog için her zaman teşekkür ederim. Allıkların en yakışıklısı Seymore'dan bahsetmiştin. İstediği taht için karısını mı öldürdü? O benim ailemin yanında yer alan sevgili atam, son günlerinin incelenmesi giderek daha fazla zehir gibi göründüğünden, suçlamasının ateşli olmayabileceğini düşündüm. Bilen arkadaşlarım, Kate Parr'ı öldürenin doğumdan sonra temizlenmemiş çocuk doğumu olduğunu söylüyorlar. Kendimden ufak bir şüphem var. Parr kadınları bu kadar etkilenmemek ve kendinden emin olmak için demirden yapılmıştır. Vallahi tecrübeyle biliyorum. Konuşmaya değer bir konu. Olabilir ya da olmayabilir ama böyle bir şüphe varken ısrar ediyorum. Meryem çocuğu gibidir. 3 ay ve hiçbir iz ortadan kayboldu Kate'in arkadaşı tarafından boğularak öldü mü? Seymore şüphesiz bir haindi, yani Mary'nin izi katledildikten sonra mı?
Mary, eskiden olduğu gibi çocuk ölüm oranını ortadan kaldırmış olabilir. Belirsizlik içinde büyüdüğüne dair bir teori var -çok uzak ama mümkün.
Cevap bırakın Cevabı iptal et
Bu site istenmeyen postaları azaltmak için Akismet kullanır. Yorum verilerinizin nasıl işlendiğini öğrenin.