Rahmetli babam derdi ki; “hırs içimizdeki düşmandır. Düşmanına ya esir olursun, ya da içindeki düşmanı yok etmek senin elinde. O zamanlar 8 ya da 9 yaşındaki çocuk ne anlayabilir ki..Ve şimdi anlamayabilirsin oğlum, fakat zamanla ne dedigimi anlarsın..İçindeki düşman seni sürekli dürter..Hadi..Hadi ne bekliyorsun..Engel olabiliyorsan kendini yendiğin gibi etrafındaki düşmanları da yok edebilirsin..Babamın söylediklerini daha dün gibi hatırlıyorum.”
Hırs, doyumsuzluk ve kazandıkça daha çok kazanma isteğidir. Sürekli kazanma isteği nereye kadar..Dünya senin olsa neye yarar? Zehirlidir. Akıttı mı gözler kendisinden başka kimseyi görmek istemez. İhtirasın esiri olur..Kontrolü kaybettirir. Ne kadar gelişime açık olursak olalım bildiklerimizi köreltir. Sonsuz yolculuğa giden felakete götürür..Hırs insanı çürütür..Çürür mü insan? Çürür elbet..Hırs çürütür..
Şöyle düşünelim.
Hayatta herşeyin hırsı vardır.
Para hırsı..
Mal hırsı..
Mülk hırsı..
Kadın hırsı..
Makam hırsı..
Dost hırsı..
İktidar hırsı bunlar aklıma gelenler. Pekiyi insan denen varlık, nefs sahibi değil midir? Ben demek yani nefs, insan hırslarının toplamıdır. Hele bir teslim ol…
View original post 299 kelime daha