Sevgili Arın kardeşimin "Avrupa'nın Patlayan 11'i" yazısına bir reaksiyon olarak söylemek istediklerim var.
Evet, PES görünce 0-12 aralığına dönen bir takım arkadaşlarımızın, aile üyelerimizin oluşturduğu bir jargon, bir yaşam sevinci var, peki ya arkada kalan "bizler"in oluşturduğu jargon nedir, yaşam sevinci nasıldır, peki ya hisler?
Öncelikle evimize kırk yılda bir gelip "Sabaha kadar PES oynayalım" diye giren arkadaşları ben sevmiyorum. Evet evet, sevmiyorum. Destur de önce. Kafanda kırılır o PES günün birinde. Böyle yapmadıkları zaman severim bir gün. Belki o da.
Ardından Ankara'da PES bıkbığımdan sakınmak için özel olarak geliştirilmiş "şifreli konuşma eylemi"nden başta hazzetmiyordum, şimdi şirin geliyor. Tıpkı tekerlek içinde aralıksız dönen bir hamsterın yorulup tepetaklak döndüğündeki gibi şirin. Ya da göt üstü düşen 6 aylık bir bebek şirinliğinde.
Fakat en uyuz olduğum şey bir galon insan salonda toplanıp pür dikkat PES oynarken (Get a job, sir, get a job) önlerinden geçmek zorunda kalabiliyorum insani ihtiyaçlarımdan ötürü. Ama bu durumlarda öyle tepkiler aldım ki, artık uyuzluk olsun diye geçiyorum. Vallabilla. Bir sağa bir sola. Oh.
Hele hele nefret ettiğim bir başka şey de "Bu maç bitsin, gelicez" fenomeni. Yaa? Dünkü bok...
Takıldığım bir başka husus var: "O KADAR UZUN UZATMA MI OLUR BE?" Maça oranla öyle bir uzatma görmedim ben. 24 yıllık futbol sevmeyeniyim.
Ha, bu kadar nefret etmeme rağmen yine PES'le ilgili en iyi jargon benden geliri belirterek; ÇIKARDİNHO diyerek yazımdan uzaklaşıyorum.