Leonard Cohen’in görünümünü işaretlemek için “Tekrar başla” bizim Yaz sayısı, biz phayatı ve çalışması hakkında bir dizi kısa düşünce yayınlıyor.
“Şarkı Kulesi”nde (1988), Leonard Cohen’in yorgun tıngırtısı şakayı bozar: “Böyle doğdum / başka seçeneğim yoktu / altın bir sesle doğdum.” Kendi melodisini tam olarak sürdüremez, ancak bazılarımız büyülenmiş olarak kalır – ve yalnızca kendini silmesiyle değil. Şüphelendiğimiz ironi bizi de içeriyor. Seçeneksizlik onun büyük temalarından biridir: nimetlerimizi veya eksikliklerimizi seçmiyoruz ve maddi koşullarımızı seçmiyoruz. İyi. Ama Leonard Cohen bunu daha da ileri götürüyor: belki de harekete geçme dürtüsünü bile kontrol edemiyoruz. meydan okumak açıklarımızı, bize verilenlerin tahılına karşı çalışmak için. Kendi asi arzularımız ya da “büyük öteden gelen yirmi yedi melek” tarafından altın bir ses olmadan bile şarkı söylemeye mahkum edilmiş hissediyoruz.” Metaforik neden, sonuçtan daha az önemlidir: “Beni tam burada, Song Kulesi’ndeki bu masaya bağladılar.”
Leonard Cohen müziğe geç geldi, en azından kültürlerarası çağdaşlarına kıyasla. Bob Dylan ilk albümünü çıkardığında yirmi bir yaşındaydı; Leonard Cohen otuz üç yaşındaydı. Edebi stratejilerini yeni biçime uyarlamak için mücadele etti. Baritonu yaşla birlikte sertleşmeden önce bile, onun duyusal, ruhani, ciddi şarkılarında ustaca bir şeyler vardı – sadece söyleyişinde değil, kompozisyon yapısında, ağır elli son kafiye tercihinde. Park / karanlık. Yalnız / taş. sabitlenmiş / günah. Yakında / ay. Hiçbir zaman slant kafiye, senkop veya blues geleneğinden büyük vokalistlerin dolambaçlı numaralarından herhangi birini pek kullanmadı. “Tonight Will Be Fine”ın (1969) ikinci dizesi, bestelerindeki manastır sadeliğini anlatır gibidir: “Yaşadığım odaları özenle seçiyorum / Pencereler küçük, duvarlar neredeyse çıplak / Sadece bir yatak var ve tek bir dua var / Bütün gece merdivendeki adımını dinliyorum.” Benim için Leonard Cohen’in sesi merdivendeki o adımdır – şarkının düzenli odalarında tökezleyen, döşeme tahtalarını inlettiren. Düztabanlı ritmi, bilgeliğin ağırlığını daha da sertleştiriyor.
Bazen Leonard Cohen’in 1994’te gerçek bir keşiş olduğu ve beş yıl yaşadığı Baldy Dağı’nda taş gibi oturduğunu düşünüyorum. Aynı manastırda okuyan bir adam tanıyorum. Sabah meditasyonu sırasında – hatta sadece nefes alırken bile- kıpırdanan şarkıcıyı yakalamaya çalışırdı ama onun durgunluğu mutlak görünüyordu. Zor kazanılmış olsa da bu disiplin beni korkutuyor. Şarkılarını seviyorum çünkü disiplinin ahşap çerçevesinin öfkesini ve arzusunu duymamıza izin veriyorlar: “Hayatta kalmama katkıda bulunan şeylerle ilgileniyorum” Cohen söylenmiş David Remnick. Beatles’ı gayet iyi severdi, ama gerekli Ray Charles. Ve Leonard Cohen’e ihtiyacım var – Zen ustası değil, “yazar denilen bu emekçi” (sözleriyle), kendi şiiri için fazla sade bir sesle zahmetle çalışıyor. Kendi cümlelerim arasındaki zorlu sessizlikte bana eşlik ediyor. “Bütün gece öksürdüğünü duyabiliyorum, / 100 kat yukarıda Song Kulesi’nde.” İkimiz de hâlâ müzik için can atıyoruz -tatlı bir şekilde-.
Carina del Valle Schorske, edebi bir çevirmen ve katkıda bulunan bir yazardır. New York Times Dergisi. İlk deneme koleksiyonuDiğer Ada, Riverhead’den geliyor.
Kaynak : https://www.theparisreview.org/blog/2022/06/30/a-laborer-called-a-writer-on-leonard-cohen/