Çoğu çocuk, mümkün olan her sporu veya okul sonrası aktiviteyi denedikleri, haftanın her günü bir antrenmandan diğerine atladıkları, kalplerinde tutku uyandıran ve bunu yapmak istemelerine neden olan bir şeyi aradıkları bir aşamaya sahiptir. hayatlarının geri kalanı. Ben o çocuklardan biriydim.
Çeşitli spor dallarında turlarımı yaptım. Televizyonda olimpik jimnastikçileri izledikten sonra yapmak istediğimin bu olduğuna karar verdim. Ve sonunda geriye dönmem gerekeceğini anlayana kadar ve aklımı kaçırmıştım. Ebeveynlerimin isteği üzerine yüzmeye geçtim ve sefil bir şekilde başarısız oldum. Kulaklarımı suyun altına sokmak, dört yaşındaki halime çok aşılmaz bir görev gibi geldi. Umarım, bale ve musluk stüdyolarında yoluma devam etmeye çalıştım, ancak gelecekteki herhangi bir prima balerin için çok fazla düştüm.
Elbette, yeterince uzun süre takılsaydım bunlardan herhangi birine yerleşebilirdim. Geriye doğru takla atma korkumu yener, kulaklarımı su altında tutacak kadar cesareti toplar (sonunda bunu başardım) ve doğal dengesizliğimin üstesinden gelmek için yeterince hızlı dönerdim.
Ancak arka bahçenizde, spor salonunuz, yüzme havuzunuz veya bale barınız olmadan evde sıkışmış bir anaokulunda olduğunuzda, tüm fazla enerjinizden kurtulmak için koşarsınız. Daireler içinde koşarsınız, bazen küçük kardeşlerinizi kovalarsınız, bazen hiçbir şeyin peşinde koşmazsınız. O kadar nefes nefese kalana kadar koşarsın, çimenlere çökersin ve gökyüzüne bakarsın
Ailem ne sıklıkla koştuğumu fark ettiğinde beni okulun atletizm takımına kaydettirdiler. Takımdaki iki anaokulu öğrencisi sınıf arkadaşım Travis ve bendim. Ben diğerlerinin yarısı kadardım. Eğer. Ama koşabilirim. Formum utanç verici olsa ve kollarım çılgınca iki tarafa sallansa da koşabilirdim.
Ve ben onu sevdim.
İlk milimi beş yaşımdayken koştum. Ne kadar sürdüğümü hatırlamıyorum ama bitirdim. Hatta parlak bir katılım kurdelem bile var - annem tarafından kilometrelerce uzunluktaki gülümsememin yanında fotoğraflandı, dinleyen herkese gösterildi ve her sabah görebileceğim şifonyerin yan tarafına gururla bantladım.
Jimnastik, yüzme veya balenin aksine, yarışmaya çok erken başlarda başladım, bu yüzden kısa süre sonra her zaman daha küçük kardeşlerime karşı yarışmayacağımı ve kazanamayacağımı anladım. Aslında tam tersi. Boyumu iki katına çıkaran, bacakları tüm vücudum kadar uzun olan kızlara karşı yarıştım. Nadiren kazandım.
Hayal kırıklığı, başarısızlıkla başa çıkmak zorunda kaldım ve herhangi bir takım sporunun aksine, kaybın kimsenin değil, benim suçum olduğunu kabul etmek zorunda kaldım.
Yine de koşmaya devam ettim.
Yaptığım en zor şeylerden biri olmasına rağmen bırakmadım. İlkokuldan sonra antrenmanlar sadece zorlaştı ve yarışlar sadece hızlandı. Daha sık kaybettim. Daha da kötüsü, katılım kurdeleleri dağıtmayı bıraktılar.
İlkokul ve ortaokul boyunca koştum. Babam sekizinci sınıftan mezun olana kadar takımıma koçluk yaptı ve hatta sonbahar kros takımına bile başladığım için sadece baharda koşmakla sınırlı kalmadım. Cross country, çimenli tarlalardan geçmek, çamurlu su birikintilerinin üzerinden atlamak ve en dik tepelerde yürüyüş yapmak anlamına geliyordu. Yağmurlu Washington'da her zaman mevcut olan fırtına bulutlarının altında bile açık havada koşmak kendimi özgür hissetmemi sağladı.
Ben de koşmaya devam ettim.
Ve daha iyi oldum.
Yıllar içinde yatak odamın duvarlarını kaplamak için yüzlerce kurdele, madalya ve önlük numarası kazandım. Lise takımım için yarıştım ve kaptanlık yaptım, Junior Olympic Nationals'da iki kez bir yer kazandım ve bir dizi topluluk 5k'de yaş grubumda listelerde zirveye ulaştım.
Elbette, kazandığım her yarışta, önemli ölçüde daha az başarılı olan yirmi tane daha vardı.
Bacaklarım sürekli ağrıyordu, ciğerlerim onları çok hızlı kullandığım için bana çığlık attı ve ne zaman durmak istesem de koşmaya devam etmem için koçlar bana bağırdı. Sayısız yarış, çekilen kaslar, dönen ayak bilekleri, düşmeler, astım krizleri ve gözyaşları nedeniyle kısıtlandı. Babam, takım arkadaşlarım ve koçlar çöken bedenimi bitiş çizgisinden sayabileceğimden daha fazla kez çekti.
En hızlıya yakın değildim ama yeteneğim vardı.
Daha da önemlisi, tutkumu bulmuştum.
Koşmak bana daha önce hiç hissetmediğim bir mutluluk getirdi. Mümkün olan en iyi ve en kötü şekilde nefesimi kesti. Kaçmak çok geçmeden varlığıma o kadar yerleşti ki varoluşumun temeli oldu.
Lise son sınıfıma yaklaşırken, koşmaya devam etmek istediğimi biliyordum.
Birinci sınıf sezonum kalça fleksör yaralanması nedeniyle engellendi, bu yüzden performansımın zirvesinin sona ermediğini biliyordum. Henüz vazgeçemeyeceğimi biliyordum. Rekabet etmek ve gelişmek için can atıyordum.
Üniversiteye girmeye kararlıydım.
Üniversite kararım üzerinde büyük bir etkisi oldu. Daha rekabetçi takımlara hak kazanmak için koçlara e-posta gönderdim, toplantılar ayarladım, son yılım zamanlarımı aşağı çekmek için çalıştım. Her şeyden çok istedim.
Ve anladım. George Fox Üniversitesi'ne gitmeyi seçtim, burada amaçladığım ana dal olan İlköğretim'i sürdürebilirim ve Bölüm III kros ve atletizm takımlarında yarışabilirdim. Ben çok mutluydum.
Bir süredir onu sevdim. Rüyamı yaşıyordum. Haftada 6 gün, günde 3-4 saat sıkı antrenman yaptım ve daha önce hiç olmadığı kadar fazla mesafe kat ettim. Öğleden sonraları, akşamları ve hafta sonları antrenmanlar ve yarışmalarla tüketilirdi. Sürekli gürültü ve kahkahalarla dolu ekip otobüsünde saatler geçirildi. Takım arkadaşlarım en iyi arkadaşlarım oldu.
Rekabete açtım ve uygun zamanlara ulaşma motivasyonundan kurtuldum. Uzun bir atışla takımdaki en hızlı kişi değildim, ancak koçlarım ateşimi ve hayatım boyunca sarıldığım spora olan tutkumu gördü.
Ama yavaş yavaş beni ezdi ve beni o kadar kuşattı ki kontrolü kaybettim.
Çok sevdiğim bu 4 saatlik uygulamalar sonunda günde 4 saate dönüştü, ödev üzerinde çalışamadım ya da yaklaşan testler için çalışamadım ya da dinlenemedim. Gelişim için ne kadar acele etsem de, hem sporda hem de okulda her şeyimi verecek enerjimi ve ivmeyi yavaş yavaş kaybettim. Kendimi pratiğe katılmaya zorladım. Sıkı egzersizlerden korktum ve sonrasında olacağımı ne kadar yoruldum.
Tekrar yarışmakla gelen adrenalin patlamalarının beni devam ettirecek kadar heyecanlandıracağını umuyordum. Ama başlangıç çizgisine geçme zamanı geldiğinde, endişe ve korkudan başka bir şey hissetmedim. Olumlu bir duygunun bir parçasını toplamaya ne kadar uğraşırsam uğraşayım, yapamadım.
Koşmak benim 15 yıldır hayatımdı, ama sonunda yapamadım. O kadar uzun süredir tutkumun içindeydim ki, kelimenin tam anlamıyla sahip olduğum her şeyi vermiştim. Bu yüzden koçumla konuştum, hayatım boyunca sevdiğim bir şeyi artık sevmediğimi gözyaşlarıyla açıkladım.
Bana neden her gün geldiğimi sordu. Ona "İyi bir stres giderici" dedim.
"Stresi azaltmanın birçok yolu var" diye yanıtladı.
Bu beni korkuttu. Stresi azaltmak için başka bir yol bulsaydım, bu benim hakkımda ne derdi? Vazgeçmek istemedim. O zaman ben kim olurdum?
Tam olarak nasıl hissettiğimi anlamam için bana bir hafta izin verdi. Birkaç hafta, sayısız konuşma ve çok daha fazla gözyaşı sonrasında, molanın kalıcı olması gerektiğine karar verdim. Uzaklaşmam gerekiyordu.
İlk başta beni korkuttu. Kendimle ne yapmalıyım? Bir takımda koşmak ve yarışmak şimdiye kadar bildiğim tek şeydi. Beni lise ve üniversitenin garip geçişlerinden geçirdi. Hayatımda koşmadığım bir zaman hiç olmadı.
Her zaman hayatımın en büyük kalp kırıklığının bozuk bir ilişkiden kaynaklanacağını düşünmüşümdür. Bir dereceye kadar haklıydım. Ama sevdiğim bir insandan vazgeçmek yerine, bir tutkudan vazgeçtim.
Rekabetçi koşudan vazgeçmek, olacağımı hiç düşünmediğim şekillerde beni zorladı.
Bu beni üzdü çünkü artık tek sosyalleşme kaynağım olması için takıma güvenmiyordum. Sınıf arkadaşlarıma ve diğer arkadaşlarıma daha fazla ulaşmaya başladım. İlk başta, kaçırdığım her şeyi düşündüğümde kendimi dışlanmış hissettim. Sonunda takımın bensiz ilerleyeceğini kabul ettim ve bu sorun olmazdı. Ben de onlarsız devam edebilirim.
Ve bende var. Koşmayı bırakalı iki yıl oldu ve iyiyim. Görünüşe göre, aslında stresi azaltmanın sayısız yolu var. Yeni hobiler edindim, yazı ve derslerime odaklandım ve yeni arkadaşlar edindim. Daha da önemlisi, artık amacınıza hizmet etmeyen bir şeyi bırakmanın tamamen iyi olduğunu öğrendim.
Bıraktıktan birkaç ay sonra tekrar koşuya çıkmaya karar verdim. Yavaş olabilir dedim kendi kendime. Zamana dikkat etmeyin .
Yıllardır hissettiğim en özgür şeydi. Birdenbire, içimdeki küçük anaokulu, küçük kardeşimi kovalayarak arka bahçede daireler çizmeye başladı. Yavaşlamak istediğinde vücudumla savaşmıyordum ya da önümdeki kişiyi geçmek için kendime bağırmıyordum. Havayı yüzümde hissediyordum ve güneşte sırılsıklam olmuştum ve mutluydum. Mutluydum çünkü bunu kendimden başkası için yapmıyordum.
Son iki yıldır pek koşmadım. Bir zamanlar içinde olduğum harika şekli ve oluşturduğum dayanıklılığı kaybettim. Ama sorun değil. Kendim için yapacak başka şeyler buldum. Her zaman hayalini kurduğum gibi, altmış yaşındaki koşu topluluğu 10k'sı olma şansım hala var. Ya da belki değil. Ve bu, ne yaparsam yapayım, kendim için yaptığım sürece mükemmel bir gelecek olacak.
Yaşadığın onca şeye rağmen hala burada olman harika değil mi? Şu anda ne yapıyorsun bilmiyorum ama dünyanın bir yerinde benim makalemi okuyorsun. Burada rastgele değilsin, değil mi? Muhtemelen başlığı gördünüz ve cevabı bilmek istediniz.
Çok uğraştıktan sonra müşteri bulamadınız…. Bir şeyin senin için işe yarayıp yaramayacağından haberin yok… Biliyorum çok yorgunsun ve pes etmek istiyorsun.
Yenilgi içinde uyudum; modası geçmiş, robotların, çalkalanan sözcüklerin hayalini kurdum Yorgunlukla sert, beyaz bir bayrak salladım - Üzgün, boş sayfa, teslim oldum. Hepinizden nefret ediyorum, diye mırıldandım, diş gıcırdatarak, Ateşli, huzursuz rüyalar içinde sırılsıklam oldum.
Ateşli gezegenin bize güç hakkında öğreteceği bir iki şey var. “Dünyada nezaketten daha güçlü bir şey yok” - Han Suyin Bu cümleyi ilk kez bir yıl önce okudum ve o zamandan beri çok düşünmeye başladım.
ˌoutˈsīdər/ belirli bir gruba ait olmayan bir kişi. (Bu, 4 yıl önce yazdığım ve asla yayınlamadığım, yaşadığım ve hala yaşadığım mücadeleyi mükemmel bir şekilde anlatan bir hikayeydi.
Bir front-end geliştiricisi olarak şu başlıktaki makalelere rastlamış olmalısınız: Buna cevap verebilmek için “React 18'de Neler Yeni?” başlığına bakacağız. resmi plana göre. React 17'ye kadar, tek olay dinleyicileri birden fazla setState düzenleme özelliğine sahiptir.
Mike Krzyzewski'nin bu sezonun sonunda Duke basketbolundan emekli olması, ona eşi ve ailesiyle daha fazla zaman kazandıracak.
'Succession' hayranları, Greg, diğer adıyla Nicholas Braun'un alışılmadık derecede uzun boyunu fark etmekten kendilerini alamıyorlar. Gerçekten oyuncu kadrosunun üzerinde mi yükseliyor?
Öncü Kadın Ree Drummond sizi Şükran Günü'ne hazırlamak için burada. İşte onun en iyi yan yemeklerinden bazıları.
Natalie '90 Day: The Single Life' dizisinde ama Mike Youngquist ne yapıyor? İşte Mike'ın şu anki ilişki durumu hakkında bildiklerimiz.
Her hafta güncellenen mini bulmacamız, en sevdiğimiz HowStuffWorks okumalarımızı zeki ipuçlarıyla birleştiriyor!
Doğru deterjanı seçme konusunda endişelenmenize gerek kalmadan çamaşır yıkamak yeterince kötü. Peki en iyisi hangisi? Yoksa önemli mi?
Kentucky kırsalındaki Fugates ve Combs aileleri, genetik piyangoyu kaybettiler ve her ikisi de, evlenirken tenlerinin mavi görünmesine neden olan nadir bir çekinik özelliği paylaştılar. Bunun nedeni neydi? Ve ailelere ne oldu?
İki babasız erkek civciv, California akbabasını yok olmaktan kurtarmak için bir programda yetiştiriliyor. Böyle 'bakire' doğumlar nasıl mümkün olabilir?
Chip Somodevilla / Getty Images Beyaz Saray politika danışmanı Stephen Miller, hayatının büyük bir kısmını mahvetti. Miller lisede öğrenci yönetimi için aday olan açık sözlü bir muhafazakar olarak kendisiyle “aklı başında kimsenin söylemeyeceği veya yapmayacağı şeyleri söyleyen ve yapan biri olarak gurur duyuyordu.
Fotoğraf: Büyükşehir Polisi İnsanlar yıllardır mal kaçırmak için insansız hava araçları kullanıyor. Porno, silahlar, uyuşturucular — tanrı, pek çok uyuşturucu.
Fotoğraf: Andrea D'Agosto; Resimler: Anna Posey Dondurma hakkında, metodolojiyi ve tekniği - birinci sınıf dondurma yapımının nasıl yapıldığını araştıran pek çok kitap var. Zengin, kremsi ve tutarlı bir ürün üretmek için gerekli olan dikkatli mühendislik ve dengeleme eyleminin arkasındaki bilimi açıklayan cilt nadirdir.
Getty üzerinden görüntü. Kimseyi şaşırtmayan haberlerde O.
Cardi B ve Offset'in 3 yaşındaki kızı Kulture, yeni örgülü saç modelini Instagram'da sergiledi.
Selena Gomez daha önce arkadaşı Cara Delevingne için "Çok eğlenceli ve son derece maceracı" dedi.
Şarkıcı Perşembe günü fitness rutinini değiştirmeye karar verdi.
Jamie Dornan, Superman rolü için seçmelere katıldığını ancak Henry Cavill'e yenildiğini açıkladı; ve Marvel ile MCU'ya katılma hakkında konuştu.