

Ispanak uçak değildi ben küçükken. Uçak olsa bile değişmezdi ya bir şey. Ağzımdaki beş dişle “Biraz sarımsak ve yoğurtla iyi gider bu” derdim. Demir hazımsızlığı için azıcık karbonat yeterdi.
Tüm o sütdişlerini eskitene dek, bir çocuğun yemesinin yakışık almayacağı her şeyi yedim. Her şey 3 yaşına dek... Ben de böyle biri olmuştum işte: Dünyayı verseler yerdim.
Sonra ben dişlerimi sayamayacak denli büyüdüm.
Yediklerim yetmezmiş gibi pişirmeye de başladım. Benim de kalbimle midem arasında bir yol var mıydı, düşünmeyi hiç getirmedim aklıma. Zira ben yemek ve pişirmekle çok meşguldüm. Kadınları tavlamak için, gece düşlerimi tatlandırmak için, dişlerimi fırçalamak için, verdiğim 2 kiloyu geri alabilmek için durmadan pişirdim.
Devamı...


||Makalenin yayınlandığı dergi:

