eserin belli bir bölümünün belirlenmiş sabit bir tempoda değil de, serbest bir tempoda çalınabileceğini belirtmek üzere de kullanılır. özellikle konçertoların solo partisyonlarında, solistin esere kendisine has bir yorum katabileceği serbest bir alan yaratılmış olur böylece. örneğin elgar in cello koncertosu
nun birinci bölümünün girişindeki vurucu melodiler ad libitum çalınır. eserin john barbirolli
eşliğinde jacqueline du pre
tarafından gerçekleştirilen yorumu bu imkanın gerek solist gerek şef tarafından nasıl kullanılabileceğine iyi bir örnek teşkil eder kanaatimce.