Evlat edinen çocuklar: Nereden geliyorum?
Dosyalarda kendi hayatı.
Hayat yeşil bir Leitz klasörüdür. Renate Tibus'a araştırmasını anlattığında, bir aile albümünde olduğu gibi bu klasörün klasörlerinde dolaşıyor. Doğuştan sadece bir düzine yıl sonra verilen doğum belgesini okur. Öyleyse Einwohnermelde-, devletle, gençlik refah daireleriyle yazışmalar. Ve Kızıl Haç, Berlin'deki Federal Cumhuriyet Başsavcılığının merkezi sicil memuru, Washington'daki Alman Büyükelçiliği'ne soruşturma. 61 yaşındaki çocuk geri çekilir, geri çekilir, kaşları birlikte hareket eder ve tekrar rahatlar. Kim, ne zaman, nerede. Renate Tibus köklerini arıyor.
Eğitimli çocuk hemşiresi, boşanmış, iki yetişkin oğul, Bremerhaven'deki bir köşedeki evde iki oda, küçük bir park manzarasına sahip: normal bir yaşam. Başlangıcına.
Evlat edinen çocuklar: nereden geliyorum?
Asırlık soru "nereden geliyorum?" Renate Tibus yıllardır meşguldü. Ve şimdi her çakıl taşı, yaşam yollarının kaldırımını doldurabilecekleri önemli. Çünkü Renate Tibus ilk adımlarını attığında, bu bitki deliklerle doludur. Belki de elindeki klasörün yeşil olması tesadüf değildir. Umut olarak yeşil. Nereden geldiğini bilmeyen, umut edebilmek zorundadır. Ve ara. Ve bekle. Renate Tibus uzun zamandır araştırıyor ve bekliyordu. Sonunda doğum annesinin telefon numarasını ellerinde tuttu. Phoenix, Arizona’da bir numara. Renate Tibus numarasını çevirdiğinde, işaret parmağı kadranı salladı. Çevir sesi uzak ve yabancı görünüyordu. Annesinin ne söyleyeceğini bilmiyordu. Ve kendine söyleyeceklerini değil.
Evlat edinen çocuklar genellikle sadece anlamaya çalışırlar
1960 yılında, Renate on iki yaşında. Onay sınıfında papaz, bir sonraki doğum belgelerini ve vaftiz belgelerini topladığını duyurdu: "Eve gittim, aileme söyledim - ve baktım baktım", diyor Renate Tibus. “Sonra tuhaf bir his duydum ve sonra annem:“ Önce kağıtları aramalıyım ”diyor. Renate Tibus bir an sessiz kaldı. Her şey oturma odasında yerini aldı! Oturma odasında bile halı saçaklarını taramak zorunda kaldım. ” Ertesi hafta, ebeveynler "Jugendamt" hakkında bir şeyler mırıldanıyorlar ve evrakların orada eksik olduğunu söylüyorlar. Gençlik dairesi? “Birkaç gün sonra babam beni gezmeye davet etti ve sonra“ Size gerçek çocuğumuz olmadığını söylemek istedim, sizi evden çıkardık ”dedi.” Renate Tibus nefes alır. “Gerçekten düşünmüyorsun, sadece anlamaya çalışıyorsun.” Bir noktada, düşünme yeniden başladı ve sorular. Her şeyden önce, bir soru: Eğer bu insanlar ebeveynleri değilse, o zaman neredeydiler, doğru ebeveynler? Ve neden Renate'i bıraktılar? Koruyucu anne ve babası Renate Tibus'un hikayesi daha sonra öğrenir. “Beni evden çıkarmadan önce kendilerine ait iki çocuğu vardı - ama oğlu ezildi ve kızı menenjitten öldü ve evlerine yeni bir çocuk geldiğinde hayatlarının sıfırdan başlamasını umuyorlardı. " Aslında, koruyucu ebeveynler Renate Tibus'u evlat edinmek istedi, ancak yıllarca Renate'nin doğum annesi izin vermedi - arayıcının bugün yakaladığı bir durum: “Kesinlikle beni geri getirmek istedi”.
Tibus Renate
Ancak annesi Amerika'ya göç ettiğinde, sonunda evlat edinmek için Renate'i serbest bırakır. “Koruyucu annem derhal bana evlat edinmek isteyip istemediğimi sordu - beni çok sık döven ve ütüsünü kafama çekti!” Renate hayır diyor. Ve takip eden bütün yalnızlıkta, “onlarla” ilişki kurmamanın garip mutluluğunu hissediyor. Ayrılmak istiyor. 17 yaşındayken ilk oğlunu alır, bir anne-çocuk evine taşınır, dadı olur, evlenir, ikinci oğlunu doğurur, boşanır ve çocuk hemşire olarak eğitilir. Annesi hakkında çok şey düşünüyor, ancak iki küçük çocuğu tek başına büyütüyor ve hastanede kaymaları var. Gündelik hayat gücünü yiyor. Sadece 40'lı yılların ortasında Renate Tibus aramaya başladı: Bremer'ın kendi kendine yardım grubu "Schattenkind" i buluyor, yeşil bir dosya oluşturuyor ve önceki ikamet yerlerinin bir listesi için kayıt ofisine başvuruyor. “Soyunuzla ilgili çok az şey bilme hissi dalgalar halindedir” diye açıklıyor Renate Tibus, sağ elini aşağı yukarı sallıyor. “Huzursuz olursunuz ve tekrar ailenize dalmanız gerektiğini düşünüyorsunuz, nihayet bu huzursuzluğu bastırmak zorunda değildim: Oğullarım büyüdüler, işteydim ve öncekinden daha güçlü hissettim.”
Renate'e göre, ofisten çıkan liste anne sevgisinin bir işareti gibi: Çocuklarının evine gelmeden önce yaklaşık beş ay boyunca annesiyle birlikte yaşamış olmalı. "Annem doğumdan hemen sonra bana verebilirdi - o sadece 19 yaşındaydı.Ama benimle denedi! "Yine yaşam yolunda bir parke taşı.
İnsanlar birbirleriyle değiştirilebilir gibi görünüyor
Renate Tibus, çocukluğundaki sürekli değişen çevreyi şöyle anlatıyor: “İnsanları bugün kollarında tutmayı seviyorum, çünkü o zaman gittikleri zaman çok fazla acı çekmiyor.” Diyor. yeni: birçok çocuk, oda, ses ve bir buçuk yıl sonra, bu bakıcı evde tek başınıza. Yalnız bırakmak zorunda olduğunuzdan daha kısa bir süre önce bir bağlantı kurmadınız, bu yüzden insanların değişebilir olduğunu öğrendim. "
Fakat bugünkü ortağı Klaus onu 25 yıldır tanıyor mu? “Evet, ama uzun zamandır Bremen’de yaşadım ve o Bremerhaven’de yaşadım ve birkaç yıl önce Bremerhaven’e taşındığımda, hala kendi evimde bir ev arıyordum - evliliğimde olduğu gibi kalabalıklaşamıyor Klaus ve ben iyiyiz, bir bilgisayar gibi çalışıyor: iyi işleyen sistemleri bu şekilde bırakmak zorundasınız ”diyor ve gülüyor.
Ailesinin resimleri
Renate Tibus gülerken mavi gözleri daralır. İnce karga ayaklarının derisinin içine daldı: çok mutlu olabilir ve belki de patronu 60 yaşın altında onu işe almasının nedenlerinden biriydi, "çoğu işveren özgeçmişe bindiğinde yürüteçle geleceğimi düşünüyordu. bağbozumu 1948'imi oku ". Renate Tibus, bir yıldır bir servis ajansının ofisini düzenliyor, bu yüzden mizahı iyi karşılandı. Ama her zaman hızlı ve ciddi bir şekilde tekrar çok hızlı olur. Renate Tibus hayal kırıklığına karşı koruyor.
Yine yeşil dosyadan ayrılıyor. Ayrıca fotoğraflar içeriyor, bazıları annesine gösteriyor: 20'li yılların sonlarından kalma koyu saçlı bir kadın bir adamın kucağına oturuyor ve merceğe gülümsüyor. 50'lerin modası. Adam biraz sıkıştı, kolu bir masanın üzerine eğildi. Birkaç şişe, izmaritlerle dolu bir kül tablası var. El feneri arkasındaki perdeyi biliyor. Masanın diğer tarafında ABD üniformalı ikinci bir adam oturuyor, yakında Alman Bayan ile evlenecek ve eve götürecek olan yoldaşına bakıyor. “Bu benim babam değil” diyor tutam işaret eden Renate Tibus. Bununla birlikte, babası aynı zamanda GI idi ve savaş sonrası Bremerhaven'de görev yaptı.
Renate Tibus'un sakızları sevdiğini, ABD'nin babasına geri döndü: "En azından bunu ekarte edemezsin ya da? Ben her zaman İngilizce konuşmayı sevdim."
Her ayrıntı, Tibus'u Renate'ye işaret eder; Bir ipucunu gözden kaçırmaktan korkan, her şeyi anlamla şarj eder - inişinden emin olan bir kişinin anlamadığı şeyler. Fakat sonunda ABD’nin “Independent Search Consultants” organizasyonuna yönlendiren detaylar için neredeyse dedektifi dürtüsü. Ve ona Phoenix, Arizona’daki telefon numarasını verir.
İlk arama
Parmak hala kadranın üstünde titriyor, kadran tonu Renate Tibus'un kulağına geliyor. Sonra yaşlı bir kadının sesi, karanlık, Alman aksanıyla garip bir isim söylüyor. Arka planda birisi konuşuyor. Renate Tibus temkinli, sesi uzun yıllar dinlendikten sonra diğer kişiyi uzaklaştıramayan kadife bir eldiven: "İşte Renate Renate Engel." Cevap yok. Renate Tibus, hattın diğer ucundaki nefesi duyar. Sonra yavaş yavaş ve kısık geliyor: "Bu olamaz."
Renate Tibus öfke hissediyor - sürünüyor. Bir kadın çocuk doğurduğunu unutmaz. Kadife eldivenler daha sıkı bir şekilde kavradı, "Lütfen bana yalan söyleme, benim annem olduğunu biliyorum." Sessizce cevap gelir: "Şimdi yapamam, kocam sizi bilmez, numaranızı verin, sizi ararım." Renate Tibus, sayılar dizisini söylüyor. Telaşlı bir veda. Clack. 49 yaşındayken Renate Tibus ilk kez annesine konuştu. Dikkatli bir şekilde diyalogu bir kağıda not eder, yeşil klasöre yerleştirir ve tarihi 26 Kasım 1997'de yazar. Birkaç gün sonra anne geri döner. Yine, sesi kısık geliyor. “Yalnız mısın?” Diye sorar Tibus. "Hayır, bir arkadaşımdan arıyorum, fazla zamanım yok, kızım boşanıyor, çocuklarıyla ilgileniyorum." Ve aniden cümleyi hazırlamış gibi: “O zamanlar çok zordu.” - "Evet, savaş sonrasıydı" diyor Renate, "Herkes için zordu, anlıyorum".
Renate Tibus her cümleyi fark etmedi, çok heyecanlandı. Fakat yine de tarihi ve bu zamanı da hatırlıyor: 20:46.
Evlat edinen çocuklar: Hala bir yaşam belirtisi var mı?
Noel için üçüncü çağrı. Bu sefer daha çok zamanları var. Annenin bir planı var: Renate'nin 50. doğum gününde Bremen'e gelmek istiyor; eşine ve çocuklarına Wiesbaden'deki kız arkadaşlarını ziyaret etmelerini söyler. Doğum gününe dokuz ay kala bile, Renate Tibus biraz korkuyor ve çok mutlu. Beklemeyi öğrendi.
Fakat anne artık aramıyor. Renate bir mektup yazar. Bekleyin. Bir tane daha yaz. Üçüncüsü, annesinin kocasına her şeyi aramak ve söylemekle tehdit ediyor. Doğum gününe dört ay kaldı.
Nihayet Haziran ayında Amerika'dan zarf. Renate Tibus'un çalışması gerekiyor ve geç kaldı, ceketi arıyor ve mektubu koyar.İstasyonda hala ilk toplantıya kadar biraz zamanı var. Zarfı açıp ayırıyor ve kırtasiye malzemesini dikkatlice çekiyor. Kırtasiye değil. Daha küçük. Renate Tibus'un annesini ilk gördüğü siyah bir sınırı ve içinde bir fotoğrafı var. Ve yanında siyah bir haç var.
Renate Tibus bugün, “Bunu fark etmem uzun zaman aldı” diyor. "Derin bir çukura düştüm, ölü - birbirimizi görmeden birkaç hafta önce ve sonra düşündüm: Tanrı isterse, o zaman gerçekten yanlış yaptı, bunu hak etmedim, sanırım, her zaman buldum Kiliseden ayrıldım. "
Renate Tibus, annesinin kocası olan George'a yazar. Ona her şeyi İngilizce olarak yazar. Biraz zaman alıyor ama onu geri yazıyor. Sekiz sayfa El yazısı eğitimsiz. İngilizcesi basittir. Onun tonu acıdır.
Renate'i tanımıyordu, hala bilmiyordu. Ona ölüm ilanını göndermişti çünkü mektupların Almanya'dan geldiğini gördü. Onun bir mektup arkadaşı olduğunu düşünüyordu.
Ve sonra Bremerhaven'e geldikten kısa bir süre sonra Renate'nin annesiyle tanıştığı, kafede bir garson olduğunu yazıyor. Nasıl aşık oldular, evlendiler, ABD'ye gittiler. Birkaç kez Almanya'da, aynı zamanda Bremerhaven'de olduğunu. Ve karaciğer kanserinin onu nasıl öldürdüğü. Siyah beyaz bir fotoğrafa katkıda bulunuyor. Annesinin kucağında 20'sinin sonu, lense gülümseyerek. ABD üniformalı bir yoldaş masada oturuyor, Renate Tibus annesinin Phoenix'teki mezarını ziyaret edecek mi? "Belki birkaç yıl önce havaalanındaydım, ancak yapamadım, muhtemelen çok erken oldu." O devam ediyor. "Mutlaka" babasını bulun. Yeşil yaşam klasöründeki Alman istasyonları işaretlendi, ancak "Annemin resmim var, belki ABD'de kıdemli bir istasyon bulabilirim ya da Internet'te resmi gösteren ve şu soruyu soran bir kadını bulabilirim:". "XY ... çözülmemiş" bir araştırmacı gibi, Renate Tibus da kendi biyografisini tarar - her zaman hayatındaki gevşek ipliklerin sıkışıp kaldığını ve sonunda yırtılmaya karşı dayanıklı bir kumaşta birleşebileceğini umuyor. “Bu aramaya başladığınızda bir çekişme gibidir, bitmemiş bir insanım ve 20 ila 25 yaşım kaldı, kim olduğumu bilmeden ayrılmak istemiyorum.”
Evlat edinen çocuklar: kitap ipucu ve röportaj
Joachim Held: "Birdenbire asil oldum - yeni aileme von Anhalt" deniyor. 221 sayfa, 19.99 Euro, Ehrenwirth Çocukların evinden beş yaşında bir çocuk olarak kabul edilen müzisyenin hayat hikayesi, kökenleriyle ve "uzağa götürülme" tecrübesiyle değil, aynı zamanda olağanüstü bir kadına da bir övgüdür. O büyüdü.
Joachim ile röportaj ChroniquesDuVasteMonde-woman.de'de gerçekleştirildi.