Gece saat üçe doğru depremle uyandım. Odada karartma perde kullandığımdan zifiri karanlıkta yatağın sağa sola sallandığını hissetmek çok endişe verici bir his. Bittikten sonra da insan geçtiğine ve tekrarlanmayacağına inanmak istemiyor. 17 Ağustos'tan bu yana deprem düşüncesi inanılmaz rahatsız ediyor beni. Oldum olası doğal afetlerden korkmuşumdur. Gök gürültüsünden de korkuyorum çocuklar gibi.
Bütün gecem uykusuz geçti. Kafamda sürekli en kötü senaryoyu kurdum, betonların altında kalırsak Ata'yı nasıl yaşatabilirim. Yarası olmazsa, günlerce aç ya da susuz yaşayabilir mi? Bunları düşünmek bile mideme kramplar sokuyor ama sanırım bu tür olaylarda ayakta kalmak soğuk kanlıların işi.
Sabah ilk işim Antalya körfezinde olan depremin derinliğine ve şiddetine bakmak oldu. Beş buçuk seneden beri Alanya'dayım. Bu bölge aslında deprem kuşağında sayılmaz ama son altı ayda haddinden fazla sallandık. Okuduğuma göre bu, Akdeniz'de yeni bir fay hattının ortaya çıkmasından kaynaklanıyormuş. Bir de şu var; arama kurtarmacılar öncelikle yıkılan evin mutfak ve banyosuna bakarlarmış zira hayatta kalmaya çalışan insanlar çamaşır ya da bulaşık makinesi gibi tuzla buz olmayan eşyaların yanında sığınmayı seçerlermiş. Ruhumu karartıyor bu tip konular ama deve kuşu gibi başımı toprağa gömmek istemiyorum, içimdeki korkuyu yenmem lazım.
Biraz fıstık ve yeşil çay ile kendime gelmeye çalışacağım zira yapılacak işler var.