ODATV ÇEVİRİ
Sahneyi gözünüzde canlandırın: Tüm arkadaşlarınız ve aileniz sizi anmak için bir araya geldi. Onlar için ne kadar çok şey ifade ettiğinizi içtenlikle paylaşıyorlar ve unutulmaz anlarda birlikte gülüyorlar. Bazıları bunu size daha önce söylemeyi diledikleri şeyleri söylemek için bir şans olarak kullanıyor. Bu muhtemelen sıradan bir cenazeye benziyor gibi ama ya bu sevgi yağmuruna maruz kalan kişi hala hayatta olsaydı ve orada olup bu anmaya katılabilseydi?
Ön cenaze töreni olarak da bilinen canlı cenazeler, insanlara arkadaşlarıyla ve aileleriyle kendi istedikleri gibi veda etme ve hayatlarını henüz ölmeden kutlama şansı sunuyor. Aslında çok yeni bir kavram değil. Yaşayan cenaze törenleri 1990'lı yıllarda Japonya'da popülerlik kazanmaya başladı; burada seizenso ("yaşarken cenaze") olarak biliniyorlardı; bunun aile üyelerinin veya arkadaşlarının biri öldükten sonra cenaze düzenleme baskısını hafifleteceği fikriyle biliniyordu. Uygulama Güney Kore'ye de sıçradı. 2019 yılında 25 bin kişi ölümlülükleriyle yüzleşmek ve yaşama kucak açmak için toplu yaşam cenazesine katıldı.
Yaşayan cenazelerin hâlâ nispeten yeni olmasıyla birlikte, sundukları faydalara ilişkin farkındalık da ancak şimdilerde artıyor. Geçen yıl, meme kanseri yardım kuruluşu CoppaFeel!'in kurucusu, 4. evre meme kanseri hastası Kris Hallenga bir "CENAZE" düzenledi.
Yaşayan cenazeler gelenekten kopma ve moral verici bir kutlama yapma şansı sunuyor. Yaşayan bir cenaze hizmeti sunan “Güzel Bir Elveda”nın kurucusu Georgia Martin, 2016'dan bu yana insanların bu etkinlikleri gönüllü olarak düzenlemesine yardımcı oluyor ve şunları söylüyor:
"İnsanlar bunun hastalıklı ya da saçma bir düşünce olduğunu söylüyor. Kilisede tabutlu bir cenaze töreni ve herkesin siyahlar giydiğini hayal ediyorlar. Ancak yaşayan bir cenazede hiçbir şey keskin çizgilerle sınırlı değil. İstediğini yapabilirsin."
İnsanların bu töreni tercih etmeleri için birçok nedeni var. Ölümcül derecede hasta olanlar ya da yaşlananlar ve henüz fırsat varken hayatlarını ve ilişkilerini kutlamak isteyenler... Georgia Martin, bu etkinlikleri bu kadar anlamlı kılan şeyin, insanların birbirlerine nasıl hissettiklerini söylemelerine olanak tanıması ve böylece söylenmemiş hiçbir şeyin kalmaması olduğunu söylüyor.
"Sanırım bunları yüksek sesle söylediğinizde, üzüntü unsurunu ortadan kaldırıyorsunuz çünkü söylemek istediğiniz her şeyi söylediniz. Size başka türlü sahip olamayacağınız bir netlik verir.”
Kendi yaşayan cenazelerine ev sahipliği yapan iki kişi, bu çok özel günlerine dair deneyimlerini şöyle paylaşıyor:
BİR TABUTA KOYULDUM, HABERİM YOKTU
Michael, 47
"Arkadaşlarım arasında “ölen adam” olarak tanındım. Babam ben 13 yaşındayken Alzheimer'dan öldü ve ailem yaşadıklarımız hakkında konuşmadı. Bu beni ölümle ilgili sohbetleri kolaylaştırmak için Death over Dinner adında kar amacı gütmeyen bir organizasyon kurmaya yöneltti.
Yaşayan bir cenaze töreni düzenlemeyi planlamadım. 40. doğum günüm için bir hafta sonu tatili olarak başladı. Arkadaşlarıma e-posta göndererek tarihi kaydetmelerini istedim. Bir arkadaş araya girdi ve şöyle dedi: "Bay Ölüm'ün 40. yaşı için canlı bir cenaze töreni düzenlemeliyiz." İnsanlar çok heyecanlanmaya başladı. Bu kadar ciddi olacağını fark etmemiştim.
Yaklaşık 35 kişi Kaliforniya'nın Point Reyes kentindeki bir evde toplandık. Günün çoğunu sessizce geçirdim. Bir masaj terapisti ve bir Reiki şifacısı vücudum üzerinde çalıştı. Yıkandım, yağlarla meshedildim ve beyazlar giydim. Gözlerim bağlandı ve aşağıya indirildim. Aniden bir tabutun içinde indirildiğimi fark ettim. Kimse bana bundan bahsetmemişti. Neyse ki açık bir tabuttu; arkadaşlarım bunu yerli bir marangoza aptırmıştı.
Karanlık bir odaya götürüldüm. Göz bağını çıkardılar ama gözlerimi açmadım. Üç saat boyunca bir santim bile hareket etmedim. Bir arkadaşım benim içeri taşındığımı görünce teselli edilemez bir şekilde ağlamaya başladı. Onun ağlaması ortamı netleştirmişti.
Tören iki yakın arkadaşım tarafından yönetildi. Önce insanlar beni nasıl tanıdıklarını anlattılar, sonra şikayetlerini dile getirdiler ve son olarak da insanlar benim hakkımda ne hissettiklerine dair bilmemi istediklerini paylaştılar. Bir kamyon dolusu duygunun altında kalmış gibiydim. Uzanıyorsanız ve hareket etmeden ağlıyorsanız gözyaşlarınızın gidecek yeri yoktur. Gözlerimden yaş gölleri akıyordu.
Daha sonra beni jakuziye soktular ve bunun beni hayata döndüreceğini açıkça belirttiler. 45 dakikamı insanlara sarılarak geçirdim ve sonra biraz alana ihtiyacım oldu. Hayatımdaki en önemli insanların bana onlar için ne kadar anlamlı olduğumu söylemelerine tanık olmuştum. Harika hissettirdi ama bu partiye hazır değildim.
Bu, kendinizi teslim etmek için yoğun bir şey, ancak eğer buna cesaretiniz varsa, bir o kadar da güçlü... Ve kalan ömrü hesap edilmiş bir tanıya sahip kişiler için olağanüstü bir hediye.. Yaşayan cenazelerin yaygınlaşmasını diliyorum. Sizin için neyin önemli olduğunu, neden burada olduğunuzu ve nasıl daha iyi sevebileceğinizi anlamanıza yardımcı oluyor. Hayatımın en anlamlı deneyimlerinden biriydi."
"ÖLÜM HAKKINDA KONUŞMAKTAN KAÇINSALAR DA HEP AKLIMDA"
Claire, 36
"Mayıs 2021'de koltuk altımda bir şişlik buldum. Doktor bunun kötü bir şey olduğunu düşünmedi ama kontrol ettirmem gereken bir ultrason vardı. Radyoloğun bana bakışından bunun kötü bir haber olduğunu anlayabiliyordum. Bana 3. evre meme kanseri olduğumu söyledi.
O zamandan beri kemoterapi görüyorum ve hastalık ilerledi; şu anda 4. evre ve tedavi edilemez seviyede. Geçen yılın başında doktorlar beynimde de küçük bir metastaz buldular. Neyse ki tedavi edebildiler ama işte o noktada son vedamı düşünmeye başladık
Kris Hallenga'nın yaşayan FUNeral'ından ilham aldım. Kocam ve ben neler yapabileceğimiz hakkında konuştuk. İlgi odağı olmaktan hoşlanmıyorum, bu yüzden bunun sadece kendimle ilgili olmasını istemedim. İkisi aileyle, biri arkadaşlarla olmak üzere üç etkinlik düzenlemeye karar verdik. Bunaltıcı hissetmeden herkesle konuşma şansı istedim.
Cenaze terimini kullansaydık bazı insanlar şok olacağı için bunları yaşam kutlamaları olarak tanımladık. Davetiyelerin yanı sıra, insanların üzerine bir düşünce, bir anekdot, bir karalama gibi bir şeyler yazabileceği anı ağacı etiketleri de gönderdik. Anı ağacını oluşturmak benim için büyük bir şeydi. Şimdi oturma odamızda duruyor, kendimi özellikle kötü hissediyorsam aralarından seçip okuyorum.
Geçen yıl yaz aylarında üç etkinlik gerçekleştirdik. Gösterişten uzaklardı ama hepsi eğlenceye odaklanmıştı. Mahallemizdeki parkta yürüyüşe çıktık, piknik yaptık ve oyunlar oynadık. Ayrıca evimizde bir şarap tadımı yaptık ve insanlardan cenaze töreninde servis edilecek en sevdikleri şarap için oy vermelerini istedik çünkü bir cenaze törenim illa ki olacak.. Anı ağacını ve eski fotoğrafların yer aldığı resim panolarını getirdik. İnsanları görme fırsatına sahip olmak güzeldi ama aynı zamanda duygusaldı.
Benim konumumdakileri veya yaşlıları, başkalarına siz hala hayattayken sizi kutlama şansı vermeleri konusunda teşvik ediyorum. Ölmeden önce insanların seni ne kadar sevdiğini duymayı hak ediyorsun. Bunun artık norm haline gelmesi gerektiğini düşünüyorum. Ölüm hakkında konuşmak neredeyse tabu, bu da utanç verici. İnsanlar seni üzmek istemedikleri için bu konudan uzak durmaya çalışıyorlar ama bu hep aklımda.
Bu kutlama çok güzel bir sevgi patlamasıydı. Şu anda benim için en önemli şey anılar yaratmak. Beni seven birçok arkadaşım ve ailem olduğu için kendimi şanslı hissediyorum."
Odatv.com