Libya ihmali
Kaddafi kaybetti. Bir süredir bir yerde saklanıyor olabilir, rejiminin kan dökülmesini ve ıstırabını sürdürür. Fakat çok az değişecek. Kaddafi karşıtlarının ana problemleri son zaferden sonra ortaya çıkacak.
Eski diktatörün kıyameti, başkentten güneye atıldığından dolayı değildir. Askeri faktör önemli, ancak belirleyici değil. Kaddafi, kaynaklardan yoksundur. Her şeyden önce para. Dünya bankalarındaki hesapları bloke edildi, büyük miktarda nakit tanım değil ve olamaz. Her atışta, her rokette, savaş potansiyeli azalır. Bu nedenle, şimdi ve yakın gelecekte, yalnızca seçkin tugay savaşçılarının fanatikliğine ve teorik olarak Sirte kentindeki kabilelerine güvenilebilir.
Muhaliflerin başarılarını abartmaya meyilli olabilirler ama kimse albüme yazmaz, en iyi arkadaşı Hugo Chavez bile. Jamahiriya'nın lideri, labirentin içindeydi, hiçbir yolu yoktu. Etkili destekçileri tarafından az ya da çok kaldı, bazı generaller sessiz bir yaşam karşılığında direnişe son vermeyi seçti. Demek Irak, Tunus ve Mısır'daydı. Dahası, The Bab Al-Azizia kompleksine isyancı saldırı BAE ve Katar özel kuvvetlerinden askerler tarafından yönlendirildi. Memurlarından birine göre, "Bu bir Arap meselesi, bu yüzden Arap müttefikleri Libyalıların yardımına geldi."
İddiaya göre, teslim olma zamanı, ama diktatör umutsuz bir mücadeleye devam ediyor. Bu tür irrasyonel davranışların birkaç nedeni vardır: Göreceğimiz gibi, muhtemelen iki tane üzerinde duralım.
Ilk olaraköyleyse, mevcut Arap baharında otoriter liderlerin çoğunluğu da var. Mübarek iç çemberinin kuvvetlice sürgüne itmesine rağmen Mısır'da kaldı. Yemen Devlet Başkanı Saleh, yaralandıktan sonra Suudi Arabistan'a gitmek zorunda kaldı, ancak iktidardan vazgeçmedi. Suriye'deki Esad, muhalifleriyle vahşice savaşmaya devam ediyor. Bu sadece gücün susuzluğu değil. Kalabalığın resimleri, liderlerini sevinçle karşıladı, onlara daha önce olduğu gibi vatandaşların sadık ve sevgi dolu olduğu yanılsaması yarattı ve aşırılık yanlısı gruplar ve düşman devletlerin paralı askerleri tarafından sorunlar yaratıldı. Güç göstermek için gereklidir - ve kararlı vatandaşlar onları kendi topraklarından temizleyecektir. Buna ek olarak, bu acil çevre sürekli ikna edicidir. Şaşırtıcı bir şekilde, daha kalabalık protesto gösterileri olur, silahlı muhaliflerin sayısı artar, konsolidasyonları artar, kontrolsüz bölgeler ortaya çıkar, diktatörlüğün her şeyi doğru yaptıklarına güvenleri güçlenir. Ve başkalarının kaderi, onları hiçbir şeye ikna etmiyor, aksine, tüm bunların kendileriyle ilgili olmadığı fikrine sertlik katıyor.
İkinci olarak, Kaddafi köşeye döndü. Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin emri çıkarıldıktan sonra, gidecek hiçbir yeri yoktur. En iyi arkadaşlar bile bu ülkeye ya da ülkeye gelmesine izin vermeden önce üç kez düşüneceklerdir. Amerika'dan emperyalizme sınırsızca lanet edebilirsiniz, Hugo Chavez’in yaptığı gibi; Ve Caracas’ın lideri, uluslararası yaptırımlar eylemine girmek istemiyor. Ve böylece herhangi bir ülke ile ve hiç kimse herhangi bir garanti vermeyecektir. Radovan Karaciç, zorunlu istifadan sonra dokunulmayacağından emindi; kişi hayal kırıklığını ancak her şey uzun vadeli bir arayışa ve kaçınılmaz bir tutuklamaya dönüştürdüğünde hayal edebilir. Demek Kaddafi sonuna kadar savaşacak ve dedektif tarih gözaltına alındıktan sonra bir süre devam edecek.
Zaten dünya iki önemli sorunla meşgul: zafer kazanan güçler içinde olayların nasıl gelişeceği ve Kaddafi'nin çöküşünden kim yarar görecek.
İlk soruya gelince, çok fazla karamsarlık var. Irak’ta da muhalifler arasında bir birlik olmadığı belirtiliyor. Tek bir askeri komuta bile yoktu ve bazı birimler izole edildi. Ve, Libya’nın kabile yapısı göz önüne alındığında, pek çoğu uzun bir sivil çatışmaya işaret eder, Thomas Hobbes’un ifadesiyle, bellum omnium contra omnes herkesin aleyhine savaşıdır. Buna, demokratik koşullar altında siyasi yönetimde deneyim eksikliği, devlet kurumlarının zayıflığı ve benzerleri de eklenmelidir.
Kuşkusuz, istenmeyen bir senaryonun bazı riskleri vardır, ancak fazla tahmin edilmemeleri gerekir. Bunlardan ilki, örneğin El Kaide’nin aşırılık yanlılarının iktidara gelme olasılığı. Kaddafi'nin muhalifleri arasında İslami radikaller var, ama onlar lider güç değil. Bir devlete ihtiyaçları yok - genişlemesinin daha da yaygınlaşması için bir sıçrama tahtası olarak bölge hariç. Afganistan’da olduğu gibi. Libya muhalefeti, destek aldığı uluslararası toplumla normal ilişkiler arıyor. Dolayısıyla radikallerin dümene geçmeye çalışırlarsa reddedilmeleri muhtemeldir ve Batı bu konuda ilk ve ana yardımcı haline gelecektir.
İkinci risk, ülkenin muhtemel dağılmasıdır, 1951 Libya'da üç bölgenin federasyonu olarak bağımsızlık kazanmıştır - güneydeki Tripolitania, Cyrenaica ve Fezzan. Bir kaç vaha köyü ile son, ıssız toprakların ayrılması hakkında konuşmak gereksizdir. Kaddafi rejimine muhalefetin merkezi olan Cyrenaica ile ilgili bazı sorunlar var. Tripolitania'yı her zaman kıskanmıştır. Ancak bu tür bölgesel rekabet birçok ülkede doğaldır. Ancak, Geçiş Ulusal Konseyi başlangıçta herhangi bir ayrılıkçı program öne sürmeden tüm ülkenin bir organı olarak hareket etti. Din açısından, Libya'nın, Irak ve Suriye'nin aksine, oldukça homojen olduğunu unutmayın. Bağımsız bir devletin varlığının tümü için, ciddi bir ayrılıkçı hareket kaydedilmedi. Kaddafi ile başa çıkma sürecinde tezahürlerini görmedim.
Ve bir faktör daha. Ülkenin ana serveti hidrokarbonlardır. Ancak onlardan gelir elde etmek için, bölgesel birliğin olması gerekir. Ülkenin derinliklerinde petrol ve gaz çıkarılıyor, boru hatları düzgün bir şekilde çalışmalı ve damıtma tesislerine sahile siyah sıvı altın ve onlardan terminalli limanlara teslim etmelidir. Ülke dağılırsa, bütün teknolojik zincir onunla birlikte çökecek. Kimse bununla ilgilenmiyor. Sadece gelir dağılımındaki değişikliklerden bahsedebiliriz. Ancak bu bir ticaret ve anlaşma konusu.
Şimdi kim kazandı? Libya devlet petrol şirketi AGOCO temsilcisi Abdeldzhalil Mayuf, Bloomberg'e, daha önce Jamahiriya'da çalışan Tatneft ve Gazpromneft'in yeni hükümetle ilgili sorunları olabileceğini söyledi. “Rusya, Çin ve Brezilya ile bazı siyasi sorunlarımız var,” dedi. BM Güvenlik Konseyi'nin 1973’in 17’in Mart 2011’teki XNUMX’ten aldığı kararını, bu ülkelerin kaçıracağını (Anadolu’ya uygulanan yaptırımların uygulanması) belirledi. Ardından Libya'daki altyapının yenilenmesinden sorumlu olan asi temsilci Ahmed Jehan, “Herhangi bir sözleşmenin iptali sorunu buna değmez” dedi.
Uzmanların çoğu, gerçekte Rus şirketlerinin zararları hesaplamak zorunda kalacağına inanıyor. Rusya Bilimler Akademisi Doğu Araştırmaları Enstitüsü'nün baş araştırmacısı Vladimir Isaev, Vedomosti gazetesine yeni Libyalı yetkililerin Rusya'nın ikili konumunu unutamayacaklarını söyledi. Ancak, İtalya Dışişleri Bakanı Franco Frattini, Libya Ulusal Geçiş Konseyi'nin daha önce yapılan tüm sözleşmelerin korunması ve yenilerinin imzalanması konusunda bir anlaşmaya vardığını söyledi. Benzer müzakereler Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy tarafından da yapıldı. Bu yüzden Moskova, doğru zamanda yanlış arkadaşları seçtiğini açıkça belirtti. Her ne kadar petrol altyapısının restorasyonu biraz zaman alacaktır (ve dikkate değer) ve Batı yine de bu konuda Rusya’yı atladı. Kremlin altın ortası tutma arzusunu ödüyor. Bu da kayıpların arttığı ve Arap dünyası üzerindeki etkisinin yeniden kazanılma girişimlerinin bir sonucu olarak böyle bir politikaya yol açıyor.
- Yazar:
- Valery Boval
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter