Misyon "Rusya"
Bugün birçok Rus siyasetçi, gazeteci, analist ve sıradan insan, Rusya'ya karşı bilgi savaşının neden başladığına şaşırıyor. Aksine, şaşırmazlar, ama bu konuda şaşırırlar. Çoğunluk bunu, Rusya'nın aktif bir dış politika izlemeye başladığı gerçeğiyle açıklıyor (haydi bu şekilde diyelim). Söylemek gerekirse, büyük bir güç statüsü döndü. Son olayların bu “savaş” için bahane haline geldiği gerçeğini inkar etmeyeceğiz.
Fakat bu insanlar bir şeyi bilmiyorlar: Batı Rusya'nın bu tür bir bilgi savaşı (hatta tacizi), 18. yüzyılın sonundan itibaren olmasa da, 19. yüzyıldan kalma Avrupa’nın (ve şu anda zaten dünyadaki) politikasının normal durumudur.
18. yüzyılın sonundan itibaren Rusya, Batı ile sürekli gizli bir savaş halindeydi ve kalıcı bilgi savaşı yalnızca bunun sonucuydu. 20. yüzyıl hakkında konuşursak, sadece Ronald Reagan'ın Sovyetler Birliği'nin tüm sakinlerine olan ünlü ifadesini: “Evil imparatorluğu” ndan bahsedeceğiz.
Modern bilgi savaşının sebepleri “Kırım'a katılmak” veya “Donbas'a yardım etmek” değildir - bunlar sebeplerdir.
Asıl sebep çok basittir: Rusya bir imparatorluktur ve imparatorluk yönetim anlamında değildir (bir şekilde Batılı “dostlarımız” devam eder), ancak jeopolitik ve dolayısıyla jeopolitik çıkarları anlamında bir imparatorluktur.
Modern bir “imparatorluğun”, modern dünyada kendi topraklarının ötesine geçen, ekonomik (ve dolayısıyla siyasi) tutkuları olan bir ülke olduğunu hemen belirleyeceğiz, faydalarını hesaba katarak, dünyadaki sorunların çözümüne katılmaya hazırız (jeo-ekonomistler: dünya gelirini bölmek), bağımsızlığını ve çıkarlarını koruyacak kadar güçlü bir ordu ve kendi bölgesinde bir hegemondur.
Rus İmparatorluğu'nun ortaya çıktığı andan bugüne kadar “emperyal” stratejik çıkarları oldu, bazen oldu tarihsel Rusya'nın bir süreliğine onlar hakkında “unuttuğu” dönemler.
Bu yüzden, XIX yüzyıldan beri, Rusya Karadeniz'i kontrol altına almak için ve sonrasında da Karadeniz boğazları için mücadele etti. Savaş, diplomatik entrika ve çok daha fazlası hakkında konuşmak için çok uzun sürebilirsin. Ancak gerçek şu: Rusya’nın genişlemesini durdurmak ve Karadeniz’in sınırlarını kontrol etmesine izin vermemek için, Batı muazzam çabalar sarf etti: Kafkas Savaşı sırasında Muridizm’e destek veren Berlin Kongresi’ni (1853) düzenleyerek Kırım Savaşı’nı başlattı (1856-1878) İran ve Türkiye Bu liste süresiz olarak devam edebilir, ancak Birinci Dünya Savaşı sırasında (İtilaf muzaffer olsaydı, Rusya boğaz aldı), Rusya'nın bir kez bu stratejik açıdan önemli görevi yerine getirmeye çok yakın olduğunu eklemek gerekir.
Birkaç yüzyıl boyunca, Kafkasya, en azından Karadeniz-Balkan bölgesini atlayarak Doğu'ya bir “yol” olduğu için Rusya için stratejik olarak önemli bir bölge olmuştur. Haritaya baktığımızda, Rusya’nın Orta Doğu’ya giden “yürüyüş” rotalarını her zaman kontrol ettiğini ve Türkiye ile eşit derecede stratejik olarak önemli bir konumda olduğunu göreceğiz.
Ve Rusya’nın Kafkasya’yı 19. yüzyılın ortasından beri kontrol etmesi (nihayet, 1864’tan beri, Kafkas Savaşı’nın bitiminden beri) nedeniyle Ortadoğu’nun da çıkarları vardı. XIX yüzyılda, “kutsal yerlere” erişimi kontrol etmekten ve bugün de petrol ve doğal gaz alanlarının kontrolünde veya daha doğrusu Avrupa'ya teslimat yollarında oluşuyorlardı.
Orta Asya'da, Sibirya'ya taşınırken, Rusya bu bölgedeki devletlerin çoğunu kontrol etmek için savaştı ve 19. yüzyıldan itibaren Rusya'nın sadece yerel devletleri kontrol etmediği ve ülkeye dahil oldukları söylenmeli. Ancak, ne yazık ki, Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle sona erdi.
Rusya'nın mutlak jeopolitik ilgisi Doğu Avrupa, çünkü Batı Avrupa'dan güvenlik tamponu yaratan bölge burası. Polonya'nın (Rzecz Pospolita) 1772’taki ilk bölümünden ve 1991’teki Varşova Paktı’nın dağılmasına kadar Rusya her zaman Doğu Avrupa’yı kontrol etmiştir. Günün anısına Pereyaslavskaya Radu 1654 ve XVIII. Yüzyılın başında Peter I tarafından Livonia, Estland ve Riga'ya el konulması.
Ve tüm bu bölgelerde, Rusya’nın çıkarları Batı dünyasının çıkarlarıyla çarpıştı.
Farklı tarihi dönemlerde “Batı” kelimesinin farklı bir ülkelerin bileşimi olabileceği konusunda bir rezervasyon yapalım. Ancak bir şey aynı kalıyor - aslında, tüm Avrupa imparatorlukları, Rusya'nın kazandığı anlarda, "ikinci plana" olan farklılıklarını "ortadan kaldırdılar" ve Rusya'ya karşı "birleşik bir cephe" ile hareket ettiler. Ayrıca, Rusya’nın Avrupa siyasetine katıldığını ve bir veya başka bir ülkeye yaklaştığını da dikkate alıyoruz. Örneğin, XIX yüzyılda, farklı dönemlerde, Rusya Fransa'ya, sonra Almanya'ya, sonra Avusturya-Macaristan'a, sonra Osmanlı İmparatorluğu'na yaklaştı, ancak yukarıdaki ülkelerden herhangi biri her zaman için stratejik bir düşmandı ve Rusya'ya karşı bir bilgi savaşı başlattı.
Batı her zaman Rusya’nın stratejik bir muhalifi olmuştur ve benzer stratejik çıkarları vardır. Örneğin, Akdeniz'deki tam askeri hakimiyet için, tüm boğazı ve tüm iç denizleri kontrol etmek gerekir. Akdeniz'in tüm iç denizlerini kontrol etmek için çeşitli adalarda, örneğin Malta, Kıbrıs, Girit, Korfu'da kalelerin olması yeterlidir. Boğazlara gelince, Cebelitarık'ın bir İngiliz bölgesi vardır, Süveyş Kanalı ve Çanakkale Boğazı ile Boğaziçi Kıbrıs'tan kontrol edilebilir (19. yüzyılda Süveyş Kanalı Fransa tarafından kontrol edildi; bugün, Kıbrıs'taki askeri üssün operasyonel performansını güçlendirmek için “İsrail'i güçlendirdi” ve ana rakip) Rusya, NATO’nun Türkiye’yi ve kısmen Yunanistan’ı kullanarak Türkiye’den çıkmasına izin vermeyerek Karadeniz’e kilitlendi. Rusya’yı Kafkasya’daki mücadeleyle ilişkilendirdikten sonra, bu “geçitleri” Ortadoğu’ya kontrol etmek, Rusya’nın sadece Ortadoğu’daki stratejik çıkarlarını elde etmek için değil, aynı zamanda Akdeniz’e “çıkmaları” için elleriyle birleştirmeye çalışmak da mümkün.
Doğu Avrupa hakkında konuşursak, farklı tarihsel dönemlerde, farklı ülkeler, Avusturya-Macaristan veya Almanya olsun, bugün NATO bloğu ve Avrupa Birliği’nin çıkarlarıyla her zaman benzer çıkarları oldu. Asıl görev, bu bölgedeki tek bir tahakkümdür, yani stratejik açıdan önemli birkaç bölgeyi kontrol eder: Polonya, Baltık ülkeleri, Romanya veya Macaristan.
Balkanlar'da da durum aynı, ilgilenen tarihi ülkelere - Avusturya-Macaristan ve Türkiye - İngiltere, Fransa, İtalya ve Almanya. Ve hepsinin ilgisi aynı - Doğu’ya stratejik bir rota olarak Balkanlar’ın kontrolü. Ve bugün bütün bu ülkelerin aslında NATO’nun koruduğu çıkarları aynı.
Orta Asya'da, mücadele Hindistan'a giden yollardan geçti ve bugün stratejik tahakküm için bir mücadele var. Haritaya bakın ve NATO’nun bölgeye nüfuz etme seviyesini görün.
Rusya'nın her zaman olduğu (ve bugün olduğu) jeopolitik durum, Rus halkına ve müttefikleri için istikrar sağlıyor. Diyelim ki, “istikrar” kelimesi ile devletteki her insanın şemaya göre gelişme olasılığı demek değil: eğitim-iş-emeklilik + sosyal paket ve bu terimle siyasi istikrar bile demek istemiyoruz. Anlayışımızda medeniyetin istikrarı, bu insanları başka bir devletten kaçmak zorunda kalmadan, kendi egemenlikleri ile topraklarında barışçıl yaşayan bir insanın kendine güvenen ve ilerici bir gelişmedir.
Avrupa'da neler olup bittiğini eleştirel gözle bakarsanız, Avrupa'da birçok “ana ya da yönetici halk” olduğunu ve gerisinin de haklarından mahrum edilmiş vasküler konumunda olduğunu görebilirsiniz.
Mesela, örneğin, AB’ye girdikten sonra Yunanistan’da oldu. Bundan önce Yunanistan, Avrupa'nın üçüncü büyük metalurji endüstrisine sahipti. Bugün Yunanistan'da metalurjiyi kim duydu? Yunanlılar da kendilerini hem Türkiye'ye hem de Yugoslavya'ya karşı eşit şekilde savunabilecek güçlü bir filoya sahipti (bugün Yunanistan, NATO'nun üçüncü büyük ordusuna sahip, ancak eski ve modernleştirilmemiş). Bugün güçlü Yunan donanmasını kim duydu?
Bugün Yunanistan, Avrupa'daki “güçlü dünyalar” için bir tatil köyü hizmeti ve Avrupa'daki “yönetici” ülkelerin ürünleri için bir satış pazarı.
“Güçlü” nin “zayıf” olduğunu düşündüğü kişilere yönelik tutumunun tarihsel örnekleri, sömürgeci güçlerin sömürgelerine yönelik tutumlarıdır. İngilizlerin Hindistan'daki Kızılderililere nasıl davrandıklarına ya da Madagaskar adasında Fransızların nasıl bir soykırım olduğuna bir göz atmanız yeterli.
Bu temelde, “güçlü” Batılı devletlerin yalnızca kendilerini geliştirdiklerini ve “müttefik müttefikleri” nin AB’nin, NATO’nun veya AB’nin üyesi olup olmadıklarına bakılmaksızın, kendilerini geliştirmelerine yardımcı olan bir kaynak ve araç olduğunu görebiliyoruz. onlarla başka anlaşmalar.
Fakat Rusya farklı. Bu farkın özü, Rusya'nın “küçük” ulusları onun için vassallar değil eşit müttefikler olarak algılamasından kaynaklanmaktadır.
Tarihe bakmak yeterlidir: XIX yüzyılda Polonya ve Finlandiya Rusya'ya katıldı ve bu ülkeler hemen anayasa ve özerklik aldı. Bu ülkelerde soykırım örgütlenmemiş veya sanayileri tahrip edilmemiş, aksine gelişmiştir.
Bir başka güzel örnek Sovyet dönemi. Sovyetler Birliği'nin Sovyet cumhuriyetlerini nasıl geliştirdiğini görmek yeterli. SSCB fabrikalar kurdu, tüm cumhuriyetlere eşit haklar verdi (en azından nominal olarak) ve Rus veya Özbek'e yönelik tutum aynıydı.
Yukarıda açıkladığımız “küçük uluslar” ve onun müttefikleri medeniyetçi yaklaşımındaki bu soruyu cevaplayan bu fark şu soruyu cevaplıyor: neden Batı’nın Rusya’yla Rusya’ya karşı bir araya gelmesi, diğer Avrupa’ya karşı bir düşmanla birleşmesi daha kolay değil mi? Bu tür tarihsel örnekler olmasına rağmen, ancak bunlar kuralın istisnalarıdır).
Avrupa'da, Rusya'ya benzer bir zihniyete sahip ülkeler bir elin parmaklarına sayılabilir - bunlar, sözde Bizans ekümeni veya daha basit bir şekilde Slav nüfusu olan Ortodoks ülkeleridir. Ve Bizans Ecumeni hakkında konuşmaya başlar başlamaz, istemsiz bir şekilde “Slav Birlik” in oluşumunun tarihsel örneklerini yansıtırız ve bunun anlamı Avrupa’da Rusya’nın çok az, ancak dostları ve müttefikleri var, o zaman Asya’da durum tamamen farklıdır.
Mesele o kadar da değil ki, Asya’da dünyaya Ortodoks bakış açısına sahip ülkeler yok - bunlar hala “sıkıntıların yarısı” dır, çünkü artık dinin siyaseti belirlediği Orta Çağlarda değiliz. Ve en önemli şey, yalnızca bir makale çerçevesinde değil, aynı zamanda tüm monografide ortaya konan en geniş ve en karmaşık problem olan “Asya zihniyeti” dir. Fakat öz, çok basit bir formülle açıklanabilir: Asya, Asya'da kalır. Diğer ülkelere göç ederken, Asya halkları kültürlerini ve yaşamlarını korurlar ve büyük olasılıkla savaş durumunda, tarihi vatanlarını destekleyeceklerdir. Ek olarak, Asya zihniyeti, “müttefik” kavramı sadece bir şekilde var olacak şekilde yapılandırılmıştır: (Asya) hedefinize ulaşmak için bir araç olarak ve “bir hedefe ulaşmak için bir araç olarak” çalıştığı sürece bir müttefike ihtiyaç vardır - birliğe artık ihtiyaç yoktur .
Ve ortaya çıktı ki, Rusya’nın sadece “büyük” değil, dedikleri gibi, Avrupa’da güçlü bir müttefiki olmayan süper güç, aynı zamanda Asya’daki tek ülke. Şu anda yeni "soğuk" versiyonda olsa da, Rusya bu asırlık "savaşta" yalnız.
Sadece Agatha Christie'nin sözlerini hatırlamak için kalır: “Savaş herhangi bir sorunu çözmez; zafer, yenilgi kadar yıkıcıdır. ”
Kim kazanırsa kazansın, kazanan taraf dünyayı yönetecek ve başkalarının pahasına gelişecek. Kim kazanacak olursa olsun, bir bütün olarak insanlığın tamamı değil, bir ülke gelişecek.
Ama bu başka bir konuşma - tüm insanlığın küresel gelişim yolu hakkında bir konuşma ve kim bilirse, belki de, dünya kendileri arasında sürekli bir düşmanlıktan ziyade kendini geliştirip başkalarını sömürmekle yönetilirse, bu aşamada insanlık için çok daha faydalı olacaktır.
- Yazar:
- Baidakov Ivan