Hayatı, ezilmeden koştuğunda başarılı sayılacağın bir maraton sanırdın ya sen hani, o öyle değil Fehim abi. Bazen, soğukta bir apartman kapısının yanına pusmuş mendil satan çocuğun çıplak ayağı ya da ayak tırnağındaki kir; bazen sahildeki eski bir bankın kıymığına takılmış sapsarı bir saç teliydi hayat.
Sen, gözüne ışık tutulmuş bir tavşan gibi yaşamayı seçtin. Kuytuları mesken tutup, karın tokluğuna dağlar aşmak mesele değildi senin için ki sen bunun için yaratılmış gibiydin. Son anlarında; ezilmesen bile olduğun yere çakılı kalıp, o maraton sandığın hayatının orta yerine henüz ölmeden gömülebileceğin gerçeğini, taze bir tutkal kokusu gibi içine çektin mi çekmedin mi?
Ben cevabı biliyorum Fehim abi, seni kaskatı kesip canından eden o cevabı biliyorum. Bu talihsiz yitişten haberli bir ben varım. Ah be abi, erken kaybettik seni!
Nerede başlamıştı sıska bacaklarınla yerlerde sürüklediğin hikâyen? Sıvası dökülmüş köhne bir bodrumda mı, yoksa pis kokulu bir apartman boşluğundaki çimento torbaları arasında mı? Ya da kahve kokusu eksik olmayan, ferah bir evde ya da o evin unutulmuş çatı katında mı? Bilmiyorum Fehim abi, nasıl bilebilirim!
Peki, sen
orada,
öylece,
halledilmesi gerekmeyen bir mesele, çözülmesi gerekmeyen bir sorun, fark edilmesi gerekmeyen bir ayrıntı gibi;
orada,
öylece,
sanki yokmuşsun -evet, aklım almıyor-, sanki hiç orada olmamışsın gibi, onca vakit nasıl bekledin?
Orada, kapana kısılmış aç bir fare gibi kendini kemirmiş olabileceğin ihtimali aklıma geldikçe kanım donuyor. Dolu bir buzdolabının mı hayalini kurardın, yoksa sadece temizlenmeden bırakılmış bir yemek tabağının mı? Sen her ihtimaline tamah ettiğin nasibini yerlerden topladın hep, böyle ölmek sana yakışmadı. Böyle ölmek kime yakışırdı ki?
Tüm bunları sana biz yaptık Fehim Abi.
Seni görüp de yüzünü ekşitmeyene şaşırırdık, bir evin başına gelebilecek en uğursuz şeylerden biri sendin. Ayrıca, hor gördük seni ve parmaklarımızla etrafına ördüğümüz duvarlarla o küçük dünyanı aşağıladık. Köşedeki otoparkta yatıp kalkan kimsesiz Mehmet’e de yaptık bunu, boynundaki mavi boncuklu kolyesiyle, ışıkta duran arabaların camını tıklatan küçük esmer kıza da. Biz buyduk ve hâlâ buyuz. Senin ölmen hiç ama hiçbir şeyi değiştirmedi. Tüm bunları fark edebilecek olsaydın, ağzımızdan girer beynimizden çıkar, öfkenden parmaklarımızı kemirirdin.
Yapmadın Fehim abi.
Yapamazdın.
Sen de şahitsin; biz, etrafımızı ve içimizdeki çınarları kurutan ham bir topluluğuz. Şahit misin?
Şimdi, tam da burada, senin -evet abi senin- aslında kaçamadan üzerine duvar kâğıdı yapıştırılmış bir böcek olduğunu söylemem gerekiyor. Sonrasında da en yakın sahile gitmem, kafamdaki Samsa’yı denize dökmem ve kendimi iyi olacağıma ikna etmem gerekiyor.
Fakat ben,
burada,
öylece oturmuş, bir hafta önce kağıtlarını söktüğüm duvara bakıyorum. Biraz kafam karışık olsa da ben içli bir kızım Fehim abi.
Gözlerinden öpüyorum.
Kübra Taşkıran