İlişkilerle ilgili verdiğim eğitimde anlattıklarımı merak edenler oluyor. Anlattıklarım benim sorularım ve katılımcıların cevaplarıyla birlikte şekillense de aşağıdakine benzer dialoglar yaşayabiliyoruz:
ALİ bana kendimi kötü hissettirdi. Ali'insana kötü hissettirdiğini düşünüyorsun ancak gerçekte kötü diye bir his yoktur. Aslında ne hissediyorsun?
Ali beni kızdırdı. Ali seni kızdıramaz. Hissettiklerinin sorumluluğunu bir başkasına yüklemeden ben diliyle hissettiklerini söyleyebilirmisin?
Ben Ali'ye kızdım. Ali'in her davranışına kızmış olamazsın. Ali'in hangi davranışına kızdın?
Ali'nin beni dinlememesine kızdım. Ali’nin seni dinlemediğini nereden biliyorsun? Burada yorum var. İfadeni bu yorumdan arındırıp daha objektif bir şekilde ifade edebilir misin?
Ben konuşurken Ali gözlerime bakmadığı için kızdım. O bakmış ancak sen görmemiş olabilirsin. Bunu tamamen ben diliyle nasıl ifade edebilirsin?
Ben konuşurken Ali'nin gözlerime baktığını görmediğim için kızdım. Peki bu durumda aslında hangi ihtiyacın karşılanmadığı için kızdın?
Dinlenmek, saygı görmek ihtiyaçlarım karşılanmadığı için kızdım.
Bakın, sordukça "Ali bana kötü hissettirdi" noktasından nereye geldik. Kişi yüzleşmeye hazırsa, şu sorularla da devam edilebilir: Peki, sen kendini dinliyor musun? Kendine saygı gösteriyor musun?
Benzer benzeri çeker. Dinlemeyen ve saygı göstermeyen bir Ali gören kişi, bunların aynısını aslında kendisi de yapıyordur, sadece yaptığının farkında değildir.
Hissettiklerinizi net bir şekilde ifade ederseniz, kendinize yakınlaşmaya başlarsınız. Durumları anlatırken yorumlardan kaçınırsanız, olan biten size daha net görünür. Olumsuz duygularınızda suçlamak yerine karşılanmayan ihtiyaçlarınıza odaklanırsanız, işin içinden çıkmanız kolaylaşır. İhtiyaçlarınızı diğer kişiden ısrarla beklemek yerine kendi kaynaklarınızla karşılamaya yönelirseniz, hayatınıza denge gelir.