(17'in Mezmur: 15)
Tabii ki, şövalyeler yayın gücünün farkındaydı. Savaş alanında yay ve tatar yayının kullanılmasını yasaklayan projeler vardı. 1215'te paralı askerler, paralı asker savaşçıları ve cerrahlarla birlikte “en kanlı” savaşçı olarak kabul edildi. Bu yasaklar, savaşta okçunun kullanımı üzerinde pratik bir etkiye sahip değildi, ancak önyargı profesyonel askeri seçkinlerin kafasında doğdu - yay uygun değil silah onuru korumak için.
Beyt Hanum Savaşı. Parisli Matthew "Büyük Chronicle" dan. 1240 Çevresi - 1253 (Parker Kütüphanesi, Christ College of Body, Cambridge). Doğu okçularındaki oklar ve haçlıların esir şövalyeleri okuyor - bu doğu yayının etkinliğinin en iyi kanıtı!
Neyse ki, Batılı şövalyelerin sayısız savaşlarındaki büyük çoğunluğu, aynı onlar gibi silahlı muhaliflerle uğraştı. Ancak Filistin’de savaşanlar için böyle şövalye bir önyargı temel öneme sahipti. 12. yüzyıldan başlayarak, Kutsal Topraklarda ve Akdeniz'de, Saracen okçularını işe almaya başlarlar, bu tür paralı askerlere turcopol denirdi ve Frederick II bunları İtalyan kampanyalarında birçok kez kullandı. Akdeniz'de, Okçular ve yaylı tüfeklerin ustaca becerileri, Orta Çağ'da şekillenerek, çoğu Batı ordusunda asıl şart olan okçular oldu.
Macieus İncil'den minyatür okçular. Pierpont Morgan Kütüphanesi.
Ancak, eyerden ateş etmediler. Savaş alanına varır varmaz çıkardılar. Atları yürüyüş sırasında hareketlilik sağladı ve onlara kaçan bir düşmanın peşinden gitme fırsatı verdi, ancak kimse okçuluk, yani aldatma taktikleri kurmalarını beklemiyordu. Bu nedenle, Saraçlı okçuların işe alınmasına rağmen, şövalye sınıfının at çekimine karşı genel olarak önyargılı olmasının, tabii ki bu kadar zor şartlar altında bırakılmayan sosyal olarak daha düşük tabakalara karşı taktik taktikler kullandığı görülebilir. Şövalyelerin pruvada gösterdikleri ilgi eksikliği nedeniyle, Batı’da at nalı atışı yapma yeteneği Doğu’daki kadar yükseklere asla ulaşamadı. Ayrıca, batıdaki orduları ağır atlı okçulara vurma taktikleri, yani. zırh giymiş ve önce bir yay, sonra bir mızrak ve bir kılıç kullanan savaşçılar.
Moğol yay ve oklar. Kullanılmadığı zaman, yay ters yönde bükülür. New York Metropolitan Müzesi.
Bu kuralın sadece birkaç istisnası, sadece şövalye sınıfına ait profesyonel bir binicilik savaşçısı için, bir yay takmanın temelsiz olduğu görüşünü güçlendirdi. VI. Franks Gregory of Tours’un tarihi, zincir postada titreyen Kont Ludasta’dan bahsediyor. Diğer bütün alanlarda sayım, Franks'in askeri seçkinlerinin bir üyesiydi: Kaskı, zırhı vardı ve kuşkusuz bir ata biniyordu. Ama aynı zamanda bir yay taktı. Bu eşya, "parvenue" olduğunu göstermek için eklenmiş olabilir. Hızlıca aşçıdan ve ustadan sayıma yükseldi ve bu nedenle gerçek bir asil savaşçı saygınlığına sahip değildi. Kraliçenin piskoposla ilgisi olduğu söylentilerini yayma tarihçisi tarafından suçlandı.
Taş ok ucu. Geç Paleolitik Çağ dönemi.
Ortaçağ'da, yay ile olan şövalyeler, olanlarla gerçek bir bağlantının dışında, korkaklık ve cehaleti sembolize eden edebi ve sanatsal bir araçtı.
Avignon Kuşatması. Saint-Denis Chronicle'sinden bir minyatür. 1332 çevresinde -1350 (İngiliz Kütüphanesi). Sanatçı Cambrae Missal. Bu minyatürün Asur kabartmalarına olan büyük benzerliğine dikkat çekiliyor; buradaki sık görülen arsa kalenin kuşatılması ve onu bombalayan okçular.
Abbot Furland'a yazdığı bir mektupta, imparator Charlemagne, ordusunu kalkan, mızrak, kılıç, hançer, yay ve oklarla donatılmış atlılarla desteklemesini tavsiye etti. Böyle bir emsal, kimseyi ikna etmedi ve bu, Charlemagne'in emekli tarafından teşvik edilen Roma kültürünün genel canlanmasının bir parçası olarak kabul edildi. Carolingianların at okçusu olduğuna dair aşağıdaki kanıt, 9. yüzyılın Altın Mezmurundaki örnek. Şehre saldıran Carolingian ordusunun atlı mızrak ordusunun ayrılması arasındaki minyatürlerinden birinde, ağır silahlı bir asker tipik bir posta gömleğinde, elinde bir kask ve fiyonk giymiş olarak gösterilmektedir. Ancak savaş alanında, geç ortaçağ el yazmalarıyla yargılanırken, soylu savaşçıların süvari okçuluğu ancak avlanmaya katılırlarsa mümkün olur. British Museum'da tutulan Queen Mary'nin mezmurunda, kralın bir atın arkasından grotesk bir yaratığa ateş ettiğini gösteren bir ayrıntı var. Böyle bir durumda ateş eden bir atın uygun olması muhtemeldir. Savaştan ayrılmış bir dünyaydı, çünkü öldürülen insanlar değil, hayvanlardı. Ancak bu ayrıntıların her ikisinin de meraklı bir sanatsal numara olarak kullanılan oryantal elyazmalarından elde edilen rakamlara dayanması mümkündür.
Asil Germen önyargının son kökeni Kelt at çekimi sanatına kadar izlenebilir. Yunan savaş alanının etkisi buydu. Euripides'in MÖ 5. yy'da yazdığı bir oyunda, kahramanlardan biri Herkül’ün cesaretini verdi: “Asla kalkan veya mızrak giymedi. Bir yay, bir korkağın silahını kullandı - vurup kaçmak için. Luke kahraman yapmaz. Gerçek bir insan, ruhu olan ve mızrağa karşı durmaya cesaret eden tek kişidir. ” Herkül'ün babası savunmasında şöyle diyor: “Okçulukta yetenekli bir adam bir ok dolu gönderebilir ve başka bir şeyi saklı tutar. Mesafesini koruyabilir, böylece düşman onu asla göremez, sadece oklarını görebilir. Asla düşmanın yerini almaz. Bu ilk savaş kuralı - düşmana zarar vermek ve mümkün olduğunca kendi başına yaralanmamaktır. ” Yani, o zamandan beri Yunanlılar arasında böyle bir görüş vardı ve onlar da lukofobami halkına aitti. Romalılar ayrıca yayı kurnaz ve çocukça bir silah olarak görüyorlardı ve kendileri kullanmıyorlardı, ancak (gereklilik ile) Doğudaki okçuların çıkarılmasını işe aldılar.
Tim Newark, Xenophon'dan "düşmana en büyük zararı vermek için, kılıç (ünlü Yunan şaheseri) kılıçtan daha iyi olduğunu, çünkü sürücünün İran kılıçına doğrama darbesi vermek için kullandığı pozisyonun kılıç kullanmaktan daha etkili olduğunu" belirtti. Uzun şaftlı bir mızrak yerine, kullanması sakıncalıdır, Xenophon iki Farsça dart önerdi. Onlarla silahlı bir savaşçı bir dartı fırlatabilir ve diğerini yakın dövüşte kullanabilir. “Biz öneririz” diye yazdı, “dartu mümkün olduğunca fırlatmak için. Bu, savaşçıya atı döndürmek ve başka bir dart almak için daha fazla zaman verir. ”
Avrupa paveza arbaletchika XV yüzyıl. Glenbow Müzesi'nden.
Dart atmak, erken Romalılar, Keltler ve Almanlar da dahil olmak üzere Hristiyan öncesi batı süvari savaşçıları için karakteristik bir savaş taktiği haline gelir. Ortaçağın ilk dönemlerinde Avrupa'da mızrak atan atlı savaşçılar, Hastings savaşına tanışıyoruz. Bayeux'un bir duvar halısı, birkaç Norman şövalyesinin mızraklarını Anglo-Saxons'a fırlattığını gösterirken, geri kalanlar mızraklarını yakın dövüş için terk etti. Goblen üzerindeki okçular pratik olarak tüm piyadedir ve ek olarak eteklerinde yani ana alanın dışında gösterilir.
Crecy Savaşı. Jean Froissart'ın Chronicle'sinden ünlü minyatür. (Fransa Ulusal Kütüphanesi)
Batı Avrupa’da üzüntülerin ortaya çıkışı, hikayeler süvari. Ancak ilk başta üzengi, binicilik mücadelesinin seyrini değiştirmedi. Cirit atmalardan kendilerine atmaya geçiş, yüzyıllar sürdü ve bu bağlamda, üzüntünün tanıtılmasından çok, yeniyle ilgili önyargılar büyük rol oynadı. Diğer uzun menzilli füze silahları icat edildiğinde bile, “en acımasız ve korkak silahlara” karşı olan yayına karşı önyargılar devam etti, bu yüzden şövalyeler ve soylu savaşçılar onu kullanmayı reddetti. Antik çağda Alman askeri demokrasisinden doğan bu tamamen aristokratik önyargının etkisi buydu. T. Newark [3], bin yıl boyunca savaşın doğasını belirledi - en çarpıcı sosyal dolandırıcılık vakası, herhangi bir askeri mantıktan ağır basan, diyor.
Barbut - kask yaylı tüfekçi ve okçular 1470 Brescia. Ağırlık 2,21 kg. Metropolitan Müzesi, New York
İngiliz tarihçisinin bu görüşlerinin geçerliliği, özellikle savaş tekniğiyle ve Doğu halkları arasındaki savunma silahlarının niteliği ile karşılaştırıldığında, Orta Çağ boyunca savaşın asıl silahı olduğu için aşırı ağır, tamamen metal zırhın hiç bulunmadığı durumlarda oldukça açık görünüyor. Bu, Stephen Turnbull'un sürekli hakkında yazdığı ve “okçuluk” ve “kavga” kavramlarının her zaman aynı olduğu, Japonya'daki samuray ve ashigaru örneğinde özellikle belirgindir!
Hugh de Bob, Bouvin savaş alanından kaçar (1214). Matthew Paris tarafından "Büyük Chronicle"., Yaklaşık. 1250 (Parker Kütüphanesi, Christ College of Beden, Cambridge). Bunun korkakça bir şövalye için kötü bir hiciv olduğuna inanılıyor. Ne de olsa, bu minyatürde gösterilen karakterlerden hiçbiri ok titretmiyor!
Bu konuya da çok dikkat eden İngiliz tarihçi D. Nicole, bir dörtnala atmak için dart kullanan 13. yüzyıl Baltık halklarının Moğol ve savaşçıların savaş taktiklerinde tesadüfleri hakkında yazdı. Saldırmak, dart almak için düşmanı fırlatmak ve hemen geri çekilmek gibi davranmak Estonyalılar, Litvanyalılar ve Baltalar'ın saldırı yöntemleridir, bu yüzden karşılık gelen numunenin seleğini kullandılar [4].
Bu nedenle, tam olarak, çoğu İngiliz tarihçisine göre Avrasya'nın tamamında koruyucu silahların gelişiminin doğasını belirleyen “havza” yayan silahların atılması ve atılması ile ilgilidir.
İngilizce konuşan araştırmacıların eserleri, en eski ve en yaygın olan tabaka zırhı olduğunu doğrular. Ancak zincir posta - ve işte kendilerini İtalyan tarihçisi F. Cardini'nin kararıyla eşleştiriyorlar; kıyafetlerini, metal ruhlarını kötü niyetli ruhlardan korumak ve içlerini iç içe geçirmek için eski şamanların, sihirbazların ve büyücülerin ritüel kıyafetlerinin geliştirilmesinin bir sonucudur. halka koruması. Daha sonra, at sırtında savaşan ve ok ve yay kullanmayan savaşçılar, zincir postayı giymeyi rahatlatan esnekliklerini takdir ederken, at okçularının (ve önce tüm göçebelerin) kendilerini güçlü silahlarla başlatılan oklardan nasıl savunmaları gerektiğini düşünmeleri gerekiyordu. bir mesafeden soğan. Bu ayrılmanın nerede, nasıl ve neden gerçekleştiği, yukarıdaki “havza” nın tarihi noktası bugün bizim için bilinmemektedir, ancak bu eski eser arayışının nesnesini göstermediği anlamına gelmez. Belki de birbirine bağlanan ve cilt üzerindeki sıralara dikilmiş çok sayıda metal halkalı kült mezarlarının bulguları olacaktır. Aynı mezarlarda kemik veya taş ok uçları varsa, ancak, olağanüstü bir başarı olarak kabul edilebilir, bu tür bir korumanın o zaman çok güvenilir olduğu sonucuna varabilir ve bu, zincir postaların son derece yüksek koruyucu yeteneklerine güven verebilir. . Deri veya kumaş tabanına dikilmiş plakalar daha erişilebilirdi, yaygındı, biri bile “geleneksel” diyebilirdi. Bu nedenle, tam olarak ihtiyaç duydukları yerlerde kullanıldılar, daha sonra, zincir postalar sadece fiziksel değil, aynı zamanda büyülü bir korumayı, Orta Çağ'da bile kişiselleştirdiler, bu artık hatırlanmıyordu.
Kesinlikle benzersiz minyatür ve bir tür (!), Bir şövalye tasvir, bir attan bir yaydan çekim ve aynı zamanda bir titreme sahip. Yani, Batı Avrupalı bir şövalye için kesinlikle atipik olan bir at okçusu! Onu bunu yapan ve en önemlisi, neden bu minyatüre yansıdığı niçin bilinmemektedir. İlginç bir şekilde, bu minyatür, 1298 Colmariens Chronicle (İngiliz Kütüphanesi) 'ne de ait. Yani, deniz savaşı ve bu şövalye aynı sanatçıyı boyadı. Ve aklında ne olduğunu bilmek nasıl? Ne de olsa, aynı zamanda dahil olmak üzere diğer sanatçıların minyatürleri hakkındaki diğer yazılarda da böyle bir şey görmeyeceğiz. Yani, tek kaynakların kategorisine giriyor!
Aslında şövalye zırhı, Avrupa'daki pazar ilişkilerinin hızlı ilerlemesine kıyasla toplumun gelişiminin yavaş olduğu, en uzun süren süreydi. Örneğin, Kuzey Afrika'da ve 1936'ta bile zırhın kullanıldığı Tibet'te. Yani, Kafkasya'da çelik kasklarımız, dirsekliklerimiz, zincir postalarımız ve kalkanlarımız var - yani “Beyaz” ve soylu silah, Rus Çarı İmparatorluk Konvoyu tarafından, 19. yüzyıl ortasına kadar olan dağ halklarından neredeyse Japonya'da olduğu gibi kullanıldı.
Fransız basseti 1410 Ağırlık 2891,2 Metropolitan Müzesi, New York.
Yayın değerli bir silah olarak tanınmasına dayanan kültürlerin bölünmesine dayanan bu tipolojinin, aynı zamanda çok sayıda kültürel tipoloji arasında bulunma hakkına sahip olduğu ve kullanımı, geçmiş yüzyılların kültüründeki birçok olguya yeni bir bakış atmanıza izin verdiği sonucuna varılabilir. Ne de olsa, batı şövalyelerinin doğu muhalifleri için aynı nefreti, pratik olarak aynı şövalye silahlanmalarında gördükleri gibi, yalnızca inanç farklılıklarına dayanmıyordu. Akranlarına karşı yay kullanırken utanç verici bir şey görmeyen Doğu atlıları, aynı zamanda, şövalye savaşının geleneklerini ihlal eden ahlaksız insanların da şövalyelerin tutumlarına uygun olmayan Batılı şövalyelerin gözlerine baktı! Ancak, daha büyük bir nefret, doğrudan “Doğu'nun savaşçıları” olmayanlar, ancak sıradan şövalye silahlarıyla birlikte yaylar ve oklar kullandılar, yani hem burada hem de orada en iyiyi ödünç aldılar ve bu nedenle daha yüksek oldular. geleneksel şövalyelik önyargıları. Dolayısıyla, bu tamamen teknik açıdan bakıldığında, kültür tipolojisini tüm özel çeşitliliklerinde geliştirmek için temel öneme sahip olan düşünce biçimlerinde de bir fark olduğu görülmektedir.
1. Jaspers K. Tarihin tarihi ve amacı // Jaspers K. Tarihin anlamı ve amacı, 1991. S.53.
2. Shpakovsky V.O. Şövalye silahlarının tarihi. M., Lomonosov, 2013. S.8.
3. Newark T. Neden şövalyeler hiç yay kullanmamışlar (Batı Avrupa'da At Okçuluk) // Askerlik. 1995. No.81, Şubat. PP. 36-39.
4. Nicolle D. Buz Savaşı'ndan akıncıları. Ortaçağ Savaşı Töton Şövalyeleri, Litvanyalı Akıncıları / Askeri resmedildi. Vol. 94. Mart. 1996. PP. 26 - 29.