Otizmin Tarihi
1938: New York’tan bir psikolog J. Louise Despert, bazıları bugünün otizm sınıflandırmasına benzeyen semptomları olan 29 çocukluk çağı “şizofrenisi” vakasını detaylı açıkladı.
Yani bugün otizm diyebileceğimiz bazı çocukları o günün şartlarında çocukluk çağı şizofrenisi tanısını konuyor. Bu şekilde 1980’li yıllara kadar otizm olduğu halde şizofreni tanısı almış ve yanlış tedavi uygulanmış bir çok çocuk bulunuyor. #otizmtarih #psikoloji
1897’de doğan Anni Weiss ve Georg Frankl, kariyerlerine 1920’lerin ortalarında Viyana Üniversitesi’ndeki bir çocuk psikiyatri kliniğinde önemli klinisyenler ve araştırmacılar olarak başladılar. Çocuk psikolojisi ve sosyal hizmet okuyan Weiss, 1927’den 1934’e kadar oradaydı; Çocuk sorunları konusunda uzmanlaşmış bir psikiyatrist olan Frankl, 1925’ten 1937’nin sonlarına kadar orada bir görevde bulundu. Otizmin tanımlanmasında rolleri kritik olsa da, gazeteci Steve Silberman ve tarihçi Stephen Haswell Todd’un 2015’e kadar varlıkları neredeyse tamamen belirsizdi. sırasıyla ve bağımsız olarak, Silberman’ın 2015’in en çok satan kitabı “Neurotribes” ve Haswell Todd’un 2015 tezinde bunları keşfetti ve yazdı.
Psikiyatrist Erwin Lazar tarafından kurulan ve yönetilen Heilpädagogik Çocuk Kliniği, Avrupa’nın en eski ve en yenilikçi çocuk psikiyatrisi kliniklerinden biriydi. Hem Avusturya’nın her yerinden çocukların sevk edildiği bir gündüz kliniği hem de psikiyatrik araştırma sorunları olan çocukları tedavi eden ve eğiten 21 yataklı – daha çok bir yatılı okula benzeyen, aile gibi özverili personeli olan – bir yatılı hasta koğuşu vardı. faiz.
Asperger bu kliniğe 1932’de yeni basılmış bir doktor olarak katıldı. Eğitimini, Lazar dışındaki kadrodaki tek doktor ve psikiyatrist olan Lazar ve Frankl’ın yanında tamamladı.
Hem Weiss hem de Frankl, ön saflardaki klinisyenler olarak genç hastalarla sürekli temas halindeydi. Bir psikolog ve Rahibe Viktorine adlı bir rahibe ile birlikte Weiss ve Frankl, Asperger’in 1944’teki önemli makalesini yazarken ağırlıklı olarak yararlanacağı hasta gözlem kayıtlarının çoğunu yazdılar. Dikkat çekici bir şekilde, Frankl ve Weiss, bu hastalar hakkında Asperger’den önce gelen makaleler yazdı – 1934’te Frankl ve 1935’te Weiss.
Frankl’ın makalesi, sonraki on yılı Asperger’in görüşünü neredeyse kesinlikle etkileyen şekillerde keşfederek geçirdiği bir dinamiğe odaklandı. Önce “söz dili”ni, yüksek sesle söylenen sözcükleri, ses tonu, beden dili, yüz ifadesi, genel duruş – birinin söylemeye çalıştığı şeyi ileten gerçek sözcüklerin ötesindeki her şeyi kapsayan “duygusal dil” dediği şeyden ayırdı. Frankl, birini dinlediğimizde “iki farklı bilgi kümesi elde ederiz” diye yazmıştı. Örneğin, bir klinisyen bir çocuğun bir dizi olayı betimlemesini duyarsa, “ ne olduğunu, nesnel gerçekleri öğrenir. Aynı zamanda, çocuğun bu olaylar hakkında gerçekte ne hissettiğini fark eder.[çocuğun] duyguları söze dökülmese de.” Yine de bazı çocuklar (Asperger’in otistik olarak adlandırdığı çocuklar gibi) duygusal dili otistik olmayan çocuklardan farklı şekilde işler. Asperger daha sonra bu diğer tür işlemenin, öğretmenlerin ve velilerin seslerinde bir etki eksikliği ile istekleri veya emirleri sunmalarını nasıl gerektirdiğini açıkladı.
Ne Frankl’ın ne de Weiss’in makalesi yeni bir teşhis kategorisi veya sendromu tanımlamaya çalışmadı. Yine de her iki makale de, zaten biliyor gibi göründükleri – bugün otizm özellikleri olarak görülebilecek özelliklerle karakterize edilen – bir “çocuk tipi” hakkında yakın ve hassas çalışmalar sağladı. Ve Weiss’in kliniğin test yöntemini ve testlerin tartışılan hasta hakkında ortaya çıkardıklarını anlattığı makalesi, Haswell Todd’un gözlemlediği gibi, Asperger’in on yıl sonra yazdığı makalenin “hem biçim hem de içerik açısından” gerçek bir prototipiydi.
Ekim 1938’de Kanner’ın 1943 tarihli “Autistic Disturbances of Affective Contact” adlı makalesinde tanımladığı 11 çocuktan ilki olan Donald T. adında 5 yaşındaki bir erkek çocuk da yer alacaktı. O makalenin ilk cümlesinde Kanner, kendisinin ve ekibinin bu vakaları ilk kez not ettikleri yılı tam olarak saptadı: “1938’den beri, durumları şimdiye kadar bildirilenlerden çok belirgin ve benzersiz bir şekilde farklı olan birkaç çocuk dikkatimizi çekti. her vakanın büyüleyici özelliklerinin ayrıntılı bir değerlendirmesini hak ettiğini – ve umarım sonunda alacağını -.
Bu cümle iki nedenle öne çıkıyor. İlki, Kanner’ın bunun bir ekip algısı olduğunu ima eden veya kabul eden “dikkatimiz”i kullanmasıdır. Ayrıca, 1938 yılından bahsetmesi, birkaç faktörün bir araya gelerek Donald T.’nin kimsenin duymadığı bir sendroma sahip olduğunu düşündürdüğü noktayı işaret ediyor.
1938’de özel olan neydi? Hem Avrupa hem de Amerikan çocuk psikiyatrisi birkaç yıldır sadece Bleuler’in “otizmi”ne ya da ayrılığına değil, aynı zamanda bugün otistik teşhisi konulacak birçok insanı da içeren, büyüyen ve giderek artan şatafatlı şizofreni teşhisine de artan bir ilgi gösteriyordu. Bu nedenle, ne Asperger ne de Kanner modern otizm haline gelen şeyi fark edip tanımlamasaydı, başka bir orta yüzyıl çocuk psikiyatrının bunu yapması oldukça muhtemel görünüyor. Bu, havanın modern otizm kavramıyla dolu olduğu anlamına gelmez. Ama esintiler tuttu.
Örneğin Ekim 1938’de, Donald T.’nin Kanner’ın Baltimore’daki kliniğine geldiği aynı ay, Asperger Viyana’da daha önce bahsedilen “otistik psikopatları” anlatan konuşmasını yaptı ve ardından yayınladı. Hem Viyana hem de Baltimore’un o zamanlar çocuk psikiyatrisi konferansında ve profesyonel ağlarda başlıca düğüm noktaları olduğu göz önüne alındığında, Kanner’ın (anadili Almanca olan) Asperger’in dersinin bir tanımını veya hatta bir kopyasını almış olması düşünülebilir.
Bu arada, 1938, Frankl’ın Kanner laboratuvarındaki ilk tam yılıydı. Ve Asperger’in görüştüğü aynı çocukları Viyanalı meslektaşlarıyla görmüş, onlar hakkında yazmış ve tartışmış olan Frankl, muhtemelen Baltimore’daki meslektaşlarıyla bu vakalarla ilgili anılarını veya içgörülerini paylaşacaktı. Ne de olsa, deneyim zenginliği tam olarak Kanner’ın onu işe aldığı şeydi. (Bu, Kanner’ın Asperger’den vaka kayıtlarını kaldırdığı anlamına gelmez. Ancak Kanner’ın 1938’de dikkatine gelen otizm özelliklerine sahip “birkaç çocuk”tan bahsetmesi, diğer kliniklerden gelen vaka raporlarını kolayca kapsayabilirdi.) Ve en az üç durum çünkü bu tür konuşmalar Frankl klinikteyken gelirdi. Frankl’ın orada çalıştığı üç yıl boyunca Donald T.’ye ek olarak, Kanner’ın makalesinde anlattığı iki hasta daha kliniğine geldi.
Son olarak Frankl, 1938’de Baltimore’a daha somut bir şey de getirdi: Kanner’ın Nervous Child’daki ‘infantil otizm’ üzerine makalesiyle birlikte 1943’te yayınladığı “Language and Affective Contact” adlı bir makale taslağı. Bu dönemi yakından inceleyen en az iki akademisyen, bu el yazmasının Kanner’ın otizm kavramını derinden şekillendirdiğine inanıyor.
“Dil ve Duygusal Temas”, Frankl’ın 1934 tarihli “duygusal dil” konulu makalesinde keşfettiği bazı endişeleri ilerletiyor. Son ve en çok odaklanılan bölümü, neredeyse kesinlikle Asperger’in laboratuvarından olan ve konuşulan ve diğer tüm dilleri hiçe sayması, inşa edilen insan bağlantılarından kopuk görünen “diğer insanlarla temas eksikliği” yaratan Karl K. adlı bir çocuğa odaklanıyor. ve tam konuşma ve hatta karşılıklı mevcudiyet ile sürdürülür. Frankl, okul arkadaşlarının arasında “tuhaf bir varlık gibi” dolaştığını ve “bir insan kalabalığının arasında bile … yalnız bir insan gibi davrandığını” yazdı.