Sovyet bölünmüş 76 mm'lik silahlar, öncelikle piyade birimlerinin ateş desteği, ateş noktalarının bastırılması, hafif alan barınaklarının imhası gibi çok çeşitli görevleri çözmek için tasarlanmıştır. Ancak, savaş sırasında, bölüm topçu silahları tanklar düşman, özel tanksavar silahlarından bile daha muhtemeldir. Savaşın ilk döneminde, zırh delici mermilerin yokluğunda tanklar şarapnel üzerine ateş ederek sigortalarını “greve” soktu. Zırh nüfuzu 30-35 mm idi.
20'in sonunda, 30'in başlangıcında, askeri liderliğimiz uçaksavar ve bölü silahlarının işlevlerini birleştiren evrensel bir topçu sistemi oluşturma fikri ile büyülendi. Topçu silahları alanındaki bu eğilim için özür dileyenlerden biri, 1931 yılından Kızıl Ordu silahlarının başkanlığını üstlenen M.N. Tukhachevsky ve 1934 yılından itibaren Silahlı Savunma Komiseri Yardımcısı görevine konu olan XNUMX yılıydı. Enerjik, ancak topçu sistemlerinin tasarım ve teknolojisi alanında uygun bir eğitim olmadan (ve dolayısıyla, bu konuda yetersiz), pratik uygulamalarında kişisel fikirlerini aktif olarak destekledi. Tüm bölüm topçuları, Tukhaçevski'nin ve bir dizi diğer üst düzey yetkilinin desteklediği evrenselcilik kavramının test alanı haline geldi.
F-22 ismini alan böyle bir araç, VG Grabin'den sonra kimsenin bilmediği bir şey yarattı. Nisan ayında, 1935 ilk prototipleri topladı. Yeni silahların namlu ağzı freni ve yeni kartuşun altında uzun bir haznesi vardı. F-22 için, 7,1 kg ağırlığındaki yeni mermiler, ilk olarak 710 m / s hızıyla ateş ettiği özel olarak tasarlandı. F-11'in 1936 Mayıs 22'i "Yılın 76 modelinin 1936-mm bölme tabancası" adı altında hizmete girdi. Namlu freni seri tabancalardan çıkarıldı (müşteriye göre, silahı toz bulutlarıyla kuvvetli bir şekilde kapattı) ve ayrıca, yılın 1900 örneğinin bileziğinin altına bir hazne yerleştirdi. O sırada, Ana Topçu Müdürlüğü (GAU) depo silahlarında bir kovan ile çok büyük 76 mm atış stokları bulunduğundan, bölme tabancalarının başka bir kovanına (veya başka bir kalibreye) geçmeye hazır değildi. arasında 1900
Yeni enstrümana uygulanan evrenselcilik talepleri nedeniyle, başarısız olduğu ortaya çıktı.
Uçaksavar silahı olarak F-22 kesinlikle hatalıydı. Uçaksavar silahları için kabul edilemez olan dairesel bir saldırısı yoktu ve düşük başlangıç hızı 700 m / s seviyesinde. Uygulamada bu, yüksek erişimin düşük olması ve daha düşük çekim doğruluğu anlamına geliyordu. Yükseklik açılarında, büyük 60 ° 'de ateş ederken, ateş hızı için ilgili sonuçları olan otomatik deklanşör çalışmayı reddetti.
Bölüm olarak, F-22 orduyu tatmin etmedi. Silahın çok büyük boyutları (özellikle uzunlukları) ve ağırlıkları (ZIS-3'ten bir ton daha fazla) vardı. Bu, hareket kabiliyetini, özellikle hesaplama güçleri tarafından hareket etme olasılığını büyük ölçüde sınırladı. Atış menzili ve zırh penetrasyonu açısından, F-22'in, 1902 / 30 g'nin eski bölme tabancasına göre büyük avantajları yoktu. silahlar sadece topçu tarafından yapılamadı. Silahın çok fazla kusuru vardı, üretimi zor ve operasyonda kaprisli.
Silahın üretimde ustalaşması, hem aynı sınıftaki önceki aletlere kıyasla çok daha karmaşık yapısı nedeniyle hem de tabancanın çok fazla kusuru olduğu ve sürekli iyileştirildiği için zordu. 1936'te, 10 tabancaları, 1937 - 417, 1938 - 1002, 1939 - 1503 içerisinde verildi. 1939’ta takım üretimi durduruldu.
Bölüm olarak kullanılmasının yanı sıra, F-22, 24'ten itibaren 1942 silahlarından (16 silahlarından), anti-tank savunması (1941 silahları) topçu birliklerinin bir parçasıydı. 1942 sırasında - 2 Bu silahlar büyük kayıplara uğradı, ancak savaşın sonuna kadar küçük miktarlarda bir araya geldi. Özellikle, bu silahlarla donanmış 40 topçu alayı Kursk Muharebesi'ne katıldı. Silah, çoğunlukla bir tank silahı olarak kullanılmamıştı, tank karşıtı silah olarak daha az (doğal olarak, daha yüksek başlangıç hızına sahip olan F-22, ZIS-3'ten daha fazla zırh delindi) ve asla uçaksavar silahı olarak kullanılmadı.
1937'te, diğer pek çok kötü niyetli deney ve kampanyada olduğu gibi evrenselcilik fikirleri sona ermişti; özürcüleri işlerini kaybetti ve bazı durumlarda hayatını kaybetti. Ülkenin askeri liderliği, yaklaşmakta olan dünya savaşından önce ordunun, 76 / 1902 modelinin 30 mm bölme tabancasının net bir şekilde modası geçmiş olmasından ve 76-1936 modelinin yeni 22 mm bölücü tabancasının, yılın 1902 modelinin (F-30) büyük çoğunluğunun kusuruna sahip olmasından dolayı tatmin edici bir bölünme silahına sahip olmadığını fark etti. . Bu durumdaki en basit çözüm, bir top balistik arr ile yeni, modern bir silah oluşturulması oldu. XNUMX / XNUMX, bu silah için devasa mühimmat stoklarının kullanılmasına izin verdi.
VG Grabin acilen yeni bir silah tasarlamaya başladı, hangi nedenle olursa olsun, FV X-NUMX endeksini SPM'ye atadı, yani yeni araç F-22'in yalnızca büyük bir modernizasyonu. Aslında, yapıcı olarak tamamen yeni bir enstrümandı.
5 Haziran'dan 3 Temmuz'a kadar, 1939 silahın askeri testlerini geçti, aynı yıl üretime girdi. 1939'te, 140 - 1940'te 1010 silahları fırlatıldı. 1941'in başında, SPM durduruldu. Bu karar iki nedenden kaynaklandı: ilk olarak, bölüm silahlarına yönelik seferberlik planı tam olarak uygulamaya kondu (1 Haziran 1941 için harekete geçirme rezervi 5730 silahlarıydı, ayrıca 8513 silahları vardı) ve ikincisi, daha büyük kalibreli bölüm silahlarına geçiş planlandı .
Savaşın başlamasıyla birlikte, seferberlik planına göre, SPM'nin üretimi, 92 ve Barricades No.lu fabrikalara yeniden dağıtıldı. 1941 top, bu silahların 2616 1942 olan 6046'inde başlatıldı. SPM'ye göre birçok avantajı olan yeni bölü silahı ZIS-1942'in benimsenmesi nedeniyle XMUMX'in sonunda SPM'nin üretimi durduruldu. SPM'nin üretimden çıkarılmasının kademeli olarak gerçekleştiğine, özellikle de Bitki No. 3'in, 92 yılında (1942 tabancaları üretildi) yazmasına rağmen, 706 yazının sonunda ZIS-1941'in zaten bu tesiste üretildiğine dikkat çekmek önemlidir.
1'in Haziran ayında 1941, Kızıl Ordu'da 1170 gibi silahlar vardı. Silah, bölünmüş ve tanksavar olarak kullanıldı. 1941-1942 içinde Bu silahlar önemli kayıplara maruz kaldı, geri kalan savaşın sonuna kadar kullanılmaya devam edildi.
F-22 ile karşılaştırıldığında, yeni SPM aracı kesinlikle daha dengeliydi.
Ancak, bölücü bir silah için, SPM, özellikle yükseklikte çok büyüktü. Kütlesi de oldukça büyüktü ve silahın hareketliliğini olumsuz yönde etkiledi. Görme ve kılavuz mekanizmalarının namlunun farklı taraflarına yerleştirilmesi, silahın tanksavar silah olarak kullanılmasını zorlaştırdı. Silahın kusurları, daha başarılı ve teknolojik olarak gelişmiş bir ZIS-3 silahla değiştirilmesine neden oldu.
Yapısal olarak, ZIS-3, önceki F-22USV bölme tabancası modelinin sallanan kısmının, ZIS-57 tanksavar tankının 2 silahının hafif silah taşıyıcısına yerleştirilmesiydi. Önemli geri tepme kuvveti, F-22USV'de bulunmayan namlu freni ile dengelenmiştir. Ayrıca ZIS-3'te, F-22USV'un önemli bir dezavantajı ortadan kaldırılmıştır - topla ve yerleştirme kollarının tabanca namlusunun diğer taraflarına yerleştirilmesi. Bu sayede dört kişinin (komutan, topçu, yükleyici, alt taşıyıcı) hesaplama sayıları sadece işlevlerini yerine getirebildi.
Yeni aracın tasarımı, teknoloji uzmanları ile yakın işbirliği içinde gerçekleştirildi, tasarımın kendisi hemen seri üretim için yaratıldı. Operasyonlar basitleştirildi ve azaltıldı (özellikle büyük parçaların yüksek kalitede dökümü aktif olarak sunuldu), makine parkına yönelik teknolojik ekipman ve gereksinimler düşünüldü, malzeme gereksinimleri düşürüldü, tasarrufları getirildi, birleştirildi ve sürekli düğüm üretimi öngörülüyordu. Bütün bunlar, daha az etkili olmamakla birlikte, F-22USV'den neredeyse üç kat daha ucuz bir silah elde etmeyi mümkün kıldı.
Silahın geliştirilmesi, Mayıs 1941’te GAU’nun resmi görevlendirmesi olmadan, yılın Mayıs 1941’inde V. G. Grabin tarafından başlatılmıştır. Bu, bölüm topçularının bu bölüm başkanı Mareşal G. I. Kulik tarafından reddedilmesinden kaynaklanmaktadır. Bölücü topçuların, Almanların 1941 yılında sahip olmadığı ağır Alman tanklarıyla savaşamayacağına inanıyordu.
SSCB'ye yapılan Alman saldırısından sonra, Alman tanklarının 45-76,2 mm kalibrelik silahlarla başarılı bir şekilde vurulduğu ve savaşın başında ağır kayıplar nedeniyle bu silahların kıtlığı yaşandığı ve bölücü silahların üretiminin onarıldığı ortaya çıktı. 76,2 kalibreli silahların üretimi için ödevler Grabin Tasarım Bürosu'nun bulunduğu Privolzhsky fabrikasına ve Stalingrad Barikatları fabrikasına verildi.
3 yılında belirli bir miktarda ZIS-1941 yapıldı - bunlar askeri testlere yönelik iki topçu taburu için kullanılan silah ve teçhizattı. 1941 savaşlarında, ZIS-3, F-22USV topçusu için ağır ve sakıncaya göre avantajını gösterdi.
ZIS-3'in seri üretimi 1941 yılında piyasaya sürüldü, o sırada silah resmi olarak kabul edilmedi ve “yasadışı” olarak verildi. Volga fabrikası müdürü Yelyan ile istişare içinde Grabin, ZiS-3’i kendi sorumluluğunda üretime sokmaya karar verdi. Çalışmalar F-22-SPM ve ZiS-3 parçalarının paralel olarak yapıldığı şekilde düzenlenmiştir. Açıkça "o değil" kısmı - ağızlık freni ZIS-3 - deneysel bir atölyede yapıldı. Ancak, askeri kabul temsilcileri, başlarında NID olan Devlet Tarım Üniversitesi'nin izni olmadan “yasadışı” silah vermeyi reddetti. Yakovlev. Uzun süre boyunca cevapsız kalan GAU'ya, dükkanlarda biriken yeni ZiS-3 toplarına ve son olarak I.F.'deki askeri kabul başkanına bir istek gönderildi. Teleshov onları alma emrini verdi.
Sonuç olarak, bu, V. G. Grabin’in ZIS-3’i şahsen JV Stalin’e sunmasını ve tesiste zaten üretilmiş ve ordusunda aktif olarak kullanılan silahı imal etmek için resmi izin almasını sağlamıştır. Şubat ayının başlarında, 1942 resmi bir testten geçirilmiş ve bunun bir formalitesi vardı ve sadece beş gün sürdü. Sonuçlarının ardından, ZIS-3, 12 tarafından Şubat ayındaki 1942 tarafından, “76-mm bölme tabancası modunun resmi adıyla kabul edildi. 1942 şehir "
Birlikler üç tip 76-mm top aldı. 1942 G. Yükseklik, farklı perçinli veya kaynaklı çerçeve ve deklanşör açıları.
Uyarlanabilirliğinin yüksek olması nedeniyle, ZIS-3, dünyadaki çevrimiçi üretim ve konveyör montajına giren ilk topçu silahıydı.
Aynı zamanda Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın en büyük topudur - 1941'ten 1945'e kadar olan sürede, 103 binlerce parça üretti (yaklaşık 13 300 gövdesi SU-76 SAU'ya monte edildi).
1944'ten beri, 45-mm silahlarının üretimindeki yavaşlama ve 57-mm silahlarının bulunmaması nedeniyle ZIS-2, bu araç, o zaman için zırh olmamasına rağmen, Kızıl Ordu'nun ana tankçı silahı oldu. Tanker topçularına gönderilen silahlar, doğrudan nişan toplayan PPNNXX-1 veya OP2-2 ile tamamlandı.
76 mm bölünmüş silahlar için mermiler:
1. UBR-354А bir BR-350A mermisi ile vuruldu (balistik uçlu izleyici ile Fouberhead).
2. UBR-354B bir BR-350B mermisi ile vuruldu (lokalize, izleyici ile balistik uçlu Blunt başlı).
3. UBR-354P, BR-350P mermisi ile vurdu (Podkaliberny zırh delici mermi, izleyici, "bobin" tipi).
4. UOF-354M, bir kabuk RP-350 (çelik yüksek patlayıcı parçalanma mermisi) ile vuruldu.
5. Bir W-354T mermi ile USH-354T'nin Shot (T-6 tüplü şarapnel).
İnsan gücündeki yüksek patlayıcı parçalanma mermisinin iyi bir verimiyle, 870 katliam parçalarının etrafındaki parçalanma etkisi için bir sigortanın yerleştirilmesiyle bir kırılma sağladı, 15 metre civarında insan gücü etkin bir yanma yarıçapı ile.
Normal 300-mm zırh boyunca 75 metrelik bir mesafede delinen zırh delici merminin zırh delinme kabiliyeti, ortalama Alman tankları Pz.IV ile savaşmaya yetmedi.
1943'ten itibaren, PzKpfW VI “Tiger” ağır tankının rezervasyonu, ön projeksiyonda ZIS-3'e karşı hassastır ve tümleşik projeksiyonda 300 m'den daha yakın mesafelerde zayıf şekilde korunmasızdı. ZIS-3'in frontal projeksiyonunda zayıf derecede etkilenen, aynı zamanda yeni Alman tankı PzKpfW V Panter ve yükseltilmiş PzKpfW IV Ausf H ve PzKpfW III Ausf M veya N; bununla birlikte, tüm bu otomobiller ZIS-3’ten tahtaya güvenle hayran kaldı.
Sabot mermisinin 1943'ten tanıtılması, ZIS-3'in tank karşıtı özelliklerini geliştirerek 500 ve m'nin dikey 80-mm zırha güvenle çarpmasına izin verdi, ancak 100-mm dikey zırhı dayanılmaz kıldı.
ZIS-3'un tank karşıtı yeteneklerinin nispi zayıflığı Sovyet askeri liderliği tarafından gerçekleştirildi, ancak savaşın sonuna kadar 3 57 2 - 1943 yıllarında 1944 4375 tanksavar silahlarındaki ZIS-3'in tank karşıtı birimlerinde yer alması mümkün değildi. birimler ve aynı dönem için ZIS-30052 - yaklaşık yarısı anti-tank birimlerine gönderilen 100 birimlerinde. Güçlü 3 mm BS-1944 tarla tabancaları, birliklere yalnızca XNUMX'in sonunda ve küçük sayılarla vurdu.
Silahların zırh delme kabiliyetinin eksikliği, zırhlı araçların korunmasız bölgelerini yenmeyi amaçlayan kullanım taktikleri ile kısmen telafi edildi. Ayrıca, Alman zırhlı araçlarının çoğuna karşı, ZIS-3'in zırh delme kabiliyeti savaşın sonuna kadar yeterli kaldı. Bu, savaşın ikinci yarısında Alman tanklarının zırh çeliğinin kalitesindeki düşüş ile kısmen kolaylaştırıldı. Alaşım katkılarının bulunmamasından dolayı, zırh kırılgandı ve mermiye çarptığında, delinmemiş olsa bile, içeride tehlikeli cipsler verdi.
1943'in baharında, VG Mutabakatında Stalin'e değinen Grabin, 57-mm ZIS-2'in üretime başlanmasının yanı sıra, deniz araçlarında kullanılan üniter bir atışla 100-mm topunu tasarlamaya başlamasını önerdi.
Bu silah tasarımcıları KB VG liderliğinde oluştururken Grabin, saha ve tanksavar silahları oluşturma konusundaki deneyimlerini yaygın olarak kullandı ve ayrıca bir dizi yeni teknik çözüm sundu.
Yüksek güç, ağırlık azaltma, kompaktlık ve yüksek ateş oranı uğruna ilk kez, ilk kez 60% verimine sahip kama yarı otomatik bir panjur ve iki odacıklı bir ağızlık freni kullanıldı.
Tekerlek problemi başlangıçta çözüldü, daha hafif silahlar için, genellikle GAZ-AA veya ZIS-5 tekerlekleri kullanıldı. Ancak yeni silah için uygun değildi. Beş tonluk YAZ'ın tekerlekleri çok ağır ve büyüktü. Daha sonra Kıvılcım tekerleği, GAZ-AA'dan alındı ve bu, belirtilen ağırlık ve boyutlara sığmasına izin verdi. Bu tekerleklerle donatılmış silahlar oldukça yüksek hızlarda mekanik ping ile taşınabilir.
Bir yıl sonra, 1944'in ilkbaharında, BS-3 seri üretime girdi. II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar, endüstri Kızıl Ordu'ya 400 silahları sağladı. 100-mm BS-3'in çok etkili bir tank karşıtı silah olduğu kanıtlandı.
Ağır 100 mm BS-3 alan silahı Mayıs 1944'te hizmete girdi. Mükemmel zırh penetrasyonu için, herhangi bir düşman tankının, askerlerin, ön saflardaki askerlerin mağlubiyetini sağlamak için "St. John's Wort" olarak adlandırıldı.
Yarı otomatik, dikey olarak hareket eden bir kamaya sahip bir kama geçidinin varlığından, tabancanın bir tarafındaki dikey ve yatay toplama mekanizmalarının konumu ve üniter atışların kullanılması nedeniyle, silahın atış hızı dakikada 8-10 atışlarıdır. Bir topdan ateş, zırh delici izleyici mermileri ve yüksek patlayıcı parçalanma bombaları ile üniter mühimmatla gerçekleştirildi. 895 ° 'lik bir kalınlıkta 500 ° delinmiş zırhın bir görüş açısında 90 m / s başlangıç hızına sahip bir zırh delici izleyici. Doğrudan atış menzili 160 m idi.
Ancak, bu silahın düşman tanklarına karşı mücadeledeki rolü büyük ölçüde abartılıyor. Göründüğü zamana kadar, Almanlar pratik olarak tank yığınlarını kullanmadılar.
BS-3, savaş sırasında küçük miktarlarda serbest bırakıldı ve büyük bir rol oynayamadı. Karşılaştırma için, aynı kalibre D-100 tabancalı PT SAU SU-10, savaş zamanında yaklaşık 2000 miktarında piyasaya sürüldü.
Bu silahın yaratıcısı, VG Grabin, adına yansıyan BS-3 anti-tank sistemini hiç düşünmedi.
BS-3 bir tanksavar olarak kullanılmasını engelleyen bir dizi kusura sahipti. Ateş ederken, silah ağır bir şekilde sıçradı, bu da topçunun çalışmasını güvensiz hale getirdi ve hedeflenen kurulumları düşürdü; bu da, çok önemli bir tanksavar silah için pratik hedeflenen ateşçilik oranlarında bir düşüşe yol açtı.
Küçük bir ateş hattına ve bronzelemde çekim yapma özelliğine sahip düz yörüngelere sahip güçlü bir namlu freninin varlığı, pozisyonu maskeleyen ve hesaplamayı körleyen önemli bir duman tozu bulutu oluşmasına neden oldu.
3500 kg'dan daha büyük kütleye sahip bir silahın hareketliliği arzulanandan fazla kaldı, savaş alanındaki hesaplama güçleriyle ulaşım neredeyse imkansızdı.
45-mm çekme, 57-mm ve 76-mm tabancalar atlı arabalarla, GAZ-64, GAZ-67, GAZ-AA, GAZ-AAA, ZIS-5 araçlar veya borç verilmek üzere yapılan savaşın ortasındaki Dodge'larla gerçekleştirildi. WC-51 ("Dodge 3 / 4").
BS-3'i çekmek için paletli traktöre ihtiyaç duyuldu, aşırı durumlarda, dört tekerlekten çekişli kamyonlar Studebaker US6.
Savaşın son aşamasında, 98 BS-3, beş tank ordusunu güçlendirme aracı olarak bağlandı. Silah, 3 alaycı personelinin (kırk sekiz 76-mm ve yirmi 100-mm top) hafif topçu teçhizatı ile hizmet ediyordu.
1'in Ocak ayında 1945'ten itibaren RGC'lerin topçularında 87 BS-3 silahları vardı. Yılın 1945'unun başında, Muhafız Ordusu'nun 9'inde, üç tüfek ordusunun bir parçası olarak, BS-20 3'un bir topçu alayı oluşturuldu.
Temel olarak, uzun menzilli - 20650 m ve 15,6 kg ağırlığında oldukça etkili yüksek patlayıcı parçalanma bombası sayesinde, silah, düşman topçusu ile savaşmak ve uzun menzilli hedefleri bastırmak için bir vücut topu olarak kullanıldı.
Özellikle savaşın ilk döneminde tanklarla mücadelede önemli rol oynayan uçaksavar topçuları oynadı.
Zaten Haziran 1941'in sonunda, GDG'nin bireysel tank karşıtı topçu alaylarını kurma kararı verildi. Bu alaylar yirmi 85 mm uçaksavar silahı ile silahlandırıldı. Temmuz ve Ağustos aylarında, 1941 bu tür alayların 35'ini oluşturdu. Ağustos - Ekim aylarında, Rus Devlet Komuta Komitesinde tank karşıtı alay oluşumunun ikinci dalgasını izledi. Bu alaylar, sekiz 37-mm ve sekiz 85-mm uçaksavar silahı ile silahlandırıldı. 37-mm uçaksavar silahı arr. Savaştan önceki yılın 1939'ı tanksavar olarak yaratıldı ve zırh delici bir mermi kullandı. Uçaksavar silahlarının önemli bir avantajı da, tabancanın dairesel dönmesini sağlayan taşıyıcıydı. Mürettebatı korumak için, tanksavar tabancalarda yeniden eğitilmiş tanksavar tabancaları, bir kıymık koruması ile donatıldı.
1941'in sonunda, anti-tank toplarına ait 37 mm makineli tüfekler ele geçirildi. 85 mm uçaksavar silahları bu amaç için en az iki yıldan beri kullanılmaktadır. Kursk Muharebesine on iki 15 mm silahın 85 tanksavar topçu birlikleri katıldı. Elbette bu önlem, uçaksavar silahlarının çok daha pahalı olması nedeniyle hareketliliğin daha az olması ve daha sert maskelenmesi nedeniyle zorlandı.
Tanksavar topçu savaşçı aktif olarak kullanılan Alman silahları kullandı. Özellikle zırh penetrasyonu yüksek ve silueti yüksek olan ödüllü 75-mm Kanser-40. Saldırı operasyonları sırasında 1943-1944 r, askerlerimiz çok sayıda silah ve mühimmat ele geçirdi.
Yakalanan silahlarla donatılmış birkaç tanksavar tanışma bölümü kuruldu. Bölünmeler, sadece ele geçirilen silahlarda olduğu gibi, karışık bir kompozisyondu. Supernumera tarafından kullanılan, raporlama belgelerinde yansıtılmayan yakalanan anti-tank silahlarının bir kısmı.
Tanksavar silahlarının özellikleri
Askerlerin anti-tank topçularıyla doygunluğu, 1943'un ortasında gerçekleşti. Bundan önce, tanksavar silahlarının bulunmayışı kısmen tanksavar silahlarının (PTR) serbest bırakılmasıyla telafi edildi.
Silahların birliklerin niceliksel doygunluğu her zaman yeterli değildi
tank karşıtı savunma.
Böylelikle, bölümsel ZIS-3 kullanımı büyük ölçüde zorunlu bir önlemdi. Bir koparma 76 mm'lik mermi bile zırh ağır tanklarının güvenli bir şekilde nüfuz etmesini sağlamadı. Kümülatif 76 mm mermi sadece kısa namlulu alaylarda kullanıldı
sigortaların kusurlu olması ve bölünmüş bir tabancanın gövdesinde yırtılma olasılığı nedeniyle tabancalar.
GAU’nun konumu nedeniyle, savaştan önce etkili bir 76-mm silah yaratma olasılığı kaybedildi. Almanların daha sonra yaptıklarını, ele geçirilen yüzlerce Sovyet F-22 ve SPM'yi yakalamak ve modernize etmek.
Bazı bilinmeyen bir nedenden dolayı, bir 85 mm tanksavar tankı silahı oluşturulmadı. Böyle bir araç F.F. Petrov ve savaştan sonra D-44 adı altında kabul edildi.
Alman tankları 2 / 3'i imha eden tanklara karşı yapılan top zemini, eksikliklere ve ihmallere rağmen, anti-tank topçularının Sovyet askerleri, esnekliği ve kitlesel kahramanlığı gösteren, genellikle kendilerini feda eden Pantserffe çelik yumruğunu parçalamayı başardılar.
Göre:
http://www.tvoyrebenok.ru/zis3.shtml
Shirokorad A. B. Sovyet topçularının dehası: V. Grabin'in zaferi ve trajedisi.
Shunkov V.N. silâh Kızıl Ordu