Maç gemici düğümü ile başladı. Henrique'nin röveşatası üst direkte patladığında aklıma geldi, o iki kat düğüm. Başlama düdüğünden hemen önce, kale ağını direğe naylon iple tutturan kır saçlı abi, yırtığı tamir etmemişti de adeta Henrique'nin basiretini düğümlemişti!
Brezilyalı karşı karşıya kaldı, plase denedi, sert vurdu, sonunda röveşata attı da bir türlü gol olmadı! Futbola dair uğurlara inanıyorsanız, bu dediğime çok çabuk ikna olabilirsiniz.
Ancak gerçek bununla açıklanamaz. Akhisarspor'un basit bir oyun planı vardı. Üstelik öyle beklenmedik de değildi.
Kazandıkları topu eveleyip gevelemediler, yana oynamadan hızlıca rakibin üzerine gittiler.
Bunu Bilal Kısa'nın kah uzun, kah kısa ince paslarıyla da süslediler. İki golün de öncesine, bu emektar imzasını attı.
Egelilerin orta sahasındaki topu kapanlar (ki Merter Yüce bu alanda liderdi) hemen koşanlara oynadı (Niassi de bu yönde parladı). Trabzonsporlu futbolcular top kaybı yaptıkça Akhisar'ı güçlendirdiler. Fark ikiye çıkana kadar bu plana karşı çözüm üretemeyen Trabzonsporlu futbolcular, fark iki olduktan sonra bozulan moralleriyle birlikte teslim bayrağını çektiler.
Trabzonsporlular en başta şunu sorgulamalı. Zokora, maç boyunca risk almadan oynayacak, attığı herhangi bir pas takımını hücuma çıkarmayacaksa; neden onun yerine yerli oyuncu tercih edilmez. Akhisar'da aynı bölgede Merter Yüce'nin oynadığının yarısını oynamadı Zokora.
Üstelik sadece bu maçta değil, geldiğinden bu yana pek çok maçta. Bu skor elbette sadece Zokora üzerinden açıklanamaz. Takımın on birinde onun gibi sahte joker niteliğinde oyuncu sayısı çoğalmışsa, sol kanat bekini yama ile idare ediyorsan, saha içinde birbirini tamamlayan ikililer kuramamışsan saha içinde işlerin düğümlenmesi normal!
Akhisar'a karşı kazanabilirlerdi. Fakat sezon başındaki takım inşasında yapılan hatalar, Mustafa Reşit Akçay'ı en azından Ocak ayına kadar bu maçtaki gibi zorlayacak!