Limbik ensefalit, genellikle sub-akut bellek uyumu, psikiyatrik semptomlar ve nöbetler ile karakterize edilen beyin iltihabı nedeniyle meydana gelen bir hastalıktır.
Bu patoloji, temporal lobların medial bölgesinin tutulmasından kaynaklanır. Özellikle, serebral iltihap, hipokampüste gerçekleşmiş gibi görünmektedir, ki bu, mnesik fonksiyonun çoklu başarısızlıklarına dönüşmektedir.
Limbik ensefalite iki ana durum neden olabilir: enfeksiyonlar ve otoimmün hastalıklar. Bu son faktör ile ilgili olarak, iki ana tip tanımlanmıştır: paraneoplastik limbik ensefalit ve paraneoplastik olmayan limbik ensefalit.
Tüm türler arasında paraneoplastik limbik ensefalit en sık görülen görünmektedir. Bu patolojinin klinik sunumu, bilişsel ve nöropsikiyatrik belirtilerin (ruh hali değişiklikleri, sinirlilik, kaygı, depresyon, oryantasyon bozukluğu, halüsinasyonlar ve davranış değişiklikleri) dahil edilmesi ile karakterize edilir.
Bu yazıda bu hastalığın temel özelliklerini gözden geçiriyoruz. Farklı limbik ensefalit tipleri açıklanmış ve bu klinik nörolojik varlığın ortaya çıkmasına neden olabilecek faktörler tartışılmıştır.
Limbik ensefalit özellikleri
Limbik ensefalit (EL), ilk olarak 1960 yılında Brierly ve meslektaşları tarafından açıklanan klinik bir nörolojik varlıktır.
Bu patolojinin tanısal yerleşimi, subbik akut ensefalitli üç vakayı limbik bölgede baskın bir tutulum gösteren hastaları tanımlayarak gerçekleştirildi.
Bununla birlikte, bu koşulların bugün bilindiği limbik ensefalit isimlendirmesi, patolojinin tanımlanmasından üç yıl sonra Corsellis ve ortakları tarafından belirlendi.
EL'nin temel klinik özellikleri bronşiyal karsinom ile bağlantılı olarak kısa süreli hafızanın sub-akut kaybı, demansiyel bir sendromun gelişmesi ve limbik gri maddenin enflamatuar etkilenmesidir.
EL'ye olan ilgi, son yıllarda daha ayrıntılı bir klinik tablo oluşturulmasını sağlayan yüksek bir artış yaşamıştır.
Bu anlamda, şu anda farklı bilimsel araştırmalar, bu patolojinin temel değişikliklerinin şu şekilde olduğunu kabul etmiştir:
- Bilişsel bozukluklar, özellikle kısa süreli bellekte.
- Sarsıcı krizlerin durumu.
- Genelleştirilmiş karışıklık hali.
- Uyku bozuklukları ve depresyon, sinirlilik veya halüsinasyonlar gibi çeşitli psikiyatrik bozuklukların durumu.
Bununla birlikte, EL'nin bu ana semptomlarından, varlığın özelliği olan tek klinik bulgu, kısa süreli hafıza açığının alt akut gelişimidir.
Limbik ensefalit tipleri
Ensefalit, beyin iltihabı nedeniyle oluşan bir hastalık grubudur. Bunlar dünyanın farklı bölgelerinde farklı faktörlerin neden olabileceği oldukça sık görülen patolojilerdir.
Limbik ensefalit durumunda, iki ana kategori belirlenmiştir: bulaşıcı faktörlerin neden olduğu EL ve otoimmün elementlerin neden olduğu EL.
Limbik enfeksiyöz ensefalit, vücudun beyin bölgelerini etkileyen geniş bir yelpazede viral, bakteriyel ve fungal organizmalardan kaynaklanabilir.
Öte yandan, otoimmün limbik ensefalititler, başlangıçta otoantikorların etkileşiminin neden olduğu merkezi sinir sisteminin iltihaplanmasından kaynaklanan bozukluklardır. Daha sonra, her birinin temel özellikleri gözden geçirilir.
Enfeksiyöz limbik ensefalit
Hem merkezi sinir sisteminin hem de limbik ensefalitin genel enfeksiyonları, çok çeşitli viral, bakteri ve mantar mikroplarından kaynaklanabilir. Aslında, viral etiyoloji ensefalitin en sık görülenidir.
Bununla birlikte, bütün viral faktörler arasında, EL durumunda, herpes simpleks virüs tip 1 (HSV-1) özellikle önemli olan bir tane vardır. Bu mikrop, genel olarak sadece viral ensefalitin değil aynı zamanda EL'nin de en sık sebep olduğu nedendir.
Spesifik olarak, birkaç çalışma bulaşıcı EL vakalarının% 70'inin HSV-1'den kaynaklandığını göstermektedir. Özellikle, bu mikrop, bağışıklık sistemi yetersiz olan deneklerde enfeksiyöz limbik ensefalit gelişiminde çok önemli bir rol oynar.
Buna karşılık, immün sistemi baskılanmış kişilerde, özellikle insan immün yetmezlik virüsünden (HIV) muzdarip kişiler veya kemik iliği nakli geçirmiş kişiler, daha çeşitli bir limbik ensefalit etiyolojisi gösterebilir.
Bu son durumlarda, enfeksiyöz EL ayrıca herpes simpleks virüs tip 2 (HSV-2) ve insan herpes virüsleri 6 ve 7'den kaynaklanabilir, bunların hiçbiri diğerlerinden daha yaygın değildir.
Patolojinin etiyolojisinde yer alan miktara bakılmaksızın, bulaşıcı limbik ensefalit, bir dizi ortak tezahür ile karakterize edilir. Bunlar:
- Sub-akut nöbet prezentasyonu.
- Vücut ısısının denenmesi sık sık yükselir veya ateşlenir.
- Hafıza kaybı ve karışıklık.
Benzer şekilde, bulaşıcı EL, semptomların diğer limbik ensefalitlerden biraz daha hızlı ilerlemesi ile karakterize edilir. Bu gerçek, hızlı ve ilerici bir bozulmanın denenmesine neden olmaktadır.
Bu patolojinin varlığını belirlerken, iki ana faktör ortaya çıkar: enfeksiyonun patogenezi ve tanı prosedürü.
Enfeksiyonun patogenezi
Enfeksiyonun patogenezi, birincil enfeksiyon durumunda, esas olarak mukoza zarlarının veya yaralanan cildin solunum yolundan gelen damlalarla doğrudan temasına bağlıdır.
Spesifik olarak, enfeksiyonun patogenezi HSV-1 ile enfeksiyon durumunda oral mukoza ile temasa veya HSV.2 durumunda genital mukoza ile temasa bağlıdır.
Enfeksiyöz temas gerçekleştikten sonra, virüs nöronal yollardan sinir ganglionlarına taşınır. Özellikle, virüslerin uykuda kaldıkları dorsal köklerdeki düğümlere taşındığı görülmektedir.
En yaygın olanı yetişkinlerde, herpes ensefalit vakalarının hastalığın yeniden etkinleşmesine ikincil olarak ortaya çıkmasıdır. Yani, virüs intrakranyal olarak yayılana kadar trigeminal sinirin ganglionunda uykuda kalır.
Virüs, leptomeninges boyunca trigeminal sinirin meningeal boyunca ilerler ve bu şekilde, atrofi ve beyin dejenerasyonu meydana getiren korteksin limbik bölgesinin nöronlarına ulaşır.
Tanı prosedürü
Enfeksiyöz EL varlığının oluşumu için gerçekleştirilecek tanısal prosedür, bir beyin omurilik sıvısı (CSF) numunesinde polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) ile HSV genomunu büyütmektir.
PCR ve CSF'nin özgüllüğü ve duyarlılığı çok yüksektir, bu oran sırasıyla% 94 ve% 98'dir. Bununla birlikte, bu tıbbi test bazı dezavantajları da içerebilir.
Aslında, HSV genomunun amplifikasyon testi, semptomların ilk 72 saati boyunca ve patolojinin başlangıcından 10 gün sonra negatif olabilir, böylece zaman faktörü bu patolojinin tanısında önemli bir rol oynar.
Öte yandan, bulaşıcı EL'de sıklıkla kullanılan diğer tanısal testler manyetik rezonans görüntülemedir. Bu test, HSV-1'in neden olduğu limbik ensefalitli olguların% 90'ında beyin değişikliklerinin izlenmesini sağlar.
Daha spesifik olarak, MRG genellikle temporal lobların infero-medial bölgesinde ödem, kanama veya nekrozla sonuçlanan kuvvetli sekanslarda hiper-yoğun lezyonlar gösterir. Aynı şekilde, ön lobların ve hakaret eden korteksin yörünge yüzeyi de tehlikeye girebilir.
Otoimmün limbik ensefalit
Otoimmün limbik ensefalit, otoantikor etkileşimi nedeniyle merkezi sinir sistemi iltihabının neden olduğu bir hastalıktır. Bu otoantikorlar, CSF'de veya serumda bulunur ve spesifik nöronal antijenlerle etkileşime girer.
Otoimmün limbik ensefalit, bir tümör tarafından eksprese edilen nöronal antijenlere karşı antikorların mevcudiyetinde bir nörolojik sendrom ve bir periferal tümör olan bireylerin serumunda kanıtlandığı geçen yüzyılın 80'li ve 90'lı yıllarında tanımlandı.
Bu nedenle, bu tip EL, Corsellis ve meslektaşları limbik ensefalit hastalığını tanımladığında, yıllar önce tahmin edilen bir gerçek olan limbik ensefalit ve tümörler arasındaki ilişkiyi ortaya koymaktadır.
Spesifik olarak, otoimmün EL'de, otoantikorlar iki ana antijen kategorisine etki eder: hücre içi antijenler ve hücre zarı antijenleri.
Hücre içi antijenlere karşı immün yanıt genellikle sitotoksik T hücre mekanizmaları ve immünomodülatör tedaviye sınırlı bir cevap ile ilişkilidir. Buna karşılık, membran antijenlerine karşı tepki, antikorlar tarafından ölçülür ve tedaviye tatmin edici şekilde yanıt verir.
Öte yandan, bu tür bir EL üzerinde yapılan çoklu araştırmalar, patolojinin gelişmesine yol açacak iki ana antikorun kurulmasını sağlamıştır: onkonorronal antikorlar ve nöronal otoantikorlar.
Antikorların bu sınıflandırması iki farklı otoimmün limbik ensefalitin tanımlanmasına yol açmıştır: paraneoplastik ve paraneoplastik olmayan.
Paraneoplastik limbik ensefalit
Paraneoplastik limbik ensefalit, rastlantısal olarak nöronal hücreler tarafından eksprese edilen merkezi sinir sistemi dışındaki neoplazmalar tarafından antijenlerin ekspresyonu ile karakterize edilir.
Bu etkileşime bağlı olarak, bağışıklık tepkisi beyindeki tümörü ve spesifik bölgeleri hedefleyen bir antikor üretimi gerçekleştirir.
Bu tip EL'nin varlığını tespit etmek için önce durumun viral etiyolojisini reddetmek gerekir. Daha sonra, resmin paraneoplastik olup olmadığını belirlemek gerekir (dahil olan bir tümörün tespiti).
Otoimmün limbik ensefalit vakalarının çoğu paraneoplastik olma ile karakterizedir. Yaklaşık olarak, vakaların% 60 ila 70'i arasındadır. Bu durumlarda, nörolojik tablo tümörün tespit edilmesinden önce gelir.
Genel olarak, paraneoplastik limbik ensefalit ile en sık ilişkili tümörler akciğer karsinomu (vakaların% 50'sinde), testis tümörleri (% 20), meme karsinoması (% 8), %) ve Hodgkin olmayan lenfoma.
Öte yandan, genellikle bu EL tipi ile ilişkili olan membran antijenleri şunlardır:
- Anti-NMDA : beynin sinaptik iletiminde ve nöronal plastisitesinde işlevler gerçekleştiren bir hücre zarı reseptörüdür. Bu durumlarda denek genellikle baş ağrısı, ateş, ajitasyon, halüsinasyonlar, mani, nöbetler, bilinç bozulması, mutizm ve katatoni sunar.
- Anti-AMPA : uyarıcı nöronal iletimi modüle eden bir glutamat reseptörü alt tipidir. Bu varlık temel olarak yaşlı kadınları etkiler, genellikle meme kanseri ile ilişkilidir ve genellikle kafa karışıklığı, hafıza kaybı, davranış değişiklikleri ve bazı durumlarda nöbetler oluşturur.
- Anti-GABAB-R : beynin sinaptik inhibisyonunu modüle etmekten sorumlu olan bir GABA reseptöründen oluşur. Bu vakalar genellikle tümörler ile ilişkilidir ve konvülsiyonlar ve EL'nin klasik semptomları ile karakterize klinik bir tablo oluşturur.
- Limbik ensefalit paraneoplastik değil.
Paraneoplastik olmayan EL, bir klinik tablonun durumu ve içinde patolojinin altında yatan hiçbir tümör bulunmadığı, limbik ensefalit için tipik olan nöronal bir durum ile karakterize edilir.
Bu durumlarda, limbik ensefalit genellikle gerilime bağlı potasyum kanallarının kompleksi karşıtı antijenler veya glutamik asit dekarboksilaz antijenlerinden kaynaklanır.
Voltaja bağımlı potasyum kanal kompleksinin anti-antijenleri ile ilgili olarak, anti-vücudun, söz konusu kanallarla ilişkili proteine karşı yönlendiği gösterilmiştir.
Bu anlamda, limbik ensefalitte yer alan protein LG / 1 proteini olacaktır. Bu tip EL'li hastalar genellikle karakterize edilen klasik semptom üçlüsünü sunar: hafıza kaybı, konfüzyon ve nöbet.
Acido-glutamik dekarboksilaz (GAD) durumunda, inhibe edici nörotransmiter GABA'da uyarıcı nörotransmitter glutamatın iletilmesinden sorumlu olan bu hücre içi enzim etkilenir.
Bu antikorlar genellikle sert bir insan sendromu, serebellar ataksi veya temporal lob epilepsisi gibi EL'nin dışındaki diğer patolojilerde bulunur.