Anyang'dan elde edilen buluntuların önemli bir özelliği, aralannda çok sayıda "kehanet kemikleri"nin çıkmasıdır. Bunlar, o eski toplumun kahin rahiplerinin gelecek hakkında, "yağmur yağacak mı?" ve "barbarlar saldıracak mı?" türünden çeşitli ivedi sorulara yanıt almak umuduyla başvurdukları kemikler ya da bazen kaplumbağa kabuklarıdır. Kahinler, tannların kayrası (lütfu) işaretleri yorum-lama yeteneklerini geliştirme çabası gösteren çalışkan profesyoneller olarak, bazen kemikler üzerine hem soruları hem de yanıtlarını yazmışlardır. Bunu da, çağdaş Çin ideografik yazısının doğrudan atası olan bir yazı biçimiyle yapmışlardır. Öyle ki, günümüzün bilginleri, bu yazıları ilk bulunduğu zaman bile okumakta hiçbir büyük güçlükle karşılaşmamışlardır.
Ego, başlangıçta bencil ve ivedi yararlarının ötesini göremez. Mutluluğunu körcesine başkalarının zararına olarak arar; böylece onların yaşamına, daha sonra karmik cezalandırma nedeniyle kendininkine de ıstırabı sokar...
Bir salkım üzüm almak için elimi uzatıyorum. Salkıma erişemiyorum, ulaşabileceğim bir yerde değil. Omuz silkip elimi düşürüyürum, "Bunlar çok hammış," diye homurdanarak çekip gidiyorum. [...] Üzümler ilkin "toplanacaklar" gibi bir izlenim verirler. Ama bu ivedi nitelik gerçekleşemez. Bu dayanılmaz gerilim, akabinde, üzüm için çatışmayı çözüp gerilimi ortadan kaldıracak bir gerekçeye dönüşür. Ne var ki bu niteliği kimyasal olarak üzümlere atfedemem, salkım üzerinde sıradan yöntemlerle etkin olamam. O zaman bir tiksinti davranışı üzerinden bu çok ham üzümün acılığını kavrarım. Sihirli bir şekilde, üzüme dilediğim niteliği atfederim.
Batı bilincinin en önemli kuralı "kendini bilmek", mezopotamyalı için anlaşılmaz olurdu ve bu kuralın doğurduğu "insanı anlamak insanı incelemekle olur" emri gereksiz ve hatta tehlikeli görülürdü. Onlar için yapılması ivedi ve gerekli olan çalışma, gözlemci ile gözlenen arasına kişiyi sokmadan tüm nesnel evrenin incelemediydi. Bilgi toplamayı içtenlikle tek hedef olarak seçen, herhengi bir genellemeden veya ilkeler ortaya koymaktan bu kadar sakınan bir başka uygarlık daha yoktur heralde.
düşünmek gerek, yalnızca düşünmek; açıklaması yoktur. açıklaması mı? neden olmasın, var da bir dil, bir sözcük yoktur; açıklaması yapayalnızdır, bir yüz buruşturma, bir alın dalgalanmasıyla şimşek çakması, bir dudak kıpırdatma, ağır, üzgünce bir susku, özlem dolu acı bir gülümseme, başın boynun hızlıca bir sallanışı ya da dilin ivedi bir dönüşü ya da dudağı çılgınca ısırmak ya da şakak ya da parmağı ısırmak ya da alnı, halıyı yumruklamak ya da birden fırlayarak yürümek, bahçeye, sokağa, caddeye çıkmak.