Tanrı bütün insanları sever
Friedrich Nietzsche (1844-1900), Hıristiyan inancını aşağılayıcı eleştirisi nedeniyle "nihai ateist" olarak tanındı. Hristiyan kutsal kitabının, özellikle sevgiye yaptığı vurgu nedeniyle, çöküş, yozlaşma ve intikamın bir yan ürünü olduğunu iddia etti. Tanrı'nın varlığının mümkün olduğunu düşünmeye bile başlamak yerine, artık meşhur olan “Tanrı öldü” sözüyle, büyük Tanrı fikrinin öldüğünü ilan etti. Geleneksel Hıristiyan inancını (eski ölü inanç olarak adlandırdı) kökten yeni bir şeyle değiştirmeyi amaçladı. “Eski Tanrı öldü” haberini işiterek, onun gibi filozofların ve özgür ruhların yeni bir gidişle aydınlanacağını iddia etti. Nietzsche'ye göre, dar sınırlar yoluyla insanların neşesini çalan baskıcı inançtan arınmış bir "mutlu bilim" toplumuna yeni bir çıkış vardı.
Ateistlere nasıl katlanırız?
Nietzsche'nin felsefesi birçok insanı ateizmi benimsemeye motive etti. Hıristiyanlar arasında bile, Tanrı'nın öldüğünü iddia eden bir Hıristiyanlık biçimini mahkûm ettiklerine inanarak, onun öğretilerini memnuniyetle karşılayanlar vardır. Göz ardı ettikleri şey, Nietzsche'nin herhangi bir tanrı fikrinin saçma olduğunu düşünmesi ve her türlü inancı aptalca ve incitici olarak görmesidir. Felsefesi İncil'deki Hıristiyanlığa karşıdır, bu kendimizi onun veya diğer ateistlerin üzerine koymak istediğimiz anlamına gelmez. Çağrımız, insanlara (ateistler dahil) Tanrı'nın da onlar için orada olduğunu anlamalarına yardımcı olmaktır. Bu çağrıyı, hemcinslerimize Tanrı ile neşeli bir ilişki ile karakterize edilen bir yaşam biçimini örnekleyerek - ya da WCG'de dediğimiz gibi, yaşayarak ve iyi haberi ileterek yerine getiriyoruz.
Muhtemelen Nietzsche ile dalga geçen bir çıkartma (soldaki gibi) görmüşsünüzdür. Burada dikkate alınmayan şey, Nietzsche'nin aklını kaybetmeden bir yıl önce, Tanrı'ya bakış açısını değiştirdiğini gösteren birkaç şiir yazmış olmasıdır. İşte onlardan biri:
Hayır! Tüm işkencelerinle geri dön!
Yalnızlığın sonuna. Ah geri dön!
Tüm gözyaşı aklarım sana doğru koşuyor!
Ve son kalbimin alevi Üzerine parlıyorsun!
Oh geri dön, bilinmeyen tanrım! Acım! Son şansım!
Tanrı ve Hristiyan hayatı hakkında yanlış anlamalar
Ateizm ateşini tutuşturan Tanrı'nın yanlış beyanının sonu yok gibi görünüyor. Tanrı, sevgi, merhamet ve adalet Tanrısı yerine intikamcı, buyurgan ve cezalandırıcı olarak yanlış tanıtılıyor. Kendisini Mesih'te ifşa eden, bizi O'na iman eden bir yaşamı kabul etmeye ve ölüme giden yaşam yolundan ayrılmaya davet eden Tanrı. Hristiyan yaşamı, mahkum edilmiş ve ezilmiş birinin hayatını yaşamak yerine, İsa'nın devam eden hizmetine sevinçli bir katılımdır; İncil'de onun dünyayı yargılamaya değil, onu kurtarmaya geldiği yazılıdır (Yuhanna ). 3,16-17). Tanrı'yı ve Hıristiyan yaşamını doğru bir şekilde anlamak için, Tanrı'nın yargıları ile kınamaları arasındaki farkı tanımak önemlidir. Tanrı bizi bize karşı olduğu için değil, bizden yana olduğu için yargılıyor. Yargıları aracılığıyla sonsuz ölüme götüren yollara işaret eder - bunlar bizi O'nunla paydaşlığımızdan uzaklaştıran ve O'nun lütfu sayesinde esenlik ve bereket aldığımız yollardır. Tanrı sevgi olduğu için, yargısı bize, sevgilisine karşı olan her şeye yöneliktir. İnsan yargısı genellikle yargılama olarak anlaşılsa da, Tanrı'nın yargısı bize neyin ölüme yol açtığına karşı neyin yaşama götürdüğünü gösterir. O’nun yargıları, günah ya da kötülük için mahkûm edilmekten kaçınmamıza yardım eder. Tanrı, günahın gücünü yenmek ve bizi onun köleliğinden ve en kötü sonucu olan sonsuz ölümden kurtarmak için Oğlunu dünyaya gönderdi. Üçlü Birlik Tanrı, tek gerçek özgürlüğü tanımamızı istiyor: bizi özgür kılan yaşayan gerçek olan İsa Mesih. Nietzsche'nin yanılgılarının aksine, Hıristiyan yaşamı misilleme baskısı altında değildir. Bunun yerine, Kutsal Ruh aracılığıyla Mesih'te ve Mesih'le birlikte neşeli bir yaşamdır. İsa'nın yaptıklarına katılımımızı içerir. Şahsen, bazı insanların spor alanından aldığı açıklama hoşuma gidiyor: Hıristiyanlık bir seyirci sporu değil. Ne yazık ki, bu bile bazı insanlar tarafından yanlış yorumlanmakta ve başkalarının kurtuluşları için bir şeyler yapmaları için baskı yapılmasına neden olmaktadır. Kurtuluş için (bizi vurgulayan) iyi işler yapmak ile kurtuluşumuz olan (ona vurgu yapan) İsa'nın işlerine katılmamız arasında büyük bir fark vardır.
Hıristiyan ateistler?
"Hıristiyan ateist" ifadesini daha önce duymuş olabilirsiniz. Allah'a inandığını iddia eden ama onun hakkında çok az şey bilen ve yokmuş gibi yaşayan insanlar için kullanılır. Samimi bir mümin, İsa'nın sadık bir takipçisi olmaktan vazgeçerek Hıristiyan bir ateist olabilir. Kişi faaliyetlere (Hıristiyan etiketine sahip olanlar bile) o kadar dahil olabilir ki, kişi İsa'nın yarı zamanlı takipçisi olur - Mesih'ten daha fazla faaliyete odaklanmış olur. Sonra Tanrı'nın kendilerini sevdiğine ve O'nunla bir ilişkileri olduğuna inanan, ancak kilisenin yaşamına katılmaya gerek görmeyenler var. Bu görüşe bağlı kalarak, (belki de farkında olmadan) Mesih'in bedenine üyeliklerini ve aktif üyeliğini reddederler. Ancak bazen Tanrı'nın kendilerine yol göstereceğine güvenseler de, O'nun hayatlarının tüm kontrolünü ele geçirmesini istemezler. Tanrı'nın yardımcı pilotları olmasını istiyorlar. Bazıları Tanrı'nın uçuş görevlisi olmasını tercih eder, arada sırada istenen bir şeyi getirir. Tanrı bizim pilotumuzdur - bize bizi gerçek hayata götürecek yönü verir. Gerçekten O, yol, gerçek ve yaşamdır.
Kilise topluluğuna Tanrı ile katılım
Tanrı, imanlıları kendisiyle birlikte birçok oğulları ve kızları yüceliğe götürmeye çağırır (İbr. 2,10). Bizleri sevindirici haberi yaşayarak ve paylaşarak dünyaya yönelik misyonunu paylaşmaya davet ediyor. Bunu Mesih'in bedeninin, Kilisenin üyeleri olarak birlikte yapıyoruz ("Hizmet bir takım sporudur!"). Hiç kimse tüm ruhsal armağanlara sahip değildir, bu nedenle hepsine ihtiyaç vardır. Kilisenin paydaşlığında birbirimizle verir ve alırız - birbirimizi geliştirir ve güçlendiririz. İbraniler kitabının yazarının teşvik ettiği gibi, cemaatlerimizi terk etmiyoruz (İbr. 10,25) ama başkalarıyla bir araya gelip Allah'ın bir müminler topluluğu olarak bizi davet ettiği işi yapmak.
Mesih ile gerçek, ebedi hayatında sevinmek
Tanrı'nın beden almış Oğlu İsa, "ebedi yaşama ve tam doyuma" sahip olmamız için yaşamını feda etti (Yah. 10,9-11). Bu, garantili zenginlik veya sağlıkla geçen bir yaşam değildir. Her zaman acı çekmeden geçmez. Bunun yerine, Tanrı'nın bizi sevdiği, bizi affettiği ve evlat edindiği çocukları olarak kabul ettiği kesinliğinde yaşıyoruz. Sıkıntı ve baskı dolu bir yaşam yerine umut, neşe ve kesinlik ile doludur. Bu, Kutsal Ruh aracılığıyla İsa Mesih'in izleyicileri olarak Tanrı'nın bizim için belirlediği şey olmak üzere ilerlediğimiz bir yaşamdır. Kötülüğe hüküm veren Tanrı, onu Mesih'in çarmıhında mahkûm etti. Bu nedenle, kötülük için bir gelecek yoktur ve geçmişe, inanç yoluyla katılabileceğimiz yeni bir yön verilmiştir. Tanrı, uzlaştıramayacağı bir şeyin olmasına izin vermedi. Gerçekten de, "her gözyaşı silinir" çünkü Tanrı, Mesih'te ve Kutsal Ruh aracılığıyla "her şeyi yeni yapar" (Vahiy 21,4-5). Bu, sevgili arkadaşlar ve iş arkadaşları, gerçekten iyi haber! Sen pes etsen de Allah kimseden vazgeçmez diyor. Elçi Yuhanna, "Tanrı sevgidir" (1. 4,8) - aşk onun doğasıdır. Tanrı bizi sevmekten asla vazgeçmez çünkü öyle yapsaydı doğasına aykırı olurdu. Bu nedenle, Tanrı'nın sevgisinin, yaşamış ya da yaşayacak tüm insanları kapsadığını bilmek bizi cesaretlendirebilir. Bu aynı zamanda Friedrich Nietzsche ve diğer tüm ateistler için de geçerlidir. Tanrı'nın sevgisinin, yaşamının bitiminden kısa bir süre önce, Tanrı'nın tüm insanlara vermeyi amaçladığı tövbe ve imanı deneyimleyen Nietzsche'ye de ulaştığını umabiliriz. Gerçekten de "Rab'bin adını çağıran herkes kurtulacak" (Rom. 10,13). Tanrı'nın bizi sevmekten asla vazgeçmemesi ne kadar harika.
Joseph Tkach
başkan
GRACE COMMUNION INTERNATIONAL