Rees’in yunus algısına ilişkin araştırması, önde gelen bir araştırmacının çokça dile getirilen iddiasını geri çekmesinin ardından, alanda finansmanda yaygın kesintilerin yaşandığı 1980’lere kadar uzanan, hayvan iletişimi üzerine yapılan bir avuç projeden biridir: Şempanzelere işaret dili öğretilebilir İnsanlarla konuşmak için. 1993 yılında yayınlanan bir çalışmada Reese, Kuzey Kaliforniya’daki bir tesiste şişe burunlu yunusları sergiledi. Sualtı klavyesi Bu, bir çeşit otomat makinesi gibi bilgisayar tarafından üretilen bip sesleri çıkararak teslim edilen belirli oyuncakları seçmelerine olanak sağladı. Rees bana, yunusların, ilgili oyuncakla bağımsız olarak oynadıklarında, kendiliğinden bilgisayarın ıslıklarını taklit etmeye başladıklarını, tıpkı çocukların topu fırlatıp ona “top, top, top” diye seslenmeleri gibi, taklit etmeye başladıklarını söyledi. Rees, “Davranış, çocuklarda dil ediniminin erken aşamalarına çarpıcı biçimde benziyordu” dedi.
Araştırmacılar, ahtapot tankını bir tür etkileşimli platformla donatarak ve ahtapotun onunla nasıl etkileşime girdiğini gözlemleyerek bu yöntemi kopyalamayı umuyorlar. Ancak böyle bir cihazın yalnız kafadanbacaklıların ilgisini çekip çekmeyeceği belli değildi. Daha önceki bir hoşnutsuzluk olayı, tank suyunu görülemeyecek kadar karartacak kadar mürekkep salmıştı. İletişim kurma yeteneğini açığa çıkarmak, bilim adamlarını ona yaptıkları kadar harika olarak görmesini gerektirebilir.
Deney sırasında Kafeslere ve tanklara kapatılan hayvanlar, gizli yeteneklerini ortaya çıkarabilir ve hayvanların birbirleriyle iletişiminin kapsamını bilmek, onları vahşi doğada gözetlemeyi gerektirir. Önceki çalışmalar genellikle bireylerin diğer bireyler tarafından gönderilen sinyallerden anlam çıkardığı genel iletişimi daha spesifik, esnek ve açık dil sistemiyle karıştırmaktadır. Örneğin 1980’de yapılan önemli bir çalışmada primatologlar Robert Seyfarth ve Dorothy Cheney “oynatma” tekniğini kullanarak “oynatma” tekniğini kullandılar. Vervet maymunları tarafından yapılan alarm çağrıları Kenya’daki Amboseli Milli Parkı’nda. Leoparla karşılaşan bir vervetin havlamaya benzer seslerinin kaydı diğer vervetlere dinletildiğinde onları ağaçlara gönderdi. Bir kartalı gören bir vervetin alçak homurtularının kayıtları, diğer vervetlerin gökyüzüne bakmasına neden oldu; Bir yılanın varlığını fark eden vervetlerin çıkardığı tiz cıvıltıların kayıtları, onların yeri taramasını sağlıyor.
O sıralarda New York Times, vervet maymunlarında ilkel bir “dilin” keşfedildiğini müjdeleyen bir haberi ön sayfada yayınlamıştı. Ancak eleştirmenler, çağrıların herhangi bir dilsel özelliğe sahip olmayabileceği konusunda itiraz etti. Çağrılar, başkalarına anlam aktarmaya yönelik kasıtlı mesajlar olmaktan ziyade, aç bir çocuğun ağlaması gibi, duygu tarafından yönlendirilen istemsiz sesler olabilir. Bu tür istemsiz ifadeler dinleyicilere zengin bilgiler aktarabilir ancak kelime ve cümlelerden farklı olarak zaman ve mekanla ayrılmış konuların tartışılmasına izin vermez. Leopar terörünün ortasında vervetlerin havlaması, diğer vervetleri bir leoparın varlığı konusunda uyarabilir – ancak bu, örneğin “dün sabah vadide ortaya çıkan gerçekten kötü kokulu leopar” hakkında konuşmanın hiçbir yolunu sağlayamaz.
Tokyo Üniversitesi’nden etolog ve kendini hayvan dilbilimci olarak tanımlayan Toshitaka Suzuki, bir gün banyoda duş alırken kasıtlı çağrıları istemsiz çağrılardan ayırmanın bir yolunu buldu. Zoom üzerinden konuştuğumuzda bana kabarık bir bulutun fotoğrafını gösterdi. Ben beyaz kütleye bakarken, “‘Köpek’ kelimesini duyarsanız, bir köpek görebilirsiniz” diye belirtti. “‘Kedi’ kelimesini duyarsanız muhtemelen bir kedi görürsünüz.” Bunun bir kelime ile ses arasındaki farkı temsil ettiğini söyledi. “Kelimeler olayları nasıl gördüğümüzü etkiler” dedi. “Hayır gibi görünüyor.” Suzuki, oynatma çalışmalarını kullanarak, Doğu Asya ormanlarında yaşayan ve 15 yılı aşkın süredir üzerinde çalıştığı Japon baştankaralarının, ötücü kuşların, Özel bir ses çıkarır Yılanlarla karşılaştıklarında. Diğer Japon memeler, Suzuki’nin “sürahi” sesi olarak adlandırdığı sesin kaydını duyduklarında, sanki bir yılan arıyormuş gibi yeri aradılar. “Kavanoz kavanozu” kelimesinin Japonca’da “yılan” anlamına gelip gelmediğini belirlemek için olduğunu da sözlerine ekledi. Deneylerinin bir başka unsuruGizli ipleri kullanarak bir ağacın yüzeyi boyunca sürüklediği, sekiz inç uzunluğunda bir çubuk. Suzuki, kuşların genellikle sopayı görmezden geldiğini buldu. Onun ölçüsüne göre bu, geçip giden bir buluttu. Ama sonra “perde atıcısı” çağrısının kaydını çaldı. Bu durumda sopa yeni bir anlam kazanıyor gibiydi: Kuşlar, sanki onun gerçekten bir yılan olup olmadığını inceliyormuşçasına sopaya yaklaştılar. Tek bir kelime gibi “kavanoz kavanozu” çağrısı da algılarını değiştirdi.
“Web hayranı. Tipik düşünür. İçine kapanık. Amatör iletişimci. Pop kültürü meraklısı.”