Yaşam için şehvet: Daha fazlasını istiyorum!
Şimdi resmi: Son zamanlarda homeopatik ruh-şifacımın ofisine oturduğumda ve ona yaşam arzusu ile ölüm korkusu arasında ne kadar sert bir gerginlik yaşattığımı öğretmeye çalıştığımda, yıllardır histerik bir şekilde güldü ve bağırdı: "Bir erkek gibisin - orta yaş krizinde! " Burnunun iğrenerek kırışmasını beklemiyorum. O muhafazakar bir adam. Ama o hala haklı. Evet, dizginsiz bir enerjim var, evet, çıkmak istiyorum. Evet, yukarı ve aşağı çekmek için kullandığım bir aracı hayal ediyorum. Evet, yine sigara içerim, bazen sabah eve gelirim, çocuklarım okula gitmeden hemen önce, çevremdeki "filistinleri" izlerim ve evet, kendimi daha genç bir erkeğe vurdum. 45. doğum günümde hayat arkadaşım bana bir tebrik kartı verdi, sonra gülen beyaz sakallı bir Harley şoförü ve "Bırak çatla, yaşlı adam!". Ne yazık ki, bu tür kartlar kadınlar için mevcut değildir. İddiaya göre, orta yaş krizi sadece erkekler için bir şeydir. Bu acilen değişmeli. Ayrıca bu son erkek ayrıcalığını kendim için de geri istiyorum. Bir kadın olarak. Ve sadece ben değilim. Arkadaşlarımdan ikisi çoktan ayrıldı, biri çöle, diğeri ise bir maceracının kollarına gitti.
Onlar çalkantılı duygular, sadece eğlenceli değil aynı zamanda korkutucu. Bu yüzden evrimsel biyolog David Bainbridge'nin kitabında bir yönelim aradım ve buldum. Buna “Biz Orta Ager, En İyi Yıllarımız” denir ve İngiliz yazar akıllıca bize 40 ila 60 yaş arasındaki insanlara haraç ödemeye çalışıyor. Orta yaşlarında insanın yaratma ve yıkım arasında çok dengeli olduğunu iddia ederek Sonunda "bizim için bilinen evrendeki en zeki canlıların yaşamındaki bilişsel doruğa" ulaştığım için yeterince şanslı olduğumu hissetmek ve anlamak. Bununla birlikte, araştırmacı David Bainbridge “orta yaş krizi” orta yaşlı erkeklerle dalga geçmek isteyen insanların bir icadı olarak görüyor. Yazdıkları çok ilginç, ama kısmen iyimser ve bir şekilde yanlış giriyor. Çünkü: Ben bir kadınım ve orta yaş krizinde! Ve o çok ciddi biri. Bunun altına geldiğinde.
Anne olduğumda başladı. Birdenbire hayatımın sonlu olduğu aklıma geldi. O zamana kadar hala çok zamanın olduğu inancında yaşadım! Yaşlanmayı başaramayan ve doğum günlerinde üzülen arkadaşlar sadece bana gülmediler. Onu gerçekten anlamadım. Hala genciz! Dedim. Ama aniden hayatım artık önümde görünmüyordu. Ama arkamda. Ani bir farkındalıktı. Sanki ilk defa aniden döndüm sanki. Çok şok oldum.
Bunun çocuklarla ne ilgisi var? Kız arkadaşım dedi ki: Kendi ölümünden korkuyorsun, çünkü çocukların birine ihtiyacı var. Düşündüm: şimdi hayatı yarattığım için, sonunun farkında olurdum. Olumlu biyolog Bainbridge bana bunu şöyle açıklar: Türleri tutmak adına çocuk sahibi olmak istedim, ama bu benim görevim değildi. Orta yaşlıların görevi, bilgilerini, deneyimlerini ve çocuklarına özen göstermelerini sağlamaktır. Bunun için, insanın bu benzersiz uzun orta yaş var. Eşsiz bir büyüklüğe sahip beyni var. Dışardan gelen bilgiler, çünkü tek başına genleri, insanların diğer canlılar gibi hayatta kalmalarını sağlayamaz. Yarı ömrüm hala önümde olacaktı: böylece soylarımın beynini kültür ve insanlık ile doldurabilirim.
Yavruları geçmek için. Bunun için, insanın bu benzersiz uzun orta yaş var. Eşsiz bir büyüklüğe sahip beyni var. Dışardan gelen bilgiler, çünkü tek başına genleri, insanların diğer canlılar gibi hayatta kalmalarını sağlayamaz. Yarı ömrüm hala önümde olacaktı: böylece soylarımın beynini kültür ve insanlık ile doldurabilirim.
"Daha önce olduğu gibi" hissettim
Güzel bir fikir, uygulayacağım. Ama o benim için yeterli değil. Çünkü kendimi tamamen unutamıyorum. Bir zamanlar, çocuklarım çok küçüktü ve üzüntü beni Roma'da boğmuştu. Aralık ayının başında Roma'nın ağaçlarına asılı olan mandalinalar, bir tekerlekli bisiklet sürerken rüzgar saçlarımdan esti ve istediğimi yapabildim. Özgür hissettim. "Daha önce olduğu gibi" hissettim. Henüz bir ailem olmadığında. Düşündüm: Bu özgürlük, sizin gerçek birleşme durumunuzdur. Eve geldiğimde ve çocuklarıma sarıldığımda ağladım. Utançtan. Ve ilk hayatımda eski benliğimin kaybı hakkında.
Bunu geçmişimde tamamlayabileceğime inandım. Ya da sahip olmak. Ve bu muhtemelen geri döndüğüm, döndüğüm andı - ve aniden hayat sadece yarısı kadar sürdü.Korkuyu görmezden gelmeye çalıştım ve daha sessiz oldu. Artık sonun korkusu değildi. Bir duraklama oldu. Durma şu anlama gelir: Hayat artık yarı yolda. Ne yazık ki, bugünlerde çok uzun. Temeller yapılır. Ve böylece devam ediyor. 40 yıl Uzun zaman sonra.
Etrafımdaki insanları izledim ve çoğu, gündelik hayatın sonsuza dek aynı şekilde tekrarlanmasında, koltukta, rahatlık bölgelerinde bununla başa çıkacak gibiydi. Bazıları öfkeli öfkeyle ilişkilerini ve ailelerini mahvetti. İkisini de istemedim: duraklama ve son değil. Bu yüzden her gece uyuya kalmadan yatağa uzandım ve tüm referanslardan düştüm. Hiçbir şey yapmadan odaya baktım. Boşluk. Çocuklarım dışında her şey anlam ifade etmiyor. Çoğunlukla canlı gömülü hissettim. Bu gerçekten bir ölüm korkusu değildi. Yaşam kaybından korkuyordu.
Ancak bu korkuya paralel olarak, muhtemelen hayatta kalma içgüdüsünden, antiveninini büyüttü. Bu joie de vivre! Düşünce tarafından tahrik edildi: Şimdi ciddileş! Her zaman yapmak istediğini yap! Ne zaman, şimdi değilse? İçimde daha önce hiç bilmediğim bir güç geldi. Bana arkadaşlarımın ev hanımı annelerinin, çocukları evdeyken aldıkları enerjiden biraz hatırlatıyor. Sonra bu kadınlar tekrar yola çıktı. Adamları hızla bozulurken, Cabrio ve Metresi'nde hızlıca ayrıldıktan sonra.
Hayatın ilerleyen saatlerinde kendini kontrol ediyorsun
Bunun dışında bugün tamamen farklı yaşıyorum: Asla bir ev hanımı olmadım ve şu anda bir erkek gibi hissediyorum. Rotayı, yıllardır kıyıdan yelken açmakta olduğum bir teknede oturuyormuş gibi, denizde kürek çekiyormuş gibi değiştirdim. Kesinlikle gitmek istedim. Sadece kendimin gitmesine izin vermedim. Ama hayır demedim, evet dedim. Özellikle işte, kendime, kendi fikirlerime, dileklerime ve hedeflerime. Mesela Özbekistan'da çocuk işçiliği konusunda bir röportaj yapmak istedim. Çok uzak, çok tehlikeli olduğu fikrini ortadan kaldırmak yerine yabancı muhabir değildim, projenin en doğal haliyle oturdum. Sanki günlük işimmiş gibi. Şaşırtıcı, bu işe yaradı.
Biyolog Bainbridge şöyle yazıyor: "Kadın, sanki dünyanın başındaki gibi değil, dünyanın başına gelecekmiş gibi hissediyor." Ancak, harika orta çağda bu değişiyor çünkü bu, birinin çok kontrol sahibi olduğu yaşamın evresi. Kendi hayatı ve başkalarının hayatı hakkında. Psikologlar kontrol ve iyiliğin yakından ilişkili olduğunu bilirler. Kendimi daha kararlı belirleyebildiğim için daha iyi hissediyorum. Hiçbir şey için değil, David Bainbridge diyor ki, insanlık tarihi boyunca yaşadıkları tecrübe ve olgunluk nedeniyle, orta yaşlılar öylesine akıllıdır ki, sadece kendileri için değil toplum üzerinde de güç kullanırlar.
Benim günlük hayatım da değişti. Küçük şeyler ile başladı. Bir bardak şampanya. Ördek karaciğerinin yağ tabakası ekmek üzerinde ezilir. Hadi sigarasını çekelim! Gelin, hadi güneşe, denize ve dünyaya gidelim. O çok uzun ve sadece bir hayatım var. Joie de vivre kelimesi çok zayıf. Şehvetten daha fazlası, açgözlülük. Yolduğu bir goril gibi, göğsünde davul çalıyor ve bağırıyor: Daha fazlasını istiyorum! Kim bilir, belki son kez, yaşlanıp zayıflanmadan önce? İşte bu yüzden gücü çıkarmak zorunda. Aksi takdirde, derinden farkındayım, hasta oluyorum.
“Kriz” aslında fikir, yargılama ve karar anlamına gelir. Bir dönüm noktasındasın. Birden aynı şeyi farklı şekilde yargılıyorsun. Sen değiş. Bu bir dönüşümdür. Ortada gülülmemeli veya durdurulmamalıdır. Çünkü hepimiz buna katılıyoruz: sadece benim bir krizim değil, diğerleri de benim yüzümden. Çünkü mevcut koşulları kışkırttım. Ne yazık ki, hepsi tutmuyor. Ortaklar değil, aile değil, kız arkadaşlar değil. Korkunun dışında. Değişikliklerden ve alışılmadık davranışlardan önce. Biyolog Bainbridge, orta çağın tipik olarak değişimin ani olduğunu iddia ediyor. Aniden cilt kurur, aniden kötü görürüm, aniden orta yaşlıyım. Ve dediği gibi, zihinsel istikrarımın doruğunda. Bu gelebilir. Ama yine de kendimi çok dengeli bir orta-gerian'a dönüştürmek zorundayım. Bu şiddetli bir süreç, panik ve coşku arasında bir çökme aşaması.
Bütün bunlar oldukça muhafazakar homeopatımı vermek istemiştim. Ve eşim ve ben şimdi "açık bir ilişki" yaşıyoruz. Ne ailem ne de eski benliğimden vazgeçmeyeceğim. Tabii ki eşimin gülümsemesi sık sık vefat etti. Ve "irrasyonel hormon artışı" tanısında yardımcı oluyor. Ayrıca geçiş yıllarında olmadığımı da biliyor. “Kriz hastayı çılgına çevirirseniz dayanmak daha kolay olur” dedim. Bana dünyayı alt üst etmişim gibi baktı.Düzgünce karı koca ayrıldı. Yaşlılıkta tüylü erkeklere dönüşen saçma erkeklerde. Ve olgun ve evde olan kadınlarda. Sonunda ondan içimdeki bu büyük goril açgözlülüğü sürdüren bir şey yazmasını istedim. Sonra neredeyse balık gibi kıkırdadı ve elime iki küre bastırdı. Elbette testosterondu.
Devamını oku David Bainbridge: "Biz Orta-Ager, En İyi Yıllarımız" (345 s., 22,95 Euro, Velcro-Cotta)