Kendi kurabiyelerimi (8 yaşında fıstık ezmesi) ilk pişirdiğimde, pişirmeye devam etmek istediğimi biliyordum. Sadece nasıl yapacağımı bulmam gerekiyordu.
Annemle babamın hiçbiri fırıncılıkla ilgilenmiyordu, bu yüzden mikserimiz, yemek kitabımız, fırın tepsimiz yoktu. Tek rehberim en sevdiğim teyzelerimden biriydi -herkesin en sevdiği teyzesi- her sabah geldiğimizde fırından çıkmış ellerinde bir kavanoz çıtır çıtır çıtır ve buğulanmış yaban mersinli kek tutuyor gibiydi.
Bir yolculukta, yumurtaları kırıp bir kaseye şeker dökerken, bir taburede yanına oturdum, hepsi ölçülmedi. Bir avuç un aldı, karıştırdı ve belki biraz daha ekledi. Ne kadar eklediğini sorduğumda, “Ah, tam da doğru miktarda” dedi. Vurmayı yavaşlattığında nedenini sordum. “Çünkü neredeyse hazır” diye yanıtladı.
Amacım, teyzemin el değmeden pişirme tarzı ve bizi zahmetsizce besleyebilmesiydi. Şimdi, ister ailem ve arkadaşlarım için yemek yapıyor istersem profesyonelce tarifler geliştiriyor olsam da, işler yolunda giderken beslenme, işler bozulduğunda rahatlık ve yükselen her şey bir araya gelmeye başladığında umut ve neşe verme arzusuyla hareket ediyorum. .
Bu, yemeklerin basit olması gerektiği anlamına gelir. Ama sadece sıkıcı anlamına gelmez.
Bazen bir yemeğin en lezzetli hali, fazlalıkları alıp terazisini ayarlayarak elde edilir. Sadelik, beslediğiniz kişilerle daha iyi harcanan (ya da yıkamak için çok fazla bulaşık bırakan) zaman gerektiren basit adımlar anlamına gelebilir. Aynı zamanda, titiz yöntemleri esnek, hatasız olanlarla değiştirmekle ilgilidir.
Pişirme genellikle korkutucu bir bilim olarak sunulur: ölçümler grama göre ölçeklenmezse ve kesin adımlar izlenmezse, yenilmez bir felaket ortaya çıkacaktır. Sabit bir miksere ihtiyacınız olduğuna dair bir varsayım da var. Arabamı, sahip olsaydım James Bond’un Aston Martin’ini seveceğimi düşündüğüm şekilde seviyorum. Parlak, güçlü bir motora sahip mikserim her türlü süslü şeyi yapabilir. Ancak, pişirme sanatını öğrenmek için mutlaka en iyi araç değildir.
Karıştırıcıyı atlayarak ve elle çalışarak, sürecin dokunsal keyfini yaşayabilir ve sezgisel pişirmenin ne kadar kolay olabileceğini anlayabilirsiniz. Bir düzine yumurta akını bulutlara çırpmak için bir miksere ve fındıkları toz haline getirmek için bir mutfak robotuna ihtiyacınız var, ancak tereyağının çoğunu una dönüştürmek için, tıpkı kurabiye hamurunda olduğu gibi parmaklarınızı kullanmanız gerekiyor.
Kısa hamur işi düşünün. Bir kalıba sıkıştırın ve ekşi bir kabuk elde edin. Kırıntılara ayırın, fındık ve yulaf ezmesi ekleyin ve bisküvi ve müsliyi birleştiren bir elma cipsi dolgunuz var. Kuru malzemeleri tereyağına sıkmak, unun yağla birleştiğini hissetmenizi, her şeyin kısa hamurlu, yumuşak bir hamura dönüştüğünü hissettiğiniz anda durmayı öğrenmenizi sağlar.
Hamurun bir araya geldiğini hissetme ve buna göre ayarlama bilgisinin aynısı yulaflı çikolatalı kurabiyeler için de geçerlidir. Yulaf, sıvıyı sünger gibi emer, bu nedenle karışımdaki bir damla krema, kurabiyelerin kurumasını önler. Ancak ıslak malzemelere çok fazla hava girmesi kurabiyeleri yapışkan hale getirebilir. Tahta kaşıkla karıştırmak, tereyağı ve şekeri krema kıvamına gelene kadar eritip yumurtayı altın rengi olana kadar çırpmanıza, hamurun direncini hissetmenize ve sert ceplere daha fazla bastırmanıza ve çikolata ve yulafı bir çırpma teli ile karıştırmanıza olanak tanır. hiçbir makinenin taklit edemeyeceği hassasiyet.
Bu kasların karışmasının sonucu? Hem yumuşak hem de sert olmayı başaran, kenarları çıtır çıtır, ortası karamelli ve yumuşak bir kurabiye.
Bu güvenilir tatlıları tek başına, sessizce veya büyük ya da küçük diğer ellerin yardımıyla yapmak terapötik bir deneyim olabilir. Parmaklarınızdaki yapışkan parçaları kazımak güzel, tıklama tuşları ve cam ekranlar dışında herhangi bir şeyle çalışmak için temel oluşturan bir şey. Ve eğer pişirmekten korkuyorsanız veya sadece mikserinizden çıkmak istemiyorsanız, bu kolay tatlılarla mutfakta güven ve neşe bulacaksınız.
Tarifler: elma gevrek | Yulaf Çikolatalı Kurabiye