Dün güneşli ama serin bir New York sabahında Metropolitan Sanat Müzesi, Guyanalı-İngiliz sanatçı Hew Locke’un Fifth Avenue bina cephesinin nişlerine yerleştirilmiş altın kaplamalı dörtlü heykelini sergiledi. Locke, 2019’da başlatılan ve Carol Bove ve Wangechi Mutu’nun enstalasyonlarının hemen ardından gelen müzenin Cephe Komisyonu’na katılan üçüncü sanatçı. Alana özgü çalışmaları, müze koleksiyonundaki fetih, yağma ve diğer emperyal şiddet biçimleriyle bağlantılı öğelerle diyalog içinde yaratılan parlayan kupalardır. Hemen söyleyeyim: Eserler emredici, düşündürücü, heybetli ve görmezden gelinmesi imkansız. Gerçekten muhteşemler.
Öğleye doğru bir bulut, güneşin altın yaldızlı heykellere doğrudan ışık vermesinin yolunu açtı ve onları parlattı. “Şuna bak; neredeyse kör ediyor,” dedi Locke, heykellerden birinin önünde, ikimiz de onun parlaklığının tadını çıkarırken.
Locke diziyi isimlendirdi Yaldızlı, bu da bir kelime oyunu suç. Küresel Güney’in altın ve diğer hazinelerinin yağmalanmasından ve yağmalanmasından kim sorumlu tutulacak? Kim olduğunu biliyorsun. Ama o kadar edebi değil. Locke, “Bu bir imparatorluk karşıtı veya hatta Met karşıtı bir eser değil” dedi.
“Yapmaya çalıştığım şey, insanların müze koleksiyonundaki bu nesnelerin arkasındaki hikayeleri ve buraya nasıl geldiklerini sorgulamalarını sağlamak” diye devam etti. “Met binasının kendisi bir ödül. Bu bir New York kupası, bir Amerikan kupası.”
Sergilenen heykeller arasında müzenin ana girişinin yanında yer alan bir çift büyük kupa kupası ve bir çift daha küçük kupa parçası yer alıyor. Parçaların kendileri sadece metal kirişlerle desteklenen kupaların cepheleridir. Bunun nedeni, Locke’un anıtsallaştırma işinde değil, ayakta kalan anıtları tepki verme, sorunsallaştırma ve yapıbozuma uğratma işinde olmasıdır. Örneğin, Birleşik Krallık’taki Birmingham’daki son projesine bakın, burada Kraliçe Victoria’nın halka açık bir heykelinin etrafına bir gemi inşa etti ve onu kendisinin beş küçük kopyasıyla çevreledi. Bu imparatorluğa karşı doğrudan bir saldırıydı.
Tüm parçalar Domenico Guidi’nin deniz canavarını içeriyor Andromeda ve Deniz Canavarı (1694) üslerinde. Yunan efsanesine göre Etiyopya kraliçesi Cassiopeia’nın kızı Andromeda bir kayaya zincirlenmiş ve annesi kızının olağanüstü güzelliği hakkında övünmekten kendini alıkoyamadığı için neredeyse bir canavar tarafından yutulmuştu. Bu kibirin tehlikeleri hakkında bir hikaye. Locke için deniz yaratığının açık ağzı aynı zamanda sömürgeciliğin ve günümüz tüketimciliğinin canavarca iştahını da simgeliyor. Her iki kupanın da kulpları, sürüngen desenini ödünç alır. kadeh Bizans İmparatorluğu’na meydan okuyan Avrasya savaşçılarından oluşan göçebe bir kabile olan Avarlar tarafından ele geçirilen bir savaş ganimeti veya imparator Justinian’ın haraç ödemesi olabilecek Bizans bölümünden. Kulplar ayrıca 18. yüzyıldan kalma kaplan kafalarına sahiptir. çakmaktaşı Bu, kendi kendini “Mysore Kaplanı” ilan eden Tipu Sultan’a aitti (kaplanlarla ünlü bir takıntısı vardı). İngiliz askerleri, Hindistan’a karşı dördüncü ve son Anglo-Mysore Savaşı’nın sonunda 1799’da onu öldürdükten sonra tüfeği Sultan’ın sarayından yağmaladılar.
Tam kupalardaki iki merkezi figür. Bunlardan biri, sol omzunun üzerinde bir oriks ve bir eşek olan bir insan figürünü betimleyen, MÖ sekizinci yüzyıla ait bir Asur savaş ganimetinden alınmıştır; diğeri, Mark Antony ve Kleopatra VII’nin oğlu Alexander Helios’u temsil ettiğine inanılan bir Yunan çocuğunun MÖ birinci yüzyıldaki bronz figüründen. “Ermenistan prensi” olarak adlandırılan çocuk, “egzotik” Doğu kıyafeti giyiyor. Pek çok prens ve kral gibi tombul, yozlaşmış ve iğrenç biri.
Ama ilk bakışta, ganimetlerin en dikkat çekici kısmı, her birinin üzerinde, gözbebeklerinin her yöne fırlayan göz setleri olabilir. Locke, “Onlar her şeyi gören gözler,” dedi. Neye dikkat ettiklerini tam olarak bilmiyoruz” dedi. Bununla birlikte, heykellerin bakış açısından bakarsanız, Met’in Beşinci Cadde’deki mega zengin komşularını göreceksiniz, kendi kupalarına sahip oldukları kesin.
Parçalanmış heykeller gibi görünebilecek iki uzak parça parça, aynı zamanda imparatorluk ve sömürge şiddetine de atıfta bulunuyor, ancak Locke bunların arkasındaki fikrin aynı zamanda izleyicileri zihinlerindeki heykelleri tamamlamaya teşvik etmek olduğunu söyledi.
Bununla birlikte birkaç ziyaretçiye yeni cephe komisyonu hakkında ne düşündüklerini sordum. Bana adını vermeyen bir kadın, “Bu benim tarzım değil ama kesinlikle göz alıcı” dedi. 10 yaşlarında gibi görünen küçük kızıyla birlikte müzeyi geziyordu. Kız “beğendim” diye karşı çıktı ama biz konuşamadan annesi onu geri çekti.
Kanada’daki memleketi Victoria’dan New York’u ziyaret eden Vancouver Island School of Art’ın direktörü Wendy Welch, “Altın seçimini seviyorum çünkü buradaki tüm zenginliğin hummasını temsil ediyor” dedi. “Gözler diyor ki: Neler olduğunu biliyoruz.”
Ayrıca Met’te işe gelen ve müze adına konuşma yetkisi olmadığı için isminin açıklanmamasını isteyen gönüllü bir rehberle de görüştüm. “Metropolitan Sanat Müzesi’nin önünde Guyanalı bir sanatçının eserinin olması çok güzel” dedi. “Bu çok şaşırtıcı. Bu 20 yıl önce asla olmazdı.”
Bir şey kesin: Heykelin parlak yüzeyleri çoğu ziyaretçinin dikkatini çekti. Locke’a altından korkmalı mıyız diye sordum. Sorulması garip bir soru ama bu değerli metalin tarihsel olarak yüklü tüm çağrışımlarını göz önünde bulundurarak gerekli hissetti. Sesli bir şekilde cevap verdi “NUMARA.”
“Altın güzeldir. Hayran olunacak. Güneş gibi parlıyor,” dedi ve parmağıyla öğlen göğünü işaret etti.
Kaynak : https://hyperallergic.com/761325/hew-locke-majestic-met-museum-facade-sculptures/