Kamuflaj ağları, boş mermi kovanları, pürüzlü şarapnel parçaları: Batı Ukrayna’nın Lviv kentindeki bir kilisenin 17. yüzyıldan kalma bu Barok mücevherinde, bunlar kutsal kalıntılar olarak kabul edilir.
Şehrin Garnizon Kilisesi’ndeki Pazar ayinleri sırasında, üniformalı Ukraynalı askerler, genç ve yaşlı siviller tarafından kuşatıldı, başlarını eğdi ve dua ederek ellerini kenetledi, eski inanç simgeleri ve modern savaşın eserleri ile çevriliydi.
Ukrayna’da iki aydan uzun bir süre önce savaş başladığından beri, adını havariler Petrus ve Pavlus’tan alan bu önemli ibadethane, ordularının daha büyük ve daha güçlü bir işgalciye karşı başarısı için dua edenler için bir yol gösterici haline geldi.
Kilise herkese açıktır, ancak en derinden asker ailelerinin ve onlara yakın olanların yaşamlarına bağlıdır – bu düzensiz ulusal anda ülkedeki hemen hemen herkesi kapsayan bir demografi.
Yükselen kemerlerinin altında, askerlerin eşleri, cephede görev yapan kocalar için ilahi koruma talep ediyor. Yaslı anneler ve babalar ağlar. Düğünler askeri cenaze törenleriyle destekleniyor.
Orduda görev yapan bir kardeşi olan kiliseye bağlı bir papaz olan Peder Nestor, “Hepsini teselli etmeye çalışıyoruz” dedi. “İşte, hepimiz birlikteyiz.”
Polonya sınırına ve Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü topraklarına 50 milden daha yakın olan Lviv, ülkenin doğusunda ve savaşın ilk haftalarında başkent Kiev’i çevreleyen bölgede şiddetli çatışmalardan büyük ölçüde kurtuldu. Bununla birlikte, kilisenin hazineleri, askeri havasına ek olarak, olası bombardımanlara karşı yoğun bir şekilde korunmaktadır.
Kordonlarla sabitlenmiş kaplama ve branda, süslü sunaklarını ve zamanla kararmış ikonlarını çevreliyor. Özenle işlenmiş avize paketlendi. Değerli resimlerin üzeri gümüş termal patlama battaniyeleri ile kaplanmıştır.
Melek heykeli koruyucu dolgu ile kaplanmıştır. Nadir parkeden oyulmuş, yaşamdan daha büyük bir haç, dönüşümlü olarak görüntülenmesine ve korunmasına izin veren, pencere gölgesine benzer bir mekanizma ile çevrilidir.
Ancak kilisenin askeri temalı rolü, 24 Şubat’ta başlayan savaştan çok önceye dayanıyor. Ana anıtları ve sergileri, Rusya’nın Kırım yarımadasını ele geçirdiği ve ülkenin doğusunda ayrılıkçı bir savaşı körüklediği 2014 yılına kadar uzanıyor. Mevcut tam ölçekli istila başladığında bu çatışma zaten 13.000’den fazla insanı öldürmüştü.
Merkezi nefin dışındaki bir yan koridorda, 2014’ten günümüze kadar ölen savaş portreleri, pankartlardaki montajlardan dışarı bakıyor. Bir yığın savaş alanı döküntüsü – mermi kovanları, kurşun delikleriyle dolu bir kantin, bir Kalaşnikof dergisi – bir tür tapınak oluşturur.
Her şeyin üzerinde, doğudaki Luhansk eyaletindeki bir askeri çadırın bir topçu isabetine maruz kalmasıyla ayakta kalan tek şey olan beyaz huş ağacından basit bir haç duruyor.
Geleneksel sunaklarda olduğu gibi, tapınanlar dua ve anma için sergiye çekilir. Orta yaşlı bir adam, başı öne eğik, metal yığınının önünde duruyordu. Başını kaldırdığında gözleri kızarmıştı.
Ölen çok arkadaşım oldu” dedi. “Burada onları düşünüyorum.”
Şehir merkezinde Arnavut kaldırımlı bir meydanda yer alan Garnizon Kilisesi’nin mensubu Rum Katolik, Ukrayna’nın çoğunluğu Ortodoks olan 44 milyonluk nüfusu arasında önemli bir dini azınlık. Ancak, 1946’da Sovyetler tarafından kovulan Katolik düzeninden sonra, bazı yerliler tarafından hala Cizvit kilisesi olarak biliniyor.
Cizvitler belki de en çok eğitim ve öğrenmeye olan sıkı bağlılıklarıyla tanınırlar, ancak tarikat aynı zamanda kilisenin mevcut enkarnasyonunun yolunu açmaya yardımcı olan ordu da dahil olmak üzere vaizlik hizmetleriyle de yakından ilişkilidir.
En eski haliyle kilise, o zamanlar Lviv’in kenarında, eski şehir surlarının yakınında bulunan basit bir ahşap yapıydı. 1600’lerin başında, o zamanlar Polonya ve Litvanya konfederasyonundaki en büyük kiliselerden biri olan muhteşem bir yapı ile değiştirildi.
Sovyet döneminde, savaştan zarar gören kilise, depo ve kitap deposu olarak kullanıldı. Ukrayna 1991’de Sovyetler Birliği çöktüğünde bağımsız oldu, ancak yetkililerin tarihi yapıyı yenilemeye başlaması yaklaşık 20 yıl sonra, 2010’da gerçekleşti.
Pazar günü, insanlar ayinler arasında dolaşırken, bir aile grubu vaftiz için kilisenin nefinde toplandı.
Bebeğin annesi Yaryna Bidyuk, savaşın ilk günlerinde güvenlik için kaçtıktan sonra Polonya’daki bir hastanede tek başına doğum yaptı. Çatışmanın başlamasından bu yana görevde olan asker kocası Taras, oğluyla geçen hafta ilk kez bir araya geldi.
Törenden sonra ikisi de gülümsüyordu. Beyaz bir yorgana sarılmış Küçük Mativius, beşiğinde kıvrandı ve esnedi.
Yakında baba savaşa geri dönecekti.
Ama şimdilik mutluyuz, dedi anne. “En azından bu anı yaşadık.”
Kaynak : https://www.latimes.com/world-nation/story/2022-05-01/ukraine-garrison-church