Alfonso Cuarón'un Romanlarını Yaratmak İçin Bellek ve Tarih Nasıl Bir Araya Geldi
Yapım tasarımcısı Eugenio Caballero anlatıyor AD 1970'lerin siyasi olarak bölünmüş, duygusal olarak işlenmiş Meksika'sını görsel olarak yeniden yaratmak için Meksikalı yönetmenin geçmişini nasıl araştırdı?
Anılar, özellikle çocukluğumuza ait olanlar, duygu ve merakla doludur. Yine de onlara sıkı sıkı sarılsak da, eksik ve kusurlu olabilirler. Yazar-yönetmen Alfonso Cuarón ve yapım tasarımcısı Eugenio Caballero'nun karşılaştığı zorluklardan biri buydu. şimdiye kadarki en kişisel filmi için Mexico City'de Cuarón’un çocukluğunun mekânlarını ve mikro kozmlarını yeniden yaratmaya başladı, Roma, sinemalarda ve şimdi Netflix'te yayınlanıyor. Cuarón'u büyüten kadınlara yürek burkan görsel bir aşk mektubu olan film, bir süredir genç bir ev işçisi olan Cleo'yu (Yalitza Aparicio) konu alıyor. Romanın siyasi kargaşası sırasında aile içi çekişme ve sosyal hiyerarşide ilerlerken, Roma'nın orta sınıf mahallesindeki bir aile 1970'ler. Cuarón’un vizyonunu gerçekleştirirken en büyük engel aslında setlerin kendisi değildi. konumlar veya malzeme kaynağı - daha ziyade, Cuarón'un senaryosunu bir hafta öncesine kadar görmüyordu üretim başladı.
Caballero, Cuarón’un anılarını hayata geçirecek olanı yaratma sürecini düşünerek, "Diğer filmlerden çok farklı bir süreçti" diyor. Alfonso çok güzel bir senaryo yazmıştı ama bunu ekiple paylaşmadı. Demek istediğim, okudum ve muhtemelen okuyan tek kişi bendim, ama okudum ama çekime başlamadan sadece bir iki hafta önce. Her şey sohbetlerle, küçük ayrıntılarla ilgili uzun sohbetlerle başladı ve normalde yaptığımız şeyin tersine bir mühendislikti. "
Roman mahallesini inşa etmeye başladıklarında, Meksika'nın şu anki durumu göz önüne alındığında, ayrıntıları doğru almak başlı başına bir görevdi. şehirler ve devletler, modern topluluklara uyum sağlamak için hızla dönerken, politik ve ekonomik olarak birçok değişiklik geçirdi ve popülasyonlar. Örneğin Caballero, Cuarón'un 1971'den beri hatırladığı çocukluk evini yeniden inşa etmek için Cuarón'un eski konutu yenilenmiş ve tamamen elden geçirilmiş olduğundan tamamen yeni bir mülk bulmak zorundaydı. Nihayetinde buldukları ev yıkılacaktı, ancak Cuarón ve ailesiyle yapılan görüşmeler sayesinde ekip, büyük ölçüde eski fotoğraflara dayanan ailenin anıları şeklindeki bir görüntüyü bir araya getirin - ancak olacağını düşündüğünüz fotoğraflardan değil anahtar. Caballero, "Bir fotoğraf gönderdiğinizde veya yayınladığınızda, bu onun [sizin için] özel bir şeye sahip olduğu anlamına gelir" diyor. “Ama ana ayrıntılarla - onları özel olmayan resimlerde bulduk, bilirsiniz, odak dışı veya garip bir açıya sahip olanlarda. Dekorasyonların nasıl yapılacağına dair bize ilham veren birçok ayrıntı var. "
Üzerinde çalışmak Roma Caballero’nun uzun ve ünlü kariyerine birkaç ilk ekledi. Bu ilk kez Oscar kazananıydı ( Panın labirenti) bir senaryo okumadan çalıştı, ama aynı zamanda ilk kez siyah beyaz çalıştı. Caballero, "Alfonso, 'Bu filmi siyah beyaz görüyorum' dedi ve başlangıçta biraz tuhaftı çünkü benim alanımda bir duyguyu iletmek için rengi kullanıyorum. Ancak gri tonlama da çok güçlüdür. Biz de işimize yarayacak bir palet oluşturduk ve sonra bunu siyah beyaza çevirdik. Bu renklerin belirli grilere dönüşeceğini bilmek, rengi değiştirmek için çok yararlı oldu. nesnelerin orijinal tonları, böylece siyahın kontrastlı versiyonunu değil, daha kesin olarak boyayabiliyoruz. beyaz."
Ancak diğer taraf, birkaç rengin benzer gri tonlarında çevrildiğinin keşfiydi. "Renkle ilgili ilginç bir soru getirdi: Renk, bir mekanın algılanmasını nasıl etkiler?" diyor Caballero. Bu, filmin oyuncularının (çoğu eğitimsiz) hikayelerini anlatmalarına özellikle yardımcı oldu. "[Oyunculara] belirli bir duygu uyandıracak belirli renklerde boyamaya karar verdik. Dolayısıyla, sonuçta renk, siyah ve beyazdan dolayı doğrudan ekrana yansıtılmasa da, performansı belirli bir şekilde etkiledi - veya diyelim ki, katıldı. "
Öyle bile olsa, Cuarón ve Caballero’nun görsel hikaye anlatımını yönlendiren şey, renkten çok daha derine indi. Caballero, "Konuşacağımız ana konular, sosyal sınıfların Meksika'da nasıl işlediğiydi" diyor. “Hizmette olanlarla evin sahipleri arasındaki fark. Mexico City'deki çarpışan dünyalardan, belirli bir partinin siyasi etkisinden bahsetmek istedik. Tüm bunlardan, temel olarak alanı tanımlamaya başladık. " Ve bazen, hem fiziksel hem de psikolojik nedenlerden dolayı bu her zaman kolay değildi. Centro Medico'da geçen duygusal ve karmaşık bir sahne için - işçi sınıfına ve fakirlere hizmet veren genel bir hastane, gerçek hayatta bir yerde yıkılmıştı. 1985 depremi - Caballero, terk edilmiş bir binada bulduğu, dönemin belirli mimarisini onurlandıran yapılar arıyordu. "Çok çalışmaya ihtiyaç vardı." Bu yüzden Caballero ve ekibi, "bir işçi ordusu gibi, binanın diğer katlarından doğru karoları seçip birini tamamlamak için harekete geçti. hikaye. Ayrıca o hastaneyi yaratmak için yıkılan duvarları da yeniden inşa ettik. Bence bu gerçekten size orada olanları hissettirmeye çalışıyor. "
Film için çalkantılı bir doruk noktası oluyor, izlemesi ne kadar zor olsa da Caballero’nun ısrarını yansıtıyor dünyalar arasında bir çatışmayı göstererek, "doktorların yardım etme iradesi, ama daha sonra aynı zamanda onu çevreleyen trajedi hastane. İstediğimiz şey, işçi sınıfı için bu hastanenin geniş bir görünümünü elde etmek. Bunu yansıtan, onu belli bir şekilde onurlandıran, çünkü aynı zamanda insanlarla dolu olan bir dünyaya sahip olmak istedik ama doktorlar kaos içinde ellerinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorlardı. "
İlişkili:Kate Moss ve Johnny Depp’in Eski Greenwich Köyü Aşk Yuvası Aylık 21.500 Dolar'a Kiralanabilir