9 Nisan 2010 Cuma
Eskiz defterinden bir sayfa: Korku
“Neden hiç dostunuz yok?” diyorum.
Derin bir nefes alıyor. Duvardaki tablolardan birine takılıyor gözleri. Onunla birlikte ben de bakmaya başlıyorum. Sorumun cevabını o karmakarışık lunapark görüntüsünde aramaya başlıyoruz.
Tablonun merkezinde bir dönme dolap var, hemen yanındaki atlıkarıncanın sol tarafı fırça darbelerinin belirginleştiği bir karanlığa hapsedilmiş. Sanki atlıkarıncaya binen çocuklar dönüşlerini tamamlayamadan, içlerinden yükselen ilk kahkahayı bırakmadan karanlık tarafından yutulacaklar. İç sıkıcı bir günbatımı; güneşin vedası kendini pamuk helvacının arkasına düşen kızılda belli ediyor. Kızıllığın aldatıcı daveti dışında karanlık bir tabloya bakıyoruz. Zaman onun istediği hızda akıyor.
Konuşmuyor. Bir bilgenin sınavından geçiyor gibiyim. Başarı ölçüsünün huzursuz bir iç çekiş olduğu, sorusu belirsiz bir sınav. Kafam karışıyor; soruyu soran ben değil miydim?
Dönme dolabın arkasındaki binaya takılıyor gözüm; korku tüneli galiba. Biraz daha dikkatli bakınca, ahşap binanın üstündeki brandayı görüyorum; yeteneksizce boyanmış bir iskeletle kan emici kont… Gülümsüyorum. Resim içinde resim. Tuval üstünde branda. Sorumun cevabı bu binada gizli olabilir mi? İç karartıcı bir yalnızlığın nedenini anlamak için korku tünelinden içeri mi girmeliyim? Korkularımla yüzleşmem için bir çağrı mı yapıldı?
Duymuyorum. Çağrı duymuyorum, zil sesi duymuyorum. Duysam hemen fısıldayacağımı biliyorum, en çok hırsızlardan korkarım diye.