Mesleki kimliklerimizde de bir anlam bulabiliriz tabii ki, ancak tüm olanaklarımızı onların belirleyemeyeceği gerçeğini göz ardı etmemeliyiz. Arada sırada silkinip, günlük olaylardaki beklenmedik olanakları görebilmek ve yaşamlarımıza yeni açılımlar getirmek için gözümüzü dört açmalıyız.
Bu düşünce Fransız Varoluşcu Filozof Jean Paul Sartre (1905 -1980)’ın bakış açısıdır. Sartre yaşamına birçok rol sığdırmıştır: yazar, muhalif, filozof, çapkın, Nobel ödüllü yazar, amfetamin bağımlısı, ulusal kahraman. Sartre, yaşamımızı aktif şekilde kararlarımız ve tercihlerimizle inşa etmemiz gerektiğini savunur. Yaşamın bizi tanımlaması tuzağına düşmemeliyiz. Biz onu tanımlayan olmalıyız. Yaşamdaki anlam inşacıları olmalıyız, kararlarımızla, anlam ve amaç üretmeliyiz.
Sartre, her birimizin dünyada keşfetmesi ve ortaya çıkarması gereken bir öz ile dünyaya geldiğimizi savunan geleneksel felsefenin karşısında konumlandırır kendisini. Bu tür bir felsefenin dini yönelimli olduğunu savunur. Geleneksel felsefe, Tanrının dünyayı en küçük detayına kadar tasarladığına ve yarattığına inanan Orta çağ Skolastik felsefecileri tarafından ortaya konmuştur. Dünya sanki bir satranç tahtasıdır ve Tanrı -şahlar, vezirler, atlar, kaleler, filler ve piyonlar- her bir parçanın temel işlevini tasarlamış ve onları tek bir seferde satranç tahtasına bırakmıştır. Skolastiklere göre “öz varoluştan önce gelir”. Şeylerin özü, varlığından önce tanımlanır. Bizim mücadelemiz bize verilen özü bulup onunla yaşamaktır.