Josephine Baker’ın Fransız yazar Marcel Sauvage ile kaleme aldığı 1927 tarihli anılarında belirttiği gibi, kadınların klişeleştirilmesinden nefret ediyor ve özgürlüklerine değer veriyordu. Ama o zamandan beri, çok daha büyük bir meydan okuma -çok daha büyük bir tehdit- çirkin başını kaldırmıştı. 1926’da Avrupa’yı gezmek için Paris’ten ayrıldı ve seyahat programı onu nihayet Berlin’e götürdü.
Birinci Dünya Savaşı’nın dehşetinden henüz on yıl geçmedi, Almanya’nın başkentinde vahşi bir coşku vardı ve parlak, küstah gece hayatı daha çok gençliğinde tanıdığı Amerika’ya benziyordu – Harlem veya onun Chestnut Alley bölgesi. yerli St Louis – Avrupa’nın tarihi başkentinin zarif havalarından daha fazla.
Bu, Nazizm’in yükselişinden önceki Almanya’ydı ve şehirde yoğun bir çöküş vardı, Büyük Savaş’ın dehşetine panzehir olarak sansasyon ve heyecan peşinde koşma ihtiyacı vardı. Almanya bu çatışma sırasında sadece acı çekmekle kalmadı, aynı zamanda mağlupların ulusuydu ve partiye ve unutmaya ihtiyaç vardı.
St Louis şehrinde korkunç bir yoksulluk içinde büyüyen Josephine’in genellikle okulda giyecek bir üniforması ve hatta ayakkabısı bile yoktu. Alay edilmiş, reddedilmiş, alay edilmiş, aptalı oynamış ve çoğunlukla okuldan nefret etmişti. Zengin beyazlara satmak için lokomotiflerden kömür çalan sokak çetesine liderlik etmekten çok daha mutluydu. Korkusuz ve vahşi olanı kanıtlamıştı, geri kalanlar çuvallarını doldurabilsin diye avuç dolusu kirli siyah kayayı atmak için vagonlara tırmandı.
O sadece tiksindikleri çöküşün bir sembolü değildi, aynı zamanda hor gördükleri “ırksal kirlilik”in de somut bir örneğiydi.
Çoğu zaman, o meşgulken bile tren sarsılarak harekete geçerdi. Lokomotif hızlanmaya başlayınca ve sokak arkadaşları ona zıplaması için bağırırken, o her zaman tehlikeli tüneğinde kalacak ve daha fazla kömür fırlatacaktı. Tipik olarak, en son sınırına kadar zorlar, tren çarpmanın yaralayıcı ve hatta ölümcül olabileceği bir hıza erişmeden hemen önce kendini serbest bırakırdı. Çoğu zaman çıplak ayakla gezerdi ve en soğuk aylarda soğuğu savuşturmak için sokaklarda dans etmeye giderdi.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, 1926’da Berlin’in vahşi aşırılığına heyecanlandı. Yıldızlığının ve iyi talihinin geçici olduğunu kanıtlayacağından – gençliğinin sefil kıtlığına ve zorlu eziyetine geri döneceğinden korktu – şan ve servetin peşinden koştu, amansızca peşinden gitti. uzak. Ayrıca, utanmadan kökenlerini, özellikle de soyunu yeniden yazdı ve yeniden biçimlendirdi. “Ben yalan söylemem. Hayatımı iyileştiriyorum,” dedi bir keresinde, aile öyküsünün anlattığı çelişkili versiyonları hakkında anlamlı bir yorumda bulunan bir muhabire.
İlk Berlin turu sırasında, Josephine’in La Revue Negre1925’te onu New York’tan Paris’e getiren gösteri tüm gişe rekorları kırmıştı. Almanya’da, insan varoluşunun daha ilkel ve doğal bir biçimi olan, modern, mekanize varoluştan önce gelen ‘soylu vahşi’ kavramı modaydı. Josephine’in manşeti La Revue Negre tüm bunları somutlaştırdığı görüldü, neredeyse çıplak dansları – hareket etmek için doğduğuna inanıyordu, ritmi ruhuna sıkı sıkıya bağlıydı – seyircileri büyüledi, tıpkı nacktkultur (çıplaklar) hareketi Almanya’yı kasıp kavuruyordu.
Ama aynı zamanda, ülkeyi böyle bir “ahlaksızlıktan” temizlemeyi ve “sağlıklı, zinde ve güçlü” bir ulus inşa etmeyi amaçlayan aşırı sağcı bir ideoloji hakim olmaya başladı. Bu, yeni doğmakta olan Nazi hareketiydi ve o zamanlar onun fırtına askerleri, sözde Kahverengi Gömlekliler’di. Josephine Baker’ı ve gösterilerini şiddetle kınadılar. Sapık zihniyetlerinde, o sadece tiksindikleri çöküşün bir sembolü değildi, aynı zamanda hor gördükleri “ırksal safsızlığın” da somut bir örneğiydi.
Başka hiçbir şey olarak, kristal gece Hitler’e ve onun savunduğu her şeye karşı duyduğu nefreti kristalize etti.
Kahverengi Gömlekliler daha sonra büyük ölçüde çılgın bir saçak olarak görüldüğünde, Josephine eleştirilerine karşı koyabileceğini kanıtladı. “Ben ahlaksız değilim,” diye sertçe itiraz etti, “Ben sadece doğalım.” Çoğu Almanya’dayken, turu fırtına gibi geçmişti.
Ama iki yıl sonra geri döndüğünde çok farklı bir hikaye ortaya çıkacaktı. Oraya varmadan çok önce, karşıtları hazırdı. Önce Avusturya’ya gitti, ancak çığlık atan manşetlerle karşılandı – o ‘Kara Şeytan’ ve ‘Jezebel’, İncil’deki kadın parya ve sahte peygamberdi. Bildiriler, yapacağı “küstah yüzlü putperest danslarını” kınarken, silahlı muhafızlar ona Viyana’ya kadar eşlik etmek zorunda kaldı.
Birçok Avusturyalı Almanya ile önerilen birliği benimserken, Hitler’in Mein Kampf-siyahların aşağı “yarı maymunlar” olduğu da dahil olmak üzere- hazır bir okuyucu kitlesi bulmuştu. En kötü ifadeyi icat etti negersmach Bayan Baker’ı selamlamak, bu onun performanslarının ve varlığının Nazi davasına ve özellikle sözde Übermenschençok övülen Aryan usta ırkı.
Josephine’in Berlin’in en ünlü opera evlerinden biri olan Theatre des Westens’teki gösterisi başladığında, ajitatörler oradaydı ve onu yuhalamalar ve ıslıklarla boğdular. Ertesi gün Nazi yanlısı bir gazetede çıkan bir yorumda şöyle haykırıyordu: “Güzel, sarışın Lea Seidl’i bir zenci ile sahneye çıkarmaya nasıl cüret ederler.” (Avusturyalı aktris Lea Seidl, aslında Josephine ile arkadaş olmuştu ve kendisine nasıl davranıldığı konusunda rezil olmuştu). Gösterinin altı ay sürmesi planlanıyordu. Josephine – perili, nutuk çeken, taciz edilen – kaçmak zorunda kalana kadar üç hafta sürdü.
Dresden’e doğru ilerleyen basın, “bunun sarsıntılarını” kınadı. renkli kız” Münih’te Josephine daha da kötü bir durumla karşı karşıya kaldı. Gösterileri şehrin kendine saygısını zedeleyeceği için düpedüz yasaklandı, diye uyarıldı. Kendisinden nefret ediyormuş gibi görünen çetelerle karşılaştı ve onların hayatının bir sonunu görmek istediklerini hissetti. Gerçekte içgüdüleri -tehdit konusundaki aşikar duygusu- abartılı olmaktan çok uzaktı.
Berlin gezisi, Yahudi olan Rotter kardeşler tarafından rezerve edilmişti. Acımasız eleştiriler ve aşağılamalarla karşı karşıya kaldıklarında, arkalarında işlettikleri en önde gelen Berlin tiyatrolarını bırakarak Çekoslovakya’ya kaçmak zorunda kalacaklardı. Orada bile Nazi devletinin uzun kolundan hala güvende değillerdi. Gestapo tarafından takip edilen Rotter kardeşler yakalanacak, tutuklanacak ve öldürülecekti.
Bu turun şokundan sonra, Josephine, Nazilerin karanlık korkuları aniden herkesin görebileceği şekilde netleşmesine rağmen, Almanya ve Hitler’in etkisi altındaki diğer uluslarla arasındaki mesafesini korudu. 9 Kasım 1938’de, Holokost’un habercisi olan bir dehşet içinde, kristal gece—Kırık Camlar Gecesi— Avusturya ve Almanya’yı sarstı.
Erkekler, kadınlar ve çocuklar dövülerek öldürülürken Yahudiler evlerinden sürüklendi ve sinagoglar ateşe verildi. Elbette, o zamana kadar Josephine zengin Yahudi sanayici Jean Lion ile evliydi, bu yüzden bu dehşeti en kişisel olarak hissetti. Başka hiçbir şey olarak, kristal gece Hitler’e ve onun savunduğu her şeye karşı duyduğu nefreti kristalize etti.
Yaklaşan çatışma, “yenilgiyi reddettiği” için kendisiyle yüz yüze getirecekti.
İronik olarak, bu, Josephine’in varlığının Hitler’in dikkatini en kişisel olarak çekeceği yıldı. Aşağıdaki Avusturya ziyareti Anschluss—bu ulusun Nazi Almanyası tarafından ele geçirilmesi – Führer, Viyana’nın tarihi Weinzinger Oteli’ne el koymayı seçti. Tipik olarak, kendisi için en iyi süiti seçti, yatağa girmeden önce Josephine Baker’ın portresinden başkasının duvardan kendisine bakmadığını fark etmemişti. Söylemeye gerek yok, pek memnun değildi.
Jacques Abtey gelip Le Beau Chêne’i aradığında, Josephine Hitler gibi zorbalara ve bütün savunduğu şeylere karşı durma ihtiyacının kesinlikle farkındaydı. Nazi Almanyası’nın eylemleri “suçtur” diye yazacaktı ve “suçluların cezalandırılması gerekiyordu”. Savaş Avrupa’yı sardığı için, ihtiyaç duyulursa Nazileri kendi elleriyle öldürmeye hazır olduğunu ilan edecekti. Elbette, bir Saygıdeğer Muhabir olarak işe alınması, ona kan dökmeye gerek duymadan karşılık verme olanağını verdi.
Fransız ordusunun Tarihsel Savunma Servisleri olan Service Historique de la Défense’den Géraud Létang’ın ilan ettiği gibi, Josephine “birçok şeyin simgesi” haline gelecekti: “İkinci Dünya Savaşı sırasında kadınların angajmanı, Fransız Direnişindeki yabancılar…” Gerçekte, yaklaşan çatışma, “yenilgiyi reddettiği” için kendisiyle yüz yüze getirecekti, hayatta kalmasının dengede olacağı hayatının en büyük performansında ustalaşmasını gerektiriyordu.
Ama önce, casusluğun kesme ve hamlesinde kendini kanıtlaması gerekecekti.
____________________
alıntı Ajan Josephine: Amerikan Güzeli, Fransız Kahramanı, İngiliz Casusu Damien Lewis’in fotoğrafı. Telif hakkı © 2022. Hachette Book Group, Inc.’in bir yan kuruluşu olan Perseus Books, LLC’nin bir baskısı olan PublicAffairs’den edinilebilir.
Kaynak : https://lithub.com/how-josephine-baker-learned-to-hate-the-nazis-before-most-of-america/