Alicia Cabezudo
Escuela de Ciencias de la Educación, Universidad Nacional de Rosario UNR – Rosario Arjantin
E-posta: [e-posta korumalı]
Barselona, Haziran 2010
Bugün çocukların okul yaşamı, çeşitli şiddet türlerinin kesiştiği hayali bir “ateş hattı” olarak görülebilir: vsosyo-ekonomik sistemin şiddeti, dünya nüfusunun büyük bir kısmı için sonuç olarak yoksulluk ve sefalete yol açan ardışık düzenlemeler ve zorluklarla; vsiyasi sistemlerin şiddeti etik davranış, demokratik katılım, saygı ve oybirliği ile karar almayı talep ederken sivil toplum temsilini gasp eden hükümetler tarafından uygulanan; gündelik şiddet katıldığımız tüm faaliyetlerde - iş, eğlence, okul ve topluluk siteleri - yeniden üretilme eğiliminde olan kamusal ve özel alanlarda tezahür eder.
Özetle, bu sosyo-ekonomik marjinalleşme, muazzam sınıf farklılıklarını yeniden yaratır ve topluma, spor kutlamalarının bile - çok sık - kabus haline geldiği sosyal adaletsizlikten kaynaklanan bir tür şiddeti enjekte eder. Bu son yıllarda futbol maçlarında ve diğer birçok sporda oluyor. Bir daha bakalım.
Futbol Dünya Kupası her zaman çocuklar, öğrenciler ve genel olarak nüfus için bir kutlamadır. İnsanların televizyonda maçlara meylettiği, skorları, sonuçları, bahisleri, penaltıları, ünlü futbolcuların isimlerini ve sonsuz kazanma kombinasyonlarını beklediği bir kutlama. Kupa, arkadaşlar, komşular, aile ve iş ortakları ile yapılan ana sohbettir ve diyaloga açık bir konu haline gelir; farklı seçenekleri ve pozisyonları savunmak için; spor tutkularını ve beklentilerini paylaşmak için; başkalarıyla öğle yemeği yemek veya yemek yemek için; saatleri neşeli ve kolektif bir şekilde paylaşmak için. Duygusal (ve etkili!) ilişkiler yoluyla toplantıları, açık iletişimi, fikir alışverişini ve sosyalleşmeyi kolaylaştıran bir tür kutlamadır. Tüm bu deneyimler, öğretme-öğrenme sürecinde uygulanabilen değerli kalıplardır.
Bir arada yaşama, başkalarına saygı, çok kültürlülük ve sosyal zenginliğin önemini teşvik etmek için bu “kutlamayı” bir öğrenme deneyimine dönüştürmek eğitimciler için olağanüstü bir eğitim fırsatıdır; farklılıkların ve kültürel benzerliklerin kutlanması; ve kolektif çabayı keşfetmek etik ve politik bir değer olarak.
Dünya Kupası'nı, futbolun “popüler bilgisinin”, deneyimlerinin, hikayelerinin ve uygulamalarının mevcut dünyayı daha iyi anlamak için ilgili öğretim kaynakları ve araçları olarak kullanılabileceği demokratik bir eğitim fırsatına dönüştürebiliriz. Bu araçlar, toplumlarımızın çeşitliliğini yeniden düşünme fırsatı ve karmaşıklığıyla ve kendi gerçeklerimizde ortaya çıkma biçimleriyle yüzleşirken karşılaştığımız zorluklarla verilen muazzam bir pedagojik değere sahiptir.
Bu, okul müfredatına birden fazla disiplin aracılığıyla eklenebilecek yeni konular hakkında düşünmek için bir fırsattır. “Uzak ve egzotik ülkeler” üzerine çalışmalar (halkları aynı sokakta komşumuz olduğunda “ne kadar “egzotik”?); bilinmeyen coğrafi yerler hakkında okumalar; farklı hükümet uygulamaları ve yasaları üzerine araştırma; başkalarının sanat, zanaat, gelenek ve dinleri öğrenmesi; çeşitli bölgelerin geçmiş ve şimdiki tarihinin keşfi; ekonomik ilişkiler ve bağlantılar; herkesi etkileyen ortak sorunlar ve toplu çözüm arayışları; aktif bir süreç içinde yansıtma, değiş tokuş ve öğrenme için olanaklar açabilecek birçok tartışma konusunun yanı sıra. Bu kesinlikle uluslararası maçları “izlemekten” çok daha yaratıcı.
Barış kültürü/kültürleri yaratmak için bir eğitim fırsatı olarak Dünya Kupası'nın bu olası uygulaması, uluslararası spor etkinlikleri etrafında gerçekleşen geleneksel öğreti ile karşı karşıya kalacaktır: mekanik ezberden okuma Kupada listelenen ülkelerin ve bir pasif gözlem – bazen sürprizle – bilinmeyen ülkelerden – aniden Büyükler – ya da Her Büyüklerin tanınması – siyasi ve ekonomik güçleri nedeniyle iyi bilinir.
Çeşitliliği ve farklılıkları, çoklu yaşam tarzlarını ve dünya görüşlerini, farklı medeniyetleri ve bunların tezahürlerini, bu futbol takımları tarafından temsil edilen farklı kültürlerin zenginliğini ve diyalog üretme olasılığını anlamak, temel bileşenler olan siyasi, dini ve kültürel zenginleşme dersi sunar. çocukların, gençlerin ve yetişkinlerin demokratik yurttaşlık eğitimi.
Tüm bu değerlerin inşası; halkların kendi kaderini tayin hakkının savunulması ve tanınması; barış hakkı; insan haklarına ve uluslararası hukuka saygı; ve toplumsal, siyasal, ekonomik ve kültürel dönüşümlerin aktörleri olarak tarih boyunca insanın kolektif çabası ve dayanışmasını öğrenmek, bu pedagojik önerinin bir parçasıdır.
Şimdiki dünya ülkelerinin “iyi futbol takımları” olmaya karar vermelerinin zamanı geldi – “her futbolcunun” “pozisyonundan”, uyumlu, dengeli ve işbirlikçi olan “puanların ve sonuçların” acil inşasına kadar yardım ettiği yer. Bunlar her zaman “fair play” yapan, birbirlerine saygı duyan ve dünyada ve kendileri için dayanışma ve işbirliği için hayati dersler yaratan futbol takımları olacaktır.
Her düzeyde bunun için çalışalım: çocuklarla, gençlerle ve yetişkinlerle; ebeveynler, komşular, arkadaşlar ve meslektaşlarla; ve … neden hep birlikte oynamak zorunda olduğumuz barış ve adalete yönelik bu harika oyunda hala bilinmeyen diğer ortaklarla olmasın?
Bu eğitim fırsatını tereddüt etmeden değerlendirelim.