Bu maddenin ilk fıkrasında; işçilerin işe alınmalarının, belli bir sendikaya girmeleri veya girmemeleri veya belli bir sendikadaki üyeliği korumaları veya üyelikten istifa etmeleri şartına bağlı tutulamayacağı hükme bağlanmıştır.
Sözü edilen maddenin ikinci fıkrasında ise, işverenin, sendika üyesi olan işçilerle sendika üyesi olmayan işçiler veya ayrı sendikalara üye olan işçiler arasında, çalışma şartları veya çalıştırmaya son verilmesi bakımından herhangi bir ayrım yapamayacağı kuralı getirilmiştir.
Bu tür bir ayrımcılıkla karşılaşan işçi, bir yıllık ücreti tutarından az olmamak üzere sendikal tazminata hak kazanacaktır.
İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranışı, sendikal nedene dayalı bir ayrımcılık oluşturuyor ise, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanununun 25. maddesinde öngörülen sendikal tazminat söz konusu olacaktır.
Sendikal tazminat sadece sendikal nedene dayanan işten çıkarmalarda değil, sendikal faaliyette bulunma özgürlüğüne aykırılık nedeniyle yapılan fesihlerde de uygulama alanı bulacaktır.
Sendikal tazminatın amacı, ortaya çıkan maddi bir zararı tazmin etmek değil, işvereni fesih hakkını kötüye kullanmaktan kaçınmaya zorlamaktır.
İş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğinin tespit edilmesi hâlinde; 4857 sayılı Kanun'un 21. maddesine göre işçinin başvurusu, işverenin işe başlatması veya başlatmaması şartına bağlı olmaksızın sendikal tazminata karar verilir.
Ancak işçinin işe başlatılmaması hâlinde, ayrıca 4857 sayılı Kanun'un 21. maddesinin birinci fıkrasında belirtilen işe başlatmama tazminatına hükmedilmez.
İşçinin 4857 sayılı Kanunun iş güvencesi hükümlerine göre dava açmaması ayrıca sendikal tazminat talebini engellemez.
İşe iade davasında belirlenen işçinin 1 yıllık brüt ücreti tutarındaki sendikal tazminat, işverene başvuru ve işe başlatılma şartına tabi olmaksızın belirlendiğinden, ücret olarak, geçersiz olduğu belirlenen fesih tarihindeki ücret kabul edilmelidir.