There was once upon a time a King, but where he reigned and what he was called, I do not know. He had no son, but an only daughter who had always been ill, and no doctor had been able to cure her. Then it was foretold to the King that his daughter should eat herself well with an apple. So he ordered it to be proclaimed throughout the whole of his kingdom, that whosoever brought his daughter an apple with which she could eat herself well, should have her to wife, and be King. This became known to a peasant who had three sons, and he said to the eldest, "Go out into the garden and take a basketful of those beautiful apples with the red cheeks and carry them to the court; perhaps the King's daughter will be able to eat herself well with them, and then thou wilt marry her and be King." The lad did so, and set out.
When he had gone a short way he met a little iron man who asked him what he had there in the basket, to which replied Uele, for so was he named, "Frogs' legs." On this the little man said, "Well, so shall it be, and remain," and went away. At length Uele arrived at the palace, and made it known that he had brought apples which would cure the King's daughter if she ate them. This delighted the King hugely, and he caused Uele to be brought before him; but, alas! when he opened the basket, instead of having apples in it he had frogs' legs which were still kicking about. On this the King grew angry, and had him driven out of the house. When he got home he told his father how it had fared with him. Then the father sent the next son, who was called Seame, but all went with him just as it had gone with Uele. He also met the little iron man, who asked what he had there in the basket. Seame said, "Hogs' bristles," and the iron man said, "well, so shall it be, and remain." When Seame got to the King's palace and said he brought apples with which the King's daughter might eat herself well, they did not want to let him go in, and said that one fellow had already been there, and had treated them as if they were fools. Seame, however, maintained that he certainly had the apples, and that they ought to let him go in. At length they believed him, and led him to the King. But when he uncovered the basket, he had but hogs' bristles. This enraged the King most terribly, so he caused Seame to be whipped out of the house. When he got home he related all that had befallen him, then the youngest boy, whose name was Hans, but who was always called Stupid Hans, came and asked his father if he might go with some apples. "Oh!" said the father, "thou wouldst be just the right fellow for such a thing! If the clever ones can't manage it, what canst thou do?" The boy, however, did not believe him, and said, "Indeed, father, I wish to go." - "Just get away, thou stupid fellow, thou must wait till thou art wiser," said the father to that, and turned his back. Hans, however, pulled at the back of his smock- frock and said, "Indeed, father, I wish to go." - "Well, then, so far as I am concerned thou mayst go, but thou wilt soon come home again!" replied the old man in a spiteful voice. The boy, however, was tremendously delighted and jumped for joy. "Well, act like a fool! thou growest more stupid every day!" said the father again. Hans, however, did not care about that, and did not let it spoil his pleasure, but as it was then night, he thought he might as well wait until the morrow, for he could not get to court that day. All night long he could not sleep in his bed, and if he did doze for a moment, he dreamt of beautiful maidens, of palaces, of gold, and of silver, and all kinds of things of that sort. Early in the morning, he went forth on his way, and directly afterwards the little shabby-looking man in his iron clothes, came to him and asked what he was carrying in the basket. Hans gave him the answer that he was carrying apples with which the King's daughter was to eat herself well. "Then," said the little man, "so shall they be, and remain." But at the court they would none of them let Hans go in, for they said two had already been there who had told them that they were bringing apples, and one of them had frogs' legs, and the other hogs' bristles. Hans, however, resolutely maintained that he most certainly had no frogs' legs, but some of the most beautiful apples in the whole kingdom. As he spoke so pleasantly, the door-keeper thought he could not be telling a lie, and asked him to go in, and he was right, for when Hans uncovered his basket in the King's presence, golden-yellow apples came tumbling out. The King was delighted, and caused some of them to be taken to his daughter, and then waited in anxious expectation until news should be brought to him of the effect they had. But before much time had passed by, news was brought to him: but who do you think it was who came? it was his daughter herself! As soon as she had eaten of those apples, she was cured, and sprang out of her bed. The joy the King felt cannot be described! but now he did not want to give his daughter in marriage to Hans, and said he must first make him a boat which would go quicker on dry land than on water. Hans agreed to the conditions, and went home, and related how it had fared with him. Then the father sent Uele into the forest to make a boat of that kind. He worked diligently, and whistled all the time. At mid-day, when the sun was at the highest, came the little iron man and asked what he was making? Uele gave him for answer, "Wooden bowls for the kitchen." The iron man said, "So it shall be, and remain." By evening Uele thought he had now made the boat, but when he wanted to get into it, he had nothing but wooden bowls. The next day Seame went into the forest, but everything went with him just as it had done with Uele. On the third day Stupid Hans went. He worked away most industriously, so that the whole forest resounded with the heavy strokes, and all the while he sang and whistled right merrily. At mid-day, when it was the hottest, the little man came again, and asked what he was making? "A boat which will go quicker on dry land than on the water," replied Hans, " and when I have finished it, I am to have the King's daughter for my wife." - "Well," said the little man, "such an one shall it be, and remain." In the evening, when the sun had turned into gold, Hans finished his boat, and all that was wanted for it. He got into it and rowed to the palace. The boat went as swiftly as the wind. The King saw it from afar, but would not give his daughter to Hans yet, and said he must first take a hundred hares out to pasture from early morning until late evening, and if one of them got away, he should not have his daughter. Hans was contented with this, and the next day went with his flock to the pasture, and took great care that none of them ran away.
Before many hours had passed came a servant from the palace, and told Hans that he must give her a hare instantly, for some visitors had come unexpectedly. Hans, however, was very well aware what that meant, and said he would not give her one; the King might set some hare soup before his guest next day. The maid, however, would not believe in his refusal, and at last she began to get angry with him. Then Hans said that if the King's daughter came herself, he would give her a hare. The maid told this in the palace, and the daughter did go herself. In the meantime, however, the little man came again to Hans, and asked him what he was doing there? He said he had to watch over a hundred hares and see that none of them ran away, and then he might marry the King's daughter and be King. "Good," said the little man, "there is a whistle for thee, and if one of them runs away, just whistle with it, and then it will come back again." When the King's daughter came, Hans gave her a hare into her apron; but when she had gone about a hundred steps with it, he whistled, and the hare jumped out of the apron, and before she could turn round was back to the flock again. When the evening came the hare-herd whistled once more, and looked to see if all were there, and then drove them to the palace. The King wondered how Hans had been able to take a hundred hares to graze without losing any of them; he would, however, not give him his daughter yet, and said he must now bring him a feather from the Griffin's tail. Hans set out at once, and walked straight forwards. In the evening he came to a castle, and there he asked for a night's lodging, for at that time there were no inns. The lord of the castle promised him that with much pleasure, and asked where he was going? Hans answered, "To the Griffin." - "Oh! to the Griffin! They tell me he knows everything, and I have lost the key of an iron money-chest; so you might be so good as to ask him where it is." - "Yes, indeed," said Hans, "I will do that." Early the next morning he went onwards, and on his way arrived at another castle in which he again stayed the night. When the people who lived there learnt that he was going to the Griffin, they said they had in the house a daughter who was ill, and that they had already tried every means to cure her, but none of them had done her any good, and he might be so kind as to ask the Griffin what would make their daughter healthy again? Hans said he would willingly do that, and went onwards. Then he came to a lake, and instead of a ferry-boat, a tall, tall man was there who had to carry everybody across. The man asked Hans whither he was journeying? "To the Griffin," said Hans. "Then when you get to him," said the man, "just ask him why I am forced to carry everybody over the lake." - "Yes, indeed, most certainly I'll do that," said Hans. Then the man took him up on his shoulders, and carried him across. At length Hans arrived at the Griffin's house, but the wife only was at home, and not the Griffin himself. Then the woman asked him what he wanted? Thereupon he told her everything;--that he had to get a feather out of the Griffin's tail, and that there was a castle where they had lost the key of their money-chest, and he was to ask the Griffin where it was?--that in another castle the daughter was ill, and he was to learn what would cure her?--and then not far from thence there was a lake and a man beside it, who was forced to carry people across it, and he was very anxious to learn why the man was obliged to do it. Then said the woman, "But look here, my good friend, no Christian can speak to the Griffin; he devours them all; but if you like, you can lie down under his bed, and in the night, when he is quite fast asleep, you can reach out and pull a feather out of his tail, and as for those things which you are to learn, I will ask about them myself." Hans was quite satisfied with this, and got under the bed. In the evening, the Griffin came home, and as soon as he entered the room, said, "Wife, I smell a Christian." - "Yes," said the woman, "one was here to-day, but he went away again;" and on that the Griffin said no more.
In the middle of the night when the Griffin was snoring loudly, Hans reached out and plucked a feather from his tail. The Griffin woke up instantly, and said, "Wife, I smell a Christian, and it seems to me that somebody was pulling at my tail." His wife said, "Thou hast certainly been dreaming, and I told thee before that a Christian was here to-day, but that he went away again. He told me all kinds of things that in one castle they had lost the key of their money-chest, and could find it nowhere." - "Oh! the fools!" said the Griffin; "the key lies in the wood- house under a log of wood behind the door." - "And then he said that in another castle the daughter was ill, and they knew no remedy that would cure her." - "Oh! the fools!" said the Griffin; "under the cellar-steps a toad has made its nest of her hair, and if she got her hair back she would be well." - "And then he also said that there was a place where there was a lake and a man beside it who was forced to carry everybody across." - "Oh, the fool!" said the Griffin; "if he only put one man down in the middle, he would never have to carry another across." Early the next morning the Griffin got up and went out. Then Hans came forth from under the bed, and he had a beautiful feather, and had heard what the Griffin had said about the key, and the daughter, and the ferry-man. The Griffin's wife repeated it all once more to him that he might not forget it, and then he went home again. First he came to the man by the lake, who asked him what the Griffin had said, but Hans replied that he must first carry him across, and then he would tell him. So the man carried him across, and when he was over Hans told him that all he had to do was to set one person down in the middle of the lake, and then he would never have to carry over any more. The man was hugely delighted, and told Hans that out of gratitude he would take him once more across, and back again. But Hans said no, he would save him the trouble, he was quite satisfied already, and pursued his way. Then he came to the castle where the daughter was ill; he took her on his shoulders, for she could not walk, and carried her down the cellar-steps and pulled out the toad's nest from beneath the lowest step and gave it into her hand, and she sprang off his shoulder and up the steps before him, and was quite cured. Then were the father and mother beyond measure rejoiced, and they gave Hans gifts of gold and of silver, and whatsoever else he wished for, that they gave him. And when he got to the other castle he went at once into the wood- house, and found the key under the log of wood behind the door, and took it to the lord of the castle. He also was not a little pleased, and gave Hans as a reward much of the gold that was in the chest, and all kinds of things besides, such as cows, and sheep, and goats. When Hans arrived before the King, with all these things--with the money, and the gold, and the silver and the cows, sheep and goats, the King asked him how he had come by them. Then Hans told him that the Griffin gave every one whatsoever he wanted. So the King thought he himself could make such things useful, and set out on his way to the Griffin; but when he got to the lake, it happened that he was the very first who arrived there after Hans, and the man put him down in the middle of it and went away, and the King was drowned. Hans, however, married the daughter, and became King.
Bir zamanlar bir kral vardı, adı neydi, hangi ülkeyi yönetiyordu bilmiyorum; bu kralın hiç erkek çocuğu olmadı, ama bir kızı vardı. Bu kızcağız devamlı hastaydı; ancak hiçbir doktor onu iyileştiremiyordu. Bilge kişiler krala, kızının elma yediği takdirde sağlığına kavuşacağını söylediler. Bunun üzerine kral tüm ülkeye şu bildiride bulundu: Kim ki, getireceği elmayla kızını iyileştirirse, onunla evlenmeye hak kazanarak kral olacaktı! Bunu bir köylü duydu, kendisinin üç oğlu vardı. En büyüğüne: "Tavan arasına çık, en güzel kırmızı elmalardan bir sepet doldurup saraya götür; o zaman kızla evlenir, kral olursun!" dedi.
Oğlan söyleneni yaparak yola çıktı. Bir süre gittikten sonra yaşlı bir cüceyle karşılaştı. Cüce ona sepette ne taşıdığını sordu.
Ulrich - oğlanın adı buydu:
"Kurbağa bacağı" diye cevap verdi.
"O zaman öyle kalsın!" diyen cüce oradan uzaklaştı. Ulrich saraya varınca kapısını çaldı ve elma getirdiğini, kralın kızı bunu yerse iyileşeceğini söyledi.
Kral buna çok sevindi ve Ulrich'i yanına çağırdı. Vay canına! Sepetin ağzını açınca elma yerine zıp zıp zıplayan kurbağa bacağı görmez mi! Kral fena halde bozuldu ve oğlanı kapı dışarı etti. Ulrich eve dönünce olan biteni babasına anlattı.
Bu kez adam Samuel adındaki ortanca oğlunu gönderdi; ama onun da başına gelen Ulrich'inkinden farksız olmadı.
O da yaşlı cüceyle karşılaştı. Cüce ona da, sepette ne var diye sorduğunda Samuel:
"Domuz kılı" diye dalga geçti.
Cüce, "Madem ki öyle, öyle kalsın!" dedi.
Oğlan saraya varıp da kralın kızı için elma getirdiğini bildirdiğinde onu içeri almak istemediler.
Daha önce de birinin çıkagelip kendilerini aptal yerine koyduğunu söylediler. Ama Samuel kesinlikle elma getirdiğini söyleyerek içeri alınmasını istedi. Sonunda inandılar ve onu kralın huzuruna çıkardılar. Ancak sepetin ağzını açtığında içinden sadece domuz kılı çıktı. Kral öfkeden küplere binerek onu dışarı attırdı ve kırbaçlattı. Oğlan eve dönünce olan biteni anlattı.
Bunun üzerine hep Aptal Hans dedikleri en küçük çocuk babasına:
"İzin ver de elmayı ben götüreyim!" dedi.
Babası, "Sen ha! Sanki başka adam yokmuş! Akıllı oğullarım bu işin üstesinden gelemedikten sonra, sen mi başaracaksın yani?" diye dalga geçti.
Ama oğlan diretti. "Olsun baba, ben de gitmek istiyorum!" dedi.
"Çekil yolumdan, aptal! Akıllanıncaya kadar daha bekle bakalım" diyen babası ona sırtını döndü.
Ama Hans onu önlüğünden çekerek: "Olsun baba, ben gitmek istiyorum" diye diretti.
"Hadi git bakalım; nasılsa eli boş döneceksin" diye ters ters söylendi babası.
Oğlan sevincinden havaya sıçradı.
Babası, "Daha şimdiden fıttırdın, günden güne aptallaşıyorsun sen" dedi.
Ama Hans buna aldırış etmedi ve moralini bozmak istemedi.
Ne var ki, akşam yaklaşıyordu. Aynı gün saraya varamayacağını bildiği için sabaha kadar beklemeyi yeğledi.
Yatakta uyku tutmadı; bir ara daldıysa da hep güzel kadınları, sarayları, altın ve gümüş eşyaları ya da ona benzer şeyleri gördü rüyasında.
Ertesi sabah erkenden yola çıktı.
Çok geçmeden eski püskü bir pelerine bürünmüş ufacık ve somurtkan bir cüceyle karşılaştı.
Cüce ona sepette ne var diye sordu. Hans ona sepette elma bulunduğunu, iyileşmesi için bunları kralın kızma götürdüğünü söyledi.
Cüce de: "Madem ki öyle, öyle olsun!" dedi.
Saraya vardığında Hans'ı hiçbir şekilde içeri almadılar; ondan önce gelen iki kişinin sözüm ona elma getirdiğini, ama birinin sepetinden elma yerine kurbağa bacağı, öbürününkinden de domuz kılı çıktığını söylediler.
Ama Hans ricasını sürdürerek kurbağa bacağı falan getirmediğini, sepetinde ülkenin en güzel elmalarının bulunduğunu vurguladı.
Onun inandırıcı konuşması üzerine nöbetçi, herhalde yalan söylemiyordur diye düşündü. Oğlanı içeri aldılar; aldıklarına da iyi ettiler.
Nitekim Hans kralın önünde sepetin ağzını açınca içindeki sarılı kırmızılı elmalar meydana çıktı.
Kral çok sevindi, hemen onları kızına gönderdi ve elmaların etkisini gösterip göstermediği haberini merakla bekledi.
Aradan çok geçmedi, birisi bu haberi getirdi.
Kim mi dersiniz? Kızın bizzat kendisi!
Elmaları yer yemez iyileşmiş ve hemen yataktan fırlamıştı! Kralın ne kadar sevindiğini anlatacak sözcükleri bulmak kolay değil!
Ama kral kızını Hans'a vermek istemedi; daha önce Hans ona karada, denizdekinden daha hızlı giden bir kayık yapıp getirecekti!
Hans bu koşulu kabul etti ve eve dönerek olanları anlattı.
Bunun üzerine babası böyle bir kayık yapması için Ulrich'i ormana gönderdi.
Oğlan harıl harıl ve ustaca çalıştı. Öğle vakti, güneş tam tepedeyken, yaşlı bir cüce çıkagelerek ona ne yaptığını sordu. Ulrich, "Kepçe yapıyorum!" diye dalga geçti. "Madem ki öyle, öyle kalsın!" dedi cüce. Akşam olunca Ulrich eve döndü. Kayığı bitirdiğini söyledi. Ama onu tam yerleştireceği sırada etrafa bir sürü kepçe yayıldı. Ertesi gün Samuel gitti ormana. Ancak Ulrich'in başına gelenler onun da başına geldi.
Üçüncü gün sıra Aptal Hans'a geldi. O da çok çalıştı; öyle ki, balta sesleri tüm ormanı kapladı; ama o şarkı tutturarak, ıslık çalarak, neşeyle çalıştı. Tam öğlen sıcağında cüce yine çıkageldi ve ona ne yaptığını sordu.
"Karada sudakinden daha hızlı giden bir kayık" diye cevap verdi oğlan. Ve bunu tamamladığı takdirde kralın kızıyla evlenebileceğini anlattı.
"Madem ki öyle, öyle olsun!" dedi cüce.
Akşam güneşi tüm kızıllığıyla batarken Hans kayığı tüm akşamıyla tamamlamıştı.
Ona binerek saraya doğru kürek çekmeye başladı. Kayık rüzgârdan bile hızlıydı.
Kral bunu ta uzaktan gördü, ama yine de kızını vermek niyetinde değildi.
Bu kez Hans'ın sabahtan akşama kadar yüz tane tavşanı güderek bir yerde toplaması gerekiyordu; tek bir tavşan eksilirse kızı alamayacaktı.
Hans sevindi; hemen ertesi gün tavşan sürüsünü çayırlığa güttü ve hiçbir hayvanın sürüden ayrılmamasına dikkat etti.
Aradan çok zaman geçmedi, saraydan bir hizmetçi kız çıkageldi ve Hans'a hemen bir tavşan vermesini, çünkü misafir beklediklerini söyledi.
Oğlan bu işin nereye varacağını kestirdiği için hayvanı vermedi.
"Kral misafirine tavşan yerine başka bir şey versin" dedi.
Ama kız çok dayattı, hatta sonunda küfür etmeye başladı.
O zaman Hans kralın kızı kendi gelip isterse tavşanı verebileceğini söyledi. Hizmetçi kız bunu saraya iletince kralın kızı bizzat yola çıktı.
Ama bu arada cüce Hans'ın yanına vararak ona ne yaptığını sordu.
O da, yüz tane tavşanı gütmekte olduğunu ve onlardan hiçbirinin eksilmemesi gerektiğini, ancak o zaman kralın kızıyla evlenebileceğini anlattı.
"Tamam" dedi cüce, "Sen al şu düdüğü; sürüden ayrılan tavşan olursa öttürürsün, o zaman geri gelir."
Kralın kızı gelince Hans onun önlüğüne bir tavşan yerleştirdi.
Ama kız yüz adım gitmişti ki, Hans düdüğünü öttürünce tavşan kızın önlüğünden sıçrayıverdi ve - görmedin mi? - yine sürüye katıldı.
Akşam olunca tavşangüden bir düdük daha çalarak hayvanların hepsi orada mı diye etrafına bakındıktan sonra onları saraya güttü.
Kral, Hans'ın hiçbirini kaybetmeden yüz tavşanı nasıl güttüğünü görünce şaşırdı. Buna rağmen kızını yine vermek istemedi. Bu kez Hans'ın, Yırtıcı Kuş'un kuyruğundan bir tüy koparıp getirmesi gerekiyordu.
Hans hemen yola çıktı ve çevik adımlarla yürümeye başladı. Akşama doğru bir şatoya vardı; yatacak bir yer sordu, çünkü o zamanlar lokanta, han falan yoktu.
Şatonun efendisi ona bir yer göstererek nereye gittiğini bilmek istedi.
Hans, "Yırtıcı Kuş'a" diye cevap verdi.
"Yaa, Yırtıcı Kuş'a demek! Onun her şeyi bildiğini söylüyorlar. Ben demirden bir para kasasının anahtarını kaybettim. Sana zahmet olmazsa, ona bir sor bakalım, bu anahtar neredeymiş?"
"Sorarım elbette" dedi Hans. "Neden olmasın!"
Ertesi sabah oradan yola çıktı ve yine akşama doğru bir başka şatoya vardı; bir geceyi de orada geçirdi. Şato sahibi onun Yırtıcı Kuş'a gideceğini öğrenince, kızının hastalandığını, şimdiye kadar hangi ilacı denedilerse biç birinin onu iyileştiremediğini, bu yüzden Yırtıcı Kuş'a, kızın iyileşmesi için ne gerektiğini sormasını söyledi.
Hans bunu yapacağını vurgulayarak yoluna devam etti.
Derken büyük bir nehre geldi; karşıdan karşıya geçecek sal ya da sandal falan yoktu; ama orada koskoca bir adam vardı ve herkesi nehrin öbür ucuna taşıyordu.
Adam Hans'a nereye gittiğini sordu.
Hans, "Yırtıcı Kuş'a" dedi.
Adam, "Onun yanına varırsan sor bakalım, niye ben herkesi bu nehrin bir yakasından öbür yakasına taşımak zorundayım?" dedi.
Hans, "Sorarım elbette; neden olmasın!" diye cevap verdi.
Sonra adam onu koltuk altlarından tuttuğu gibi nehrin öbür yakasına taşıdı.
Sonunda Hans Yırtıcı Kuş'un evine vardı; ama orada sadece karısı vardı; Yırtıcı Kuş'un kendisi yoktu.
Kadın ona ne istediğini sordu. Hans her şeyi anlattı; yani Yırtıcı Kuş'un kuyruğundan bir tüy koparması gerektiğini, bir şatoda para kasasının kaybolan anahtarının nerede olduğunu Yırtıcı Kuş'a soracağını, bir başka şatoda da hasta bir kızın neyle şifa bulacağını ve de yakındaki bir nehrin başında bekleyen bir adamın neden herkesi karşıdan karşıya taşımak zorunda kaldığını bilmek istediğini falan...
Bunun üzerine kadın, "Bak dostum!" dedi, "Hiç bir insan Yırtıcı Kuş'la konuşamaz! O şimdiye kadar tüm insanları yedi. Ama istersen onun yatağının altına saklan; o uyur uymaz kalkar kuyruğundan bir tüy koparırsın. Bilmek istediğin öbür şeyler için soruları ona ben sorarım."
Hans çok sevinerek hemen yatağın altına saklandı.
Akşam olunca Yırtıcı Kuş eve geldi ve içeri girer girmez: "Hanım, burası insan kokuyor!" dedi.
"Evet" dedi karısı. "Bugün biri geldi, ama yine gitti." Bunun üzerine Yırtıcı Kuş fazla laf etmedi.
Gece yarısı horlamaya başlayınca Hans yatağın altından çıkarak onun kuyruğundan bir tüy kopardı.
Yırtıcı Kuş birden irkildi ve ayağa kalkarak, "Burası insan kokuyor hanım! Sanki birisi kuyruğumu çekti!" dedi.
Bunun üzerine karısı, "Rüya görmüş olmalısın; sana söyledim ya, bugün bir insan geldi sonra da gitti diye... Kendisi bana çok şeyler anlattı. Bir şatoda demir kasanın anahtarı kaybolmuş, bir türlü bulamıyorlarmış."
"Ahh, aptallar! Anahtar kapının arkasındaki dolabın raflarından birinde."
"Bir başka şatoda da bir kız hastaymış; onu iyileştirecek ilacın ne olduğunu bilen yokmuş!"
"Aptallar!" dedi Yırtıcı Kuş, "Bodruma inen merdivenin en alt basamağında bir kurbağa değiştirdiği derilerle bir yuva yaptı; kıza bu derileri verirlerse iyileşir."
"Bir şey daha söyledi. Bir yerde bir nehir varmış, onun başında bekleyen bir adam herkesi karşıdan karşıya geçirmek zorundaymış; neden?"
"Ahh, aptal! Onlardan birini nehrin ortasında bırakıversin; bak bir daha kimse gelir mi!"
Ertesi sabah erkenden kalkan Yırtıcı Kuş çıkıp gitti. O zaman Hans yatağın altından çıktı; elinde güzel bir tüy vardı; ayrıca anahtar, ilaç ve adam taşıma konusundaki konuşmaları da işitmişti.
Yine de unutmaması için Yırtıcı Kuş'un karısı hepsini ona bir kez daha anlattı.
Hans evine yollandı. Önce nehirdeki adamla karşılaştı. Adam ona Yırtıcı Kuş'un ne dediğini sordu. Hans önce kendisini karşıya geçirmesini, öbür yakaya varınca açıklayacağını söyledi.
Adam onu öbür yakaya taşıdı.
O zaman Hans ona, birini karşıya geçirirken suyun ortasında bırakırsa bir daha kimsenin karşıya geçmek istemeyeceğini anlattı.
Adam çok teşekkür ederek bunun karşılığında Hans'ı iki kez karşıdan karşıya geçirebileceğini bildirdi.
Ama Hans ona zahmet etmemesini, zaten yeterince iyilikte bulunduğunu söyledikten sonra yoluna devam etti.
Derken hasta kızın bulunduğu şatoya geldi; zavallıcık yürüyemiyordu; onu sırtlayarak bodruma inen merdivene taşıdı; kurbağa yuvasını buldu; onu alıp kızın eline verdi. Kız aynı anda omzundan yere sıçrayıverdi; tamamen iyileşmişti!
Ailesi bu duruma çok, ama çok sevindi. Hans'ı bol bol altın ve gümüş hediyelerle ödüllendirdiler. Ona istediği her şeyi verdiler.
Hans öbür şatoya vardığında hemen kapı arkasındaki dolabın raflarından birinde anahtarı bularak derebeyine verdi. O da çok sevindi ve Hans'a bir ufak sandık dolusu altın verdi. Ve de bunun yanısıra bir sürü hediyeler, inekler, koyunlar ve keçiler...
Hans hepsiyle, yani para, altın, gümüş, inek, koyun ve keçilerle kralın huzuruna vardığında, tüm bunları nereden bulduğunu sordu. O da ona, Yırtıcı Kuş'un isteyene istediği kadar hediye verdiğini anlattı.
Bunun üzerine kral kendisinin de böyle bir şeye ihtiyacı olduğunu düşünerek Yırtıcı Kuş'un yanma varmak üzere yola çıktı. Ancak nehrin başında bekleyen adamla karşılaşınca, adam onu sırtında suyun ortasına kadar taşıdıktan sonra orada bıraktı ve çekip gitti.
Ve kral boğuldu.
Hans kızla evlendi ve kral oldu.