İkisi salonun ortasında durdular.
Çember şeklindeki masada dizili tüm insanlar onlara bakıyordu.
Veliaht Prens Alberu süslü altın ve beyaz bir kıyafet giyerken Cale Henituse kızıl saçlarını öne çıkaran siyah bir üniforma giyiyordu.
İkisi açıkça, normalde göründüklerinden çok farklılardı.
Fısıltılar yavaş yavaş azaldı ve salonu sessizlik doldurdu.
Alberu Crossman koridora baktıktan sonra gülümsemeye başladı.
‘Çılgın piç. Güce ihtiyacı olmadığını mı söylüyor? Savaştan sonra her şeyi bırakacak mı? Ve bunun üzerine yemin etmeye bile razıydı.’
Hafifçe yumruklarını sıktı ve ardından karıncalanan elini açtı.
‘Her zaman beklentilerimin ötesinde şeyler yapıyor.’
Cale, avuçlarını karıncalandıran bir aura yayıyordu. Bu görünür bir şey değildi ama Cale’den yayılan baskıcı aura hissedilebiliyordu.
Bu aura, salondaki herkesi etkiliyordu.
‘Bu gerçek Cale Henituse.’
Dikkatleri asla kendi üzerinde istemeyen ve sadece para odaklı kişi sonunda gerçek benliğini gösteriyordu. Veliaht prens gülümsemeden edemedi.
‘Eğer o ciddileşiyorsa, benim de ona uyacak kadar ciddi olmam gerekiyor.’
Veliaht prens, bugün için rolünün bir kısmından vazgeçmişti. Cale ne karar verirse onunla uyumlu davranmayı seçti.
Bunu yapmak zor olmayacaktı.
Öte yandan, zor bir durumla karşı karşıya olan biri vardı.
“Mm.”
Marki Sand Ailan. İnlemesini geri yuttu.
Sert bir ifadeye sahip olduğu bilinen adamın durumu pek iyi görünmüyordu.
Gülümseyen veliaht prens Alberu Crossman yüzünden değil de, Cale Henituse yüzünden ifadesinin değişeceğini beklememişti.
‘…O pozisyonu alsa bile hala bir çocuk olduğunu düşünmüştüm.’
O bir çocuk değildi.
O zaman o neydi?
Marki Sand Ailan, bir dövüş sanatçısı olduğu için bir kişinin aurasına daha duyarlıydı. Bir kişinin aurasının hayat hikâyesini aktardığına inanıyordu.
Bununla birlikte, Cale Henituse bir kral ya da bir hükümdarın aurasını yayıyordu, Alberu Crossman’ın aurasından bile daha güçlüydü, büyüyüp kral olmaya hazırlanan birinin.
Markiye, Cale’in dünyanın en güçlü aurası olarak bilinen Ejderhanın yaydığı Ejderha Korkusuna karşı gelebileceğine inanılan bir aura yayıyordu.
‘Onun aurası tarafından yönetiliyormuşum gibi hissediyorum.’
En üst düzey bir uzman olarak, son derece hassas sezgisi alarm veriyordu.
Cale, Markinin ne düşündüğünü bilseydi elbette onu alkışlardı. Bunun nedeni, Cale’in sarayda bir ziyafet çektikten sonra Hükmeden Aurayı sonuna kadar kullanmasıydı.
Bunu bilmeyen Marki Ailan bakışlarını Cale’e odakladı.
Alberu o anda konuşmaya başladı.
“Bu kadar çok insan bir araya gelmeyeli uzun zaman oldu.”
Bir sonraki kral olacağı doğrulandığından artık onlarla konuşmak için resmi tonu kullanmıyordu. Marki Ailan, parlak bir şekilde gülümseyen veliahtı gördü ve parmağıyla şakağını bastırdı.
Bu konuda, içinde uğursuz bir his vardı.
Veliaht prens, ancak avantajlı durumdayken böyle gülümserdi.
Alberu yürümeye başladı.
“Ben de yerime geçmeliyim.”
Yürümeyi bırakıp arkasını döndü.
“Komutanımız için yer yok sanırım?”
Odada Cale için yer yoktu.
Bu Dük Orsena’nın merkez grubu tarafından planlanmıştı.
Ufak bir hareketti.
Sorgulanan kişi ayakta dururken soylular otururdu. Hatta buna güç mücadelesinin başlangıcı bile diyebilirdiniz.
“Ahem.”
Dük Granike Orsena rahatsızlığını gizleyemedi. Bunu onun yaptığını bilen ama şu ana kadar hiçbir şey söylemeyen veliahtı gözlemledi.
Ardından göz teması kurdu.
Cale Henituse. Doğrudan Düke bakıyordu.
“Ayakta sohbet etmek gibi bir hobim yok.”
Cale’in bakışları yavaşça salonun etrafında dolaştı. Soylular onun bakışlarını gördükten sonra niyetini anladılar.
Onlara tepeden bakıyordu.
“Ama bu da kötü değil.”
Cale, onlara böyle tepeden bakmaktan hoşlanıyormuş gibi, ilk kez gülümsemeye başladı.
Güneydoğu bölgesinin soylularından biri Cale ile göz göze geldi. Ardından Cale’in bakışları ondan ayrılır ayrılmaz bağırmaya başladı.
“Ben, ben senin çöp olduğunu duymuştum! Görüyorum ki kişiliğin değişmemiş.”
“Kapa çeneni.”
“Affedersiniz?”
Soylu, grubunun liderine baktı.
Marki Sand Ailan’ın asilzadeye dik dik bakarken yüzünde nadir görülen bir kaş çatma vardı.
“Sana çeneni kapamanı söyledim.”
“Marki-nim?”
Marki bakışlarını başka yöne çevirdi.
“Kuzeydoğu bölgesinin soylularının gözlerindeki bakışı göremiyor musun?”
“Affedersiniz?”
Soylu, Markiyi hiç bu kadar çok konuşurken görmemişti. Bu yüzden kuzeydoğu bölgesi grubuna baktı. O anda Markinin sesini duyabiliyordu.
“Bütün gözleri Cale Henituse’ye odaklanmış durumda.”
“…Korktuklarını mı düşünüyorsunuz?”
‘Benim gibi?’
Bu kısmı yüksek sesle söylemedi.
Markinin iç çekmeye başladığını görebiliyordu. Marki, bu soylunun daha gidecek çok yolu olduğunu söylüyor gibiydi. Marki, onun bakışlarını bir kez daha gördükten sonra asilin yerine sinmesiyle konuşmaya başladı.
“Korku değil, saygı.”
“Affedersiniz?”
Marki Sand Ailan, kuzeydoğu bölgesinin Kont Deruth’un değil, aslında oğlu Cale Henituse’un etrafında toplandığını fark etti. Güç veya açgözlülükten daha sıkı bir şey tarafından bir araya toplanmış gibiydiler.
“…Kuzeydoğu bölgesinden vazgeçmemiz gerekecek gibi görünüyor.”
Yavaşça sakinleşti ve konuşmaya başladı.
“Sadece kuzeydoğu bölgesiyle bittiğine sevindim.”
Cale Henituse’nin çevresinde sadece kuzeydoğu bölgesi toplandığı için son derece şanslıydılar. Eğer bu olay aracılığıyla bunu fark etmemiş olsaydı, tüm krallık onun tarafından yenmiş olabilirdi.
Etrafında bu tür bir atmosfere sahip biri, insanları doğal olarak kendine çekecekti. Bunu istemeseler bile, giderek daha fazla insanı kendilerine doğru çekecektiler.
‘Ya başka bir grubu yutacak ya da kendi etkisini artıracak. Bundan eminim.’
Marki Sand, artık bunun farkındaydı ve ona, çok ileriye gitmeden durdurması için bir şans verildiği gerçeğine minnettardı.
Ancak düşünce tarzıyla ilgili bir sorun vardı.
“O zaman toplantıya başlayalım.”
Veliaht Prens Alberu toplantıya mutlu bir ifadeyle başladı. Sonra bir soyluya baktı.
Dük Granike Orsena’nın yanındaki soylulardan biri, Alberu’nun bakışlarını görünce hemen ayağa kalktı. Bu Büyük Soylular Toplantısının ilerlemesinden sorumlu olan Konttu.
Ayağa kalktı ve tartışılacak şeylerin gündemini açtı. Konuşmaya başlamadan önce birkaç kez öksürdü.
“Ahem, herkes hazır olmadığı için toplantıyı başlatamıyoruz.”
Kont konuşmaya devam ederken bakışlarını gülümseyen veliaht prensten çevirdi.
“Komutan Cale, neden yalnız geldiniz? Bildiride, diğer iki kişinin katılımı da istenmişti.”
Kont, kendisine devam etmesini söylemek için başını sallayan grubunun lideri Dük Orsena’ya baktı. İnatçı Dükün ona izin verdiğini gören Kont gergin omuzlarını gevşetti ve Cale’e baktı.
Daha sonra irkildi.
‘Bir insan nasıl-!’
Kendini bir etoburun önünde duran bir otoburmuş gibi hissetti. Kont, Cale’in kendisine yönelik bakışlarını gördükten sonra terlemeye başladı.
Katil Balina Archie’nin bile üstesinden gelmekte zorlandığı bu auradan etkilenen bir insanın yapabileceği pek bir şey yoktu.
Tak, Tak.
Cale odanın ortasından uzaklaşmaya başladı.
Kontun yanına varınca yürümeyi bıraktı.
Kont, Cale’in bakışlarından kaçınıyor ve başını hafifçe indiriyordu. Bu bilinçsiz bir jestti. Bunu yapmazsa boğulacakmış gibi hissediyordu.
Cale’in sesini duyabiliyordu.
“Başınızı eğdiğiniz için kime cevap vermem gerektiğini bilmiyorum.”
Kont dudaklarını ısırdı ve başını kaldırdı. Ancak bakışları hızla geri döndü.
O anda oldu.
Salonun girişine bakacak şekilde oturan veliaht kaşını kaldırdı.
Screeeech.
Girişin birazcık açılmasıyla oluşan çok alçak bir ses duyulabiliyordu.
Şövalyeler kapıyı koruyor olmalıydı. Yine de küçücük bir adım kadar açılan kapı, ne daha çok açıldı ne de tam kapandı, tam olarak aynı şekilde kaldı.
Alberu, bunu yapanların, Cale’in halkı, kılıç ustası ve kara büyücü olduğunu biliyordu. Bu yüzden şövalyeler onların kapıya dokunmalarına izin vermiş olmalıydı.
Alberu haklıydı.
Choi Han, hafifçe açılan kapının tam önünde dururken bir eli kınındaydı. Sonra dinlemek için eğildi.
Cale’in sesi kısa süre sonra hem Choi Han’a hem de Mary’ye ulaştı.
Cale, ayakta duran diğer kişiye, onunla göz teması kuramayan, toplantının ilerlemesinden sorumlu Konta baktı ve konuşmaya başladı.
“Onlardan donanma üniformasını siyah yapmalarını istemiştim.”
Bu alakasız bir hikâyeydi.
Onun yorumu, bazı soyluların onun ne yapmaya çalıştığını merak etmesine neden oldu. Ancak, devam eden sözlerini duyduktan sonra nefes nefese kaldılar.
Büyük salonun ortasında duran adamın sesi rahatça duyulabiliyordu.
“Böylece üzerinde kan olsa bile fark edilmezdi.”
Duygusuz yüzü soylulara doğru baktı.
“Kuzeydoğu bölgesinin kale duvarlarındaki kan hala kurumadı. Kuzeydoğu okyanusu da kanla dolu.”
Kuzeydoğu bölgesi komutanının ağzından çıkan sözleri dinlediler. Bu sözler, görüntülü iletişim cihazı aracılığıyla gördükleri Henituse bölgesindeki savaşın görüntüsünü hatırlamalarını sağladı.
İzlerken şaşkınlıklarını ve şoklarını gizleyememişlerdi. Ama şimdi.
“Kimin kanıydı sanıyorsunuz?”
Ön planda olan adamın alçak sesiyle ortaya çıkan savaşın görüntüsü biraz farklıydı.
Kimin kanı?
Cale soruyu sordu ve ardından yanıtladı.
“Düşmanın.”
Bu soylular savaş yaşamamışlardı. Önlerindeki kişinin sadece bir asil olmadığını anladılar. Komutan unvanının ağırlığı yavaş yavaş zihinlerine sızmaya başladı.
“Roan Krallığının düşmanı, kuzeydoğu bölgesinin düşmanı, benim düşmanım.”
Cale’in bakışları Konta döndü.
“Aynı zamanda halkımın düşmanı.”
Düşmanım, ama daha da önemlisi halkımın düşmanı.
Bu sözler Kontun kulaklarına çivi gibi saplandı. Gündemi tutan Kont, elinin titremeye başladığını hissetti.
Bu bir uyarıydı.
Halkım.
Kılıç ustasına ya da kara büyücüye dokunmamaları için bir uyarıydı.
Bunu izleyen Marki Ailan adeta nefesi kesilmiş gibi konuşmaya başladı.
“…O bir ağaç.”
Sağlam bir ağaç. Yerini koruduğu için asla bocalamayan ve eğilmeyen biri.
Bunu başkentin Meydan Terör Olayı sırasında anlamalıydı.
Marki, Cale Henituse’un gerçekten dürüst bir kahraman olduğunu anladı.
Bu yüzden rahatlamıştı.
Cale bir entrikacı olmadığı için rahatlamıştı.
‘Ne büyük bir rahatlama.’
O anda oldu.
“Roan Krallığı güçlü.”
Cale, gündemdeki düzeni umursamadı.
Caro Krallığının talebini kabul edip etmeyeceklerini tartışacaklardı.
Konuya girdi ve bugün kendisini buraya çağıran insanlara söylemesi gerekenleri söyledi.
“Caro Krallığının talebini kabul edin.”
“Bu avantajlı görünmüyor-”
Dük Orsena’nın soylularından biri acilen konuşmaya başladı. Ancak Cale, odanın en yüksek noktasındaki kişiye bakarken onları umursamadı.
“Ekselânsları.”
Veliaht prens Alberu.
“Ne düşünüyorsun?”
Cale’in sorusuna tereddüt etmeden cevap verdi.
“Kuzeydoğu bölgesinin deniz üssünden gelen rapora göre, Roan Krallığı mevcut kuzeydoğu bölgesinin savunmasını sürdürürken, Caro Krallığına hala destek sağlayabilecek güçte.”
Marki Ailan ve Dük Orsena’nın soylularından bazıları oturdukları yerden kalktılar. Veliahtın konuşması biter bitmez bir şeyler söylemeye hazır görünüyorlardı.
Bunlar korksalar da kazanacaklarından vazgeçmeyen insanlardı.
Ancak veliaht konuşmaya devam ederken onları umursamadı.
“Caro Krallığına yardım edersek kazanacağımız çok şey var. Geleceği düşünürseniz buna değer.”
“Ama kuzeydoğu bölgesi dışındaki diğer bölgelerde fazladan insan gücü yok-!”
Soylulardan biri aceleyle konuşmaya başladı, ancak cümlesini bitiremedi.
Veliaht prens, sanki bu cevabı bekliyormuş gibi gelişigüzel ekledi.
“Başkent ve merkez bölge Büyücü Tugayına sahip. Kraliyet Şövalyelerimiz de var.”
Veliaht prensin bakışları daha sonra Marki Ailan’a yöneldi.
“Güneydoğu bölgesi, Roan Krallığının en güçlü dövüş sanatları ailesine sahip.”
Marki bir an için irkildi.
Onun irkildiğini gören sadık soylularından biri konuşmaya başladı.
Acilen bağırmaya başlarken Cale’in bakışlarından kaçındı.
“Ama batı tarafının desteğe ihtiyacı var! Kuzeydoğu bölgesinin ekstra kuvvetlerini batıya göndermemiz gerekiyor!”
Bu, diğer soylulara bu kararı desteklemeleri için bir neden verirken, kuzeydoğu bölgesindeki kuvvetleri azaltmanın bir yolunu sağlamış olurdu.
Elbette, Markinin istediği bu değildi.
Bu sadece güneybatı bölgesi ve kuzeybatı bölgesi için faydalı olacaktı.
Orijinal plan, güneydoğu bölgesine karşı güçlü olabilmek için kuzeydoğu bölgesinin güçlerini yutmaktı, ancak bu soylu, tartışma akışını soylulara geri döndürmek istemişti.
Soylulardan bazıları sanki o sözlerinde çok haklıymış gibi başlarını sallayarak onayladılar.
Bu onu emin kıldı.
Şimdi, güneybatı bölgesi ve kuzeybatı bölgesinin kendilerine destek bulmak için vahşileşeceğini düşündü.
Kargaşa çıkarmaya başlarlarsa, orta ve güneydoğu bölgelerinin de fayda sağlaması için bazı şeyler üzerinde çalışabilirlerdi.
En azından düşündüğü buydu.
O anda oldu.
Salonda yaşlı bir ses yankılandı.
Bu kişi bugün ilk kez konuşuyordu.
“Güneybatı bölgesi kapımızı savunacak kadar güçlü.”
O yaşlı soylu Düşes Sonata’ydı. Konuşmak için ağzını açtı.
“Majesteleri, güneybatı bölgesinin takviyeye ihtiyacı yok.”
Sesi kesinlik ve beklenti doluydu.
‘Lanet olsun.’
Hem Marki Ailan hem de Dük Orsena’nın yüz ifadesi aynı anda değişti. İkisi Düşes Sonata’yı uzun zamandır tanıyordu. Bakışlarını okuyabiliyorlardı.
‘O yaşlı kadının elinde bir şeyler var.’
O yaşlı asil asla kastetmek istemediği bir şey söylemezdi. Aslında her sözünü tutan biriydi.
Marki Sand Ailan o anda daha da kaşlarını çatmaya başladı.
‘Cale Henituse yüzünden kapılarını kilitlemek zorunda kaldıklarını duymuştum. Onlar düşman değil miydi?’
İkisinin düşman olması gerektiğini düşünmüştü.
Ama bu son değildi.
Bir başkası da konuşmaya başladı.
“Kuzeybatı bölgesi de güvenli.”
Soylular arasında berbat bir adam olarak bilinen nazik görünüşlü adamdı.
Taylor Stan.
Görevi devraldığından beri orta bölgenin siyasetine karışmamıştı, bu da soyluların, onun kuzeybatı bölgesiyle yeterince meşgul olduğunu düşünmelerine neden oldu.
Ancak, olan bu değildi.
Cale’in isteği ve veliaht prensin emri üzerine sessiz kalıyordu.
Bugün iyi bilenmiş bir bıçak olması için onu gizli tutmuştular.
Kuzeybatı bölgesini yöneten Stan hanesinden sorumlu olan Taylor Stan, bir şey daha ekledi.
“Komutanın önerisine katılıyorum.”
Kuzeybatı bölgesi ve güneybatı bölgesi.
Batılı grupların üyeleri arasında sadece bu iki lider konuştu.
Diğer soylular ağızları kapalı öylece oturdular.
“…Bu…”
“Marki-nim-”
Marki Ailan, adını seslenen farklı bir soyluya dikkat edemedi.
Düşes Sonata Gyerre.
Marki Taylor Stan.
Marki onların giydikleri kıyafetlere baktı.
Ardından kuzeydoğu bölgesinin soylularının kıyafetlerine baktı.
Siyah.
Hepsi siyah giyinmişti.
Kuzeydoğu bölgesinin donanmasının seçtiği, güya böylece ne zaman kan bulaştığını anlayamayacağınız siyahın aynısıydı.
Bugün kan almaya gelmişlerdi.
Geri dönmeden önce düşmanlarını ve düşmanlarının yandaşlarını devirmek için buradaydılar.
Marki Ailan başını çevirdi.
Veliaht prensin hala gülümsediğini görebiliyordu. O da beyaz ceketinin altına siyah bir gömlek giymişti.
Bakışları veliaht prensin yanından geçti ve başka bir yerde durdu.
Marki, Cale Henituse’un ona gülümsediğini görebiliyordu.
O kandırılmıştı.
Cale bir kahraman değildi.
O, güç ve hâkimiyet hakkında bilgili biriydi.
Dük Orsena ve Marki Ailan, Alberu’nun sesini duydular.
“Biz güçlüyüz.”
Biz.
Bu kelimenin tanımı açıktı.
Cale’in gülümseyerek karşılık verdiğini görebiliyorlardı.
“Haklısınız majesteleri. Biz güçlüyüz. Yolumuzdaki her şeyi yok edecek kadar güçlüyüz.”
İşte bu kadar güçlüydüler.
Bu ‘biz’in parçası olmayanların bedenlerini korku sarmaya başladı.