YöneticiEmeğin mobilitesi nedir? Emeğin farklı coğrafi bölgeler veya iş kolları arasındaki hareketliliği. Coğrafi mobilite ve mesleki mobilite diye ikiye ayrılır. Coğrafi mobilite, ücret farklılıkları veya iş imkanları dolayısıyla işçinin bir bölgeden diğerine gitmesini, mesleki mobilite ise yine aynı nedenler dolayısıyla işçilerin işlerini veya mesleklerini değiştirmelerini ifade eder. Her iki tip mobiliteyi de sınırlandıran ekonomik, sosyal veya psikolojik bazı etkenler olabilir. Örneğin, öteki işler konusunda bilgi sahibi olmama, göçün maliyeti, yeni iş edininceye kadar kendisinin ve ailesinin geçiminin sağlanması, yeni iş bulmanın güçlükleri, gidilen yerdeki sendikaların tepkisi, v.s., coğrafi hareketliliği kısıtlar. Diğer yandan, yeni bir iş için eğitimin maliyeti, yaşlı işçilerin işi yavaş öğrenebilmeleri ve sendikaların baskısı gibi faktörler de mesleki hareketliliği engeller. Hükümetler emek mobilitesini artırmak için bazı önlemler alabilirler : Göç etmenin maliyetini karşılayacak maddi yardım, iş ve ücretler konusundaki bilgi derleyip yayınlama, işçi eğitim merkezleri açma, yeni iş alanları yaratma, gibi. Emek mobilitesinin en önemli sonucu, aynı tür emeğin ücret düzeyinin bütün ülke çapında aynı olmasıdır. Bölgeler arasında bir ücret farkı bulunması karşısında işçiler, düşük ücretli bölgeden yüksek ücretli bölgeye hareket ederek bu farkı ortadan kaldırırlar. Aynı hareketlilik, farklı iş kolları arasında da vardır. Bir iş kolunda talep gerilerken diğerlerinde genişlemesi işgücünün gerekli eğitimden geçerek gelişen kollara doğru yönlenmesine yol açar. Klasik İktisatçılar, emeği ülke içinde tam hareketli (perfect mobilty), ülkeler arasında da tam hareketsiz (perfect immobility) kabul etmişlerdir. Ricardo’nun Karşılaştırmalı Üstünlük Teorisi de bu varsayıma dayandırılmıştır.