Kral Ladislav Postumu'nun (“Posthumous”) (1455 - 1440) 1457'in muhteşem eyeri - 1453'ten Bohemya kralı, 15 Mayıs'tan 17 Temmuz 1440'a (1. kez) Macaristan kralı (taç giyme tarihi 15 Mayıs 1440) ve 30 Mayıs 1445 (2. kez) (Laszlo V adı altında) ve Habsburg hanedanındaki Albertine hattının son temsilcisi olan 22 Aralık 1440'tan Avusturya Dükü. Malzeme - oyulmuş boyalı kemik! (Viyana cephanelik Ward)
“... düşmanların süvarileri çok sayılırdı ...”
Maccabees İlk Kitabı 16: 7
Maccabees İlk Kitabı 16: 7
Çağın başında askeri işler. Orta Çağların savaş atları, bütün fikirlerin aksine, kendilerine yapılan at zırhı tarafından kanıtlanan sıradan köylü atlarından çok daha büyük değildi. Yani, onlar büyük atlardı, kimse bununla tartışmıyor, ancak devleri yok. Elbette, savaş atlarının sadece dev olduğu sanatçıların tabloları var. Ancak aynı zamanda, Dürer'in gravürleri, Brueghel ve Titian'ın resimleri, atları yükseklikte olan ve prensipte pek fazla olmayan maksimum 1,5 m değerindeki atları gösteren tasvirler. Öte yandan, o zaman tam olarak çok sayıda ressamın kim olduğunu hatırlayalım - ve Orta Çağ ile Yeni Çağ arasındaki çizgiden bahsediyoruz - poz verdi: İmparatorlar Maximilian I ve Charles V ("İspanya, Almanya ve hem Hintliler"), Kral Francis I ve Henry VIII ... Binicilerin yüksek unvanlarına layık olmayan atlara sanatçılarını resmederlerse çok hoşlanmayacakları açıktır!
Şövalye atlarının kavgalarda birleştiğinde ustalarına yardım ettikleri, hatta birbirleriyle savaştıklarına inanılıyor. Rochester Bestiary 1230 (İngiliz Kütüphanesi, Londra)
Bedeninden daha önemli olan şey ise atın eğitimidi. Şövalye, şövalyenin onu alıp, sürüsünün karşısındaki ilk güçlü ata oturarak oturamamasıydı. Atların kılıçlardan, top atışlarından, sağ gözünün yanındaki bir mızrak şaftından (sıradan bir at ondan korkuyor ve lynx'e ve bir dörtnala “besleniyor” diye) korkmamaları öğretilmeliydi, Ama asıl şey sahibinin en yakın savaşına katılmak! Eğer şövalye düşman piyadelerle çevriliyse, atını arka ayakları üzerinde kaldırabilirdi, böylece atları önden toynaklarla boğarken, onları yukarıdan bir kılıçla kesmesi daha uygun olacaktı. Bu figürün kendi adı bile vardı - “Levada” ve aynı zamanda hem at hem de sürücü tarafından eğitildi. Dahası, arka ayakları üzerinde duran at, ona düşman piyade adamlarının halkasını kırma fırsatı veren atlar yapmak zorunda kaldı. Bu atlayışlara “kurbetler” deniyordu ve atın 30'tan 60 kg ağırlığına kadar olan zırhı bir eyerle ve hatta zırhı giymiş bir sürücüyle atlamak için çok güçlü olması gerektiği açıktı. Ayrıca, at, yüksek bir sıçrama yaptığında, dört bacağın hepsine çarptığında, piyade adamlarının neden nereye ve nereye dağıldıkları “kapriola” gibi bir figür vardı. Üstelik, inişte, atın arka ayakları üzerinde tam bir dönüş yapması gerekiyordu - “pirouette” ve yine rakiplerini çalıştırdıktan sonra acele etti. Kipriola da binicilere karşı kullanıldı.
15. yüzyılın sonunun eyeri İmparator Maximilian I'ye (Viyana Cephanesi) ait
Tüm şövalye atlarının böylesine yüksek bir “savaş eğitimi” seviyesine sahip olmadığı açıktır. Bu arada, şövalyeler sadece aygırlarda sürdü, binici mares utanç verici olarak kabul edildi. Çoğu atlar yürümek için eğitildi, ancak ilk "sıra" da dörtnala koşuyorlardı. Ve aynı şey, 15. yüzyılın başlarında, 16. Yüzyılın başlarında, kitlesel orduların yeni silahlarla donanması ve hepsinden öte, tabanca süvarilerinin kuvvetli, uzun atların yeterli olmadığı gerçeğine yol açtığı zaman oldu. Kötülerden toplanan piyadelerin kendilerinde hiçbir değer göremediği için, onların düşüşü çok büyüktü, ve arquebuslarını kullanarak, sonra da daha güçlü tüfekler ile her şeyden önce atlara ateş ettiler!
Han'ın Hanı Murat Giray. Viyana'nın 1683'ta kuşatılması ve serbest bırakılmasından sonra toplanan Türk kupaları arasında, esasen özellikle zengin teçhizatı nedeniyle Türk ordusunun şefi ve kumandanı Kara Mustafa'ya atfedilen eyer vardı. Ancak, bu büyük olasılıkla bir hatadır, çünkü eyer Girey Han'ın (Han 1678-1683) bir tugrasıdır (kaligrafi adı). Eyer, Sultan Mehmed IV'ün mahkeme atölyesinin eseridir. Koltuk kiraz kırmızısı kadife ile kaplanmış ve çiçek aplikleri ile dekore edilmiştir. Eyer dahil bir çift yaldızlı pirinç üzengi. Murat Giray, Kırım Tatarları'nın hanıydı. 1466 yılında, Kırım Tatarları Altın Orda'dan ayrıldı ve 1478 yılında, Sultan II. Mehmed'in altında, Kırım Tatarlarının hanları, Osmanlı İmparatorluğu'nun damgası oldu. Osmanlılar tarafından Polonyalılar, Transilvanya'lılar ve Habsburg'larla olan savaşlarında yardımcı birlikler olarak kullanılıyorlardı. Viyana’da düzenlenen ve 9’un Eylül ayındaki 1683’i kampanyası sırasında, Giray Khan, Tatar’larla birlikte Kara-Mustafa’ya ulaştı. Ancak han, büyük vizier ile doğru ilişkiler kurmayı başaramadı ve Türk makamlarına olabildiğince engel oldu. Bu nedenle, Gran'daki yenilgiden sonra Kara Mustafa hemen yerini aldı ve Girey ailesinin bir üyesini Tatarların hanı olarak atadı. (Viyana Cephaneliği)
Doğal olarak, ne cuirassiers ne de tabancalar bu terbiye ihtiyaç duydu. Aynı küratörler, atlarına dörtnala saldıran iki ya da üç satır ile piyadelere saldırdı. Aynı zamanda, çarpışmadan önceki son metrelerde, ona tabancalarla ateş ettiler ve sonra yavaşlamadan, ellerinde kılıçlarla saldırdılar. İkinci ve üçüncü sıralar, genellikle elden ele alınmadan önce tabancalarını koruyarak hiç ateşlenmedi.
Viyana Cephanesi'nden 16. yüzyılın atlıları. Bu genel bir görüş ve aşağıdaki fotoğraflarda onları daha iyi tanıyacağız ...
Reiter'lerin atlarına karakolü iyi yapabilmeleri için ihtiyaçları vardı ama hepsi buydu. Savaşlar sırasında daha fazla at öldüğü için orduyu atlarla donatmak gittikçe zorlaşıyordu, bu nedenle binicilerin temiz olmayan atlardan ve küçük boyutlardan memnun olmaları gerekiyordu.
Soylu Süvari Bornozu yakl. 1550 g. Atta sadece bir atın alnı ve battaniyesini görüyoruz, sürücünün başında sadece bir burgon kask var. Birlikte, at battaniyesi ve sürücünün kıyafeti, aynı tarzda eyer dahil olmak üzere yapılmış zengin bir küme oluşturur. İmparator Maximilian I.'in oğlu Arşidük Ferdinand II'nin sahibi (Viyana Cephanesi)
Bu nedenle, ırkı korumak ve her zaman elinizde doğru atlara sahip olmak için Kutsal Roma İmparatorları, Viyana'daki ata binmenin sözde “İspanyol Okulu” nu ve aslında Endülüs'ü geçmekten elde edilen ünlü Lippian ırkının atlarını üretmeye başladıkları bir at fabrikasını açmayı desteklediler. "saf Alman cins" in atlarıyla ve Kuzey Afrika'dan Arap atlarıyla atlar.
Maximilian II'nin bir başka süvari takımı. Metal korumalı ayak koruyucularıyla, tamamen şövalyesinin sırtına dikkat edin. (Viyana Cephaneliği)
İngilizler ayrıca atlarla da şanslıydı. Ve en başından beri, onlar hikayelereğer biri 1066 yılını ve İngiltere'nin Normandiya Guillaume tarafından fethini göz önüne alırsa. Gerçek şu ki, İngiltere'ye getirdiği atlar arasında, iki yarı cins siyah aygır vardı, onları yerel mareşlerle geçtiler, sonunda sonunda Endülüs atlarının İngiltere’de sürekli ithal edildikleri “İngiliz ırkı” atı almayı başardılar. Dahası, ilk safkan İngiliz atları (bu, iyi bilinen bir soyağacı olan ve ataları arasında Arabistan'dan Arap atları olan atlara atıfta bulunur) atlarında 150 cm yüksekliğe sahipti ve ancak daha sonra 170 cm'ye ulaşmaya başladı. İngiltere'de çok eski zamanlardan beri. Yine, bugün soluklardaki yükseklikleri 200 cm'ye ve 1300 kg ağırlığına ulaşmaktadır. Daha az ağır ve uzun boylu atlar bile ağır XUUMX kg'ı aşan ağır cuirassier zırhlarında bile sürücüleri taşıyabilir, yani tam şövalye zırhının ağırlığından bile daha fazlasıydı.
Ve bu da onun kulaklıklarından biri. Ve birçok kral ve imparator yalnızca bir kez kendileri için dikilen kıyafetler giyerlerse, kendi "dere" lerinde giyinmenin onurundan daha az olduğunu düşünürlerse neden şaşırıyorsunuz ... (Vienna Armory)
Ancak, İngiltere ve Almanya dışında, pek çok safkan atın olduğu yerde, jandarma binicilerinin, cuirassiers, reytaras ve hafif atlılardan bahsetmeyen, atçılardan memnun olmaları gerekmekteydi, bu nedenle bu sürücüler zırh giymediler. 1700 - 2 kg ağırlığındaki ekstra bir tabanca ve diğer tüm ekipmanlarla birlikte onlar için bir yük oldu. Örneğin, dört ağır tabanca ve silahları olan bir kılıcı olan birçok tabanca tabancasının, sadece silahlarını dirseklere ve göğsün ortasındaki bir yere silahlar olarak örten kollarını örten “piskoposun pelerini” olarak adlandırılan zincir örgüsü giydiği bilinmektedir. Örneğin Almanya'da, pek çok küçük Protestan prensinin süvarisinde, İngiltere'de olduğu gibi, İskoçya sınırındaki atlılar arasında, bu tür örtü, özellikle XVI. Yüzyılın ortalarında çok popülerdi.
Yılın Alman tabancası 1580. Liliana ve Fred Funkens tarafından Şekil. Zincirli palto giyiniyor "Piskopos Pelerini".
Bu arada, 16. yüzyılın ortalarında, at zırhının büyük bir reddi meydana geldi. Yakında, at başının üst kısmını kapsayan, sadece shaffronun üst kısmı ondan korunmuştur. Ancak at zırhının bu kısmı 1580 yılı sonunda kayboldu. Bunun yerine, bir metal namluya çok benzeyen metal bağlı frenum kayışları kullanılmaya başlandı. Yüzyılın sonunda, onlar Alman süvarilerinde özellikle popülerdiler. İtalya'da, at grubuyla kesişen ve doğrama darbelerinden korunan kayışlar kullanıldı. Ama elbette, güzel olmalarına rağmen tam teşekküllü “zırh” olarak adlandırılması imkansız. Aksine, onları güzelleştirmeye çalıştılar, çünkü o zaman bir tatil olarak savaşa katılmak gelenekseldi.
İngiliz kralı Henry VIII'in hizmetinde olan Alman paralı askerler: 1 - “sınır süvari” - İskoçya sınırında görev yapan hafif silahlı mızrakçı. Zırh: plaka tunik - "Jacques", zincir posta, kask - "ter", bir veya iki elin üzerinde plaka eldiven. Silahlanma: kılıç ve mızrak; 2,3 - Landsknecht paralı askerleri. Zincir postada sağda Paralı "piskoposluk pelerin". Silahlanma: Zirve ve Katzbalger kılıcı, Landsknetta'dır - Landsknechts'in el ele dövüştüğü için kısa bir kılıç. Şek. Angus McBride
Ancak, krallar, prensler ve diğer soylular için, 17. yüzyılın başlarına kadar atlara yönelik plaka zırh yapılmaya devam edildi. Fransız usta olan Etienne Delon, özellikle İsveç kralı Eric XIV'in zırhı için skeçler çizen eseriyle özellikle ünlüydü. Askerî değeri olmayan, pratik olarak tören zırhıydı. Diyelim ki, bazı Arap şeyhlerinin içeriden mamut kürkle süslenmiş Silver Shadow rulolarını sürmeye karar vermeleri çok gelenekseldi.
Usta Jörg Zeusenhofer'in at zırhı, 16. yüzyılın ikinci yarısı Innsbruck. (Viyana Cephaneliği)
Diğer bir şey de silahlanmadaki değişikliklerin eyer tasarımında da değişikliklere neden olmasıdır. Tipik bir şövalyenin eyerinin nasıl olduğunu hatırlayın. Uzun boyluydu, şövalye adeta üzüntüde durdu, kendi başına zırhı olan yüksek ileri yaylıydı ve krup için zırh üzerine oturan, çoğunlukla çubuklarla desteklenmiş sırtları daha az sırtsızdı. Buna “sandalye koltuğu” dendi ve düşmesi, tıpkı bir sandalyeden düşmek gibi, hiç de kolay değildi. Başka bir şekilde “Alman eyeri” olarak adlandırıldı ve çok ağırdı.
Ve böylece 1550 yılında, bu tür zırhlara bırakılan üzüntüler baktı. (Viyana Cephaneliği)
Mızrak değişimi (rölyef) ile arka yay kısaldı ve daha eğimli hale geldi ve ön yayın boyu küçüldü. Lenç kendisi kısaldı ve eyer, buna bağlı olarak hafifleşti. Daha önce ön yaylardan inen çitin koruyucu fonksiyonunun şimdi yeni koşullarda oynamaya başlaması ilginç ... iki tutucu, öne sabitlenmiş ve sürücünün kalçalarını iyi koruyordu. Dumas'ın romanı Viscount de Brazhelon'da Kont de Guiche'nin Malicorne'ye tabanca kılıfları hakkındaki görüşlerini bir eyerle sorduğunu ve kendi görüşlerinin ağır olduğuna cevap verdiğini hatırlayın. Ve onların gerçek ayrıntıları çok kesin çünkü bir çeşit "sakat" rolü oynadılar. 75 cm uzunluğunda bir tabanca için bir deri çanta dikmek basitten daha kolay olurdu, ama bu tam olarak eyer adamlarının yapmadığı şeydi.
Ancak, şaşılacak bir şey yok. Romandaki durum İngiliz Kralı II. Charles'ın restorasyonundan sonra gerçekleşir. Ve sonra böyle bir ekipman kullanımdaydı. Ve ortaya çıktıktan sonra, 19. yüzyılın başına kadar, eyer, sol ve sağ tutucuları da içeren çok uzun bir süre boyunca kaldı. Şey, dörtte üçlük ağır curassier zırhı otuz yıl savaşında aktif olarak kullanıldı ....
Dresden ustası Jacob Jöring'in “Üç Çeyrek Zırhı”, 1640 g. Sol Alman süvari kılıcı 1620 g. (Dresden Armory)
Sitenin yazarı ve yönetimi, fotoğraflarını kullanma fırsatı buldukları için Viyana Cephanesi, Ilse Jung ve Florian Kugler küratörlerine yürekten teşekkürlerini sunar.
Devam edecek ...