Kırmızı Gün Batımına Karşı Azrail. 1905. Walter Appleton Clark tarafından. Kongre Kütüphanesi'nin İzniyle
İnsanlar arasında eşitsizlik olduğu müddetçe, ölüm büyük eşitlikçi olarak görülmüştür. Tıpkı geri kalanımız gibi, zengin ve güçlü, gençliğin kaçak olduğunu, bu güç ve sağlığın başarısız olduğunu ve tüm malların birkaç on yıl içinde feshedilmesi gerektiğini kabul etmek zorunda kaldı.
İyileşmenin ortalama olarak fakirlerden daha uzun yaşadığı doğru 2017İngiltere nüfusunun en az yoksun olan 10'inin, en yoksun olandan yedi ila dokuz yıl daha uzun bir yaşam beklentisi vardı, ancak bunun nedeni yoksulların hastalık ve kötü beslenme gibi yaşamı kısaltan etkilere daha fazla maruz kalması ve daha zayıf olması. sağlık hizmetleri, çünkü zenginlerin hayatlarını uzatabilir. İnsan yaşamında mutlak bir sınırlama olmuştur (hiç kimse İncil'deki üçlü ve on yılların ötesinde 52 yıldan daha fazla yaşamamıştır) ve bu sınıra yaklaşanlar, zenginlik ve statü değil, şans ve genetik sayesinde bunu yapmışlardır. Bu kaçınılmaz gerçek, toplumumuzu, kültürümüzü ve dinimizi derinden şekillendirdi ve ortak bir insanlık duygusunu geliştirmeye yardımcı oldu. Aşırı zenginliğin imtiyazlı hayatını küçümseyebilir veya imrenebiliriz, ancak ölüm korkusu ve sevdiklerinin kaybındaki üzüntüleri ile empati kurabiliriz.
Ancak bu kısa sürede çarpıcı biçimde değişebilir. Yaşlanma ve ölüm değil Tüm canlılar için kaçınılmaz. Örneğin, denizanasıyla ilgili küçük bir tatlı su polisi olan hidra, “biyolojik ölümsüzlük” anlamına gelen kendini yenileme konusunda şaşırtıcı bir kapasiteye sahiptir. Bilim adamları şimdi yaşlanmaya ve yenilenmeye dahil olan mekanizmaları anlamaya başlıyor (bir faktör rol gibi görünüyor) Foxo çeşitli hücresel süreçleri düzenleyen genler) ve geniş miktarlarda insanlarda yaşlanmayı yavaşlatan veya tersine çeviren araştırmalara yatırım yapılmaktadır. Bazı yaşlanma karşıtı tedaviler halihazırda klinik deneydedir ve bir tutam tuzla yaşam uzatma meraklılarının tahminlerini almak zorunda olsak da, birkaç on yıl içinde insan ömrünü önemli ölçüde uzatma teknolojisine sahip olacağımız muhtemeldir. Artık insan yaşamında sabit bir sınır olmayacak.
Bunun toplum üzerinde ne gibi etkileri olacak? Linda Marsa'nın Aeon'da işaret ettiği gibi denemeyaşam süresinin uzaması mevcut eşitsizlikleri bir araya getirerek tehditleri en yüksek düzeyde karşılayabilenlerin giderek daha uzun ömürlü yaşamasını, kaynakları biriktirmesini ve herkes üzerindeki baskıyı artırmasını sağlar. Yaşlanma karşıtı teknolojiye eşit erişim sağlamazsak, Marsa, derin sosyal gerilimler getirerek 'uzun ömürlü bir boşluk' geliştireceğini öne sürüyor. Ömür boyu uzama en büyük seviye olacaktır.
Bence bu korku iyi kurulmuş ve başka bir yönünü vurgulamak istiyorum. Uzun ömürlü bir fark, sadece yaşam miktarında değil, doğasında da bir farklılık yaratacaktır. Yaşam uzaması kendimiz ve yaşamlarımız hakkında düşünme biçimimizi değiştirerek, sahip olanlar ile olmayanlar arasında derin bir psikolojik boşluk yaratacaktır.
HDemek istediğim bu. Biz temel anlamda vericilerMirasımızı koruyan ve yeni kuşağa ileten kim. Biyolojik bir bakış açısına göre, Richard Dawkins'in DNA'mızı çoğaltmak için doğal seleksiyonla inşa edilmiş olan renkli cümlesinde 'devasa kereste robotları' adlı genlerin vericileriyiz. Aynı zamanda kültürel eserlerin - sözcük, fikir, bilgi, araç, beceri vb. - ileticileri dez - her medeniyet bu tür eserlerin birçok nesiller boyunca kademeli olarak biriktirilmesi ve arıtılmasının ürünüdür.
Bununla birlikte, bu rollerle sınırlı bir şekilde sınırlı değiliz. Genlerimiz ve kültürümüz, kişisel çıkarları ve doğrudan üreme veya yaşama değeri olmayan projeleri takip edebileceğimiz toplumlar yaratmamızı sağladı. (Psikolog Keith Stanovich olarak koyar o, biz robotlar kereste yapabilirsiniz asi Bizi yaratan genlere karşı.) Tüketiciler, koleksiyonerler ve yaratıcılar olabiliriz - duygusal iştahımızı çekip, mal ve bilgileri biriktirip kendimizi sanat ve fiziksel aktivite ile ifade edebiliriz.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Ancak böyle olsa bile, yakında zamanımızın sınırlı olduğunu ve projelerimizin, mallarımızın ve hafızamızın sürmesini istiyorsak, gittiğimizde kendilerine bakacak insanları bulmamız gerektiğini anlıyoruz. Ölüm, kendimizi en çok özümsemiş olanı, bir ya da başka tür vericiler olmaya teşvik eder. George Eliot'un romanının okuyucuları Middlemarch (1871), ölüm yaklaşırken, genç karısı araştırmalarına devam etmesi için çaresizce çalan, kendi merkezli bilim adamı Edward Casaubon'un portresini hatırlayacaktır.
Yaşam uzatma bunu değiştirecek. Ömrü uzamış olanlar, sahip olduğumuz aynı geçicilık duygusuna sahip olmayacaklar. Değerli yıllarını boşa harcadıklarından endişe etmeden kendilerini şımartabilecekler, çünkü daha az anlamsız şeylerin üstesinden gelmek için bolca zaman bekleyebilecekler. Muhtemelen, projelerini başkalarıyla paylaşmak için herhangi bir aciliyet hissetmeyeceklerdir, uzun yıllar boyunca onlara sahip olma ihtimalleri olduğunu bilerek, bilgi birikimi ve kültürü ve maddi varlıkları biriktirebilirler. Yıllarını zihinlerini, bedenlerini ve estetik duyarlılıklarını geliştirmek için harcayabilirler ve yaşlılık ve ölümün yakında tüm bu çabayı sarsacağından endişe etmeyerek kendilerini mükemmelleştirmek için takıntılı hale gelebilirler.
Kendilerini doğal yaşam alanlarına göre daha üstün hissedebilirler. Yaşamlarını lüks bir ev ya da yat gibi yüksek statünün sembolü olarak görebilirler. Daha derin bir şekilde kendilerini önemli hissedebilirler. Filozof Daniel Dennett kendini bir tür olarak nitelendirdi. kurgu - Tutumlarımız, deneyimlerimiz, motivasyonlarımız, projelerimiz ve kariyerlerimiz hakkında anlattığımız açılma hikayesinin hayalperest anlatıcısı. Bu anlatımlar aslında, biraz ayrık beyin sistemlerinden oluşan bir koleksiyonla anında inşa edilir, ancak onları birleşik bir kalıcı benliğin raporları olarak yorumlarız.
Yaşam boyu uzayanlar, daha zengin ve daha iyimser yaşam hikayeleri, kendi kendini iyileştirme ve kendini yetiştirme dolu ve çok daha az kayıp ve keder vakası içeren (sevdiklerinin de yaşamlarını uzattığını varsayalım) dönebilecekler. Sonuç olarak, kendilerini - bu etkileyici çok hacimli anlatıların ima edilen anlatıcıları - yalnızca üzücü kısa hikayeler söyleyebilen, sınırsız yaşamı olan insanların kendisinden daha değerli olarak görebiliyorlardı.
Elbette, uzun ömürlü zenginliklerin bile zamanla kendi ahlaklarıyla yüzleşmeleri gerekecek, ancak onlarca yıl boyunca vericiden ziyade sahipler ve akümülatörler olarak yaşayabilecekler. Modern Batı toplumunun bireysel standartlarına göre, neredeyse yabancı bir türün üyeleri - sınırsız yaşamı olanlar üzerinde büyük ölçüde ayrıcalıklı olacaklar. Yoksullaştırılmış geçici olayların sibritik genişletilmiş sınıfa karşı yükseldiği şiddetli senaryolar hayal etmek zor değildir. Fritz Lang'in filmi başkent (1927) kehanet gibi görünecek.
Bu, yaşam süresinin kaçınılmaz olarak kötü bir şey olacağı anlamına gelmez. Önemli olan uzun ömürlülerle yaptığımız şey budur. Tehlike, ölümün sağladığı kişisel hoşgörü kontrolünün kaldırılması ve çıkarılmasının yaratabileceği derin yeni eşitsizliklerde yatmaktadır. Belki de yaşam genişletme teknolojisini geniş çapta erişilebilir hale getirerek ikincisini hafifletebileceğiz, ancak bu aşırı nüfus ve kaynakların tükenmesi risklerini de beraberinde getirecektir. Her halükarda, eğer istikrarlı bir toplumu korumak istiyorsak, ölümün uyguladığı tesviye etkisinin kaybına karşı dengelemenin ve teşvik ettiği alçakgönüllülük duygusunu ve paylaşılan insanlığı korumamız için bir yol bulmamız gerekecek.
Yazar hakkında
Keith Frankish, bir filozof ve yazardır. Sheffield Üniversitesi'nde felsefe onursal okuyucusu, Birleşik Krallık'taki Open Üniversitesi'nde misafir araştırma görevlisi ve Girit Üniversitesi'nde Beyin ve Zihin Programına yardımcı bir profesör. Yunanistan'da yaşıyor.
Bu makale, ilk yayınlanmıştır sonsuzluk ve Creative Commons altında yayınlandı.
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = ölüm ve ölüm; maxresults = 3}