Daha önce de söylediğim gibi, bu kaldıraçlar bizim istediğimiz kadar değil, öyle. Bu makalede, birbirleriyle iç içe geçmiş ve bugünün Rusya'sının SSCB'den korunan potansiyele yeni bir şeyler eklemeyi başardığı ve böylece bu potansiyeli artırdığı iki yüksek teknoloji alanına değinmek istiyorum. Genel olarak nükleer enerji mühendisliği ve bunun gibi eşlik eden ve vazgeçilmez bir yönden bahsediyoruz, silahların ve endüstriyel Uranüs'ün üretim teknolojisi olarak.
Forumun birçok üyesinden Rusya'nın tüm uranyumunu sattığı ünlemleri duymak bazen (neredeyse uzun zaman önce boşa gitmiş olsa da) mümkündür. tabanca ABD hiçbir şey için plütonyum ve şimdi nükleer enerji ve Rusya'nın nükleer silahlarına son verebilir. Yani - bu adamları üzmeliyim.
Öykü bu “tükenmiş” uranyum ile, kökleri Sovyetler Birliği'nin varlığının son yıllarında geriye gider. Bu olaylardan nispeten kısa bir süre önce, Soğuk Savaş, SSCB ve ABD psikozu bağlamında, nükleer savaş başlığı sayısının birbirini geçmeye çalışarak, füzelerin pratik kullanımları için yeterli olmadığı birçok savaş başlığını perçinledi. Kendiniz için yargıç - o zamana kadar ABD 32000 stok ve SSCB - 44000 bu füzeleri stokladı ve bu taşıyıcıların sayısını artırma planlarını ciddiye aldı. Silah sınıfı uranyum sonsuz depolamanın bir ürünü olmadığından, kendi kendine bozulma özelliklerine sahip olduğundan, bu yatakları bir yere koymak gerekli hale geldi. Ve Amerikalılar, çıkarılan silah sınıfı uranyumun, uygun arıtmadan sonra, o zamana kadar ortaya çıkan nükleer santrallerde kullanmaya karar verdiler. Bu yöntem, silah durumuna göre yeniden ayarlanmasına kıyasla çok daha ucuzdu. Silah Uranüs ve Plütonyum düşük zenginleştirilmiş Uranyum ile seyreltilmeye ve nükleer santrallerde yakıta sokulmaya başlandı. Ancak bu nükleer santraller o kadar cüretkardı ki, Amerikalılar yakında silah sınıfı Uranüs ve plütonyum olmadan bırakılabileceklerini fark ettiler çünkü tek zenginleştirme kuruluşu, Paducah'ta sadece silahları ve enerjiyi sürmek zorunda kalan bir gaz difüzyon tesisiydi. Gerekli 12 milyon SWU yerine, gördüğümüz gibi felaket bakımından küçük olan 8.5 SWU yayınladı.
Bu koşullar altında, ABD’nin, her zaman olduğu gibi, en kurnaz olanların, Sovyet liderliği tarafından desteklenen “barış inisiyatifleri” ile ortaya çıktıklarına karar vermelerine karar vermeleri, Amerikalılar tarafından geniş çapta yayılmış ve devletlerin nükleer enerji tesislerini düşük-zenginleştirilmiş, düşük-zenginleştirilmiş uranyum sağlama yeteneklerini arttırma konusunda daha düşük bir korku derecesiyle izin vermiş . Fakat, sözde nükleer santraller o kadar kırılgandı ki, Birleşik Devletleri Sovyetler Birliği başkanlarından Soran Birliği'ne çıkarılan uranyumu satmaya zorladılar ve Sovyet kapasitelerinde gerekli koşullara sulandırdılar ve onu “vatanlarına” geri getirdiler. Bu temelde, 500’in SSCB’sindeki silah sınıfı uranyumun satışıyla ilgili bir anlaşmaya varıldı; bu sayede şefkatli insanlar sanki içlerine satılıyormuş gibi yayılmaya başladı.
Daha sonra, 1992 yılındaki Amerikalılar, Sovyet uranyum zenginleştirme kompleksi için üzülmüş olan herkesi başarıyla “şok ettiklerini” düşünerek plütonyum üreten reaktörlerini durdurdu.
Rusya'da plütonyum ve uranyum cevherinin mevcut rezervleri göz önüne alındığında ve süper modern bir reaktör yetiştiricisinin yakın görünümünü göz önünde bulundurarak, ABD'deki benzer bir reaktörü olan Amerikan'da olduğu gibi, 2010 yılında Rusya'da durduruldu. O zamana kadar, Birlik çoktan çöktü, Kazakistan ve Ukrayna'nın uranyum yatakları yurtdışında kaldı ve Rus Priargunsky yataklarının olanakları Rusya'nın zenginleştirme kapasitesinin sadece yarısını sağladı. Amerikalılar, kendileri için doğal uranyum eksikliği nedeniyle daha da zenginleştirilmekten mahrum edildi. Nükleer santrallerinin aksama süresinden korkan Amerikalılar, Avrupalı uranyum üreticilerini, nükleer santrallerine tutarlı ve kanıtlanmış bir süreç zinciri sağlamak için Rus uranyumunu daha düşük bir fiyata satmaya ikna etti.
Genel olarak, bugün Rusya'nın zenginleştirme kapasitesi 17 yıl boyunca hammadde ile sağlanmaktadır. Buna ek olarak, tüm bu yıllar boyunca, ABD'deki uranyum rezervleri, nükleer santrallerinin yapışkanlığı nedeniyle önemli ölçüde azalmış, en azından endüstriyel olanların seviyesine göre zenginleştirme kapasiteleri artmamıştır. Bugün, Rusya neredeyse tekeldir (santrifüjlü bazı ülkelerin kapasitesi düşük güç nedeniyle sayılmaz) bir plütonyum üreticisidir. Amerika Birleşik Devletleri nükleer santralleri gelecek için ciddi bir şekilde yakıttan yoksun ve bu nedenle kıskanılacak bir inatla ABD, nükleer silahları sınırlandırmak ve azaltmak için çeşitli anlaşmalar konusunda ısrar etmeye devam ediyor. Sadece ABD'de değil, aynı zamanda Avrupalı müttefiklerinde de nükleer santrallerine yakıt sağlama konusunda durum çok zor. Bu yüzden Amerikalılar, kendileri için mevcut olan küçük rezervleri çıkarmak için dünyadaki yeni NES'lerin kapatılması ve inşası için tüm Yeşil lobicilik hizmetini ödüyorlar.
Bugün ABD uranyum rezervleri, 300'i zorlukla hurdaya çıkaracak. Rusya'da ise bu rakam 800 m. ücretsiz silah sınıfı uranyumdur. ABD, yalnızca zenginleştirildi, özelleştirildi ve yakın zamana kadar geniş çapta uygulanan programlar çerçevesinde güvenli bir şekilde iflas etti ve USEC, Rus santrifüjlerinin öğle yemeği ve uyku saati için bir mola vermeden döndükleri bir zamanda karamsarlar. Tabii ki - bir karmaşa ve suçluyor-Putin.
NÜKLEER SANAYİ
Nükleer enerji konusu - peki ve ayrılmaz bir şekilde uranyum ve plütonyum konusu ile bağlantılı. Enerji sektöründe, dış pazarlardaki Rusya, bugün gelecek 50 yıllarında 10 milyardan fazla değerinde denizaşırı sipariş portföyüne sahip olan Rosatom tarafından temsil edilecek. Yurtdışındaki nükleer santral yapım sözleşmelerinin sayısı dokuz ülkede 21 santraldir. Dahası, 19 bloklarında hükümetlerarası anlaşmalar imzalanmıştır. Çin (dört blok), Hindistan (dört blok), Belarus (iki blok), Ermenistan (bir blok), Ukrayna (iki blok), Vietnam (iki blok) ve Türkiye (dört blok) gibi ülkelerden bahsediyoruz.
Aynı zamanda, hükümet enerji ekipmanı üreticileri için iddialı planlar belirliyor: 2020'e göre, enerji ekipmanının ihracatı, yıllık 10 GW kapasitesi bakımından ulaşmalı (2012’te sadece 3 GW olacak).
Ayrıca, ihracat sadece Rosatom'un pahasına değil, aynı zamanda santrallerin yapımında kullanılan hidrolik ve buhar türbinlerinin ihracatı nedeniyle de artacaktır. Bugün Rusya'da üretilen% 38 buhar türbinleri,% 63% hidrolik türbinleri,% 28 gaz türbinleri ihraç edilmektedir. Bununla birlikte, Rusya artık dış pazarları fethetmek için küçük ve orta büyüklükteki türbinlerin üretimine odaklanmaktadır, diğer şeylerin yanı sıra yüksek kapasiteli türbinlerin üretilmesi gerekmektedir ve şu ana kadar sadece bir şirket söz konusudur - Güç Makineleri. Gerçek şu ki, yüksek güçlü türbinlerin üretimi büyük güç üniteleri oluşturulmasına izin verecek (400 MW'tan daha fazla).
Rusya'nın Enerji Stratejisine göre, 2030'e kadar olan süre boyunca, 2030 tarafından, Rusya'nın mevcut 15% 'e karşı küresel elektrik mühendisliği pazarının% 2'ini alması gerekecektir, yani Siemens (şimdi% 10'a sahip) ve% Alstom (% 16) ile yetişmek zorundadır.
Sonuç olarak, belirtilen bilgilerin ve içinde açıklanan Rus kazanımlarının kaldıraç olarak kullanılıp kullanılamayacağına ilişkin bir soruyu vurgulamak istiyorum. Evet, Rus teknolojisine hayati önem taşıyan ülkelerin ABD'nin müttefikleri olduğu ve düşmana ve müttefikleri üzerindeki etkisiyle baskıya maruz kalabileceği, bugün İsrail'in Lübnan'a baskı yaparak, tüm lojistik altyapısını yok etme tehdidinde bulunduğu kabul edilebilir. Lübnan Hizbullah savaşçılarını destekleyecekse. Ve bugün bu tür başarılara sahip olduğumuz gerçeği, modern dünyada onların gerekli olduğuna dair canlı bir onaydır.
Bir sonraki makalede, uçak ve motor yapımı alanındaki teknolojik yeteneklerimiz hakkındaki bilgileri özetleyeceğim.
Saygılarımızla. Yesaulov