Mustafa, bir çocuğa bir elma vermiş. Çocuk çok sevinmiş. Bir elma daha vermiş. Çocuk daha çok sevinmiş. Bir elma daha verince; çocuk dört elmayı elinde tutamamış, sonuncusunu düşürmüş yere. Bu sefer ağlamaya başlamış çocuk.
Hayat böyledir işte. Hayal etmediğiniz bir saadete eriştikten sonra, onun bir lokmasını dahi kaybetmek bizi perişan eder.
“KEYİFLER DEĞİLDİR YAŞAMI DEĞERLİ YAPAN. YAŞAMDIR, KEYİF ALMAYI DEĞERLİ KILAN!”