Ben kadının ilkevela zeki olanını, sonra zekasını güzel ve faydalı işlerde kullanabilenini severim. Kullanmadıktan sonra zeka da, bir nevi göğüs küçültme operasyonuyla alınabilsin, fazlalıktan belleri, sırtları ağrımasın ihtiyacı olmayanların.
Tübitak ödüllü, Boğaziçi Bilgisayar Mühendisliği mezunu Özlem Savaş'ın üçüncü sınıf filmlerden pavyon şarkıcılığına uzanan öyküsünü daha önce buradan mı, Twitter'dan mı ne, altyazı geçmiştim. Bu kadının "başım alıp nerelere gidem" tarzı salkımsaçaklığı beni ziyadesiyle üzüyor. Seray Sever bile ekonomi programı sunabilecek kadar Türkiye'de eğitimin açacağı kapılar konusunda bilinçlenmişken (Boğaziçi Üniverçita Ekonomi mezunuydu o da, zira), Sayın Savaş'ı da kendi alanında, bilgisayarının başına çağırıyoruz. Akılsız kadın yoktur, çok akıllı olduğu için kendiliğinden restart atıp sıfırlanmış kadın vardır.
Lindsay Lohan'ın profesyonunu zaten hiç çözemedim. Tübitak'tan bursu yok, okul da bitirmemiştir. Niyeyse fizikselin ötesinde, bir kader ortaklığı da görüyorum bu ikisinde. O düşmüşlük, gözlerindeki o "ben kendime zararı dokunacak bir iş ettim ama, bilmiyorum ki ne iş ettim. Galiba toplarlamak için artık çok geç" bakışı adamın içini buruyor.
Son olarak güzel bir özdeyişle huzurlarınızdan kaçıyorum: ÖZ ÖZÜNE EDENİ, EL YIĞILSA EDEMEZ. Anlamayanlar için çevirisi, bir sonraki bölümde gelecek.