Geçenlerde Ada'yı tiyatroya götürmem sebebiyle, Lorin arkadaşı Beril'lerde kalmıştı. Tam oyun başladı, Ada sahneye çıktı. Telefonum çalmaya başladı. Gülten beni arıyordu, durum çok önemliydi demek ki ve bana haber vermesi gerekiyordu. Heyecanlı bir insan olan ben panikledim, kimbilir neler olmuştu. Aklımdan bin türlü şey geçmişti. Telefonu açamadım tabi ki, hemen endişeyle mesaj attım. Mesajı atarken hem ellerim titriyor, hem de kalbim hızla atıyordu. Acil bir durum olmalıydı. Yoksa Gülten niye arasındı?
Mesajlaşma sonucunda olayın sallanmakta olan bir dişin çıkması olduğu anlaşılmış, anne derin bir nefes almıştı. Lorin büyük bir heyecanla düşmüş olan dişini annesine müjdelemek istemişti pek tabi.
Ertesi gün okuldan çocukları almaya gittiğimde, Lorin tam arabaya binecekken "Beril'lerde bir şey unuttum" dedi endişeyle. "Yarın alırız" dedim, ama "çok önemli bugün almalıyız" dedi. Mecburdum, çocuk önemli olduğunu söylüyordu. Yolda giderken unuttuğu çok önemli şeyin bir gece önce çıkan dişi olduğunu öğrendim. Sevgili dişimizi aldıktan sonra tekrar yola koyulduk.
Eve vardık, ben mutfakta iken bu ikisi konuşuyorlar. konuşmanın başını kaçırmıştım. Daha doğrusu Lorin kısık konuştuğu için duyamamıştım. Ada diyor ki:
"Lorin ben de tam söylediğin gibi yaptım. Dişimin çıktığını anneme babama söylemeden yastığımın altına koydum. "Diş perisi var mı, yok mu?" diye merak ediyordum.
Lorin: Peki var mıymış Ada?
Ada: Evet varmış Lorin.
Lorin: Peki kimmiş?
Ada: Babam tabi ki kim olacak!!!