Gençliğinde, Korolev yaşıtlarının çoğundan farklı değildi - özenle okula devam etti ve boş zamanlarında bahçede bir top sürdü, yaşlılara yardım etti ve bahçenin “onurunu” sağlam bir duvardan duvara formatta savundu. Bu arada, savaşmaktan hoşlanmıyordu, ama eğer zorunda kaldıysa, kimsenin zafere kadar inmesine ve savaştırmasına izin vermedi. Ve bu nedenle uygun bir takma adı vardı - Kral. Nicholas ve diğerleri için geçerli olan bir tutku olan “barışçıl” bir hobi vardı. Bu amatör iş vardı. Heyecanı, akranları için anlayamayacağı kadar, çizimleri ve diyagramları üzerinde uzun saatler boyunca harcayarak neredeyse tüm birikimlerini parçalara ayırdı. Gelecekteki sporcunun boksla ilk tanıştığı komşunun ahırında gerçekleşti. Orada, yoldaşları daha sonra yumruklarıyla düştükleri talaşla dolu bir çanta asdılar. Korolev bu fikri sevdi, ama zevk ve neşe çantasına darbeler getirmedi - elleri anında kanama sıyrıkları ile kaplıydı, eklemleri ağrıyordu ... Nikolai “boks” un onun için olmadığından emindi.
Okuldan mezun olduktan sonra, Korolev, annesi Efrosinya Andreyevna'nın hayatını çalıştığı “Neftegaz” fabrikasına yerleşti. Kendisi için titizlik ve sıkı çalışma örneği olan Nikolai Fyodorovich'e göre, herkesin yaşamda bir şeyler başarması için gerekli hayati nitelikler vardı. Fabrikada çok zaman geçiren Nikolai, spor yapmayı unutmadı. TRP'nin standartlarını başarıyla geçti ve işletmede işlettiği favori futbolu bölümüne girdi. Ve 1933'te, Korolev ve arkadaşları, Izmailovo Park'ta her zamanki gibi yürürken, boksörlerin antrenmanlarını gördüler. Birkaç gün sonra, genç sporcular tekrar orada göründü. Bu bir süre devam etti. Gençler boksörlerin ustaca atlama ipini ustalıkla idare etmeyi, çiftler halinde becerilerini nasıl kullandıklarını izlemeyi severdi. Ve bir gün genç erkekler, bu ilginç etkinliklerden sorumlu olan antrenör Ivan Bogayev'e, bu bölümleri kayıt altına alma talebiyle gitmeye cesaret ettiler. Moskova Beden Eğitimi Enstitüsü'nün boks bölümündeki öğretmen ve ülkemizdeki bu sporun kurucularından biri olan Ivan Stepanovich, Korolev hakkında hemen bir karar verdi: on altı yaşında bir gençlik oldukça uzundu ve dedikleri gibi güçlü bir yapıya sahipti.
Sokak savaşlarında kimsenin inmesine izin vermeyen Korolev'in derhal halkasını oymaya başladığını varsaymak saf olurdu. Nikolai Fyodorovich tahmin edilebileceği gibi, büyülü bir genç adam gibi görünen dörtlü bir ortamda ilk performansını başarısızlıkla sonuçladı - bir zamanlar düşmana dokunmadı. Bununla birlikte, buna odaklanmakta fayda yoktur - benzer bir kader, antrenörün iradesiyle zaten oldukça deneyimli rakipleriyle karşılaşan hemen hemen tüm genç boksörleri anladı ve anladı. Fakat ilk başarısızlık Kraliçeyi teşvik etti, bütün çalışmalarına ruhunu yatırmaya zorladı. Bir ipin üzerinden atlamak, monoton çarpma, çok kilometrelik haçlar - son zamanlarda Nicholas'la savaşa girmiş gibi görünen tüm bunlar zaman kaybıydı, bundan dolayı yeni bir anlam kazandı. 1933’in sonbaharında, Korolev’in eğitmeni, ümit vaat eden öğrencisi Arkady Kharlampiev'i tanıtmak için uygun bir fırsat buldu.
Arkady Georgievich hakkında ayrıca söylenmeli. Gençliğinde, Kharlampiev sirkte bir antenci olarak çalıştı. Yirmi bir yaşındayken, Paris Güzel Sanatlar Akademisine girdiği Fransa'ya gitti. Boks ile ilk tanıştığı yer burasıydı ve Rusya'ya döndükten sonra, Arkady Georgievich SSCB'deki bu fistur sanatının gelişimine muazzam miktarda güç ve enerji yatırdı. Amatördeki dövüşlerin ve daha sonra profesyonel yüzüğün ardından koçluğu üstlendi. Kültürü çok iyi olan bir adam olan Kharlampiev, sadece oyuncularının yüzeye doğru çarptığını ve dolaştığını değil, aynı zamanda müzeleri ve tiyatroları ziyaret edip çok okuduğunu da kontrol etti. Ayrıca Arkady Georgievich'in hiçbir zaman favorileri olmadığına dikkat çekmek önemlidir - her boksöre özel ilgi gösterdi. Kendi tecrübelerime göre, antrenmandaki sadece zor ve sistematik antrenmanların sıradan bir sporcuyu bir şampiyona dönüştürebileceğini bilen Kharlamyev, öğrencileri yedinci terlemeye zorladı ve bu sayede sporcuyu antrenmanın yüzde yüzünü vermeye zorladı. Ek olarak, eğitimin önemini her bir suçluluğunun dikkatine sunmayı başardı - tüm genç erkeğinin egzersizleri bilinen isteksizlik ve tembellik ile değil, zevk ve heyecanla yapıldı.
Zaten Kraliçenin ilk gösteri savaşları, savunmacı ve saldırgan eylemleri, güçlü darbeleri ve en önemlisi doğru taktik düşüncesi Kharlampiev'i güçlü bir şekilde etkiledi. Anladı - onun önünde bir külçe, doğmuş bir savaşçı. Ve elbette, bu büyük antrenör Nikolai Fyodorovich'i kanatlarının altına aldı. Tekrar gerilmiş sayısız antreman - haçlar, mermilerde ve iple çalışan yakacak odunlar. Korolev, çalışmalarını kendisine verdi, beden eğitimi konusunda çalıştı, büyük bir yapıdan farklı olarak, asla kimseye vermediği bir ekipman üzerinde çok çalıştı. Yüzlerce ve binlerce kez aynı hareketleri tekrarladı, içlerinde hafifliği ve saflığı sağlamaya çalıştı. Kharlampiev, öğrencisine homurdanmasına rağmen (Korolev sık sık kendini savunmak için grevini kaçırdı, yavaşça yüzüğü dolaştırdı), yine de arkadaşlarına şöyle dedi: “Bu adama dikkat et, serin bir boksörün çıkacağına inanıyorum!”. Böylece günler, haftalar ve aylar geçti. Gölgeli kavgaların yerine gerçek bir fikir ayrışması geldi ve eğitime yatırılan emek miktarı kaliteye dönüşmeye başladı. Arkady Georgievich ayrıca, uzun bir boks becerilerinin cilalanmasının, öğrencisinin zaferden önce aynı açgözlü rakiple gerçek bir kavgada kazanabileceği gerçek ve paha biçilmez bir deneyim vermeyeceğini çok iyi biliyordu. Bu nedenle, Mart ayında 1934 Moskova'da bir başka kişisel takım şampiyonluğuna başladığında, Korolev mentoru henüz vurulmamış, ancak daha önce birkaç hafif kutuya ağırlık vermiş olan tutkularla dolu 17 yaşındaki Nikolai ekibini tanıtmaya karar verdi.
Nikolai Fyodorovich'in finalde yer almakta herhangi bir sıkıntısı olmadı, ancak belirleyici patlamada Korolev, altı yıldır ülkemizin ilk savaşçısı olarak kabul edilen ünlü Viktor Mikhailov'la karşı karşıya kaldı. Klasik tarzın seçkin bir uzmanıydı ve yerli eldiven ustaları arasında birincisi yeni kurulan Onurlu Spor Ustası unvanını kazandı. İleriye baktığımızda, Rusya'nın en hafif hafif ağırlığı olan Mihaylov un başlığının altı yıl boyunca kimseden daha düşük olmadığına dikkat çekmek gerekiyor (1933-1939). Ve buradaki mesele rekabetin yokluğunda değil, şampiyonun en yüksek becerisindeydi. Yenilen sporcular pozisyonlarına katlanmak istemediklerinden, ağırlık kategorisindeki rekabet oldukça yüksek kaldı, inatla ve bazen başarısızlıkla en yüksek unvanı elde etme şansına sarıldı.
Gelecekteki "sonsuz" rakiplerin ilk toplantısı, "tek geçitte" dedikleri gibi yapıldı. Nikolai Fedorovich, zaten oldukça güçlü bir boksör olmasına rağmen, hala tam olarak oluşmadı, başka bir deyişle “ham” idi. Ve hala Viktor Pavlovich'ten çok uzaktaydı. Korolev'in, düşman darbesini kırıcı darbesiyle ne kadar zorlaştırdığı önemli değil, bunu asla başaramadı. Mihayloviç inatçı genç dövüşçünün tüm saldırılarını önceden gördü ve kolayca terk etti, aynı zamanda grevlerini doğrudan hedefe gönderdi. Tam bir avantaja sahipti ve Korolev'i iyi bir şekilde devredebilirdi, ancak yapmadı. Gerilemelere rağmen, Nikolai Fyodorovich inatla öne çıktı ve düşmanın ruh kazanma ve mücadele için çok büyük bir irade olduğunu görerek Mikhailov, benzer nitelikleri çok takdir eden asil bir sporcu olan rakibine sempati duydu. İlk turun sonunda mücadele sona erdi, ikincisi Korolev, ringe havlu attı. Benzer şekilde, kararname böyle bir olayın gelişmesini bekleyen ve öğrencisinin sağlığı konusunda endişe duyan Kharlampiev'den geldi. Nikolai gerekli paha biçilmez deneyimi tam anlamıyla aldı ve Arkady Georgievich nihayet bu genç adamın yeteneğine ikna oldu ve giderek daha sık gerçek kavgalar için onu serbest bıraktı.
Ertesi yıl, 1935, Mikhailov ve Korolev eldivenlerini iki kez geçti ve yine Nikolai yenilgiye uğradı, ancak bunlar tamamen farklı kavgalardı. Bu arada, ilk kayıptan sonra Korolev çok üzüldü, bir süre eğitimlere katılmayı bile bıraktı. Yardım edemedi, ancak bu seviyedeki bir usta ile - hiç şüphesiz dönemin en iyi boksörlerinden biri - eşit şartlarda savaşması için çok erken olduğunu anladı. Bununla birlikte, en ciddi darbe, sıcak ve temperli ve aç bir gencin kibrine çarptı. Neyse ki, bir öfke dolu şişlik uzun süre boyunca sıkıcı göğsünü sıktı - intikam için istekli, iddialı bir savaşçı, kısa bir “izin” sonrasında çalışmalarına geri döndü. Döndü, iki kat sigortayla, eğitimde daha fazla ter döktüğü ve kendi hatalarını dikkatlice incelediği belirtilmelidir. Ve kısa sürede farkedilir şekilde eklenen Korolev, halkanın avizelerine tekrar kaybetti, Mikhailov da Nikolai'den büyük sıkıntı çekti. Tekrar tekrar genç adam, rakibi tehlikeli bir pozisyona soktu, çarparak teknik ve taktiksel ekipmanı gösteren darbeler yaptı. Korolyov, Mikhailov'un sözlerinin dediği gibi kazandığı toplantıdan sonra dile getirdiği gibi “hatalardan öğren” tezi açıkça doğruladı: “Kolay bir savaş değil! Düşman, diğerlerinin düştüğü darbelerden acı çekti ve aynı zamanda güçlü, çeşitli ve hızlı bir şekilde dayak attı, saldırının başlangıcında manevra yaptı ve gizlendi. Puan üç tur kazandıktan sonra, önümde tamamen profesyonel bir uluslararası usta olduğuma ikna oldum. ”
Tüm bu ülkenin renkli rengiyle karakter arasındaki ilişkinin açıklığa kavuşturulması neticesinde kesin olarak kesinleşmediği açıktı. Gerçekten de, 1936'te, boksörlerin yolları tekrar geçti. O zamana kadar, Nicholas yalnızca ağır bir ağırlığa taşınmakla kalmadı, aynı zamanda Moskova'nın ilk şampiyonluğunu ve ardından Sovyetler Birliği'nin şampiyonluğunu hemen kazandı. Ayrıca, SSCB'de birincisi arasında diploma alan okul koçlarında final sınavlarını başarıyla geçti. Mikhailov, en güçlü hafif ağır boksör ünvanını bir kez daha onayladı, ancak yeni unvanın kurulmasıyla ilgili kısa sürede bir açıklama yaptı - Sovyetler Birliği'nin mutlak şampiyonu, ancak ortalama olarak ülkenin öncülüğünün kazananları, hafif ağır ve ağır bir şekilde mücadele edebildi. Kraliçeye meydan okudu. Nikolai sadece bunu bekliyordu.
İki usta arasındaki bir sonraki çatışma dizisi, Moskova sirki 22 Ekim ayında oynandı. Bu mücadele her zaman en heyecan verici ve eğlenceli biri olarak, ev ve dünya boks tarihinde geçmişte kaldı. Bu kez, Korolev zaten seçkin rakibinden daha düşük değildi ve eğlence ve yoğunluğu bakımından şaşırtıcı olan altı turluk bir savaşta inandırıcı bir zafer kazandı. Mihayloviç, yenilgisini açıkça kabul etti ve Nikolai Fedorovich'i ilk kutlayan oldu. Ne yazık ki, Kraliçenin sevinci, birkaç ay önce vefat eden koçu Arkady Kharlampiev tarafından paylaşılamadı. Peter Fastov, Kraliçenin Mutlak Şampiyonası için savaşa hazırlandı ve daha sonra Konstantin Gradopolov koçu oldu - Kharlampiev'in asistanı ve Fiziksel Kültür Enstitüsü'ndeki boks bölümünün başı.
Böyle bir ilkeli rakibi olan bir düelloda uzun zamandır beklenen zafer, Nickolai'nin genç başını hiç döndürmedi. Aksine, Mihaylov'la en sert mücadele sırasında yorgunluğundan memnun olmayan Korolev, dayanıklılığın gelişimi üzerine yoğunlaşarak sıkı bir şekilde çalışmaya devam etti. Böyle sıkı çalışmaların ödülü, 1937’te kazanılan bir dizi zaferdi. Aynı yıl, Nikolai Fyodorovich ülkemizdeki en güçlü boksör ünvanını doğruladı ve yine Mutlak Şampiyon unvanını kazanma mücadelesinde Mikhailov'u mağlup etti. Aynı dönemde Korolev'in kariyerinde insan niteliklerini mükemmel bir şekilde anlatan meraklı bir bölüm yaşandı. Spartak şampiyonasında boksör finalde herhangi bir sorun yaşamadan ulaştı ancak belirleyici savaşta Gürcü sporcu Andro Navasardov'un sert direnişiyle karşılaştı. Zor bir düelloda hakimler Nikolai'yi kazanan olarak tanıdı. Ancak ertesi gün, Korolev şahsen merkezi gazetelerden birine bir mektup yazdı ve bence hak ettiği zaferi reddettiğini bildirdi.
1937'te, Sovyet boksörü Belçika'nın Antwerp kentinde düzenlenen Dünya Çalışma Olimpiyatını kazanarak uluslararası arenada başarılı oldu. Kraliçe, korkunç rakiplerle savaşmak için düştü - Finn Helender ve Filistin Hilderadest'in temsilcisi. Birincisi, güçlü darbeleri ve ikincisi - olağanüstü dayanıklılık için biliniyordu. Korolev anılarında şöyle yazdı: “Dövüşten önce gerçekten bir Finn görmek istedim. Bir keresinde otelin girişinin önünde dururken kapı gıcırdıyordu ve ceketlerinde Fin bayraklı sporcular sokağa dökülüyordu. Bunlar arasında iki başının yoldaşlarından daha uzun boylu, geniş kolları ve geniş sırtları vardı ... Akşamları savaş geliyordu ve kazanmak zorunda kaldım. Gerekli. Bu düşünceler ile halka girdi. Bir ceket olmadan, düşman daha da büyük görünüyordu. El sıkıştı, flamalar takas ettiler. Helender aktif olarak başladı. Bir araba kolu gibi, doğrudan darbeler yendi. Kaçtım, ellerimi serbest tuttum, saldırmaya hazırım. Başka bir dalış yaptım. Düşman midesi çok daha yakındı, daha kesindi ve bu nedenle baş yakın bir yerdeydi. Doğrultma, sol kancayı vur ve sağ çenenin üstüne vur! Finn yere düştü, hakim geri sayıma başladı. ” Nikolai Fyodorovich'in spor kariyerinde en kısa yollardan biri olan bu kavga on bir saniye sürdü. Finalde, Kraliçe, profesyonel bir boksör olduğu ortaya çıkan Arap Hilderadest'i bekliyordu. Bu skandal susturmayı başardı ve kavga hala devam etti. Nikolai Fedorovich şöyle hatırladı: ““ Swarthy, kıvırcık yakışıklı bir adam, ilk saldırıyı yapan o oldu. Beklemeye ve profesyonellerin neler yapabileceğini görmeye karar verdim. Arsenal, ne yazık ki, zengin değildi, ona bir şey öğretmem gerekti. Tezgaha çarptı, aynı anda Filistinli bir dirseğin kolunu dövdü. Her şey, yerde Hilderadest. Hakim sekize ulaştı, Filistinli kalktı ve bana gitti. Dikkatlice kapanıyor, ona doğru ilerliyordu. Kanattan vurmak için iyi bir an yakaladım ve düşman tekrar düşürüldü. Ve yine kalktı. Sonra onu bir köşeye sürdüm, sağır savunmasını açtım, kafasında bıraktım. Salon kükredi, çaldı. Yine yükseldi. Uzun zaman önce savaşı durdururduk ama toplantı uluslararasıydı ve başka kurallar da var. O geldi ve hafif bir darbeyle kavgayı bitirdi. İki toplantı, iki zafer ve Olimpiyat şampiyonu unvanı.
1938'te Nikolai Fyodorovich tekrar Sovyetler Birliği'nin şampiyonu oldu ve 1939'te en son Mikhailov ile tanıştı. Doğanın birincisi olan Victor Pavlovich, yenilgilere katlanmak ve intikam almak için can atmak istemiyordu. Korolev ile yapılan önceki savaşları analiz ettikten sonra, düşmanın yakın dövüş savaşını gerçekten desteklemediğini belirtti. Ardından Mihayloviç taktiklerini tamamen yeniden inşa etti ve toplantıyı derhal düşman için uygun olmayan bir kursa aktardı. Ustanın beklenmedik hareketi sonuç verdi - Viktor Pavlovich zaferi kaptı ve şimdi Nikolai Fedorovich gönülden tebrik etti. Arzulanan başarıya ulaşan Mikhailov sonsuza dek yüzüğü terk etti.
1939'te Korolev, bir askeri havacılık okulunun öğrencisi olmak üzere askerlik görevine çağrıldı. Güçlü bir sporcuyu, dövüşçüyü isteğine göre “bastırmak” için çok çaba harcadı, ancak sonuçta, bu zirve fethedildi - Nikolai Fyodorovich bir askeri uçağın nasıl kontrol edileceğini öğrendi. Yine de, hava ası olmak kaderi değildi - paraşütle atlamalardan biri sırasında Korolev bacağını ağır şekilde yaraladı. Yaralanmanın sonuçları boksörü hayatı boyunca rahatsız etti. Şubat ayındaki bu olaydan sonra 1941 kovuldu. İyileşme sonrasında Nikolai Fedorovich ringe geri döndü ve 15 Haziran 1941 Moskova'nın ilk Mutlak Şampiyonasını kazandı ve Spartak'taki takım arkadaşını ve finalde iyi yoldaş Ivan Ganykin'i mağlup etti. Bu arada, defalarca Sovyetler Birliği'nin ağır sikletme şampiyonu olan Ganykin, bütün savaşlarını kasırga hızında sürdüren benzeri görülmemiş bir dayanıklılıkla öne çıktı. Savaşın sonunda dayanamayan rakipleri neredeyse tükenmekten düştü ve Ivan Ivanovich bu tür taktiklerin Korolev'i yenmesine izin vereceğinden emindi. Ancak yanlış hesapladı. Korolev'in gösterdiği boks sadece rakibine değil aynı zamanda birçok izleyiciye de çarptı. Üstünlüğünü fiziksel güç ve güç olarak koymayan Nikolai Fedorovich, sekiz tur boyunca rakiplerine süper hızlı bir kutuda rekabet etmesini önerdi. Savaştan bir hafta sonra savaş başladı.
Anavatanının gerçek bir vatanseverliği olan Korolev, iyiliği uğruna her türlü fedakarlığa hazırdı. Ne yazık ki, bir yaralanma nedeniyle havaya girmesine izin verilmedi ve uzun bir sıkıntı sonucu, diğer ünlü atletlerle birlikte Dynamo Stadyumu'nda sona erdi. Orada OBSMON'a (Özel Motorlu Tüfek Tugayı) kayıt yaptırdılar. Korolev, Rovno'nun altındaki düşman bölgesinde faaliyet gösteren sabotaj grubuna girdi ve daha sonra kendisini Sovyetler Birliği'nin kahramanı Albay Dmitry Nikolayevich Medvedev'in komutasındaki ünlü bir adam tarafından yönetilen “Kazananlar” adlı partizan özel kuvvetler birliğinde buldu. Bu dekolte çeşitli zamanlarda savaştılar: Keşif Nikolai Kuznetsov ve kontağı Nikolai Prikhodko, sürat patenci, SSCB Anatoly Kapchitsky'nin şampiyonu Afrika De Las Heras'ı izliyor. "Kazananlar" istihbarat, savaş ve sabotaj faaliyetlerinde bulundular. Sovyet “komandoları” aniden ve düşmanca konvoylara ve garnizonlara saldırdı, askeri depoları ve köprüleri havaya uçurdu. Nikolai Fyodorovich, geri kalanıyla birlikte, en zor muharebe misyonlarını gerçekleştirdi. Ordu Generali İvan Petrov'un “Savaşa katılan her sporcunun sıradan askerlere değmediği ve karmaşık bir operasyon yapılması beklenen bir taburdan bir taburdan daha iyi olduğu” demişti. Bir gün, savaşlardan biri sırasında, Medvedev'in komutanı komutanı ağır yaralandı, fakat iyi şansı Nikolay Fedorovich yakınlardaydı. 1950'ta yayınlanan “Ring in” başlıklı anılarında, boksör bu bölümü şöyle açıklıyor: “Mücadele dört saat sürdü. Takımımız yüzükten kaçmayı başardı. Beş yüz cezalandırıcı adam vardı ve yetmiş kişiden fazlası yok ... Komutanın hareket edemediğini görüyorum. Bir ıslık ile nefes almak, kafaya sarılmak. Onu sırtına attım ve sessizce gittim. Bence sporda boşuna değil. Yapabileceğimi göstermenin zamanı geldi. Bir kilometreden böyle gittim. Eh, kar henüz derin değildi. Benimkini buldum, komutanı geçtim ve bir ağaca yaslandı, başım döndü ... ". Birkaç hafta sonra Korolev, Kızıl Bayrak Nişanı ile ödüllendirildiği Rusya'nın başkentindeydi.
Ünlü boksör çok istese de cepheye dönmedi. Üst katta yeteneklerini ve deneyimlerini farklı şekillerde kullanmaya karar verdiler, sabotajcıları genel beden eğitimi ve iktidar dövüş sanatları konusunda eğitmeleri için talimat verdiler. Aynı zamanda, Korolev boks derslerine devam etti. Ancak, Nikolai Fyodorovich'in Ağustos 1943'ta düzenlenen Mutlak Ulusal Şampiyonasına hazırlanmak için vakti yoktu ve yarışma sırasında doktorların kararı ile kaldırıldı. Korolev, 1944'teki en iyi durumundan da uzaktı ve ülkenin şampiyonluğunun finalinde bir zamanlar kazanamadığı güçlü Gürcü boksör Navasardov'a yenildi. Nikolai Fedorovich, her zaman ve her şeyden önce olmaya çalışan her şeyde, yenilgilere katlanmak çok zordu. Kağıt üzerinde tarif edilemeyen inanılmaz çabaların bedeli olarak Korolev eski halini aldı ve 1944 sonunda ülkenin Mutlak Şampiyonu unvanını aldı. Finalde, ünlü boksör Yevgeny Ogurenkov - 1943'te unvanı kazanan ilk orta şampiyon oldu. Ancak, Korolev başarısını tekrar etmesine izin vermedi. Ve 1945'te Nikolai Fedorovich, eski günlerde olduğu gibi mutlak şampiyonlukta ve milli şampiyonlukta kazandı.
Aynı zamanda Korolev'in hayatında ilginç bir olay yaşandı. Sporcunun kendisi bu durumdan bahsetti: “Bir keresinde bir profesyonelin eğitimini gözlemlemeye başladım. Savaşın bitiminden kısa bir süre sonra Almanya'da oldu. Daha sonra bir iş gezisinde Berlin'deki işgal bölgemdeydim. Bir gün, tanıdık bir subay beni görmeye geldi ve bazı popüler hafif ağır profesyonellerin Amerikan bölgesinde eğitim aldığını söyledi. İzlemek istedim ve spor salonlarına gittik. Bira içtiler ve içtiler, ayakları ve dilleriyle sohbet ettiler. Antrenman daha yeni başladı ve hafif, ağır bir boksör, güçlü bir boğa boynu olan bir profesyonel olan ringe atladı ve kollarını uzattı, eldivenlerini giymesini bekledi. Yedek ortaklar halkada kuyruğa girdi. Eğitim başladı. Beklenildiği gibi, turdan sonra profesyonel bir tur ortaklarını yendi. Beni yaşamaya götürdü. Savaşmak için birkaç tur denemeli miydim acaba? Bunu arkadaşına söyledi. Ellerini salladı, ama sonra da yaralandı: “Eh,” dedi, “dene!”. Yöneticilere döndüm, biri çevrildi, baktılar ve başlarını salladılar - derler ki, sağlıklı bir adam, iyi bir fikir tartışması ortağı. Soyunup yüzüğe girdim. Bana eldivenleri ver ve bir tur mümkün olduğunca bol kaldım. Düşman bir dizi darbe yaptı, ben kaçtım. İkinci turda, aynı oyun başladı, ama ben zaten ona göre düşman tarzına yakından baktım. Benden önce sıradan bir "otomat" dı, yürekten sadece belirli bir püf noktası olduğunu biliyordum, hepsi bu kadardı. Boks, arkadaşımın durduğu yerde iplere yaklaştı. Ona dedim: "Yorgunum, şimdi yeneceğim ...". Tabii ki, tam güçte boks yapmayacaktım. İki tur daha geçirdik ve “profesyonel” nihayet geçti. Beni taciz etmeye başladılar: “Soyadı? Nereden Rusya'dan Şampiyon? .. "
1946'da Nikolai Fedorovich bir kez daha SSCB Şampiyonasını kazandı ve aynı anda Andro Navasardov'dan intikam aldı. Rus boksör ayrıca uluslararası arenada parladı ve Prag ve Helsinki'de turnuvaların galibi oldu. Hayranlar, Nikolai Fedorovich'i "KV" olarak adlandırdı, sanki isimsiz ağırlığın gücünü ima ediyorlar tanka. Bu basit kısaltma çok basit bir şekilde deşifre edildi - “Büyük Kraliçe”. Güçlü Sovyet kahramanın şöhreti de, o yıllarda Ağır Kahverengi Bombacı Joe Louis'in ağırlığın içinde parladığı Amerika'ya ulaştı. İki süper gücün rekabeti o zaman başladı ve ağır şampiyonların her zaman özel bir saygı duyduğu Amerika Birleşik Devletleri'nde, atletlerinin en güçlü olduğunu kanıtlamak isteyenler hemen ortaya çıktı. Amerikalılara göre, Nikolai Fedorovich, Luis'e “en azından biraz” geri dönüş verebilen, geçen bir savaşı önlemek için yeterli olan tek kişiydi ve Joe'nun zaferi şüphesiz parlak görünüyordu. Sonunda, o zamanın denizaşırı profesyonel boksunun önde gelen görevlilerinden biri olan Michael Jacobs, Korolev'e anlamı Louis'e karşı savaşmayı teklif eden bir mektup gönderdi. Nikolai Fedorovich için bu, SSCB'de ve tüm Avrupa'da gerçekten bir MEYDAN OKUMA idi, o yıllarda Korolev'in yenemeyeceği kimse kalmadı.
Nikolai Fedorovich'in ünlü Amerikan şampiyonu hakkında titizlikle fotoğraf ve gazete kupürleri toplayarak bu toplantı için yürekten dilediği biliniyor. Ancak, denizaşırı taraf yeni bir talep ortaya koydu - Korolev ilk önce kendini Louis ile savaşıp savaşamayacağı sorusuna cevap verebilecek bir dizi derecelendirme savaşında göstermek zorunda kaldı. Amerikalılar, beklenmedik kaprislerini Rus boksörle ilgili olarak aşağılayıcı olduğu kadar açıkladılar - profesyonel yüzüğe hiç girmemiş olan Nikolai Fedorovich'in sağlığı hakkında endişeli oldukları ve bir hit alabileceğinden emin olmak istedikleri iddia edildi. Korolev, Amerikalıların hilelerini kabul etmeye ve derecelendirme dövüşleri yapmaya hazırdı, ancak ülkemizin liderliğinin Amerikalı boksörler Nikolai Fedorovich ile görüşmesi yasaklandı. Korolev, en yüksek makamlara talep mektupları yazdı, ancak onlara cevap yoktu. Ve sonra yoldaşı Şef Mareşal'ın yardımıyla boksör havacılık Alexander Golovanov, Stalin'in kendisine dönmeye karar verdi. Joseph Vissarionovich, Alexander Evgenievich'in kendisi tarafından seslendirildiği ünlü boksörün isteğini dinledi. Ancak liderin cevabı Nikolai Fedorovich'in duymak istediği şey değildi: “Korolev, Rus ulusal ruhu ve karakterinin muzaffer bir sembolü, Sovyet sporunun gururu. Kulüplerde sarhoş kovboyların önünde savaşmak, hem kendinizin hem de ülkenizin haysiyetini düşürmek anlamına gelir. Amerikalılar Rus boksörün zaferine izin vermeyecek ve bu nedenle savaşta keşif yapmaya karar verdiler. Korolev Amerika'ya gitmemeli. Yoksa daha zorlayıcı nedenler var mı? ” Kimse daha zorlayıcı argümanlara sahip değildi ...
Tabii ki, hikaye sübjektif bir ruh hali tahammül etmez, ancak uzmanlara göre, Korolev bir düelloda başarı için iyi şanslar vardı. Nikolai Fyodorovich bir Amerikan atletinden daha kötü bir darbe almadı, en azından hareketlilikte kendisinden daha aşağı değildi ve bölünmüş bir saniyede bir durumda yönlendirmek ve doğru kararı vermek için nadir bir yeteneğe sahipti. Buna ek olarak, Brown Bombacısı yılda sadece birkaç kez dövüşürken, Korolev tek bir turnuvada beş rakiple savaşabilirdi. Hem Louis hem de ülkemizin liderliği kısa sürede başarısız olan “yüzyılın düello” unu unutdu. Sadece Korolev yapamadı. Ancak, hiçbir şeyi değiştirme yetkisi yoktu ve Nikolai Fyodorovich'in yurtiçi arenada sahne almaya devam etmekten başka seçeneği yoktu. Bu arada, orada kısa bir süre sonra - uzun yıllar ilk defa - genç bir Litvanyalı Algirdas Shotsikas, ayakta duran bir rakip ortaya çıktı. İlk başta, Korolev kolayca yeni gelenlerle ilgileniyordu, ancak hızlı bir şekilde tecrübe kazanıp öğrendi. Korolev'in kendisiyle aynı şekilde bir zamanlar Mikhailov ile savaşlarda çalıştı.
1948’te Nikolai Fyodoroviç bir kez daha Shotsikas’i yenerek savaş sırasında birkaç kez döşemeye gönderdi, ancak 1949 Algirdas da ünlü rakibine inatçı bir direniş gösterdi. O kadar ısrarcı ki, birçok izleyici yargıçların kararından memnun değildi ve sonuçta iptal edildi. Korolev, Shotsikas, Navasardov ve Estonya Martin Linnamyagi - Rusya'nın başkentinde organize edilen ülkenin en güçlü spor ağırlıklarının bir mini turnuvası olan güçlü spor liderliğini belirlemek. Tahminlere göre, finalde Nikolay ve Algirdas bir araya geldi. Ve yine, Korolev son derece zordu - kavga sırasında, yere serdi, ama sonunda yine de bir zafer çıkardı. Ancak, efsanevi boksörün zamanı kaçınılmaz ve geri döndürülemez şekilde terk edildi. Daha fazla Nikolai Fedorovich, Shotsikas'ı yenmedi, üst üste dört yenilgi yaşadı. Daha sonra Algirdas'ın kendisi: “Korolev'den daha güçlü değildim. On iki yaş daha gençtim. ”
Korolev, Helsinki'de düzenlenen 1952 Olimpiyat Oyunları'na katılmak istedi. Sovyet boksörleri olan ilk olimpiyattı. Fakat SSCB'nin spor liderliği zaten “eski” olarak etiketlenmişti, bu da seçkin bir boksörün başka bir rüyasını mahvetti. Ve yine Korolev mektubun tepesine yazdı ve yine reddetti. Nikolay Fedorovich, 1956 yılında ilk defa SSCB halklarının Oyunları çerçevesinde halkada ortaya çıktı. Zaten otuz dokuz yaşındaydı - sanıldığı gibi, boks için çok yaşlı bir adamdı. Bununla birlikte, genç boksör Vitaly Potapov'u güvenle yenerek yarışmanın son bölümüne ulaştı. Ancak, Nikolai Fyodorovich'in tıbbi komisyonun sonucuna göre daha fazla savaş yapmasına izin verilmedi. Böylece Korolev Boksörünün hikayesi sona erdi - parlak, unutulmaz ve benzersiz. SSCB'nin dört kez mutlak şampiyonu ve ülkenin dokuz kez ağır siklet şampiyonu olan 219 dövüşlerine katıldı ve onlardan 206 kazandı. Bunların arasında Finlandiya, Fransa, Çekoslovakya, Polonya ve Belçika'dan gelen ünlü boksörlerin zaferleri var. Kesin bir avantaj veya nakavt nedeniyle, kazananlar zamanın yarısından önce kazandı. Kraliçenin bazı muhaliflerinin ondan mağlup olmuş, artık onunla boks yapmaya cesaret edemediği bir sır değildi. Sürekli rakipleri arasında Andro Navasardov, Martin Linnamyagi, Levan Gudushauri, Boris Salong ve Nikolai Yurchenko bulunuyor.
Kariyerini tamamladıktan sonra, Nikolai Fedorovich bir süre ünlü metropol üniversitesi MVTU im. Bauman ve daha sonra koçluk yaptı. Nikolai Fyodorovich her zaman herşeyi iyice yaptı ve bütün ruhunu harcadı. Bu nedenle hiçbir öğrenci derslerini kaçırmadı ve öğrencilerin eğitim toplantılarına büyük bir zevkle katıldılar. Hükümette, boksörün çalışma gücü büyük beğeni topladı ve Kızıl İşçi Nişanı siparişini aldı. Nikolai Fedorovich, elli yedinci doğum gününü Moskova yakınlarındaki bir tatil evinde bulmayı planlamıştı, ancak tatil gününden sadece iki gün önce yaşamadı. Şampiyonun kalbi bilardo oynarken 12 March 1974'i durdurdu. Moskova'ya Vvedensky mezarlığında gömüldü. “Boksör”, “Partizan”, “Kommunist” adlı eserine sadece üç kelime yazılmıştır. Ne yazık ki, çok azı arkalarında ne kadar gizli olduğunu biliyor. Altı ay sonra, SSCB'de seçkin bir sporcunun ölümünden sonra, onlara ilk All-Union Memorial Bryansk şehrinde düzenlendi. NF Kraliçe
Sitelerin malzemelerine göre http://allboxing.ru/ ve http://www.peoples.ru/