"Kazanan, tüm farklı biçimlerde, eklemlerde ve ifadelerde ele alınan uluslararası tiyatronun önemli kişilikleri arasında sanatsal yolunun tamamı için seçildi". Ödül, 1986 yılında Carlo Ripa di Meana'nın ilk Kültür Komiseri olduğu zaman kuruldu.[1] Avrupa Parlamentosu ve Avrupa Konseyi, 2002'den bu yana "Avrupa kültürel çıkar örgütü" olarak destekledi.[1]
1987'de ödül ilk olarak Théatre du Soleil ile yaptığı çalışmalardan dolayı Ariane Mnouchkine'ye verildi. Bir para ödülü ve Pietro Consagra'nın bir heykelini aldı. Alıcılar koreograf Pina Bausch ve sahne yönetmeni Patrice Chéreau'yu içeriyordu.[2]
1990 yılında, tiyatrodaki yeniliklere bakarak ek bir Avrupa Ödülü yeni Tiyatro gerçekleri kuruldu ve ilk olarak Anatoly Vasiliev'e verildi. XII baskısında Viliam Dočolomanský (Slovakya), Katie Mitchell (İngiltere), Andrey Moguchy (Rusya), Kristian Smeds (Finlandiya), Teatro Meridional (Portekiz) ve Vesturport (İzlanda) idi.[1] [2] alıcılar ayrıca Heiner Goebbels, Oskaras Koršunovas (2002) ve Rimini Protokoll (2008) ' i de içeriyordu.
Her iki ödül için program tiyatro sunumları açısından zengindir.[3] bir hafta süren, "Avrupa Tiyatrosunun Oscar'ları"[4] ve "Drama Oscar'ı"olarak adlandırıldı.[2] ödülün ilk dokuz "baskısı" Taormina'da verildi. Daha uluslararası bir yön elde etmek için, 2006 Kış Olimpiyatları kültürel programının bir parçası olarak Teatro Stabile ile işbirliği içinde Torino'da X baskısı için törenler düzenlendi. XI ve XII sürümleri Selanik'te, WROCŁAW'DA XIII baskısı UNESCO'nun Grotowski yılının bir parçası olarak yapıldı.[1] 2011 yılında ödüller, daha sonra Rusya'nın Kültür Başkenti olan St. Petersburg Alexandrinsky Tiyatrosu'nda verildi.[4] bir eleştirmen, yenilikçi tiyatronun performanslarını şöyle tanımladı: "gösterileri, sanat ve ileri teknoloji arasındaki diyaloğun yaratılış ve bilgi için yeni yollar açtığını gösteriyor. Bilgisayar tarafından oluşturulan görüntüler, pandomim, dans, sirk ve müzik tiyatronun sınırlarını genişletir ve daha dramatik hale getirir. Goethe'nin oyununa dayanan Faustus, Kafka'nın Metamorfozu, Paul Auster'in Bay Vertigo, Natalia Luiza ve Miguel Seabra'nın Cabo Verde ve Maurice Maeternlick'in mutluluğu gibi şovlar hem teknik kullanımlarında hem de yaydıkları duygularda ezici."