Cansız objeleri canlı olarak algılıyorlar!
Bardak elinden düşüp kırılsa, aynı şekilde düşen ikinci bir bardağın kırılabileceği yorumunu yapamıyor. Anlatsanız bile anlayamıyor. Sadece onun elinden düşen ilk bardak kırılmıştır. Ona göre bu, o bardağa özgü bir durumdur. Belki de o bardak zavallı bir bardaktır, mutlaka ya hastadır ya yorgundur belki de üzgündür, ya da işte öyle bir şeydir. Benzer şekilde, sezgileri ve hayal gücüyle, objelerin canlı olduğunu zanneder. Annesinin “bir daha bardağını masanın kenarına koyarsan, yine düşürür kırarsın” mantığını algılaması mümkün değildir. Bu yaş çocuğunun mantığının özelliklerini bilen bir annenin, ikinci kez bardağını masa kenarına koyduğu için kıran çocuğuna bağırıp çağırması da mümkün değildir. En azından bu anne, bağırmak ile çocuğun bir sonraki sefere bardak kırmaması arasında bir ilişki kuramayacağını bilir. Oysa çocuk mantığından bihaber bir anne cephesinde bu olay:
– Ben sana dememişmiydimmm! çığlıkları ile nihayetlenir.
Çocuk cephesinde ise:
– Kesinlikle bu bardak üzerindeki ördek resminden düşmüştür gibi işlevsel olmayan özgün bir mantıktan ibarettir.
(Prof. Dr.Sabiha Paktuna Keskin)