Her fotoğraf benden ve birbirinden ne kadar farklı. Geçen kış Adana'da çekilmişti bu. Yemek sonrası yürüyüşe çıkmış, bir-iki kitap almıştık. Sanki çok gençmişim. Şimdi çok yaşlı buluyorum kendimi.
MÜZİK ANI:
EZGİNİN GÜNLÜĞÜ-AŞK BİTTİ
Şunu diyecektim: Arçil 3 yaşındayken kendi evimize yerleşmiştik. (O berbat oyuncak evi geçiyorum). İkimizdik. Ev güneş içindeydi emlakçı kapıyı açıp gösterdiğinde; ışık içindeydi! Sevinçten yerimde zıpladığımı hatırlıyorum. Fiyatı da çok uygundu. Sokak, dar ve ağaçlıydı. Pencereler küçük bir bahçeye bakıyordu. Bahçede defne, erik ağacı, pembe kış çiçekleri açan patlıcan moru bir çalı, asma, asmanın altında bir bank vardı. Şahaneydi! Karşıda, Ihlamur'daydı. İki oda bir salon, bahçe katında bir daireydi. O evimi öyle çok sevmiştim ki. Herneyse, Ezginin Günlüğü albümleri vardı o sıralar dinleyip durduğum. Aynı albümler babasının evinde de vardı ve Arçil sanıyordu ki, o zamanlar dinlediğimiz şu şarkıyı ben söyleyip kaydetmiştim. Babasının söylediğini sandığı şarkıyı bulamadım. Adı Ebruli idi, sanırım. Neşeli bir şarkıydı ve "karafakiden ben akarım gibi" sözleri vardı.
Şaşırdığım şu: Arçil o yaşta benim o şarkıya, babasının da tam da diğer şarkıya benzediğini nasıl bilebilirdi? Bizim karakterlerimizi nasıl analiz etmişti 3 yaşındaki bir çocuk? Komik olan bizim o şarkıları gerçekten söylemiş olduğumuza inanmasıydı:) Anne babasının söylediği (!) şarkılar çıktığında Arçil'in keyfini görmeliydiniz. Ellerini çırpıp, çevresinde neşeyle dönmeye başlardı. Az önce youtube'tan bulup çaldım o şarkıyı, gözleri parladı, gülümsedi. Çocukluk çok tuhaf.