Zenginler bugün biraz daha fazlasını vermezlerse yarın çok daha fazlasını vermek zorunda kalabilirler. Geçen hafta Davos’ta düzenlenen Dünya Ekonomik Forumu’ndan çıkardığım sonuç buydu. Konferansa katıldığım 20 küsur yılda yüzde 0,1’in dünyanın durumuyla hiç olmadığı kadar temassız olduğunu hissederek ayrıldım.
Belki de, gizliliği kaldırılan ABD istihbaratına göre, sürgündeki Arap gazeteci Jamal Khashoggi’nin öldürülmesinden sorumlu olan adam olan Veliaht Prens Muhammed bin Salman’ın adını taşıyan gezinti yerindeki Suudi sponsorluğundaki kafeydi. Belki de Ukraynalı bir yetkiliye öğle yemeğine hitap ederken “kısa tutmasını” söyleyen sosyetikti.
Sığır yemeklerinde yapılan iklim değişikliği konuşmaları olabilirdi. Ya da küresel seçkinlerin bu toplantılarda neden bu kadar çok korumaya ihtiyaç duyulduğunu hiç düşünüp düşünmediğini merak etmemi sağlayan devasa silahlı polis ve güvenlik varlığı.
Davos sorun değil – kesinlikle çözüm olmasa da. Ancak yıllık jamboree, son birkaç on yılda paydaş kapitalizmi ve “iyi yaparak iyi yapmak” hakkında yapılan tüm konuşmalara rağmen, dünyanın durumunun iyiye gitmediğinin yüksek profilli bir ölçüsüdür.
Aslında, durumun daha da kötüye gittiğini iddia ediyorum ve bunun büyük bir kısmı, iş dünyası emisyonları azaltmak veya eğitimi iyileştirmek veya sağlık hizmetlerini desteklemek hakkında konuşurken bile, bunun çoğu zaman sorumlu olan kamu sektörünü baltaladığı gerçeğine bağlı. bu şeylerin olmasını sağlamak. Örneğin, “bizi şimdi vergilendirin!” talebiyle bir protestoya katılan Vatansever Milyonerler dışında, süper zenginlerin çok azı vergi ödemeyi kişisel bir saldırıdan başka bir şey olarak düşünmüyor gibi görünüyor. Devlet vermek içindir ama asla almaz.
Kamu görevlilerine endişelenmemelerini, işletmenin karbon nötr bir ekonomiye geçiş yapmak için “herhangi bir para istemediğini” söyleyen bir yöneticiye hayret ettim. Hükümetler pandemi mali programlarının ağırlığı altında mücadele ederken bile şirket karlarının rekor seviyelere yakın kalması ve son iki yılda daha yavaş büyüme ve daha düşük vergi gelirleri nedeniyle tahakkuk eden ek borçlar göz önüne alındığında, ne kadar cömert.
Her zaman olduğu gibi, halk eğitimi teknolojiye ayak uyduramadığı için birçok zengin ülkede azalan beceri seviyeleri hakkında birçok tartışma vardı. Özellikle ABD örneğinde, başarısız altyapıdan kaynaklanan küresel rekabet gücünün kaybıyla ilgili olağan iniltilere katlandık. Ancak hiç kimse, kamu sektörünün bu sistemleri tam olarak yeniden inşa etme kapasitesinden yoksun olduğu gerçeği üzerinde durmuyor gibi görünüyor, çünkü iş dünyası bunu yapma kabiliyetine karşı çok başarılı bir şekilde lobi yaptı.
Beni özel sağlık hizmetlerinin maliyeti veya ABD iş dünyasının kendisinin neden bir kamu sektörü alternatifi için durmaksızın lobicilik yapmadığına dair gizem konusunda başlatmaya bile kalkışmayın. Bu reform, daha üretken bir işgücü biçiminde önemli (tam olarak sayılmasa da) ekonomik faydalar getiren bir kamu malı olarak sağlık hizmetini destekleyen Avrupa ülkeleri ve diğer ülkelerle rekabet etmeyi çok daha kolay hale getirecektir.
Buradaki nokta, batılı iş dünyasının liderlerinin uzun yıllardır hükümetleri temel kamu hizmetlerini yerine getirmediği için suçlamasıdır. Ancak kapsamlı özelleştirmeler ve hem serveti hem de emeği offshoring için dibe doğru giden neoliberal yarış, bunu yapmanın onlar için giderek daha zor hale gelmesini sağladı.
Yine de iş asla kendi rolünü kabul etmeye istekli değildir. Pek çok üst düzey yönetici, “paydaş girişimleri” ve “kamu-özel ortaklıkları” hakkında sonu gelmeyen ve (genellikle) boş ve sonuçsuz konuşmalar yapmayı tercih ediyor. Bunların hiçbiri, birçok liberal demokraside kamu hizmetlerinin temelden boşaltılmasını telafi etmiyor.
Politikacılar tarafından bazı ilerlemeler kaydediliyor. ABD Hazine Bakanı Janet Yellen liderliğindeki son OECD vergi anlaşması, doğru yönde atılmış bir adımdır. Ülkenin Davos heyetinin en kıdemli üyesi olan Amerikan Ticaret sekreteri Gina Raimondo, gelecek için bir büyüme reçetesi olarak deregülasyon ve vergi indirimlerinin yerini yatırımın nasıl alması gerektiği hakkında konuştu.
Ama 40 yıllık bir sorunu bir gecede çözemezsiniz. ABD siyasetinde “insan sermayesini” (Davos Man’in dediği gibi) yeniden inşa etmek zaman alacak. Bütün bir yetenek nesli eksik, çünkü 1980’lerin sonlarından itibaren para kültürü en iyi ve en parlak insanları Washington’dan ziyade Wall Street’e veya Silikon Vadisi’ne çekti. Joe Biden gibi neredeyse sekizinci yaş merkezciler veya Alexandria Ocasio Cortez gibi genç radikaller tarafından yönetilen ideolojik ve yaşa göre çatallanmış bir siyasi sınıfa sahip olmamızın büyük bir nedeni budur.
İş dünyası, yöneticilerin sürekli aradığı iki şey olan “büyüme ve istikrar” için kesinlikle iyi olmayan bu boşluğa dikkat etmelidir. Bu mantrayı, büyük ölçüde kendi çabaları sayesinde giderek artan ekonomik ve politik istikrarsız zamanlarda kullanırlar. Kamu ve özel sektörlerin sağlık ve beklentileri ile sermaye ve emek arasındaki ayrımın, iyileşmeden önce daha da kötüleşebileceğinden korkuyorum.
önemli konulardan biri oldu Davos’ta tartışılan, beyaz yakalı dış kaynak kullanımı ve teknik iş yerinden etme dalgasının gelmesi beklentisiydi. Bir Amerikalı baş yöneticinin uzaktan çalışmayı tartışırken söylediği gibi: “Bunu Tahoe’da yapabiliyorsanız, Hindistan’da da yapabilirsiniz.”
Bunun zengin ülkelerdeki işçiler ve seçmenlerle nasıl sonuçlanacağını merak ediyorum.
Kaynak : https://www.ft.com/content/6a53a74e-f0a6-45c4-84cf-bb4da6e603cd