Genç kadın ve genç adam ilk buluşmalarında -çoğunlukla olduğu gibi- başbaşa yemek yiyip sinemaya gitmişlerdi. Sinemadan sonra el ele tutuşup ağaçlıklı yollarda uzun bir yürüyüş yaptılar. Filmler her zaman iyi olmasa da sinemanın başlı başına bir sevgi olduğundan söz ettiler. Örneğin bugün izledikleri film pek öyle ahım şahım bir şey değildi ama, gene de memnundular. Bu konuda söze başlarken adamın niyeti bu değildi gerçi, ama konuşmanın bir yerinde şairane bir yürekle söyledikleri genç kadın için ciddi bir uyarı yerine geçti.
"Sinema neden aşk haline gelir biliyor musun?" dedi adam, "Çünkü o da tıpkı aşk gibi, insan gözünün bir aldanışı üzerine kurulmuştur. Hayal olduğunu bildiğin perdeye inanırsın bütün kalbinle... İnsan öncelikle bir aldanışa aşık olur, sonra o aldanıştan bir hakikat yapmaya çalışır hayatına... Bazı filmler çabuk biter."
Bir kitapta okuduğunda güzel, anlamlı bulabileceği hatta altını çizmek isteyeceği bu sözler, yeni başlamakta olan bu ilişkinin yürümeyeceğini-pek erken yahut tam vaktinde-söylemişti genç kadına. Bu kadar farkında olanın aldanmsı uzun sürmezdi. Film çabuk biter, ışılar erken yanardı.
Murathan Mungan, Kibrit Çöpleri