İngilizce’de, "askerlerin liderliği" (generallik) terimi, seminerlerin kompozisyonunu belirleyen en yüksek subay rütbesiyle ortak bir kökene sahiptir: 19, emekli generaller, iki tugay, iki albay, Oxford ve Londra üniversitelerinde iki profesör, hükümet aygıtının bir üst düzey yetkilisi. Ayrıca, İngiltere silahlı kuvvetlerinin altı aktif generali seminerlere katıldı. Bunların arasında şu anki savunma personeli şefi (genelkurmay başkanımızın karşılığı) vardı, fakat Savunma Bakanlığı herkesi konuşmalarını yayınlamaya yasakladı. Bu, İngiliz ordusunda sivil-asker ilişkilerinin tipik bir örneğidir, konuşma özgürlüğü üzerindeki kısıtlamalar ordusunun disiplini ve anlayışı.
Kitapta 26 yazarları tarafından yazılmış 26 bölümleri var. Her biri, duygusal ya da siyasi doğruluk olmadan, Irak ya da Afganistan'dan döndükten hemen sonra hazırlanan bir seminer sunumudur. Gezintide düzenlemeye izin verilmedi, bu yüzden kitabın saygınlığı dürüstlük içinde ve generalin ruhunda kaynamış sunumda bulunuyor.
Bir gazete makalesinde her bölüme yorum yapmak mümkün değildir, bu yüzden ana noktaları vurgulamaya çalışacağız. Kitap, Binbaşı General Bailey (görevden alınmadan önce, Ordu Karargâhlarını Geliştirme Dairesi Başkanı) tarafından "Siyasi Bağlam: Neden Savaşa Gittiğimizi ve Hedefler, Yöntemler ve Araçlar arasındaki Uyuşmazlığı" başlıklı bir bölümle açıldı.
İlk giren ve çıkan
Yazar, 1998'te, İngiliz hükümetinin, ülkenin küresel zorluklarını ve çıkarlarını tanımlayan yeni bir Stratejik Savunma İncelemesi yayınladığını hatırlatır. Ders, sefersel harekatlarda hızlı başarı elde etmeye odaklanan silahlı kuvvetlerin yaratılması üzerine atıldı. Grupların denizaşırı tiyatrolara uzun süreli olarak dahil edilmesinin olası ve istenmeyen olduğu tahmin edildi. Birleşik Krallık’ın, Londra’nın dış ve askeri politikasının geleneksel prensibi olan “spor terminolojisi kullanıldı - ağırlığının üstüne çıkmak için kullanılabildiğinden daha güçlü” olabileceğini düşündü. Ve koalisyon operasyonlarında, İngiliz Silahlı Kuvvetleri önce çatışmaya katılmalı ve ilk önce dışarıda bırakmalı. Stratejik Savunma İncelemesi'ne dayanarak, Savunma Bakanlığı, kullanım kavramlarını, grupların olası bileşimlerini, silah ve askeri teçhizatların gelişim yönlerini ve operasyonel ve stratejik belgelerin geliştirilmesine ilişkin diğer sorunları ayrıntılandıran Stratejik Planlama Kılavuzları geliştirmiştir. Birliklerin yaklaşık kullanım alanlarını ve buna bağlı olarak spesifik görevlerin belirlenmesinin en zor olduğu ortaya çıktı çünkü dış politika önceliklerinden kaynaklanıyordu. Ancak bu dönemde Büyük Britanya Dışişleri Bakanlığı dış politika kriterlerini belirlemede lider rolünü sürekli kaybetti. Bu yöndeki tüm temel konular Başbakan Anthony Blair'in ofisinde yoğunlaşmıştı. Downing Street, 10, Beyaz Saray'ın semblanceğine dönüştü ve Washington orijinalinin konumuna göre fikirleri ve genel eğilimleri gittikçe değiştirdi. İnsani operasyonlar, diğer ülkelerde demokratik değerlerin teşvik edilmesi, vb. Hakkında konuşmak moda oldu.
21. Yüzyıl Savaşlarında Büyük Britanya
Elbette, İngiltere’nin Irak’taki ABD müdahalesine katılma kararını etkileyen kilit faktör Başbakan Blair’in kendisi idi. Irak'ta ve Afganistan'da, yalnızca kendi girişimi, diğer kabine üyelerinin görüşleriyle aldırış etme konusundaki azmi ve isteksizliği, İngiliz Silahlı Kuvvetleri'ni aynı anda iki ihtilafa katılmaya hazır olmadıkları için çok zor bir duruma soktu. Blair'in etkisi ve kişisel karakteri. Eski dışişleri bakanı Lord Owen'a göre, başbakan kibir, aşırı özgüven, huzursuzluk ve ayrıntılara tam dikkatsizlikle ayırt edildi. “Küreselleşmenin sadece ekonomik değil, aynı zamanda siyasi ve askeri bir fenomen olduğunu” ifade etmesi, Dışişleri ve Savunma Bakanlıkları'nda yalnızca herhangi bir kaynak tarafından desteklenmediği, ancak hukuki açıdan çok şüpheli oldukları için aşırı endişe yarattığını belirtti.
Blair’in bu iki kampanyaya katılma kararları, 1998’tan bu yana uygulanan silahlı kuvvetlerin gelişim programıyla tam bir çelişki içindeydi. Kısa, muzaffer sefer operasyonları ilk önce, ilk önce dışarıda değildi, ancak açıkça tanımlanmış amaç ve hedefler olmadan uzun vadeli yorucu kampanyalar (“demokratik değerleri teşvik etmek” ve “demokratik bir devlet inşa etmek” askeri hedefler olamazdı). Bununla İngiliz ordusu hazır değildi. Dahası, pek çok bakanlık ve bölüm, Blair'in bunun diğer kabine üyelerinden halkın olumsuz bir tepkiye yol açacağı korkusundan dolayı kampanyaya katılmadı, bu yüzden ordunun herkes için otduvatsya olması gerekiyordu. Ancak askeri inşaat planlarına uygun olarak azaltılmış olan kara kuvvetleri, Irak ve Afganistan'daki iki grubu desteklememekte ve Kuzey İrlanda, Kıbrıs ve diğer yerlerdeki devam eden yükümlülüklerini yerine getirememektedir. Bu on tugay takımı gerektiriyordu ve sadece sekiz tane vardı. Aceleci bir şekilde iki tane daha ekip oluşturup onlara ışık demeliydim. Çok geçmeden, yeni birimlerin personeli korumak için ağır zırhlı araçlarla donatılmaları gerektiği ve “daha ağır” oldukları ortaya çıktı. Bütün bunlar, zaten sınırlı olan Milli Savunma Bakanlığı'nın kaynaklarını boşalttı. Medyada, İngiliz birliklerinin çatışma bölgelerinde zayıf korunmasına dair bir eleştiri dalgası ortaya çıktığında, Blair şöyle dedi: "... Komutanlara istedikleri tüm silah ve ekipmanları sağlayacağız." Ancak sözler boştu. Tugay komutanlarından biri, başbakana inandığını belirterek, askeri birliğe zırhlı araçları tamamlama talebinde bulundu ve kesin bir cevap aldı: "Şu anki mali yıl için fon yok." Zaten 2010’teki meclis soruşturması sırasında eski Savunma Bakanı Jeffrey Hoon, İngiltere’nin iki kampanyaya katılımını sağlamak için kaynak ayırmadığı için Blair’i ve halefi Gordon Brown’ı suçladı. Sonunda bu, Amerikan koalisyon görevlerinin çözümüne yaptığı katkıyla karşılaştırıldığında, haksız yere ve personel kaybına neden oldu.
Dolayısıyla, politikacılar gerekli kaynakları tahsis etmenin gerekli olmadığını düşündüler. Irak ve Afganistan'a gönderilen birliklerden ne istediklerini yanlış anlamaları, operasyonların nihai amacı nedir, başarı kriteri nedir ve birlikleri eve geri döndürmenin mümkün olması nedeniyle daha da ağırlaştılar. Bu iki ülkedeki İngiliz generallerinin görevlerini yerine getirmesi o kadar politik bir arka plana karşıydı:
Ancak, İngiliz birliklerinin Irak'ta yaşadıklarından en deneyimli askeri liderler tarafından beklenmiyordu. Amerikalılarla birlikte muzaffer işgalinden sonra, Saddam Hüseyin'in devrilmesi işgal dönemine başladı, ancak önceden hiçbir iş yapılmadı. Koalisyon grubunun büyüklüğünün 150'tan 50 bine düşürülmesi planlandı. Amerikan liderliğinin, İngilizlerin Irak ordusunu serbest bırakma ve devlet kurucu bir yapı olan Baas partisini çözme konusundaki itirazlarına aykırı olarak karar vermesinin tamamen yıkıcı olduğu ortaya çıktı. Partizan mücadelesi başladı, ancak İngiliz emri aktif karşı önlemler için hazır değildi. İngiliz Kara Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı General Michael Jackson, 2003 yazında Irak'a ilk seyahatini yaptığı zaman, durum hakkındaki brifingi Binbaşı General Cross'u “zaferin çenesini yenmek” olarak nitelendirdi.
Beyler ateş istiyor
Ordunun ilk başarısızlıklarının nedenleri nasıl değerlendirilir? Başlıca sebeplerden biri şudur: Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra, operasyonel ve savaş eğitiminde köklü bir değişiklik olmadı, “birlikler büyük bir savaşa hazırlarsa, diğer çatışmalarla başa çıkacaklar” tezi öne çıktı. Öyle olmadığı ortaya çıktı. Karşı gerilla eylemleri tamamen farklı bir taktik, silah, yönetim organizasyonu gerektiriyordu. Buradaki ironi, İngilizlerin eski sömürgelerinde ve Kuzey İrlanda'da tahakkuk ettirme konusunda önemli deneyime sahip olmalarıydı. Ancak, Irak'taki koalisyon kuvvetlerinin komutan yardımcısı Korgeneral Kızlı'nın İngiliz ordusu için geleneksel olan “entelektüelcilik” konusunda çalıştığını belirtti. Bunun anlamı şu şekilde formüle edilmiştir: "Özellikle bir bilim olarak savaşın çalışmasına katılmamak, çünkü herhangi bir teori veya doktrin, komutanın girişimini ve hareket özgürlüğünü kısıtlayan bir şey olarak görülüyordu."
Tez, subayı boş zamanlarında spor yapmak veya avlanmak için yer alan ve kitaplara oturmayan bir beyefendi olarak görme ve yüzyıllarca aydınlatılan geleneğe dayanıyor, aksi takdirde bir yazar, hatta daha da kötüsü zeki bir adam olacak ve arkadaşlarının saygısını yitirecek. Tabii ki, yirmi birinci yüzyılda düzenlemeler yapıldı, ancak gelenekler çok sarsıcıydı. Aynı bağlamda, Kiezley, İngilizlerin operasyonel sanat gibi bir kategorinin önemini anladığını, Almanya ve SSCB'de 50 yıllarında daha önce geliştirilmesine rağmen (bu arada, Sovyet'te bahsedildiği halde) ancak 20. yüzyılda operasyonel sanat gibi bir kategorinin önemini anladığını belirtti. teorisyenleri Alexander Svechin ve Vladimir Triandafilov). Beklenmeyen acılarla, Albay Alderson “Bir kez çalışmak” başlıklı bölümde şöyle yazıyor: “İngiliz birlikleri Irak'a girdi, ne tür askeri operasyonlarla yüzleşmeleri gerektiğini anlamadı. İlk başta, Amerikalılar da anlamadı, ama yeterince hızlı bir şekilde gerilla karşı mücadelenin özelliklerini anladılar ve General Petraeus'un girişimi üzerine bir tüzük geliştirdi ve bir terörle mücadele merkezi yarattı. ” İngiltere, üç yıl içinde dağılması için 2009'te de benzer bir organ açtı. Teorinin ihmal edilmesi, İngiliz ordusunun asırlık sömürge deneyimlerini bir dereceye kadar telafi etti. Basra'da, kasklarını hemen terk ettiler ve bazen vücut zırhı yerel futbol oynamaya başladılar, komutanlar yaşlılarla saatlerce çay içtiler. Şii’nin silahlı ayaklanmaları başladığında, Kuzey İrlanda’da geliştirilen kuralları uyguladılar - geriye doğru ateş etmeyin, silâh yumuşak güç ilkesini gerçekleştirerek, seçici olarak (seçici olarak) uygulayın. Bir dereceye kadar çalıştı, ancak Amerikalıların memnuniyetsizliğine neden oldu. Koalisyon Geçici Makamı başkanı Paul Bremer, Basra'daki İngiliz komutan General Stuart'ın Iraklıları öldürmediği için değiştirilmesini istedi.
Makalelerin çoğunda, farklı versiyonlarda, Irak ve Afganistan'daki birliklerin karşılaştıkları başka bir sorun tartışılmaktadır. Bu yetersiz sayıda gruptur. Yazarlar RAND Corporation tarafından yapılan araştırmada on dokuzuncu ve yirminci yüzyılın sonlarında meydana gelen isyancılık ve terörle mücadele kampanyalarının analizine dayanarak yapılan başarılı operasyonların binlerce yerel kişi başına en az 20 - 25 asker istediği sonucuna vardığı sonucuna varmıştır. Başvuru için: Irak ve Afganistan'daki nüfus yaklaşık 20 milyondur. İngiliz deneyimi de hatırlanıyor - Kuzey İrlanda'da kraliyet ordusunun sayısı 25'e ulaştı. Kosova'da, şarta bağlı 30 binlerce (ilk komutanı General Jackson, bu arada, bir kez daha Rus barışı koruma taburunun Priştine yuvarlanmasından sonra General Clark ile olan ihtilafını özetlediği) ayrı bir bölüm yazdı. Tüm sömürge savaşlarında, İngilizler, birliklerini, örneğin ünlü Hint ordusu gibi, yerli birlikleri pahasına arttırdılar. Ancak, söz konusu ülkelerde, kampanyaların ilk aşamasında ve Afganistan'da ve şimdi, milyarlarca dolarlık enjeksiyona rağmen, ulusal güvenlik güçlerinin oluşturulması büyük zorluklarla devam etmekte olan yerel oluşumlara güvenmek gerekli değildi. Sorun sadece Taliban'ın faaliyetinde değil, aynı zamanda uygun bir insan kaynağında da değil. Diyelim ki okuryazarlık sadece yüzde ondur. ISAF Komutan Yardımcısı Korgeneral Riley, “Tüm zeki ve eğitimli ya öldürüldü ya da ülkeden ayrıldı” dedi. Gerçekte, Irak'taki koalisyon kuvvetleri, 23'e kadar binlerce askeri, Afganistan'da ISAF'ın yaklaşık 60 kadarı vardı. Bu nedenle, karşı-direniş eylemlerinin ana aşamalarından - bir çatışma, bir süpürme, bir tutma, yerel bir iktidar altyapısının oluşturulması - İngilizlerin yalnızca ilk ikisi için yeterli güce sahip oldukları ve bölgeyi elinde tutacak kimse yoktu. Oxford Üniversitesi Strachan'da profesör olan kitabın yazarlarından biri olan Afgan eyaleti Helmand'daki İngilizce birliğin eylemlerini “Aslında, birkaç kez çim biçiyorlar” dedi.
Askerlerin kıtlığına, modern koalisyon gruplarının karakteristik sorunları da eklendi. Siyasi açıdan, koalisyonun bir başarı olduğu düşünülmekte, ancak askeri açıdan, birliğin komutanının baş ağrısına neden olmaktadır. Farklı diller, zihniyet ve askeri kültür, ancak en önemlisi - operasyonun en keskin anında, bazen gizli olan düşmanlıklara katılım konusundaki ulusal kısıtlamalar ortaya çıkmaktadır. Irak'taki 2004’teki çokuluslu birliklerin komutan yardımcısı Korgeneral Graham şu örneği veriyor: Polonya genel komutasındaki Orta-Güney bölümü, 17 ülkelerinden gelen birimlerden ve alt birimlerden oluşuyordu. ulusal kısıtlamalar. Bölümün sorumluluk alanındaki durum Ağustos 2004’te sert bir şekilde kötüleştiğinde, çoğu birim kullanılamaz çünkü yalnızca kendilerini savunmasına izin verildi. Koalisyon kuvvetlerinin komutanları, bir Amerikan taburu taktik grubunu, 48 saatlerinde 350 dereceli bir ısı boyunca 45 kilometrelik bir yürüyüş gerçekleştiren ve gerilimleri boşa harcayan Musul'dan taşımak zorunda kaldı. Bu taburun askerlerinin ve subaylarının müttefikler hakkında nasıl konuştuğunu hayal edebilirsiniz.
Koalisyonla ilgili sorunlar yakından ilişkili ve yönetseldi. Neredeyse İngiliz birliğinin her komutanı iki komuta tabi oldu - Londra'daki koalisyon ve ulusal. Bu dilekler ve yerel makamlarla bağlantılı oldu. Oldukça sık, talimatlar karşılıklı olarak birbirini dışladı, generaller yüksek otoriteleri rahatsız etmemek için diplomasi ve beceriklilik harikalarını göstermek zorunda kaldılar.
Kara kuvvetlerinin tugay yapısı testi geçti. Soğuk Savaştan sonra, tugaylar modüler hale geldi, yani taktiksel ve operasyonel ihtiyaçlara bağlı olarak, yönetimde esneklik kazandıracak şekilde kuruldu. Ancak teorik olarak. Uygulamada, ekipler önceki yılların bölümleriyle karşılaştırılabilir sayılara ve silahlara ulaştı, ağırlaştı ve esnek değildi ve karargah önemli ölçüde azaldığından, kontrol etmeleri zordu.
Savaş nasıl kaybedilir?
İlginç veriler Londra Üniversitesi, Royal College, Psikolojik Tıp Fakültesi Dekanı Profesör Wesley tarafından yazılmış bir bölümde sunulmaktadır. Savunma Bakanlığı'nın talimatı üzerine kolej, Irak'taki birliklerin varlığının psikolojik sonuçları üzerine bir araştırma yaptı. İşte kısa sonuçlar.
Irak'tan dönen İngiliz askerlerinin psikolojik durumu (yaklaşık yüz bin kişi) genellikle normal olarak değerlendirilir ve daha fazla hizmet için herhangi bir kısıtlama getirmez. Travma Sonrası Sendromu (PTS) aktif görevli askeri personelin yüzde iki ila dördünde ve rezervuarların yüzde 3 ila 6'sında teşhis edildi. Bunlar, tüm uçak ve servis türleri için ortalama sayılardır. Doğrudan düşmanlıklara dahil olan kara kuvvetlerinin askerleri için, TCP göstergesi yüzde dört ila altıdır. Bazı verilere göre, görevden alınan askeri personelin TCP seviyelerinin yüzde 20'e ulaştığı rakamların Amerikan ordusundan birkaç kat daha düşük olması ilginç.
King's College'ın tahminlerine göre, nedenler şöyle. Birincisi, İngiliz bölgesindeki mücadelenin yoğunluğu ABD’dekinden anlamlı derecede düşüktü. İkincisi, İngiliz askerleri ortalama 4-5 yaş daha yaşlı ve psikolojik olarak daha istikrarlı. Üçüncüsü, savaş bölgesindeki kalış koşulları kesinlikle altı ayla sınırlıydı. Amerikalılar için iş gezileri 12 ay boyunca sürdü ve sık sık 15'e uzatıldılar ve bunu aynı anda değil, porsiyonlar halinde yaptılar - bir ay, iki, üç. Fakat asıl mesele, görünüşe göre, İngiliz birimlerinin Irak'a gönderiler arasında 18 ay boşluk bırakması, ABD birimlerinin bir yıl sonra savaş bölgelerine tekrar gönderebilmeleriydi. Ve ABD kurallarına göre, bu durumda, sözleşme süresi dolmuş olsa bile ordu istifa edemezdi (Zararı Durdurma kuralını durdur).
Royal College araştırmasıyla ilgili en ilginç şey, PTS'nin İngiltere kara kuvvetleri için en zor sorun olmadığıdır. Ciddiyetle, aşırı içme ve depresyondan sonra üçüncü sıradadır. Alkol genellikle İngiliz birlikleri için ciddi bir sorundur, tüketim düzeyi ve barış zamanında sivillerden daha yüksektir. Irak'tan döndükten sonra, 20 veya daha fazla yüzde arttı. Daha önce asker “Yasak” bölgesine başka bir seyahate gönderilmezse, bu iki yıl sürdü.
Blair savaşlarına katılımın sonuçları nelerdir? Daha önce bahsedilen Albay Alderson şunları söyledi: “İngiltere, ABD ile özel bir ilişki sürdürmek, en yakın müttefikiyle omuz omuza mücadele etmek için Irak'a girdi, ancak Amerikalıların tüm saygısını, oradan hızlıca çıkma arzusunu gizlemeden kaybetti. kavga daldı. Helmand (Afganistan), bu kadar geniş alanları ve böylesine karmaşık bir rakibi kontrol etmek için çok küçük bir güç tarafından girildi. ”
Bu kitabın dışında, İngiltere’nin Afgan kampanyasına katılımı hakkında bir değerlendirme yapmak istiyorum. Ocak’ta The 6 gazetesinde yayınlanan 2014 gazetesi, XNUMX’in eski gazetesi lideri olan Lord Paddy Ashdown’a verildi. ".
Genel olarak, kitabın yazarları, 2003 - 2013 dönemini, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra İngiliz kara kuvvetleri için en zor on yıl olarak nitelendiriyor. “Blair savaşları hakkında İngiliz generaller” kitabının, iki kampanyanın ordusuna katılımının zamanında, nesnel, kritik ve en önemlisi zamanında analizinde benzersiz olduğunu ekliyoruz. Tabii ki, bazı bölümler tamamen kendileri haklı, tamamen anı tarzında yazılmıştır, fakat genel olarak yayın, modern Batı toplumunda sivil-asker ilişkilerinin ciddi sorunları, askeri liderlik düşüncesinin ataleti, askeri koalisyonların zayıflığı ve bu askeri yoksunluklar hakkında nadir bir açık sözlü konuşma örneğidir. siyasetçilerin kötü niyetli kararları ile çarpıldı.