Finans , her türlü harcama için fon veya sermaye toplama süreci . Tüketiciler, ticari firmalar ve hükümetler genellikle harcama yapmak, borçlarını ödemek veya diğer işlemleri tamamlamak için mevcut fonlara sahip değildir ve işlemlerini yürütmek için ihtiyaç duydukları parayı elde etmek için özkaynakları almak veya satmak zorundadır . Öte yandan, tasarruf sahipleri ve yatırımcılar, verimli bir şekilde kullanıldıklarında faiz veya temettü kazanabilecek fonları biriktirirler. Bunlar tasarruf mevduatı, tasarruf ve kredi payları veya emeklilik ve sigorta talepleri şeklinde birikebilir ; Faizle ödünç verildiğinde veya hisse senetlerine yatırım yapıldığında, bir yatırım fonu kaynağı sağlarlar . Finans, bu fonları, onlara en çok ihtiyaç duyan veya onları en verimli şekilde kullanabilen ekonomik varlıklara kredi, kredi veya yatırılmış sermaye şeklinde kanalize etme sürecidir. Tasarruf sağlayanlardan kullanıcılara fon aktaran kurumlara denirfinansal aracılar. Ticari bankaları, tasarruf bankalarını, tasarruf ve kredi birliklerini ve kredi birlikleri, sigorta şirketleri, emeklilik fonları, yatırım şirketleri ve finans şirketleri gibi banka dışı kurumları içerir.
Finansta üç geniş alan, uzmanlaşmış kurumlar, prosedürler, standartlar ve hedefler geliştirmiştir: iş finans ,kişisel finans vekamu maliyesi . Gelişmiş ülkelerde, bu alanların ihtiyaçlarına ortak ve ayrı ayrı hizmet verecek ayrıntılı bir finansal piyasalar ve kurumlar yapısı mevcuttur.
İşletme finansı, bir şirketin veya başka bir ticari işletmenin hedeflerini optimize etmek için muhasebe tarafından sağlanan nicel verileri , istatistik araçlarını ve ekonomik teoriyi kullanan bir uygulamalı ekonomi biçimidir . İlgili temel mali kararlar, gelecekteki varlık gereksinimlerinin bir tahminini ve bu varlıkları elde etmek için gereken optimum fon kombinasyonunu içerir. İşletme finansmanı, ticari kredi , banka kredileri ve ticari senet şeklinde kısa vadeli kredilerden yararlanır. Uzun vadeli fonlar, menkul kıymetlerin (hisse senetleri ve tahviller) ulusal ve uluslararası sermaye piyasalarının operasyonları yoluyla çeşitli finansal kurum ve kişilere satılmasıyla elde edilir.
Kişisel finans, öncelikle aile bütçeleri, kişisel tasarruf yatırımı ve tüketici kredisi kullanımıyla ilgilenir . Bireyler genellikle evlerini satın almak için ticari bankalardan ve tasarruf ve kredi birliklerinden ipotek alırken, dayanıklı tüketim mallarının (otomobil, ev aletleri) satın alınması için finansman bankalardan ve finans şirketlerinden sağlanabilir. Masraf hesapları ve kredi kartları, bankaların ve işletmelerin tüketicilere kısa vadeli kredi kullandırdığı diğer önemli araçlardır. Bireylerin acil bir durumda borçlarını konsolide etmeleri veya nakit borç almaları gerekiyorsa, bankalardan, kredi birliklerinden veya finans şirketlerinden küçük nakit krediler alınabilir.
1930’lardaki Büyük Buhran’dan bu yana Batı ülkelerinde kamu veya hükümetin finansmanı seviyesi ve önemi keskin bir şekilde arttı . Sonuç olarak, vergilendirme , kamu harcamaları ve kamu borcunun niteliği artık tipik olarak bir ulusun ekonomisi üzerinde öncekinden çok daha büyük bir etkiye sahiptir. Hükümetler harcamalarını bir dizi farklı yöntemle finanse ederler, bunlardan en önemlisi vergilerdir. Bununla birlikte, hükümet bütçeleri nadiren dengede kalır ve açıklarını finanse etmek için hükümetler borçlanmalıdır, bu da sonuçtakamu borcu . Kamu borcunun çoğu, bir hükümet tarafından ihraç edilen ve menkul kıymetlerinin sahiplerine belirli zamanlarda belirli ödemeleri yapması gereken menkul kıymetlerden oluşur.