Sıradan bir insan olan Claire Hill ve kurt adam Chloe Danes, Chloe’nin bedeninde birlikte sıkışıp kaldıklarında sıra dışı ortaklar haline gelir. Her ikisi de eşleriyle tanıştığında, ya aşklarını sonsuza kadar kaybetme riskini alacaklardır ya da bir çözüm bulmak için büyülü Logia’ya seyahat edeceklerdir.
Yaş Sınırlaması: 18+
Mahkum Ruh by Sapir Englard is now available to read on the Galatea app! Read the first two chapters below, or download Galatea for the full experience.
Uygulama, patlayıcı yeni romanlar için en sıcak uygulama olduğu için BBC, Forbes ve The Guardian’dan takdir aldı.
Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!
1
Sıradan bir insan olan Claire Hill ve kurt adam Chloe Danes, Chloe'nin bedeninde birlikte sıkışıp kaldıklarında sıra dışı ortaklar haline gelir. Her ikisi de eşleriyle tanıştığında, ya aşklarını sonsuza kadar kaybetme riskini alacaklardır ya da bir çözüm bulmak için büyülü Logia’ya seyahat edeceklerdir.
Yaş Sınırlaması: 18+
Orijinal Yazar: Sapir Englard
Ofis duvarındaki saate baktım. İbreleri neredeyse hiç hareket etmiyor gibiydi.
Herhalde çalışmıyor.
Telefonumun saatine baktım.
Sabah 10:34.
Hayır, hayır. Çalışıyor. Belki de zaman tamamen durmuştur?
Ya da belki de bu şimdiye kadar kaydedilmiş en uzun Cuma sabahıydı.
Kollarımı masamın pürüzsüz yüzeyinde birleştirdim ve başımı onlara yasladım. Kısa ve güzel bir süre için gözlerimi kapattım.
Ağır bir Teksas aksanı “Bayan Hill!” diyerek beni sandalyemde zıplattı.
Dönünce Lopez ve Martin’in müdürü Ruby Hendricks'i gördüm.
Ruby'nin doğal olmayan sarı saçları kıvır kıvırdı ve her santimine kadar spreylenmişti.
Yeşilimsi pençeleri masamın metaline tıkladı.
“Claire, bu Amarillo'daki en iyi muhasebe şirketlerinden biri. Eğer bu şirketin bir çalışanı olarak kalmak istiyorsanız, işinize biraz daha gayret göstermenizi öneririm.”
Yanaklarım yandı. “Evet, Bayan Hendricks. Kusura bakmayın,” diye mırıldandım, gözlerimi eteğimin çizgili tüvitine diktim.
Beni ilk kez kınamıyordu, ama her gün işe sekreter olarak geleceğim için heyecan duymak da zordu.
Yani, bu iş için mutluydum ve faturaları ödüyordu, ama kimsenin heyecan verici diyeceği bir şeydi.
“Ah Clay-yah, kambur oturma,” Bayan Hendricks adımı iki heceye bölerek tısladı. “Böyle dururken kendine nasıl bir adam bulabilirs-?”
Tam olarak nasıl kambur durduğumu hiç öğrenemedim, çünkü Bayan Hendricks sanki birisi “Duraklat” düğmesine basmış gibi cümlesini bitirmeden durdu.
Yüzü bir anda neredeyse benimki kadar kızardı.
Gözbebekleri genişledi ve nefes nefese kalırken ağzı açıldı.
Bir an nöbet geçiriyor sandım.
“Bayan Hendricks, iyi misiniz?”
Sandalyemden çabucak kalktım ve patronumun yanına gittim. Hala kabinimin önünde duruyordu, göğsü hızla inip çıkıyordu.
Koluna hafifçe dokundum. “Bayan Hendricks?”
Sanki elektrik çarpmış gibi patronumun kafası aniden bana döndü. Kahverengi gözleri donuk ve bulanıktı.
Durduğum yerden, garip davranan tek kişinin Bayan Hendricks olmadığını görebiliyordum.
İki satış elemanı koridorda yürüyordu.
Ben onları izlerken, bir malzeme odasına girdiler ve arkalarından kapıyı kapattılar.
Bayan Hendricks elini boğazına uzattı, spreyle bronzlaşmış teninin altında nabzının attığını görebiliyordum.
“Evet, Bayan Hill. Şey… Hepsi bu kadar. Teşekkür ederim,” dedi, dudaklarını zar zor oynatıyordu.
Kabinimi terk etti ve yüksek topuklu ayakkabıları hızlıca koridordan Bay Lopez yazan kapıya kadar gitti. Şirketin büyük ortaklarından biriydi ve çok güçlü bir adamdı.
Aynı zamanda bir kurt adamdı.
Ruby Hendricks gibi.
Tanrım, lütfen bugün olmasın. Ofisimde neler olduğunu anlayarak inledim.
Pus geliyordu.
Kahretsin. Kahretsin. Neden bugün!?
Bay Lopez'in ofisinin cam resim penceresine baktım, tam o sırada patronum onun önünde eğilmiş, pantolonunun düğmelerini açıyordu.
Hayır, hayır. Olamaz.
Lopez ve Martin için çalışan beş insandan biriydim.
Pus devam ederken tüm ofis rahatlamak isteyen azgın kurt adamlarla dolup taşacaktı.
Hadi ben kaçtım.
Ceketimi ve çantamı alıp asansöre yöneldim.
Kapı sonunda açıldığında bir IT elemanı parmaklarını pazarlama müdürümüzün eteklerinin derinliklerine sokmuştu.
“Ah! Biraz kendini kontrol et.” Çift kıkırdayıp daha özel bir yer bulmak için kaçarken mırıldandım.
Eğer bugün hayatta kalacaksam, bir kahveye ihtiyacım olacaktı.
Bol miktarda.
***
Kafe hem insanlarla hem de kurt adamlarla doluydu. Hassas olmayan duyularım bile havadaki seks kokusunu alabiliyordu.
Tüm kurtların arasından geçen görünmez bir enerji gibiydi, onları bastırılmış gerginlikleriyle titretiyordu.
Kahvem için sırada beklerken, cinsel dürtülerim üzerinde kontrol sahibi olamamanın nasıl bir his olduğunu merak ettim.
İhtiyaç belirdiğinde tutkuma boyun eğmemek.
Dürtülerime tamamen teslim olmak…
Masum bakışlı bir bakire değildim, ama cinsel temaslarımın kısa listesine göz atınca, hiçbirinin etrafımdaki kurtların gözlerinde gördüğüm ısrarlı arzuyu ateşlemediğini biliyordum.
O kadar dalmışım ki, sıranın ilerlediğini görmedim.
Arkamdaki kişi yüksek sesle boğazını temizledi ve ona dönerken çantam omzumda savruldu.
Bir kağıt bardakta sıcak kahve taşıyan uzun boylu, iyi giyimli bir adamla çarpıştı.
İçecek ellerinden kaydı, takım elbisesine ve ayakkabılarına sıçrayarak yeşil kiremit zemine düştü.
“Ne oluyor?!” dedi adam öfkeyle.
Ağzım utançtan açık kaldı. “Aman Tanrım! İyi misiniz?!”
Temizlemek için eğildim, ama kırmızı önlüklü bir kadın zaten bir paspas ve kovayla bize yaklaşıyordu.
“Görmedim. Çok üzgünü-” diye kekeledim, az önce haşladığım adama bakmak için dönerken yanaklarım yanıyordu.
Uzun boyluydu, koyu kahverengi tenliydi ve gördüğüm en sıradışı gözlere sahipti.
Onlar, ışığın her yönden gelen parıltısıyla ton değiştiriyor gibi görünen açık gri yeşil bir renkteydi.
Saçları çok kısa tıraş edilmişti, ama yakın zamanda tıraş edilmiş sakalının gölgesi keskin çenesini ana hatlarıyla ortaya çıkarıyordu.
Özürlerim boğazımda dizildi. Bana rahatsız edici bir ifadeyle bakan yakışıklı yabancıya hayretle baktım.
“Gerçekten daha dikkatli olmaya çalışmalısınız,” dedi. Derin bariton sesi omurgama bir ürperti gönderdi.
Bir şey söyle Claire. Akıllıca ve komik bir şey.
Ama sanki çenem kilitlenmişti. Ağzımdan bir kelime bile çıkamıyordu.
Adam bana kaş kaldırdı, sanki onunla dalga geçip geçmediğime karar vermeye çalışıyormuş gibiydi.
“Her neyse. Endişe etme, tamam mı?” dedi daha nazik bir tonda.
Gitmek için döndü, ayakkabıları yerde ıslak kahve izleri bıraktı.
BİR ŞEY SÖYLE CLAIRE. APTAL GÖRÜNÜYORSUN.
“Şey…” homurdanmayı başardım. Ama artık çok geçti. Muhteşem koyu tenli yabancı gitmişti.
İçten içe inledim. Bugün benim günüm değildi.
***
Eğer hayat bir Reese Witherspoon filmi olsaydı, “Romantik Tanışma” olurdu.
Onun yerine “Garip Tanışma”ydı.
Karton bir pipetle çift shot vanilyalı lattemi karıştırarak kırmızı plastik tezgahın başına oturdum.
Serin sonbahar havasında dışarıda gezinen insanları izleyerek kahvemden bir yudum aldım.
Kafedeki cıvıl cıvıl indie müzik dişlerimi kamaştırmaya başlamıştı.
Telefonumu çıkarıp kulaklıklarımı taktım ve Spotify çalma listemden yatıştırıcı, akustik bir şarkı seçtim.
Şarkıya yavaşça eşlik ettim, gözlerimi kapadım ve kendimi nazik müziği bıraktım.
Haftalardır bu şarkıyı çocukluğumun yatak odasında gitarımla çalmaya çalışıyordum.
Geçen yıl üniversiteden mezun olduğumdan beri ailemle yaşıyordum.
Muhasebe firmasındaki bu iş sadece birkaç aylıktı ve kendi daireme taşınmak için yeterli para biriktireceğim günü iple çekiyordum.
Bir fincan kahveye yedi dolar harcamaya devam edersem çok daha uzun sürecek…
Yine inledim. Hayatımın berbat olması yetmiyormuş gibi, üstüne öngörülebilir olmaya başlamıştı.
Sevmediğim düşük maaşlı bir iş. Bir yığın öğrenci kredisi. Evlenmeye başlayan ve iletişimi koparan arkadaşlar.
Ayrıca, artık üniversiteden mezun olduğum için, annem neredeyse her gün bir erkek arkadaşım olmadığına dair mesajlar veriyordu.
İnsanlarla çıkmıştım ve üniversitedeyken birkaç erkek arkadaşım bile olmuştu ama hiçbir şey birkaç aydan fazla sürmemişti.
Kampüsteki erkeklerin aradığı parti kızı ya da dışa dönük tip değildim.
Düşüncelerim yanlışlıkla çantamla vurduğum adama geri döndü.
Keskin çenesi ve yumuşak ağzıyla gördüğüm en yakışıklı yüze sahipti.
İç çektim.
Dışarıdaki işlek caddeye boş boş baktım, yakışıklı yabancıya söylemiş olmam gereken şeylerin hayaline daldım.
“Telafi etmek için sana bir içki ısmarlayabilir miyim?”
“Bana numaranı verirsen, kuru temizlemeyi karşılarım.”
Hatta “Adım Claire Hill” bile tutarsız mırıldanmalardan daha iyi olurdu.
Turuncu gözlü bir adam sokağın karşısından bana bakıyordu.
Bakışlarımı yakaladığında art niyetle gülümsedi.
İmkansız.
Harika, gerçekte olmayan şeyler görüyorum.
Gözümü kırptım. Adam gitmişti.
Ne oluyor Claire? Kendine gel.
İşte o zaman kafe etrafımda kaosa sürüklendi.
Her şey çok hızlı gelişti; o kadar hızlıydı ki, neler olduğuna dair anlık görüntüler yakalayabildim.
BAM! BAM! BAM!
Silah sesi.
Kafenin saldırı altında olduğunu fark eden insanların ve kurtların panik çığlıkları.
Dökülen kahvenin acı kokusu.
Kaslarım kilitlenmiş gibiydi.
Binlerce lise güvenlik tatbikatı bana yere yatıp başımı örtmemi söylemişti ama ben olay yerinin şiddetini izleyerek donup kaldım.
Büyük bir patlama oldu.
Ve dünyadan bihaberdim.
Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!
2
Karanlık.
Aysız bir gecenin sıradan karanlığı değil, unutulmaya yüz tutmuş kalın, kapkara bir karanlık.
Hiçbir şey görmedim. Hiçbir şey duymadım. Karanlıktan başka bir koku, tat ya da dokunma hissi yoktu.
O sırada her yanımı panik sardı, buzlu parmaklarını bana…
Bana? Bir bedenim var mıydı?
Uzanmaya çalıştım ama elimin herhangi bir şeyin yanında olup olmadığını anlayamadım.
Ellerim olduğundan bile emin değildim.
Onları birbirine sürtmeye çalıştım ama hiçbir şey hissetmedim.
Koşmaya, tekmelemeye ve çırpınmaya çalıştım, ama uçsuz bucaksız karanlıktan başka bir şey yokken, gerçekten hareket edip ettiğimi bilmiyordum.
Nefes almaya çalışıyordum ama soluyacak hava olmadığını fark ettim.
Ciğerlerim de yoktu.
İşte o zaman paniğim tam bir dehşete dönüştü.
Çığlık attım ama ses çıkmadı. Sessizlik beni bastırdı.
Neler oluyordu? Neredeydim? Ben kimdim?
Cevap yoktu. Sadece karanlık vardı. Dipsiz derinlik.
Boşluk.
BEN KİMİM?
Ruhumun küçüldüğünü, benden geriye kalan her şeyin karanlık tarafından bükülüp ezildiğini hissedebiliyordum.
Yakında bir hiç olacaktım.
Claire. Küçük bir ses, aklımda bir fısıltı.
Gözlerimin önünde bir sahne belirdi. Karışık saçlı küçük bir kız babası tarafından salıncakta ittiriliyor.
Daha büyük bir kız, gülümsüyor ve elinde bir üniversite diploması tutuyor.
Kalabalık bir kafede sırada bekliyor.
Parlak yeşil gözlü bir yabancı. Turuncu bir parıltı. Bir acı patlaması.
Claire. Benim adım bu.
Zihnimde bir yıldız parlamış gibi hatırladım.
Ben Claire Hill'im. Yirmi yaşındayım. Kahve içerken…
Ne oldu?
Kafamda o büyük acı şokunu hissettiğim yere elimi koymaya çalıştım, ama tabii ki hareket edecek bir elim yoktu.
Zihnimde bir tiksinti dolaştı, ama onu bastırdım ve kendimi düşünmeye zorladım.
Hadi Claire. Kafedeydin.
Ve şimdi buradasın. Boşlukta.
Boşluk. Kelimenin kendisi bile boş ve ölü geliyor.
Ölü.
Kalbim -eğer varsa- titredi.
Başımda bir ağrı var. Sonra karanlık.
Sanırım… Sanırım ben…
Öldüm.
***
Nerede olduğumu ve bunun ne anlama geldiğini fark ettiğimde ne kadar sürüklenmiş olduğumu bilmiyordum.
Ölü. Ölmüştüm.
Hiç aç değildim, hiç yorulmadım. Takip edilecek gün ya da gece yoktu, gidecek bir yer ve görülecek bir şey yoktu.
Ölüm bu muydu?
İnci gibi kapılar ve altın trompetler neredeydi?
Ateş saçan asalarla dans eden şeytanlar bile bu sonsuzluktan daha iyi olurdu.
Hiçlik.
Eğer derinden odaklanırsam, şu anda kendimi göründüğüm gibi hayal edebilirdim. Gece karası boşluğun tembel bir nehrinde süzülürken.
Dipsiz bir ölüm uçurumunda sonsuza dek yalnız…
Buradaki tek kişi ben olamam. Israrcı küçük bir ses acımasız düşüncelerime çarptı.
Aklıma hayattayken nasıl göründüğüm geldi.
Kollarımı önümde bağlamıştım ve ela gözlerim öfkeyle kısılmıştı.
Kimse kendi kişisel boşluğuna sahip olamaz. Biriyle iletişime geçmeye çalış!
Nasıl olacaktı? Ellerim yoktu.
Bahane üretmeyi bırak. Kendine gel ve bir plan yap!
Tamam. Bir plan.
Bir kez daha, etrafımdaki karanlığı hissetmeye çalıştım, başka bir ruhun varlığını gösterebilecek herhangi bir değişikliği hissetmeye çalıştım.
Karanlıktan geçen ince iplikler hayal ederek dışarı ittirdim.
Her yana yayılıyorlardı.
Bu zihinsel çizgiler sonunda bir şeye sürtündüğü zaman çığlık atmak istedim, ama ağzım yoktu.
“Merhaba?” hissettiğim bir şeyin ışıltısına seslendim.
Hiçbir şey.
Ama yine de boşluğun hareketsizliğinde sallanan bir varlık hissedebiliyordum.
“Merhaba?” Tekrar konuştum.
Merhaba…
Uzak bir ses geliyordu ve bu kelimeyi kulaklarımda mı zihnimde mi duydum, bilmiyorum.
Her halükarda, heyecanlandım.
En azından yalnız değildim.
“Benim adım Claire,” dedim sese.
Chloe…
Tekrar duydum, düşüncelerime gelen hafif bir nefes gibi.
Neredeyiz biz?
Ses artık daha netti.
Ne kadar zamandır orada olduğunu merak ediyordum ya da ölü olduğunu fark etmiş miydi?
“Bunu sana söyleyen ben olduğum için üzgünüm, ama sanırım burası öbür dünya.”
Öldüm mü?
“Sanırım… Sanırım öyle. Şu ana kadar burada tanıştığım ilk kişisin.”
Tanrım. Sesindeki panik ve korkuyu duyabiliyordum.
Hayır. Ölmedim. Ölmüş olamam. Ölmemeliydim…
Düşünceleri çılgına döndü.
“Çok üzgünüm Chloe. Yapabileceğim bir şey var mı?”
Söylediğim anda aptalca bir soru olduğunu anlamıştım.
Kafamdaki sesi soğudu ve mahvoldu. Beni yalnız bırak.
Sert tonuyla verdiği yanıt karşısında tereddüt ettim ama ağır bir darbe aldığını biliyordum.
“Tamam,” dedim zihnimde. “Konuşmak istersen buradayım.”
Sessizlik.
Karanlıkta sessizce oturduk. Konuşmanın kötü bir fikir olup olmadığını merak ediyordum.
Claire? Ses düşüncelerime sürtündü. Bu kadar mı? Sonsuza kadar mı?
“Bilmiyorum,” dedim dürüstçe. “Belki sen ve ben birlikte başkalarını bulmaya çalışabiliriz?”
Neden uğraşayım ki? Tamamen mahvolduk.
Onun karamsar sözlerine bir cevap bulamadan aklımı garip bir uğultu sardı.
Bir arı kovanının uğultusu gibi değil, elektrik kulelerine çok yakın durmak gibi alçak, titreşen bir uğultu.
Eğer tenim olsaydı, tüylerim diken diken olurdu.
Claire, hissediyor musun? Chloe'nin sesinde korku vardı.
“Evet. Ne?” Sordum.
Ben nereden bileyim?
“Bilmiyorum!”
Vızıltı daha da arttı.
Boşluktan dar bir ışık huzmesi belirdi. Gerçekliğin dokusunda bir yırtık gibi, pürüzlü bir çizgide uzadım.
Dehşetle sarsıldım. O da neydi? Tehlikeli miydi?
Ne arıyordu?
Boşluktaki yırtık, hala doğal olmayan parlak ışıkla yanan bir deliğe dönüştü.
Işın ikimizi de kaplayana kadar genişledi.
Var olmayan kollarımı parlak ışınlarına karşı kalkan olarak tuttum.
Uğultular uzaklaştı ve şimdi Chloe'nin histerik çığlıklarını zihnimde duyabiliyordum.
Claire! Yardım et! Beni çekiyor!
“Hayır!” Hiç düşünmeden, o zihinsel dallarla tekrar uzandım ve onları Chloe'nin özünün cisimsiz ağına kilitledim.
Claire! Çığlıkları tizdi.
“Dayan! Seni yakaladım!” Ama zihinsel olarak ona kelimeleri haykırırken bile Chloe'nin ruhunu çeken bir güç hissettim.
Demir kanca gibi kavrayan bir güç.
Yine yalnız kalamazdım. O sonsuz uçurumda yüzmeye dönemezdim.
Bu güç bizi nereye götürüyorsa, bundan daha iyi olmak zorunda.
Zihinsel dallarımla daha da sıkı kavradım, ışığın demir kancasının bizi boşluktan yukarı ve dışarı çekmesine izin verdim.
“Chloe? Ben hala buradayım!”
Neler oluyor Claire? Korkuyorum!
“Ben de.”
Işık ikimizi de yuttu. Çok uzun bir pipetten çekiliyormuşum gibi bir daralma hissi yaşadım.
Görüşüm bulanıktı, baş dönmesi dalgasına karşı gözlerimi kapattım.
***
Sessizlik. Yine.
Gözlerimi açtım. Karanlık etrafımı sardı. Kalbim umutsuzluğa kapıldı.
Hayır. Yeter. Orada kalamam.
Sonra üzerimdeki karanlıkta parıldayan ışıklar fark ettim.
Yıldızlar.
Derin, ürpertici bir nefes aldım ve göğsümün inip kalktığını hissettim.
Hava. Akciğerler.
Damarlarımda akan oksijenin tadını çıkararak kocaman, açgözlü nefesler alıp verdim.
Gece sessiz ve soğuktu.
Sessizlikte cırcır böceklerinin cırlamalarını duyabiliyordum.
Havada geç açan çiçeklerin parfüm kokusu vardı. Teksas’ın sonbahar kokusu.
Yuvam.
Gözlerimi gökyüzünden kaydırdım ve mehtaplı alanda uzanan pürüzsüz, gri kayalar gördüm.
Bir mezarlık.
Bir mezarlıkta yatıyordum.
Sarsıldım, ama uzuvlarım aksak ve kopmuş gibiydi. Bağırmak için ağzımı açtım ama pütürlü ve kuruydu.
Sanki toprakla doluymuş gibi.
Kalbim küt küt attı ve aniden ciğerlerime hücum eden havadan başım dönmeye başladı.
Görüşüm bulanıktı ve telaşla gelen düşünceleri engellemeye çalışarak gözlerimi kapadım.
Claire? Aklımda yankılanan bir ses vardı.
Tanıdık bir kadın sesi. Ama benim değil.
Claire, ne oldu?
Hala sırt üstü yatarken, yeniden ellerim olduğu gerçeğini takdir etmek için bir elimi alnıma uzattım.
Chloe? Sen misin? Düşüncelerimde seslendim.
Evet, evet! Buradayım ama… sanırım sıkıştım.
Ne demek sıkıştım? diye sordum.
Yani, görebiliyorum, duyabiliyorum ve dahası… ama gemiyi yönlendiren sensin.
Gemi mi? Yani…
Evet. Tek bir bedende sıkışıp kaldığımıza eminim.
Düşünceleri bana yağmur damlaları gibi çarptı.
Sıkışıp kalmış.
Beraber.
Tek bedende.
Kimin bedeni? Bu artan deliliğe tutunmaya çalışırken sordum.
Bunu öğrenmenin tek bir yolu var akıllım. Chloe alaycı bir şekilde zihnimde konuştu.
Bu pek yardımcı olmadı. Dirseklerimin üzerine kalmaya uğraştım ve en yakın mezarın kenarında küçük, ahşaptan bir haç gördüm.
Etrafına beyaz zambaklardan oluşan bir çelenk bırakılmıştı, çiçekler yoğun yaz sıcağından sarkmıştı.
Geçici mezar taşındaki kelimeleri okurken dehşete düştüm.
Yoksa Chloe'nin damarları mı demeliyim?
CHLOE DANES
O da gördü.
Bu işleri biraz karmaşıklaştırıyor.
Kabul etmek zorundaydım.
Beynimde tiz bir havlama sesi vardı. Tamamen insanlık dışı bir sesti, bir kabusun yankısı gibiydi.
Kanım dondu. Boşluktan başka ne getirmiştik?
Aman Tanrım. Chloe'nin sesi panikle yükseldi.
Ne oldu? İyi misin?! Ona bağırdım.
Ayağa kalkmaya çalıştım ama bacaklarım alışkın olduğumdan daha uzundu ve zarafetten yoksun bir şekilde yere geri düştüm.
Bu… Bu benim kurdum.
Ne demek senin kurdun? diye bir cevap talep ettim.
Midem bulanıyordu. Kusma dürtüsüne karşı savaştım.
Ben… Ben bir kurt adamı.
Mideme ağırlık indi.
Kurt adam mıydın?
Evet, lanet olsun! Ama… bir sorun var. Bu şekilde ayrılmamalıydık.
Bu ne anlama geliyor ki?
Hiçbir fikrim yok Claire! Sence bunların hiçbiri daha önce başıma geldi mi?!
Tamam, tamam. Bağırmayı kes.
Bana susmamı söyleme! Kurdum ruhumun bir parçası Claire! Bu nasıl mümkün olabilir?
Ne bileyim işte! Sadece… düşünmem için bana bir dakika ver.
Ayaklarımla -daha doğrusu Chloe'nin ayaklarıyla- mücadele ettim. Başım döndü ve neredeyse mezarlığın yumuşak toprağına yıkılacaktım.
Mantıklı düşünmeye çalıştım, tam olarak ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.
Ölmüştüm, ama şimdi yeniden dirilmiş gibiydim.
Ama o ışık demeti bana değil, Chloe'ye odaklanmıştı.
Chloe'nin bedenindeydim, kendiminkinde değil.
Ruhuyla birlikte.
Ve kurdunun ruhuyla.
Chloe'nin başından beri haklı olduğunu fark ettim.
Siki tutmuştuk.
Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!