Ihtilâl öncesi Fransasında rahiplerin durumu hakkında bilgi
Rahipler (ruhban) ülkedeki baĢta gelen imtiyazlı sınıfı (ordre) teĢkil ediyordu. Bu sınıf kendi içinde sıkı bir biçimde örgütlenmiĢti. Temsilcilerinin toplanarak kararlar aldığı meclislere sahipti.
Bu meclisler beĢ yılda bir toplanarak krala yapılacak yardımı, kendilerini ilgilendiren çeĢitli konuları, dinî inançların savunulması için ne gibi tedbirler alınması gerektiğini görüĢürdü.
Rahipler ancak özel mahkemelerde muhakeme edilebilirlerdi. Kilise büyük bir servete sahipti. Iehirlerdeki değerli birçok gayrı menkulün yanında Fransanın topraklarının % 6′ya yakın bir kısmı kilisenin malıydı. Kilise ayrıca tarım ürünleri üzerinden, aĢara benzer bir vergi toplama hakkına sahipti.
Ne var ki rahipleri de kendi aralarında iki sınıfa ayırmak mümkündür. Zengin rahipler (le haut clergé) ve yoksul rahipler (le bas clergé). Kilisenin gelirinin büyük bir kısmı, sayıları 56 bini geçmeyen yüksek rütbeli rahibin eline geçiyordu. Bu yüksek görevlerdeki rahipler çoğunlukla asiller sınıfından gelme kimselerdir. Bunlar, genellikle, dinî görevlerini yerine getirmekten çok, ya kralın sarayında yaĢamakta, ya topraklarının baĢında bulunmakta, ya da idarî görevler yapmaktaydı. Bu türlü yüksek rütbelerin asillerin çocuklarına, daha çok genç yaĢlarda verildiğine sık sık raslamak mümkündü.
Yoksul rahiplerin (le bas clergé) sayısı ile altmıĢ bin civarındaydı. Bunlar çoğunlukla üçüncü sınıftan (Tiers Etat) gelme kimselerdi.
Bunların dıĢında manastırlarda yaĢayan, kırkbin kadarı kadın, yirmibin kadarı da erkek olan manastır sakinleri vardı. Ancak ihtilâle doğru bunların sayısı gittikçe azalıyordu. Bu dönemde manastır sakinleri artık kamu oyunda itibarlarını yitirmiĢlerdi ve birçok manastır boĢalmıĢ, terkedilmiĢ haldeydi.