Falçatayı hızla sallıyor. Kolu, aynı
mesafede gidip geliyor, bir olmuşlar, bir
bütünün parçası. Arada hareketine ara
verip bir başka buket alıyor eline. Hızla saplarını
kısaltıyor, yan tarafa atıyor. Her sabah yapıyor
bunu. Büyük bir bıkkınlıkla… Sonra hortumu
çıkartacak, çiçeklerin suyunu değiştirecek. Biraz
daha yaşasınlar diye. Sanki hiç ölmesinler diye.
Ben de ölmeyeyim diye sesini çıkartmadan
dolduracak uzattığım su bidonunu.