Cale gökten aşağı doğru yöneldi ve yere indi.
Sabah gelip geçmişti ve şimdi öğle olmuştu.
Vaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
–
Alkışlar Cale’in kulaklarını doldurdu.
Savaşın başlamasından bu yana sadece birkaç saat geçmişti.
Ancak bu birkaç saat içinde pek çok şey olmuştu.
Cale, Breck Krallığı oluşumunun merkezine indi ve biriyle buluştu.
“Komutan Cale Henituse.”
Veliaht prens Alberu’ydu.
Alberu, Cale’e yaklaşırken Rosalyn’in sesini duyabiliyordu.
“Yenilen düşmanları bağlayın!”
Yenmek.
Düşmanlar zafere ulaşırken yenildiler.
Ayı kabilesi ne kadar güçlü ve kalabalık olursa olsun, Ölüm Boğazı’ndaki binlerce askerle hâlâ baş edemiyorlardı.
Alev Cüce kabilesi için de aynıydı.
Onbinlerce asker, yüzlerce şövalye ve çok sayıda güçlü kişi hepsini kuşattı.
Tek makul sonuç bir zaferdi.
Alberu, Cale’in önünde durdu.
Kolay bir zaferdi.
Ancak yine de bu zaferin tadını biraz olsun çıkarmak istiyordu. Bu yüzden savaş sırasında en çok çalışan kişiyi görmeye geldi.
“Kuyu?”
Veliaht prens Cale’e baktı ve nasıl hissettiğini sordu.
–
Bom Bom-
Alan alkışlarla ve ayak sesleri ile doluydu. Alberu, Cale’in şu anda nasıl hissettiğini merak ediyordu.
Cale’in her zaman sahip olduğu aynı sabırlı ifadenin ardındaki duyguları bilmek istiyordu.
“Ekselânsları.”
“Evet.”
Cale, yüzündeki o sabırlı ifadeyle yorum yaptı.
“Bu kadar soğuk bir yerde olduğum için açım.”
“Seni duygusuz pislik-… Haaaa.”
Alberu zar zor kendini tuttu ve içini çekti.
Yakında Roan Krallığı’nın kralı olacak Alberu Crossman ve bu savaşın temel oyuncusu Komutan Cale Henituse.
İkisi sohbet ederken askerler yaklaşamadı. Ancak, ikisine beklentiyle bakıyorlardı.
Onlardan biraz uzakta, savaş alanı tezahüratlarla doluydu.
Ancak müttefik karargahlarında da böyle tezahüratlar yoktu. Bunun nedeni merkezdeki çekirdek oyuncuların sessiz olmasıydı.
Alberu da durumun böyle olduğunu biliyordu.
Yüzüne parlak bir gülümseme yerleştirdi.
“Pekala, kendine gel ve yapman gerekeni yap.”
Alberu’nun bakışları bunu söylüyordu ve Cale hemen anladı.
“Majesteleri, biz galip geldik.”
Komutan alçak ama neşeli bir sesle Alberu’ya bildirdi.
Veliaht prens Cale’e yaklaştı ve onu sevinçle kucakladı.
Veliaht prens ve komutan.
İkilinin kucaklaşması askerleri duygulandırdı. Genelde soğuk olan liderlerinin bunu yaptığını görmek, onlara bunun gerçekten olduğunu hissettirdi.
‘Biz kazandık.
Sonunda bitti.’
Askerler birbirlerine baktılar ve rahatladılar.
Clang. Clang.
Silahlarından bazıları yere düşmeye başladı. Diğerleri silahlarını havaya kaldırdı.
Daha sonra bağırmaya başladılar.
“Vuuuuuuuuu-!”
Üssün her tarafından sevinç tezahüratları duyulabiliyordu. Mutluluk duygusu alanı doldururken daha da fazla insan katılmaya başladı.
Alberu geçmişteki Plaza Terör Olayını hatırladı. O zamanlar da Cale ile böyle bir şey yapmıştı ama yaptıkları şimdiki kadar etkili değildi.
Sadece parlak bir şekilde gülümsediler ve sessizce birbirlerine mırıldandılar.
“Madalya istemiyorsun, değil mi? Sana para vereyim mi?”
“Evet, lütfen bana bir altın plaket daha verin.”
“Ne için?”
“Atmak için, yani, bir şey için biraz paraya ihtiyacım var.”
Daha sonra Cale’in dürüst ricasını duydu.
“Majesteleri, ben açım.”
“Haaaa.”
Alberu sinirlendiğini hissedebiliyordu. O anda yere inen kişiyi Cale ile birlikte gördü. Clopeh Sekka. Alberu önceleri bu piçin mesafeli ve sessiz bir Koruyucu Şövalye olduğunu düşünmüştü.
Ancak bu piç, Alberu ve Cale’in yanındayken diğer askerler ve şövalyeler onlara yaklaşmaktan çekiniyordu.
Alberu, Clopeh Sekka’nın söylediklerini duyabiliyordu.
“Cale-nim, sen gerçekten tüm bu tezahüratları hak eden bir kahramansın.”
Alberu daha sonra Cale’in sesini duydu.
“Size karşı dürüst olmak gerekirse, majesteleri, birkaç gevşek vidası var.”
‘Biliyorum.’
Alberu iç çekişini tuttu ve Cale’i bırakırken parlak gülümsemesini takındı. Cale’in yüzünde de güvenilir ve havalı komutan gülümsemesi vardı.
– Zayıf insan ve veliaht prens yine böyle gülümsüyor! Birini dolandırmaya mı çalışıyorlar?
Cale, etrafına bakmadan önce Raon’un bir süredir duymadığı birini dolandırmakla ilgili sorusunu duymazdan geldi.
Halkı savaş alanından teker teker üsse dönüyordu.
Cale, Raon’un sesini duyabiliyordu.
– Evimize mi gidiyoruz?
Cale, bu kez Raon’u görmezden gelmedi.
“Hayır, başkentteki villaya gidiyoruz.”
Cale, veliaht prens Alberu’ya dönüp konuşmaya başlamadan önce cevabı fısıldadı.
“Geri dönelim mi majesteleri?”
Alberu başını salladı.
“Elbette.”
Önce Roan Krallığı’nın başkentine gitmeleri gerekiyordu.
* * *
“…Neden bunu yaptım?”
Cale kendini sorgulamaya başladı.
Neden önce başkente gitmeyi kabul etti?
Geri dönmekten bahsettiğinde veliaht prens hemen kabul ettiğinde bir şeyler döndüğünü anlamalıydı. O kişinin kafasını bu şekilde kolayca sallamasının hiçbir yolu yoktu.
“Bir şeylerin belirsiz hissettirdiğini biliyordum.”
Cale şu anda kaşlarını çatıyordu.
Ağzına bir parça elmalı turta kondu ve Cale arabanın penceresinden dışarı bakarken bir şeyler atıştırmaya başladı.
Onları görebiliyordu.
Gümüş kalkanları görebiliyordu.
Cale şu anda geçit töreninde değildi.
Ayrıca üzerinde Henituse ailesinin altın kaplumbağa arması olmayan eski püskü görünümlü bir arabadaydı.
Ancak yine de gümüş kalkanlarla dolaşan çocukları görebiliyordu. Siyah cübbeli çocuklar da vardı, başlarında siyah örtülerle dolaşan çocuklar vardı, hatta bazı çocuklar saçlarına siyah ipler bağlayıp kılıçlarla dolaşıyorlardı.
Lüks bir şekilde dekore edilmiş sokağı da görebiliyordu.
Küçük pencerenin dışında son derece mutlu bir başkent görülüyordu.
‘Kahretsin.’
“İnsan! Uzun bir aradan sonra buraya gelmek güzel! Bizim evimiz kadar güzel değil ama çadırdan daha iyi!”
Kara Ejder Raon pelüş koltuğa oturdu ve Cale’in ağzına bir parça daha elmalı turta koydu.
Raon, Cale’i takip etmeye başladıktan sonra kaldığı ilk konutlardan birine döndüğü için mutluydu.
Başkentteki Henituse konutu.
Raon Ölüm Boğazı’ndan döndükten ve burada bir gece kaldıktan sonra gülümsüyor ve kanatlarını çırpıyordu. Sonra bir parça elmalı turtayı Mary’ye doğru itti.
“Küçük Mary! Sen de biraz ye!”
“Çok teşekkür ederim, Raon-nim.”
Her zamanki mekanik sesi karşılık verdi.
Cale, Mary’nin siyah cübbesine doğru döndüğü andı. Mary kendini tutmadan sakince konuşmaya başladı.
“Dün vatandaşların senin için tezahürat yaptığını duyabiliyordum genç usta-nim. Bazı vatandaşlar da sözde senin hakkında neşeyle şarkı söylüyordu. Görünüşe göre şarkı gümüş kalkan, ateş sütunu ve su duvarı hakkındaydı. “
‘…Hayıııııır.’
Cale, yüzünde kederli bir ifadeyle elmalı turtayı çiğnemeye devam etti.
Daha sonra Choi Han’ı fark etti.
Cale, Mary, Choi Han, Raon ve Lock hepsi bu vagondaydı. Yardımcı Yüzbaşı Hilsman, şoförle birlikte arabanın tepesindeydi.
Rosalyn burada değildi çünkü o hâlâ Breck Krallığı’ndaki işlerle meşguldü. Cale, Ayı kabilesi ve Alev Cüce kabilesi konusunda ondan yardım istemişti, bu yüzden hem Witira hem de Rosalyn şu anda çok meşgul olacaktı.
“Sanırım Ayılar ve Alev Cüceleri ile daha sonra görüşmem gerekiyor.”
Cale, başkentteki Henituse konutunun bodrum katını düşündü.
Bodrumdaki eğitim alanı. Katil Balina Archie ve Paseton şu anda Lock’un ilk çılgın dönüşümünü geçirdiği yerde Ejderha melezini gözetliyorlardı.
Cale’in Ejder’e melez verdiği hafta neredeyse dolmuştu.
Bu akşam. Cale’in bu gece kararını Ejderha melezine sorması gerekiyordu.
Her türlü karmaşık mesele zihnini doldurmaya başladı. Bu yüzden Cale, Choi Han’a bir süre boş boş baktıktan sonra açık sözlü bir soru sordu.
“Yine bir yerde savaşa mı gidiyorsun?”
“…Ben?”
Cal, yüzünde saf bir gülümseme olan Choi Han’a doğru başını salladı.
“Evet, sen. Neden hala kınını sıkı sıkı tutuyorsun?”
“Saraya gitmeyi düşünürken titrediğimden sanırım.”
‘Gerçekten mi?’
Cale, Choi Han’ın şu anki durumunu tuhaf bulmuştu ama onu bırakmak üzereydi. Raon o anda bağırdı.
“İnsan, Choi Han şu anda güçleniyor!”
“…Tam burada?”
“Evet!”
“Arabanın içinde mi?”
“Evet!”
“Elmalı turta yerken mi?”
“Evet! Bunu bilmenize gerek yok!”
‘Ne oluyor be?’
Cale, kafası karışmış bir ifadeyle Raon’a baktı ama Raon ağzını kapattı ve bakışlarını kaçırdı. Bu yüzden sakince cevap veren Choi Han’a döndü.
“Yemeklerimi ödemek için üzerime düşeni yapmaya çalışıyorum.”
“Zaten çok mu yapıyorsun?”
Cale bunu tuhaf buldu ama Choi Han kılıcını ona doğrultmadığı için bırakmaya karar verdi. Cale, Choi Han Cale’i izlerken pencereden dışarı bakarken kaşlarını çatmaya başladı.
Ron’la yaptığı konuşmayı hatırladı.
Cale acı çekerkendi, hayır, Cale ölmek üzereyken.
Konuşma bitmek üzereyken Ron, Choi Han’a bir şeyler söylemişti.
“Hem sen hem de ben bunu bir kez yaşadık. Bu yüzden tekrar olmasına izin veremeyiz. Bu bizim son evimiz. Doğru olduğunu biliyorsun?’
Tabii ki yaptı.
Choi Han bunu çok iyi biliyordu.
Choi Han olayı Harris Köyü’nde yaşarken Ron, Doğu kıtasını terk etmek zorunda kalma deneyimini yaşadı. Her ikisi de Henituse ailesine son evleri demek istedi.
Ancak Choi Han bunu sadece bir kez yaşamamıştı.
Bu dünyaya tek başına gönderildiğinde bir kez evini kaybetmişti, Harris Köyü ise kaybettiği ikinci evi olmuştu. Bu üçüncü oldu.
Gerçekten son ev olmalıydı.
Choi Han, mevcut sınırlarının tamamen farkındaydı.
Tamamlanmamış bir karanlık.
Siyah aurası hâlâ tamamen karanlıkla doldurulamıyordu. Hem Raon hem de Cale, ona tamamlanmamasının sorun olmadığını, ancak Choi Han’ın geleceğe hazırlanması gerektiğini söylediler.
Şu an antrenman yaparken kılıcını okşuyordu.
Hayır, şu anda düşünüyordu.
‘Bu karanlığı nasıl tamamlayabilirim?
Yalnızlık ve umutsuzluğun kalbimi doldurduğu eski halime dönmem gerekiyor mu?’
Şu anda Choi Han’ın kafasında her türlü düşünce çatışıyordu. Önüne bir duvar daha çıktığını biliyordu.
Sadece duvarın ötesinde onu destekleyecek bir şeye ihtiyacı vardı.
Tek ihtiyacı olan buydu.
Ancak endişelendiği bir şey vardı.
Kendini duvarın üzerinden taşıyamazsa bir basamak taşına ihtiyacı vardı.
Üzerine basacak birine ihtiyacı vardı.
Ancak Choi Han bunu yapmak istemedi. Hem Raon’un hem de Lock’un yaptığı gibi o da kendi iki ayağıyla duvara tırmanmak istiyordu.
“Ah, Choi Han.”
“Evet, Cale-nim.”
“Geçen seferki gibi bir sarayı yıkma.”
Cale, arabanın penceresinden dışarı bakıp kollarını düzeltmeden önce cevap vermek yerine masumca gülümseyen Choi Han’ı izlerken kendini kötü hissetti.
Araba, Roan Sarayı’nın ana kapısından geçiyordu.
Savaşın sona erdiği haberi yavaş yavaş ağızdan ağza yayıldı.
Resmi açıklamanın bugün yapılması gerekiyordu.
* * *
Veliaht prens Alberu platforma çıkan basamakları birer birer çıktı.
Şu anda, Roan Sarayı’na giden ana kapıdan geçtiğinizde görünen ilk saray olan merkez saraydaydı. O merkezi sarayın en yüksek noktasına gidiyordu.
Daha da yüksek olan platforma çıkmadan önce bir an terasta durdu.
Alberu dışında ne kral ne de kraliyet ailesinden başka kimse yoktu. Bu şekilde tartışmışlardı.
Vaaaaaaaaaaaaaaaaa-
Alberu, platforma adımını attığı anda, vatandaşların uzaktaki bir meydana toplandığını görebiliyordu. Hepsi Alberu’yu bekliyordu.
Bir büyücü, platformun ortasında durur durmaz Alberu’nun önündeki görüntülü iletişim cihazını etkinleştirdi…
Oooooooooooong-
Görüntülü iletişim cihazı aktif hale geldikçe yanıyordu. Alberu yaşadığı ufak bir anda arkasını döndü. Daha sonra terasın içindeki birine işaret etti.
Ancak, bu hareketi alan taraftaki kişi şok içinde başını salladı.
Cale’di.
Cale tiksinti dolu bir ifadeyle başını sallarken artık oldukça uzun olan saçları dalgalandı.
Alberu, Cale’in yanıtına kıkırdadı.
Bunu yaparsa vatandaşların başarılarından haberi olmayacağını mı sanıyor?
Ne garip bir şekilde zeki ama aptal bir piç.’
Tüm zor şeylerin önünde olup da eylemlerinin ödülünü alma zamanı geldiğinde arkaya saklanan birini daha önce hiç görmemişti.
Bu piç, güç ya da şöhret umurunda olmayan, para için son derece açgözlü biriydi.
“Neden aniden 5 milyar galona ihtiyacı var?”
Bu piç kurusunu hiç anlayamıyordu.
“Majesteleri, bağlandı.”
Alberu, büyücünün raporundan sonra görüntülü iletişim cihazının önünde dikildi.
–
Daha yüksek bir tezahürat duyuldu.
Yüzü muhtemelen merkez meydandakiler tarafından görülebilir hale geldi.
Alberu vatandaşlarla birlikte plazada olamadı ancak konuşmaya başlamadan önce sanki tam önündeymişler gibi ışıl ışıl gülümsedi.
Ağzını açtığı anda meydan tamamen sessizleşti. Veliaht prensin açıklaması bu sessizliği bozdu.
Sakin sesi Roan Krallığının her köşesine ulaştı.
Açıklamanın kendisi kısaydı.
“Savaş bitti.”
Vatandaşlar sessizce sevinçle yumruklarını sıktı.
Bu, kaç kez duyarlarsa duysunlar heyecan verici bir haberdi ve resmi bildiriyi duyduklarında yürekleri sevinçle doldu.
“Roan Krallığı kendini korudu ve bu kıtanın kurtarılmasına yardım etti.”
Veliaht prensin sözleri kulaklarını aşıp yüreklerine işledi.
Roan Krallığı, Indomitable Alliance’a karşı ilk savaşan oldu.
Herkes kendilerini savunamayacaklarına inanıyordu.
Böyle bir krallık önce Indomitable Alliance ile savaşmış ve kıtadaki diğer krallıklara yardım edip zafere ulaşmadan önce kazanmıştı.
“Ne dediğimi hatırlıyor musun?”
Roan Krallığı, Indomitable Alliance savaş ilanını gönderdiğinde son konuşan oldu.
Alberu’nun Roan Krallığı’nın temsilcisi olarak söylediği bir şey vardı.
“Roan Krallığı, Batı kıtasındaki en uzun tarihe sahip krallıktır.”
Vatandaşlar o açıklamayı hatırladı.
Ondan sonra söylediklerini hatırladılar.
“Onlara hayatta kalanların gücünü göstereceğiz.”
Alberu o zaman böyle demişti.
Ancak veliaht prensin bu sefer söyleyecek başka bir sözü daha vardı.
“Hayatta kaldık ve onlara hayatta kalanların gücünü gösterdik.”
Roan Krallığı, bu sonuçları elde ederek Batı kıtasına tarihini ve gücünü göstermişti.
Veliaht prensin parlak gülümsemesi vatandaşların zihnine kazındı. Nazik sesi, baharın başlangıcını işaret eden sıcak güneş gibiydi.
“Artık baharı mutlu kalplerle karşılamamız gerekiyor.”
Baharı selamlayın.
Baharı mutlu kalplerle ve hiçbir endişeye kapılmadan karşılayın.
Veliaht prens bunu söyledikten sonra büyücüye baktı ve büyücü aramayı hızla sonlandırdı.
Aynı zamanda gökyüzüne ulaşmış gibi görünen tezahüratlar duyulabiliyordu.
–
Bu sevinç muhtemelen başkenti ve tüm krallığı yaklaşık bir hafta boyunca sarardı.
Alberu yüzünde aynı gülümsemeyle perondan aşağı indi.
Musluk. Musluk.
Daha sonra terası geçerek saraya yöneldi. Komutan Cale Henituse ve diğer dört kişiyi görebiliyordu.
Savaş sırasında erdem elde edenler başka yerdeydi, bu yüzden sadece Cale’i ve bu dört kişiyi ayrı ayrı buraya çağırmıştı.
Kuzeybatı bölgesinin Marquis Stan’i.
Güneydoğu bölgesinin Marquis Ailen’ı.
Merkez bölgenin Dükü Orsena.
Güneybatı bölgesinin Dükü Gyerre.
Her bölgenin liderleri veliaht prensin önünde duruyordu. Alberu’nun parlak gülümsemesinin aksine soyluların yüzlerinde katı ifadeler vardı.
Alberu, kendisi de gülümseyen Cale’e baktı ve elini kaldırdı.
Musluk.
–
Teras kapısı kapandı ve o elini kaldırdığı anda perdeler kapandı.
Terasın dışındaki manzara artık gitmişti.
Parlak güneş ve vatandaşların tezahüratları. Bunların hiçbiri görülemez veya duyulamaz.
Veliaht Prens Alberu konuşmaya başladı.
“Komutan Cale Henituse.”
“Evet majesteleri.”
Güneş ışığı gittikten sonra odayı yalnızca kış soğuğu serinletti. Alberu, Cale’e soru sormadan önce dört soylunun sert ifadelerine baktı.
“Şimdi ne yapmamız gerekiyor?”
Sakin sorusuna hemen sakin bir yanıt geldi.
“İmparatorluğun bayrağını indirmemiz gerekiyor.”
Veliaht prens Alberu, Cale’in görünüşünü görebiliyordu.
Savaşın sona erdiğinin sinyalini vermiş olmasına rağmen, Cale hâlâ kuzeydoğu bölgesi komutanının siyah üniformasını giyiyordu.
Artık kışın sonuydu. Roan Krallığı, kış uykusundan çıkıp baharı karşılamak için gerilen hayvanlara benzer şekilde kanatlarını açıyordu.