Uzay aracı, insanoğlunun teknolojik yaratıcılığının eşsiz bir sonucudur. Binlerce milyon dolarlık bir paraya ihtiyaç duyuyorlar ve insan yapımı için saatler harcıyorlar ve kanamalı gadget'larla sıkışıyorlar. Ve bir gün onlar sadece modası geçmiş… ve işsizler.
Daha sonra, bu görkemli uzay gemilerinden bazıları müzelerde ünlülerin ve yıldızların cazibesi olarak ikinci hayatlarına başlıyor. Ancak, bir zamanlar yıldızları dolaştıran bir geminin, uzun vadeli kamuya açık görüşe uygun, Dünya'ya bağlı bir cazibe haline gelmesi tam olarak nasıl?
Elbette bir satın alma süreci ile başlar. Büyük bir uzay tarihi parçasına sahip olmak isteyen bir müzeden sorumluysanız, koleksiyonunuzdan kurtulmak için ihtiyacınız olan parçayı tam olarak bilmenize yardımcı olur. Belki de, aya giden bir kaç eser arıyorsun. Ya da tüm uzay mekiğini isteyecek kadar cesaretlisin.
Doğrudan NASA veya söz konusu nesnelerin sahip olduğu ilgili bir uzay ajansı ile sorgulama yaparak başlayabilirsiniz. Bazı durumlarda, bir uzay aracı edinme aracı (ve nakit) olan özel bir koleksiyoncuya bile yaklaşabilirsiniz.
Hizmet dışı bırakılan uzay gemileri için bir çok rekabet var, bu yüzden süreç neredeyse değişmez bir şekilde daha resmi ve çok fazla planlama ve evrak gerektiriyor. Birçok özel alan müzesinden birini çalıştırırsanız, NASA'nın eski makinelerinden birini size bağışlaması olası değildir. Bu durumda, parça önceden belirlenmiş bir süre için borçlandırılır.
Tabii ki, Smithsonian'ı çalıştırmazsan tabii ki. Smithsonian başka bir hükümet tarafından işletilen tesis olduğundan, uzay aracı belirli bir süre için tekrar bir ajanstan diğerine aktarılır.
Bir uzay mekiği gibi sınırlı sayıda bir öğe istiyorsanız, daha fazla iş var. Bu taç mücevherleri için, NASA katı gereklilikleri ortaya koydu. Her mekik, mümkün olan en geniş seyirci kitlesine sahip olmalarını (büyük bir metro alanına yakın bir müze) ve son teknoloji ürünü bir görüntü tesisi olmasını istediler. Her alıcı aynı zamanda, gösterim hazırlıkları ve nakliye masrafları için galaksi büyüklüğünde bir para yığını atmak zorunda kaldı.
Tabii ki, daha küçük zanaat ve bireysel uzay parçaları parçaları ile gelmek çok daha kolay. Yani, sıfır yerçekimi uzay çiplerini doğru oynayın ve bir ay inişine (veya bir neyse) inebilirsiniz. Ama bu eseri müzeye hazır hale getirme ve onu sergileme salonuna taşıyabilme işi, bu bölüm uzay-yaş tipi bir çaba gerektiriyor.
Tehlikeli maddeler önemli bir husustur. Aktif uzay aracı, oksijen tankları gibi her türlü potansiyel olarak tehlikeli maddeye sahiptir.
Bir uzay acentesi, herhangi bir nakliye çalışanının bir uzay aracına bile dokunmasına izin vermeden önce, herhangi bir kimseye zarar vermeyeceğinden veya ulusal güvenlik olayına neden olmayacağından emin olmalıdır. Bu nedenle mühendisler, aracı dikkatli bir şekilde inceler ve bazı parçaları çıkarır ve değiştirir.
Tehlikeli maddeler ilk gidenler arasındadır. Yakıtları ve yağlayıcıları boşaltırlar ve ilgili tankları da çekerler. Oksijen tankları gibi gazla ilgili sistemler de çıkarılmalıdır.
Güvenlik sorunları da bir endişe. Mühendisler, genel göz için de sınıflandırılmış yüksek teknoloji ürünü ürünleri çıkarır.
Ve işçiler çoğu zaman hala diğer araçlarda kullanılabilen parçaları çıkarmaktadır. Bunu yaptıktan sonra, görüntüleyicilerin geminin gerçekte nasıl göründüğüne dair bir fikir edinmeleri için kopyaları bu bileşenlerle değiştirebilirler.
Uzay mekikleri için, el sanatları bölümlerinin tamamı güvenlikten başka nedenlerle iç içedir. Mühendisler, uzay boşluğunun yılların çeşitli sistemleri nasıl etkilediğini incelemek istedi. Örneğin, iş yüklerine ne kadar iyi katlandıklarını anlamak için motorları çıkardılar ve söktüler. Malzemelerin nasıl ilerlediğini görmek için pencereleri bile çıkardılar.
Bir zanaat sonunda nakil için yeşil ışığı aldığında, bir uzay aracını bir müzeden bir uzay aracını sihirli bir şekilde çırpmak için bir Star Trek taşıyıcı kullanamazsınız. Ve A Noktasından B Noktasına hulking, büyük bir uzay gemisini hareket ettirdiğinizde, işler aceleyle zorlaşabilir.
Her şey boyutlara ve ulaşım seçeneklerine bağlıdır. Örneğin, Smithsonian ve Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri Ulusal Müzesi, aktif iniş şeritlerine bitişiktir, bu da daha büyük gemilerin yakınlarda karaya çıkabileceği ve daha sonra doğrudan ekran hangarlarına takılabileceği anlamına gelir.
Daha küçük el sanatları ile, bazen bunları kısmen parçalara ayırmak ve daha sonra karayoluyla nakledmek mümkündür. Bu durumlarda, bir nakliye şirketi (bir nakliye şirketi gibi) taşınması gereken parçaların ağırlığını ve boyutunu anlamak için uzay aracı ile doğrudan çalışır. Daha sonra kamyon görevlisi, geminin her bir bölümünü nihai varış noktasına götürmenin lojistiğini yapıyor.
Okumaya devam edin ve uzay gemilerinin müzelere nasıl gideceği hakkında daha fazla bilgi edineceksiniz. Bazen, bu süreç sıkı dönüşler, çılgın politikalar ve bir sürü nakit gerektirir.
Devasa alan donanımını taşımak için ağır ekipmana ve iyi tasarlanmış bir eylem planına ihtiyacınız var.
Demontaj, yüksek bir fiyata geliyor. Sadece uzman teknisyenler bu tür özel makinelerin nasıl parçalanacağını ve sonra yeniden inşa edileceğini biliyorlar, bu yüzden müzenin işçiliği için faturayı yerine getirmesi gerekiyor. Ve bu süreç o kadar pahalı ve zaman alıcıdır ki bu her zaman geçerli bir seçenek değildir.
Üç emekli uzay mekiğine geldiğinde bu kesinlikle doğruydu. NASA, her bir servisin, nakliye sırasında, kısmen de olsa, maliyetleri azaltmak için değil, aynı zamanda her gemide açıkça görülen son uçuş ve savaş izlerini korumak için tamamen sağlam kalmasını gerektiriyordu.
Mekiğin taşınması Endeavour'un Kaliforniya Bilim Merkezi'ne (CSC) taşınması, bu projeyle ilgili zorlukların klasik bir örneğiydi. Servisler yardımsız uçamadığından, 747'lerin sırtlarına bağlanmış ve hedef şehirlerine uçtular. CSC için, Los Angeles'dı.
Ardından, 78 metrelik geniş, beş metre uzunluğundaki zanaat, 12 mil uzunluğundaki şehir sokaklarında CSC'ye taşındı. Bunu mümkün kılmak için, şehir güç hatlarını yükseltmek ve yüzlerce (sonunda değiştirilen) ağaçları kesmek zorunda kaldı. Ve yerel sakinlerin ağaçlara öfkelenmesine yönelik iyi niyetli bir jest olarak, CSC ağacın kaldırılmasından etkilenen topluluklara 2 milyon dolar yatırdı.
Bu ulaşımla ilgili tüm işlerin nihai fiyat etiketi? Yaklaşık 29 milyon dolar.
Bu sayı, görüntüleme tesisini bile etkilemez. Atlantis'teki servis için, Florida'daki Kennedy Uzay Merkezi Ziyaretçi Kompleksi 100 milyon dolar harcadı.
Ve bakım için mi? Eh, bu daha da fazlası. Omaha, Nebraska yakınlarındaki Stratejik Havacılık ve Uzay Müzesi'ndeki küratör Brian York'a göre, müzelerin imha edilmeyen uzay aracının bakımında üç temel seçenek var: koruma, restorasyon ya da sadece olduğu gibi bırakma.
Koruma, malzeme bozulmasına neden olabilecek herhangi bir maddenin (kalıp veya pas gibi) çıkarılması anlamına gelebilir. Ayrıca, bir gemiyi çevre koşullarından ve müze ziyaretçilerinin yoğun ellerinden korumak için bir kabuk yaratmak anlamına da gelebilir. Aşırı durumlarda, bir zırhı mühürlü bir odada sonsuza kadar saklamak anlamına gelebilir, sadece ekranda bir kopya.
Restorasyon, hasarlı bölümleri kaldırmak ve bunları değiştirmek için zanaatın yepyeni görünmesini içerebilir. Ya da bir müze (ya da uzay ajansı), bir zanaatın hikayesini en iyi şekilde kullandığını belirleyebilir, böylece herkes bu makinelerin emmesi gereken kötüye kullanımı görebilir.
Bakım, ekranın türüne bağlı olarak değişir. Korunan bir ekranda, küçük bir ışık temizliği yıllarca yeterli olabilir. Ancak sergilenen sergilerde küratörlerin sürekli olarak eşyaların yeniden çizilmesi ve onarılması için hazırlıklı olması gerekir çünkü ziyaretçiler her bir topuzu ve kolu çeker, çeker ve döndürür.
Bir müzede uzay aracını sergilemeyle ilgili çok uzun bir harcama listesinde sadece bir bütçe kalemi var. Uzay aracı ekranı, uzay aracının kendisi gibi, kolay gelmiyor ya da ucuz değil.
Her ne zaman uçan makinelerle dolu bir müzeye gittiğimde, bu tür zanaatların büyüklüğü tarafından ezilmemek zordur. Ve bazılarının dünyanın dört bir yanına saatte binlerce mil boyunca baktığını düşünmek için - iyi, kafamın etrafını sarmıyorlar. Sonuç olarak, bu gemileri somut bir şekilde yakın ve şahsen görmek, beni uzay-uzay gerçekliğine bağlamaya yardımcı olur. Benim gibi insanlar, uzay yoluyla uçmanın nasıl olacağını hayal bile edemeyen insanlar için, müzeler, ne kadar çabuk geçiyor olursa olsun, bir yörüngede zip yapmak gibi bir şey hissedebileceğimiz tek yoldur.