Bu, 2004'te yayınlanan 'Bali'ye Bir Gezi' makalesinin biraz gözden geçirilmiş bir versiyonudur. Yükselen Atlantis dergi, düzenli sütunumun bir parçası olarak Yasak Arkeolog.
Bali'ye Bir Gezi
Yasak Arkeolog – Michael A. Cremo (Drutakarma Das)
Yasaklı arkeologunuz bazen orijinal tropik ada cenneti Bali gibi uzak yerlere davet edilmeye katlanmak zorunda kalır. Bu, Los Angeles'tan Tokyo'ya ve ardından şehir devletinin monoton cam ve çelik otellerinden birinde huzursuz bir gece geçirdiğim Singapur'a yapılan uçuşlar gibi çok yorucu uçuşlar anlamına gelebilir. Ertesi akşam, Bali'nin ana şehri ve uluslararası havaalanının bulunduğu yer olan Denpasar'a giden Garuda Havayolları uçağını yakaladım. Geldiğimde ev sahiplerim beni Bali'nin güneydoğu kıyısındaki Sanur'da butik, tropik köy tarzı bir otele yerleştirdiler. Yerin adı Tamu Kami Otel ve kesinlikle tavsiye ederim. Zengin ve ünlülerin hayatlarını takip edenler, Mick Jagger ve Jerry Hall'un 1990'larda Sanur'da bir Hindu düğün töreninde evlendiklerini hatırlayabilirler. Sabahları Sanur sahilinde yürüyüşler yapardım (eğer sörf yapıyorsanız resifin ötesinde güzel molalar verir), boncuklarımda Hare Krishna zikrederdim. Uzakta, kuzeye doğru, şafağın altın tropikal sislerinden yükselen Gunung Agung yanardağını görebiliyordum. 1963'te tepesini patlattı, ama şimdi sessiz. Sahili her zaman biraz ıssız buldum, birkaç yıl önce Bali'nin ana tatil beldesi Kuta'daki bazı terörist bombalamaların etkisi. Yine de, Almanya, Hollanda ve Japonya'dan çoğunlukla yaşlı turistlerin dağıldığını fark ettim.
Bali, nüfus bakımından dünyanın en büyük beşinci ülkesi olan Endonezya'nın bir parçasıdır. Yüzyıllar önce Hindu kültürü hakimdi. Sonra Müslümanlar geldi ve şimdi Endonezya çoğunlukla İslami. Aslında, en büyük İslam ülkesidir. Ama bir şekilde Bali dokunulmadan kaldı ve bugün hala yüzde 95 Hindu. Endonezya genelinde geleneksel sanat, müzik ve kültür, Hindu temalarına dayanmaktadır. Ramayana ve mahabharata, İslami çoğunluk bile bu etkinin bir kısmını elinde tutuyor.
Bali'ye yaptığım ziyaretin en önemli parçası, adanın ana üniversitesi Denpasar'daki Udayana Üniversitesi'nde baş konuk olduğum bir seminerdi. Seminer, son kitabımın tartışılmasına ayrılmıştı. İnsan Devrimi: Darwin'in Teorisine Vedik Bir Alternatif, ve çeşitli bölümlerin başkanları ve rektör yardımcısı da dahil olmak üzere üniversiteden birkaç yüz öğrenci ve profesör katıldı. Bali Vali Yardımcısı da katıldı.
Bali'de kaldığım süre boyunca, yakınlardaki Java adasındaki Surabaya'ya bir yan geziye de katıldım. İnsan Yetiştirme şehrin süslü ana Hindu tapınağında.
Bali ve Java'daki tüm derslerimde, dünyanın bu bölgesinden aşırı antik çağlara ait ilginç bir kanıt vakasını tartıştım. 1990'larda Avustralya ve Endonezya'dan arkeologlar, Endonezya adalar zincirinde Bali'nin doğusundaki birkaç adada bulunan Flores Adası'nda insan eserleri buldular.Doğa,1998, cilt. 392, s. 173-176). Eserler, zirkon fisyon izi tarihleme yöntemiyle 800.000 yıllık bir yaş verilen bir tabakada bulundu. Arkeologlar aletleri birine atfetmek zorunda kaldılar. Yapımcıların bizim gibi insan olamayacağına karar verdiler çünkü şu anki düşünme biçimlerine göre bizim gibi insanlar 800.000 yıl önce Endonezya'da yoktu. Anatomik olarak modern insanların bir ila iki yüz bin yıl önce ortaya çıktığına inanıyorlar. 800.000 yıl önce ne tür bir insansı vardı? Homo erectus. Böylece, arkeologlar, taş aletlere görev bilinciyle atfettiler. Homo erectus. Ama bununla ilgili bir sorun vardı. nasıl oldu homo erectus 800.000 yıl önce (şimdi olduğu gibi) en yakın karadan geniş okyanus boğazlarıyla ayrılan Flores Adası'na nasıl gidilir? Arkeologlar, Homo erectus'un bir tür tekne veya sal yapmış olması ve kasıtlı olarak Java'dan (o zamanlar hala Güneydoğu Asya kara kütlesine bağlı) denizleri geçmiş olması gerektiğini öne sürdüler.
Ama bununla ilgili bir sorun vardı. O zamana kadar arkeologlar, yalnızca anatomik olarak modern insanların kasıtlı deniz geçişleri yaptığını düşünmüşlerdi. Aslında, kasıtlı deniz geçişleri için bilinen en eski kanıt, anatomik olarak modern insanların yaklaşık 50.000 yıl önce Güneydoğu Asya'dan Avustralya'ya gelişiydi. Yani, maymuna sahip olmak homo erectus 800.000 yıl önce denizlerde yelken açmak oldukça sıra dışıydı. Flores Adası'ndaki kanıtları açıklamak için arkeologlar, Homo erectus'un kültürel düzeyini anatomik olarak modern insan düzeyine yükseltmek zorunda kaldılar.
Soruna başka bir çözüm olduğunu önerdim. Ve çözüm Java'da yatıyor (bunu Java'da söylemek gerçekten güzeldi). Hollandalı araştırmacı Eugene Dubois, on dokuzuncu yüzyılın sonlarında Cava'da Trinil adlı bir yerde ilk fosilleri buldu. Homo erectus. Bir yıl, belirgin bir kaş çıkıntısı olan ilkel bir takke buldu. Bir yıl sonra, yaklaşık 15 metre ötede bir uyluk kemiği (uyluk kemiği) buldu. İkisini bir araya getirdi ve Java maymununu bilim dünyasına ilan etti. Dubois yaratığı çağırdı Pithecanthropus erectus, ama bilim adamları şimdi onu çeşitli Homo erectus.
Dubois'in keşfinin hikayesi her arkeoloji ders kitabında kayıtlıdır. Çoğu ders kitabında görmediğimiz şey, 1970'lerde önde gelen iki İngiliz fiziksel antropologun Java tarafından bulunan uyluk kemiğini dikkatle incelemesidir (Michael Day ve TI Molleson, İnsan Biyolojisi Çalışmaları Derneği Sempozyumu,cilt 2, s. 127-154). Modern insan uyluk kemiğiyle aynı olduğu ve her tür uyluk kemiğinden önemli ölçüde farklı olduğu sonucuna vardılar. homo erectus daha sonra bulunan femur. Bu ilginç, çünkü Dubois sitenin çizimleri, hem takkeyi hem de uyluk kemiğini aynı tabakada bulduğunu gösteriyor. Ve modern jeologlar, Trinil'deki bu tabakaya 800.000 yıllık bir tarih vermek için potasyum-argon yöntemini kullandılar.
Kanıtlar, 800 bin yıl önce Java'da iki tür hominidin yaşadığını gösteriyor. İlk olarak, bir nüfus homo ereksiyon, ilkel takke ile temsil edildiği gibi. İkincisi, anatomik olarak modern insan uyluk kemiğiyle temsil edilen anatomik olarak modern insan popülasyonu. Ve sanırım 800 bin yıl önce Java'da var olan ve Flores Adası'na deniz geçişini yapan ve orada taş aletleri bırakan anatomik olarak modern insan nüfusunun üyeleriydi.
Bu nedenle Flores Adası'ndaki taş aletleri açıklamak için kültürel seviyeyi yükseltmeye gerek yok. homo erectus anatomik olarak modern insan düzeyine (Konuşmanın bu noktasında, bir homo erectus bir gömlek ve papyon takan adam, seyircinin merhametle umduğu kahkahayla karşılık verdiği - beni görsel bir şakanın utancından kurtardı.)
Dersler arasında ev sahiplerim beni Bali'deki bazı ilginç yerlere götürmek için anlaştılar. Bunlardan biri, Pejeng'deki Düşmüş Ay Tapınağı Pura Penataran Sasih idi. Çoğu Bali tapınağında olduğu gibi, bir dış avluya açılan ilk kapıdan giriyorsunuz. Ardından, daha özenle oyulmuş ikinci bir taş kapıdan geçerek, küçük pagodalara benzeyen gerçek kutsal tapınak yapılarını bulacağınız bir iç avluya girersiniz. Pagodalardan birinin tepesinde, kısmen gizlenmiş, büyük bir bronz çaydanlık gongu var. Yaklaşık 6 fit uzunluğundaki kum saati şeklindeki su ısıtıcısı yan tarafında duruyor. Tek parça bronz olarak dökülmüştür ve dünyadaki en büyük tek parça bronz nesnedir. Ancak yerel efsanelere göre insan yapımı değildir. kitabında Bali Sanatı ve Kültürü, Urs Ramseyer, “'Ay' olarak bilinen gong (sasih) Pejeng, akıl almaz bir güçle yüklü olduğu düşünülen nesne kategorilerinden biridir; Birçok Balili, bir zamanlar bu nesnelerin cennetten düştüğüne inanıyor (piturun) ve bu nedenle insan tarafından yapılmadı. Zaman içinde bu gong etrafında çok sayıda hikaye büyüdü ve bunların hepsi ay ile bağlantılı bir olayla başladı. Bazıları için ayın 'taşıyıcısının' tekerleğidir. . . . Diğerleri onu ay tanrıçası Ratih'in bir kulaklığı veya ayın kendisinin bir sembolü olarak görüyor.”
Bali'de, ruhların her yerde olduğu hissine kapılıyorsunuz, hepsi arkadaş canlısı türden değil. Geleneksel Yeni Yıl kutlaması için Bali'deydim. Yeni Yıl başlamadan bir gün önce, Balililer kasabaların ve köylerin ana kavşaklarında ayrıntılı şeytan çıkarma ayinleri düzenler (kötü ruhlar kavşaklarda toplanır). Kötü ruhlar gökyüzüne doğru yola çıkar. Törenler şafakta sona erer ve sonraki yirmi dört saat boyunca herkes ses çıkarmadan ve ışık göstermeden evlerinde kalmalıdır. Gökyüzüne sürülen kötü ruhlar, aşağıda hiç kimse görmezlerse, orada kimsenin olmadığını zannederler ve başka bir yere giderler. Dışarı çıkma yasağına sıkı sıkıya uyulur ve turistlerden bile buna uymaları istenir (perdelerimi sıkıca kapalı tutarsam otel süitimde küçük bir ışık tutabileceğim söylenmesine rağmen). Ve içeride kal, yaptım. Kesinlikle kötü ruhların geri gelmesine neden olan adam olmak istemedim.
Git Vedik Bilim Denemeleri Daha fazla makale okumak için sayfa.