- 4.18 Topluluk Derecelendirmesi
- 3. 4 Albüme Oy Verildi
- 22 5/5 verdi
Joe Budden'ın adı, ister kendi kendine yaptığını düşünüyor olun, ister sosyal medyadaki vahşetten mantıksız bir şekilde çıkmış olsun, bu yıl internette hızla yayılıyor. Bu yüzden, kapak resmindeki kuşu herkesi sinsice çevirdiği tam bir misilleme projesini bırakması sadece bir an meselesiydi. Öfke ve Makine tam anlamıyla Budden’in, mikrofondan ziyade çocukları kayaların yumruklarıyla kovaladığı için onu tanıyan bir nesle karşı mücadelesinin teması. Ancak Joe, acı, duygusal bir tren kazası gibi tecavüz etmek yerine, pek çok farklı temeli kapsayan sıkı bir proje yaparak saldırganlara geri ateş ediyor - sadece Drake benim düşmanım değil.
Bir albüme son gidişi, 2015'ler Tüm Aşk Kayboldu , karamsar, dar odaklanmış ve Hip Hop eşdeğeri kasvetli bir Hallmark kartının - Joe'nun internetin temel ilkesi haline gelen bir yanı. Öfke ve Makine hala son derece duygusal bir olay ama pasifliği yok. Bir süredir ilk defa, Joe orta derecede mutlu görünüyor ya da en azından aklı başında. I Wanna Know, Joe'nun derin bir nefes alması, yaşının yarısı kadar rapçilerle boğuşmaktan daha fazlası olduğunu fark etti ve yüzünde kocaman bir gülümsemeyle mısralarını tükürdü. Budden oğluyla konuşurken, Şu anda daha önce hiç durmadığım bir yerde duruyorum / Sonunda hayatımdaki boşluğu doldurdum ve Şimdi, Jump Off Joe Bad Mood için tuhaf bir şekilde iyimser olan, hayal ettiğimizden daha iyi.
Bu albümde Three ve Uncle Joe gibi, her ikisi de Drake diss parçalarına benzer bir ritim taşıyan agresif parçalar var, ancak nişangahları özellikle kimseyi işaret etmiyor; sadece rap gücü olamayacak kadar yaşlı olduğunu iddia edenler. Ancak gün içindeki sırtı, Joe o zamanla şimdi arasında bir karşılaştırma yaparken yeni gelenlere doğru sekiyor: Hepiniz Post Malone'u duyuyorsunuz ve Beyaz Iverson'ı düşünüyorum / Karl'ı ve unvanı nasıl kazanabileceğini düşünüyorum. Joell Ortiz, muhteşem bir ileri geri Ciddi ile, bin yıllık trollerin tabutlarına gerçekten çivi çakmasına yardımcı oluyor. Bar tugayında hem Mezbaha üyeleri, herkesi ciddiye almakla ilgili satırlar arasında ileri geri yarışıyor hem de Luke Skywalker'ımdaymışım gibi, Jedi'ınızı döndürdü / DMC'mdeyim, onların dönüşlerini duyuyorum, hepiniz kaçıyorsunuz onların kanıtıdır. Joe burada mükemmel bir oyun sunmuyor. Ancak Yanlış Bir, balmumuna yakalanmış sentezlenmiş bir öfke nöbeti gibi geliyor. Angry Joe lirik bir mesih olabilir, ancak bazen agresif teslimat gerçek Cookie Monster gibi olur. Neyse ki, albümdeki tek mutlak atlama, ancak yine de mutlak bir atlama.
Joe'nun bu albümün öfkeli kısmı olarak bahsettiği gibi, AraabMUZIK makinenin rolünü oynuyor. 11 parçanın tamamı, East Coast ham tükürükçüler için uzun süredir devam eden vuruş ustası tarafından özel olarak üretildi ve her birini güvenle benzersiz kılıyor. Rapçiler her zaman tek bir rapçi / bir yapımcı formülünü kullanarak kulağa sıkıcı gelme riskini taşıyorlar, ancak Joe ve Araab tempoyu, içeriği ve neredeyse her şarkıyı hissetmeyi değiştiriyor. Bir davul makinesi dehası olan Araab, ağır MPC ucunu geri çeker ve işi bazı örneklerin yapmasına izin verir. Jay-Z'nin Hard Knock Life vuruşunun güzelce kesilmiş parçalarını kullanan I Gotta Ask gibi bir kayıt görün ve Joe, Hov'dan birkaç replik alıp onları The Garden State yoluna çeviriyor: Bak, cypher sallanarak / Sürmek için New Jersey'nin şimdiye kadar gördüğü en sıcak arabalar / Şimdiye kadar duyduğunuz en salak mixtape'lerden bazılarını düşürmek için.
Hayatındaki model kız arkadaşların peşinden koşmadığın ya da onu bir mim'e dönüştürmeye çalışmadığın zamanlarda, Joey'nin hala kıçına tecavüz edebileceği gün gibi açık. Ve bu zaman içinde test edilmiş becerilerle, tüm rap hayranlarının durmasını ve değerli oldukları için çubukları takdir etmesini sağlayacak sağlam bir albüm sunuyor.