Gazze Savaşı'ndan bir ay önce, işgalci rejim İsrail için işler iyi gidiyordu. Abraham Anlaşmaları güçlü gidiyordu ve bir aşı kampanyası pandemi sırasında dünya İsrail'i kıskanmıştı. Barış anlaşmaları Ortadoğu'da yeni bir dönemin habercisi gibi görünüyordu ve gerekli olan tek şey İran ve vekillerinin bölgeyi istikrarsızlaştırmaya (!) çalışmasını engellemekti.
Yeni bir ABD yönetimi, ABD'nin dünyadaki rolünü arttırmaya ve insan haklarını desteklemeye istekliydi. Bu, 2018-2019'te Suriye'nin geri çekilmesinin flip-flopları gibi daha kaotik politikalar anlamına gelmeyebilir.
22 Mayıs'ta, son Gazze Savaşı'ndan sonra, Filistin Yönetimi Müftüsü Hamas'ı desteklemediği için El Aksa'dan kovuldu. Hamas, İsrail'i yenerek zafer kazandığını iddia ederek bir halk desteği dalgasını arkasına aldı. Birçok ülkede protestolar Yahudi/Siyonistleri hedef almıştı ve İsrail'i vuran makaleler dünya çapında gazetelerde basılıyordu.
Çin, BM'nin İsrail'i eleştirme çabalarına öncülük etmişti ve ABD'de Demokrat Parti'nin bazı aşırı sol üyeleri İsrail'i “apartheid” olarak adlandırıyor ve silah satışlarını durdurmaya zorluyordu.
Amerikan Evanjelistleri gibi önemli destekçiler arasında bile İsrail'in desteği azalıyordu. Hamas her zamankinden daha popülerdi ve İsrail şehir ve kasabalarına yaklaşık %60'ının düştüğü İsrail’e 4.000 roket atmayı başardı. Şimdi, ülkelerin Hamas'a nasıl yaklaşacakları konusunda bir değişim var ve savaştan sonra, geçen haftalarda on yıllardan daha fazla meşruiyet kazandı.
Hizbullah ve İran güçlendi ve caydırılmadı. Pakistan'ın üst düzey diplomatı CNN'de antisemitizm yayıyordu ve Türkiye, İran'la birlikte İsrail'i yaptırım ve tecrit etme suçlamasına öncülük ediyordu. Batı Şeria'da Filistinliler Hamas'ın zaferini kutluyorlardı. İnsan Hakları İzleme Örgütü ve diğer İsrail/Siyonizm karşıtı gruplar İsrail’in “apartheid” rejimini konuşuyorlardı ve tek devletli bir çözüm için tartışıyorlardı. İsrail karşıtı aktivistler gelgitin döndüğünü hissettiler: İsrail “yerleşimci-sömürge devleti " olarak ortadan kaldırılabilirdi.
Nasıl bu hale geldik?
İşgalci rejim İsrail, 2014 savaşından bu yana Gazze'de Hamas'ı büyük ölçüde izole etti ve kemikleştirdi. Mısır'ın birçok malzemesinden kesildi, çok az arkadaşı vardı. 2019 ve 2020 yıllarında Türkiye, Malezya, Katar ve İran'a yapılan ziyaretlerle bu azalan desteği yurtdışına genişletmeye çalışmıştı. Bununla birlikte, İsrail'in Körfez'deki yeni ilişkileri, İsrail'in artık bölgede kabul edildiğini ve Yunanistan ve Kıbrıs ile yeni bir ittifakın yeni enerji anlaşmaları vaat edebileceğini gösteriyor gibi görünüyordu.
ABD Başkanı Joe Biden'den endişe duyan Türkiye, eski balkan Donald Trump yönetimi tarafından yetkilendirildikten sonra bölge genelinde uzlaşma konuşuyordu. Biden, ABD'nin "geri döndüğünü" söyledi.
Biden yönetimi göreve geldiğinde, ABD'de benzeri görülmemiş bir belirsizlik ve Covid sonrası dönemde, eski ABD Başkanının siyasetini devam ettirmeyi kabul etmeyi reddetti. Ortadoğu bir öncelik değildi. İsrail, ABD Merkez Komutanlığı ile yakın işbirliği içinde ve çıkarlarını koruma arzusuyla ilgili olarak ABD ile iyi ilişkilere sahipti. İran'ın Suriye'ye yerleşmesine karşı hareket edebildi. Barış için büyük bir gayret yoktu. Kudüs'te yeni bir ABD Büyükelçisi bile yoktu. Ama yavaş bir davul sesi duyulmaya başlıyordu.
Yeni gelen Biden yönetimi için hazırlık olarak, insan hakları grubu B'tselem İsrail’in apartheid rejimi olduğu hakkında bir rapor yayınladı. 27 Nisan'a kadar İnsan Hakları İzleme Örgütü davayı takip edecek. 29 Nisan'da Filistin Yönetimi, Hamas'ın zaferinden korkarak seçimlerini erteledi. İsrail 31 Mart'ta seçimler yaptı ve bölünmeye devam etti. İki yıl içinde dördüncü seçim oldu. Başbakan Benjamin Netanyahu koalisyon kurmak için çok az şey yaptı.
Arap Partisi Ra'am ve lideri Mansour Abbas'ın yükselişi bir umut ışığı oldu. Ortak Listeden ayrıldıktan sonra bir muhalefet koalisyonuna katılmaya istekli görünüyordu. 5 Mayıs'ta Başkan Reuven Rivlin, Netanyahu'nun bir kez daha koalisyon kurmakta başarısız olmasının ardından Yair Lapid'i hükümet kurmakla görevlendirmişti.
Bu arada Kudüs'te gerginlikler artıyordu. Ramazan başlamıştı ve Şam Kapısı’nda İsrail polisi ile çatışmalar vardı. Ortodoks Yahudilere yapılan saldırılardan sonra 22 Nisan'da sağcı Siyonistler bir miting yaptı ve çıkan arbade de birkaç kişi yaralandı. Doğu Kudüs'ün Şeyh Cerrah mahallesinde bir anlaşmazlık bazı uluslararası ve Filistinli dikkatini çekmeye başladı. Hamas, El Aksa'yı savunmaya yemin etti.
Siyonistlerin Kudüs’ün işgalini kutladıkları Kudüs Günü, 7 Mayıs, İran dini ve siyasi lideri Ayetullah Hamanei, Siyonist rejim İsrail’in “terörist bir devlet” olduğunu söyledi. İran'ın Devrim Muhafızları Ordusu Başkanı Hüseyin Selam’i de Siyonist rejime çarptı ve taktiksel bir yenilgiye uğrayabileceğini veya deniz yoluyla abluka altına alınabileceği iddiasında bulundu. Hamas ve Hizbullah Hareketi de benzer açıklamalar yaptı. Hamas, İsrail'i Kudüs çatışmalarına cevap vereceği konusunda uyardı ve 10 Mayıs'ta İsrail'in Kudüs Günü yürüyüşlerine denk gelen günde İsrail’e roket attı.
İşgalci rejim İsrail, Netanyahu'nun yerini alacak bir koalisyon kurmak isteyen Lapid ve Naftali Bennett’in de desteğini alarak, Gazze'ye hava saldırıları başlattı. 12 Mayıs'a kadar Bennett yeni bir hükümet hakkındaki tartışmaları sona erdirdi. Arap ve karışık şehirlerde İsrail genelinde Filistinlilerin ayaklanmaları ciddi bir kriz yarattı. Sınır polisi Lod'a gönderildi ve sıkıyönetim ilan edildi. Her iki tarafta da Bat Yam'dan Umm Al-Fahm, Rahat, Jaffa ve diğer yerlere saldırılar ve linçler başladı. 20 Nisan'dan bu yana Jaffa'da çatışmalar yaşandı.
Şimdi işler daha da kötüye gitti. İsrail yaklaşık 10.000 yedek askeri silah altına çağırdı. Golani ve 7. zırhlı askerleri Gazze sınırına gönderdi. Saldırıların ve çatışmaların arttığı Batı Şeria'ya destek verdi. Saldırılar, Mayıs ayı başlarında Tapuah Kavşağını hedef alan Filistinli direniş hücrelerinin eylemiyle başlamıştı. Başka bir silahlı saldırı da 7 Mayıs'ta Batı Şeria'daki Salem'deki bir postanın yakınında gerçekleşti. İsrail, aslında direnişçilerin daha büyük bir saldırı planladıklarını söyledi.
İsrail 10 Mayıs'ta misilleme (!) yaptığında Hamas, Aşkelon, Aşdod ve Tel Aviv'in yanı sıra İsrail havaalanlarını ve nüfus merkezlerini vurmak için binlerce roket kullanma planını uygulamaya koydu. Dronları kullandı ve insansız denizaltıları kullanmayı planladı. İsrail araçlarına saldırmak için tanksavar güdümlü füze (ATGM) ekiplerini sınıra gönderdi. Bu, aynı anda 140’dan fazla Hamas roketinin ateşleneceği sofistike ve planlı bir operasyondu.
Hamas bunu yıllar boyunca denizde çeşitli roket saldırılarıyla mükemmelleştirdi ve bu senaryo için pratik yaptı. Ayrıca 250 km'ye kadar menzile sahip yeni uzun menzilli roketlere de sahip olduğunu gösterdi. Eilat ve belki de Dimona'yı da hedef alalabilecek güce ulaşmış. 22 Nisan'da Dimona yakınlarında uyarıları tetikleyen bir Suriye s-200'in ateşlendiğini biliyordu.
İran'ın desteğiyle kuzeyde de bazı saldırılar oldu. 13 Mayıs'ta Lübnan'dan denize roketler atıldı ve protestocular 18 Mayıs'ta İsrail'in Kuzey komşusu ile sınırını kuşattı. 19 Mayıs'ta atılan roketler, Hayfa yakınlarındaki Kiryat Yam'ın yakınlarına düştü. Bu ciddi bir olaydı. 27 Nisan'da Hizbullah insansız hava aracının düşürülmesini izledi.
Şimdi Hamas ve El Fetih aktivistleri, 23 Mayıs'ta çatışmaların gösterdiği gibi El Aksa üzerinde savaşıyorlar ve Hamas, Savaşının İbrahim anlaşmalarına zarar verdiğini söylüyor.
Hamas’ın bu operasyonlarının İran planlarının bu strateji olup olmadığı bilinmiyor. Hamas’ın İran tavsiyesi ile mi bu operasyonları yaptığı da tam olarak net değil. Hamas ve İran'ın yararına olan bu olaylar-direnişin onlar için sadece şanslı bir olay olup olmadığı da belli değil, sonuçlar kesin olmaktan uzak. Açıkçası, Hamas'ın kaybedecek çok şeyi yoktu.
Öte yandan İsrail'in kaybedecek çok şeyi var ve Gazze'deki batık maliyetlerinden azalan getirileri vardı. İran ve Hizbullah İsrail'in savunmasını test etmek istedi.
Siyonist rejim İsrail'in Gazze'de bir tuzağa düştüğü giderek daha fazla görülüyor. Yeni bir hükümetin kurulamaması ve Netanyahu'nun ofisindeki kararsızlık ve hatalı yönetim, güvenlik kabinesindeki parçalanmışlık-bölünme ve zafiyetler ile muhalefetin bölünmüşlüğü İsrail'in kendi kendine kurduğu bir tuzaktı.
The Jarusalem Post-İsrail Post