Middlemarch Kitap Özeti – George Eliot
Middlemarch sıra dışı bir roman. Öncelikle Viktorya dönemi romanı olmasına rağmen, modern romanlara özgü birçok özelliği vardır. Eliot’un şaheser eserine yapılan kritik tepki karıştırıldı. Buna karşı yöneltilen yaygın bir suçlama morbid ve iç karartıcı tonuydu. Pek çok eleştirmen, Eliot’un kitap boyunca edebi ve bilimsel imaları gizleyen dağılma alışkanlığından hoşlanmadı. Onların görüşüne göre bir kadın yazar çok entelektüel olmamalıdır. Eliot, “aptal, kadın romancılar” dan nefret ediyordu. Viktorya döneminde, kadın yazarlar genellikle geleneksel romantizm kurgusunun klişeleşmiş fantezilerini yazmakla sınırlı kaldılar. Eliot, sadece kadınların yazılarına getirdiği kısıtlamalardan hoşlanmadı, üretmeleri beklenen hikayeleri de beğenmedi. Geleneksel romantizm dünyası için küçümsemesi, Rosamond ile Lydgate arasındaki evliliğin tedavisinde belirgindir. Hem Rosamond hem de Lydgate doğrudan geleneksel romantizmden alınan idealler açısından kurumu ve romantizmi düşünüyor. Bu tür kurgusallıkla ilgili bir başka sorun, evliliğin romanın sonunu işaretlemesidir. Eliot, evliliğin gerçekliğini tasvir etmek için büyük çaba harcıyor.
Dahası, Eliot’un birçok eleştirmeni Middlemarch’ın bir kadın yazar için fazla moral bozucu olduğunu tespit etti. Eliot mutlu bir sonun sözleşmelerine boyun eğmeyi reddetti. Doğası gereği uyumsuz iki kişi arasında kötü bir şekilde tavsiye edilen evlilik asla tamamen uyumlu hale gelmez. Aslında, bir boyunduruk haline gelir. Lydgate ve Dorothea’nın evlilik durumlarında böyle. Dorothea, hayatı boyunca yaptığı hatayla yaşamaktan kurtuldu çünkü yaşlı kocası kalp krizinden öldü. Öte yandan, Lydgate ve Rosamond, genç yaşta.
İki büyük yaşam seçenekleri arasında anlatıyı yöneten Middlemarch. Bir evlilik ve diğer meslek olduğunu. Eliot her iki seçimi de çok ciddiye alır. Kısa, romantik mahkemeler sıkıntıya neden oluyor, çünkü her iki taraf da birbirlerinin gerçekçi olmayan ideallerini ağırlıyor. Birbirlerini tanımadan evlenirler. Uyumluluğa dayalı evlilikler daha iyi sonuç verir. Dahası, kadınların daha fazla söz sahibi olduğu evlilikler, Fred ile Mary arasındaki evlilik gibi daha iyi çalışır. Bir din adamı olursa, evlenmeyeceğini söyler. Durumu Fred’i sevmediği bir meslekte mutsuz bir tuzaktan kurtarıyor. Casaubon onu kendi kontrolü boyun yapmaya çalışır, çünkü Dorothea ve Casaubon sürekli mücadele ediyoruz. Aynısı Lydgate ve Rosamond arasındaki evlilik için de geçerlidir.
Birinin hayatını kazandığı bir meslek seçimi de kitapta önemli bir unsurdur. Eliot, yanlış seçim yapmanın sonuçlarını göstermektedir. Ayrıca, kadınları yalnızca ev içi alana dahil etmenin sonuçlarını büyük ölçüde ayrıntılandırıyor. Dorothea’nın sosyal reform tutkusu asla gerçekleşmedi. Mutlu bir evlilikle sona erer, ancak bir eş ve anne olarak sonunun boşa olduğu duygusu vardır. Rosamond’un kurnazlık yetenekleri makyaj ve manipülasyona dönüşür. Yerel alanda huzursuzdur ve boğulmuş hırsları yalnızca kendisi ve kocası için mutsuzluğa yol açar.
Eliot’un mutlu sonlara uymayı reddetmesi, Middlemarch’ın eğlence olamayacağını gösteriyor. Kadın yazarların sık sık kapatıldığı hayal dünyasıyla değil, gerçek hayattaki sorunlarla uğraşmak istiyor. Onun tutkusu, sıradan insan yaşamının karmaşıklığına dair bir portre oluşturmaktı: sessiz trajediler, küçük karakter başarısızlıkları, küçük zaferler ve sessiz onurlu anlar. İl toplumu portresinin karmaşıklığı, bireysel karakterlerin karmaşıklığına yansır. Bireyin karakterindeki çelişkiler, okuyucunun değişen semptomlarında belirgindir. Bir an, Casaubon’a acıdık, sonra onu eleştirel olarak yargıladık.
Middlemarch inatla tipik bir roman gibi davranmayı reddediyor. Roman, dramadaki birkaç büyük oyuncu arasındaki ilişkilerin bir koleksiyonudur, ancak hiçbiri eylemin merkezini işgal etmiyor. Hiç kimse il yaşamını temsil edemez. Birden fazla kişi eklemek gereklidir. Eliot’un kitabı, özellikle bir kadın yazar olduğu için, zaman ve biçim bakımından oldukça deneysel.