Fabrika ustası JA Werner ve eşi Jeanne, kızlık soyadı Tesche'nin oğlu lfred Werner , 12 Aralık 1866'da Alsace'deki Mülhausen'de doğdu ve burada okula gitti. Okuldayken kimyaya ilgi gösterdi ve henüz 18 yaşındayken ilk bağımsız kimyasal araştırmasını yaptı.
1885'ten 1886'ya kadar askerliğini Karlsruhe'de yaptı ve bu sırada o şehirdeki Teknik Lisede Engler'in derslerine katıldı. 1886'da Zürih'teki Federal Teknik Lisede derslere katıldı ve 1889'da orada Teknik Kimya Diplomasını aldı. Oradaki çalışmaları sırasında Profesör A. Hantzsch'tan çok etkilendi.
1889'da Zürih Teknik Lisesi'nde Profesör Lunge'nin laboratuvarına asistan olarak atandı ve daha sonra araştırma alanında Profesör Hantzsch ile işbirliği yapmaya başladı. 1890'da Zürih Üniversitesi'nde nitrojen içeren moleküllerdeki atomların uzaysal düzenlemeleri üzerine bir tezle mezun oldu.
1890'dan 1891'e kadar bu konuda daha fazla çalışma yaptı ve Collège de France'da Profesör Berthelot'un yanında çalıştığı Paris'i ziyaret etti. 1892'de Teknik Lise'de öğretim görevlisi olarak Zürih'e döndü ve 1893'te Victor Merz'in yerine Zürih Üniversitesi'ne Doçent olarak atandı ve ardından Üniversitede organik kimya dersleri verdi.
1895'te henüz 29 yaşındayken Üniversitede Kimya Profesörü oldu ve organik kimya dersleri verdi, 1902'de ise inorganik kimya derslerini de devraldı. 1895'te İsviçre vatandaşlığı aldı ve kendisine Viyana, Basle ve Würzburg'da görev teklif edilmesine rağmen, bunları reddetti ve Zürih'te kalmayı tercih etti.
Werner'in adı her zaman kurduğu koordinasyon teorisi ve temelleri henüz 24 yaşındayken doktora tezi için yaptığı çalışmada temelleri atılan moleküldeki atomların uzamsal ilişkileri üzerine yaptığı çalışma ile anılacaktır. Bu çalışmada, çok değerlikli nitrojenin sayısız bileşiğinde, nitrojen atomunun üç değerlik bağının bir tetrahedronun üç köşesine doğru yönlendirildiği, bunun dördüncü köşesinin nitrojen atomu tarafından işgal edildiği fikrini formüle etti. 1891'de afinite ve değerlik teorisi üzerine bir makale yayınladı ve burada Kekulé'nin sabit değerlik kavramının yerine, afinitenin atomun merkezinden uygulanan ve yüzeyin tüm kısımlarına düzgün bir şekilde hareket eden çekici bir kuvvet olduğu fikrini ikame etti. atomun.
1893'te, mineral bileşikleri üzerine bir makalesinde, inorganik moleküler bileşiklerin, etrafında belirli sayıda başka atom, radikal veya başka moleküllerin basit bir şekilde düzenlenmiş merkezi çekirdek olarak hareket eden tek atomlar içerdiğine göre değişken değerlik teorisini belirtti. , uzaysal, geometrik desen. Merkezi bir çekirdek etrafında bu şekilde gruplanan atomların sayısını ifade eden rakama Werner koordinasyon sayısı adını verdi, bu koordinasyon sayılarının en önemlisi 3, 4, 6 ve 8'dir, 6 sayısı özellikle sık görülür. Binlerce moleküler bileşik, 6 sayısı tipine karşılık gelir ve bunların çoğunda, bir oktahedronun köşelerinde koordineli atomlara sahip bir merkezi atom bulunur.
Sonraki 20 yıl boyunca Werner ve işbirlikçileri yeni moleküler bileşikler dizisini incelediler ve hazırladılar ve bunların konfigürasyonlarını incelediler ve üzerlerinde 150'si tek başına olmak üzere birçok makale yayınladılar. Son olarak, çalışması, varlığı hipoteziyle tahmin edilen, incelenen komplekslerin optik olarak aktif izomerlerinin keşfiyle sonuçlandı. Oktahedral simetriye sahip 40'tan fazla optik olarak aktif kompleks serisi, optik olarak aktif formlarda ayrıldı, sonuç olarak komplekslerin 6 numaralı koordinasyona uzaysal konfigürasyonu, van ' t'ın tetrahedral karbon atomununki kadar sıkı bir şekilde kuruldu. Hoff ve Le Bel.
Werner ayrıca, formun tetrahedral veya düzlem kare olabileceği diğer koordinasyon sayılarına, özellikle 4'e sahip kompleksler üzerinde çalıştı. Paul Pfeiffer'in Werner'in Great Chemists'de yayınlanan çalışmasıyla ilgili açıklamasında (1961, Eduard Farber tarafından düzenlendi, Interscience, New York), Werner'in koordinasyon teorisinin sistematik inorganik kimyanın tüm yelpazesine ve organik kimyaya da yayıldığını belirtiyor. Werner, bu konudaki çalışmaları nedeniyle 1913 Nobel Kimya Ödülü'ne layık görüldü.
Werner, Göttingen'deki Kraliyet Bilimler Topluluğu'nun (Königliche Gesellschaft der Wissenschaften) ve Erlangen'deki Fizik-Tıp Derneği'nin (Physikalisch-medizinische Sozietät) sorumlu üyesiydi. Cenevre Üniversitesi'nde fahri doktora yaptı ve aynı şehirde Fizik ve Doğa Tarihi Derneği'nin, Frankfurt/Main Fizik Derneği'nin (Physikalischer Verein), Alman Bunsengesellschaft'ın, Société'nin Onursal Üyesi oldu. Vaudoise des Sciences Naturelles, Lozan'da ve Londra Kimya Derneği'nden. Ayrıca Moskova Doğal Tarih, Antropoloji ve Etnografya Dostları İmparatorluk Derneği'nin daimi üyesiydi. Fransa ona Societe Chimique Leblanc Madalyası ve Officier de l'Instruction Publique ayrıcalığını verdi.
Werner, eğlenceleri bilardo, satranç ve İsviçre kart oyunu Jass olan çok sosyal bir adamdı. Tatillerini dağlarda geçirdi ve İsviçre dışındaki bilimsel toplantılara katılmak için çok seyahat etti. Bir öğretim görevlisi olarak, zor sorunların net açıklamaları için bir hediye ile ikna edici ve hevesli bir konuşmacıydı. Öğrencileri arasında Jantsch, Karrer ve Pfeiffer gibi seçkin adamlar vardı . Diğerleri için değerli olan , her ikisi de 1904'te yayınlanan Neuere Anschauungen auf dem Gebiete der anorganischen Chemie (İnorganik kimyada yeni fikirler) ve Lehrbuch der Stereochemie (Stereokimya Ders Kitabı) kitaplarıydı.
1894'te Werner, bir Alman ailesinin üyesi olan Zürih'ten Emma Giesker ile evlendi. Bir oğulları, Alfred ve bir kızı Charlotte vardı.
Nobel Kimya Ödülü'nü aldığı 1913 yılında, zaten damar sertliği hastasıydı ve 1915'te bu, onu kimya konusundaki genel derslerinden vazgeçmeye zorladı ve 1919'da Profesörlüğü bırakmak zorunda kaldı. 15 Kasım 1919'da 53 yaşında erken yaşta öldü.