lütfen gitme
Dahmer’ın 2. bölümü, muhabirlerin Dahmer’ın dairesinde keşfedilen çok sayıda ceset hakkında izleyicileri bilgilendirmesiyle rahatsız edici bir notla başlıyor. Muhabirlerden biri izleyicilere Dahmer’ın şartlı tahliyeyle serbest bırakılan hüküm giymiş bir seks suçlusu olduğunu söylüyor. Polisin onu sorgulamaması veya şüphelenmemesi kesinlikle garip.
Sorgulama sırasında Dahmer, kimseyi aramak isteyip istemediği sorulduğunda babasını aramak istediğini söyler. Bir avukatın huzurunda konuşurken onlara karşı dürüst ve açık olmaya söz verir. “Neden bütün bu adamları öldürdün?” ve “Onları neden sakladın?” sorgulama sırasında kendisine yöneltilen sorulardı. İçgüdü tarafından mı harekete geçirildi? Onu bu hale getiren bir tür travma mı vardı? Hadi bulalım.
Çocukluğuna, çocukluğuna geri götürüldük. Jeff’in geçmişine, nasıl bir aileden geldiğine ve büyürken yaşadığı deneyimlere bir bakış atıyoruz.
Jeff bir gün okuldan eve dönerken, içinde ağlayan bir bebeğin olduğu bir odanın önünden geçer ve annesinin aşırı dozda uyuşturucu aldığını keşfeder. Bu görüntü kendisi için konuşur. Uyuşturucu kullanan bir ebeveynle uğraşan ikinci sınıfa giden bir çocuk; o yaşta aşırı doz almasına tanık oldu.
Jeff ambulansı arar ve hemen yardım ister. Burada, muhtemelen her zaman duygusuz olmadığını anlıyoruz. Görünüşe göre annesiyle ilgileniyordu. Merak etmeden edemiyorsunuz: O umursayabilir mi? Hep kalpsiz miydi? ve değilse nerede yanlış gitti?
Annesi hastaneye götürülürken Jeff’in babası eve koşar. Babası karısını umursamıyor gibi görünüyor. Aşırı dozun planlandığı sonucuna varıyor.
Jeff bu durumda annesine pek bağlı görünmüyor. Ağlıyor, korkuyor veya başka bir endişe belirtisi göstermiyor gibi görünüyor. Babası daha sonra ortaya çıkar ve ona ambulansı arayarak iyi bir iş çıkardığını söyler. Geride duruyor ve annesinin götürülmesini izliyor. Buraya kadar gördüklerimizden annesinin onu ihmal ettiğini, uyuşturucu kullandığını ve babasıyla sık sık kavga ettiğini çıkarabiliriz.
Jeff’in babası, oğlunun önünde ambulans personeline karısının intihara teşebbüs ettiği belirlendikten sonra numara yaptığını söyler. Durumun ne kadar hassas olduğuna tamamen kayıtsız. Genç ve kolay etkilenen Dahmer’in çevresi çok yorucu. Jeff’in ebeveynleri, sık sık kavgalar ve tartışmalarla damgalanan sağlıksız bir ilişkiye sahiptir ve daha da kötüsü, ikisi de bunu Jeff’ten saklamak için hiçbir çaba göstermez. Bunun yerine, ikisi de onu ihmal eder.
Hayatını şekillendiren bir diğer önemli olay, çocukken, muhtemelen hayranlıktan ya da belki de bazı genç erkekler gibi ona aşık olduğu için öğretmenine iribaşlar vermesiydi. Ancak Jeff, öğretmeninin iribaşları farklı bir öğrenciye verdiğini öğrendiğinde, öfkelenir ve patlar. Kurbağa yavruları, onları öldüren Jeff tarafından öğrencilerin evinden alınır.
Bir keresinde Jeff’in evinin dışında da ölü bir hayvan bulundu ve babası kötü bir koku bıraktığı için onu atmak zorunda kaldı. Jeff’in ölü hayvanları büyüleyici bulduğunu yol boyunca öğreniyoruz. Jeff’in babası, Jeff’in ilgisini çektiği için onu hayvanın beyni hakkında eğitir ve ikisi bunun üzerinden bağlantı kurar. Babası, hayvanın vücut kısımlarını tartışırken hayvanın kalbini vurgular.
Jeff’e kalp gösterildiğinde, Jeff’in dikkatini çekmiş gibi görünüyor. Bu, Jeff’in buzdolabında kurbanların kalplerini keşfettiğimiz ilk bölüme paralel olarak görülebilir. Babasıyla ölü hayvanların vücut parçaları üzerinde yaşadığı bu masum bağ deneyiminin, bir adım daha ileri gitmesine ve gerçek insan vücut parçalarını, özellikle de kalpleri tutmakta teselli bulmasına yol açması olasıdır.
Seri katillerin ilk göstergelerinden biri, gençken hayvanları öldürmekten zevk almalarıdır. Hayvanlara işkence yapmak büyük zevk aldıkları bir şeydir. Jeff, iribaşları suçluluk duymadan öldürdüğünde ve daha sonra hayvanları incelemekle büyülendiğinde, bu içgüdünün eylemde olduğunu görebiliriz.
Jeff’in annesinin babasına bıçak doğrulttuğunu görüyoruz. Tabii ki, bunu kullanmak istemedi, ama onu tehdit ediyor. İlk bölümde Jeff, neredeyse öldürdüğü genç çocuğu tehdit etmek için bıçak kullanıyor. Bu alışkanlığı annesinden aldığını göstermeye devam ediyor. Çocuklar ebeveynlerini taklit eder ve bu oyunun Jeff’in durumunda olduğunu görmek büyüleyici.
Dahmer’in ergenlik döneminin kısa bir dönemi de gösterilmektedir. Bir et dükkânında çalışıyor ve et kesmeye bayılıyor; hatta o kadar keyif alıyor ki çalışma saatlerini uzatıyor.
Jeff’in telefonda babasıyla yaptığı konuşma göz önüne alındığında, Jeff’in bir süre orduda görev yaptığı anlaşılıyor. Babası ona bir kız arkadaşı olup olmadığını ve kızlarla tanışıp tanışmadığını sorar; olmadığını söylüyor, bu da ilk bölümden onun eşcinsel olduğunu zaten bildiğimize göre mantıklı. Babasından eve dönmesine izin vermesini istediğinde babası onu bir kez daha hayal kırıklığına uğratır. Bunun yerine, büyükannesinin evine bırakılır.
Büyükannesinin yanına taşındığında başka bir kasapta çalışıyor. Et dükkânına giderken giymesi gerektiğini öğrendikten sonra beyaz bir gömlek almak için bir mağazaya gider. Alışverişini yaptıktan sonra soyunma odası gibi görünen bir yerde saklanır ve herkes gidene kadar bekler. Daha sonra büyükannesinin evine gitmeden önce mağazadan erkek görünümlü bir manken çalar. Mankeni yatağına koyar ve onunla sevişir. Vücuda olan hayranlığı oldukça yoğun görünüyor. Birçok çocuk, özellikle kızlar, bebeklerle oynamayı sever. Çocukluğundaki rahatlık kaynağını yetişkinliğe taşıdığı söylenebilir.
Jeff’in mankenle sevişmesi nekrofilinin erken bir göstergesi olarak yorumlanabilir. Ayrıca, belirli cansız nesnelere karşı güçlü bir cinsel veya romantik çekimin olduğu parafilik bir bozukluk olan Objectophilia’ya da sahip gibi görünüyor.
Evden çıkarken büyükannesinin yanından geçerken Jeff ondan odasına girmemesini ister. Kendi yatağını yapmaktan hoşlandığını itiraf ediyor. O giderken, büyükannesi meraktan odasına bakar ve çarşafların altında bir ceset bulur. Ardından sahne kesilir. Kimi öldürdü? Suçundan kurtulmak için büyükannesini de mi öldürdü?
Jeff 1991’de bir yetişkin gibi görünüyor ve bu büyük olasılıkla şimdiki zaman çizelgesine yakın. Yatağındaki bir cesedin yanında oturuyor. Ayrılır ve bir içki dükkanına gider. Yakındaki lise erkeklerini cezbeder ve kendi başlarına yapamayacakları için onlara alkol almaya söz verir. Tek isteği, bir parti için evinde ona katılmalarıdır. O da para teklif eder ama bütün çocuklar bunu reddeder. Ne yazık ki, bir çocuk oyununa yenik düşer ve peşinden gider.
Jeff çocuğu eve götürür ve ona alkol verir. Çocuk, daha sonra öğreneceğimiz gibi Jeff’in kardeşine saldırdığını biliyor, ama yine de Jeff’le birlikte gidiyor çünkü paraya ihtiyacı var. Jeff onu kandırır ve içeceğine bazı haplar karıştırır. Çocuk zorla içmeye zorlandıktan sonra bilincini kısmen kaybeder.
Jeff, muhtemelen üzerinde kullanmak için bazı ekipman almak için binayı terk ediyor. Çocuk bilincini geri kazandığında binayı terk etmeye çalışır, ancak iyi bir ruh halinde değildir. Çıplak halde binadan kaçmaya çalışır.
İlk bölümde tanıştığımız aynı komşu, kızıyla birlikte kaçmaya çalışırken çocuğa yardım etmeye çalışıyor. Polisi aramaya çalışırlar ama Jeff polisler gelir gelmez geri döner ve memurları çocuğun erkek arkadaşı olduğunu düşünmeleri için kandırır. Çocukların yaşını uyduruyor ve yetişkin olduğunu iddia ediyor. Jeff’in yalan söylemesi daha kolay çünkü çocuk iyi bir yapıya sahip ve liseli gibi görünmüyor. Komşunun durumun ciddiyetini polise iletmek için tüm çabalarına rağmen, kolayca kandırılırlar. Jeff beyaz olduğu için avantajlı görünüyor.
Polis ayrılırken, yan komşu Jeff’in dairesinden gelen bir sondaj sesi duyar. Jeff’in çocuğa işkence edip öldürmüş olması oldukça olası.
Bölüm İncelemesi
Muhabir Dahmer’in korkunç eylemleri hakkında izleyiciyi bilgilendirirken bölüm rahatsız edici bir notla başlıyor. Sonunda babasını gördüğü sahne gösterilir ve gerekli duyguları ortaya çıkarır. Bugünkü davranışı ile erken yaşamı arasındaki noktaları nasıl birleştirdikleri inanılmaz derecede büyüleyici. “Ah, bunu önceki bölümde yaptı ve şimdi nedenini anlıyorum” diye düşünmeden edememek harika.
Bölüm, çevrenin onun bir seri katile dönüşmesinde önemli bir rol oynadığını gösteriyor. Ayrıca, kişinin kişiliğinin şekillenmesinde son derece önemli olan gelişim gösteren çocukluk yıllarını da göstermeyi ihmal etmediklerini görmek rahatlatıcıdır. Dizinin yazarları, eylemleri için basitçe biyolojik faktörleri suçlamaktan kaçındıkları ve kolay yolu seçmedikleri için akıllılar. Biyoloji kuşkusuz çok önemli bir faktördür, ancak çevre de bir o kadar önemlidir ve bunu anlamış görünüyorlar ve konuyu gerçekten iyi bir şekilde ortaya koyuyorlar.
Oyuncular da rollerinde harika bir iş çıkarıyorlar, özellikle baş kahramanımız… aynı zamanda antagonist olan. Komşusunun öfke, korku, şüphe gibi karmaşık duyguları ifade etme şekli de olağanüstü. Ayar muhteşem ve hikayeyi mükemmel bir şekilde tamamlıyor. Hikayenin temposu da mükemmel, ilerleyen bölümlerde güzel bir şekilde ortaya çıkması muhtemel ayrıntıları yavaş yavaş ortaya çıkarıyor.