İnsanlar neden gülümsemiyor? Yani böyle sebepsiz yere. Hatta sebepsiz demeyelim de, çıkarları olmadan diyelim. "Karşımdaki benimle muhattap olduğunda, kendisini iyi hissetsin" diye neden gülümsemiyorlar?
Kasiyerler, abi, kasiyerler. Kasiyerlere çok takarım ben, kusura bakmasınlar. Arada sıcakkanlı olanlar da var elbet ama bazısı... Bir insanın yüzüne bakıp, hayırlı sabahlar, iyi günler dilemek, nekadar zor olabilir? Belki sabahın köründe bir paket sigara ve evden erken çıkmak zorunda olduğu için yolda kahvaltı niyetine biraz abur cubur alan o adam, senin güleryüzün sayesinde gününe pozitif bir duyguyla başlayacak, normalinden iki dal sigara daha az yakacak ve iş yerinde daha verimli olacak. Bakarsın o gün patronundan bir "Helal be" işitir, motive olur, bu performansının üstüne koyarak çalışmaya başlar ve birkaç ay sonra daha fazla para kazanıp çocuklarına daha güzel imkanlar sağlayabilir.
Tamam, ben abartıyor da olabilirim. Sen samimi davranınca adamın eve gidip "Ulan, kasiyer bile yüzüme gülüyor, sen neyin havasındasın!" diye karısını dövme ihtimali de yok değil. Nezaman, nerde kiminle karşılaşacağını bilemiyor sonuçta insan.
Ama sen bir dene, bakarsın senin de hoşuna gider hem. Ertesi gün tekrar gelir birisi, seni tanır ve sen de belki de sevmediğin, sıkıldığın işinde sıcak bir ifadeyle karşılaşırsın. Kendine bir faydan olur.
En son "Çıkarı olmadan" demiştik gerçi. O halde ne desek ki acaba? "Kendi çıkarlarını düşünmeden" uyar mı? O da zor gibi, birkere tadına varınca. Ben çıkamıyorum bu işin içinden, bunu zeki birileri düşünsün. Ben şu kadarını söyleyebilirim ama: Gülümseyin, abi, gülümseyin. Genelde zararı sıfıra yakın, faydası büyük oluyor. Kendi avantajlarınızı düşünerek de yapın bunu, ona da şükür.
Bir de, unutmadan, lafım yalnızca kasiyerlere değil. Müdürleri de fena, hele müşterileri.
Can Yücel