We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Amerikan İç Savaşı sırasında, sözde “partizan korucular” grupları, rakip askeri birliklere ve sivillere karşı kanlı gerilla saldırıları, baskınlar ve psikolojik savaş kampanyaları yürüttüler. Bu birimlerin düzenli Konfederasyon ve Birlik Orduları ile zayıf bağları vardı ve genellikle tanınan savaş kurallarının dışında çalışan adamlar tarafından yönetiliyordu.
William C. Quantllll
İç Savaşın en kötü şöhretli isimlerinden biri olan William Quantrill, hayatının ilk yıllarını öğretmen ve kumarbaz olarak geçirdi. Savaş patlak verdikten kısa bir süre sonra, Quantrill bir paçavra gerilla grubu topladı ve Missouri-Kansas sınırı boyunca Birlik güçlerini ve sempatizanlarını taciz etmeye ve öldürmeye başladı. Onun istismarları ona Konfederasyon Ordusu'ndan yüzbaşı rütbesini kazandırdı, ancak aynı zamanda Birlik tarafından bir kanun kaçağı olarak etiketlendi, bu da onun geleneksel olmayan taktiklerini yasadışı ve hatta ölümcül olarak gördü.
Quantrill'in en acımasız saldırısı, 1863'te, Birlik'in kalesi Lawrence, Kansas'a yapılan bir baskında 450 gerillaya önderlik ettiğinde geldi. Savaşın en büyük vahşetlerinden birinde, Quantrill ve adamları kasabayı yaktı ve yaklaşık 200 adamı idam etti. Sendika güçleri, yakınlardaki dört Missouri ilçesini yakarak ve vatandaşları topraklarından uzaklaştırarak karşılık verdi. Ardından gelen kargaşada, Quantrill'in akıncıları dağıldı ve Teksas ve Oklahoma'da daha küçük gerilla birlikleri kurdu. Kuvvetleri artık zayıfladı, Quantrill, Lawrence'a yaptığı saldırının ardından desteğini geri çeken Konfederasyon Ordusu dışında çalışmaya devam etti. 1864'te Quantrill, doğuya binmek ve Başkan Abraham Lincoln'e suikast düzenlemek amacıyla kısa bir süreliğine bir grup asker topladı, ancak Birlik savunmasının gücünü fark ettikten sonra bu fikirden vazgeçti. Ölümsüz, Quantrill, Birlik birliklerine karşı kanlı baskınlarını 1865'te sürdürdü ve Kentucky'de göğsünden kurşun yarası aldıktan sonra öldürüldüğünde.
William T. Anderson
Daha sonra Birlik askerlerine karşı soğukkanlı davranışları nedeniyle “Kanlı Bill” olarak bilinen William T. Anderson, babasını at hırsızlığı suçlamaları üzerine öldüren bir yargıcı çoktan öldürmüş ve köklü bir kanun kaçağı itibarıyla İç Savaşa girdi. Küstah davranışları ve delici bakışlarıyla tanınan Anderson, 1863'te William Quantrill'in akıncılarına katıldı ve kısa süre sonra Birlik güçlerine karşı önde gelen saldırılara başladı. Kız kardeşlerinden biri ABD askerleri tarafından yakalandığında ve ardından kazara bir bina çöküşünde öldürüldüğünde, Anderson'ın Birliğe karşı nefreti patolojik bir nefrete dönüştü. William Quantrill'in Lawrence, Kansas'a düzenlediği baskın sırasında birkaç kişiyi kişisel olarak infaz ettiği biliniyor ve bildirildiğine göre biriminin vahşi taktikleri arasında düşmanların kulaklarını kesmek, kafalarını kesmek ve kafa derisi yüzdürmek yer alıyor.
1864'te, Anderson'ın ünlü kanun kaçağı Jesse James'i de içeren grubu, Centralia, Missouri'de bir trene saldırdı ve 22 silahsız Birlik askerini katletti. Birlik birlikleri takibe gönderildiğinde, Anderson'ın çalıntı Federal üniformalar giymiş kıyafeti onları pusuya düşürdü ve 120 adamı daha katletti. Anderson'ın kan dökülmesini durdurmak için çaresiz kalan Birlik ordusu, sonunda onu avlamak için küçük bir milis topladı. 1864 yılının Ekim ayında, Anderson'ın birimi Missouri'de tuzağa düşürüldü ve sayıca azdı ve Birlik birliklerini suçlamaya çalışırken “Kanlı Bill” öldürüldü.
James H. Lane
James Lane, İç Savaş öncesinde ve sırasında Kansas'ta faaliyet gösteren Birlik yanlısı partizanlardan oluşan bir grup olan “Jayhawkers”ın en ünlü üyelerinden biriydi. Bir kariyer politikacısı olan Lane, 1861'de Kansas'ın ilk ABD senatörlerinden biri olarak seçildi, ancak Washington DC'nin güvenliğini hızla terk etti ve sahaya geri döndü. Orada, Missouri-Kansas sınırını terörize eden Konfederasyon orman hırsızlarıyla mücadeleye yardımcı olmak için savaş birimleri düzenledi.
“Grim Chieftain” olarak bilinen Lane, bir politikacı olduğu kadar askeri bir lideri hesaplıyordu. 1861'de, kasabanın yakıldığı ve dokuz sakinin idam edildiği Osceola, Missouri'nin görevden alınmasını organize etti. Birlik tarafından yetkilendirilmeyen saldırı, Birlik pozisyonlarına baskınlarda Lane'i hedef almaya başlayan William Quantrill gibi Konfederasyon gerilla liderlerinin öfkesini çekti. Lane'in faaliyetlerinin yalnızca muhalefeti harekete geçirmeye hizmet ettiğinden endişelenen Birlik, 1862'de onun komutasını iptal etti. Lane, savaş çabalarında hayati bir rol oynamaya devam etti ve daha sonra, İç Savaş sırasında savaşta görev yapan ilk siyah asker olan 1. Kansas Gönüllü Piyadesini bağımsız olarak organize ettiğinde tarih yazdı.
John Singleton Mosby
İç Savaş'ın efsanevi figürlerinden biri olan John Mosby, "vur ve kaç" savaş tarzı ona "Gri Hayalet" lakabını kazandıran bir Konfederasyon albayıydı. Mosby savaşa önce bir er olarak girdi ve kısa süre sonra Birlik birliklerinin hareketleri hakkında istihbarat toplama becerisiyle üstlerini etkiledi. 1863 yılında J.E.B. Stuart ve Robert E. Lee, Mosby'ye küçük bir süvari birliğinin komutasını verdiler ve onu, Birlik pozisyonlarına eziyet etmeye başladığı orta Virginia'da serbest bıraktılar. Gerçek bir gerilla gücü olan Mosby'nin küçük müfrezesi, Birlik birliklerine şiddetli saldırılar düzenlemesi ve ormana dağılmadan ve sivil nüfusla kaynaşmadan önce demiryolu hatlarını ve köprüleri yok etmesiyle biliniyordu.
Düşmanlarıyla açık savaşta karşılaşmak yerine, Mosby'nin birimi genellikle karanlıkta Birlik hatlarının gerisine kayıyor ve askerleri ve malzemeleri ele geçiriyordu. Virginia, Fairfax County'deki kötü şöhretli bir baskınla, Mosby'nin Korucuları Birlik savunmasının etrafında sürünerek 30 asker, 50 at ve birkaç subayı hiç ateş etmeden ele geçirmeye başladı. Anılarına göre Mosby, General Edwin H. Stoughton'u sırtına bir tokatla yatağından uyandırarak bizzat yakalamıştır. Mosby, savaşın sonuna kadar Virginia'da cezasız kalmaya devam etti; perili olduğu bölgeler “Mosby'nin Konfederasyonu” olarak tanındı. Robert E. Lee 1865'te teslim olduğunda, Mosby birliğini dağıttı ve sivil hayata geri döndü. Güney'de tartışmalı olduğunu kanıtlayan şaşırtıcı bir hamleyle Lincoln'ün Cumhuriyetçi partisine katıldı ve Ulysses S. Grant'in ABD'nin Hong Kong konsolosu olarak başkanlık yönetiminde hizmet etti.
Charles Jennison
Ateşli bir kölelik karşıtı olan Charles Jennison, ilk olarak 1850'lerin sonlarında, Kansas'taki militan kölelik karşıtı gerillalar topluluğuna verilen takma ad olan, önde gelen bir "Jayhawker" olarak ün kazandı. İç Savaşın başlangıcında, Jennison küçük bir Birlik kuvveti örgütledi ve Missouri'deki Konfederasyon orman korsanlarına savaş açmaya başladı. İlkeli olduğu kadar acımasız olan Jennison, Konfederasyon gerillalarını desteklediği anlaşılan çiftlik evlerini yerle bir etmeyi ve yağmalamayı içeren “kavurulmuş toprak” bir savaş politikası benimsedi.
1862'ye gelindiğinde Jennison'ın saldırıları giderek daha fazla ayrım gözetmez hale geldi - adamlarının Birliği ve Konfederasyon sempatizanlarını soyduğu ve silahla vurduğu biliniyordu - ve Kansas'ta sıkıyönetim ilan edildi. Jennison bu tartışmalı dönemden sonra kısa bir süre emekli oldu, ancak William Quantrill'in Lawrence, Kansas'a yaptığı baskının ardından 1863'te savaşa geri dönecekti. Çatışmanın sonuna kadar görev yaptı, bu noktada yağmalamaktan askeri mahkemeye çıkarıldı ve ordudan terhis edildi. Askerlik hizmetini kutuplaştırıcı bir üne sahip olarak bıraktı, ancak Kansas eyalet meclisinde birkaç yıl hizmet etmeye devam etti.
John McNeill
John Mosby ile birlikte John McNeill, İç Savaşın doğu cephesindeki en etkili Konfederasyon gerillalarından biriydi. Günümüz Batı Virginia'sının bir yerlisi, batı Virginia'daki Birlik operasyonlarına zarar vermek için gerilla taktiklerini kullanan yaklaşık 200 kişilik küçük bir kuvvet olan McNeill's Rangers'ın lideriydi.
Missouri Gerillaları
William Quantrill Ohio'da doğdu ve öğretmen oldu. Utah'a yaptığı seyahatlerden sonra Quantrill, Lawrence, Kansas'ta ikamet etti. Nasıl veya neden olduğu belli olmasa da, bu dönemde Quantrill, Kansas'ta Jayhawkers olarak bilinen kölelik karşıtı erkek ve kadınlara karşı radikal bir nefret geliştirdi. Nefreti onu bir grup Jayhawker'ın güvenini kazanmak için gizlice çalışmaya zorladı, böylece 1858'de onları bir pusuda tuzağa düşürmeye yardım edebildi ve üç kişinin öldürülmesine yardım etti.
İç Savaş patlak verdiğinde, Quantrill yaklaşık 400 gerilladan oluşan bir grubun lideri oldu. Hızlı ve gizli hareket ederek Birlik askerlerini terörize ettiler. En ünlüsü, Quantrill, babaları ve oğullarını acımasız bir şekilde yakıp öldürdüğü Kansas, Lawrence'a bir baskın düzenledi.
Sonunda, Quantrill, İç Savaşın sona ermesinin ardından Kentucky'deki bir çatışmada öldürüldü. Mirası, savaş sırasında Missourian'ların şiddetle bölünmüş sadakatlerinin bir ifadesidir. Bazıları tarafından acımasız bir katil ve diğerleri tarafından Federal saldırganlığa karşı bir savunucu olarak hatırlanır.
"Kanlı" Bill Anderson
- Bill Anderson, 1840'ta Missouri, Randolph County'de doğdu. 1862'de General Sterling Price, Missouri'den sürüldükten sonra, Bill Anderson, William Quantrill'in Bushwhackers grubuna katıldı.
- 1864'te bir anlaşmazlıktan sonra Quantrill'den ayrıldı ve bağımsız bir grupla Missouri'yi terörize etmeye devam etti.
- En kayda değer olanı, izinli olarak yaklaşık 20 Birlik askeriyle karşılaştığı Centralia, Missouri'deki saldırısıydı. Onları soydurdu, öldürdü ve sakat bıraktı.
- Sonunda Ekim 1864'te Albay Samuel P. Cox liderliğindeki bir grup Birlik askeri onu bulup atından vurduğunda öldürüldü. Bloody Bill'in çetesinin vahşeti rezil oldu. Frank ve Jesse James gibi üyeler, savaşın bitiminden sonra devam edecek ve efsanevi olacaklardı.
Bill Anderson, 1840'ta Missouri, Randolph County'de doğdu. 1862'de General Sterling Price, Missouri'den sürüldükten sonra Anderson, William Quantrill'in Bushwhackers grubuna katıldı. Bir federal hapishane çöktüğünde kız kardeşinin kaybının intikamı olarak Lawrence, Kansas'taki baskına katıldı - ki bunun kasıtlı olarak yapıldığına inanıyordu. “Kanlı Bill Anderson” olarak tanınan kız kardeşi Anderson'ın ölümünün ardından acımasızlaştığı bildiriliyor. Daha önce yakaladığı tüm Birlik askerlerini öldürdükten sonra mahkumları serbest bıraktığı biliniyordu. Atını öldürdüklerinin kafataslarıyla süslediği ve her öldürmeyi ipek bir kordonda bir düğümle işaretlediği söylenirdi.
1864'te bir anlaşmazlıktan sonra Quantrill'den ayrıldı ve bağımsız bir grupla Missouri'yi terörize etmeye devam etti. En dikkate değer olanı, yaklaşık 20 Birlik askerini izinli bulduğu Missouri, Centralia'daki saldırısıydı. Onları soydurdu, öldürdü ve sakat bıraktı. Daha sonra onu takip etmek için gönderilen 120 Union Calvary grubunu yendi.
Sonunda, Ekim 1864'te, Albay Samuel P. Cox liderliğindeki bir grup Birlik askerinin onu bulup atından vurmasıyla öldü. Frank ve Jesse James gibi kötü şöhretli üyelerle Bloody Bill'in çetesinin vahşeti devam edecek ve savaşın bitiminden sonra efsanevi hale gelecekti.
vahşi - (Amerikan İç Savaşı'nda) bir gerilla, özellikle bir Konfederasyon.
Tarih
MÖ 512'de dünyanın en büyük imparatorluğunu yöneten ve dünyanın en iyi ordusuna komuta eden Pers savaşçı kral Darius I, göçebe İskitlerin vur-kaç taktiğine boyun eğdi ve onları Tuna'nın ötesindeki topraklarına bıraktı. Makedon kralı Büyük İskender de (MÖ 356-323), taktiklerini değiştirerek ve önemli kabileleri kendi tarafına çekerek üstesinden geldiği ciddi gerilla muhalefetiyle savaştı. MÖ 218'de Kartacalı general Hannibal, Alpler'i geçerek İtalya'ya girerken hatırı sayılır bir gerilla muhalefetiyle karşı karşıya kaldı ve daha sonra Romalı general Quintus Fabius Maximus'un geciktirici askeri taktikleri tarafından körfezlendi. Fabian taktikleri türetilmiştir ve Cunctator ("Geciktirici" anlamına gelir) soyadını kim almıştır. Romalılar, imparatorluğun kuruluşundan önce 200 yıldan fazla bir süre İspanya'yı fethederken gerillalara karşı savaştılar.
Gerilla ve yarı gerilla operasyonları, Roma İmparatorluğu'nu savunmaya zorlayan Gotlar ve Hunlar gibi yırtıcı barbarlar tarafından yüzyıllar boyunca saldırgan bir rolde kullanıldı. 500 yıldan fazla bir süredir İrlanda, İngiltere ve Fransa'yı ele geçiren Vikingler ve Çin'i fetheden ve Orta Avrupa'yı dehşete düşüren Moğollar. 12. yüzyılda Suriye'nin Haçlı işgali, zaman zaman Selçuklu Türklerinin gerilla taktikleri tarafından engellendi; bu, Normanlar tarafından İrlanda'yı fethederken (1169-75) paylaşılan bir hayal kırıklığıydı. Bir yüzyıl sonra, Kubilay Han'ın Moğol ordusu, ordusunu gerilla savaşı için eğitmiş olan Tran Hung Dao tarafından Vietnam bölgesinden sürüldü. İngiltere Kralı I. Edward, Galler gerillalarını boyunduruk altına almak için uzun, zorlu ve pahalı kampanyalarla mücadele etti, ancak İskoçya'yı fethedemedi, ancak büyük ölçüde Robert Bruce'un (Robert I) parlak gerilla operasyonlarından kaynaklandı. Yüz Yıl Savaşı'nda (1337-1453) bir Breton gerilla lideri olan Bertrand du Guesclin, Fabian'ın taciz, sürpriz, pusu, ani saldırı ve yavaş kuşatma taktiklerini kullanarak İngilizleri neredeyse Fransa'dan itti.
Şampiyon Ferguson: Bir Amerikan İç Savaşı Asi Gerilla
Esther Frogg, 1 Kasım 1861'de ön kapısında duran ve kocası William'ı görmek isteyen 20 yaşındaki adamı iyi tanıyordu. Ziyaretçinin adı Champ Ferguson'du ve Froggs gibi Kentucky, Clinton County'nin yerlisiydi. Ancak, Froggs'un aksine, Ferguson Konfederasyonu destekledi.
‘Nasılsın’ dedi ve ona bir koltuk teklif etti.
‘vaktim yok’, diye yanıtladı.
Az önce soymakta olduğu meyveyi göstererek, ‘biraz elma al,’ dedi.
‘Elma yiyorum’ dedi.
Ferguson oturmak istemedi. Yemek istemedi. Konuşmak istemedi. Sadece William Frogg'u görmek istiyordu.
Esther, Ferguson'a kocasının hasta olduğunu ve ziyaretçi alamadığını söyledi. Ancak Ferguson caydırılmayacaktı. Kendisiyle birlikte gelen iki adamı dışarıda bırakarak evin içine girdi.
Ferguson, Frogg'un yatağına yaklaştı, belki de çiftin beş aylık bebeğinin yattığı yakındaki beşiği fark etti. Frogg, ziyaretçisine kızamık olduğunu söyledi. Gerçekten de, 12. Kentucky Piyade alayı (Birlik) tarafından hastalık iznindeydi, ancak hiç şüphesiz bu bilgiyi Ferguson'dan sakladı.
Ferguson, ‘Sanırım Dick Robinson Kampı'nda kızamığa yakalandın, dedi. Camp Robinson, Konfederasyonun yanında yer alan Kentuckians için bir acı noktasıydı. Orada Ev Muhafızlarına alınan erkeklerin Birlik için savaşmaya devam ettiğine inanıyorlardı.
Ferguson konuşmayı bitirmişti. Frogg'u yattığı yerde vurdu.
Frogg, savaş sırasında Ferguson'un ellerinde ölen ilk veya son kişi değildi. Daha onlarcası vardı. Cinayetlerin bazıları meşru muharebe eylemleriydi, ancak diğerleri soğukkanlılıkla cinayetten başka bir şey değildi. Kurbanların çoğu, Ferguson'un siyasi nedenlerden çok kişisel nedenlerle aradığı Birlik destekçileriydi. Frogg'un davasında Ferguson, Birlik yanlısı adamın onu öldürmeyi planladığına dair söylentiler duyduğunu söyledi. Ferguson bir önleyici grev kararı aldı. 'Çocuklara, sorunu doğrudan Frogg'un evine gidip onu öldürerek çözeceğimi söyledim,' dedi daha sonra.
İç Savaştan önce, Ferguson, Kentucky-Tennessee sınırının her iki tarafındaki yukarı Cumberland Dağları'nda kumar oynayan, kabadayı, içki içen, kavga eden, kavgacı bir adam olarak biliniyordu. at tüccarı, tüm bölgeyi tanımaya başladı.
Savaş başladığında, Ferguson hemen Konfederasyonun yanında yer aldı. 29 Kasım 1821'de doğan 10 çocuğun en büyüğü, şimdi hepsi Birliği destekleyen 9 erkek ve kız kardeşi ve annesiyle tamamen çelişiyordu. Gerginlik ancak 1861'in sonlarında veya 1862'nin başlarında, Ferguson ailesini Sparta, Tennessee'ye taşıdığında ve Scott Bledsoe adında yerel bir adam tarafından yönetilen Güney yanlısı bir gerilla grubuna katıldığında arttı. Yakında Ferguson kendi grubunun kaptanı oldu.
Ferguson'un düşmanlarına yönelik acımasız düşmanlığını açıklamaya çalışan birçok efsane, Sparta ve Tennessee'deki White County'deki birçok hayranının çabalarıyla sebat ediyor. Bir hesapta Ferguson, Yankees'ten ve destekçilerinden nefret ediyordu çünkü Birlik askerleri genç oğlunu vurarak öldürmüşlerdi, bu sırada çocuk bir Konfederasyon bayrağı sallayarak masumca oynuyordu. Gerçekte, Ferguson'un tek oğlu savaş başlamadan birkaç yıl önce öldü. Daha da yaygın olarak kabul edilen bir açıklama, Ferguson dışarıdayken 11 Sendika üyesinin evine gelip karısını ve küçük kızını küçük düşürmesidir. Adamlar kadını ve kızı soyunmaya ve caddede yürümeye zorladı, hikaye devam etti. Ferguson bile bu hikayeye ‘absürt' dedi.
Ferguson, diğerlerinden daha az romantik olmasına rağmen, neden savaşa girdiğine dair en makul açıklamayı yaptı. Savaştan kısa bir süre önce, Tennessee, Fentress County'deki bir kamp toplantısında bir polis memurunu arbedede bıçaklamaktan tutuklanmıştı. ‘Savaş çıktığında,’ daha sonra, ‘Bu davadaki tüm kovuşturmaların bırakılacağı vaadiyle orduya katılmaya ikna edildim dedi. İşte böyle silahlanmaya geldim.’
Ferguson, Frogg saldırısı gibi bazılarının önleyici saldırılar olduğunu kabul ederken, tüm cinayetlerinin nefsi müdafaa olduğunu iddia etti. Bunlardan biri Frogg'un ölümünden yaklaşık bir ay sonra meydana geldi. Ferguson ve adamları, Clinton County'de yaşayan Reuben Wood'un evine gittiler. Wood, evinin önündeki yolda gerillalarla karşılaştı. Ferguson yaşlı adama 'Yalvarmayın' dedi. Çocukken Ferguson'a baktı. ‘Bana her zaman bir beyefendi gibi davrandın,’ dedi Ferguson, ‘ama sen Camp Robinson'a gittin ve ben seni öldürmeye niyetliyim.’ Reuben Wood kolay ölmedi. Ölümcül şekilde yaralanmış olsa bile, bir baltayla Ferguson'un silahını devirmeyi ve kaçmayı başardı. Wood iki gün sonra öldü.
‘Reuben Wood ve ben savaştan önce her zaman iyi arkadaştık,’ dedi Ferguson, ‘ama ondan sonra kardeşim Jim'in faaliyet gösterdiği şirketle bağlantılıydı. Fırsat bulursa beni öldürmeyi planladığını biliyordum. İkisi de beni yakaladı ve beni oldukça çaresizliğe sürükledi.
Öldürüldüğü gün onunla yolda karşılaştık ve bana saldırmaya başladı ve sanırım beni vurmak istedi.Acınası çekiciliğiyle ilgili dokunaklı hikaye bana bir bebekken beni emzirmiş ve beni dizine atmış — yanlıştır ve açıkça sempati yaratmak için ayağa kalkmış ve beni kalpsiz bir zavallı olarak tanıtmıştır. . Reuben Wood'u vurmamış olsaydım, muhtemelen burada olmayacaktım çünkü o beni vuracaktı. Bu eylemi yaptığım için asla pişmanlık duymadım ve asla da etmeyeceğim. Bana karşı açık bir savaştaydı.’
1862'de Ferguson, uzun süredir devam eden savaşına, en büyük düşmanı olacak olan David Beaty adında bir adamla başladı. Nashville Dispatch, Beaty'nin kariyerinin başından sonuna kadar Champ Ferguson'la mücadele ettiğini kaydetti. Sayısız kez birbirlerine ateş ettiler ve her biri çirkin yaralar aldı. Ölümcül düşmanlardı ve vahşi bir gaddarlıkla birbirlerini avladılar.
Tennessee, Fentress County'deki komşuları tarafından Tinker Dave olarak bilinen Beaty (Beatty olarak da bilinir), Birliği savunmasında Ferguson'un Konfederasyondan olduğu kadar acımasız ve gaddardı. Yerel efsane, bir adamı vurduğu ve ardından atını talihsiz kurbanın yüzüne basması için yönlendirdiği zamanı anlatır.
Beaty, 1862'nin başlarında gerilla oldu. 1 Şubat civarında, Bledsoe'nun adamları Beaty'yi taraf tutması veya ülkeyi terk etmesi konusunda uyardı. Savaşın bu noktasında, Beaty'ye göre, Bledsoe ve Ferguson, 'ben de dahil olmak üzere, genel olarak Birlik erkeklerini askere alıyor, öldürüyor ve ateş ediyorlardı.' Beaty tehdide diğer tarafı seçip kendininkini yükselterek yanıt verdi. gerilla çetesi. Adamları, Ferguson'unkiler gibi ormanda yaşadı ve aynı taktikleri uyguladı. Bu düşmanlar sık sık çatıştı.
Fırsat verildiğinde, Ferguson ve Beaty kuşkusuz hevesle birbirlerinin boğazını keseceklerdi, ancak karşılıklı saygıyı paylaşıyorlardı. Belki de kibar toplum veya askeri kurumdan çok birbirleriyle ortak noktaları olan akraba ruhlar olduklarını hissettiler.
1862 baharında, Tennessee'de nispeten az sayıda büyük askeri çatışma gerçekleşti, ancak Cumberland Dağları şiddetle doluydu. Gezici haydut çeteleri, kurbanlarının siyasetine aldırmadan istediklerini çalmak için savaştan yararlandı. Bu kanun kaçaklarının bir adamı düşman sempatizanı ilan etmesi ve sonra onun malını alması ve hatta öldürmesi alışılmadık bir durum değildi. Aileler, arkadaşlar ve komşular o kadar tutkulu bir şekilde bölünmüşlerdi ki, bir adamın uyumunu sorgulayan boş söylentiler bile yakında ölümüne yol açabilirdi. Birçok ihtiyatlı insan kendi evlerinden kaçındı.
Tüm bu kaosun ortasında Champ Ferguson duruyordu. Esir aldığı Birlik adamlarının birçoğu — kimisi orduda, kimisi vurulmuş olarak bulundu ve çoğu zaman kalbinden bıçaklandı. Ferguson, Bowie bıçağını tercih etti ve kurbanlarını sık sık bir bıçakla bitirdi. Kaçırılacağına dair söylentiler vardı.
1 Nisan 1862'de Ferguson, Fentress County'de 16 yaşındaki Fount Zachery ile karşılaştı. Zachery bir av tüfeği taşıyordu. Silahı teslim etti ama yine de Ferguson onu vurdu. Neredeyse Zachery yere düşer düşmez, Ferguson Bowie bıçağıyla onun üzerindeydi ve Fount Zachery, dört Zachery erkeğinden Ferguson'a düşen ilk kişi oldu. Ferguson, bölgedeki herhangi bir silahlı adamı öldürmek için resmi emirleri olduğunu iddia ederek eylemlerini haklı çıkardı.
Önümüzdeki birkaç hafta içinde, Ferguson'un adamları, Clinton County'deki Fentress County Union gerillası Elijah Kogier'de liderlerinin kuzeni Alexander Huff'ı öldürdüler. James Zachery'nin kızı Esther, Ferguson'u aile bahçesinde babasını kovalarken, adamlarına 'Vur onu, kahretsin, vur!' diye bağırdığını gördüğünü söylerdi.
Nisan ayının sonlarına doğru, Albay John Hunt Morgan'ın Kentucky süvarileri Sparta, Tennessee ve Ferguson'dan geçti ve bazı adamları izci olarak hizmet etmek için kuvvete katıldı. Morgan'ın adamları, kahramanlıkları bölgede zaten efsane haline gelen kötü şöhretli kanun kaçağına bir göz atmak için Ferguson'un etrafında toplandılar. Ferguson ve gerillalarından birkaçı Morgan'la birlikte bazı baskınlarda at sürdüler, Tomkinsville, Lübnan ve Cynthiana, Kentucky'de ve 21 Haziran'da Gallatin, Tennessee'de savaştılar.
Ferguson, Morgan'ın ikinci komutanı ve kayınbiraderi Binbaşı Basil W. Duke ile yakından tanıştı. Duke, kötü şöhretli izcisini mahkumların kötüye kullanılması olmayacağı konusunda uyardı. Ferguson öfkeliydi. Duke'e, savaşta yakalanan düzenli olarak görevlendirilen subaylara asla zarar vermeyeceğine dair güvence verdi, çünkü onlara karşı kişisel olarak yanlış oldukları dışında hiçbir şeyi yoktu ve buraya gelip halkımızla savaşmaması gerekiyordu. öldürmek için haklı sebepleri olan herhangi bir ‘tazı’ ile karşılaşırsa, onları öldürmekte tereddüt etmeyecekti.
1862 sonbaharında, Ferguson neredeyse tamamen kişisel kan davalarına odaklanmıştı. Ekim ayında, üç adamını pusuya düşürüp öldürdüğünden şüphelendiği Wash Tabor adında bir adamı öldürdü. Ferguson, Tabor ile birlikte yakalanan diğerlerine zarar vermedi. Mahkûm George Thrasher'a, "Seni öldürmekten yana değilim, Thrasher, sen hiçbir zaman şantaj yapmadın ya da at çalmadın" diye açıkladı. Kahrolası iyi bir Hıristiyan olan yaşlı Wash Tabor'u öldürdüm ve ölmeyi umursadığını sanmıyorum. Daha sonraki bir olayda, Ferguson'un mahkumlarından biri olan John Crabtree'nin annesi, oğlunun hayatı için yalvardı. , ancak gerilla lideri ona endişesinin gelmekte çok geç olduğunu söyledi. Endişelenme zamanının yıllar önce olduğunu, oğlunu doğru bir şekilde büyütmek için hala şansının olduğu zaman olduğunu öne sürdü.
Ferguson'un birkaç kurbanı, 7. Tennessee Piyade Birliği'ne (Birlik) aitti. Dolayısıyla bu alayın komutanı Albay William Clift'in Tennessee-Kentucky sınırında dolaşan bağımsız Asi çetelerine saldırmaya hevesli olması şaşırtıcı değil. 'Bu gerilla birliklerinin bir an önce dağıtılmasının son derece zaruri olduğunu düşünüyorum, çünkü var olmalarına izin verilirken ülke barışının güvenliği söz konusu olamaz' dedi.
15 Aralık'ta, Birlik XIV Kolordu komutanı Tümgeneral William Rosecrans, XIV Kolordu merkezinin komutanı Tümgeneral George H. Thomas'ın, Ferguson ve bir başka Tennessee gerilla olan Oliver'ın ardından Albay Frank Wolford'un 1. Kentucky Süvarilerini göndermesine izin veren bir emir yayınladı. Overton County'den Hamilton. Rosecrans, "Albay Wolford'un Hamilton ve Ferguson'u takip etme ve yakalama izni var," diye yazdı Rosecrans, ‘ama kendini yakalamamaya dikkat etsin.
1863 Yılbaşı Gecesi'nde Ferguson, Kentucky'deki en belalı düşmanlarından bazılarından kurtulmak için yola çıktı. İlk düşen Birlik gerilla Elam Huddleston oldu. Konfederasyon gerillaları ile Huddleston kardeşler Elam ve Moses arasında kuzenleri David Huddleston'ın da yardımıyla bir saat süren silahlı çatışmanın ardından Ferguson, amaçlanan kurbanını evinde öldürdü. Ölenlerin yanında James Zachery'nin oğulları olan Zachery kardeşler Peter ve Allen vardı. Ferguson, göğüs göğüse şiddetli bir mücadelenin ardından Peter'ı bıçağıyla öldürdü.
Ferguson'un özel davaları, Huddleston savaşından sonra, düzenli Federal orduyla uğraşmakla çok meşgul olduğu için bir süreliğine askıya alındı. Önümüzdeki iki yıl boyunca, sayıları düzinelerce ve bazen yüzlerce olan gerilla grubu, Birlik güçlerini rahatsız edecek ve bazen Konfederasyon süvari alaylarını güçlendirecekti.
Savaşın ikinci yarısında, Federaller gerilla kalelerini, özellikle Sparta, Tennessee'yi sıkıştırıyorlardı. Albay Thomas J. Harrison'ın 8. Indiana Süvarileri ve Albay William B. Stokes'un 5. Tennessee Süvarileri bölgeyi didik didik aradı, partizanlarla çatıştı ve Ferguson'un çiftliğine iki kez baskın düzenledi. Ferguson, Tennessee, Spencer'dan George Carter ile Fentress County'ye baskın yapmak için güçlerini birleştirmeye gittiği için her iki seferde de evde değildi. Baskın, diğerlerinin yanı sıra Beaty'nin oğlu Dallas'ın ölümüyle sonuçlandı.
18 Şubat 1864'te Stokes, Sparta'yı ele geçirdi. Birlik askerleri ve yerel Konfederasyon partizanları o andan itibaren sık sık çatıştı. Ferguson, 22 Şubat'ta White County'deki Calfkiller'da savaştı ve 11 Mart'ta başka bir çatışmada yaralandı. O Mart'ta 5. Tennessee Süvari Birliği'nin askerleri, Ferguson'un eski yoldaşı Scott Bledsoe'yu öldürdü.
Konfederasyon gerillaları mülkü yok etmeye ve Federal hisse senetlerini çalmaya devam etti. 4. Tennessee Piyade Birliği'nden (Birlik) Binbaşı Thomas H. Reeves, Sparta vatandaşlarının Asi gerillalara gizlice yardım etmeye devam etmesine kızdı, 15 Temmuz'da komutasını şehre aldı. Sıkıyönetim ilan etti ve bulduğu herkesi tutuklattı. Acı çeken sakinler kasabalarının yok edilmesini bekliyordu, ancak dördüncüsü ertesi gün sadece dokuz mahkumla ayrıldı. Reeves'e göre, adamları ‘benzersiz bir yağmalamayla övünebilirdi.
Birlik gerillaları haftalar içinde Ferguson'un evini yakıp kül etti. Ferguson ve yoldaşları güneye yöneldiler ve Tümgeneral Joseph Wheeler'ın süvarilerine katıldılar. Daha sonra Wheeler'ın komutasından ayrıldılar ve güneybatı Virginia'daki Tümgeneral John C. Breckinridge'e rapor vermeleri emredildi.
Ferguson en rezil cinayetini Emory, Virginia'da işledi. Ferguson ve adamları, 2 Ekim 1864'te bir Federal süvari saldırısına uğradığında Saltville, Virginia'da küçük bir Konfederasyon kuvvetiyle birlikteydiler. Konfederasyonlar coşkulu bir direniş sergilediler ve sert bir savaşın ardından Federaller geri çekildi. Ertesi sabah Emory'de, Ferguson ve teğmeni Rains Philpot, Federal'in yaralı ve mahkumların alındığı Konfederasyon hastanesine girdi. Aynı askerlerden bazıları daha sonra Ferguson'un savaş alanında, özellikle de çevrelerindeki siyah ve beyaz adamları soğukkanlılıkla öldürdüğünü gördüklerini ifade ettiler.
Hastanede, Ferguson, 13. Kentucky Süvari Birliği'nden Teğmen Elza C. Smith'i çaresiz bir mahkum olarak yatarken vurdu. Ferguson, Hamilton teslim olmaya çalışırken Smith'in yoldaşı Oliver P. Hamilton'u öldürdüğünden şüphelenmiş olabilir. Ferguson, Smith'in yatağını ararken 'Smith'e kinim var' dediği duyuldu. ‘Onu bulacağız.’ Ferguson ve adamlarının o gün yaptığı yaralı ve mahkumların öldürülmesi, tarihe Saltville Katliamı olarak geçecekti.
Champ Ferguson'un dört yıllık yarı askeri kariyeri, 26 Mayıs 1865'te Sparta'da Federal gözaltına alındığında sona erdi. Tennessee Atlı Piyade'den Albay Joseph Blackburn onu yakaladığını iddia ederken, Ferguson teslim olduğunu iddia etti.
Ferguson, teslim olan diğer gerillalar gibi şartlı tahliye edileceğini düşündü. Farkına varmadığı şey, Federal hükümetin, teslim olmaya yönelik herhangi bir girişiminin reddedilmesi gerektiğini belirterek, onu seçmiş olmasıydı. Nashville'de hapse atıldı ve kısa süre sonra sansasyonel bir askeri davanın odak noktası oldu. Gerilla ve katil olmakla suçlandı.
Aleyhinde uzun bir tanık kuyruğu belirdi. Biri baş düşmanı Beaty'ydi. Daha sonra, bir muhabir Ferguson'a Beaty hakkında ne düşündüğünü sordu. ‘Eh, Tinker Dave'den daha kötü adamlar var,’ diye yanıtladı Ferguson. Benimle cesurca savaştı ve beni ağır yaladı, ama ben ona her zaman onun gönderdiği kadar iyi verdim. Tinker Dave…'a karşı hiçbir şeyim yok. Savaş sırasında ikimiz de birbirimizi elde etmeye çalıştık ama her zaman birbirimiz için fazla kurnaz olduğumuzu kanıtladık.' Yetenekli bir nişancı olduğunu ve hedefin Beaty olduğu zamanlar dışında her zaman hedefini vurduğunu kaydetti.
Ferguson'un savunma zamanı geldiğinde, yalnızca bir avuç karakter tanığı toplayabildi. Biri Joseph Wheeler'dı, ancak bu saygın generalin desteği bile mahkemeyi etkilemeye yetmedi. 10 Ekim'de Ferguson suçlu bulundu ve asılmaya mahkum edildi.
Ferguson son ifadesinde 'Başlangıçta Güneyli bir adamdım' dedi. Henüz değilim ve bir Asi olarak öleceğim. Yaptığım her şeyde haklı olduğuma inanıyorum.' Yalnızca kendisini öldürmeyi planlayanları öldürdüğünü ve mahkumlara düşmanın kendi adamlarına davrandığı gibi davrandığını yineledi. ‘Tekrar ediyorum bir Asi olarak öldüğümü ve son isteğim bedenimin White County, Tennessee'ye götürülmesi ve iyi Asi toprağına gömülmesidir.’
Ferguson, 20 Ekim'de asıldı, karısı ve ağlayan 16 yaşındaki kızı, cansız bedeni ipin ucunda sallanırken izliyordu.
Ferguson'un kanlı savaş sicili, onun kaderini hak eden bir katil olduğunu ortaya koyuyor. Yine de, Birlik yanlısı bazı adamlar da dahil olmak üzere çağdaşlarının çoğu ondan daha iyi değildi, yine de benzer bir cezadan kurtuldular. Beaty, Birlik hükümeti için ücretsiz olarak silaha sarıldığını itiraf etti, bu da onu tanımı gereği bir gerilla yaptı. Ferguson ile aynı kaderi paylaşabilirdi. Açıkça çifte standart uygulanıyordu. Gerçekten de, Nashville'deki Birlik yanlısı gazeteler Ferguson davasına yer verdiğinde, sanıktan 'canavar suçlu' ve Beaty'den de 'ünlü Birlik izci' olarak bahsettiler.
Tennessee Birliğe yeniden kabul edildikten sonra, Beaty devletin saygın bir vatandaşı oldu. Jamestown'a döndüğünde bölge mahkemesinin bir üyesi olarak bile görev yaptı.
Beaty ve Ferguson arasındaki benzerliklerin ironisi, Ferguson'un savunucularının gözünden kaçamazdı. Bir adamı suçlu yapan aynı işler, eğer onun tarafı kazanırsa onu bir kahraman yapabilir.
Bu makale Troy D. Smith tarafından yazılmıştır ve orijinal olarak Aralık 2001 sayısında yayınlanmıştır. İç Savaş Zamanları dergi.
Daha fazla harika makale için abone olduğunuzdan emin olun İç Savaş Zamanları bugün dergi!
Bu NC adamı, en önemli İç Savaş liderlerinden biriydi, ancak 100 yıl boyunca tarihten silindi.
WILMINGTON, N.C. (WTVD) - 1800'lerin sonlarının en önemli Afrikalı Amerikalı liderlerinden biri Kuzey Carolina'da doğdu, ancak başarıları ve etkisi 100 yıl boyunca tarihten silindi.
Abraham Galloway bir casus, bir isyancı, bir devlet adamı, işçi sınıfının ateşli bir savunucusu ve baskı ve zorbalığa karşı bir savaşçıydı.
Tarihçi Dr. David Cecelski, "Kuzey'de konuşma turları yaptığında, Frederick Douglass'ı gecenin ana konuşmacısı olarak tanıtmadı. Frederick Douglass onu gecenin ana konuşmacısı olarak tanıttı" dedi.
Yine de bugün, Frederick Douglass Amerikan tarihinde herkesin bildiği bir isim ve merkezi bir araştırma figürüyken, Abraham Galloway pek bilinmiyor.
Galloway 1870'de öldüğünde cenazesine yaklaşık 6.000 kişi katıldı. O zamanki gazeteler, bunun Kuzey Carolina tarihindeki en büyük cenaze olduğunu bildirdi.
Cecelski, "Herkes o noktada Abraham Galloway'in kim olduğunu biliyordu" dedi.
Galloway bir savaş kahramanıydı. Ulusal düzeyde tanınan bir konuşmacıydı. Kuzey Carolina Genel Kurulunda görev yapmak üzere seçilen ilk Afrikalı Amerikalılardan biriydi. Ancak 1900'lerden 2000'lere kadar Kuzey Carolina tarih kitaplarını, müzeleri ve sınıfları kontrol edin ve eyaletin en etkili oğullarından birinin fısıltısını neredeyse hiç bulamazsınız.
"Olan şey - ve bu Kuzey Carolina tarihinin merkezi bir parçası - 1890'ların başlarında 1900'lerin başlarında, geçmişimizin neye benzediğine dair yeni bir vizyon elde ediyoruz. Büyüdüğüm Kuzey Carolina tarihi" dedi Cecelski. "Uysal siyah insanlar, mutlu köleler - tarihimizin bu vizyonunda, Abraham Galloway gibi bir adama yer yok. Gururlu bir Afrikalı Amerikalı isyancıydı. Zekiydi. Dünya tarihinin en büyük gerilla liderlerinden biri gibi savaştı. halkının özgürlüğü."
Galloway memnun etmesi zor bir adamdı, korkusuzdu. Kemerinde herkesin görebileceği şekilde her zaman iki tabanca bulundurmasıyla tanınırdı ve sokaktan geçenleri düellolara davet ederdi. Ama aynı zamanda alaycı bir mizah anlayışına sahip, yüksek sesle ve sık sık gülmeyi seven bir adamdı.
'Yüksek sesle ve sık sık güldü:' Abraham Galloway'in yaşam felsefesi
'Yüksek sesle ve sık sık güldü': Abraham Galloway'in yaşam felsefesi
Cecelski, bir kitap araştırırken, hayattan daha büyük görünen bir adam hakkında hikayeler arasında dolaşırken: 19. yüzyıldan kalma bir James Bond.
Cecelski, "Neredeyse (hikayelere) inanamadım" dedi. "Kölelik tarihi hakkında bana öğretilenlere, İç Savaş tarihi hakkında bana öğretilenlere, Afro-Amerikan tarihi hakkında bana öğretilenlere hiç benzemiyorlardı."
Galloway, 1837'de şu anda Southport, Kuzey Carolina'da doğdu. Annesi köleydi, babası beyaz bir adamdı. Sadece hayatta kalabilmek için casusluk becerileri öğrenmek zorunda olduğu bir dünyada büyüdü.
Cecelski, "Birlik generalleri daha sonra Galloway ve diğer Afro-Amerikalı casuslar hakkında şunları söyledi: Sanki casus olmak için doğduklarını söylediler" dedi. "Bunu geliştirmişlerdi -- sadece kölelik yoluyla yaşamak onlara ihtiyaç duydukları en temel becerileri kazandırdı. Sahte bir yüz ifade etme yeteneği. Bilirsiniz, üstlenmeyi, çevreye karışmayı, kendilerini gizlemeyi."
Galloway 19 yaşındayken bir gemide saklanarak kuzeye kaçtı. Bir süre Güney'e geri dönerek çalıştı ve diğer köleleştirilmiş insanların Kuzey'e kaçmasına yardım etti.
İç Savaş başladığında, Birlik Ordusu Güney'de daha iyi askeri istihbarata ihtiyaç duyduğunu fark etti. Abraham Galloway, ihtiyaç duydukları mükemmel casus tipiydi.
20'li yaşlarının ortalarını Güney'de bir casus ağı kurarak, Birlik Ordusu'na bilgi vererek ve hatta annesini kurtarmak için Konfederasyon topraklarına yüzlerce mil yol kat ederek geçirdi.
Bu süre zarfında Galloway, bir tür usta casus olmaktan, önde gelen bir Afrikalı-Amerikalı siyasi lider olmaya gidiyor.
Savaş sırasında Güney'deki ilk Sivil Haklar gruplarını kurdu. Birlik İç Savaşı kazanırsa, Başkan Abraham Lincoln'e siyasi eşitlik ve Afrikalı Amerikalılara tam vatandaşlık vaat etmesi için baskı yapmak için Güney'den Beyaz Saray'a giden Afrikalı Amerikalı erkeklerden oluşan bir heyeti yönetti.
İZLE: Cecelski, Galloway'in Lincoln ile görüşmesinin öneminden bahsediyor
İZLE: Cecelski, Galloway'in Lincoln ile görüşmesinin öneminden bahsediyor
Cecelski, "Ve temelde bunu başarıyorlar." Dedi. "Savaştan sonra istedikleri her şey olmamış olabilir. Her hedefe ulaşmamış olabilir, ancak milyonlarca insanı kölelikten kurtardılar. Ve en başından beri - ve bu benim için ufuk açıcıydı - güney siyahlarıydı. Bu itişe öncülük eden Galloway gibi erkekler ve kadınlar Kuzeydeki beyaz kölelik karşıtı değildi, kuzeyden siyahları özgür bırakmadı, Kinston ve Durham gibi küçük yerlerde siperlerde savaşan insanlardı ve güneyde. Galloway gibi her gün hayatlarını riske atan insanlar."
1868'de Galloway, ilk Afrikalı Amerikalılar temsilcileri grubunun bir parçası olarak Kuzey Carolina'da eyalet Senatörü seçildi.
Cecelski, "Genel Kurul'da işçi hakları için çalıştı, bugün bize aşina olduğumuz konular: asgari ücret, çalışma saatlerini düzenleme. Kadınların oy hakkıyla ilgili ilk değişiklikleri o getirdi."
Köle olarak dünyaya gelen ve okuma yazma öğrenmesi yasaklanan adam, şimdi Kuzey Carolina'daki en etkili adamlardan biriydi.
Ama hayatı aniden sona erdi. 33 yaşında ateş ve sarılıktan öldü.
Cecelski, "Abraham Galloway'i özleyebilirsek - ve 10 yıl, 20 yıl önce kimse onun kim olduğunu bilmiyordu - kim bilir başka neleri kaçırdık" dedi. "Bence özellikle gençler için, öğrenciler için, bu tür tarihi keşiflerin heyecanı ve önemi onları bekliyor. Ve sadece Afro-Amerikan tarihini kastetmiyorum, yani evet, aynı zamanda her şeyi kastediyorum. Birçok yönden, bu çılgın yeni dünyada bir gelecek şekillendirmeye çalışırken, güç alabileceğimiz, ilham alabileceğimiz, kim olduğumuza dair daha iyi bir vizyon elde edebileceğimiz geçmişimizin en iyi yanlarından ve yerlerden ve meydana gelen şeylerden mahrum bırakıldık. içinde bulunduğumuz dünya."
Yaklaşık 100 yıldır tarihten silinmesine rağmen Galloway'in hayat hikayesi şimdi tarih kitaplarına geri dönüyor. Wilmington geçenlerde yaşadığı yerin yakınında tarihi bir işaret koydu. Hikayesi ayrıca Kuzey Karolina Tarih Müzesi'nde de bulunabilir.
Abraham Galloway hakkında daha fazla bilgi edinmek için Cecelski'nin kitabını okumayı düşünün. Özgürlük Ateşi.
Gerilla savaşı
Gerilla bir Missouri kasabasına baskın düzenledi. Kongre Kütüphanesi
Amerikan İç Savaşı boyunca, mavi ve gri renkli büyük ordular konvansiyonel savaş alanlarında çarpışırken, son derece farklı türde bir çatışma da şiddetleniyordu: Güney'de Federal işgale yanıt olarak patlak veren kanlı bir gerilla savaşı. Pusular, sürpriz baskınlar ve düzensiz savaş tarzlarıyla karakterize edilen bu gerilla savaşı vahşi, kaotik ve çoğu zaman düzensiz hale geldi. Güneyde hem Konfederasyon gerillaları hem de İttihatçılar tarafından yürütülen gerilla savaşı, 1861 ile 1865 yılları arasında yoğunlaştı ve savaşın sonucu üzerinde derin bir etkisi oldu.
Nisan 1861'de İç Savaş patlak verir vermez, gerilla savaşı Konfederasyon ordusuna katılmaya popüler bir alternatif olarak ortaya çıktı. Yaklaşan Federal işgalden korkan Ortabatı, Yukarı Güney ve Derin Güney'deki ayrılıkçı siviller, Yankee işgaline bağımsız olarak direnmek için gerilla grupları halinde örgütlenmek için zaman kaybetmediler. Gerilla olarak savaşmak çekiciydi: Erkeklere düzenli orduda sahip olduklarından daha fazla özgürlük sağlayacak ve en önemlisi, ailelerini ve topluluklarını savunmak için evde kalmalarına izin verecekti.
"Kanlı Bill" Anderson, ünlü bir Missouri hırsızı. Wikimedia Commons
İç Savaş sırasında birkaç farklı türde gerilla ortaya çıktı. İç Savaş gerillalarının çoğuna, Birlik askerlerinin "çalılık" olarak adlandırdığı ve düşmanlarına saldırdığı yeşillik ve orman hatlarının arkasına saklanma eğilimleri nedeniyle bushwhackers deniyordu. Bushwhacker'lar, Konfederasyon ordusuyla hiçbir ilişkisi olmayan, üniformasız sivil direnişçilerdi ve barışçıl bir Güneyli sivili kendilerine daha sonra saldıracak olandan ayırt etmenin hiçbir yolu olmayan Birlik ordusu için sürekli bir kafa karışıklığı kaynağıydı. Partizan korucular, 1862'de Konfederasyon Kongresi'nin, erkeklerin düzenli ordudan ziyade bir partizan birliğinde hizmete girmelerine izin veren bir yasa olan Partizan Korucu Yasası'nı kabul etmesiyle onaylandıklarında daha meşru bir gerilla türü olarak ortaya çıktı. Partizanlar, orman hırsızları gibi bağımsız ve düzensiz taktiklerle hareket eden, ancak Konfederasyon üniformaları giyen, Konfederasyon komisyonları tutan liderleri olan ve Konfederasyon ordusunda bir amirine rapor vermekten sorumlu olan adam gruplarıydı.
Orman avcıları ve partizan korucular arasındaki büyük fark nedeniyle, Birlik Ordusu başlangıçta gerillalarla nasıl başa çıkması gerektiğinden emin değildi. 1862'de General Henry Halleck, filozof Dr. Francis Lieber tarafından yazılan ve Birlik komutanlarına 100 No'lu Genel Emirler olarak verilen Lieber Yasası'nı yayınladı. savaşçılar ve yakalanırlarsa vurulabilirler. Partizanlar, ne kadar gevşek olursa olsun, Konfederasyon Ordusuna ait olduklarından, savaş esiri olarak muamele görmeleri gerekiyordu.
Ünlü Jayhawker James Lane, "Lane'in Tugayı"nın lideri. Kongre Kütüphanesi
İç Savaş, genellikle, komşunun komşuya karşı savaştığı bir kardeşin savaşı olarak nitelendirilmiştir ve bu yorum kesinlikle savaşın gerilla unsuru için geçerlidir. Güneyde, İttihatçı sempatizanlar, topluluklarının ayrılıkçı üyelerine karşı kendilerini savunmak için gerillalar olarak az sayıda örgütlendiler. Tipik olarak Ortabatı'da Jayhawkers ve Doğu'da Buffaloes olarak adlandırılan bu İttihatçı gerillalar, vahşi hayvanlara karşı silaha sarıldı. Savaş boyunca nispeten küçük bir rol oynayacak olsalar da, Konfederasyon gerilla meslektaşları neredeyse her Güney eyaletinde İç Savaşı önemli ölçüde etkileyecektir.
Konfederasyonun her bölümünde gerilla savaşı kendi gölgesini ve karakterini aldı. Ortabatı'da en yoğun döneminde erken ortaya çıktı, 1861'in başlarında Missouri'de patladı. Hemen vahşi ve barbar bir hale geldi, esas olarak daha çok kanun kaçağı gibi davranan orman hırsızları tarafından savaştı. William Clarke Quantrill ve William T. “Kanlı Bill” Anderson gibi adamlar, cinayet çılgınlığından biraz daha fazla olan baskınlar gerçekleştirdiler. 1863'te Quantrill, Kansas, Lawrence'taki Birlikçi kasabasında 200 erkek ve çocuğu öldürdü ve 1864'te Anderson, adamlarının - genç bir Jesse James de dahil olmak üzere - 24 silahsız Birlik askerini trenden indirdiği ve idam ettiği ünlü Centralia Katliamı'na öncülük etti. onlara. Birlikçi Jayhawkers, ayrılıkçı aileleri avladıkları ve Konfederasyon korsanlarını yok etmeye çalıştıkları için Ortabatı toplumu için eşit bir tehdit oluşturacaktı.
Quantrill ve adamları Lawrence, Kansas'a baskın düzenledi. Kongre Kütüphanesi
Bununla birlikte, doğudaki gerillalar ve partizan korucular, dikkatlerini Yankee işgalcilerini taciz etmeye odakladılar ve kısa süre sonra Birlik ordusu için gerçek ve sürekli bir tehdit olarak ortaya çıktılar. Bu düzensizler, Birlik gözcülerine ve küçük, savunmasız Birlik erkek gruplarına saldırdı. Birlik malzemelerine el koydular, iletişim hatlarını kestiler, vagonları ve demiryollarını tahrip ettiler, sürpriz baskınlar düzenlediler ve Yankee kamplarını işgal etmek için genellikle mavi üniformalar giydiler. Bu taktikler, 1863'te Albay John Singleton Mosby'nin partizan bir korucu grubu olan 43. Gri Hayalet olarak bilinen Mosby, Virginia'da konuşlanmış Birlik birliklerine iki yıl boyunca meydan okudu. Federaller Mosby'nin faaliyetlerini durdurmakta o kadar acizdi ki, 1863'ün sonunda Kuzey Virginia ve Shenandoah Vadisi "Mosby'nin Konfederasyonu" olarak tanındı.
Mosby's Rangers, Shenandoah Vadisi'ne baskın düzenledi James E. Taylor
Gerillaların Birlik ordusunu düşmanlaştırma çabaları yadsınamaz derecede başarılıydı. Buna karşılık, Birlik komutanları gerillaları yakalamak için keşif ekipleri göndermeye çalıştı. Ancak bu girişimler çok az başarılı oldu. Sürpriz ve bölge bilgisi avantajına sahip olan gerillaları yakalamak neredeyse imkansızdı ve onları yakalama çabaları sadece askerlerin Konfederasyon ordusuyla savaşmasını engelledi. Birlik malzemelerini yok etmeye ve Birlik adamlarını öldürmeye devam eden gerillaları durduramamaları, Kuzey askerleri arasında gerillaların geldiği Güney nüfusu için artan bir hoşnutsuzluğu teşvik etti. 1862 sonlarında, cephesinde konvansiyonel bir orduyla savaşan ve her taraftan gelen gerilla tehdidine yenik düşen Birlik Ordusu, gerilla eylemini “sert savaş” politikalarıyla karşılamaya başladı. Birlik komutanları, genellikle evleri ve toplulukları yakarak, sivil sivilleri tutuklayarak ve bazı durumlarda tüm ilçeleri tahliye ederek gerillaların eylemlerinden sivilleri sorumlu tutmaya başladı. 1865'e gelindiğinde, Güney'deki gerilla savaşı karışık, kanlı ve düzensiz hale gelmişti. Birlik Ordusu gerillalara tahammül etmeyi bırakmış ve saldırılarını tereddütsüz misilleme ile karşılamıştı. Toplumlarındaki şiddetten bitkin düşen ve federallerin evlerine karşı misilleme yapmasını önlemeyi umut eden siviller, gerilla hareketine desteklerini kaybettiler ve kısa sürede yok olmaya başladılar.
Gerillaların savaş sırasında oynadığı önemli role rağmen, akademik olarak çok az ilgi gördüler. Erken İç Savaş tarihçileri gerillaları ilginç ama alakasız olarak nitelendirdiler ve bunun sonucunda İç Savaş sırasında gerillaların önemi büyük ölçüde hafife alındı. Ancak bugün tarihçiler, gerillaların hem savaşın sonucunu hem de savaş zamanı toplumunu şekillendirmede oynadığı rolü fark etmeye başlıyorlar. Gerillalar, ister orman korsanları, ister jayhawkers veya partizan korucuları olarak savaşsınlar, hem Konfederasyon iç cephesini hem de Birlik askeri politikasını etkiledi ve Amerikan İç Savaşı'nda biraz göz ardı edilirse önemli figürler olduklarını kanıtladılar.
Kül, Stephen V. Yankees Geldiğinde: İşgal Altındaki Güney'de Çatışma ve Kaos, 1861-1865. Chapel Hill: North Carolina Press Üniversitesi, 1995.
Grimsley, Mark. Savaşın Sert Eli: Güneyli Sivillere Yönelik Birlik Askeri Politikası, 1861-1865. Cambridge: Cambridge University Press, 1995.
Mackey, Robert R. Sivil Olmayan Savaş: Yukarı Güney'de Düzensiz Savaş, 1861-1865. Norman: Oklahoma Üniversitesi Yayınları, 2004.
Sutherland, Daniel E. Vahşi Bir Çatışma: Amerikan İç Savaşında Gerillaların Belirleyici Rolü. Chapel Hill: North Carolina Press Üniversitesi, 2009.
'Özgür Jones Devleti'nin Gerçek Hikayesi
J.R. Gavin, topuklarında iki sıçan teriyeri ve elinde uzun bir tahta asa ile beni ormanın içinden eski bataklık saklanma yerlerinden birine götürüyor. Derin bir Güney çekiciliği olan uzun boylu beyaz bir adam olan Gavin'in sert bir duruşu, zarif tavırları ve yoğun düşünceli gözleri vardır. İlk başta onu bir vaiz sanmıştım ama o, kendinden geçme ve kıyamet hakkında kendi yazdığı romanlar yazan emekli bir elektronik mühendisi. Bunlardan biri başlıklı Sal Batree, bana göstermek istediği yerden sonra.
İç Savaş sırasında olağanüstü bir isyana öncülük eden zavallı beyaz bir çiftçi olan Newton Knight'ın bıraktığı tarihi buharları solumak için Mississippi, Jones County'deyim. Güneydoğu Mississippi'de aynı fikirde beyaz adamlardan oluşan bir şirketle, birçok Güneylinin şimdi düşünülemez olarak gördüğü şeyi yaptı. Konfederasyona karşı gerilla savaşı yürüttü ve Birliğe bağlılığını ilan etti.
1864 baharında, Knight Company Jones County'deki Konfederasyon yetkililerini devirdi ve Ellisville'deki ilçe adliye binasına Amerika Birleşik Devletleri bayrağını kaldırdı. İlçe & #160 olarak biliniyorduJones'un Özgür Eyaletive bazıları Konfederasyondan gerçekten ayrıldığını söylüyor. Amerikan tarihinin bu az bilinen, sezgilere aykırı bölümü şimdi ekrana getirildi. Jones'un Özgür EyaletiGary Ross'un yönettiği (Seabiscuit, Açlık Oyunları) ve Newton Knight olarak kirli, yıpranmış bir Matthew McConaughey'nin başrol oynadığı.
Şövalye ve adamları, diyor Gavin, asasıyla devasa bir örümcek ağını bağlayarak ve beni yılanlara karşı dikkatli olmam konusunda uyararak, bir dizi farklı saklanma yeri vardı. Eskiler buna Sal Batree der. Sal, Newt'in tüfeğinin adıydı ve başlangıçta Sal'ın Bataryasıydı ama yıllar geçtikçe bozuldu.
Üç tarafı bataklık, kunduz barajlı bir gölle çevrili ve 12 metre yüksekliğindeki uzun kuyruklar ve sazlarla gizlenmiş küçük bir buruna ulaşıyoruz. Gavin, "Emin olamıyorum ama Odell Holyfield adında 90 yaşında bir adam bana buranın burası olduğunu söyledi" diyor. Atlı bir adamın geçebileceği sazlıklarda bir kapıları olduğunu söyledi. Şifreleri olduğunu ve eğer yanlış anlarsan seni öldüreceklerini söyledi. Bunun ne kadar doğru olduğunu bilmiyorum ama günün birinde buraya bir metal dedektörü ile geleceğim ve ne bulabileceğime bir bakacağım.
Jones County'den J. R. Gavin, mülkünde Newt Knight için saklanma yeri olan bir siteye dikkat çekiyor. “Konfederasyonlar, yaşlı Newt ve oğullarını yok etmek için birlikler göndermeye devam ediyor,” diyor Gavin, “ama onlar bataklıklarda eriyip gidiyorlar” (William Widmer)
Kunduzların kemirdiği ağaç kütüklerini ve yılan gibi görünen çalılıkları geçerek göl kıyısını dolaşıyoruz. Daha yüksek bir yere ulaşan Gavin, bataklığın karşısındaki çeşitli yerel simge yapılara işaret ediyor. Sonra asasını yere atıyor ve bana doğru dönüyor.
“Şimdi seni gücendirebilecek bir şey söyleyeceğim” diye başlıyor ve Soso yakınlarındaki “Newt’s'in soyundan”'e ırkçı terimlerle atıfta bulunarak, bazılarını söyleyerek tam da bunu yapmaya devam ediyor. çok açık tenlisiniz “onlara bakıyorsunuz ve bilmiyorsunuz.”
Orada durup bunu yazıyorum ve romanları beyaz görünen ama Mississippi'nin fanatik tek damla kuralı takıntısı tarafından siyah sayılan karakterlerle dolu William Faulkner'ı düşünüyorum. Ve 179 yıl önce doğmuş bir adamla ilgili tartışmaların hâlâ devam ettiği Jones County'de ilk kez değil, Faulkner'ın tarihle ilgili ünlü aksiyomunu hatırlıyorum: 'Geçmiş asla ölmez. Daha geçmiş bile değil.”
İç Savaş'tan sonra Knight, büyükbabasının eski kölesi Rachel ile birlikte beş çocukları oldu. Knight ayrıca beyaz karısı Serena ile dokuz çocuk babasıydı ve iki aile aynı 160 dönümlük çiftlikte farklı evlerde yaşıyordu. O ve Serena ayrıldıktan sonra #8212hiç boşanmadılar #8212Newt Knight, Rachel ile nikahsız bir evliliğe girerek ve gururla melez çocuklarını sahiplenerek hala yankılanan bir skandala neden oldu.
Şövalye Zenciler, bu çocuklar bilindiği gibi, hem beyazlar hem de siyahlar tarafından dışlanırdı. Cemaatte eş bulamayınca, Newt'in teşvikiyle beyaz kuzenleriyle evlenmeye başladılar. (Örneğin, Newt'in oğlu Mat, Rachel'ın kızlarından biriyle başka bir adamla evlendi ve Newt'in kızı Molly, Rachel'ın oğullarından biriyle başka bir adamla evlendi.) Küçük kasaba yakınlarında ırklararası bir topluluk oluşmaya başladı. Soso ve kendi içinde evlenmeye devam etti.
Gavin, Armagedon'un başlangıcı için konserve yiyecek ve muscadine şarabının depolandığı evine doğru uzun adımlarla yürürken, "Orada kendi başlarına kalıyorlar," diyor. “Pek çok insan Newt'i Konfederasyonlarla savaştığı için affetmeyi kan karıştırmaktan daha kolay buluyor.”
Jones County'ye tarihi hakkında bazı güzel kitaplar okuyarak ve bugünkü gerçekliği hakkında çok az şey bilerek geldim. Mississippi standartlarına göre bile aşırı ırkçı ve muhafazakar olduğu biliniyordu ve Ku Klux Klan için bir yuva olmuştu. Ancak Mississippi, katmanlı ve çelişkili değilse hiçbir şey değildir ve bu küçük, kırsal bölge, bağımsız film kraliçesi Parker Posey, romancı Jonathan Odell, pop şarkıcısı ve eşcinsel astronot Lance Bass gibi harika yaratıcı ve sanatsal yetenekler de üretmiştir. ve yakalanmadan yaklaşık 30 yıl önce büyük Amerikan sanat müzelerine sahte şaheserler bağışlayan şizofren sanat sahtekarı ve şakacı Mark Landis.
Smithsonian dergisine şimdi sadece 12$'a abone olun
Bu hikaye, Smithsonian dergisinin Mart sayısından bir seçkidir.
Jones County hattına doğru sürerken, Hot Coffee'nin bir içecek değil, bir kasabanın yanından geçtim ve yuvarlanan sığır otlakları ve kısa, yeni yetişen çam ağaçlarının arasından geçtim. İzole edilmiş çiftlik evleri ve küçük taşra kiliseleri ve ön bahçede ara sıra parçalanmış otomobilleri olan harap römorklar vardı. Newt Knight'ın zamanında, tüm bunlar, üç ya da dört adamın kollarını etrafına dolayabileceği kadar kalın, devasa uzun yapraklı çamlardan oluşan ilkel bir ormandı. Mississippi'nin bu kısmı, yoksulluğu ve umut eksikliği ile tanınan Piney Ormanı olarak adlandırıldı. Büyük ağaçlar temizlemek için bir çileydi, kumlu toprak pamuk yetiştirmek için uygun değildi ve dip araziler bataklık ve çalılıklarla doluydu.
Bölgede çok mütevazı bir pamuk üretimi ve Newt Knight'ın büyükbabasının da dahil olduğu küçük bir köle sahibi elit vardı, ancak Jones County, Mississippi'deki diğer herhangi bir ilçeden daha az köleye sahipti, nüfusunun sadece yüzde 12'si. Bu, her şeyden çok, Konfederasyon'a olan yaygın sadakatsizliğini açıklar, ancak aynı zamanda huysuz, klan bağımsız bir ruh ve Newt Knight'ta olağanüstü kararlı ve yetenekli bir lider vardı.
İlçe sınırında, 'Jones'un Özgür Eyaletine Hoş Geldiniz' veya 'Newton Şövalyesinin Memleketine Hoş Geldiniz' yazan bir tabelayı yarı yarıya bekliyordum ama Konfederasyon artık bölgedeki bazı beyazlar tarafından saygı görüyor ve ticaret odası daha az tartışmalı bir sloganı seçmişti: "Şimdi Bu Yaşıyor!" Jones County'nin çoğu kırsal, düşük veya mütevazı gelirli nüfusun kabaca yüzde 70'i beyaz. Birçok küçük tavuk çiftliğinin, transformatörler ve bilgisayarlar üreten büyük ve modern bir fabrikanın ve sayısız Baptist kilisesinin yanından geçtim. Laurel, en büyük kasaba, ayrı duruyor. Güzel Şehir olarak bilinen bu bina, uzun yapraklı çam ormanlarını yerle bir eden ve kendilerine meşe kaplı sokaklar ve muhteşem dünya standartlarında Lauren Rogers Sanat Müzesi üzerine zarif evler inşa eden Ortabatı kereste baronları tarafından yaratıldı.
Eski ilçe merkezi ve Free State of Jones için sıfır noktası, şimdi 4.500 kişilik hoş, yapraklı bir kasaba olan Ellisville'dir. Downtown, ferforje balkonlu bazı eski tuğla binalara sahiptir. Büyük eski sütunlu adliye binasının yanında bir Konfederasyon anıtı var ve burada meydana gelen Konfederasyon karşıtı isyandan hiç söz edilmiyor. Modern Ellisville, Wyatt Molds adında yarı emekli bir tarih profesörünün giriş holünde beni beklediği Jones County Junior College'ın genişleyen kampüsü tarafından yönetiliyor. Newt Knight'ın büyükbabasının doğrudan soyundan gelen o, filmi araştırmak ve tarihsel doğruluğunu sağlamakla yoğun bir şekilde ilgilendi.
Asi, yanlara ayrılmış saçları olan, iriyarı, arkadaş canlısı, karizmatik bir adam, timsah derisi kovboy çizmeleri ve bir balıkçı gömleği giyiyordu. Burada karşılaşacağın birkaç liberalden biriyim, ama ben bir Piney Woods liberaliyim, dedi. “Obama'ya oy verdim, avlanırım ve silahları severim. Burası kültürün bir parçası. Liberaller bile tabanca taşıyor.
Wyatt Molds için film, “zamanı gelmiş bir fikir.” (William Widmer) (Guilbert Gates) Ellisville'de solmakta olan bir duvar resmi, kasabanın tarihini tasvir ediyor. (William Widmer) Ellisville yakınlarındaki Crackers Neck'in bağımsız topluluğunda bir ağaca püskü bir Amerikan bayrağı sarkıyor. Savaştan birkaç yıl sonra Ellisville, Konfederasyon Generali Robert E. Lee'nin anısına Leesville olarak biliniyordu. (William Widmer)
Jones County'yi Mississippi'deki en muhafazakar yer olarak tanımladı, ancak ırk ilişkilerinin geliştiğini ve bunu Newt Knight'a karşı değişen tutumlarda açıkça görebileceğinizi kaydetti. “Nesildendir”, dedi. Pek çok yaşlı insan Newt'i bir hain ve günahkar olarak görüyor ve birinin neden onun hakkında bir film yapmak istediğini anlamıyorlar. Newt'in açlıktan ölmek üzere olan insanlara yiyecek dağıttığını ve Piney Ormanı'nın Robin Hood'u olarak bilindiğini söylerseniz, size onun bir zenciyle evlendiğini söylerler, sanki bu her şeyden üstün gelir. Ve ‘siyah’” kelimesini kullanmayacaklar.
Öte yandan şu anki öğrenci grubu, Newt ve film hakkında “ateşlendi”. Kalıplar, “Siyahlar ve beyazlar artık lisede birbirleriyle çıkıyorlar ve bunun önemli olduğunu düşünmüyorlar” dedi. Bu büyük bir değişiklik. Genç adamlardan bazıları, Jones County gururunun bir sembolü olarak şimdi Newt ile gerçekten özdeşleşiyor. Bu kadar serseri olması canını acıtmıyor.”
Knight, siyah kıvırcık saçlı ve arkadaşlarından birinin onu tarif ettiği gibi, bir kedi kadar hızlı, uzun sakallı bir kedi kadar hızlı, 1.80 boyundaydı. Bir taşra güreşi maçında kabus gibi bir rakipti ve Amerikan tarihinin isimsiz büyük gerilla savaşçılarından biriydi. O kadar çok adam onu öldürmek için o kadar çok uğraştı ki, belki de en kayda değer başarısı yaşlılığa ulaşmaktı.
O, içki içmeyen, küfür etmeyen, çocuklara düşkün olan ve çift namlulu, namlulu bir av tüfeğini etraftaki herkesten daha hızlı doldurup ateşleyebilen İlkel bir Vaftizciydi, dedi Moulds. Yaşlı bir adamken bile, biri onu yanlış şekilde ovalarsa, kalp atışında boğazlarına bıçak dalar. Pek çok insan size Newt'in kendi başına bir dönek olduğunu söyleyecektir, ancak onun ayrılmaya, köleliğe karşı ve Birlik yanlısı, güçlü ilkeleri olan bir adam olduğuna dair sağlam kanıtlar var.
Bu görüşler Jones County'de olağandışı değildi. Newt'in sağ kolu Jasper Collins, sadık Mississippi Sendikacılarından oluşan büyük bir aileden geliyordu. Daha sonra, en sevdiği iki Yankee generali Ulysses S. Grant ve William T. Sherman'dan sonra oğluna Ulysses Sherman Collins adını verdi. Kalıplar, “burada,’ oğlunuza Adolf Hitler Collins adını koymak gibi bir şey,” dedi.
Ayrılık ateşi 1860'ta Güney'i kasıp kavurduğunda, Jones İlçesi buna büyük ölçüde bağışıktı. Ayrılıkçı adayı sadece 24 oy alırken, “işbirlikçi” adayı John H. Powell 374 oy aldı. Ancak Powell, Jackson'daki ayrılık kongresine gittiğinde cesaretini kaybetti ve hemen hemen herkesle birlikte ayrılma yönünde oy kullandı. . Powell, bundan sonra bir süre Jones County'den uzak kaldı ve Ellisville'de kukla olarak yakıldı.
'Kayıp Dava mitolojisinde, Güney birleşmişti ve ayrılmanın kölelikle hiçbir ilgisi yoktu', dedi Moulds. Jones County'de olanlar yalan söylüyor, bu yüzden Kayıp Sebepler Newt'i sıradan bir kanun kaçağı olarak resmetmek ve her şeyden önce Sendikacılığın tüm izlerini reddetmek zorunda. Filmin vizyona girmesiyle birlikte her zamankinden daha çok uğraşıyorlar.
Ayrılmaya karşı olmasına rağmen, Knight savaş başladığında gönüllü olarak Konfederasyon Ordusuna katıldı. Sadece nedenleri hakkında spekülasyon yapabiliriz. Günlük tutmadı ve hayatının sonuna doğru Meigs Frost adında bir New Orleans gazetecisine sadece bir röportaj verdi. Knight, askere alınmamak için bir grup yerel erkekle birlikte askere gittiğini ve ardından farklı şirketlere ayrıldığını söyledi. Ancak Şövalyelerin önderliğindeki isyanın önde gelen bilgini Victoria Bynum, Jones'un Özgür Devleti, Knight'ın savaş başladıktan birkaç ay sonra, Temmuz 1861'de hiçbir zorunlu askerlik tehdidi olmadan askere gittiğine dikkat çekiyor. Knight'ın asker olmaktan zevk aldığını düşünüyor.
Jones'un Özgür Devleti: Mississippi'nin En Uzun İç Savaşı
Victoria Bynum, Amerikan Devrimi'nden modern sivil haklar hareketine kadar Jones County ayaklanmasının kökenlerini ve mirasını izliyor. Efsanevi ve gerçek Free State of Jones arasındaki boşluğu doldururken, efsanenin Güney'in kölelikten ayrımcılığa geçişi hakkında nasıl çok şey ortaya koyduğunu gösteriyor.
Ekim 1862'de, Korint'teki Konfederasyon yenilgisinden sonra, Knight ve diğer birçok Piney Woods adamı, Mississippi Piyade Yedinci Taburu'ndan firar etti. Sadece açlık tayınları, kibirli tavşan beyinli liderlik ve korkunç katliam değildi. Bir plantasyonda sahip olunan her 20 köle için bir beyaz erkeği Konfederasyon Ordusunda hizmet etmekten muaf tutan kısa süre önce kabul edilen 'Yirmi Zenci Yasası' konusunda tiksindiler ve öfkelendiler. Jasper Collins, "Bu yasa" dediğinde Güney'deki pek çok köle sahibi olmayanı tekrarladı. onu zengin bir adamın savaşı ve fakir bir adamın kavgası yapar.
Eve döndüklerinde, karılarını çiftlikleri ayakta tutmak ve çocukları beslemek için mücadele ederken buldular. Daha da vahim olan, Konfederasyon yetkilileri, savaş için istediklerini, atları, domuzları, tavukları, mısırları, tütsühanelerdeki etleri, ev dokumalarını aldıkları kötü niyetli, yozlaşmış bir "ayni vergi" sistemi dayatmıştı. . William N. Brown adında bir Konfederasyon albayı, yozlaşmış vergi yetkililerinin 'Jones County'nin moralini bozmak için tüm Yankee Ordusu'ndan daha fazlasını yaptığını bildirdi.
1863'ün başlarında, Knight firar için yakalandı ve muhtemelen işkence gördü. Bazı bilim adamları, Vicksburg Kuşatması için tekrar hizmete alındığını düşünüyorlar, ancak orada olduğuna dair somut bir kanıt yok. Vicksburg düştükten sonra, Temmuz 1863'te, Konfederasyon Ordusu'ndan, Jones ve çevre ilçelerden birçoğu da dahil olmak üzere, toplu bir kaçak göçü yaşandı. Ertesi ay, Konfederasyon Tümgenerali Amos McLemore Ellisville'e geldi ve askerler ve tazılarla onları avlamaya başladı. Ekim ayına kadar, 100'den fazla asker kaçağı yakalamıştı ve Jasper County sınırındaki harap çiftliğine geri dönen Newt Knight ile tehdit mesajları alışverişinde bulundu.
5 Ekim gecesi, Binbaşı McLemore arkadaşı Amos Deason'ın Ellisville'deki malikanesinde kalıyordu ki, biri Newt Knight'ın içeri girip onu vurarak öldürdüğüne neredeyse kesin gözüyle bakılıyor. Kısa bir süre sonra, dört Piney Woods ilçesinden kaçakların toplu bir toplantısı vardı. Kendilerini Jones County Scouts adlı bir şirkette örgütlediler ve oybirliğiyle Knight'ı kaptanları olarak seçtiler. Yakalanmaya direnmeye, vergi tahsildarlarına meydan okumaya, birbirlerinin evlerini ve çiftliklerini savunmaya ve Birliğe yardım etmek için ellerinden geleni yapmaya yemin ettiler.
Neo-Konfederasyon tarihçileri, İzcilerin Birliğe olan sadakatini aşağı yukarı inkar ettiler, ancak o sırada yerel Konfederasyonlar tarafından kabul edildi. Yedinci Mississippi'deki eski komutanları Binbaşı Joel E. Welborn, daha sonra hatırladı. "ABD Teşkilatına girmek için çaba gösteriyorlardı." Gerçekten de, Jones İlçe İzcilerinden birkaçı daha sonra New Orleans'ta Birlik Ordusuna katılmayı başardılar.
Mart 1864'te Korgeneral Leonidas Polk, Konfederasyon başkanı Jefferson Davis'e Jones County'nin “açık isyan” içinde olduğunu ve gerilla savaşçılarının kendilerini "8216Güney Yankees‘" ilan ettiklerini bildirdi. Vergi toplama sistemini felç ettiler, Konfederasyon malzemelerine el koydular ve yeniden dağıttılar ve sadece Jones County'de değil, tüm güneydoğu Mississippi'de Konfederasyon yetkililerini ve sadıklarını öldürüp kovdular. Konfederasyon Yüzbaşı Wirt Thompson, artık bin kişilik güçlü olduklarını ve Birlik için savaşmakla övündüklerini Jones County adliye binasının üzerinde ABD bayrağını dalgalandırdıklarını bildirdi.
1864 baharında, Knight'ın şirketi bataklıkların derinliklerinde kaldı, yerel sempatizanlar ve köleler tarafından yiyecek ve bilgi sağlandı. (© 2015 STX Productions, LLC. Tüm hakları saklıdır) Matthew McConaughey (ortada) Knight rolünde Jones'un Özgür Devleti. (© 2015 STX Productions, LLC. Tüm hakları saklıdır.) Bir Konfederasyon generalinin vurulduğu ev, muhtemelen Knight (William Widmer) Newton Knight (Earle Knight koleksiyonundan / Victoria Bynum'un izniyle) Dördüncü kuzeni DeBoyd Knight (William Widmer) tarafından tutulan Newton Knight'ın bir fotoğrafı Geçici olarak Rachel olarak tanımlanan bir portre (Herman Welborn Koleksiyonu / Martha Doris Welborn'un izniyle)
O bahar, İsyancılara karşı isyanın en yüksek su işaretiydi. Polk, Piney Woods yerlisi Albay Robert Lowry'nin komutası altında, güneydoğu Mississippi'ye savaşta sertleşmiş iki alay emretti. Sarkan ipler ve vahşi insan avı köpekleriyle çevredeki ilçelere boyun eğdirdiler ve ardından Free State of Jones'a taşındılar. Knight bölüğünden birkaçı köpekler tarafından ezildi ve en az on tanesi asıldı, ancak Lowry Knight'ı ya da çekirdek grubu yakalayamadı. Bataklıkların derinliklerindeydiler, yerel sempatizanlar ve köleler, özellikle de Rachel tarafından yiyecek ve bilgi sağlanıyordu.
Lowry zaferi ilan ettikten sonra, Knight ve adamları saklandıkları yerlerden çıktılar ve bir kez daha Konfederasyon yetkililerini ve ajanlarını tehdit etmeye, Asi Ordusunu engellemek için köprüleri yakmaya ve demiryollarını tahrip etmeye ve birliklere yönelik gıda malzemelerine baskın yapmaya başladılar. Son çarpışmalarını, 10 Ocak 1865'te Salsbattery olarak da adlandırılan Sal's Battery'de yaptılar ve birleşik bir süvari ve piyade kuvvetine karşı savaştılar. Üç ay sonra Konfederasyon düştü.
2006'da film yapımcısı Gary Ross Universal Studios'ta olası projeleri tartışırken, bir geliştirme yöneticisi ona Newton Knight ve Jones'un Özgür Devleti hakkında kısa, bir sayfalık bir tedavi verdi. Ross, en derin Güney eyaleti olan Mississippi'deki Sendikacılığın hem karakteri hem de açığa çıkmasıyla anında ilgisini çekti.
New York'tan telefonda konuşan Ross, "Bu beni onun hakkında ve Güney'in İç Savaş sırasında yekpare olmadığı gerçeğini daha fazla anlamam için derin bir dalışa götürdü" diyor. “Senaryoyu yazmaya başlamadan önce iki yıllık bir araştırma olacağının farkında değildim”.
Yaptığı ilk şey, bölge hakkında bir fikir edinmek için Leaf River'da bir kano gezisine çıkmaktı. Sonra Newton Knight hakkında beş (şimdi altı) kitaptan başlayarak okumaya başladı. Bu, Güney'deki Sendikacılığın diğer kesimleri hakkında daha geniş okumalara yol açtı. Sonra Yeniden Yapılanma'ya başladı.
“Hızlı bir okuyucu değilim, akademisyen de değilim” diyor, “ama sanırım amatör oldum.” Alanında önde gelen bazı otoritelerin yanında çıraklık yaptı. Harvard'dan John Stauffer ve Pennsylvania Üniversitesi'nden Steven Hahn dahil. (Ross'un ısrarı üzerine, Stauffer ve ortak yazar Sally Jenkins, 2009'da Jones County isyanı üzerine kendi kitaplarını yayınladılar.) Ross, bu akademisyenlerden sanki rock yıldızları ya da Film yıldızları' ve Columbia'daki Yeniden Yapılanma uzmanlarının dekanı Eric Foner'dan başkası değil.
“O bir tanrı gibi ve ofisine girdim ve ‘Adım Gary Ross, Seabiscuit yaptım’ dedim. Ona Yeniden Yapılanma hakkında bir sürü soru sordum ve tek yaptığı, bana bir okuma listesi ver. Bana çeyreklik vermiyordu. Ben bir Hollywood adamıyım, bilirsiniz ve o işi yapıp yapamayacağımı görmek istedi.
Yönetmen Gary Ross, Birlik yanlısı isyancıların yerel bataklıklara kaçtığı Newt Knight dünyasını yeniden yaratıyor. Ross, hikayeyi beyazperdeye taşımak için on yıllık çabasını “kalbim burada yatıyor”, diyor. (© 2015 STX Productions, LLC. Tüm hakları saklıdır)
Ross kitapları yavaş ve dikkatli bir şekilde okudu ve daha fazla soruyla geri döndü. Foner hiçbirine cevap vermedi, ona başka bir okuma listesi verdi. Ross da o kitapları okudu ve yanan sorularla geri döndü. Bu sefer Foner ona gerçekten baktı ve "Fena değil" dedi. Bunu incelemeyi düşünmelisin.”
Ross, “bir insanın bana verebileceği en büyük iltifattı” diyor. Ofisinden çıktığımı hatırlıyorum, Columbia kütüphanesinin basamaklarını neredeyse canlı bir şekilde geçti. İlk defa bir senaryo üretmek yerine öğrenmek için öğrenmek çok kafa karıştırıcı bir deneyimdi. Hâlâ sürekli tarih kitapları okuyorum. İnsanlara bu filmin benim akademik orta yaş krizim olduğunu söylüyorum.
Hollywood'da, yöneticilerin araştırmasını ve sonunda ondan kurtulduğu senaryoyu son derece desteklediklerini, ancak filmi finanse etmekte tereddüt ettiklerini söylüyor. “Bu daha önceydi Lincoln ve 12 Yıllık Esaretve bu tür bir drama yapmak çok zordu. yani gittim ve yaptım Açlık Oyunları, ama her zaman buna dikkat edin. ”
Matthew McConaughey düşündü Jones'un Özgür Eyaleti senaryo şimdiye kadar okuduğu en heyecan verici İç Savaş hikayesiydi ve Newt Knight'ı oynamak istediğini hemen anladı. Knight'ın hem Konfederasyon Ordusuna hem de Güney kültürünün en derin tabularına meydan okumasında McConaughey, uzlaşmaz ve derinden ahlaki bir lider görüyor. McConaughey bir e-postada "İncil'e ve bir av tüfeğinin namlusuna göre yaşayan bir adamdı" diyor. “Rengi ne olursa olsun birisine kötü davranılıyorsa veya kullanılıyorsa, fakir bir insan zengin olmak için biri tarafından kullanılıyorsa, bu Newt’'nin gözünde düzeltilmesi gereken basit bir yanlıştı. Bunu kasıtlı olarak yaptı ve sonuçlarının canı cehenneme. McConaughey onu bu ülkenin en kanlı savaşının ortasında parlayan bir ışık olarak özetliyor. Ona gerçekten hayret ettim.
Knight'dan McConaughey, "Zamanının ötesinde bir adamın işaretçisiydi" diyor. (© 2015 STX Productions, LLC. Tüm hakları saklıdır)
Filmin üçüncü perdesi İç Savaştan sonra Mississippi'de geçiyor. Erken Yeniden Yapılanma sırasında siyahların oy kullanabildiği ve siyah yetkililerin ilk kez seçildiği bir aşama vardı. Sonra eski Konfederasyonlar devletin kontrolünü şiddetle geri aldılar ve Afrikalı-Amerikalılar için bir tür ikinci kölelik uyguladılar. Klan tarafından bir kez daha haklarından mahrum bırakıldılar ve terörize edildiler, ortakçılık yoluyla sömürüldüler ve yasal olarak ayrıldılar. McConaughey, “Üçüncü perde, bu hikayeyi bu kadar canlı hissettiren şey,” diyor. “Bu, onu günümüzle alakalı kılıyor. Yeniden yapılandırma, devam eden bir fiildir.
Ross, Knight'ın karakterinin ve inançlarının savaştan sonra yaptıklarının en açık şekilde ortaya çıktığını düşünüyor. Siyah çocukları, onları özgürleştirmeyi reddeden beyaz efendilerden kurtarmak için Yeniden Yapılanma hükümeti tarafından işe alındı. Ross, 'te, esasen tamamen siyahlardan oluşan bir alayda bir komisyonu kabul ediyor," diyor Ross. Görevi, Mississippi'nin en kanlı seçimlerinden birinde özgür Afrikalı-Amerikalıların haklarını savunmaktı. Bu meselelere olan bağlılığı asla azalmadı.' 1876'da Knight, Rachel'a 160 dönümlük bir araziyi tapu haline getirdi ve onu o sırada Mississippi'deki çok az Afrikalı-Amerikalı toprak sahibinden biri yaptı.
Ross filmi Jones County'de çekmek istese de, Louisiana'da sınırın ötesinde çekim yapmak için karşı konulmaz vergi teşvikleri ve çeşitli oyuncuların chiggers olarak bilinen küçük akarlarla istila edildiği nefes kesici selvi bataklıkları vardı. Yine de, Ross ve McConaughey Jones County'de çok zaman harcadılar ve birçok ilçe sakinini filmde görünmeye ikna ettiler.
Ross, "Leaf River'ı ve tüm bölgeyi seviyorum" diyor. Ve Mississippi'yi kesinlikle sevmeye başladım. Çok ilginç, gerçek ve karmaşık bir yer.”
Sons of the Confederate Veterans'ın yerel bölümü olan Jones County Rosin Heels'in web sitesinde, filmin Newt Knight'ı bir sivil haklar aktivisti ve bir kahraman olarak tasvir edeceği konusunda uyarıda bulunuldu. Sonra yazar istemeden şimdiki zamana geçer: “O aslında bir hırsız, katil, zina ve kaçaktır.”
Doug Jefcoate kamp komutanı olarak listelenmişti. Onu Laurel'de veteriner olarak listelenmiş olarak buldum ve Newt Knight hakkındaki görüşleriyle ilgilendiğimi söyleyerek aradım. Sesi biraz sabırsız çıktı, sonra "Tamam, ben bir tarih adamıyım ve dördüncü nesil bir adamım" dedi. Yarın hayvan hastanesine gel.
Resepsiyonist beni küçük bir muayene odasına götürdü ve iki kapısını da kapattı. Parlak çelik bir masa ve duvarda İncil'den bir alıntıyla orada birkaç uzun dakika durdum. Sonra kum rengi saçlı, gözlüklü ve uzaklardan bir gülümsemeyle orta yaşlı bir adam olan Jefcoate içeri girdi. Ailesinin şeceresinin deri ciltli iki büyük cildini taşıyordu.
Bana aile ağacında on dakika verdi ve Rosin Heels ve Newt Knight hakkında soru sormak için sözümü kestiğimde durdu, şaşkın görünüyordu ve kıkırdamaya başladı. 'Yanlış Doug Jefcoate'i almışsın' dedi. “Ben o adam değilim.” (“e” olmadan onun Doug Jefcoat olduğu ortaya çıktı)
Gürültülü bir şekilde güldü, sonra yerleşti ve bana düşüncelerini verdi. “I’m ırkçı değilim, tamam ama ben bir ayrımcıyım” dedi. “Ve ol’ Newt sıska yanlış havuza dalıyordu.”
Rosin Heel komutanı Doug Jefcoate müsait değildi, bu yüzden onun yerine Ku Klux Klan'ın Beyaz Şövalyelerinin imparatorluk büyücüsü Sam Bowers'ı 1998'deki davasında başarısız bir şekilde savunan bir Rosin Heel olan Carl Ford'un hukuk bürolarına gittim. 1966 yılında sivil haklar aktivisti Vernon Dahmer'ın öldürülmesi için. Ford orada değildi, ama bir arkadaş, meslektaş ve Rosin Heel arkadaşı olan John Cox'un beni Newt Knight hakkında doğru yola sokmasını ayarladı.
Sons of Confederate Veterans'ın bir üyesi olan John Cox, filmin Newt'e tarihsel yaklaşımını eleştiriyor. (William Widmer)
Uzun beyaz sakallı, 71 yaşındaki hareketli bir radyo ve televizyon spikeri olan Cox, beni video ekipmanları ve Konfederasyon hatıralarıyla dolu küçük bir ofiste karşıladı. #160 adlı bir film üzerinde çalışıyordu.Özgür Jones Devleti: Hiç Olmamış Cumhuriyet, Gary Ross'un filmini çürütmeyi amaçladı. Şimdiye kadar sahip olduğu tek şey krediler (Baş Yapımcı Carl Ford) ve başlangıç banjo müziğiydi.
Patlayan bir bariton çekişinde “Newt, treyler çöpü dediğimiz şeydir” dedi. Onu evimde barındırmazdım. Ve tüm zavallı, beyaz, cahil çöpler gibi, kendisi için bu işin içindeydi. Bazı insanlar onun Martin Luther King olduğu fikrine fazlasıyla âşıktırlar ve bunlar, hiçbir şey gerçeklerden daha uzak olamazken, Devletler Arası Savaşın kölelikle ilgili olduğuna inananlarla aynı kişilerdir.
Onunla tartışmanın bir anlamı yok gibiydi ve bir şey söylemek neredeyse imkansızdı, bu yüzden köleliği ve Klan'ın ilk enkarnasyonunu savunan uzun bir monoloğa başlarken, orada oturdum ve karanlık İç Savaş savaşının derinliklerine gömüldü. minutiae, tüm ırkçılık suçlamalarını reddetti ve Newt Knight'ı ve liberal gündemlerini ona yansıtmaya çalışan aptalları kınamak için dönüp durdu.
'Özgür Jones Devleti yoktu' sonucuna vardı. “Hiç varolmadı.”
Joseph Hosey, film için ekstra olarak işe alınan ve sonunda Knight Company'nin çekirdek bir üyesini oynayan bir Jones County ormancısı ve yabani mantar hasatçısıdır. Ona bakınca nedenini sormak için hiçbir neden yok. Kirli ve ince, delici mavi gözleri ve dolgun sakalı, Konfederasyon Ordusu tayınlarıyla ve ara sıra sincaplarla geçiniyor gibi görünüyor.
Duvardaki eski bir haritayı gösterebilmek için benimle Laurel'deki Jitters Coffeehouse & Bookstore'da buluşmak istedi. Jones County'yi Davis County ve Ellisville'i Leesburg olarak gösteriyor. 'ten sonra, Jones İlçesi o kadar kötü bir üne sahipti ki, yerel Konfederasyonlar onunla ilişkilendirilmekten utandılar” diyor. Böylece ilçeye Jefferson Davis ve Ellisville'e Robert E. Lee adını verdiler. Birkaç yıl sonra üzerinde bir oylama yapıldı ve isimler tekrar değiştirildi. Tanrıya şükür, çünkü bu berbat olurdu.”
Filmde figüranlardan biri olan Jones County ormancısı Joseph Hosey, Knight'ın mirasını onurlandırıyor. “Yaptığımız şeylerden biri de mezarları temizlemek. Newt'in mezarının ve Rachel'ın mezarının güzel görünmesini sağlıyoruz. Bunu yapmaktan gurur duyuyoruz.” (William Widmer)
Kendisinden önceki büyükbabası gibi Hosey de Newt Knight'ın büyük bir hayranıdır. Filmden çok önce, insanlar onun nereli olduğunu sorduğunda, 'Jones'un Özgür Devleti' derdi. Şimdi Newt adında bir köpeği var ve onu 'Union-mavi Doberman' olarak tanımlıyor. 8221
Filmde olmak, oyunculuk yapmak ve Matthew McConaughey ile etkileşimde bulunmak derin ve dokunaklı bir deneyimdi, ancak oyuncunun ünü nedeniyle değil. Sanki Newt'in kendisi tam karşımda duruyordu. Bu gerçekten büyükbabamın hala hayatta olmasını dilememe neden oldu, çünkü biz her zaman birilerinin Newt hakkında bir film yapması gerektiğini söylüyorduk. Hosey ve Knight Company'deki diğer aktörler çekimler sırasında sıkı sıkıya bağlıydılar ve hala kendilerine Knight Company diyorlardı. . “Jones County'de toplantılarımız var ve sanırım her zaman yapacağız”, diyor.
Ona Knight hakkında en çok neye hayran olduğunu soruyorum. “Güneyde büyüdüğünüz zaman, ‘mirasınızla ilgili’ her zaman duyarsınız, sanki en büyük şey bu’,” diyor. Bu kelimeyi duyduğumda aklıma irmik ve tatlı çay geliyor ama çoğunlukla köleliği ve ırkçılığı düşünüyorum ve bu bana acı veriyor. Newt Knight, beyaz bir Güneyli olarak bana mirasımdan gurur duyabileceğim bir şey katıyor. Biz buna pek uymadık.
Yeniden Yapılanma'dan sonra, eski Konfederasyonlar yeniden görevdeyken, Klan ondan sonra ve Jim Crow ayrım yasaları kabul edildi, Knight kamusal yaşamdan 1889'da ölümüne kadar Rachel ile paylaştığı Jasper County sınırındaki çiftliğine çekildi ve çocukları ve torunlarıyla paylaşmaya devam etti. Küçük bir Piney Woods çiftçisinin kendi kendine yeten hayatını yaşadı, büyüyen çocuk ve torun saflarına odaklandı ve beyaz toplumdan tamamen çekildi.
1921'de, özlü bir mizah anlayışı ve güçlü bir doğru ve yanlış duygusu ortaya koyan o tek uzun röportajı verdi ve ertesi yıl, Şubat 1922'de öldü. 84 yaşındaydı. Joseph Hosey beni Newt'in torununun kulübesine götürdü, orada bazıları onun verandada dans ederken ölümcül bir kalp krizi geçirdiğini söylüyor. Hosey beni gerçekten Newt Knight'ın mezarına götürmek istedi. Ancak kutsal av mevsimi ayini devam ediyordu ve toprak sahibi, ziyaretçilerin bölgedeki geyiği rahatsız etmesini istemedi. Böylece Hosey kilitli kapıya kadar sürdü ve ardından telefonundaki ilgili fotoğrafları kaydırdı.
Newt'in mezarında sevgili av tüfeği Sal'ın amblemi ve 'Başkaları İçin Yaşadı' efsanesi var. Buraya Rachel ile birlikte gömülmesi talimatını verdi. Hosey, "Siyahlarla beyazların aynı mezarlığa gömülmesi yasa dışıydı" diyor. #8220Newt umursamadı. Ölürken bile onlara meydan okudu.”
Jones County'de birkaç kez kafam yüzmeye başladı.
Laurel'deki McDonald's'taki parlak renkli plastik bir masanın karşısındaki son röportajım sırasında, beynimin tamamen ele geçirildiği anlar oldu ve orada sersemlemiş bir şekilde oturdum, duyduklarımı kavrayamadım. Masanın karşısında oturan iki kız kardeş hafifçe eğlendiler. Bunu daha önce defalarca görmüşlerdi. Aslında, aile ağaçlarını yabancılara açıklamaya çalıştıklarında normal tepkiydi.
Dorothy Knight Marsh ve Florence Knight Blaylock, Newt ve Rachel'ın torunlarıdır. Onlarca yıl dış dünyada yaşadıktan sonra, her yönden önyargılarla uğraşarak Soso, Mississippi'ye geri döndüler. En kötüsü, geniş ailelerinden geliyor. California'da yaşarken sık sık Meksikalı sanılan ablası Blaylock, "Bize bakmayan yakın akrabalarımız var," diyor.
Newt ve Rachel'ın torunları olan Dorothy Knight Marsh ayrıldı ve Floransa Şövalyesi Blaylock geçmişlerine saygı duyuyor: “Bu çok sıra dışı, karmaşık bir aile,” diyor Blaylock. (William Widmer)
Onlarca yıldır Washington, D.C.'de yaşayan Marsh, "Veya baş başayken bize karşı iyi olacaklar ve bizi toplum içinde tanımıyorlarmış gibi yapacaklar" diye ekledi. Basitleştirmek için üç temel grup olduğunu söyledi. Beyaz Şövalyeler Newt ve Serena'nın soyundan gelirler, genellikle Konfederasyon yanlısıdırlar ve saf beyaz soylarıyla gurur duyarlar. (1951'de, içlerinden biri olan Ethel Knight, Newt'in Konfederasyona ihanet ettiğine dair acıklı bir iddianame yayınladı.) Kara Şövalyeler, Newt'in kölelerinden birinden çocukları olan kuzeni Dan'in soyundan geliyor. Beyaz Zenciler (aka Adil Şövalyeler veya Şövalye Zencileri) Newt ve Rachel'ın soyundan gelir. Blaylock, 'Hepsinin ayrı aile toplantıları var' dedi.
Beyaz zenci çizgisi, Rachel'ın başka bir beyaz adamdan olan kızı Georgeanne tarafından daha da karmaşıklaştı. Rachel öldükten sonra Newt ve Georgeanne'in çocukları oldu. “O tam bir aile babasıydı!” dedi Marsh. Sanırım bu yüzden üç tane vardı. Ve o, hepimiz daha açık tenli olmaya devam edelim diye rengi değiştirmeye çalıştı. Gençlerimize şunu söylemeliyiz, Soso bölgesinde flört etmeyin. Ama hepimiz iyiyiz. Bizde hiç yok. sorunlar. Tüm Şövalyeler çalışkan ve çok yeteneklidir.”
Filmde, Marsh ve Blaylock bir adliye sahnesinde kısa bir süre görünürler. İkisi için, Knight ailesi destanı 20. yüzyıla ve ötesine kadar devam etti. Beyaz görünen ve beyaz olduğu iddia edilen kuzenleri Davis Knight, 1948'de beyaz bir kadınla evlendikten sonra melezleme suçundan yargılandı. Duruşma, Mississippian saçmalığı, paradoks, çelişki ve ırk saplantısı üzerine bir çalışmaydı. Beyaz bir adam siyahi olmaktan hüküm giydi, mahkumiyeti bozuldu, yeniden yasal olarak beyaz oldu.
Blaylock, "kim olduğumuzla uzlaştık’" diyor. Newt ve Rachel'ın soyundan gelmekten gurur duyuyorum. İkisine de çok saygı duyuyorum.”
“Kesinlikle,” diyor Marsh. “Ve bu filmi görmek için sabırsızlanıyoruz’.”
Paul Revere'nin gece yarısı yolculuğu bu diğer 5'li kadar şaşırtıcı değildi
02 Nisan 2018 09:40:36 tarihinde yayınlandı
Paul Revere, gece yarısı sürüşleri yapan binicilerin en ünlüsüdür, ancak bağımsızlık mücadelesi boyunca vatanseverliği için övgüyü hak ederken, 16 millik gece yarısı yolculuğu, savaştaki diğer binicilere kıyasla aslında oldukça uysaldı.
16 yaşında bir kız 40 mil sürdü ve 400 adam topladı. Başka bir binici Thomas Jefferson'ı, Bağımsızlık Bildirgesi'nin diğer imzacılarını ve Virginia yasama meclisinin birçok üyesini kurtardı.
İşte Devrim sırasında ata binen en ünlü ve baş belası 6 kişi:
1. Binicilerin en ünlüsü Paul Revere
Askeri tarihten diğer önemli tweetleri görün.
Askeri tarihten diğer önemli tweetleri görün.
Paul Revere ününün çoğunu bir Henry Wadsworth Longfellow Şiirinden aldı. Paul Revere'in Yolculuğu. Şiir, Revere'nin tüm gece süren destansı bir yolculuk yapmış gibi görünmesini sağlarken, aslında Redcoats tarafından yakalanmadan ve atına el konulmadan önce sadece 16 mil yaptı. Yine de Boston ve Lexington arasındaki insanların çoğunu uyarmayı başardı.
2. Jack Jouett, Thomas Jefferson dahil pek çok lideri kurtardı
1781 Haziran'ında Jack Jouett, Virginia Valisi Thomas Jefferson'ı ve Virginia Genel Meclisi'nin çoğunu ele geçirme planından bahsettiklerinde bazı İngiliz askerlerini gizlice dinliyordu. Jouett bunu büyük bir parti faulü olarak işaretledi ve Devrimci liderleri uyarmak için karanlıkta 40 mil yol kat etti ve yakalanmalarından kaçmalarına izin verdi.
3. Sybil Luddington 400 milis yetiştirdi ve Washington'un övgüsünü kazandı
Fotoğraf: Kamu Malı/Anthony22
Sybil Ludington, İngilizler yakındaki Danbury'ye saldırdığında bir milis albayının 16 yaşındaki kızıydı. Sybil, babasının birliklerini toplamak için kırsala gitti ve kasabayı kurtarmak için İngiliz Ordusunu savuşturmak için 400 milis hazırladı. Savaşın çoğu için sürmek yapmaya devam etti. General George Washington, Koloni çabalarına katkılarından dolayı onu övdü.
4. Samuel Prescott, Paul Revere yakalandığında Concord'a haber verdi
Yerel doktor Samuel Prescott, Lexington'dan Concord'a giden Revere ve William Dawes ile karşılaştığında nişanlısını ziyaretten eve gidiyordu. Prescott onlarla birlikte binmek için gönüllü oldu ve İngiliz devriyesinden kaçmayı ve Concord'a ulaşmayı başaran tek kişiydi. Milisler o günün ilerleyen saatlerinde İngilizlerle çatıştı, Redcoats'u bir köprüde tuttu ve 14 kişiyi öldürdü.
5. William Dawes, Paul Revere ile diğer binici
Fotoğraf: Kamu Malı
William Dawes ve Revere, Boston'dan aşağı yukarı aynı zamanda ayrıldılar ama farklı bir yol izlediler. Dawes, kilitlenmeden önce şehirden zar zor çıktı. Daha sonra Lexington'da Revere'ye yeniden katıldı, ancak Revere olmadığında İngilizlerden kaçmayı başardı.
6. İsrail Bissell, 5 eyalette insanları uyarmak için 5 günde 345 mil yol kat etmiş olabilir
İsrail Bissell efsanesi, 19 Nisan 1775'te bir milis albay tarafından Lexington ve Concord Savaşlarını Hartford, Connecticut'a götürmek için işe alındığını belirtir. Cesur binici daha sonra, toplam 345 mil boyunca başka bir üç eyalette dört gün daha sürdü.
Son tarihsel araştırmalar, İsrail Bissell'in aslında Boston'dan Hartford'a giden Isaac Bissell olabileceğine dair kanıtlar buldu. Bu yine de etkileyici bir 100 millik yolculuk olsa da tam olarak beş günlük bir maraton sayılmaz. Güzergah üzerindeki diğer şehirler, mesajı önemli bir haber olarak iletecek olan normal posta sisteminden haber almış olabilir.
Nesne
İç Savaş sırasında Gerilla Savaşı
Thomas Conn Bryan, Konfederasyon Gürcistan (Atina: Georgia Press Üniversitesi, 1953).
David Carlson, ""Ödünç Kaçak": Güney Georgia Konfederasyonu'ndaki Asker Kaçakçıları," Gürcistan Tarihi Üç Aylık 84 (kış 2000): 589-615.
Robert S. Davis Jr., "Bir Partizan Savaşının Anıları: Sion Darnell, Kuzey Georgia, 1861-1865'i Hatırlıyor", Gürcistan Tarihi Üç Aylık 80 (ilkbahar 1996): 93-116.
Lee B. Kennett, Gürcistan'da Yürümek: Sherman'ın Kampanyası Sırasında Askerlerin ve Sivillerin Öyküsü (New York: HarperCollins, 1995).
Jonathan D. Sarris, "Bir Vahşetin Anatomisi: Kuzey Georgia'da Madden Branch Katliamı ve Gerilla Savaşı, 1861-1865", Gürcistan Tarihi Üç Aylık 77 (kış 1993): 679-710.
Jonathan D. Sarris, Ayrı Bir İç Savaş: Güney Dağında Çatışan Topluluklar (Charlottesville: Virginia Press Üniversitesi, 2006).
Daniel E.Sutherland, Vahşi Bir Çatışma: Amerikan İç Savaşında Gerillaların Belirleyici Rolü (Chapel Hill: North Carolina Press Üniversitesi, 2009).
Mark V.Wetherington, Plain Folk's Fight: Piney Woods Georgia'da İç Savaş ve Yeniden Yapılanma (Chapel Hill: North Carolina Press Üniversitesi, 2005).
Silahlı düzen mi?
Aşağıda, Suriye'de belirli ateşkeslerin başlangıcı ile bitişi arasındaki ortalama gün sayısını ve ateşkesin bitişi ile geniş çaplı çatışmaların başlangıcı arasındaki ortalama gün sayısını gösteren bir tablo yer almaktadır. Verileri onlarca haber makalesi kullanarak derledim.
Yazar aracılığıyla grafik
Gördüğünüz gibi, Suriye ile Haseke'deki müttefikleri ve isyancılar arasındaki askeri-politik ilişki, Doğu Guta, Lazkiye ve diğerlerinden olağanüstü derecede farklıdır.
Bir sonraki çizelge, ateşkes gerçekleştikten sonra belirli bölgelerdeki isyancıların teslim olmasının ne kadar sürdüğünü gösteriyor.
Yazar aracılığıyla grafik
Yine Halep, Deraya ve Muadamiye'deki isyancılar arasındaki siyasi/askeri ilişki Humus ve Madaya'daki isyancılardan olağanüstü derecede farklıydı.
Bu farklılıkları ne açıklar? İç savaşların baştan sona tam ölçekli çatışmalardan oluştuğu varsayılırsa, bu soruyu yanıtlamak imkansız olacaktır.
Neyse ki, Chicago Üniversitesi profesörü Paul Staniliand'ın 2012 tarihli “Devletler, İsyancılar ve Savaş Zamanı Siyasi Düzenleri” başlıklı makalesi —'de yayınlandı. Siyasete Bakış —, iç savaşta devlet-isyan ilişkilerinin daha ayrıntılı bir analizi için araçlar sağlar.
Devlet ve isyancı güçler arasında altı tür ilişki tanımlar.
İlk ikisi, o devlet ile isyancı arasındaki savaş durduğunda ortaya çıkar, ancak isyancı silahlarını ve devlet içindeki topraklar üzerindeki siyasi etkisini sürdürür.
“Paylaşılan egemenlik” altında devlet ve isyancılar, kontrol ettikleri ve etkiledikleri alanları tanımlar. İki taraf arasında kavga çok azdır veya tamamen yoktur. Ve resmi kurumlar, sonunda daha istikrarlı ve doğrudan bir ittifaka doğru ilerleme niyetiyle, her iki tarafın da kendi topraklarını çatışma olmadan kontrol edebilmesini sağlamak için kurulur.
Burma hükümeti, bu ülkedeki altmış yılı aşkın iç savaş boyunca birçok isyancı grupla bu anlaşmaları yaptı. Staniland, “Kachin ve Wa bölgelerinde, toprak kontrolüne ve 35.000'e kadar askere sahip ayakta kalan isyancı bölgeler, kalıcı özerkliklerini maskeleyen bir etiket olan Sınır Muhafız Kuvvetleri haline geldi” dedi. Bir dereceye kadar, “ortak egemenlik” aynı zamanda İsrail ile Batı Şeria'daki Filistin Yönetimi arasındaki durumu da tanımlar.
Devlet ve isyancılar aynı bölgeyi paylaştıklarında ve çeşitli siyasi ve askeri faaliyetlerde doğrudan işbirliği yaptıklarında “danışıklılık” meydana gelir. Bu, ortak düşmanlar hakkında istihbarat sağlamayı ve hatta askeri baskınlarda birbirlerine yardım etmeyi içerir.
2007'de Irak'ta Sünni aşiretlerle Amerikan güçleri arasındaki ittifak, muhtemelen en bilinen gizli anlaşma örneğidir. El Anbar'daki aşiretler, Irak'taki El Kaide'nin kökünü kazımak için Amerikan güçlerine aktif olarak yardım etti.
Ama çok sayıda başka örnek var. Staniland'a göre, Sri Lanka iç savaşı sırasında ve Hindistan'ın Keşmir'deki savaşı boyunca çok sayıda isyancı taraf değiştirip devletin yanında savaştı. Burma'da, Karen Ulusal Birliği isyancı örgütü içindeki Budist Karens, 1994'te kendi isyancı grubunu kurdu ve Hıristiyan çoğunluklu KNU'ya karşı hükümetin yanında savaştı.
Son olarak, 2015 yılında Suriye'deki Yermuk mülteci kampındaki birçok Filistinli savaşçı, IŞİD'e karşı savaşmak için Nusra Cephesi'nden Suriye hükümetine geçti.
Üçüncü ve dördüncü tür ilişkiler, devlet ve isyancı gruplar arasındaki işbirliğinin doğası gereği daha pasif olduğu durumlarda ortaya çıkar.
“Etki alanları”, Staniland'ın devlet/isyancı ilişkilerine verdiği ve “devlet ve isyancı liderlerin hangi tür şiddet ve politikaların kabul edilebilir olduğu ve hangilerinin daha yüksek bir tepkiyi tetikleyeceği konusunda düşük düzeyde ancak yinelenen iletişimde bulunduğu” bir unvandır. “Paylaşılan egemenlik” altında devlet ve isyancı aktif olarak işbirliği yaparken, etki alanları “sınırları koruyarak şiddeti en aza indirme girişimi” ile karakterize edilir.
“2009-2010'a kadar, Staniland'ın işaret ettiği gibi, Pakistan devleti, topraklarının önemli kısımlarını Pakistan Talibanı'nın en sert gruplarının bile ellerine bıraktı, çünkü siyasi çıkarı ve güçlerini konuşlandırma kararlılığı yoktu. Bu isyancılara karşı."
Etki alanları, Suriye'de, özellikle doğu Haseke bölgesinde son derece uzun süren ateşkesleri açıklıyor gibi görünüyor. Orada Suriye ve Kürt-Arap güçleri arasında bazı çatışmalar olsa da, her iki taraf da bu tür çatışmalardan kaçınmaya çalışıyor gibi görünüyor. Her iki tarafın da tercihi IŞİD'in peşine düşmek. Gerçekten de, bu tür bir ilişki, Amerikan ve Rus-Suriye güçleri arasındaki etkileşimi mükemmel bir şekilde tanımlamaktadır.
Devlet ve isyancı toprak paylaştığında “zımni bir arada yaşama” meydana gelir. Staniland, bu tür bir ilişkinin işbirliğiyle değil, büyük çatışmalardan kaçınma ihtiyacıyla karakterize edildiğini, çünkü "taraflardan birinin diğerini ezme gücü veya iradesine sahip olmadığını ve bir tür dolayımlı karşılıklı hayatta kalmanın gerekli olduğunu" belirtiyor. Bu tür bir ilişkide şiddet aslında “etkileşimin sınırlarını belirlemek ve araştırmak” için bir araç olarak kullanılır.
Staniland'a göre, 1980'lerde Hindistan'ın kuzeydoğu Assam bölgesinde, devlet güçleri Asom Birleşik Kurtuluş Cephesi'nden isyancı güçler tarafından kontrol edildiği bilinen belirli bölgelere girmekten gerçekten kaçındı.
Staniland, 2009'daki Naksalit isyanı, Hindistan'ın kırsal iç kesimlerinde başarılı oldu, çünkü devlet güçleri “kırsal iç kesimlere büyük ölçüde ilgisizdi ve devlet tekelini yeniden kurma riskini kabul etmeye isteksizdi” diye yazıyor.
Son iki tür ilişki, devlet ve isyancılar fiilen savaşırken ortaya çıkar. Staniland'ın tanımladığı iki tür savaş, "çatışan tekeller" ve "gerilla düzensizliği"dir. İlki, SUK ve konvansiyonel iç savaşları içerir. İkincisi, elbette, gerilla savaşıdır.
Suriye'de görece kısa ateşkeslerin yaşandığı ve ateşkeslerin bitip taarruzların başlamasına kadar geçen sürelerin kısa olduğu bölgeler ya “çatşan tekeller” ya da “gerilla düzensizliği” kapsamına giriyor.
İç savaşlar dağınık bir çalışma alanıdır. Akademisyen gazetecilerin veri toplaması için bazı yerler çok tehlikeli. Çok sayıda isyancı ve milis oluşur, ölür, isim değiştirir, taraf değiştirir veya savaşmayı bırakır. Burma, Keşmir ve Pakistan'dakiler gibi benzersiz özelliklere sahip birçok iç savaş yeterince incelenmemektedir. Batılı analistler çok az vakayı saplantı haline getirdiler. Erkekçe Vietnam, Cezayir, Malaya, Irak, Afganistan ve bir dereceye kadar Çeçenistan ve Kenya.
İç savaşların daha iyi anlaşılması hayati önem taşımaktadır. Bazı iç savaşlar yalnızca ilgili ülkeyi etkiler, ancak diğerlerinin küresel sonuçları olabilir. Sadece Suriye'ye bakın.
Ancak bu engelleri aşmak için analistlerin - hatta popüler izleyiciler için yazanların bile - daha incelikli bir yaklaşım benimsemesi gerekecek. Ve akademik ana akımın dışında kalan iç savaşlara bakmak zorunda kalacaklar.