"Celine Dion aşk şarkıları söylerken bizlerin şehirleri yanıyordu"
Bu kare bir Godspeed You Black Emperor konserinde çekilmiş. Hangi yıl olduğu konusunda bilgi mevcut değil. Zaten konumuz da bu değil. Konumuz Paris'te yaşanan terör saldırıları ve insanlığın durumu. Sert bir yazı olacak. Yüreği elvermeyenler lütfen okumasın. Çocukları da uzak tutalım. Çünkü sabrım doldu. Ortadoğu'da, Asya'da, Afrika'da şehirler yanarken, insanlar ölürken kılını kıpırdatmayanlar, "aşk şarkıları dinleyenler", bugün terörün korkunç yüzünden söz edip ağlıyorlar.
Paris saldırılarının haberini sabah aldığımda yüzümün rengi attı ve ufak çapta bir sarsıntı geçirdim. Rüyalarımın şehri, Avrupa'da özgür düşüncenin merkezi Paris kana bulanmıştı. Restoranda yemek yiyen, konserde şarkı dinleyen ve stadyumda maç seyreden insanlar bir anda kendilerini kaosun ortasında buldular, yüzden fazla masum insan katledildi.
Neresinden baksanız korkunç bir tablo. O konser salonunda herhangi birimiz olabilirdi. Tıpkı Ankara Garı'nda olabileceğimiz gibi. Tıpkı Suriye sokaklarında olabileceğimiz gibi. Hayatından "ama"ları çıkarmış bir insan olarak bu korkunç saldırılardan sonra koca bir ama dedim kendime.
Ama..
Her gün insanlar ölmüyor mu Ortadoğu'da ? Asya'da, Afrika'da ? Masumlar kendileri dışındaki kavgaların kurbanları olmuyorlar mı ? Başları kesilmiyor mu ? Evlerinden edilmiyorlar mı ? Ya o kadınlar ve çocuklar ? Babalar, eşler,.. Yağan bombalar, esen kurşunlar. Dünya mezbahaya dönmüş vaziyette. Her Allah'ın günü insanlar katlediliyor. Peki kimin umrunda oluyor ? Batı medyası en fazla birkaç satır geçiyor. Sonra unutuluyor. Çoğu zaman haberi bile yapılmıyor. Sonra Paris'te 100 kişi ölüyor. Bir anda Batı dünyası ayağa kalkıyor, terörün ne derece aşağılık bir şey olduğunu hatırlıyor. Mumlar dikiliyor, ekranlar karartılıyor, profillere Fransız bayrağı asılıyor sosyal medyada.
Şu sonuç mu çıkıyor ortaya: ölen 100 Fransız, ölen 100 Arap'tan, 100 Türk'ten, 100 Kürt'ten, 100 diğer milletten daha değerli ? Bunu herkes "elbette hayır" diye yanıtlar. Ama pratikte karşılığı bu maalesef. Batı dünyasına göre 100 Fransız vatandaşı, 1 milyon Iraklıdan daha değerli. Milyonlarca Suriyeliden daha değerli. Filistinliler zaten "manşete değmez"ler. İşte, medeniyet beşiği denilen Batı budur. İnsan kayıran, acıları taraflaştıran, ölümlerde "ama"ları kullanan bir medeniyet.
O gece sahnede konser veren grup zamanında Roger Waters'ın İsrail boykotuna hakaret ederek cevap vermiş ve İsrail konserinde kendi ifadeleriyle" kendilerini evdeymiş gibi hissetmişlerdi". Şimdiyse röportaj kaydetmişler ve kamera önünde gözyaşı dökmüşler. Paris'te konserde ölen masumlara ben de gözyaşı döküyorum ama aynı zamanda İsrail askerlerinin katlettiği insanlara da ağlıyorum. Grup elemanlarıyla bizim gibi gerçek barışı arzulayanlar arasındaki fark bu. Sen konser salonunda katledilenlerin arkasından ağlayıp, bir kaç ay evvel sahneye çıkarak İsrail politikalarına destek çıkarsan bu gözyaşlarını kimse inandırıcı bulmaz. Ne o seyirciler ne de o Filistinli yerleşimciler ölmeyi haketmiyor. Bunu o dar kafalarınıza sokun sayın grup elemanları. Silahlar başkalarına dönükken acılarla dalga geçenler, silahlar kendilerine dönünce anlıyorlar silahın ne kadar korkunç bir şey olduğunu. Filsitin'de ve dünyanın bir çok yerinde insanlar yıllardır silahların gölgesinde yaşıyor. Keşke silahın ve terörün fevkalade kötü bir şey olduğunu daha o zamanlar anlasaydınız. Gözünüzün önünde onlarca masum insanın ölmesini mi beklediniz bu gerçeği idrak etmek için ? Korkunçsunuz ve inandırıcılıktan uzaksınız fersah fersah.
Suriye'ye, Irak'a, Filistin'e, Mısır'a, Türkiye'ye ağlamayan Madonna'lar, Paris için konserlerinde konuşmalar yapıyor, gözyaşı döküyor. Basın da bunu gururla yazıyor; duyarlı sanatçıları !
Bu satırlar ölü yarıştırma maksatlı veya Paris katliamlarını yok sayma, küçümseme falan değil. Bu düpedüz gerçeklerin yüze vurumu. Batı dünyası bu. Ölüleri yarıştıranlar kendileri. Ortadoğu halklarını diktatörlerin idaresiyle başbaşa bırakan, işi bittiğinde "demokrasi" vaadiyle hesaplarını kesen ve gerideyse kaosu bırakan, bu sıradaysa kendi cebini dolduran bir Batı. Silahlarını satabilmek ve bombaladıkları toprakların zenginliklerini ülkelerine götürmek için devletleri yıkıma götüren onlar. Şimdi aynı çamur kendi topraklarına bulaşınca kalkıp gözyaşı döküyorlar.
Ne zamanki "benim teröristim, senin teröristin" mantığından vazgeçer Batı dünyası, o zaman bu terör belasının kökü kazınabilir. Bu şartlar altında barış hayali naiflikten öteye gitmez. Şimdi deniyor ki bunu yapanların yanına kar kalmayacak. Kalmasın. Kalmamalı da. Terörizm yenilmeli. Ama bunu yaparken yeni katliamlara yol açmayacağınızın garantisini vermelisiniz. Çünkü tarih gösteriyor ki şiddet ancak yeni şiddetleri doğuruyor. Ve maalesef tarih bir şeyi daha gösteriyor, savaşın efendileri her daim kaostan ve kandan medet umarlar. Büyük bir sektörün bu gelir kapılarının kapanmasına izin vereceklerini sanmıyorum. Ölen Parisliler de Suriyeliler de umurlarında değiller.
Mide bulandırıyorsunuz.
"Anne kurt, nereye gidiyorsun böyle ?
Ağzındaki çocuk senin değil
'Bundan sonra benim ve aksini söyleyenlere münakaşaya varım
Ağızlarınızdan dökülen pislikler, onları dinlemeyeceğim
Köpeklerinize bile birbirinize davrandığınızdan daha iyi davranıyorsunuz
Ağızlarınızdan dökülen kelimeler, midemi bulandırıyor
Kalplerinizdeki düşünceler beni hasta ediyor
Bizler özgür yaratıklarız, zevk için öldürmeyiz
Bizler yıldızlı geceler gibiyiz, binlerce gözün ardından bakarız dünyaya
Siz insanlarsa, sadece zevk için öldürürsünüz
Oysa (öldürmeye) ihtiyacınız yok ve buna rağmen durmaya niyetiniz de yok
Birbirinizi katlediyorsunuz, sadece zevk için
Ve absürt ve akıl dışı bahanelerle
Aman Tanrım, ne kadar da mide bulandırıcısınız !'"