Amerika'ya Gelmek (Bölüm 1/3)
Uçak sohbetleri, vakumlu tuvaletler ve 'unbean' yiyecekleri.
En son uçağa ilk kez uçağa binmiştim. Ayrıca ailemi, doğum ülkemi ve 28 yıldır tanıdığım aileyi ilk kez terk ediyordum. Evden ayrılıyordum.
Kamerun'dan çıkarken, hikayeleri benimle kalan yedi kişiyle tanıştım. Yedi kişi onlarla bir daha karşılaşmayabilirim.
İlki genç bir futbolcuydu. Spor Okulu'nda bir noktada Samuel Eto'o ile tanışmıştı. Orta Afrika Cumhuriyeti'nde (CAR) doğdu, Douala'da büyüdü, benimle aile ve yaşam hakkında konuştu. Karımla tanışacağımı öğrendiğinde mutlu oldu ve aile bağını ciddiye almamı tavsiye etti. Evine geri dönüyordu. Hareketsiz oturuyordu. CAR'deki bağlantılı uçuşta, futbolcum bir gülümseme ile ayrıldı.
Daha yaşlı bir erkek onun yerini aldı. Erken kırklı. Düzgün gömlek. Pres pantolon ve ceket. Başlangıçta özellikle ayrılmış görünüyordu. Kalkıştan sonra ailesi hakkında konuşmaya başladı. Onun geleceği hakkında tavsiyesini sordum, geleceğim. Çok çalışmanın ne kadar önemli olduğunu tekrarlamak ve beni Amerika'ya getiren şeylere odaklanmak için çok istekliydi. Beni dikkat dağıtıcı şeyler ve ortadan kaldırmanın ne kadar kolay olduğu konusunda uyardı.
Kartvizitini alamadım. Onu Fas'ta kaybettim. Bana vermek istiyordu.
Uçaktan inip otobüse bindik. Annemle telefonda görüşüyordum ve kaybolmaktan daha çok endişelendim.
Kız kardeşlerimi özleyecek zamanım olmadı. Ya da kardeşim. Hareketin telaşı ve insanların denizi Morpheus'tan bir numara gibi geldi.
Bir sonraki uçuşum 8 saat oldu. Gıda, internet, telefon pili bitiyor, uçuş eksik - her şey hakkında endişelendim.
Üniformalı eski Faslı adam beni terminalimin olduğu yere doğru işaret etti. Hareketli merdivenlere baktım.
Yutkundum.
Kimse beni neredeyse düştüğünü görmedi. Zirveye çıktığımda biraz dua ettim.
Devasaydı. Gördüğüm herhangi bir amfitiyatrodan daha büyük. İnsanlar sıraya giriyor, oturuyor, kahve içiyor, hatıra satın alıyor. İngilizce, Fransızca'dan Arapçaya ve İspanyolcaya hoparlörden gelen ses.
Bu güne kadar babamın kabile dilini (Bafang) bu konuşmacılardan duyduğuma eminim.
Eşim duyurulara dikkat etmem konusunda beni uyardı. Kalbim çığlık attı, yüzüm harika görünüyordu. Telefonumun pili, çok değil.
Uzun bir metal şey vardı - o şeyden akan beyaz kablolar. Etrafta genç insanlar, elektrik tanrısının intikamıyla. Kimin kime güç sağladığını merak ettim.
Tabii ki, taktım. Çıkartma ile tören Snapchat resmini çektim ve paylaştım. İyi bir ölçü için Whatsapp durumumu da paylaştım.
Tüm uygulamalarımı Samsung Note 5'ime heyecanla yüklemeye başladım. Hayatımda ücretsiz olarak günde 1'den fazla Gigabyte internet kullanmamıştım!
30 dakika sonra, burada internete kota olduğunu fark ederdim. Bilerek bir gülümseme ile beni bilgilendiren üçüncü kişiydi.
Kamerunçu idi. Ya da daha doğrusu Kamerun'da doğmuştu. Şimdi, Fransız, ordudaydı ve Isreal'de eğitim almıştı. İkili Uyruğu ile karşılaştığı sorunları anlattı. Şu anki ofisi ve Kamerun'daki ordu ile olan deneyimi. Silahın poposunun bir iz bıraktığı yara izini göstermek için yüz kapağını çıkardı. Deniz mavisi beyzbol şapkasının altında bir yarmulke vardı. Ordunun sahile gelişi ve askerin elinde çilesi olan Limbe'ye giden yolculuğu anlattı. Endişeli teyzesi ve askerlere işleri netleştirmek için gelen avukata anlattı. Konuşmasına izin verselerdi onlara söyleyeceği şeylerin aynısı. Bunun yerine onu bir hamur haline getirdiler ve çıplak beton zeminde uyuttular. İsrailli bir vatandaş olması ve kendisine verilen zararın bir işe ya da hapishaneye mal olması gerekir.
Bana son kararı ve soğuk, içerik keskin nişancıyla birimin liderinin kaderini anlattı.
İnsan ihtiyaçlarım geri döndü. Bana tuvalete giden yolu gösterdi. Büyük duvarın arkasındaki sigara içilen bölgeye olan güvenini hatırlıyorum. Eski askeri Fransız-İsrail'imi en son gördüğüm şey buydu.
Adeline Yen Mah'un Düşen Yaprakları kitabımı okudum ve bekledim. 8 saat.
Royal Air Maroc gıda şimdiye kadar gördüğüm en garip paketleri tatları bir gökkuşağı oldu. Stranger bile, zevk aldım. Kahverengi fasulye benzeri karışım I hariç hepsi, daha sonra unbean benzeri bulundu.
Uçuşumun ne kadar sürdüğünü bilmiyorum, ama The Greatest Showman'ı izlemem yeterli oldu. Bir omur küçülen uyku saat kadar uzun. Vakum teknolojisi ile yerden milin üstündeki tuvalet mucizesini gözlemledim. Beni ürperdi.
Bir şeyler ters giderse kıçıma ne olur?
Kahvaltı, öğle yemeği ve akşam yemeği vardı. Üç öğün, bu sırayla değil.
Bir noktada, Meridyeni geçtik. Ya uyuyordum ya da sinirliliğimi ifade etmemeye çalışıyordum.
JFK olağanüstüydü. JFK olağanüstü. Havaalanı, Fas'takinin iki katı (10X değilse) büyüktür. Giriş limanından sonra metroya, sonra asansöre, sonra 10 dakikalık bir yürüyüşe ihtiyacım vardı.
7 saat sonra gerçekleşecek olan bir sonraki uçuşum.
Beşinci elçimle JFK'da tanıştım. Çocuklarını ziyaret ediyordu. Chicago'da bir yerde. Kapıdaki adamlar onunla ilgilenmemi istedi. Bana annemi çok hatırlattı. Valizini çektim. Asansör ve metro ile gittik. Para değişikliğine ihtiyacı vardı. Valizinin ödenmesi gerekiyordu. Yeterince yoktu. Eşimin bana yakın tutmamı söylediği para sonunda biraz işe yaradı. Bir şey almak için çok korkmuştum.
Fas'tan beri çağıran Starbucks bile değil.
Biz, bizim Bagaj kayıtlı vardı birlikte birkaç kuyruk yürüdü. 18 yaşında ve 13 yaşındaydım. Birbirimize sarıldık ve terminaline devam etti. Nijeryalıydı. Bana annemi çok hatırlattı.
Saate baktım. 6 saat.
Bu sefer uygulamalarımı güncellemeyeceğim, dedim kendime. Bir şarj merkezi buldum ve biraz meyve suyu aldım. Tören Snapchat resmini çıkartma ile paylaştı. İyi bir ölçü için Whatsapp'ta paylaşıldı.
Bu JFK, yüksek sesle ağlamak için. Gary Vaynerchuk bu adaları yürüdü!
Yedinci kişi bana nereden geldiğimi sorduğunda neredeyse sabah olmuştu.
Beyaz bir erkektir. Ellili yılların başında. Benimle konuşmaktan çok mutluyum. Bence ne kadar gergin ve soğuk olduğumu görebiliyordu. Colorado, yaşamak için güzel bir yer olduğunu söyledi. Dağlara gelmişti. Kayak yapmaya çalış, dedi.
Elbette kabul ettim.
Gözlerimdeki korkuyu gördü ve konuyu değiştirdi. Nişanımdan dolayı beni tebrik etti. Grubuyla bir yerde rahatlama sağlamak için gidiyordu. Hıristiyan bir gruptu. Çocuklar, yetişkinler. İyi biri gibi görünüyordu. Beni iyi hissettirdi. Hoşça kal dediğinde, sabah oldu ve uçağım uçağa biniyordu.
Bu son uçak yolculuğu, beni uçaktaki tek siyah kişi yaptı. En azından ben böyle hissettim. Burada yemek yoktu. Ama internet vardı. Telefonum ölüyordu, bu yüzden eşime geldiğimi söyleyemeyeceğim korkusu için boşa harcamıyordum.
Bir belgesel izlemeye çalıştım. Başarısız oldu. TV izlemeye çalıştı. Başarısız oldu. Müzik. Başarısız oldu.
3 saat. New York'tan Denver'a. 3 saat içinde eşimi görürdüm.
Bunu düşündüğümde nasıl bir şey olabilir?
Denver'a indiğimde eşimle ve yeni ailemle buluşmadan önce eşyalarımı almam gerektiğini varsayıyordum. Hareketli merdivenlerde bir profesyoneldim ve kot ceketim ve kot pantolonum kalabalığın içine girmeme izin verdi. Yaklaşan buluşmamdan emin olarak% 5 oranında telefon edin.
En son duyduğum şey “O burada!”.
Hissettiğim son şey onun sıcaklığıydı.
Evden ayrıldım. Yine de evdeydim.
Birinci bölümün sonu.
Amerika'ya Gelmek (Bölüm 2/3)
İlgili parçalar:
Yayınlanan 22-04-2020