11 Ocak 2011 Salı
kelebeğin kanatlarına yazdım
Ellerini hatırlıyorum, kanatlarıma dokundun "yavaş ol incitme, yoksa bir daha uçamam" dedim. Ellerin çok güzeldi; ölüme yakışmayan bir kokuydu son nefesim. Gözlerine doğru götürdün ve bıraktın beni; en çok da onu anlamadım.
Sonra. Sonra kızgın bir sıcaklık yaktı içimi. Giden kokun, giden ellerin ve giden gözlerinin ardında kaldım; içim acıdı.
Kalemin ucunda bekledi dolu dolu hasretler, kağıda dokunsam sonsuz kere sonsuz harflerle seni çizecek belki. Bir kelebek kanadına takılmış sevda misali; peşin sıra uçuracak belki beni, ama yazamıyorum. Yazmak ne zor şeymiş seni yazdıkça daha iyi anlıyorum.