Ortodoksluk her zaman Kazakların temel direklerinden biri olmuştur. Bu, Kazakların sıklıkla "İsa'nın askerleri" olarak adlandırılması gerçeğiyle bile vurgulanmaktadır. Tabii ki, perde arkasında Müslümanlar Kazak birimlerinin hizmetine geldi, ancak daha sonra Ortodoksluğa dönüştüler. Öyle ya da böyle, Ortodoks tatilleri Kazaklar için esastı. Geleneksel Yeni Yıl bile Noel gibi büyük ölçekte kutlanmaz. Ve elbette, Paskalya, yani. Mesih'in Dirilişi günü Kazaklar için vaktinden önce hazırladıkları alışılmadık derecede önemli bir tatildi. Ve elbette, tamamen Kazak gelenekleri ve törenleri ile çevriliydi.
Tatil, askeri bir operasyon gibi, hazırlık gerektiriyor
Paskalya için çok dikkatli bir şekilde hazırlandı. Metresler sadece evi toparlamakla kalmadı, aynı zamanda kristal bir parıltı haline getirdi. Özellikle gayretli sahipleri duvarları yeniden boyadı ve hatta zeminleri güncelledi. Tüm kıyafetler uzatıldı ve toplandı. Kazak ailesinin gelirine izin verilirse, Kazaklar yeni Çerkes ve Beshmet, botlar ve tozluklar sipariş etti. Kendileri için zarif elbiseler diktikleri sadık için kumaş aldılar. Küçük Kazaklar için kıyafetleri unutmadılar.
Paskalyadan önce, sığırlar öldürüldü, böylece yetenekli Kazak aşçıları masayı lezzetli yemekler yapabilirdi. Maundy Perşembe günü (Maundy Perşembe olarak da adlandırılır), tüm aile üyeleri cesedi kemiğe buharlamak için hamamın yanına gitti.
Yoldaşlar daire Paskalya kutlamaları
Ünlü Paskalya kekleri ve süzme peynir Paskalya İyi Cuma günü pişirmeye başladı. Paskalya yemek gününde, hem çocuklar hem de yetişkin Kazaklar bir gün boyunca kulübeden gönderildi, böylece kesik avcıların yanlışlıkla lanet dökmemesi gerekiyordu. Odalar sakin - edepsizlik olmalı ve bu gün daha fazla kavga kabul edilemez. Herhangi bir çatışma girişimi genellikle kulübedeki üst düzey bir kadın tarafından söndürüldü.
Paskalya pastası uzun ve büyük olmalıydı, üst koniler, haçlar, çiçekler, kuş figürleri ile süslenmiş, yumurta akı ile bulaşmış ve renkli darı serpilmişti. Ve elbette, boyalı yumurtalar, hem kaz hem de tavuk artık biliyoruz. Yumurtalar farklı renklerle boyanmıştı: kırmızı sembolize kan, Mesih'in insanlar uğruna kurban edilmesi, sarı - güneş, mavi - gökyüzü ve su ve yeşil - çim, bitki çeşitliliğinde yaşam. Tabii ki, sadece doğal boyalar kullanıldı: soğan kabuğu, pancar, papatya suyu, yaban mersini, mürver, vb.
Paskalya gecesi ve parlak sabah
Cumartesi-Pazar gecesi, yani. Paskalya gecesi, çoğu Kazak ve Kazak gece servisi için toplandı. Tapınakta yeterli alana sahip olmayanlar dışarıda yer aldı. Geleneklere göre, kilise duvarlarının arkasında kalan Kazaklar büyük şenlik ateşleri yaptılar. Bir "ölüm zulmü" düzenlendi, böyle bir yangın arındı. Eski kuru odun ateşe uçtu - kırık tekerlekler, kırık variller, vb. Söğüt dalları da ateşe atıldı, ancak ağacın geri kalanı gibi taze, canlı değil, ölümcül kuru değil.
Paskalya sabahı köylerin tüm nüfusu, sabah - sabah hizmetinde kiliseye gitti. Biraz holigan geleneği de vardı. Kazaklar ve Kazaklar çan kulesine tırmanmaya çalıştı ve en azından bir kez zile çarptı. Bunun mutluluk ve refah getireceğine inanılıyordu. Ancak, kilise yetkilileri geleneğe özellikle karşı değildi, bu yüzden köyün neredeyse tüm Pazar günü bir zil çaldı.
Şimdi cemaatçiler genellikle sadece Paskalya ve Paskalya yumurtalarını değil, aynı zamanda sosis, peynir ve diğer ürünleri tapınağın kutsamalarına getiriyorlar. Rahipler sadece Paskalya ve kutsal olan yumurta olduğuna ikna etmeye çalışıyorlar ve ürünlerin geri kalanı gelenekte tutulmuyor. Aslında, yazar bir kez kendi gözleriyle genç bir ailenin, diğer şeylerin yanı sıra, kutsama için portakalla bütün bir ananas getirdiğini gördü, bu da sahte görünüyordu. Ancak, belki de bütün bir ziyafetin kutsanması arzusu Kazak antik çağından geliyor.
Böylece, çağdaşlar, Kazakların Paskalya kutlaması için mütevazı bir sırt çantası getirmediklerini kaydetti - Paskalya kekleri, Paskalya süzme peyniri, yumurtalar, ev yapımı sosis, haşlanmış domuz eti, turşu ve diğer yemeklerle dolu tüm arabaları getirdiler. Karabuğday, yaban turpu veya elma ile doldurulmuş pişmiş domuz yavruları için bir yer vardı.
Yürüyüş ve biraz "holiganlık"
Kutlamadan sonra geleneksel bir şölen ve şenlik başladı. Bayram alışılmadık derecede bol ve Kazak misafirperverdi. Yukarıdaki yemeklere ek olarak, içecekler özel bir yer işgal etti. Alkolsüz içeceklerden uzvar ve kvass durdu. Kazakların büyük şişelerde sorunlu moonshine'den daha iyi bir şey içmedikleri umutsuzca ekili yanılgısına rağmen, gerçek tam tersiydi. Anasondan turuncuya kadar çeşitli votka çeşitlerine ek olarak, masada tentürler (kalganovka, krem, ahududu), mead, şarap ve hatta sıradan konyaklar (kafa karıştırıcı bir yabancı sınıflandırmaya göre brendi) vardı.
Terek, Don ve Kuban Kazakları üzüm hakkında o kadar çok şey biliyorlardı ki, kendilerinin yabani üzüm yetiştirip yetiştirmedikleri veya ekili çeşitler kullandıkları konusunda hala bir tartışma var. Bu durumda, bir şey kesindir: Kazaklar, Avrupa'dan ithal edilen her yerde cabernet ve riesling değil, Terek scarlet gibi yerli üzüm çeşitlerini yetiştirmiştir. Çoğu zaman, sözde chihir üzümden - genç şaraptan üretildi. Olgunlaştırılmış şarap "ebeveyn" olarak adlandırıldı. Bazen Kizlyarka, Chihir'in kendisinden damıtılmıştır, yani. konyak, ancak maruz kalmadan.
En müreffeh Kazaklar, ünlü şef Matvey Ivanovich Platov'un en sevdiği içecek olan bir veya iki köpüklü Tsimlyansky'yi karşılayabilirdi. Bu arada, Tsimlyansk siyah çeşidinin üzümleri otokton, yani Don ve Kuzey Karadeniz sahillerinin yerlisi. Antik çağın klişesinin ve Fransa'nın köpüklü şaraplarda sarsılmaz rolünün aksine, Tsimlyansky'nin sadece Cossack şarap üreticileri tarafından üretilmesinin 300 yıldan fazla kökleri var.
Doğal olarak, Kazak yaşam tarzı içme şeklini bile etkiledi. Bir bardak votkayı devirmeden veya bir bardak şarap içmeden önce, Kazak dirseğini çok ileriye koydu. Bu tamamen süvari alışkanlığı. Atıyla "arkadaş olmak" ve güvenini kazanmak için binici onunla yemek paylaştı ve daha sonra at yemeye veya içmeye karar verdiğinde at istemsiz olarak biniciye ulaştı. Burada atlı dirseğini atının yüzünü itmek için dikti ve alışkanlık şenlik masasında bile ikinci doğadır.
Ancak ziyafet sadece bir ziyafetle sınırlı değildi. Paskalya'nın hemen hemen her köyünde atlıkarınca veya basit salıncaklar inşa ettiler. Aynı zamanda, atlıkarınca, üzerine tekerleklerin monte edildiği güçlü bir direkti. Sonunda karakteristik ahşap kulplu halatlar bir tekerleğe bağlandı. Tabii ki, aile çevresi toplantılarından sonra, gençler şirketleriyle yakınlaştılar ve Kazaklarla evlendiler - kendileri. Paskalya oyunları da farklıydı. Gençler “öpüşmek” oyunlarını seviyorlardı ve ayrıca sevilen erkek ve kızın buluşabileceği yuvarlak danslar oynadılar. Oynadılar ve "top". Kafkasya'nın bazı köylerindeki bu oyun genellikle sert rugby'ye benziyordu.
Paskalya, Pazar gününden sonra neredeyse tüm hafta kutlandı, o zaman kendinize biraz holiganlığa izin verebilirsiniz. Örneğin, Terek Kazakları arasında, zayıflık için suçlamak için Pazartesi sabahı gelmeyen herkesin geleneği benimsenmiş ve hızlı olması için buz gibi kuyu suyu bir ceza olarak dökülmüştür. Bu geleneğin kurnaz bir yanı vardı. Sanık Kazak asil bir muamele ödeyebilir. Sonuç olarak, Kazak “ceza servisi” sanıkların kulübesini bir atlamada bıraktı.
Şaşırtıcı bir şekilde, Paskalya kekleri ve Paskalya yumurtalarını yakalayan bazı Terek ve Kuban Kazakları, Kafkas savunma hattını geçti ve düşmanın auls'ına gitti. Kafkas savaşı özeldi, bu nedenle Kazaklar hem Çerkesler hem de Vainaklar arasında kunak yaptı. Ve bir tatil için bir otelle kunak'a gelmek, onu kutlamasa bile, ortak bir şey olarak kabul edildi. Uzun bir savaşın paradoksları ...