Avrasya'nın tam kalbinde, insan kalıntılarını doğal olarak mumyalamaya yetecek kadar kuru bir çöl var. Bir Tunç Çağı keşfi, bir zamanlar Çin'in bu bölgesini evi olarak adlandıran insanların gizli kökenlerini şimdi ortaya çıkardı.
Xiaohe halkının sığır odaklı ekonomisi ve görünüşlerindeki farklılık, kökenleri hakkında uzun süredir sorular yöneltti.
Araştırmacılar, bunların güney Rusya'nın (Afanasievo) ilk süt çiftçilerinden veya İran platosu bağlantılarına sahip Orta Asya vaha çiftçilerinden geldiğini öne sürdüler.
Ancak bölgenin en erken keşfedilen insan kalıntılarının analizini içeren yeni bir genomik çalışma, Xiaohe'nin son buzul çağının sonunda büyük ölçüde ortadan kaybolan eski bir Pleistosen avcı-toplayıcı insan popülasyonundan geldiğini buldu.
Seul Ulusal Üniversitesi popülasyon genetiği uzmanı Choongwon Jeong, "Arkeogenetikçiler, İç Avrasya'nın genetik tarihini daha iyi anlamak için Holosen Antik Kuzey Avrasya popülasyonlarını uzun süredir arıyorlar. En beklenmedik yerde bir tane bulduk" dedi.
Şu anda Çin'in Sincan Bölgesi'nde bulunan Tarım havzası, kendisini çevreleyen yalıtkan yüksek dağlardan gelen akıntılarla beslenen, küçük vahaları ve nehir koridorları olan kuru bir iç denizdir. Buradaki insan faaliyeti en az 40.000 yıl öncesine ulaşır ve ünlü İpek Yolu üzerinde bir yer olarak uzun zamandır Doğu ile Batı arasında kesişme noktası olmuştur.
Kurak, soğuk ve tuzlu toprakların doğal olarak mumyaladığı yüzlerce insan kalıntısı 1990'lardan bu yana bu havzada keşfedildi. Bu kahverengi saçlı ve uzun burunlu insanlar mezarlıklarda baş aşağı kayıklar gibi eşsiz tabutlara gömülürdü.
Keçeli ve dokunmuş yünlü giysiler, bronz eserler, sığır, koyun, keçi, buğday, arpa, darı ve hatta peynir eşlik etti.
Çiftçilik ve sulama teknikleri, İran platosuyla bağları olan çöl insanlarıyla bir bağlantı önerdi. Diğerleri, kuzeydeki Dzungarian Havzası komşuları gibi, Rusya'dan Avrasya bozkırından geldiklerinden şüpheleniyorlardı.
Tarım Havzası'ndaki Budist metinleri, bu dil ailesinin artık soyu tükenmiş bir dalı olan Toharca'nın kayıtlarını tuttuğu için, Hint-Avrupa dil grubunun (sonunda İngilizcenin ortaya çıktığı) doğusundaki hareketle bile ilişkilendirilmiştir.
Bununla birlikte, Tarım Havzası'ndaki 13 bireyin (MÖ 2100'den 1700'e kadar) ve beş Dzungarian bireyinin (MÖ 3000'den 2800'e kadar) genomlarını analiz ettikten sonra, Jilin Üniversitesi genetikçisi Fan Zhang ve ekibi, önerilen bu kökenlerin hiçbirinin doğru olmadığını buldu.
Tarım mumyaları, Tunç Çağı çiftçi topluluklarının ortaya çıkmasından çok önce, 9.000 yıl önce Holosen'in başlarına kadar izlenebilen, eski Asya kökenli izole bir gen havuzuna aittir. Bir zamanlar avcı-toplayıcı olan bu grup, genetik izleri Sibirya'ya kadar bulunduğundan, muhtemelen daha önce çok daha geniş bir dağılıma sahipti.
"Genetik olarak izole olmasına rağmen, Tarım Havzası Tunç Çağı halkları derece kültürel kozmopolit vardı'' ifadelerinde bulundu, Harvard Üniversitesi'nden Antropolog Christina Warinner. "Onlar Batı Asya, Doğu Asya darı ve benzeri şifalı bitkilerden buğday ve süt etrafında mutfağı inşa Orta Asya'dan Efedra."
Araştırmacılar, Xiaohe halkının bildiğimiz tarım öncesi Asya popülasyonlarının en doğrudan ataları gibi göründüğünü söyledi. Dzungarian Havzası'ndan kuzey komşuları da bu eski nüfusun yanı sıra Sibirya göçmenlerinin bir karışımı gibi görünüyor.