Bu arada, muazzam hıza sahip bir dünyada tarihsel standartlara göre, yalnızca tamamen sorumsuz ve dikkatsiz devlet liderleri tarafından göz ardı edilebilecek süreçler yaşanmaktadır.
“Gelişmiş” olarak adlandırılan Batı ülkeleri bu anlamda gösterge niteliğindedir. Bu grupların hemen hemen tüm liderlerinin cinsel azınlıkların “hakları” ndan endişe duydukları aşırı, “sınırsız” tezahürlerin yanı sıra, çeşitli liberalizm akımlarının böyle bir dalgası tarafından yakalandılar. Gerçek sorunlardan ve tehditlerden çok daha fazlası.
Bu ülkelerin örneği gösterge niteliğinde değildir, çünkü neredeyse hepsi sonunda kazananlar, ya dahil Bunlar Avrupa süreçlerinin birleştirilmesi ve transatlantik ekonomik ve askeri işbirliği nedeniyle. Sömürge savaşlarında, iki dünya savaşında ve soğuk savaşta zafer kazandı. Konumuz bağlamındaki etkisinin önemsizliği nedeniyle pek çok yerel askeri çatışma düşünmeyeceğiz.
Jüri sömürge sisteminin çöküşüyle birlikte, yeni bir sömürge bağımlılığı ile karakterize edilen yeni bir gelişme aşaması başladı - finansal olan. Bu, eski sömürge ülkelerinden zenginlikten çekilmenin modern, sofistike bir şeklidir. Onun tanıtımı, neredeyse tümüyle koloni kaybının olumsuz ekonomik sonuçlarını ortadan kaldırdı. Aslında, eski metropolün servetinin ve refahının artması, yalnızca azalmakla kalmadı, birçok kez de arttı. Nitekim, Ukrayna ve Rusya da dahil olmak üzere daha önce resmi olarak bağımsız olan pek çok ülke, yeni sömürge mali bağımlılığına düştü. Kazananların başarısının mutlak ve şüphesiz olduğu görülüyor, ancak yeni sistem modern seçkinleri o kadar çok bozmuş ki, tepkilerinin zamanındalığı ve yeterliliği büyük bir soru.
Yeni bir liberal inkar "modası" ve çoğu zaman zulüm ve muhafazakar aile değerleri toplumundan dışlanma zorunluluğu, yıllık sürdürülebilirliğe yol açtı. azaltmak başlık Avrupa ve Kuzey Amerika ülkeleri. Bu popülasyon kategorisinin doğum oranındaki düşüş o kadar büyük ki, örneğin, 2013'teki Londra okullarında, İngiliz kökenli etnik kökenli olmayan öğrenciler, toplam öğrenci sayısının yarısını bile aştı. Ve bunlar esas olarak Asya ve Afrika kökenli çocukların çocukları.
"Neo-sosyalistler" in sosyal politikası, Batı ülkelerinin güçlü vücutlarını rahatlattı. Birçok insan çalışmamayı, yüksek işsizlik maaşı ve sosyal yardım almayı tercih ediyor. Doğal olarak, bu, dünyanın geri kalanının soygunundan ve yoksulluğundan kaynaklanmaktadır.
Ancak tüm bu dilenci ve bağlı fethetilmiş dünya teslim olmadan sona ermesini beklemiyor. Kendi seçkinlerinin aksine, istifa edip kendilerine "yukarıdan" verilen koşullarda yaşamaya adapte olmuş, sıradan insanlar dünya çapında aktif bir fermantasyon ve hareket halindedirler. Şekerlerdeki karıncalar gibi, her yere ve her yere girip tüm Batı dünyasını iz bırakmadan dolduruyorlar. Dahası, eski kolonilerdeki nüfus artışı o kadar büyük ki, örneğin son 50 yıllarında bazı ülkelerin nüfusu üçe katlandı. Doğal olarak, sosyal ve ekonomik sistemlerindeki yük artıyor ve insanlar gönüllü olarak veya istemsiz olarak ülkelerinden dışarı atılıyor. Nereye gitmek Doğal olarak, liberalizm, hoşgörü ve "sosyalizm", yüksek seviye ve yaşam tarzı ile Batı'ya gidin. Ve bu insanlar çoğunlukla Avrupalı değiller, kendi kültürleri ve gelenekleri olan Asyalılar ve Afrikalılar. Asimile değiller, ama bir kural olarak, kendi bölgelerini çabucak çoğaltarak yaratıyorlar.
Son 50 yıllarında Avrupa nüfusu yaklaşık% 20 artmıştır. Ve bu, bazı tahminlere göre% 10-12 azalmış olan yerli nüfus pahasına gerçekleşmedi.
Bu çerçevede, Avrupa’daki liberal elitlerin çoğunluğu tarafından, Avrupa’nın kültürel ve uygarlık alanını koruyabilen her derde deva olarak sunulan, çokkültürlülük politikası tam bir başarısızlığa uğradı. “Ünlü” liberaller bile bunu şimdi tanıdılar, ancak “değerleri” her şeyden önce olduğu için onunla anlaştı.
Gelecek 50 yıllarındaki durumu yansıtmak için bir kehanette bulunmanıza gerek yok. Avrupa ve bütün Batı, sefahatinde batmış ve "tatlı" ölümüne direnemeyen, sosyal yapı yasaları ile ortadan kaybolan Eski Roma'nın kaderini bekliyor.
Bu yüzden demografik durum güvenli bir şekilde atfedilebilir silahlara yavaş hareketin kitle imhası. Günümüzde sosyal süreçler o kadar hızlandırılmış olsa da, milyonlarca insanın ve medeniyetin yavaş ölümünü tarihsel anlamda isimlendirmek için dil değişmiyor. Bu anlamda Modern, aşırı tezahürlerinde liberalizmi kitle imha silahı olarak görürdüm. Bu aslında sosyal, etnik ve kültürel soykırım belirtileri olan totaliter bir yapının liberal antisistemik aşırılıkçılığıdır. Tarafından yargılamak sonuçlar onun “tanıtımları”, çünkü onlar çok dar görüşlü insanlar için bile, algı ve anlayış için çok açık.
Güçlü, yenilmez, silahlı bir “dişlere” orduya sahip olabilirsiniz ve aynı zamanda kimsenin düşmanı saymadığı zayıf ve çaresiz bir rakibe kaybedebilirsiniz. Bu anlamda, yazarlardan birinin ifadesini beğendim, belki de bir yerlerde okudu: “Moğollar Çin'i ele geçirdi, şimdi de Çin olmak zorunda kalacaklar.”
Bu nedenle, güçlü bir ekonomi, dönüştürülebilir para birimi, eşsiz silahlar, verimli bir ordu olduğunda iyidir. Doğru demografik politika yoksa, toplumun çöküşü kaçınılmazdır.. Bu bir kamu doğası yasasıdır.
Ukrayna ve Rusya için de, geçtiğimiz 20 yıllarında, doğum oranında istikrarlı bir düşüş ve nüfusta hızlı bir düşüş gördük. Bu olgunun nedenlerine ve kapsamına dokunmayacağız, bunun hakkında çok şey söylendi. Ancak kısaca şöyle tanımlanabilir: soykırım veya etnosit, istediğiniz gibi, düşüş oranı, nüfus kalitesinin kaybı ve bölgelerin tahribatı ölçeğine göre yargılar. Kasıtlı soykırım - değil mi? Bu aynı zamanda ayrı ve kapsamlı bir konudur ...
Şimdi, ülkelerimiz tarafından izlenen iç demografik ve göç politikasını dikkate alacağız. Rusya'da bir tür demografik politika bulunmasına rağmen, yalnızca ek finansal fırsatların kullanılabilirliğine ve Çocukların doğumuna yönelik ödemeler ve menfaatler şeklinde taşınır. Genel olarak, nicel anlamda, hafif bir sonuç getirdi. Ukrayna'da, nüfustaki düşüş devam ediyor. Bu, öncelikle gerekli finansal fırsatların eksikliği ve genel yaşam standardının düşük olmasından kaynaklanmaktadır.
Ama nicel yönden değil strese daha çok dikkat ederim ama kalite. Bu yolla doğurganlığı teşvik ederek nüfusun hangi kalitede olmasını sağlıyoruz? Ne de olsa, Ukrayna'da nüfusun yalnızca en fakir veya asosyal katmanının bu ödemeleri “gagalamayı” sırrı yoktur. Açıkçası, "profesyonel" dilenciler, alkolikler, uyuşturucu bağımlıları, barınak ve iş olmayan insanlar, vb. Çocuklarını nasıl yetiştirecekler ve ne öğretecekler? Ve normal, sorumlu vatandaşların çoğunluğu, yararlarına rağmen, yine de yalnızca yetenekleri temelinde çocuk sahibi olmayı planlıyor. bu nedenle Bu fırsatların yaygınlaşması ve ortaya çıkmasına önem verilmelidir.
Ben inanıyorum Doğum ödeneği tutmak için gereklidir. Ancak aynı zamanda, bazı vatandaş kategorileri için kısıtlamalar getirmek ve örneğin daha sağlıklı bir yaşam tarzı sunan, ailenin ataerkil değerleri olan, kırsal alanlarda yaşamak isteyenler, vb. vb Seçenekler farklı olabilir. Ve ancak o zaman buna demografik politika denebilir. Ne de olsa toplumun gelecekteki yapısını oluşturacak ve yaratacaktır. Bir kişiye, kişisel gelişim için yeterli ve gerekli bir yaşam standardı, fırsatlar ve beklentiler yaratabilmek için iş, barınma sağlanmalıdır. Kötü alışkanlıkların ve bağımlılıkların yokluğuna tabi. İhtiyaç duyulan kaliteyi arttırın, miktarı değil. Doğal olarak, onu güçlü bir sosyal politika ile destekleyin. Bir kişiye çocuk sahibi olma fırsatı verilmelidir.
Diğer her şey anlamsız, hatta zararlı ve yakın bir gelecekte - felakettir. Bu para atmaktan daha kötü. Ne de olsa, bu tür bir “uyarılma politikası”, sahip olduğumuzdan çok daha büyük sosyal sorunlara yol açacaktır. Bu durumda, miktar otomatik olarak kalite olmaz, ancak her şey gerçekten ikincisine bağlı.
Bazı liberal fikirli vatandaşlar argümanlarımda sosyal ayrımcılık vb. Görmek isteyeceklerdir. Ama şimdiden cevaplayacağım: "Kim öder, müziği emreder." Devlet ve vergi mükellefleri, toplumun refahına yol açan, gerilemesine ve yıkımına yol açmayacak bir politika izleme hakkına sahiptir.
Göç politikasına gelince, kurulması gerekli yeterli Mevcut durum, Ukrayna'da kalıcı bir ikamet yerine varmak için daha katı kurallar ve kısıtlamalar. O kadar sert ve etkili olmalılar ki, biz ve kültürümüz nesli tükenmekte olan ve ölümün kaderinden kaçınabiliyor. Kısıtlamalar sadece tamamlayıcı olmayan ve asimile edici kültürlere ve etnik gruplara uygulanmalıdır. Avrupa’dan bir örnek almaya gerek olmadığını düşünüyorum, aksi takdirde onlarla “boğulacağız”.