Genç adamın sevdiği kızla arabanın içinde park ettiği birçok film izledim. Bu, sevdiği arabada bir kızla birlikte park ettiği ilk kişi. Lisede böyle adamlar tanıyordum. Hayatlarını arabalarını özelleştirmek için harcadılar. Kız arkadaşları, köpük kauçuk zardan daha yüksek, ancak çift karbonhidrattan daha düşük sıradaki aksesuarlardı.
Arabanın adı Christine. Lawrence Welk Show’a sponsorluk yapan ve Jaws reklam kampanyası için paramparça olmuş kuyruk arabalarıyla 1958 Plymouth Fury parlak kırmızı renkte . Bu araba geri çağrılmalıydı, tamam cehenneme. Birini öldürür ve montaj hattından çıkmadan önce başka birini saklar. Asıl sahibi ön koltukta üzücü bir son bulur. Ve sonra, Christine 21 yaşındayken ve paslandığında, Arnie onu satın alır.
Arnie bir pezevenktir. Öğlen yemeği sırasında, şakacıyla oynayacağınız, sınıf sürtüğünün onunla konuşmak istediğini söyleyen ve daha sonra kaybolmasını söylerken yemek tepsisini gizleyen adam. Her zaman sızlanan bir adam, Hadi, millet – şaka bitti! Fakat Arnie, Christine‘i satın aldıktan sonra, garip bir metamorfoz geçiriyor. Havalı biri olur. Daha iyi görünmeye başlar. Yağlı çocuklarla uğraşır. Okulun en güzel kızı ile dışarı çıkıyor.
Onun hata yaptığı yer. Christine kıskanıyor. Filmin tamamı elbette bir arabanın kendine ait bir zihin olduğuna inanma isteğimize bağlı. Filmlerdeki garip şeylere inandım. Christine şoförsüz etrafta dolaşabilir, uygun 1950’lerde rock şarkıları çalabilir, insanları içeriye kilitleyebilir ve kendi ezilmiş çamurluklarını tamir edebilir. Araba, gerilim konusunda günlük nesneler konusunda uzmanlaşmış korku romanı olan Stephen King’den bir ilham kaynağı . Bu yılın başlarında, kuduz bir St Bernard hakkında Cujo yu aldık ve şimdi her gün Amityville IV Garaj Kapısı Açacağı nı duyurmasını bekliyorum.
Bir sırıtma ve ruh hali bozulur. Ancak filmin sonunda Christine, buldozerle düello sırasında gerçekten taraf tutacağımız korkunç bir kişilik geliştirdi. Aptalca bir sırıtıştan çıkıp arabanıza girip Eisenhower’ın yarısına kadar lastik bıraktığınız türden bir film.