Örneğin, bir kişi görüş yönüne göre sağa doğru hareket ederse (örneğin, seyahat yönü hakkında sola bakan bir araçta otururken), ön plandaki bir nesneyi gören yön daha hızlı sola dönecektir. ön plandaki bir nesnenin göründüğü yönden daha fazla. Arka fon.
Böylece uzaktaki nesneler, gözlemcinin yakındaki nesnelere göre hareketiyle kısmen hareket ediyor gibi görünür. Beyin, göreceli derinliği buradan çevirir. Bu, derinlik algısı olarak bilinir.
Fotoğrafı çekilecek bir nesne, basit bir vizör kamerasının vizöründen kayıt merceğinden biraz farklı görünüyor. Objektif ve vizör aynı konumda değil veya doğrudan birbirinin arkasında birkaç santimetre uzaklıkta.
Lensin birkaç metre uzağında bulunan bir nesnenin fotoğrafıyla paralaks herhangi bir büyük soruna yol açmaz çünkü lens ve vizör hemen hemen aynı şekilde 'görür'. Bununla birlikte, bir nesne kameraya ne kadar yakınsa, vizör görüntüsü ile çekilen gerçek resim olan paralaks arasındaki fark o kadar büyük olur.
Rollei, Yashica ve Mamiya tarafından yapılanlar gibi iki gözlü bir SLR kamera ile paralaks, kamera ile tripod arasında bulunan paralaks dönüştürücü ile iptal edilebilir.
Üst mercekten odaklandıktan sonra, kamera dönüştürücü ile kaldırılır ve kayıt merceği, daha önce vizör merceği ile aynı seviyeye getirilir.
Kayıt daha sonra gözlemle aynıdır.
Ancak bu yalnızca sabit nesnelerde işe yarar. Yukarıdakilerin sorun olmaması için vizörde paralaks düzeltmesi gösteren Mamiya C 330 gibi kameralar da var.
Tek gözlü bir SLR kamera, paralaks sorununu temelden çözer. Vizör, lensin gördüğünü tam olarak gösterdiğinden, vizör kırpılmasıyla gerçek görüntü arasında hiçbir fark yoktur.
Gerçekleşecek olan şey, görüntü üzerinde daha önce görülenden daha fazla görüntünün olmasıdır. Bunun nedeni, çoğu SLR kameranın yaklaşık% 90 odaklama ekranına sahip olmasıdır. Yalnızca (yarı) profesyonel kameraların% 100 sınırı vardır.
Bu tür bir kamerayla, görüntü kayıt merceği tarafından bir ayna ve prizma aracılığıyla doğrudan vizöre aktarılır.
Gerçek kayıt sırasında ayna anlık olarak açılacaktır. Bu, farklı bir tür paralaks, zaman paralaksı yaratır. Nesnenizi bir süre kaybedersiniz, bu bir telemetre kamerasında olmaz.
Vizör görüntüsünün elektronik olarak görüntü sensöründen bir monitöre (LCD) aktarıldığı dijital kameralar da vardır. Bu kameralar ayrıca paralaks içermez.
Bir başka paralaks sorunu, fotoğrafları ayrı ayrı birbirine dikerek bir panorama oluştururken ortaya çıkar: genellikle düzgün bir şekilde takılamadığı alanlar vardır.
Analog ölçüm cihazlarını okurken, paralaks nedeniyle hatalar oluşabilir.
Burada iki tip paralaks ayırt edilebilir: ölçüm cihazı ile nesne arasındaki paralaks ve ölçüm cihazının kendisindeki paralaks. Dijital okumalar paralaks içermez çünkü sonuç gözleme bağlı değildir.
Ölçüm cihazının ölçeği ile ölçülen nesne arasında paralaks oluşabilir.
İyi bilinen bir örnek, bir nesneye yerleştirilmiş bir cetveldir. Ölçek cetvelin üstündeyse, ölçek ile ölçülen nesne arasında bir mesafe vardır.
Başını hafifçe sola veya sağa hareket ettiren gözlemci paralaksın etkisini görür: ölçek nesneye göre hareket ediyormuş gibi görünür.
Altta ölçek bulunan şeffaf bir cetvelle bile, ışık kırılması nedeniyle paralaks oluşabilir. Gözlemci yukarıdan doğrudan okuyamazsa, ölçeğin biraz kaymış olduğu algılanır.
Aynı miktar, nesnenin cetvelin altındaki kısmını kaydırır, ancak dışındaki kısım kaydırmaz. Cetvel üzerinden okumak en iyi sonucu verir: işaretleme çizgisi ve ölçülecek nokta aynı sapmaya sahiptir, böylece paralaks aslında telafi edilir.
Fotoğraf, paralaks telafisinin en iyi kenara çok yakın olduğunu göstermektedir; kenardan daha uzakta, paralaks artar çünkü cetvelin üstü hafifçe eğimlidir.
Paralaks, bir ölçeğin arka planına karşı bir işaretçi okurken ölçüm cihazının kendisinde de ortaya çıkabilir. En basit örnek, eğik olarak gözlemlenen analog bir saatte saati okumaktır.
Bu ölçüm hatasıyla mücadele etmek için yaygın olarak kullanılan bir yöntem, sözde ayna okumasıdır: ölçeğin hemen altında veya üstünde, arkasında bir ayna bulunan kadranda yaklaşık 5 mm genişliğinde bir oluk vardır. Kadrana dik bakıldığında, ayna görüntüsü ve işaretçi çakışır ve gözlem doğrudur.
Özellikle daha ucuz aletlerde kullanılan bir başka yöntem de, ibrenin ucunun dikey bir düzlemde bulunduğu bıçak göstericidir. İşaretçinin ucu olabildiğince ince göründüğünde, görüş alanı yukarıdan diktir. Bu yöntem, ayna ölçeğinden çok daha az doğrudur.
Bu düzeltmelerin özü, okuma açısının tekrarlanabilirliğini iyileştirmektir. Ayna veya ibre yanlış hizalanmış olsa bile, sonuç enstrümanı kalibre ederkenki ile aynıdır.
Bir savaş durumunda topçu kullanırken, ateş kontrol sistemi, ayrı silahların konum farklılıklarını dikkate almalıdır.
Bu doğrudan gözlemle ilgili olmasa da (genellikle coğrafi koordinatlar odak noktasıdır), bu problemin geometrik açıklaması paralaks için olanla aynıdır.
İki farklı konumdan hava fotoğrafları çekilirken, göreceli yer değiştirme veya düşüş fotogrametri ile fotogrametri ile kaydedilir. Bir stereoskopta, üst üste binen fotoğraf grupları üç boyutlu olarak görüntülenebilir.
Mikrometre ile donatılmış bir paralaks ölçer ile her noktanın paralaks farkı belirlenebilir. Paralaks kayması, yükseklik farkının bir ölçüsüdür.
Örneğin bina ve nesnelerin yükseklik farkları belirlenebilir veya arazi yükseklik haritaları yapılabilir. Karasal fotogrametride, yerden çekilen fotoğraflarda mesafelerdeki farklılıklar belirlenir.
Astronomide, mesafeleri ölçmek için paralaks kullanılır. Bir yıldızın Dünya yörüngesinin iki zıt noktasından gözlemlendiğinde görünüşte kayma derecesi (yani, Dünya üzerinde aynı yerde ancak altı aylık bir farkla iki ölçüm almak) mesafeyi belirlemek için bir ölçü olarak kullanılır. .
Parsek (paralaks saniyelik bir kasılma), astronomide kullanılan bir uzaklık birimidir ve bir nesnenin Dünya'dan 1 ark saniyelik bir paralaks ile görülmesi için uzanması gereken mesafe olarak tanımlanır.
Derinliği algılama yeteneği kısmen paralaksa bağlıdır. Her iki gözle biraz farklı açılarda iki görüntü algılanır. Beyin bunu 'derinlik' olarak yorumlar. Stereoskopi bunu kullanır.
Dürbünle yapılan gözlem, tıpkı telefotolarda olduğu gibi, büyütme nedeniyle biraz daha az derinlik sağlar.
Prism izleyicileri, lensleri biraz daha uzaklaştırarak paralaksı artırarak bu derinlik kaybını bir şekilde telafi ediyor.
Albert Einstein'ın ilk karısı olan Mileva Maric, kocasının fizik alanındaki çığır açan çalışmasına yaptığı potansiyel katkılarla ilgili olarak uzun süredir spekülasyon ve tartışma konusu olmuştur. Görelilik ve kütle-enerji denkliği teorileriyle evren anlayışımızı sonsuza dek değiştiren Einstein, geniş çapta 20. yüzyılın en etkili bilim adamlarından biri olarak kabul edilirken, Maric'in çalışmalarındaki rolü genellikle göz ardı edildi veya küçümsendi.
Fotoğraflarda Bir Deneme, 2015–2016. 2020, gönül yarası, trajedi ve benim için tuhaf olan her şeyin tuhaf bir kaotik komedisinin mutlak bir titizliğiydi.
Hayvanlar. Vahşi doğada.
Ray Bradbury'nin Fotoğrafını Çekmek İyi Bir Zamanın Balinasıydı Ray Bradbury ünlü bir şekilde, "İnsanlar benden tek yapmak istediğim şey önlemek olduğunda geleceği tahmin etmemi istiyor." Bunu önlemek isteyeceğini düşünebilirsiniz.
Adorama ile birlikte, YouTube Kanallarında öne çıkarılacak "Zanaatınızı Ustalayın" adlı bir dizi fotoğrafçılık eğiticisini size sunmak için oluşturduk. Becerilerinizi geliştirmenize ve sanatınızda ustalaşmanıza yardımcı olacak fotoğrafçılık, ışıklandırma, poz verme ve düzenleme eğitimini kapsayan daha fazla videomuzu kanallarında görmek için abone olun.