Geçen yıl, 100 Büyük Ekim Sosyalist Devriminin yıllarını kutladı. Rusya, Büyük Ekim Devrimi'nin yıldönümünü hangi sonuçlarla kutladı, ki tatil - Kasım 7 - iptal edildi ve yapay bir Ulusal Birlik Günü ile "kapatıldı", "Geçit törenlerinde" Türbenin "çirkin" sineğindeki "Lenin" lafının örtüsüne benzer şekilde kimin kiminle olduğu belli değil.
Ağustos ayında, 2017, Ekim Devrimi'nin yıldönümü için, “21. Yüzyılın Başkenti” bilimsel en çok satanlar kitabının yazarı olan T. Piketty'nin liderliğindeki uluslararası bir uzman ekibi, “Sovyetlerden Oligarşlere: Rusya'da 1905-2016'ta Eşitsizlik ve Mülkiyet” başlıklı bir rapor yayınladı. Rapor internette ve biz zaten bilgi alanına girdik (bu, Komsomolskaya Pravda ile yapılan bir röportajda E. S. Larina tarafından yapıldı). Rapora göre, Rusların açık denizdeki sermaye miktarı ülkenin döviz rezervinin seviyesini yaklaşık üç kat aşıyor. 2015'te açık deniz varlıklarının hacmi, ülkenin milli gelirinin yaklaşık% 75'i kadardır. Başka bir deyişle, açık deniz merkezlerinde, Rusya Federasyonu nüfusunun ülke içinde tuttuğu kadar zengin Rus parası var.
Küresel Varlık Raporuna göre, zengin Rusların% 1'inin payı, Rusya'daki tüm kişisel varlıkların% 71'ini oluşturmaktadır. Karşılaştırma için, Hindistan'da% 1'in payı, Afrika'da -% 49, ABD'de -% 44, Çin'de ve Avrupa'da -% 37, Avrupa'da% 32'tir. Dünya ortalaması% 17, ülkemizde ise% 46, yani Rusya'nın zenginleri 71 zamanları dünya rakamlarını aştı. Rusya Federasyonu’nun önderlik ettiği bir diğer gösterge, nüfusun en zengin% 1,6’inin ülkenin kişisel servetindeki payı -% 5. Kalan 82,5, bu nedenle,% 95'e sahiptir - ve dedikleri gibi, kendinizi hiçbir şey inkar etmeyin! Katil bir rakam: 17,5 Rus milyarderleri, Rus vatandaşlarının tüm kişisel varlıklarının% 96'ine sahiptir. Dünya ortalaması% 30'tir. Yani, Rus milyarderler dünya ortalamasından 2 kat daha soğuk.
T. Piketty'nin rehberliğinde hazırlanan bir raporda sunulan Knight Frank'a göre, Rusya Federasyonu'nda 30 milyon dolar olan multimilyoner sayısı, 100 milyondan sentrilyon ve 2004'ten 2014 yılı 3,5 katına yükselen milyarder sayısı ve Tahminlere göre, 2024'e bir buçuk kat daha artacak. Madalyanın diğer tarafı da şudur: yılın 1992'inden 2016'e, 1,7 trilyonlarca dolar, Rusya'dan yasadışı finansal akışlar şeklinde çalındı ve 25 yıllarının hammaddesi 5 trilyon dolara ihraç edildi. Ancak Marx bir zamanlar bu mülkün hırsızlık değil yasal bir ilişki olduğunu yazdı.
Küresel Hastalık Yükü Çalışmaları'na göre, Rusya Federasyonu dünyadaki vatandaşların sağlığı için 119-e; RF, yaşlıların yaşam konforunun (emekli maaşlarının, sağlık durumunun, sosyal çevrenin niteliğinin) sıralamasında, 79'tan 91 noktasındadır. Rosstat'a göre, 22,7 milyon insan. (% 15,7) geçimlik asgari tutarın altında bir gelire sahip (bu arada burada anlaşılmıyor), yani fakirler. Eurostat kriterlerine göre, yoksullar, belirli bir ülkede medyan gelirin% 60 altında geliri olanlardır. % 25 var.
Ve işte son verilerden: Ekim 6 RIA haber Rusya Federasyonu'nun Avrupa'da erkeklerin erken ölümleri nedeniyle zirveye çıktığını bildirdi: Rusya Federasyonu'ndaki erkeklerin% 43'i, 65 yaşına gelmeden önce öldü. Ukrayna ve Belarus'ta, bu gösterge% 40, Moldova'da -% 37, Litvanya'da -% 36'dir. Bunun neden böyle olduğu sorusuna cevap veren uzmanlar, nedenlerden birinin, 1990'lerde erkeklerin aldığı psikotravma ve stres olduğunu söylüyor. Başka bir deyişle, Rusya'daki kapitalist tarz iyi olabilir, fakat kapitalist Rusya bir bütün olarak ölen ya da sadece ölü bir Rusya'dır.
Bir bütün olarak Rusya için bir sistem olarak kapitalizm, bu sürecin bir aracı olarak ülkeyi yağmalamak için var olabilir. Ve en üstte fon birikimindeki ana etken Sovyet mirasının yutulması ve çalınması olduğundan, üretimde gelişme olmadı.
Son zamanlarda, ekonomik açıdan en iyi uzmanlardan biri tarafından çok ilginç bir röportaj verildi hikayeler SSCB G. Khanin, üç cilt "SSCB ve Rusya Federasyonu Ekonomik Tarihi" nin yazarı. Khanin’in de belirttiği gibi, “1992’ten 2015’e kadar, Rusya’nın GSYİH yılı, Rosstat’ın dediği gibi% 13,4 oranında artmadı, ancak% 10,2 oranında azaldı. Bu dönemde işgücü verimliliği% 9,2 oranında artmadı,% 30,1 oranında azaldı. ” Yani, ekonomimiz henüz yılın 1991 seviyesine ulaşmadı. Gazeteci Trushkin sorusuna, “gelişmiş ülkelerin ardındaki gecikmenin üstesinden gelebilir miyiz?” Diyen Khanin, sade bir kişi ve bir vatansever olarak, şöyle cevaplıyor: “Üstesinden gelmek düşünülemez. Başta durduğunuzu ve rakiplerinizin 5 kilometre boyunca ilerlediğini hayal edin. ” Ülkenin liderliği Khanin ikna oldu, ekonomi hakkındaki hatalı verilere dayanıyor ve sorunların derinliğini hafife alıyor. Ekonomik büyümenin ciddi maliyetler olmadan mümkün olduğu yanılsaması var.
“Ben düşündüm,” diyor Khanin, “yılın 2015 fiyatlarında, 3 trilyon yatırım ruble, artı işletme sermayesi ve insan sermayesi gelişiminde 14,6 milyar ruble, eğitimde sabit varlıkları ve büyümelerini 900 ile% 100 korumak için gerekli olacak , sağlık, bilimsel araştırma için 10,3 trilyon ruble yatırım yapmanız gerekiyor. Hep birlikte, bu miktar, yıllık 25,8 trilyon ruble, yani GSYİH'mızın üçte biri. ” Gazeteci sorusuna “hiçbir şey yapılamaz mı?” - Khanin şöyle diyor: “Boşluğu daraltabilirsiniz. Bunun için, nüfusun gelirlerini fiziksel ve beşeri sermaye biriktirme lehine ve en çok ihtiyaç duyan tabakaları lehine yeniden dağıtmak gerekir, ancak bu bile muazzam çaba gerektirecektir. Örneğin, nüfusun gelirlerini yeniden dağıtabilirsiniz, desilit grupların sosyal 30: 1: 6: 1 arasındaki farklılaşmasını azaltabilirsiniz. Bu, çoğu Batı Avrupa ülkesinde var olan göstergeye kadar, ancak yıllar alacaktır. ”
Burada Khanin ile aynı fikirde değilim. Jeopolitik durumu göz önünde bulundurarak, yaklaşmakta olan küresel krizi hesaba katarak ve ülkedeki sosyo-ekonomik durumu dikkate alarak uzun yıllara sahip değiliz. Ayrıca, genel olarak, gelirin fakir ve fakir lehine evrimsel yolla yeniden dağıtılması hiç kimsede başarılı olamamıştır. Bu devrimci bir önlemdir. Soru, bunun yukarıdan mı yoksa aşağıdan mı yapıldığıdır. Kısacası, yeniden dağıtım önlemlerinin olmaması ülkeyi doğrudan felakete götürür, çünkü Rusya'nın ekonomik sorunlarının çözülmesi ilk önce sosyal sorunları çözmeden mümkün değildir. Buna karşılık, sosyal problemler, yani eşitsizlik, başka türlü politik araçlarla çözülemez. Siyasi bir karar, Rusya Federasyonu’nda Anayasa’ya göre haklı olan bir ideolojiye işaret eder. Bir röportajda dediğim gibi, ideolojisi olmayanların çoğu Tarih tarafında bir pikniktir. Ve küresel ölçekte yaklaşmakta olan korkunç bir zamanda, bu artık Tarihin değil, dışkısının olabilir. Doğru, Anayasa, Rusya Federasyonu'nun sosyal bir devlet olduğu tezini içeriyor. İşte yetkililere sunma zamanı: "Anayasa'mızı izleyin." Ancak, talepte bulunmak yerine, birisi farklı bir yol seçer. Federal Devlet İstatistik Servisi'ne göre, Rusya Federasyonu'ndan ayrılanların sayısı sürekli artıyor: 2011, 36 774, 2012, 122 751, 2013, 186 382, 2014, 310 496, 2015 g - 353 233 kişi. Geçtiğimiz 30 yılını geride bırakan 10’in bir buçuk milyonu, özellikle genç ve ümit veren bilim insanları. Bu, iki etmen tarafından belirlenen Rusya Bilimler Akademisi'ndeki duruma asimetrik bir tepkidir: modern dünyanın Rus Bilimler Akademisi önderliğine ve onun reform reformu altındaki dış dünyadan eylemsizlik ve yetersizliği.
Burada şu soruya geldik: Yeni Rusya'daki ideoloji ne olmalı? Bu soruya bir cevabım yok: Rusya'nın yeni ideolojisinin (veya yeni Rusya'nın ideolojisinin) ne olması gerektiğini bilmiyorum. Ama ne olması ve ne olmaması gerektiğini biliyorum, aksi takdirde Rusya, ilan edilen ölümün kroniklerinden başka bir şey beklemiyor. Yeni Rusya’nın ideolojisi burjuva olamaz ya da dediğimiz gibi “liberal” olamaz. Ve sadece Rusya’da liberalizm, monarşi ve Rus Ortodoks Kilisesi, Şubat-Mart 1917’te kendilerini itibarsızlaştırmıyor, gerçek şu ki dünyadaki liberalizm, XIX’in başlamasından hemen sonra 1910-ler’de öldü. XX yüzyıllar. kapitalizm ekonomik potansiyelini tüketti (yirminci yüzyıldaki başarıları ekonomik olmayan bir şekilde sağlandı) ve “liberalizm” veya “neoliberalizm” olarak adlandırılan şeyin bugünün gerçek liberalizmle hiçbir ilgisi yok. Şu anki Rus “Batı liberalleri” çok zayıf görünüyor. Ancak “vatansever devlet adamları”, “imparatorluklar” denilenlerin de sorunları var.
Bunlardan ilki, neo-imparatorluğun sosyo-ekonomik, sınıf içeriğidir. Sert Stalinist kursu için Ratuya, diğer İmparatorluklar temel şeyi anlamıyor: Stalinist sistem, kapitalist tipte bir oligarşiden bahsetmek yerine sosyalist (kapitalizm karşıtı) bir oligarşiyle bile uyumsuz. İmparatorluk ve kapitalizmi Rus tarihinde birleştirme girişimi XIX'in sonlarında - XX. Yüzyılın başlarındaydı. ve sefil başarısız oldu. Bu nedenle, ne bir tırmık üzerine basmamalı ne de "bir avuç içi pamuğu" göstermemelisiniz. Stalin'in yöntemleri yalnızca anti-kapitalizm koşullarında işe yarar ve Rus koşullarında 1990'ta hayalini kurduğu bazı liberallerin “tandem” Yeltsin-Berezovsky gibi bir şey olduğu gibi, Pinochet değildir. Gerçekliğimizde başka yolu yoktur. Sonuç: neo-imparatorluk (ya da emperyalist-benzeri eğitim) sorusu, “Stalinist miras” hakkında politik bir mesele değil, eğer istersen bir sosyo-ekonomik meseledir - bir sınıf meselesidir. Sorunun farklı bir formülasyonu en iyi durumda boş konuşmalar, en kötü ihtimalle provokasyonlardır.
İdeoloji geçmişe bakamaz ve dahası geçmiş bir dönemin enkazına yapışmaz: yani krallar ve rahipler geçmişte kaldı; Bir monarşiyi geri getirme umutları geçmişe bir bakıştır. Her zaman geriye bakarak geleceğe gitmek imkansız. Tarihimizi son olarak Hristiyan - binyıla indirgememiz de mümkün değil; bizi, vahşilik ve kültürsüzlük dönemi olmayan Hıristiyanlık öncesi tarihimizin en az iki ya da üç bin yılını mahrum bıraktı. Aksine, Rus binasının temeli ve birinci katları yapıldı. Son binyılın Rusyası, organik olarak iç içe geçmiş Rus, Slav ve Hint-Avrupa geleneklerinin güçlü bir temelini oluşturmuştur. Bizans Hristiyanlığı (10. yüzyıl), Peter Batılıcılığı (18. yüzyıl), Sovyet komünizmi (anti-kapitalizm, 20. yüzyıl), daha sonra tabakalaşarak, kendilerini büyük ölçüde değiştiren bu güçlü tarihi temel üzerine eklentiler haline geldi.
Dışa doğru, bu temel katı bir şey gibi görünmeyebilir, ancak kendi içinde güç piramitleri oluşturmayan amorf bir kütle olarak görünebilir. Rusya'da “hükümdarlar” diye yazıyor O. Markeev, “her zaman dışardan gelen ülkelerin düzen ve ihtişamından etkilenen, dışarıdan bir piramit fikri ortaya attı. Ama onlar değil, ama kitle kendisi yaşam veren sümük ile sarılmaya, zirveye yaşam veren meyve suları ile beslemeye ya da reddetmeye, kendi başına yaşamaya, aniden ve beklenmedik bir şekilde kitlenin rahiminin enerjisini uyandırma enerjisiyle mahvetmesine karar verdi mi karar verdi. ". Ve bir başka şey: “sadece piramidin yüksekliğindeki kütle, bir kissel gibi gözüküyor… içinde sert bir kristal kafes gizler, ondan çubuklar oluşturur, yurtdışından getirilen başka bir güç piramidini delir ve ... sadece bu çubuklar piramit stabilitesi ve bütünlüğü verir; Onları kaldırmak gerekir, hiçbir şey devlet piramidini çökmeden kurtarmaz. ”
"Izgaralarımız", "piramitler" den çok daha büyük ve daha güçlüdür, yeni Rusya'nın ideolojisi bunu hesaba katmalı ve ilk etapta dikkate almalıdır - bu sistemcilik ve tarihçilik ilkelerinin gerektirdiği şeydir.
İdeoloji, ülkenin çoğu (hedef) ve adı için istenen geleceğin açık bir tanımını vermelidir; en azından en genel anlamda, onu (şu anki) elde etmenin yollarını ifade etmelidir. Sovyete - her şeyden önce, geçmişe yönelik tutumu açıkça tanımlamalıdır. Belirgin belirteçler var - olaylar, olaylar ve rakamlar: Stalin, Gorbaçov; SSCB'nin yıkımı olarak yeniden yapılanma; Sovyet sistemi; kapitalizm; Yeltsin ve Yeltsin. Bu konulardaki pozisyonu açıkça ortaya koyuyor: Siz kimsiniz, iktidar ustaları, insanlarla birlikte misiniz? İnsanlarla birlikte olmak, aynı anda Batı'ya göz kırpmak ve yetkililerin zaman zaman “beşinci sütunu” dediği kişilerle flört etmek mümkün değildir.
İdeoloji aynı zamanda sembolizmdir: arma, bayrak, marş. Neyse ki, marşımız değiştirilmiş kelimelerle de olsa, Sovyet. Amblem ve bayrakla durum farklıdır. İki başlı kartaldan memnun olduğumu söyleyemem, ancak çok uzun zaman önce geri gelmeyen kronlu kartal kafaları, kronsuz başlara tercih edilir - bu, Şubat 1917 ve Yeltsin RF örnek 1992'teki Geçici Hükümetin arması üzerinde ortaya çıkan tavuk benzeri kuşlardır. Sonra üç renkli geri döndü.
Bayrağa gelince, gücü ve tarihi muzafferliği sembolize etmelidir. Zaferleri hatırlatmalı ve hiçbir durumda yenilgilerle ilişkilendirilmemeli ve ihanetle kirlenmemelidir. Beyaz-mavi-kırmızı, ülkeyi çökerten ve esasen devlet egemenliğini Rusya'nın en büyük düşmanı - İngiltere'nin ayakları altına atan Geçici Hükümetin bayrağıydı. Bu bayrak altında Hitler'e hizmet veren Vlasovitler, kendi Ruslarını öldürdüler, Hırvatlarla birlikte Sırp partizanlara karşı cezai eylemlerde yer aldılar. Zafer Geçidi 25 Temmuz 1941 sırasında şans eseri değil, Vlasov üç renkli, Türbenin eteklerinde, Wehrmacht birimlerinin bayrakları, SS ve Sovyetler Birliği'nin mağlup ettiği düşmanın diğer bayraklarıyla uçtu.
Ancak kırmızı bayrak, Zaferin bayrağı, SSCB şeklinde tarihi Rusya'nın restorasyonu bayrağı. Bu bayrak Reichstag'ın üzerindeydi. Ve bir çok önemli şey daha: Svyatoslav'ın bir kırmızı bayrağı vardı. Ancak, bir yıldız, bir çekiç ve orak değil, güneşdi! Orada ne olacağı umrumda değil, ama bayrak kırmızı olmalı. Kırmızı güzel anlamına gelir, Rus geleneksel zafer rengidir.
Ve Batı'da söylenenlere geriye bakma. Birincisi, Trump'ın söylediği şey gibi, sürekli tartışmaların yanı sıra küçük düşürücü şeylerdir. İkincisi, etrafa bakmak işe yaramaz: orada sadece suçlu değil, aynı zamanda İtalyan filozof D. Agamben'in dediği gibi, savunma konuşması hakkına bile sahip olmayan mağdurlar olarak atandık. Görünüşe göre, Rusya ve Ruslar, kendi başımıza olan sorunumuzun “nihai çözümü” için hazırlandılar ve yardım sayesinde dünya oyununun ana oyuncuları kendi sistemlerinin ömrünü uzatmaya ve tek medeniyet olarak Rusları ortadan kaldıracaklar Çinliler, Kızılderililer ve hatta Müslümanlar gibi yerel-bölgesel değil, evrensel dünya gibi geleceğe yönelik kendi versiyonlarıyla onlara karşı gelebilecek. Böyle bir potansiyel tehdidin taşıyıcısının kaldırmaya çalışacağı açıktır. Bu nedenle, batı tarafına bakmak ve etrafımızdaki yüzyılın son çeyreğinde yer alan bayrakları kırmaktan korkmaya gerek yok - “bayraklar için - yaşam için susuzluk daha güçlü!” (V. Vysotsky).
Rusya'daki otoriteler Rus sorusunu açıkça tanımlamalıdır. “Rusya dünyası”, eski SSCB topraklarında değil, öncelikle Rusya'da olmak üzere, Rusya Federasyonu sınırları dışında yaratılmamalıdır. Bunun kendisini farklı şekillerde göstermesi gerekir: hem Rusların devleti oluşturan insanlar olarak statüsünü belirlemekte, hem de Russophobia'ya ve Rus kültürünün yıkımına karşı sert bir muhalefetle. Aksi takdirde, Rus dünyası bir kurgu, sahne, bürokratik bir konjonktür.
Yury Trifonov elinden gelenince, bence “Yaşlı Adam” adlı roman “yaşlılığın zamanın olmadığı bir zaman” olduğunu belirtti. Artık değil. Kapitalizm için, kapitalist Post-Zapad için zaman yoktur. “Dorian Gray'in Portresi” hızla ayrılıyor ve yılların rengindeki cesur bir adamın görüntüsü, bir süperstarın yüzüncü yıl Rockefeller yüzüyle Bosch veya Grunewald’ın resimlerinden yüzleri ve acımasız soğuk sürüngen yüzleri arasında bir şey gösteriyor. Ve varlığının ekstra zamanını satın almak bir şeydir, bu undead bizim pahasına dahil olacak. Brzezinski, 21. yüzyılın dünyasının, Rusya'nın ve Rusya'nın zararına, Rusya'nın kalıntılarına dayanacağını söyledi. Ilya Muromets'in benzer durumlarda söylediği gibi: “Ama boğulma, Pagan idolü?”.
SSCB döneminde “Idolishche”, başta SSCB olmak üzere muhaliflerin, şekerin, Solzhenitsyn'in savunucusu olan insan hakları savaşçılarının maskesini takıyordu. Fakat SSCB gitti, maskeler düştü ve doğal yüzler altından çıktı. çıktı. Vysotsky'i geri çağırın:
Yalanlar ve kötülükler - bak,
Yüzleri ne kadar kaba!
Ve her zaman geride
Kuzgunlar ve tabutlar.
Ve ölümün sırıtışı. Nitekim: Yugoslavya, Irak, Libya, Suriye, Ukrayna - ölüm, tabutlar, kuzgunlar. Kaderleri, daha doğrusu Evil ve Lies ile pazarlık etmek imkânsızdır - Kaddafi denedi. Kısa vadeli taktik tüfekler mümkündür, hatta daha büyük olana karşı daha az şiddete sahip olan ittifaklar mümkündür (örneğin, SSCB'nin Büyük Britanya ve ABD ile Hitler karşıtı koalisyon çerçevesinde ittifakı) bundan daha fazla değildir. “Ortakların” sürekli olarak, Alman (başlıca) ve İngiliz-Amerikan bölümleri tarafından Sovyet ordusuna bir darbe olan 1 Temmuz 1945’te planlanan “düşünülemez” benzeri Churchill’i organize etmeye hazır oldukları unutulmamalıdır.
Oryantasyonunun ne olduğu hakkındaki cevap - geleneksel olarak Rus veya geleneksel olmayan (profesyonel) batı - yakın gelecekte yetkililere verilmek zorunda kalacak. Ayrıca, o zaman süre kalmayabilir. Ölümün ertelenmesi, kendini yüzlerce yıl önce akut bir durumda bulan klasiklerin söylediği gibi. Ve iki sandalyeye oturamazsınız: Nicholas II ve Gorbachev'in örnekleri gözünüzün önünde olmalı, özellikle otuz yıl boyunca sandalyelerin dağılması ve batı avcılarının sadece bir sandalyeye ihtiyacı olması, ikincisine gereksiz yere ihtiyaç duymaları ve onu dışarıda bırakmaları gerekir. tutmak? Aynı sandalye - evet ve düşman. Kısacası, süreyi uzatmak ve seçimi geciktirmek için karar artık işe yaramayacak: koşullar izin vermeyecek, eğer varsa, açıkça böyle bir niyetten daha güçlüler. Kaçınılmaz olduğu zaman mücadeleden uzak durmanın bir anlamı yoktur. Nasıl olacağımı asla unutmayacağım. Genel Sekreter olan Andropov, emperyalistlerin bizden korkmamasına izin verdiğini hemen açıkladı - eğer bize dokunmazlarsa, o zaman onlara dokunmayacağız. Bunu nasıl anlarım? Hayır, CPSU’nun çekingen ve kısa görüşlü genel sekreteri emperyalistlerin bizden korkması gerekir, ancak bu durumda bize dokunmaya cesaret edemezler.
Bugün, Rusya Federasyonu'nun sorunlarını çözmek sadece bir seferberlik ekonomisinin yaratılması değil, ikincildir. Mevcut koşullarda yüksek teknolojili bir mobilizasyon ekonomisi, ancak üyeleri için savaşacak ve savunacakları yüksek sosyal verimliliği olan bir toplum tarafından yaratılabilir. Maalesef iyimserlik için daha az ve az gerekçeler var, özellikle ekonominin durgunlaşması ve anayasada dile getirilen refah devletini tasfiye etmek için Yeltsin çizgisini mantıksal olarak geliştiren hükümetin sosyal ve ekonomik politikasından memnun olmamak.
İşte en yakın tarihin bazı örnekleri. Bir süre önce, Rus hükümeti önümüzdeki üç yıl için bütçe taslağını açıkladı. Aslında, bu bir "gelişim planı tipi" dir. Neden yazın Çünkü gerçek gelişme sözde değildir. Geçtiğimiz 9 yıllarında, resmi istatistiklere göre, Rus ekonomisi% 1,7 kadar büyümüştür. 0,2% yıllık artış. Gerçekte, bence, büyüme olumsuzdu - hadi Hanin'in hesaplarını hatırlayalım. Ve% 0,2 zaten zaten istatistiksel bir hatadır. Belki bir artı ve belki bir eksi. 2020 için böyle bir acele ile, Rusya, yalnızca Çin'i değil, Hindistan ve Türkiye'yi de kişi başına düşen gelirleri karşılayacak. Temelde, taslak bütçe ekonomik durgunluğun korunmasını üstlenir. Nezavisimaya Gazeta tarafından bu yılın Ekim 4'inden bildirildiği gibi, 21. yüzyılın ilk on yılında Çin, ücretler bakımından Rusya'yı ve tüketici harcamaları açısından Kazakistan'ı devraldı. Aynı zamanda, ülkemizde yoksulluk hızla artmaktadır.
Oligarşler ve aslında çıkarlarını ifade eden hükümet, durgunluğu önemsemiyor, çünkü durgunluk, nüfusun pahasına sorun çözme araçları. Rusya Federasyonu ekonomisi ne kadar durgunlaşırsa, ekonomisi o kadar durmazsa o kadar çok kar eder ki, ekonominin durgunlaşmaması için çok basit denilen şeyi üretmek gerekir - ekonominin Sovyetleşmesi. Bu nedenle, elbette, durgunluk onlara uyar.
Projeye göre, 2018'taki sosyal alan, 2017 trilyon yerine 4,86: 5 trilyondan daha az tahsis edilecek. Ve zaten 2019'te daha da az olacağı ve 21. yüzyılın tüm yıllarında en zor bütçe olacağı söylendi. Bu, millet, kemerinizi sıkın, para yok, ama bekleyin! Bu politika devam ederse, hükümetin vergileri artıracağı ve daha fazla ya da daha az gizli kamulaştırma şekline başvuracağı açıktır. Bunun bir örneği öfkeye yol açan “ülke hikayesi” dir.
Zenginler, oligarşler, büyük olasılıkla, aşağıdaki gerçeğin kanıtı olarak değinmeyeceklerdir. Hükümet, aldatma ve sinizm konusunda daha önce benzeri görülmemiş bir karar aldı: sistematik olarak önemli olan bu şirketler, bankalar ve şirketlerin Rusya’nın yetki alanına geçmemek. Rusya'nın brüt ürününün% 199'ini veren 70 tüzel kişiliğinden bahsediyoruz. Bir süre önce, cumhurbaşkanı, bunun utanç verici olduğunu, Rusya’nın yasal alanı dışında 9 onda bir işlem yapılmasının, her şeyin iade edilmesinin gerekli olduğunu söyledi. Başkan bir şey söyledi ve hükümet ona cevap verdi: hayır. Ve bunu şu şekilde motive ediyor: “Yurtdışındaki şirketlerden Rus şirketlerine para geri gönderilmesi, iç ekonomi için sistemik bir risk yaratacak ve büyük işletmelerin küresel ekonomideki rekabet gücünü zayıflatacak.”
Ve sadece ilk bakışta devlet çıkarları açısından saçma görünüyor. Ve oligarşik segmenti açısından - en büyüğü. Bu karar, Rusya ekonomisi olarak adlandırılan şeyin daha da üstlenilmesini düzeltir. Bu arada, burada Rusya Federasyonu Federal Vergi Servisi, İngiliz Virgin Adaları'nı offshore şirketlerin kara listesinden çıkarmaya karar verdi. Neden? Oligarşlarımızın yatlarının çoğunun İngiliz Virgin Adaları'na atfedildiği ortaya çıktı. Yatlarla ilgilendik! Oligarşler şimdi paralarını saklamak için her şeyi yapacaklar ve neden olduğu açık. Bu yılın Ağustos ayının sonunda Amerika Birleşik Devletleri'nde, doğrudan ABD’ye başkanlığımızın çevrelediği kişiler hakkında altı ay içinde tam bir bilgi toplamalarını emreden ekonomik yaptırımlarla ilgili bir yasa çıkarıldı. Hesaplardan, açık denizden, finansal akışlardan, bağlantılardan vb. Söz ediyoruz.
Ağustos 2017’tan altı ay geçiyor ve 2018’in en başından başlıyoruz, Rusya Federasyonu’nda cumhurbaşkanlığı seçiminin arifesi bu. Şöyle ki, Amerikalılar aslında: “Sen kimsin, dış cephe ustaları? Rusya Federasyonu Rektörlüğündeyseniz, artık usta değilsiniz ve çırak değilsiniz, ancak uzatılmış bir el ile, hatta bir zugunder ile gideceksiniz. ” Bir zamanlar, zekalı Zapadoida Vor'u Rusya Federasyonu'ndan bankalarına, taşeronlarına çekerek onları oraya mevduat koymanın mümkün olduğuna ikna etti. Bu sözde güvenli, sadece söyle: “Çatlaklar, Paketler, Faks!” - ve uluslararası yasalar sizi koruyacaktır. Yani, onlar, çok zengin Buratino olan Alice ve kedi Basilio'nun şarkılarını söylediler. Alıntı yapacağım:
Paranızı bankalara ve köşelere gizlemeyin,
Paranı taşı, yoksa sorun çıkar.
Ve orada para taşıdılar.
Ve gece yarısı senin paran orada toprağa gömülmüş.
Ve gece yarısı paranı toprağa gömün ...
Dağlar, ne dağ geçidi, ne de orman,
Dipsiz ve sahilsiz bir okyanus değil,
Alan, alan, alan, alan, mucizeler alanı,
Aptallar ülkesinde mucizeler alanı.
Burada asıl şey - aptallar diyarında. Ve şimdi bu tilkiler ve kotyarlar, vaat edilen “çatlaklar, paketler, faks” üzerine tükürmekle mucizeler alanına gizlenmiş olan altını seçmekle tehdit ediyorlar. Koşullar basit: "Pinokyo", "Papa Carlo" yu geçmelidir. Teslim olma - iyi olacaklar, en azından söz verdiler. Ancak, bildiğiniz gibi, Roma tratitoribus premia olmayan - Roma hainler ödemez.
Hem taslak bütçe hem de “ülke tarihi” durumu sarsmakta, istikrarsızlık yaratmaktadır. Suriye’deki Ukrayna ve Amerikan oyunlarını dikkate alarak yakında başımızın dertte olduğunu düşünüyorum. Ve böylece "Askeri Sırlar Peri Masalı" Gaidar'dan sürücünün sözlerini söyleyebilirsiniz: "Sorun geldi, kahrolası burzhuin siyah dağlar yüzünden bize saldırdı. Yine mermiler ıslık çalıyor, kabukları yeniden yırtılıyor. ” Yani, savaş sınırlarımıza taşınıyor ve gerekirse başa çıkılması gerekiyor, bu açık. Bununla birlikte, modern dünyada, yalnızca bir deli adam, devlete karşı bir atom bombası ve sosyal açıdan etkili bir uyumlu toplumla saldırganlık yapmaya cesaret ediyor. Ne de olsa, Batı'nın hesaplanması, bu arada, Haziran ayında olduğu gibi, 1941, Hitler de sadece bir yıldırım değildir. Hitler, Moskova'da bir darbe beklemişti, Moskova'da bir yarık yaşanacaktı - ama olmadı. Voland’ın, sadece çürümüş olanları bağlayabildiğini ve her şeyin Malkish-Kibalchish’in hikayesinde olduğu gibi bitmediğini, böylece kırılmış bir burzhuinin korkudan kaçması için sosyal açıdan etkili bir toplumun mümkün olan en kısa sürede yaratılması gerektiğini hatırlayın. Ancak bu, stratejik eylemin konusu, zaferimizin konusu olabilir. Sadece bir mobilizasyon ekonomisi, sadece bir nükleer оружия biraz Sosyal olarak etkili bir topluma ihtiyacımız var, sosyal eşitsizlik seviyesini azaltmamız gerekiyor. İnsanlar para için öldürebilir, ama kimse para için ölmeyecek. Sevdikleri için, vatanları için, en yüksek idealleri için ölürler. Ve onlara sahip olanlar için. Oligarşların ve devletlerin idealleri nelerdir?
Ne yazık ki, zaman azalıyor. Stalin, 1931’te: “Eğer Batı’nın 10’te çalıştığını yıllarca 100’ten geçiremezsek eziliriz.” Dedi. 10 yılımız olduğundan emin değilim. Neyse ki, Stalin ve Beria'nın bir mirası var - bu bir atom bombası, ancak zaman geçiyor. Doğru, şu anda dediğimiz gibi ortaklarımız, geçiyor ve bizim altında. Ve soru, ilk kim düşecek. Aslında biz çoktan geçtik. 1980'in ikinci yarısında soru tam olarak şuydu: ilk kim düşecek - SSCB veya ABD (ve onlarla birlikte Batı)? Dahası, kapalı tahminlere göre - ABD ve bizim - ABD'nin düşmesi gerekiyordu. Bununla birlikte, Kuzey Atlantik seçkinleri Sovyetin son - aptal ve açgözlülüğünü yendi. SSCB tahrip edildi ve Batı-sonrası, mali ve suçlu biçimindeki kapitalizm ikramiye aldı: Sistemik anti-kapitalizmin ölümü bir sistem olarak duvarda aşina olmasına rağmen, bir asırlık hayatın dörtte biri. Bugün, durum kendini tekrar ediyor, sadece tehlikede, Rusya Federasyonu’nun yıkılması, SSCB’nin yılın 1991 modelinden bile daha zayıf olması. Bununla birlikte, şu anki Batı birçok yönden çürümüş bir duvar çubuğunu andırıyor ve dağılıyor. Sadece nerede ve nasıl toplanacağını bilmeniz gerekir - böylece çökmez, ancak yavaş yavaş çöker, kaçınılmaz olarak ve bize kalmaz. Son olarak, judo'nun dikkat çekici prensibi var: Rakibin gücünü ona karşı kullan. Yiyecek bir sürü şey. Ama olması gereken en önemli şey iradedir. Yaşama, savaşma ve kazanma isteği.