Sokak ortasında başından silahla vurularak öldürülen gencecik bir kadın. Merve Aslan. Yanında çantası ve kitapları duruyor. En üstteki kitap; Diksiyon ve Güzel Konuşma Sanatı. Diyarbakır'da güpegündüz gerçekleşmiş olayda sanık; kızın erkek kardeşi. Aile meclisi karar almış ve dann. Bitti. Bu kadar. 24 yaşında bir hayat gitti. 21 yaşındaki kardeş de hapse girdi. Bitti.
Kitabın ismi çok şeyi anlatıyor aslında. Bu bir haykırış. Bu çukurdan, bu düzeni bozuk düzenden kurtulma çabası, kendini geliştirme, başka biri olma çabası. Ama yine olmadı. Olamadı. Yanlış ailede, yanlış coğrafyada doğmanın, büyümenin cezası bu final değil sadece. 24 yıl boyunca insan gibi yaşama isteğiyle kim bilir ne hayalleri, ne hevesleri kursağında kaldı. Ceza mı, bela mı, kader mi... Belki okumak, belki kendi ayakları üstünde durmak istedi, belki farkındalığı arttıkça çevresi yetemedi ona ve hayallerine kim bilir... İki ay önce eski erkek arkadaşından şikayetçi olmuş, uzaklaştırma kararı çıkartmış. Uzaklaştırılmayı, terk edilmeyi gururuna yediremeyen eski erkek arkadaş, intikam için kızın ailesi ile görüşmüş, kim bilir neler anlatmış. Ve sonu erkek kardeşinin elinden olmuş. Yani bir erkekten kaçarken, başka bir erkeğin kurbanı olmuş. Hep tanıdıklarımız, bildik erkeklerimiz tarafından öldürülüyoruz. Tek tek ve her gün.
Bu iş artık çığırından çıkalı çok oldu. El alem ne der baskısı mı? Erkeklik gururu mu? Ben yapamadım, o da yapmasın kompleksi mi? "Namusumuzu temizledim" demiş henüz 21 yaşındaki kardeşi. Böyle mi? Temizlendi mi sahiden namusun? Senin de hayatın karardı. O silahı sana kim verdi? Nasıl oldu? O kadar sıradan bir eylemde bulunmuş gibi söylemiş ki. Sanki odasını temizledi, toz aldı. Sen ablanı öldürdün, farkında mısın?
Gündüz kuşağında bir kanalda, bir kaç hafta önce evli bir kadının çocuğuna DNA testi yapılıyor, çocuk başka bir adamdan çıkıyor ve kadın sevinç çığlıkları atıyordu ekrandan, çocuk sevmediği kocasından değil diye. Böylesi yozlaşma, bu kadar pespayelik, pes dedirtecek sapkınlıklar, bariz bir avamlık ne zaman geldi kondu bizlere, üstümüze ne zaman yapıştı? Bilinçli olarak uyuşturuluyor gibiyiz bu gündüz kuşağı programlarıyla. Eskiden bir şaşırırdık yahu. Çok acayip, çok değişik gelirdi. Artık hiç bir şeye şaşırmamayı öğretiyorlar, beyinlerin içine onu sokuyorlar.
Televizyonda böyle, ya yaşadığımız yakın çevremizde yaşantılar nasıl? Kocanı aldat, yakalanınca hoop boşan evlen, tekrar boşan evlen, ama gizle, sen yine onun bunun hayatını sorgula, küçümse, eleştir. Ama kendini gizle. Tam da böyle ortaya karışık bir şeyler olduk ülkede, burada, batıda. Sorsan; modernlik ve şehir hayatı. Nerde iki satır kitap okumak? Nerde iki satır bir şeyleri merak etmek, hayatını eğitimsel yönde bir üste taşımak? Yok. Kağıt üzerinde diplomadan bahsetmiyorum. Artık her yanımız üniversite mezunu. Peki ya olgun, hayatı çözmüş, farkındalığı, empati yeteneği olan insan. Yok. Doğuda çabalayanlar ise maalesef görüyorsunuz, başaramıyorlar. Ölüyorlar. İki ayrı dünyada, iki ayrı hayatı yaşıyoruz bu ülkede.
Merve Aslan, yanında ayracı gözüken kitabı ve çantası ile öylece upuzun yatıyordu fotoğrafta. Belli ki daha sonra okuyacağı sayfaları işaretlemiş umutla, belli ki daha uzun seneler yaşayacak, okuyacak, güzel bir hayatı olacak temennisi, arzusu vardı. Ne bilsin belki de bir zamanlar canı, kanı olan erkek kardeşinin silahından çıkan kurşunla hayatı son bulacak.
Hiç mi bir şey gelmez elden bilmiyorum. Kadın cinayetleri çok üzücü, daha da üzücü olan; kardelen misali yeşerip filizlenmek isteyen kadınların baş kaldıran ve düzen bozucu, namus lekeleyici yaftasıyla infaz edilmesi.
Son okuduğu kitap: "Diksiyon ve Güzel Konuşma Sanatı." Son gördüğü; silahı ona doğrultmuş kardeşinin suratı...
Kahroldum...