İtalyan şövalyelerinin görüntülerini xNUMX-1340 ile minyatür. Truva Romanı, Venedik, İtalya (Fransa Ulusal Kütüphanesi, Paris)
Sola ve sağa adım - özgürlük kabul edilemez!
Başlangıçta, ünlü savaşçıların şerefine dikilmiş olan o zamanın anıtları, genellikle, o zamanın ikonografisinin kurallarına göre kesin bir şekilde, ölen kişinin sosyal statüsünü ve zaferini gösteren bir şekilde yapılmıştır. Her şeyden önce, genellikle kilisenin zemininde yer alan ve görülebilen bir yüze sahip, katlanmış bir kabartma tekniğiyle oyulmuş silahlı bir şövalye figürü olan effigy ile ilgiliydi. Döşemenin kenarlarına oyulmuş olan Latince yazıt, ismini, unvanlarını ve yaşam ve ölüm tarihlerini kısaca sıraladı; bu arada, affediciliğin büyük çoğunluğunu kesin olarak belirlememize izin verdi. Bazen, ama çoğunlukla İtalya'nın dışında, savaşçı daha gerçekçi bir şekilde tasvir edildi, belki de kaskını ellerinde ve bir kalkanla tutuyordu, ama her zaman sırtında ya da “ayakta duruyor”. Bu durumda, ölen kişi hiçbir zaman savaşta tasvir edilmedi. Toskana'da, ölen kişinin yeterliliğinin bükümlü sütunları ve çiçek çelenkleri olan zengin bir Gotik pencere tarafından çerçevelendirildiği döşeme türü.
İtalyan şövalyeleri görüntüleri 1300-1350 On İki Sezar'ın Yaşamının el yazmasından. (St. Mark Ulusal Kütüphanesi, Venedik)
Lahit için en uygun yer neresidir?
Daha zor olan ise lahit, kilisenin zemininde ya da duvara asılan dirseklerde duruyordu. Bu durumda, şövalyenin hayatından dini sahneler ve olaylar kimi zaman sadece yas tutan meleklerin ya da yerel azizlerin figürleri olmasına rağmen, çevresini kestiler. Bu durumda ölen kişinin figürü genellikle lahit kapağındadır. Avantajlarını anlatan az ya da çok uzun bir yazıt (en azından ellerinde olmayanlar dahil!) Herhangi bir yere yerleştirilebilir. Örneğin lahit üzerindeki duvarda. Lahit, görkemli bir şekilde mimari süslemelerle süslenebilir. Hepsi ailesinin “kültürüne” ve ölen “sosyal pasaportu” daha pahalı hale getirmek için finansal yeteneklerine bağlıydı. Üçüncü yüzyıl effigy, 14. yüzyılda İtalya'da hala çok nadir, bazen lahit eklenmiş bir atlı anıt oldu. Genel olarak, Orta İtalya'da - yaklaşık Bologna'dan Roma'ya kadar - bu yüzyıl boyunca zemine veya duvara monte edilmiş bir döşemenin baskın olduğu söylenebilir; Birkaç lahit de bulundu, ancak atlı bir anıt yok. Dahası, mezar taşlarının yazarlarını tanıma ve tanımaya neredeyse hiç başlamayacağız, çünkü eserlerini imzalamıyorlardı ya da görünüşe göre, onları anlamlı olarak düşünmüyorlardı ya da ... böyle bir gelenek.
Imola'dan nonononik mezar taşı
Ve şimdi, Imola'dan mezar taşımıza dönme zamanı. Tüm kanunları ihlal ediyor: savaşçı katlanmış ellerle yatmıyor, ama ata biniyor; ve sonunda heykeltıraş işini imzaladı. Şimdi bu effigiya kilisenin kendisine açılan geçidin duvarında, ancak geçmişte yerde kaldı. İfadenin alt alanı… yazıtta yer alan “bu tabutun içinde” ifadesi, bir zamanlar bu plakanın zemine oturmuş mermer bir lahitin örtüsü olduğunu ortaya koyuyor. Döşemenin kenarına oyulmuş yazıtta şöyle yazıyor: “Çok şey başardı ve birçok erdemde başarılı oldu. Öldü, 13 Mayıs yılın 1341. " Atın bacakları arasında imzayı okuyabiliriz bitinus de bononia me FECIT. Bunun anlamı: "Bitino Bologna beni yaptı"
Bu plaka bugünkü gibi görünüyor.
Beccadelli - saygın bir ailenin adamı
Beccadelli, söyledikleri gibi, 1100'lerin sonuna kadar kendisini ana hattan ayıran belli bir Bekkadello del Artenisi'nin onuruna verilen, ünlü bir Bologna ailesiydi. Yani, Ghibellin partisine ait değillerdi ve kaybeden partinin tarafını aldıktan sonra 1337 yılında Bologna'dan sınır dışı edildiler. 1350’te, Piazza Santo Stefano’daki evlerine geri dönmelerine izin verildi; buradaki sütun başlıkları sütun başlıkları üzerine oyulmuş. Her ne kadar Senor Colaccio'nun kendisi (Nicolascio için kısa) 1341'taki Imola'da sürgünde öldü. 1305'e geri döndüğünde, Mode'nin yakınında Monteze kuşatması sırasında Guidinello Montecuccoli'ye karşı savaştı ve 1315'te, Guelph'ler tarafından kaybedilen Montecatini için kanlı savaşta Floransa müttefiklerini katıldı. 1319'ta Padua ve Ferrara'da büyükelçi idi ve yıllarca 1320 ile 1335 arasında birkaç kez yaşlı olarak seçildi, yani kentinde öne çıkan siyasi isimlerden biriydi.
Colaccio Beccadelli'nin ayakta duran figürünün modern yeniden inşası.
Şövalye silahlarının tarihi üzerine bir el kitabı ...
Plakadaki Beccadelli'nin görüntüsü düz olmasına rağmen çok ilginç. İyi bir şekilde bildiğimiz gibi, iki eşit giyimli şövalye asla bulunmamasına rağmen, 1341'e özgü tam bir şövalye kıyafeti var! Ancak, plaka üzerinde tam olarak gösterilmediğinden, görüntünün rekonstrüksiyonuna bakalım. Bu yüzden, kafasında kask başlığı yorganı - çıkarılabilir bir barmitsa ile erken örnek bir basset - aventail ve iki kez (o zamanın tipik İtalya'sı olan) kaskının yanları ve arka kısımları boyunca uzanan omuzları ve şeritleri gösterilmiştir. Barmitsa çıkarılabilir. Omuzlarda damgalı görüntülü üçgen omuz pedleri görülebilir. Ne yaptıklarından ve hangi amaçlardan, tanınma dışında hizmet edildiğini söylemek zordur. Belki de bu, Fransız ve İngiliz elitlerinin bir analogudur. Doğru, ellet genellikle farklı bir biçime sahipti. Ancak, Emilia'da, hem Toskana'da hem de İtalya'nın kuzeyindeki diğer yerlerde, genellikle omuz çizgisinin dışına taşan üçgen omuz pedleri tercih edildi. Bu arada, son tarihli İtalyan elleta geleneksel formu Ftaimondo Cabanni'nin akla etkisi üzerine görülebilir. 1334, Napoli'deki Saint Clara kilisesinde.
"Zincir posta dönemi" nin son yılları!
Gövde uzun kollu, yanlarda iki yırtmaçlı zincir postada giyinmiş. Jupon, taraklı bir etek kısmı olan kısa bir “ceket”, zincir postasının üstüne konuyor. İlginçtir ki, ön arkadan daha kısadır ve neden bu şekilde yapıldığı açık değildir. Ne de olsa, buradaki kumaş açıkça zayıftı ve festoonlarda podbon olamazdı, bu çentiğin önünde pratik bir ihtiyaç olmadığı anlamına geliyordu. Hiç şüphe yok ki altında "bir şey" var. Gerçek şu ki, Jupona'da bir hançer, kılıç ve sırtının üstündeki kaskının tepesine giden üç zincir için bir bağ var. Tek bir kumaşın bu kadar ağır bir yüke dayanamayacağı ve zincir postanın bir “kabarcık” gibi esneyeceği açıktır. Ama biz bunların hiçbirini görmüyoruz. Öyleyse, kumaşın altında sert bir taban var: “kaynamış deri” ya da metal curass.
Eller, deri soketleri ve elinin arkasındaki metal kısımları olan plaka eldivenlerle giyinmiş.
Bacaklar ellerden daha önemli olduğunda ...
Bacaklar için zırh çok iyi gösterilmiştir. Böylece, dizlerin üstündeki kalçalar, önlerinde platin metal dövme dizlikler bulunan kapitone tozluklarla ve dizlerin altına tutturulmuş özel kayışların yardımıyla yerinde tutulan sahte diz kapaklarıyla korunmaktadır. Kumaş altından görünen zincir postaları, Shossas kısa zincir postalarının da "yorganın" altına Kolachio'ya konduğunu gösterebilir. Flep greaves. Metal olabilirler ve "kaynamış ten" den olabilirler. Bununla birlikte, İtalya'da o zamanlar deri greaves kabartma süslüyordu. Bu nedenle, düzgün oldukları için burada metal var. Açıkça deri olan ayakkabılar, sabatonlar, ancak perçin başları cilt üzerinde açıkça görülebilen metal plakaların kaplamasıyla iki kat daha fazla. Spurs - yıldız şeklinde "tekerlek".
Bacak effigii Colaccio Beccadelli.
"Şövalye Pasaportu"
Bildiğimiz gibi, Beccadelli'nin arması, kanatlı kartal pençesi resmi olan masmavi bir renkteydi. Ve bu, ve büyük olasılıkla onun kaskında gördüğümüz yaldızlı, "tarak". Kaskı oldukça sıradan, ama burada iki kanatlı pençeyle süslenmiş, biri değil. Görünüşe göre, biri yeterli değildi! Aynı süslemeleri bir shaffronda görüyoruz - “at maskesi” ve atının yumrularında. Yani, bu şövalyeyi göstermek için çok sevdim, ki zaten oradaydı ... İyi bir "dandy" muhtemelen!
İtalyan şövalyelerinin kask süsleri (soldan sağa): Mastino II della Scala efüzyon kaskı - Verona podesta, 1351: Scaligers'ın ünlü mezarlarından birinde, Santa Maria Antica kilisesinin yakınındaki Gotik Mozolesi'ne gömüldü - Arch Mastino II; Floransa'daki Bargello Sarayı'ndaki avlunun duvarındaki bir şövalyenin kabartması üzerine kask ve kask dekorasyonu, c.1320 - 1325; Effigii Kolachchio Beccadelli'nin Kaskı (Şekil A. Çobanlar)
Omuz plakalarının yanı sıra, Djupon'un rengi de armanın rengine göre masmavi renkte idi ve at battaniyesi aynıydı. Yani, zamanın şövalyesinin bütün “pasaport detayları” Beccadelli'nin kıyafetinde var.
Zincirler ve silahlar
Şimdi bazı ilginç ayrıntılara dönelim. Örneğin, bir kask zincirinin sonunda, kaskın üzerindeki yuvaya takılması gereken iki bağlı koni şeklinde bir “düğme” vardır. Ve aslında, sol alt yüz plakasında çapraz şekilli bir yuva üzerinde bulunur. Bunun için bazen her bir omuz için bir çift zincir kullanıldığı bilinmektedir. Ama daha sık zincir birdi. Görünüşe göre kaskın ağırlığı "düğme" üzerinde yeterince baskı yarattı ve kesinlikle tanımlanmış bir şekilde çıkarılması gereken yuvadan geçemedi.
Medici klanının şövalyesinin, Floransa'daki St. Reparate Kilisesi'ndeki bir kısmadan, 1353 (Şek. A. Sheps)
Colaccio'nun silahlanmasına dikkat edilmelidir. Genellikle effigy elinde bir kılıçtır. Çok nadiren, bir mızrağa tutunurlar, ama işte bir topuz ... Belki de bu böyle bir durumdur. Her ne kadar hançer ve zincirlerin kılıcı sürekli verimlilikte bulunsa da, bazılarındaki zincirlerin sayısı dörde ulaşabilir! Belki de topuz emir komuta rütbesine işaret etti, ama bu bir varsayımdan başka bir şey değil.
1330-1350 yılları ile ilgili olarak St. Abbondio, Como, Lombardiya kilisesinde bilinen duvar resimleri. Şehir milislerinin komutanını elinde bulunan Shestoper ile gösteren. İlginçtir ki, chainmail üzerinden, Antik Roma'nın anatomik kesesi gibi ayrı “bölümlerden” dikilen bir deri kemer giyiyor ve sol elinde deri bir kalkan var. Çeşitli el yazması minyatürleriyle tanınır.
"Shestoperom ile şehir polisinin komutanı" (Aziz Abbondio, Como, Lombardy Kilisesi) Modern sanatçının yeniden inşası.
Bir şövalye için zırh, at battaniyesi!
Atlı battaniyenin çok ilginç olması, atı giyen Beccadelli, ayrıca shaffron. Shaffron ve yan plakaları neredeyse kesinlikle “kaynamış deri” den yapılmıştır. Bu materyal atın kafasına iyi oturmuş ve künt kenarları hayvanın derisini tahriş etmemiş veya yaralamamıştır. Ancak burada haç koruma ve sırtı oluşturan boyundaki dört plaka (baş ve boynun metal korumasının tamamlayıcısı) açıkça demirden yapılmıştır. At iyi bir şekilde topraklanmıştır: arkadaki nallarda donmuş ve yumuşak topraklarda kullanılan tırnakların çıkıntıları ve toynakların vurgularını artırmak için çıkıntılar.
Battaniyeler gelince, iki kumaş panelinden açıkça göğsün üzerinde bağlarla birleştirilir. Renk baskılı veya işlemeli yaldızlı, kanatlı pençe bacakları ile masmavi olmalıdır. Kaplama sargano kumaştan (kanvas) yapılabilir. Alttan kesme iki kat kapitone deriden olabilir ve bu durumda bu tür bir örtü, atı darbelerden ve hatta oklardan, özellikle de kumaşın altında metal bulunan yerlerden iyi bir şekilde koruyabilirdi. Ve kesinlikle yüz, boyun ve kruptaydı, çünkü battaniyenin altındaki iç zırhın varlığı, krup üzerindeki kanatlı pençe ile belirtiliyordu. Orada katı bir temel olmasaydı, dik duramazdı. İtalya'da, bu zaman zarfında, arabaları, eğiren katırları ve benzerlerini örtmek için çok dayanıklı tuval türlerinin kullanıldığı bilinmektedir. Örneğin, kronik bilim adamı Giovanni William, 1346'teki Crecy Muharebesi'nde, İngiliz okçuların “arabaların arkasından ve garnikalarla kaplı arabaların altından” vurduğunu ve bunun da Cenevizli avcılardan korunmalarını sağladığını bildirdi. Coverta (cover) terimi, siğillerin “coverto” veya “covertato” olduğu söylenen at battaniyesini ifade etmek için kullanılmıştır. Savaşçılar, ipek, bir garland veya barakame - yün kumaştan yapılmış bir elbise giyebilirdi. Inkamutat, kapitone veya pamuklu anlamına gelir ve belki de bu terim, kumaş parçalarının dikilmesiyle yapılmış ve çapraz deri şeritlerle takviye edilmiş kareler ile süslenmiş yatak örtüleri anlamına gelir.
Her zamanki gibi "eyer" tipi eyer, önünde ve arkasında yüksek fiyonklar var. Bu etkinin kalkanı yoktur. Ama sonra Floransa’daki Bargello Sarayı’nın kısma bir şövalyesi var. Gördüğünüz gibi, tipik olarak “demir şekilli” ve geleneksel olarak üzerine şövalye arması uygulamak için kullanılıyor.
Kaynaklar:
1. Oakeshott, E. Silahların Arkeolojisi. Prehistorya'dan Savaş Çağı'na Silah ve Zırh. L.: Boydell Press, 1999.
2. Edge, D., Paddock, JM Ortaçağ şövalyesinin kolları ve zırhı. Orta çağda resimli Silah tarihi. Avenel, New Jersey, 1996.
3. Held Robert. Silah ve Zırh Yıllık. Cilt 1. Northfield, ABD. Illinois, 1973.
4. Nicolle D. Haçlı Çağının Silah ve Zırhı, 1050 - 1350. Birleşik Krallık. L.: Greenhill Kitapları. Vol.1.
Devam edecek ...