1 Birinci Bölüm ĐKĐ ÖLÜ KIZ Olay 1932'de, eyalet cezaevi hâlâcold Mountain'daykenoldu. Elektrikli sandalye de oradaydı tabii. Mahkûmlar sandalye konusunda şakalaşırlardı. Đnsanların korktukları ama kaçamadıkları her şeyi şakaya vurdukları gibi. Ona Big Sparky, yani Koca Elektrikli derlerdi. Elektrik faturası konusunda şaka yaparlar, Müdür Moores'ın karısı Melinda Şükran Günü yemek pişiremeyecek kadar hasta olduğunda gardiyanın yemeğini nasıl pişireceğiyle dalga geçerlerdi. Ancak, o sandalyeye oturması gerekenler için olayın komik bir yanı kalmazdı. Cold Mountain'da bulunduğum süre içinde tam yetmiş sekiz idamda hazır bulundum. (Bu sayıyı asla unutmam; ölüm döşeğimde bile hatırlayacağım.) Sanırım o adamların çoğu başlarına geleni ancak bilekleri Elektrikli'nin sert meşesine kelepçelenirken kavrayabildiler. Đşlerinin bitmiş olduğu gerçeği o an kafalarına dank ediyordu. (Bunu gözlerindeki ifadeden, gittikçe şiddetlenen, buz gibi bir tür umutsuzluktan anlaya-biliyordunuz.) Damarlarında hâlâ kan dolaşıyordu, kaslarında hâlâ güç vardı, ama yine de her şey bitmişti; bir daha asla kırlarda yürümeyecek ve hiçbir hasat şöleninde kızlarla dans etmeyeceklerdi. Elektrikli'nin müşterileri ölümlerini ayak bileklerinden başlayarak algılarlardı. Uzun ve çoğunlukla kopuk kopuk olan son sözlerini bitirdikten sonra bir de başlarına geçirilen siyah ipek bir torba vardı. Bu sözüm ona onlar içindi, ama ben hep aslında bizim için olduğunu; dizleri bükük durumda öleceklerini anladıklarında gözlerinde beliren o korkunç kederi bizlerden gizlemek için olduğunu düşünmüşümdür. Cold Mountain'da idamlıklara ayrı koğuş yoktu. Yalnızca diğer dört bloktan ayrı ve onların yaklaşık dörtte biri büyüklüğünde, ahşap yerine tuğladan yapılmış, yaz güneşinde çılgın bir gözbebeği gibi parlayan korkunç bir metal damı olan E Blok vardı. Đçinde geniş bir koridorun iki yanında sıralanmış, her biri diğer dört bloktaki hücrelerin neredeyse iki misli büyüklüğünde üçer hücre bulunuyordu. Tek kişilik hücrelerdi bunlar üstelik. Bir hapisane için çok lüks bir yerdi (özellikle '30'larda) ama burada kalan mahkûmlar yerlerini diğer dört bloktaki herhangi bir hücreyle seve seve değişebilirlerdi. Đnanın bana, yaparlardı bunu. Benim blok yöneticisi olduğum süre içinde hiçbir zaman altı hücrenin hepsi birden dolu olmadı. Küçük lütuflar için Tann'ya şükretmek gerek. En çok dört kişi oldular. Siyah beyaz karışık olurlardı (Cold Mountain'daki yürüyen ölüler arasında ırk ayrımı yapılmaz) ve bu da ortalığı cehenneme çevirmeye yeterdi. Đçlerinden birisi bir kadındı: Beverly McCall. Maça ası gibi kara ve hiçbir zaman işlemeye cesaret edemediğiniz günahlar kadar da güzeldi. Kocasının dayağına tam altı yıl katlanmış, ama çapkınlığını tek bir gün bile çekememişti. Kendisini aldattığını öğrendiği günün akşamında arkadaşlarının (ve büyük olasılıkla daha çok yeni olan metresinin de) Cutter olarak bildikleri zavallı Lester McCall'u berber dükkânının üzerindeki evine çıkan merdivenlerin başında beklemişti. Adam paltosunu çıkarana kadar beklemiş, sonra o yalancı barsaklarını iki renkli ayakkabılarının üzerine dökmüştü. Bunu yaparken de Cutter'ın kendi usturalarından birini kullanmıştı üstelik. Elektrikli'ye oturmasından iki akşam önce beni hücresine çağırdı ve düşünde Afrikalı babasının ruhunun kendisini ziyaret ettiğini söyledi. Ruh ona köle ismini atıp kendi özgür ismi olan Matuomi adıyla ölmesini söylemişti. Benden istediği de buydu; idam hükmünün Beverly Matuomi ismiyle okunmasını istiyordu. Babasının ruhu herhalde ona bir göbek adı vermemiş ya da kendisi bir tane bulamamıştı. Her neyse, ben peki, olur, dedim. Kaz çobanı olarak hizmet ettiğim tüm o yıllar
2 süresince öğrendiğim bir şey, kesinlikle mecbur olmadıkça idamlıklara karşı çıkmamaktı. Beverly Matuomi'ye gelince, bunun zaten pek bir önemi de yoktu. Ertesi gün öğleden sonra üç sularında vali arayıp Beverly'nin cezasının Grassy Valley Kadınlar Hapisanesi'nde müebbete çevrildiğini bildirdi. O zamanlar orası için ceza çok, penis yok, derdik. Beverly idareye geldiğinde yuvarlak poposunun sağa değil de sola gittiğine'sevindiğimi söylemem gerekir. Yaklaşık otuz beş yıl sonra, en azından otuz beş olması gerekir, gazetedeki ölüm ilanlarında ismini gördüm. Pamuk saçlı ve kenarlarında yalancı taşlar bulunan gözlük takmış siyahi bir hanımın resminin altında. Beverly'di bu. Yaşamının son on yılını özgür bir kadın olarak geçirmişti. Yazıda Raines Falls'daki küçücük kasaba kitaplığını tek başına kurtardığı yazıyordu. Kilise okulunda da ders vermiş ve o küçük kasabada pek sevilmişti. Manşette KÜTÜPHANECĐ KALP YETMEZLĐĞĐNDEN ÖLDÜ, diyordu ve altında da küçük harflerle, sanki sonradan akla gelmiş gibi, şöyle yazıyordu: "Cinayet suçundan yirmi yıldan fazla hapiste yatmıştı." Yalnızca gözleri, köşeleri pırıltılı taşlarla süslenmiş gözlüklerinin arkasında pırıl pırıl parlayan o gözleri hiç değişmemişti. Yetmiş bilmem kaç yaşında bile gerekirse mavi ilaçlı su kavanozundan keskin usturayı çekip çıkarmakta hiç tereddüt etmeyecek bir kadının gözleriydi bunlar. Katilleri tanımak kolaydır, eninde sonunda uyuşuk küçük kasabalarda kütüphaneci olsalar bile. En azından, benim kadar uzun süre katillere bakarsanız, bunu yapabilirsiniz. Hayatım boyunca işimi yalnızca bir tek kez sorguladığım oldu. Sanırım bunları yazmamın nedeni de bu. E Blokun ortasındaki geniş koridor yeşilimsi sarı, bayat limon renginde marley döşeliydi ve bu yüzden başka hapisanelerde Son Yol denen bu koridora Cold Mountain'da Yeşil Yol deniyordu. Güneyden kuzeye, aşağıdan yukarı sanırım atmış uzun adım kadar vardı. Başında bir tecrit odası bulunuyordu. Sonu ise T biçimli bir kesişmeyle bitiyordu. Sola dönmek yaşamak demekti: Eğer güneşin altında pişen o avluda olup bitene yaşamak denirse tabii. Ama çoğu da bu yaşamı yıllarca sürdürüyor; hırsızlar, kundakçılar, seks suçluları burada konuşuyor, volta atıyor, ufak tefek işlerini yürütüyorlardı. Ama sağa dönünce işler değişiyordu. Önce, benim ofisime geliyor (burada da halı yeşildi. Bunu hep değiştirmeye niyetlendim ama bir türlü olmadı) ve masamın karşısına geçiyordunuz. Masamın sol tarafında Amerikan bayrağı, sağ tarafında eyalet bayrağı dururdu. Karşı tarafta ise iki kapı vardı. Birisi küçük bir tuvalete açılırdı. Bunu ben ve E Blok gardiyanları kullanırdık. Diğer kapı ise bir tür depoya açılırdı. Yeşil Yol'da yürüyenlerin son durağı da işte burasıydı. Küçük bir kapıydı, geçerken ben bile başımı eğmek zorunda kalıyordum. John Coffey'in ise çömelip sürünmesi gerekmişti. Buradan küçük bir sahanlığa çıkıyor, sonra betondan üç basamakla ahşap bir zemine iniyordunuz. Tıpkı bitişik olduğu blok gibi burası da ısıtmasız, metal damlı, sevimsiz bir odaydı. Kışın nefesinizi görecek kadar soğuk, yazınsa boğucu sıcak olurdu. Elmer Manfred'in idamında; sanırım '30 yılının temmuz ya da ağustosuydu, tanıklardan biri fenalık geçirmişti. Deponun da sol tarafında yine yaşam vardı. (Sanki balta ya da tırmık değil de, birer karabinaymış gibi çaprazlama zincirlerle güvence altına alınmış) aletler, bakliyat, ilkbaharda hapisane-nin bahçelerine ekilecek tohum torbaları, tuvalet kâğıdı kolileri... hatta futbol kalesini ve beyzbol sahasını işaretlemekte kullanılan kireç çuvalları dururdu burada. Mahkûmlar Çayırı olarak bilinen yerde top oynanırdı ve Cold Mountain'da sonbahar akşamüstleri iple çekilirdi.
3 Sağ tarafta yine ölüm vardı. Deponun güneydoğu köşesinde bir platformun üzerinde bizzat Elektrikli yer alırdı. Sağlam meşe bacakları, bir sürü insanın yaşamlarının son anlarında döktükleri soğuk terleri emen geniş kolları ve genelde iskemlenin arkasına atılıvermiş, tıpkı bir Buck Rogers çizgi filmindeki bir çocuğun şapkasına benzeyen metal başlığıyla dururdu. Başlıktan çıkan kablo iskemlenin arkasındaki duvarda bir fişe takılıydı. Bir yanda ise kalaylı bir kova bulunurdu. Đçine baktığınızda tam metal başlığa uygun olarak kesilmiş bir sünger parçası görürdünüz. Đdamlardan önce bu sünger tuzlu suya batırılır, böylece kablodan gelen doğru akımın idamlığın beynine daha iyi geçebilmesi sağlanırdı John Coffey'in yılıydı. Bakmaya zahmet edenler olayların ayrıntılarını o yılın gazetelerinde görebilirler. Bunun için insanın, yaşamının son günlerini Georgia'da huzurevinde geçiren benim gibi bir ihtiyardan daha çok enerjisi olması gerekir tabii. Hatırlıyorum, o yıl sonbahar sıcak, hem de çok sıcak geçmişti. Ekim ayı neredeyse ağustos gibiydi ve cezaevi müdürünün karısı Melinda fenalık geçirip bir süre Indianola'da hastanede kalmıştı. O sonbahar ben de hayatımın en kötü idrar yolları enfeksiyonuna yakalanmıştım. Hastaneye yatacak kadar şiddetli değildi ama, neredeyse her tuvalete çıktığımda canımdan bezdirecek kadar kötüydü. O sonbahar cezaevine yazın gelen yarı kel, fareli Fransız Delacroix'nm da mevsimiydi. John Coffey de Det-terick ikizlerine tecavüz edip öldürmek suçundan idama mahkûm olarak E Bloka yine o sonbahar gelmişti. Her vardiyada blokta dört ya da beş gardiyan bulunur, ama çoğu boş gezerdi. Dean Stanton, Harry Terwilliger ve Brutus Howell (adamlar ona "Brutal," yani "Zalim" derlerdi ama şakaydı; boyuna boşuna rağmen mecbur kalmadıkça bir sineği bile incitmezdi o) şimdi hep öldüler. Gerçekten zalim ve üstelik bir de aptal olanpercy Wetmore da. Percy'ninE Blokta hiç yeri yoktu. Burada kötü bir karakter hem gereksizdi, hem de zaman zaman tehlikeli olabilirdi amapercyvalinin eşinin akrabası olduğundan kalmıştı. Coffey'e bloka gelişinde Percy nezaret etmişti. Sözüm ona geleneksel ilan tarzıyla bağırmıştı: "Yürüyen ölü! Yürüyen ölü geldi!" Ekim ayı olmasına rağmen hava hâlâ cehennem kadar sıcaktı. Avlu kapısı açıldı ve içeri göz kamaştırıcı bir ışıkla ömrümde gördüğüm en iriyarı adam girdi. Bunun benzerlerini ancak ömrümü tükettiğim bu başıbozuklar yuvasının "Dinlenme Oda-sfndaki TV'de seyrettiğim basketbol maçlarında görmüştüm. Kollarında ve fıçıya benzeyen göğsünde zincirler vardı; ayak bileklerindeki kelepçeleri bağlayan zincir, hücreleri ayıran koridorda dökülen bozuk paralar gibi şıngırdıyordu. Bir yanında Percy Wetmore, diğer yanında da ufak tefek, sıska Harry Terwilliger duruyordu. Her ikisi de tuzağa düşürülmüş bir ayının iki yanında duran çocuklara benziyorlardı. Coffey'in yanında Brutus Howell bile yavrusu gibi duruyordu, ki Brutus bir doksandan uzun, enine boyuna, üniversitede çakıp atılmadan önce üniversiteler liginde futbol oynamış biriydi. Elektrikli'nin kollarında ölmeden önce gelip bir süre E Blokta kalan çoğu kimse gibi Coffey de siyahtı ve tamı tamına iki metre üç santim boyundaydı. Ama o basketbolcular gibi ince uzun değildi; omuzları ve göğsü geniş, her tarafı kaslıydı. Depoda bulabildikleri en geniş üniformayı vermiş olmalarına rağmen, paçaları yine de yara bere içindeki baldırlarının yarısına kadar
4 çıkmıştı. Gömleği göbeğine kadar açık, kolları da dirseklerine kadar sıvanmıştı. Neyse ki, şapkasını kocaman ellerinden birinde tütüyordu; yoksa kel kafasının tepesinde tıpkı org çalan maymunların giydiği kırmızı şapkaların mavisi gibi duracaktı. Kendini tutan zincirleri sanki bir Noel armağanının kurdelesini açar gibi kolaylıkla koparabilecekmiş gibiydi ama yüzüne baktığınızda böyle bir şey yapmayacağını anlıyordunuz. Gerçi Percy öyle düşünse de, ifadesi donuk değildi; sanki kaybolmuş gibiydi. Nerede olduğunu anlamak ister gibi çevresine bakınıp duruyordu. Hatta belki de kim olduğunu. Đlk düşüncem tıpkı siyahi bir Samson'a benzediğiydi... Delilah başını kendi hain küçük eli kadar pürüzsüz traş edip ruhunu kararttıktan sonraki Samson'a. Percy, "Yürüyen ölü!" diye bağırarak o iriyarı adamı kelepçesinden çekiştirdi. Sanki Coffey istemedikçe onu bir yere kı-mıldatabilirmiş gibi. Harry hiçbir şey söylemedi, ama mahcup görünüyordu. "Yürüyen..." "Bu kadarı yeter," dedim. Coffey'e ayrılan hücrede, onun kerevetinde oturuyordum. Geleceğini biliyordum tabii, onu karşılamak ve teslim almak üzere buraya gelmiştim, ama adamı görene kadar ne kadar ihyan olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu. Percy bana hepimizin (yalnızca küçük kızlara tecavüz edip öldürmeyi bilen o koca bebek hariç tabii,) benim ne büyük bir enayi olduğumu bildiğini ifade eden bir bakış fırlattı ama hiçbir şey söylemedi. Üçü ardına kadar açık hücre kapısının önünde durdular. Harry, "Orada bununla yalnız kalmak istediğinden emin misin, patron?" diye sordu. Evet anlamına başımı salladım. Harry Terwilliger'in sesi pek kaygılı çıkmazdı; altı yedi yıl önceki ayaklanmalarda hemen yanı başımda durmuş, mahkûmlardan bazılarının ellerinde tabanca olduğu söylentileri yayıldığında bile kılını kıpırdatmamıştı ama o anda sesi endişeliydi. Kerevette oturmuş hissettiğim sıkıntıyı açığa vurmamaya çaba göstererek, "Seninle bir sorunumuz olacak mı, Kocaoğ-lan?" diye sordum. Daha önceden sözünü ettiğim o idrar yolu enfeksiyonu sonradan daha da beter oldu, ama o gün de pek tatlı bir gün değildi, inanın bana. Coffey ağır ağır başını salladı. Bir kez sola, bir kez sağa, sonra yine tam ortaya. Gözleri bir defa bana takıldıktan sonra bir daha üzerimden hiç ayrılmadı. Harry'nin bir elinde Coffey'in belgelerini koyduğu bir dosya vardı. "Ona ver," dedim Harry'ye. "Avucunun içine koy," Harry öyle yaptı. Koca adam uyurgezer gibi dosyayı eline aldı. "Şimdi getir bana, Kocaoğlan," dedim. Coffey zincirlerini şıngırdatarak söyleneni yaptı. Hücreye girmek için başını eğmesi gerekiyordu. Boyunu bir göz yanılsaması olarak değil de, gerçek anlamda anlayabilmek için onu yukardan
5 aşağı süzdüm. Gerçekti: Đki metre üç santim. Ağırlığı yüz kırk olarak belirtilmişti ama en azından yüz elli, hatta belki de yüz yetmiş beş kilo olmalıydı. Yara izleri ve doğum lekeleri bölümünde kayıt memuru emektar Magnusson'un ince elyazısıyla tek bir sözcük yazılıydı: Sayısız. Başımı kaldırdım. Coffey biraz yana çekilmişti ve Harry'nin koridorun karşısında, Delacroix'nm hücresinin önünde durduğunu görebiliyordum. Coffey geldiğinde blokta yalnızca Delacroix vardı. Del ufak tefek, saçları seyrelmiş bir adamdı. Yüzünde sanki zimmetine para geçirmiş de her an keşfedilme kaygısıyla yaşıyormuş gibi hep endişeli bir ifade vardı. Evcil faresi omzunda oturuyordu. Percy Wetmore artık Coffey'in olan hücrenin kapısına yaslanmış duruyordu. Ceviz ağacından copunu özel kılıfından çıkarmış, sanki oyuncağıyla oynamak isteyen bir adam gibi avu-cuna vurup duruyordu. Birdenbire onun orada durmasına artık tahammül edemedim. Belki mevsimsiz sıcaklar nedeniyle, belki karnımı yakan ve flanel çamaşırlarımın altında inanılmaz bir kaşıntıya yol açan enfeksiyon yüzünden ya da belki de eyalet bana idam edilmek üzere geri zekâlı bir siyahı gönderdiği ve Percy de açıkça önceden onu biraz hırpalamak istediği için. Belki-de tüm bu nedenlerin hepsinin yüzünden. Her neyse, kısa bir süre Percy'nin politik bağlantılarını unuttum."percy,"dedim. "Reviri taşıyorlar." "O işlebill Dodgeilgileniyor..." "Biliyorum," dedim. "Git ve ona yardımcı ol." Percy, "O benim işim değil," dedi. "Benim işim bu koca ahmak." Percy iriyarı adamlardan nefret ederdi. Kendisi Harry Ter-williger gibi sıska değildi, ama kısa boyluydu. Dövüş horozu gi- bi bir adamdı. Özellikle de kazanma olasılığı yüksek kavgaları başlatmayı severdi. Saçıyla da pek böbürlenirdi. Ellerini çekemezdi saçından. "O halde işin tamam," dedim. "Şimdi revire git." Alt dudağını sarkıttı. Bill Dodge ile adamları kolileri, çarşaf yığınlarını, hatta yatakları bile taşıyorlardı. Revir tümüyle hapisa-nenin batı tarafındaki yeni binaya aktarılıyordu. Sıcak hava, ağır iş. Percy Wetmore bunların ikisine de bulaşmak istemiyordu. "Đhtiyaçları kadar adam var ellerinde," dedi. "O halde git ve başlarında dur," dedim sesimi yükselterek. Harry'nin yüzünü buruşturduğunu görüp aldırmadım. Eğer vali Müdür Moores'a yanlış adamı okşadığım için beni kovma emri verirse, Hal Moores benim yerime kimi getirecekti ki? Percy'yi mi? Çok komik. "Ne yaparsan yap, Percy, yeter ki bir süre uzak-laş buradan." Bir an orada kalacağını ve kocaman, durmuş bir saat gibi oracıkta dikilen Coffey'in önünde sorun çıkacağını düşündüm. Sonra Percy copunu, o aptalca gösterişli aletini yeniden özel kılıfına soktu ve koridorda yürüyüp gitti. O gün hangi gardiyanın nöbette olduğunu hatırlamıyorum, geçicilerden biriydi herhalde, ama Percy herhalde onun görünüşünden hoşlanmamış olacaktı ki, geçerken, "O bok suratındaki aptalca sırıtmayı yok et, yoksa ben senin için yok ederim," diye homurdandı. Bir anahtar şıngırtısı duyuldu, bir an için avlunun güneşi içeri doldu ve sonra en azından bir süre için, Percy Wetmore gitti. Delacroix'nm faresi küçük Fransızın bir omzundan ötekine koşturuyor, bıyıkları hiç durmadan titriyordu.
6 Delacroix, "Uslu dur Mr. Jingles," dedi. Fare sanki anlamış gibi sol omzunda kalakaldı. "Yalnızca uslu dur ve sakin ol." Delacroix peltek bir Cajun aksanıyla konuşuyordu. "Sen git yat, Del," dedim kısaca. "Biraz dinlen. Bu seni de ilgilendirmiyor." Sözümü dinledi. Genç bir kıza tecavüz edip öldürmüş, sonra cesedini kızın oturduğu apartmanın arkasına atmış ve suçunun kanıtlarını ortadan kaldırmak amacıyla yağ döküp ateşe vermişti. Alevler binaya sıçramış, her yeri kaplamış ve ikisi çocuk altı kişi daha ölmüştü, işleyip işleyeceği tek suç buydu. Artık kaygılı ifadeli, tepesi kel, ensesindeki uzun saçları yakasından aşağı inen, yumuşak bir adam olmuştu. Bir süre sonra Elektrikli'ye oturacak ve Elektrikli işini bitirecekti... ama ona o korkunç şeyleri yaptıran her neyse çoktan gitmişti; artık kerevetinde oturup küçük arkadaşının ellerinin üzerinde koşturmasını seyrediyordu. Bir bakıma en kötüsü de buydu: Elektrikli asla iç-lerindekini yakmıyor ve iğneyle verdikleri ilaçlar da uyutmuyordu. O şey sıçrıyor, başka birine geçiyor ve bize de sadece zaten ölmüş olan kabukları öldürmek kalıyordu. Dikkatimi deve yönelttim. "Eğer Harry'ye şu zincirleri çıkarmasını söylersem, uslu duracak mısın?" Başını salladı. Yine aynı: yukarı, aşağı, ortaya. Garip gözlerini bana dikmişti. Bir tür sakinlik vardı onlarda ama güvenebileceğim bir sakinlik değildi bu. Harry'ye parmağımla işaret ettim. Đçeri gelip zincirleri açtı. Şimdi hiç korkmuyordu. Coffey'in bacaklarının arasına diz çöküp ayak bileklerindeki kelepçeleri açarken bile korkmadı ve bu da beni biraz rahatlattı. Harry'yi huzursuz eden Percy'di ve ben Harry'nin önsezilerine güvenirdim. Percy dışında E Bloktaki sürekli görev yapan adamlarımın hepsinin önsezilerine güvenirdim. Bloka yeni gelen mahkûmlara yaptığım bir konuşmam vardır ama Coffey'nin karşısında duraksadım. O kadar anormaldi ki. Yalnızca boyuyla da değil. Harry geri çekildiğinde (Coffey zincirlerin açılması sırasında hiç kımıldamamıştı) başımı kaldırıp yeni mahkûmuma bir bak-t'm. Parmağımı dosyanın üzerinde tıklatarak, "Konuşabiliyor musun, Kocaoğlan?" diye sordum. "Evet efendim, patron, konuşabilirim," dedi. Sesi derinden gelen bir gümbürtü gibiydi. Yeni ayarı yapılmış bir traktör motorunu hatırlattı bana. Gerçek güneyli aksanıyla konuşmuyordu ama konuşmasında sonradan fark ettiğim gibi, bir güneyli havası vardı. Sanki güneyden geliyormuş ama oraya ait değilmiş gibiydi. Cahile benzemiyordu, ama eğitimli de değildi. Başka pek çok şey gibi konuşması da bir gizemdi. Beni kaygılandıran çoğunlukla gözleriydi: Sanki bir tür huzurlu mesafede, sanki çok çok uzaklarda geziniyormuş gibiydi. "Đsmin John Coffey." "Evet efendim, patron, tıpkı içecek gibi, ama aynı yazılmıyor."
7 "Yazı yazmayı biliyorsun demek. Okumayı da biliyor musun?" "Yalnızca ismimi, patron," dedi sakin sakin, içimi çektim ve standart konuşmamı kısaca tekrarladım. Onun sorun yaratmayacağına karar vermiştim bile. Bu konuda hem haklı çıktım, hem de yanıldım. "Benim ismim Paul Edgecombe," dedim. "E Blokun başıyım. Benden bir şey istersen, ismen beni ara. Eğer ben yoksam bu adamı sor: Đsmi Harry Terwilliger. Ya da Bay Stanton veya Bay Howell'i iste. Anladın mı?" Coffey başını salladı. "Yalnızca biz gerçekten ihtiyacın olduğuna karar vermeden her istediğini alabileceğini sanma. Burası otel değil. Tamam mı?" Yine başını salladı. "Burası sakin bir yerdir, Kocaoğlan. Hapisanenin geri kalanı gibi değil. Burada yalnızca senle Delacroix varsınız. Çalışmayacaksın. Çoğunlukla yalnızca oturacaksın. Olup biteni düşünmeye fırsatın olur." Çoğu için fazlaca zamandı bu, ama onu söylemedim. "Bazen, her şey yolundaysa, radyo çalarız. Radyo sever misin?" Başını salladı ama sanki radyonun ne olduğundan emin değilmiş gibi biraz kuşkuluydu. Sonradan gerçekten öyle olduğunu öğrendim. Bir anlamda, Coffey bir şeyle yeniden karşılaştığında ne olduğunu hatırlıyor, ama arada unutuyordu. Diziler-deki karakterleri tanıyor, ama geçen sefer ne yaptıklarını hiç hatırlamıyordu. "Eğer uslu durursan, yemeklerini zamanında yer; uçtaki o tecrit hücresini ve arkadan iliklenen çadır bezinden üniformaları hiç görmezsin. Öğleden sonraları dörtten altıya iki saat avluya çıkabilirsin. Yalnızca diğer mahkûmların futbol oynadıkları cumartesileri hariç. Eğer seni ziyaret etmek isteyen birileri varsa, pazar günleri ziyaretçi kabul edebilirsin. Kimsen var mı, Coffey?" Başını salladı. "Hiç kimsem yok patron." "Pekâlâ, avukatın öyleyse." "Sanırım onu da bir daha görmem," dedi. "Özel avukatım değildi. Bu dağ başının yolunu bulabileceğini hiç sanmam." Şaka yapıp yapmadığını anlamak için ona dikkatle baktım, ama öyle görünmüyordu. Ben de aksini ummamıştım zaten. Temyiz başvuruları John Coffey gibilerine göre değildi; en azından o günlerde. Onlar mahkemeye çıkar, sonra dünya onları unutur giderdi. Tâ ki bir gazete köşesinde filancanın geceyarısı biraz elektrik aldığını okuyana dek. Kontrol etme sorunu söz konusu olduğunda eşi, çocukları, pazar günü öğleden sonraları için bir beklentisi olan adamların kontrol edilmeleri daha kolay olurdu. Ancak burada kontrol etmek sorun olmayacak gibi görünüyordu ve bu da iyiydi. Coffey o kadar iriyarıydı ki.
8 Oturduğum yerde biraz kımıldadım, sonra ayağa kalkmanın alt tarafım için daha rahat olacağını düşünüp kalktım. Coffey saygıyla gerileyip ellerini önünde kavuşturdu. "Burada geçireceğin süre kolay ya da güç olabilir, Kocaoğlan. Hep sana bağlı. Ben senin bunu hepimiz için kolaylaştırabileceğini söylemeye geldim, çünkü eninde sonunda hepsi aynı yere çıkıyor. Sana layık olduğun kadar iyi davranacağız. Sorun var mı?" Sanki bu fırsatı bekliyormuş gibi hemen, "Yatma zamanı bir ışık açık bırakıyor musunuz?" diye sordu. Gözlerimi kırpıştırdım. E Bloka yeni gelenlerden pek çok garip soru işitmiştim -hatta bir keresinde eşimin göğüslerinin büyüklüğü bile sorulmuştu- ama bunu asla duymamıştım. Coffey sanki onun aptal olduğunu düşüneceğimi biliyormuş, ama yine de kendine engel olamıyormuş gibi biraz mahcup gülümsüyordu. "Çünkü bazen karanlıktan korkarım biraz," dedi. "Eğer yabancı bir yerdeysem." Ona, o iriyan cüssesine baktım ve beklenmedik bir biçimde çok etkilendim. Bu insanlar size dokunurdu, biliyor musunuz, onları en kötü halleriyle, ocak başında çalışan şeytanlar gibi korkularını biçimlendirirken görmüyordunuz. "Evet, geceleri burası bayağı aydınlık olur," dedim. "Yoldaki ışıkların yarısı akşam dokuzdan sabahın beşine kadar yanar." Sonra neden söz ettiğimi anlayamayacağının farkına vardım. O Yeşil Yolla Misissippi bataklıkları arasındaki farkı bile bilemezdi. Elimle gösterdim. "Koridorda." Başını salladı, içi rahatlamıştı. Koridorun da ne olduğunu bildiğinden emin değildim ama tel kafeslerin içindeki 200 vatlık ampulleri görebiliyordu. O zaman, daha önce hiçbir mahkûma yapmadığım bir şeyi yaptım ve ona elimi uzattım. Bugün bile bunu neden yaptığımı bilmiyorum. Belki ışıkları sorması yüzündendir. Harry Terwilliger gözlerine inanamadı, bunu size söyleyebilirim. Coffey elimi beklenmedik bir nezaketle tuttu, elim neredeyse onun avucunda kayboldu ve işte bu kadar. Ölüm şişeme bir pervane daha girmişti. Đşimiz bitmişti. Hücreden çıktım.harrykapıyı çekip her iki kilidini de kilitledi. Coffey sanki şimdi ne yapacağını bilmezmiş gibi bir iki daki- ka daha öylece durdu, sonra kerevete oturdu, dev ellerini dizlerinin arasında kavuşturup kederlenen ya da dua eden bir adam gibi başını eğdi. O garip, güneyliye benzer sesiyle bir şeyler söyledi. Açık seçik duydum ve o zamanlar ne yaptığını pek bilmiyor idiysem de (bir adamı
9 yaptıklarının bedelini ödeyene dek beslemek ve ona bakmak için hakkında pek fazla şey bilmek gerekmez) yine de ürperdim. "Elimde değildi patron," dedi. "Geri almaya çalıştım, ama çok geçti." Koridordan yukarı, odama doğru yürürken Harry, "Percy biraz başını ağrıtacak," dedi. Üçüncü adam konumunda olan Dean Stanton (aslında böyle bir sıralama yoktu, yoksa Percy Wet-more bunu anında hallederdi) masamda oturmuş dosyaları düzenliyordu. Benim bu iş için hiç vaktim olmuyor gibiydi. Biz girince başını bile kaldırmadı, yalnızca parmağıyla gözlüklerini düzeltip yeniden dosyalara daldı. Yavaşça pantolonumun ağını çekiştirip yüzümü buruştururken, "Buraya geldiği günden beri o tahtakafalıyla sorunum var," dedim. "O koca adamı getirirken neler bağırdığını duydun mu?" Harry, "Duymamama pek olanak yoktu," dedi. "Ben de oradaydım, biliyorsun." Dean," Ben tuvaletteydim ve pekâlâ duydum," dedi. Önüne bir kâğıt çekip yazıların üstündeki halka şeklindeki bardak izini görebilmem için ışığa tuttu, sonra çöpe attı. "Yürüyen ölü. O bayıldığı dergilerden birinde okumuş olmalı." Herhalde öyle olmuştu.percy Wetmore,Argosy, StagveMen'sAdventuregibi dergileri pek severdi. Sanki bütün öykülerde birer hapisane vardı ve Percy de bunları bir araştırmacı gibi, hırsla okurdu. Sanki nasıl davranacağını öğrenmeye çalışıyordu ve gereken bilgiler de o dergilerdeydi. Baltalı katil Anthony Ray'in idamından hemen sonra gelmişti ve şalter odasın- dan bir tane seyretmiş olsa da, henüz hiçbir idamda hazır bulunmamıştı. "Đnsan tanıyor," dediharry."bağlantıları var. Onu buradan yollarsan hesap verirsin ve ondan somut bir iş beklersen daha da çok hesap verirsin." "Beklemiyorum," dedim. Beklemiyordum da... ama bazı umutlarım vardı. Bill Dodge bir adamın yalnızca ortalarda dikilip seyretmesine göz yumacak biri değildi. "Şu an için Kocaoğlan beni daha çok ilgilendiriyor. Onunla sorunumuz olacak mı?" Harry kararlılıkla başını iki yana salladı. "Trapingus County'deki mahkemede bir kuzu gibi uysaldı," dedi Dean. Küçük, çerçevesiz gözlüklerini çıkarıp yeleğiyle parlatmaya başladı. "Tabii bir ton zincir vardı üzerinde ama eğer isteseydi, ortalığı altüst ederdi." "Biliyorum," dedim ama bilmiyordum. Yalnızca Dean Stan-ton'un benden baskın çıkmasından nefret ediyordum. "Đri biri, değil mi?" dedi Dean. "Öyle," dedim. "Felaket büyük."
10 "Herhalde onu pişirmek için Elektrikli'yi süper ısıtmaya getirmemiz gerekecek." Dalgın dalgın, "Elektrikli için kaygılanma," dedim. "O büyükleri küçültür." Dean burnunun kemerinde gözlüklerinin kırmızı izler bıraktığı yeri çekiştirirken başını salladı. "Evet. Yalan değil." "Şu... Tefton'da ortaya çıkmadan önce onun nereden geldiğini bileniniz var mı?" diye sordum. "Tefton'du, değil mi?" "Evet," dedi Dean. "Tefton, Trapingus County'de. Orada ortaya çıkıp o işi yapmadan öncesini hiç kimse bilmiyor. Yalnızca yolu düştü sanırım. Hapisane kitaplığındaki gazetelerde daha fazla bilgi olabilir, eğer gerçekten ilgileniyorsan. Herhalde onları önümüzdeki haftadan önce taşımazlar." Sırıttı. "Ama üst katta küçük dostunun homurdanıp kıvrandığını dinlemek zorunda kalabilirsin." "Yine de gidip bir göz atabilirim," dedim ve o gün öğleden sonra öyle yaptım. Cezaevi kitaplığı plana göre hapisanenin tamirhanesi olacak binanın arka tarafındaydı. Bana kalırsa bu plan yalnızca birisinin cebine daha fazla avanta girmesi demekti ama Büyük Bunalım sürdüğünden düşüncelerimi kendime sakladım. Percy konusunda da çenemi tutmam gerekirdi ama zaman zaman yeterince susamıyordum işte. Çoğu zaman bir erkeğin uçkurundan çok dili başını belaya sokar. Tamirhane de hiç gerçekleşmedi zaten ve ertesi ilkbaharda hapisane Brighton Yolu üzerinde atmış mil öteye taşındı. Yine perde arkasındaki pazarlıklar, sanırım. Daha fazla avanta. Benim için fark etmezdi. Đdare avlunun doğu tarafında yeni bir binaya taşınmıştı; revir de (işin başında reviri ikinci kata koymak hangi ahmağın fikriydi, bilmiyorum) taşınıyordu ve kitaplık hâlâ kısmen dolu (hiçbir zaman içinde fazla bir şey olmamıştı), öylece duruyordu. Eski bina A ve B bloklarının arasına sıkışmış bir gecekonduya benziyordu. Blokların tuvaletleri bu tarafta olduğundan havada her zaman hafif bir çiş kokusu olurdu ve taşınmanın tek haklı gerekçesi de buydu herhalde. Kitaplık L biçiminde ve benim odamdan fazla büyük değildi. Vantilatör var mı diye bakındım, ama hepsi gitmişti. Đçersi kırk derece olmalıydı ve otururken kar-nımdaki damarların alev alev attığını hissediyordum. Çürük bir diş gibi. Söz konusu bölge düşünülecek olursa bu benzetmenin garip olduğunu biliyorum ama yalnızca bununla kıyaslayabiliyorum. Buraya gelmeden hemen önce yaptığım gibi, su dökerken ve hemen sonrasında ise çok daha beter oluyordu. Kitaplıkta bir kişi daha vardı: Gibbons isimli yaşlı bir emektar şapkasını gözlerinin üzerine indirmiş, kucağında bir kovboy romanıyla bir köşede uyukluyordu. Ne sıcaklık, ne de yukarı kattaki revirden gelen gürültüler ve ara sıra duyulan küfürler onu rahatsız ediyordu. (Yukarısı en azından beş derece daha sıcak olmalıydı. Percy Wetmore'un bundan hoşlandığını umuyor- dum.) Gibbons'u ben de rahatsız etmedim ve gazetelerin saklandığı, L'nin kısa tarafına doğru
11 geçtim. Dean'in dediklerine rağmen, onların da vantilatörlerle birlikte taşınmış olduklarını sanıyordum. Ama oradaydılar ve Detterick ikizleri olayını bulmak da hiç güç değildi. Haziran ayındaki olaydan ağustos sonu ve eylüle uzayan mahkemenin sonuna kadar olan bitenler hep başsayfada yer almıştı. Çok geçmeden sıcağı da, yukardan gelen gürültüleri de, ihtiyar Gibbons'un horlamasını da unutmuştum. Sarı saçları ve tatlı gülümsemeleriyle dokuz yaşındaki o iki kızla Coffey'in dev karanlığını birarada düşünmek tatsız ama kaçınılmazdı. Boyu boşu düşünülecek olursa, onu tıpkı masallardaki bir dev gibi kızları yerken hayal etmek bile kolaydı. Gerçekten yaptıkları ise çok daha kötüydü ve hemen oracıkta, nehir kıyısında linç edilmemiş olması bir şanstı onun için. Tabii, Yeşil Yol'dan yürüyüp Elektrikli'nin kucağına oturacağı günü beklemeyi şans olarak kabul ederseniz. Güneyin kralı pamuk bütün bu olup bitenlerden yıllar önce güneye gelmişti ve bir daha asla kral olamayacaktı, ama otuzlu yıllarda ufak bir canlanma yaşadı. Artık hiç pamuk plantasyonu kalmamış olsa da, eyaletimizin güney bölgelerinde kırk elli kadar varlıklı pamuk çiftliği vardı. Klaus Detterick bunlardan birinin sahibiydi. Bin dokuz yüz ellilerin standartlarına göre en yoksulların ancak bir basamak üstünde sayılırdı Klaus; otuzlardaysa çoğu ay bakkal borcunu nakit olarak ödediği ve sokakta karşılaştıklarında banka müdürünün gözlerinin içine bakabildiği için hali vakti yerinde kabul ediliyordu. Çiftlik evi temiz ve ferahtı. Pamuğa ek olarak, tavukları ve inekleri de vardı. Eşiyle birlikte üç çocukları olmuştu: on iki yaşlarındaki Howard ve ikiz kızlar Çora ile Kathe. O yıl sıcak bir haziran gecesi kızlar evin bir yanında boylu boyunca uzanan, sineklere karşı tül perdeyle çevrilmiş balkonda yatmak için izin aldılar. Bu onlar için büyük bir olaydı. Anneleri dokuza doğru, güneşin son ışıkları da solarken onlara iyi geceler öpücüğü verdi. Onları bir daha gördüğünde kızlar tabutlarına yatırılmış, cenazeci de cesetlerine elinden geldiğince çeki düzen vermiş olacaktı. O günlerde taşralı aileler erken yatar (annem de "masanın altı kararız kararmaz," derdi) ve derin uyurlardı. Đkizlerin kacmldı- nı gece Klaus, Marjorie ve Howie Detterick de çok derin uyuyor olmalıydılar. Ailenin melez çoban köpeği Bowser havlasa Klaus mutlaka uyanırdı ama havlamadı. Ne o gece, ne de bir daha asla. Sabah ilk olarak inekleri sağmak üzere Klaus kalktı. Balkon evin ahıra bakan tarafında değildi ve Klaus kızlara bir göz atmayı hiç akıl etmedi. Bowser'm yanına gelmemesi de onu telaşlandırmadı. Köpek hem inekleri, hem de tavukları pek küçümser, genelde bu işler yapılırken ahırın arkasındaki köpek kulübesine gizlenip çağrılmadan çıkmazdı. Bağıra çağıra çağrılması gerekirdi hem de.
12 Marjorie kocası holde çizmelerini ayağına çekip ahıra gittikten on beş dakika kadar sonra aşağı indi. Kahveyi ocağa, jambonu tavaya koydu. Bu ikisinin kokusu Howie'yi en tepedeki odasından indirmesine rağmen kızlar balkondan içeri gelmediler. Marjorie jambonun yağına yumurta kırarken kızları çağırmaya oğlunu gönderdi. Klaus kahvaltı biter bitmez kızların gidip taze yumurta toplamalarını isterdi. Yalnızca o sabah Dette-rick'lerin evinde kahvaltı edilmedi. Howie balkondan döndüğünde yüzü bembeyaz kesilmiş, uykudan şişmiş gözleri de iri iri açılmıştı. "Gitmişler," dedi. Marjorie telaşlanmaktan çok, canı sıkılmış bir halde balkona çıktı. Daha sonra, kızların şafakta bir yürüyüş yapıp çiçek toplamaya gittiklerini sandığını söyleyecekti. Bu ya da küçük kızlardan beklenecek buna benzer bir saçmalık. Balkona bir göz atınca Howie'nin neden bembeyaz kesildiğini anladı. Klaus'a bağırdı, aslında bir çığlık attı ve Klaus çizmeleri dökülen yarım kova sütten bembeyaz, koşa koşa geldi. Gördükleri en cesur babanın bile dizlerinin bağını çözmeye yeterdi. Gece serinliğinde kızların sarındığı battaniyeler bir kenara fırlatılmıştı. Tel kapı üst menteşesinden koparılıp öylece asılıvermişti. Verandanın basamaklarında ve önünde kan izleri vardı. Marjorie kızların peşine tek başına düşmemesi için kocasına yalvardı. Ama hemen böyle gitmesi gerekiyorsa, bari oğlunu da yanına almaşındı. Ama boşuna konuşuyordu. Klaus holde, çocukların uzanamayacağı bir yerde dolu olarak tuttuğu tüfeğini aldı ve Howie'ye de temmuzdaki doğumgününde armağan etmeyi tasarladığı 22'lik tabancayı verdi. Sonra her ikisi de ağlayan, dövünen kadına aldırmadan yola çıktılar. Marjorie bir serseriler çetesine ya da Laduc'daki çiftlikten kaçan bir grup kötü zenciye rastlarlarsa ne yapacaklarını sorup duruyordu. Sanırım baba oğul haklıydılar. Yerlerdeki kan daha yeni yeni kurumaya başlamıştı ve iyice kurumuş kanın kahverengisine kıyasla kırmızıya daha yakındı. Kızların kaçırılmasının üzerinden çok geçmemiş olmalıydı. Klaus kızları için hâlâ bir şans bulunduğunu düşünmüştü ve bu şansı kullanmakta da kararlıydı. Đkisi de iyi iz sürücü değildiler. Avcı değil, toplayıcıydı onlar; mevsimi geldiğinde geyiklerin peşinden ormana gitmelerinin nedeni de istediklerinden değil, kendilerinden bunun beklenmesindendi. Evin etrafındaki bahçe anlamsız, karmakarışık izlerle örülü bir toprak yığını halindeydi. Ahırın arkasına dolandılar ve kötü ısıran, ama iyi havlayan Bowser'm neden ortalığı telaşa vermediğini hemen gördüler. Hayvan ahırdan artan kontrplaklarla yapılmış kulübesinin yarı içinde, yarı dışında yatıyordu. (Kulübenin önündeki yuvarlak deliğin üstünde düzgün biçimde 'Bowser' yazılmıştı, gazetelerden birinde resmini gördüm.) Başı neredeyse arkasına dönmüştü. Savcı daha sonra John Cof-fey'in jürisine bu kadar büyük bir hayvana bunu ancak çok çok güçlü bir adamın yapabileceğini söylemişti... Sonra da savunma masasında, kendi başına bir ceza olan, eyaletin verdiği bahçıvan pantolonu içinde başını öne eğmiş oturan sanığa uzun uzun ve anlamlı bir biçimde bakmıştı. Klaus ile Howie köpeğin
13 anında bir parça pişmiş sosis buldular. Varsayım şuydu ki, (sağlamlığından hiç kuşku yoktu,) Coffey önce ikramlarıyla kö- eâi kandırmış, sonra hayvan sonuncu sosisi yerken ellerini uzatıp güçlü bileklerinin tek hareketiyle boynunu kırıvermişti. Ahırın arkasında Detterick'in kuzey otlağı vardı, inekler o nün oraya salınmayacaklardı. Sabah kırağısıyla ıslanmış otlağın arkasında, kuzeybatıya doğru bir insanın geçtiği belirgin bir biçimde görünüyordu. Klaus Detterick neredeyse panik nöbetine kapılmak üzere olmasına rağmen, önce bu izleri takip etmekte duraksadı. Kızlarını alan adamın ya da adamların korkusundan değildi bu; saldırganın geldiği yolu izlemenin... her saniyenin önemli olduğu bir anda tam tersi yönde gitmenin korkusundandı. Howie bahçe kapısının hemen arkasındaki çalılıklarda sarı bir pamuklu kumaş parçası bularak bu sorunu çözdü. Klaus tanık iskemlesinde otururken kendisine yine bu kumaş parçası gösterildiğinde, bunu kızı Kathe'nin pijama şortunun bir parçası olarak tanımlayacak ve ağlamaya başlayacaktı. Beş altı metre ötede, bir çalının parmak gibi uzanmış dalında ise o gece anne ve babasına iyi geceler öpücüğü verirken Cora'nın giydiği yeşil geceliğin bir parçası asılıydı. Baba oğul Detterick'ler silahları ellerinde, tıpkı yoğun ateş altında arazi geçen askerler gibi koşmaya başladılar. O günkü olaylar arasında hayret ettiğim bir şey varsa, o da canını dişine takmış babasının peşinden koşan (ve çoğunlukla tamamen gende bırakılma tehlikesinde olan) oğlanın Klaus Detterick'in sırtına bir kurşun saplamamış olmasıdır. Çiftlik evinde telefon vardı (bu da Dettercik'lerin o felaket günlerinde, en azından komşularına göre daha varlıklı olduklarının bir göstergesiydi) ve Marjorie telefonu olan, elinden geldiğince çok komşusunu arayıp haber verdi. Onlara güzel havada üşen bir yıldırım gibi birdenbire başlarına gelen bu felaketi an- lattı. Her telefonun tıpkı sakin bir su birikintisine atılan bir taş gj. bi, gittikçe büyüyen halkalar yaratacağını biliyordu. Sonra ahizeyi son bir kez eline aldı ve o günlerde, en azından güneydeki ilkel telefon sistemlerinin simgesi olan o sözcükleri söyledi: "Alo, santral, hatta mısın?" Santral oradaydı ama bir an için bir şey söyleyemiyordu, o saygıdeğer kadıncağızın da dili tutulmuştu. En sonunda, "Evet, Bayan Detterick," dedi. "Buradayım, oh güzel Tanrım, şu anda küçük kızlarınızın başına bir şey gelmemiş olması için dua ediyorum..." "Evet, teşekkür ederim," dedi Marjorie. "Ama Tanrı'ya birazcık beklemesini söyleyin ve beni hemen Tefton'daki şerife bağlayın, olur mu?" Trapingus County şerifi banyo küveti kadar göbeği olan, viski burunlu bir adamdı. Saçları o
14 kadar ince telliydi ki, beyaz temizlik fırçalarına benziyordu. Onu iyi tanırdım: Onun deyimiyle "çocukları" öteki dünyaya uğurlamak için Cold Mountain'a pek çok kez gelmişti. Đdam tanıkları büyük olasılıkla sizin de cenazelerde, kilise yemeklerinde veya bingo çekilişlerinde bir iki kez oturmuş olduğunuz katlanır iskemlelere otururlardı. (Aslında o günlerde biz de bizimkileri Mystic Tie No.44 Kulübünden ödünç alırdık.) Şerif Homer Cribus her oturduğunda, iskemlenin çöküşünü belirten kuru çatırtıyı beklerdim. Aynı anda hem korku, hem de hevesle beklememe rağmen o gün hiç gelmedi. Çok geçmeden (Detterick kardeşlerin kaçırılmasından en çok bir yaz sonraydı) ofisinde, anlaşılan Daphne Shurtleff isimli siyahi bir kızla sevişirken kalp krizi geçirdi. Her seçim zamanı eşini ve altı oğlunu gururla ortalıklarda gezdirdiğinden, bu olay çok konuşuldu. O günlerde bir seçime girecekseniz, ya Baptist kilisesinden olacaktınız ya da kaybedecektiniz. Gelgelelim insanlar ikiyüzlüleri de severler bilirsiniz, onları kendilerinden biri olarak kabul ederler ve siz olmadığınız sürece, birisinin pantolonu aşağıda yakalanması her zaman iyi bir duygudur. Şerif ikiyüzlü olmanın yanı sıra, aynı zamanda beceriksizdi de. Bir başkasının, örneğin Şerif Yardımcısı Rob McGee'nin kemiklerini kırma pahasına ağaca çıkıp indirdiği kedileri okşarken fotoğraf çektirmeye bayılırdı. McGee iki dakika kadar Marjorie Detterick'in telaşlı telaşlı konuşmasını dinledi, sonra dört beş soruyla onun sözünü kesti. Bunlar tıpkı eğitimli bir dövüşçünün yüzü hedef aldığı, daha acısını hissetmeden kanatan vuruşlar gibi kısa ve kesindi. Sorularının yanıtlarını aldığında, "Bobo Marchant'ı çağıracağım," dedi. "Köpekleri var. Siz bekleyin, Bayan Detterick. Kocanızla oğlunuz dönerlerse, onlara da durup beklemelerini söyleyin. Deneyin, en azından." Bu arada kocasıyla oğlu kuzeybatıya doğru üç mil saldırganın izini takip etmişlerdi. Ancak açık tarlalardan çıkıp çam ormanlarına girince izleri yitirdiler. Daha önce de söylediğim gibi, onlar avcı değil, çiftçiydiler ve artık peşine düştükleri şeyin bir insan değil de, bir hayvan olduğunu öğrenmişlerdi. Yolda Ka-te'in şortuyla takım olan sarı gömleğini ve Cora'nın geceliğinin bir başka parçasını bulmuşlardı. Her iki parça da kan içindeydi ve ne Klaus, ne de Howie başlangıçta olduğu kadar acele ediyordu. O aşamada umutları soğuk bir gerçeğin etkisi altındaydı. Bu gerçek, tıpkı soğuk su gibi, ağır olduğundan batıyor ve başlarından aşağı iniyordu. Ormana girdiler. Đz arıyorlardı. Bulamadılar. Sonra ikinci bir yere baktılar, yine bulamadılar ve üçüncü bir yere geçtiler. Bu kez bir çam ağacının iğnelerinin üzerine yelpaze gibi kan saçılış olduğunu gördüler. Kısa bir süre bunun gösterdiği yönde griler, sonra yine çevreye bakınmaya başladılar. Saat sabahın kuzu olmuştu ve arkalarından bağıran adamlarla havlayan k Peklerin sesleri geliyordu. Rob McGee, Şerif Cribus'un daha ancak brendili bir fincan kahvesini bitirebileceği kadar bir süre içinde bir arama ekibi toplamış, on beş dakika sonra da Klaus ile Howie Detterick'i yakalamışlardı. Her ikisi de ormanın kenarında çaresizce düşe kalka ilerlemeye çalışıyorlardı. Çok geçmeden Bobo'nun köpeklerinin kılavuzluğunda yine yola koyuldular. McGee, Klaus ile Howie'nin de kendilerine katılmasına izin
15 verdi. Gerçi işin sonunu ne kadar korkuyla beklerlerse beklesinler, onlara emir verse bile geri dönmezlerdi, McGee de bunu görmüş olmalıydı, ama yine de silahlarını boşalttırdı. Diğerlerinin de aynı şeyi yaptıklarını söyledi McGee; böylesi daha güvenliydi. Onlara (ya da bir başkasına) söylemediği şeyse, yalnızca Detterick'lerden mermilerini şerif yardımcısına vermelerinin istendiğiydi. Dikkatleri dağılmış, yalnızca bu karabasanın sonunu getirme düşüncesiyle, onlar da kendilerinden isteneni yaptılar. Rob McGee, Detterick'lere silahlarını boşalttırıp mermilerini aldığında, büyük olasılıkla John Coffey'in değersiz yaşamını da kurtarmış oluyordu. Uluyan, havlayan köpekler onları hep aynı kuzeybatı yönünde, çam ormanlarının içinde iki mil götürdüler. Sonra Tra-pingus Irmağı'nın kıyısına geldiler. Irmak o noktada genişti ve güneydoğuya doğru ağır ağır akıyordu. Çevredeki alçak, ormanlık tepelerde Cray, Robinette ve Duplissey'ler gibi aileler hâlâ kendi mandolinlerini kendileri yapıyor, çoğu zaman toprağı sürerken çürük dişlerini tükürüyorlardı. Buraları erkeklerin pazar sabahlan yılan tuttukları, pazar geceleriyse kendi kızlarını koyunlarına alıp yattıkları, ıssız yerlerdi. Bu aileleri tanırdım. Đçlerinden çoğu zaman zaman bizim Elektrikli'ye birer yemek göndermişti. Irmağın karşı yakasında haziran güneşinin Büyük Güney Demiryolu'nun çelik raylarından yansıdığı görülebiliyordu. Sağ tarafta, yaklaşık bir mil kadar aşağıda derme çatma bir köprüden West Green'deki kömür ocaklarına gidiliyordu. Burada, çimenlerle alçak çalılıkların arasında ezilmiş genişçe bir alana rastladılar. Her taraf o kadar kan içindeydi ki, adamların çoğunun koşa koşa ormana dalıp kahvaltıda yediklerini çıkarmaları gerekti. Bu kanlı açıklıkta Cora'nın geceliğinin kalan kısmını da buldular. O ana kadar büyük bir metanetle dayanan Howie geri geri babasına doğru sendeleyip bayıldı. Bobo Marchand'ın köpekleri bütün gün boyunca ilk ve tek kararsızlıklarını burada yaşadılar. Dördü av köpeği, ikisi de teri-ye melezi toplam altı köpektiler. Teriyeler kuzeybatıya, ırmak boyunca yukarı gitmek isterken diğerleri tam tersi yöne, güneydoğuya gitmek istiyorlardı. Hepsinin tasmaları birbirlerine karıştı ve gazeteler bu konuda hiçbir şey yazmasalar da onları elleriyle (en eğitimli uzuvları onlardı) birbirlerinden ayırırken Bobo'nun sarfetmiş olacağı küfürleri tahmin edebiliyorum. Hayatımda epey köpek sahibi tanıdım ve şunu söyleyebilirim ki, bir grup olarak hepsi de bir dizi ortak özellikler taşıyorlar. Bobo köpekleri bir sürü halinde biraraya toplayıp bağlarını kısalttı, sonra Çora Detterick'in geceliğini burunlarının dibinden geçirdi. Sanki öğlen vakti derecenin kırklara çıkacağı ve sineklerin daha şimdiden izcilerin kafalarının tepesinde bulutlar halinde dolaştığı böyle bir günde hangi işin peşinde olduklarını hatırlatmak istiyordu onlara. Teriyeler bir kez daha kokladılar, sonra karar değiştirdiler ve hepsi birlikte vargüçleriyle havlayarak akıntı yönünde fırladılar. Ancak on dakika geçmişti ki, adamlar duyduklarının yalnızca köpeklerin sesi olmadığını fark edip durdular. Kulaklarına gelen ses bir köpek ulumasından daha güçlü, bir köpeğin ölüm anında bile çıkaramayacağı güçte bir ulumaydı. Bu sesi daha önce hiç duymamışlardı ama anında hepsi de tanıdılar. Bu, bir insan sesiydi. Öyle anlatıyorlardı ve ben de onlara inandım. Sanırım bunu ben de tanırdım. Đnsanların elektrikli iskemleye giderken böyle uluduklarını duymuştum. Hepsi değil; çoğu kendi-
16 lerini tutarlar ve ya sessizce ya da sanki bir sınıf pikniğine gider gibi şakalaşarak giderler. Ama birkaçı ulurdu. Genelde cehennemin gerçekten varolduğunu düşünenler ve Yeşil Yol'un sonunda kendilerini beklediğine inananlardı bunlar. Bobo köpeklerini yine yanına topladı. Çok değerli hayvanlardı ve onları oralarda uluyup homurdanan bir psikopata yem yapmaya hiç niyeti yoktu. Diğerleri de tüfeklerini doldurup emniyetlerini açtılar. O uluma hepsini ürpertmiş, koltukaltlarından ve sırtlarından aşağı buz gibi terler boşanmıştı. Erkekler bu derece ürperdiklerinde daha fazla ileri gitmeleri için bir lider gerekir. Şerif Yardımcısı McGee önlerine düştü ve kararlı adımlarla yürümeye başladı (o anda içinden pek kararlı olduğunu sanmıyorum). Sağda ormanın kenarındaki bir dizi kızılağacın arasından geçti, diğerleri çekinerek beş adım arkasından gittiler. McGee yalnızca bir kez durakladı, o da içlerinde en iriyarıları olan Sam Hollis'e, Klaus Detterick'in yanında durmasını işaret etmek için. Kızılağaçların öte yanında sağdaki ormana kadar uzanan bir başka açıklık vardı. Solda hafif bir yokuşla ırmak kıyısına iniliyordu. Hepsi de yıldırım çarpmış gibi oldukları yerde kalakaldılar. Sanırım önlerindeki manzarayı hiç görmemiş olmak için çok şey verirlerdi. Hiçbiri bunu asla unutmayacaktı. Gözlerinin önündeki manzara iyi ve sıradan yaşamların, kilise yemeklerinin, kır patikalarında yürüyüşlerin, dürüst emeğin, yatakta sevgi dolu öpücüklerin ötesinde; çırılçıplak ve neredeyse güneşin altında tüten bir karabasan gibiydi. Her insanın içinde bir kafatası vardır ve inanın bana, bütün herkesin yaşamında bir kafatası bulunur. O adamlar o gün işte bunu, gülümsemenin arkasında zaman zaman neyin sırıttığını gördüler. Irmak kıyısında pantolonu solmuş, kan lekeleri içinde bir adam oturuyordu. Hayatlarında gördükleri en iriyarı adamdı bu: John Coffey. Dev ayakları çıplaktı. Başına köylü bir kadının kili- şeye giderken takacağı türden kırmızı bir eşarp bağlamıştı. Atsi-nekleri bir bulut halinde üzerine üşüşmüşlerdi. Her bir kolunda kıvrılmış, çıplak bir kız cesedi vardı. Kızların bir zamanlar kıvırcık ve incecik olan sarı saçları kıpkırmızı kafalarına yapışmıştı. Onları tutan adam oturmuş, ay çarpmış bir dana gibi gökyüzüne uluyordu. Koyu kahverengi yanakları yaşlarla ıslanmış, yüzü korkunç bir kederin pençesinde kasılıp kalmıştı. Kesik kesik soluk alıyor; göğsü bahçıvan pantolonunun askıları kopacak gibi gerilene dek kabarıp sonra o kocaman soluğunu uluyarak dışarı veriyordu. Gazetelerde sık sık "Katilin pişmanlık göstermediğini" okursunuz ama burada böyle değildi. John Coffey yaptıklarıyla altüst olmuştu... ama yaşayacaktı. Kızlarsa artık yaşayamayacaklardı. Onlar daha kesin bir biçimde altüst olmuşlardı. Orada ne kadar süre öylece durduklarını hiçbiri hatırlamıyor. Onlar uluyan adama; adam da geniş, sakin ırmağın öte yanında, hızla köprüye doğru giden trene bakıyordu. Sanki bir saat ya da sonsuza dek öylece baktılar ve yine de tren hiç ilerlemedi, edepsizliği tutan bir çocuk gibi yerinde saydı, güneş bulutların arkasına saklanmadı ve manzara gözlerinin önünden gitmedi. Orada, önlerinde, tıpkı bir köpeğin ısırığı gibi gerçekti. Siyah adam öne arkaya sallanıyor; Çora ile Kathe de bir devin kollarındaki taşbebekler gibi, onunla öne arkaya gidip geliyorlardı. Adamın dev çıplak kollarındaki kaslar gerilip gevşiyor, gerilip gevşiyor, gerilip gevşiyordu.
17 Tabloyu bozanklaus Detterickoldu. Bir çığlık atarak kızlarına tecavüz edip öldüren adamın üzerine atıldı. Sam Hollis işini biliyordu ve yapmaya çalıştı, ama yapamadı. Klaus'dan yirmi santim daha uzun ve en azından otuz kilo daha ağır olmasına rağmen, Klaus onun kendisini tutan kollarını şöyle bir silkeledi. Koşarak açıklığı geçip zıpladı ve Coffey'in kafasına bir tekme indirdi. Sıcaktan ekşimiş sütlerle kaplı çizmesi Coffey'in sol şaka-9'na tam isabet kaydettiyse de, Coffey sanki darbeyi hiç hissetmedi bile. Orada öylece oturup sallanmaya ve ırmağı seyretmeye devam etti. Gözlerimin önünde canlanan manzara neredeyse vaazlarda anlatılan, çam ormanlarının kıyısına oturmuş GoS-hen ülkesini seyreden inançlı bir Hıristiyanı çağrıştırıyor... Cesetler hariç tabii. Kendini kaybetmiş çiftçiyi John Coffey'in üzerinden ancak dört adam çekebildi. Sonunda bunu başarmadan önce Cof-fey'e bilmem kaç darbe indirdi. Coffey için sanki öyle ya da böyle hiç fark etmiyordu; o ırmağın karşı kıyısına bakıp sallanmaya devam ediyordu. Detterick'e gelince, sonunda zaptede-bildiklerinde içindeki bütün hırsı bitmişti. Sanki o dev kara adamın içinden garip bir elektrik akımı geçiyormuş da (hâlâ elektrikli benzetmelerle düşünüyorum, bağışlayın), Detterick'in o güç kaynağıyla teması kopunca elektrik çarpmış bir adam gibi kendinden geçti. Ellerini yüzüne kapatıp hıçkırarak ırmağın kıyısında diz çöktü. Howie yanına koştu ve alınlarını birbirlerine dayayıp sarıldılar. Đki adam onları gözlerken diğerleri ellerinde tüfekleri, sallanan adamın çevresini kuşattılar. O hâlâ orada başkalarının bulunduğunun farkında bile değilmiş gibiydi. McGee öne doğru bir adım attı, kararsızlıkla bir süre bir sağ ayağına, bir sol ayağına abandı, sonra çömeldi. "Bayım," dedi sakin bir sesle ve Coffey hemen sustu. McGee ağlamaktan kançanağına dönmüş gözlere baktı. Sanki içinde bir çeşme açık kalmış gibi, hâlâ yaşlar akıyordu. O gözler ağlıyordu ama her nasılsa yine de etkilenmemişlerdi... uzak ve sakindiler. Ben onların hayatımda gördüğüm en garip gözler olduğunu hissetmiştim ve McGee de aynı şeyleri düşündü. "Tıpkı daha önce hiç insan görmemiş bir hayvanın gözlerine benziyordu," diyecekti mahkemeden hemen önce Hammersmith isimli bir gazeteciye. McGee, "Bayım, beni duyuyor musun?" diye sordu. Coffey ağır ağır başını salladı. Hâlâ kolları o zavallı bebeklerini kavramış, çeneleri göğüslerine düştüğünden yüzleri görünmüyordu. Tanrı'nın o gün gösterdiği pek az merhamet anından biriydi bu. McGee, "Bir ismin var mı?" diye sordu. "John Coffey," dedi belirgin, ama hıçkırıklar içinde bir sesle. "Kahve gibi, ama farklı yazılıyor." McGee başını salladı, sonra parmağıyla Coffey'in bahçıvan pantolonunun şiş cebini işaret etti. Sanki Coffey'in bir tabancası var gibi gelmişti ona. O boyda bir adamın zarar vermeye karar vermesi halinde sanki tabancaya ihtiyacı olurmuş gibi. "Orada ne var, John Coffey? Belki de bir
18 ısıtıcı olmasın? Bir tabanca?" "Hayır efendim," dedi Coffey kalın sesiyle. Şerif Yardımcısı McGee'nin üzerinden hiç ayrılmayan o tuhaf gözleri yüzeyde yaşlarla dolu ve kederli, ama derinlerde garip bir biçimde sakindi. Sanki gerçek John Coffey başka bir yerlerdeydi ve iki küçük kızın öldürülmesinin o kadar da büyütülecek bir şey olmadığı, bambaşka bir yerlere bakıyordu. "Yalnızca ufak bir öğle yemeği var orada." McGee, "Ufak bir öğle yemeği, öyle mi?" diye sordu. Coffey gözleri yaşlı, burnu akmış, başını sallayıp, "Evet, efendim," dedi. "Peki senin gibi birisi öğle yemeğini nereden bulur, Coffey?" McGee kendi kendini sakin olmaya zorluyordu. Kızların kokusu burnuna gelmeye başlamıştı ve hâlâ ıslak olan yerlerine sineklerin konduğunu görüyordu. Sonradan, en kötüsünün saçları olduğunu söyleyecekti... bu da tabii gazetelerde yazmıyordu; ailelerin okuması için fazlasıyla tüyler ürpertici olduğu düşünül-müştü. Hayır, ben bunları bu hikâyeyi kaleme alan gazeteciden, Bay Hammersmith'den dinledim. Daha sonra John Coffey bende bir çeşit saplantı halini aldığından onu arayıp buldum. Mc-^ee bu Hammersmith'e kızların sapsarı saçlarının artık sarı de- 9' - kızıl bir renk almış olduğunu söylemişti. Saçlarından aşağı, kötü bir boya gibi, yanaklarına kan süzülmüştü. Kafataslarının o güçlü kollar tarafından birbirlerine vurulup kırıldığını anlamak için de doktor olmak gerekmiyordu. Büyük olasılıkla ağlıyor olmalıydılar. Herhalde Coffey onları susturmak istemişti. Eğer kızlar şanslı idiyseler, bu iş onlara tecavüz etmeden olup bitmiş olmalıydı. Bu manzara bir insanın, Şerif Yardımcısı McGee kadar kararlı birisinin bile düşünmesini güçleştiriyordu. Kötü düşünmek de hatalara, hatta belki de kan dökülmesine yol açabilirdi. McGee derin bir nefes alp sakinleşti. En azından denedi. Coffey gözyaşlarına boğulmuş bir sesle, "Tam olarak hatırlayamıyorum, efendim," dedi. "Ama ufak bir öğle yemeği... sandviçler ve sanırım biraz da turşu." McGee, "Sence bir sakıncası yoksa, kendim bir bakmak isterim," dedi. "Sakın kıpırdama, John Coffey. Sakın yapma evlat, çünkü eğer parmağını bile kımıldatacak olursan, üzerine çevrili bu tüfekler belden yukarını havaya uçururlar." Coffey ırmağın öte yanına baktı ve McGee bahçıvan pantolonunun göğüs cebine uzanıp gazete kâğıdına sarılmış, kasap ipiyle bağlanmış bir paketi çıkarırken hiç kımıldamadan durdu. McGee ipi koparıp kâğıdı açtı, ama bunun Coffey'in dediği gibi yiyecek bir şeyler olduğundan emindi. Gerçekten de paketten salamlı domatesli bir sandviçle reçelli ekmek çıktı. Bir de John Coffey'in asla anlayamayacağı bir mizah sayfasına sarılı bir turşu. Sosis filan yoktu. Coffey'in öğle yemeğindeki sosisleri Bowser yemişti. McGee gözlerini Coffey'den hiç ayırmadan omzunun üzerinden yiyecek paketini adamlarına uzattı. Öylece çömelmiş dururken dikkatini bir an bile dağıtamayacak kadar yakındı adama. Yiyecekler yeniden kâğıda sarılıp bağlandı ve Bobo Marc-hand'ın eline geçti. O da bunları köpeklerine ödül olarak verdiği yiyecekleri (ve sanırım birkaç da oltayı) taşıdığı sırt çantasına
19 koydu. Bunlar mahkemede kanıt olarak sunulmadılar. Bu taraflarda adalet hızlı işlese de, domatesli salamlı bir sandviçin yetişebileceği kadar da hızlı değildir. Mahkemeye ancak fotoğrafları sunuldu. McGee o alçak, içten sesiyle, "Neler oldu burada, John Coffey?" diye sordu. "Bana anlatır mısın?" Ve Coffey, McGee ile diğerlerine hemen hemen bana anlattıklarının aynısını anlattı; bunlar aynı zamanda mahkemede savcının da son konuşmasında yer aldı. "Elimde değildi," dedi John Coffey çıplak, tecavüze uğramış kızları kollarında tutarak. Yanaklarından aşağı yine yaşlar süzülmeye başladı. "Geri almaya çalıştım, ama çok geçti." "Evlat, cinayet suçundan tutuklusun," dedi McGee ve sonra John Coffey'in yüzüne tükürdü. Jüri kararını kırk beş dakikada verdi. Kendilerinin ufak bir öğle yemeği atıştırmalarına yetecek bir sürede yani. Midelerinin bunu almış olmasına hâlâ şaşarım. Sanırım bunların hepsini o sıcak ekim günü, kapatılmak üzere olan hapisane kitaplığında, bir çift Pomona portakalı sandığına istiflenmiş bir dizi eski gazeteden öğrenmediğimi anlamışsınızdır. Ama öğrendiğim kadarı o gece uykumu kaçırmaya yetti. Eşim sabahın ikisinde kalkıp beni mutfakta süt içip el sarması sigara tüttürürken bulduğunda bana ne derdim olduğunu sordu ve ona uzun süren evlilik hayatımızdaki pek az yalanlarımdan birini söyledim. "Yine Percy Wetmore'la takıştık," dedim. Takışmıştım da tabii, ama gece yarılarına kadar oturmamın nedeni bu değildi. Genelde Percy'yi işte bırakmayı becerirdim. "Bırak o çürük elmayı da yatağa gel," dedi eşim. "Uyumana yardımcı olacak bir şey var bende, hem istediğin kadar da alabilirsin." "Kulağa hoş geliyor, ama yapmasak daha iyi," dedim. "Su sistemimde bir arıza var ve sana da bulaştırmak istemem." Eşim tek kaşını kaldırdı. "Su sistemi demek," dedi. "Herhalde Baton Rouge'a son gittiğinde sokaktan yanlış bir kız topla-mışsındır." Hayatımda Baton Rouge'a hiç gitmemiş, bir sokak kadınına da asla dokunmamıştım ve bunu her ikimiz de biliyorduk. "Bildiğimiz basit bir idrar yolları enfeksiyonu işte," dedim. "Annem eskiden oğlanların bunu kuzey rüzgârı eserken çiş Va" pınca kaptıklarını söylerdi." "Annenkazara tuzu yere dökersen bütün gün evde oturman gerektiğini de söylerdi," dedi eşim. "Dr. Sadler..." "Hayır, efendim," dedim elimi kaldırarak. "S u If a almamı iste-cek ve ben de hafta sonuna kadar ofisimin her köşesine ku- duracağım. Zamanla geçer ama bu arada sanırım oyun sahasına hiç girmesek daha iyi."
20 Alnımı sol kaşımın hemen üzerinden öptü ve her zamanki aibi tüylerim ürperdi... Janice de iyi bilirdi bunu. "Zavallı bebeğim. Sanki o korkunç Percy Wetmore yetmezmiş gibi. Haydi, çok geç kalma." Kalmadım. Ama yatmadan önce arka kapının önüne çıkıp bir su döktüm (önceden parmağımı ıslatıp rüzgârın ne yönden estiğine baktım tabii. Ana babamızın söyledikleri ne kadar aptalca olursa olsunlar, kolay kolay gözardı edilemezler). Dışarı işemek, taşrada yaşamanın şairlerin pek değinmediği zevklerinden biri olsa da, o gece hiç de hoş değildi. Đçimden akanlar beni kızgın kömür gibi dağladı. Yine o gün öğleden sonra çok daha kötü olduğunu düşündüm ve iki üç gün önce daha da kötü olduğundan emindim. Belki de artık iyileşmeye başladığım yönünde umutlarım vardı. Hiçbir umut bundan daha yersiz olmazmış. Hiç kimse bana bazen oraya, o sıcak ve nemli yerlere bir mikrobun yerleşip bir iki gün dinleneceğini, sonra eskisinden de beter olacağını söylememişti. Bunu bilsem şaşardım. Bir on beş ya da yirmi yıl içinde bu tür enfeksiyonları rekor sürede sisteminizden söküp atacak hapların bulunacağını bilsem, daha da şaşardım... Bu haplar midenizi birazcık bulandırsa veya bağırsaklarınızı hafif bozsa da, sizi hemen hemen hiçbir zaman Dr. Sadler'in sulfa hapları gibi kusturmuyordu. '32'lerdeyse beklemekten ve sanki birisi içinize kor halinde kömür döküp bir d«. kibrit çakmış duygusunu bastırmaya çalışmaktan başka yap-değiniz pek bir şey yoktu. 'Simi bitirdim, yatak odasına gidip sonunda uykuyr uşumde mahcup mahcup gülümseyen, saçları kan1 aum. Ertesi sabah masamın üzerinde pembe bir not kâğıdı buldum. En kısa zamanda cezaevi müdürünün odasına uğramam isteniyordu. Konunun ne olduğunu biliyordum; oyunun yazılı olmayan, ama önemli kuralları vardı ve ben önceki gün bir süre için bu kuralları gözardı etmiştim. Bu yüzden gitmeyi olabildiğince geciktirdim. Sanırım tıpkı su sistemimdeki sorunlar için doktora gitmeyi geciktirmek gibi bir şeydi bu. Şu "bir an önce olsun bitsin" ilkesinin fazla abartıldığını düşünmüşümdür hep. Her neyse, Müdür Moore'un ofisine gitmek için acele etmedim. Onun yerine yünlü üniforma ceketimi çıkardım, koltuğumun arkasına astım ve köşedeki vantilatörü çalıştırdım. Yine çok sıcak bir gündü. Sonra oturup Brutus HowelPin gece raporunu gözden geçirdim. Telaşlanacak hiçbir şey yoktu. Delacroix yatmadan önce biraz ağlamıştı; çoğu geceler öyle yapardı ve eminim döktüğü gözyaşları öldürdüğü insanlar için değil, kendisi içindi. Sonra da fare Mr. Jingles'ı uyuduğu puro kutusundan çıkarmıştı. Bu onu biraz sakinleştirmiş ve gecenin kalan bölümünde tıpkı bir bebek gibi uyumuştu. Mr. Jingles da büyük olasılıkla geceyi Delacroix'rnn göbeğinin üzerinde uzanmış, kuyruğunu partilerinin altına kıvırmış, gözlerini hiç kırpmadan geçirmişti. Sanki Tanrı Delacroix'ya bir koruyucu melek göndermiş, gelgelelim bizim Louisiana'lı katil gibi bir sıçana da ancak bir fareyi layık görmüştü. Bütün bunlar Brutal'ın raporunda yazmıyordu tabii, ama ben kendim de satırlarda yazmayanları okumaya yetecek kadar gece nöbeti tutmuştum. Coffey hakkında kısa bir not vardı: "Uyanık yattı, çoğunlukla sakindi. Biraz ağlamış olabilir. Biraz konuşmaya çalıştım
Birinci Bölüm ĐKĐ ÖLÜ KIZ Olay 1932'de, eyalet cezaevi hâlâcold Mountain'daykenoldu. Elektrikli sandalye de oradaydı tabii. Mahkûmlar sandalye konusunda şakalaşırlardı. Đnsanların korktukları ama kaçamadıkları
Türkçe Ulusal Derlemi Sözcük Sıklıkları (ilk 1000) 14.08.2014 SIRA SIKLIK SÖZCÜK TÜR AÇIKLAMA 1 1209785 bir DT Belirleyici 2 1004455 ve CJ Bağlaç 3 625335 bu PN Adıl 4 361061 da AV Belirteç 5 352249 de
İgi ve ben Benim adım Flo ve benim küçük bir kız kardeşim var. Küçük kız kardeşim daha da küçükken ismini değiştirdi. Bir sabah kalktı ve artık kendi ismini kullanmıyordu. Bu çok kafa karıştırıcıydı. Yatağımda
Günler süren yağmurdan sonra bulutlar kayboldu. Güneş, ışıl ışıl yüzünü gösterdi. Yıkanan doğanın renklerine canlılık gelmişti. Ağaçlardan birinin kökünden kahverengi, pırıl pırıl bir şerit uzanıyordu.
Bir akşam vakti, kasabanın birine bir atlı geldi. Kimdir bu yabancı diye merak eden kasabalılar, çoluk çocuk, alana koştular. Adam, yanında atı, elinde boş bir çuval, alanın ortasında öylece dikiliyordu.
RAPUNZEL Bir zamanlar bir kadınla kocasının çocukları yokmuş ve çocuk sahibi olmayı çok istiyorlarmış. Gel zaman git zaman kadın sonunda bir bebek beklediğini fark etmiş. Bir gün pncereden komşu evin bahçesindeki
Aşağıdaki şiiri okuyunuz. Soruları cevaplayınız. OKULUMUZ Her yerden daha güzel, Bizim için burası. Okul, sevgili okul, Neşe, bilgi yuvası. Güzel kitaplar burda, Birçok arkadaş burda, İnsan nasıl sevinmez,
ALTIN BALIK Bir zamanlar iki balıkçı varmış. Biri yaşlı, diğeriyse gençmiş. İki balıkçı avladıkları balıkları satarak geçinirlermiş. Bir gün yine denize açılmışlar. Ağı denize atıp beklemeye başlamışlar.
O sabah minik kuşların sesleriyle uyandı Melek. Yatağından kalktı ve pencereden dışarıya baktı. Hava çok güzeldi. Güneşin ışıkları Melek e sevinç katıyordu. Bulutlar gülümsüyor ve günaydın diyordu. Melek
Kaybolmasınlar Diye Mesleğini sorduklarında ne diyeceğini bilemezdi, gülümserdi mahçup; utanırdı ben şairim, yazarım, demeye. Bir şeyler mırıldanırdı, yalan söylememeye çalışarak, bu kez de yüzü kızarırdı,
Eskiden Amcam Başkötü ye ait olan Bizim Eski Yer, DEŞŞET ORMANI, YARATIKKÖY Anneciğim ve Babacığım, Mektubunuzda sevgili bebeğinizin nasıl olduğunu sormuşsunuz, hımm? Ben gayet iyiyim, sormadığınız için
Bir bahar günü. Doğa en canlı renklerine büründü bürünecek. Coşku görülmeye değer. Baharda okul bahçesi daha bir görülmeye değer. Kıpır kıpır hareketlilik sanki çocukların ruhundan dağılıyor çevreye. Biz
Hafta Sonu Ev Çalışması HAYAL VE GERÇEK Babasının işi nedeniyle çocuğun orta öğretimi kesintilere uğramıştı. Orta ikideyken, büyüdüğü zaman ne olmak ve ne yapmak istediği konusunda bir kompozisyon yazmasını
Günün Öyküsü: Talih mi Talihsizlik mi? Bir zamanlar köyün birinde yaşlı bir adam yaşıyormuş. Çok fakirmiş. Ama çok güzel beyaz bir atı varmış. Kral bu ata göz koymuş. Bir zamanlar köyün birinde yaşlı bir
Dersler, ödevler, sýnavlar, kurslar... Dinlence günlerinde bile boþ durmak yoktu. Hafta sonu gelmiþti; ama ona sormalýydý. Üstüne, günlerin yorgunluðu çökmüþtü. Bunu ancak oyunla atabilirdi. Caný oyundan
OKUMA ANLAMA ÇALIŞMASI 1 OYUNCAK AYI Annesi Elvan a oyuncak bir ayı aldı. Elvan ayının adını Yumoş koydu. Halasına oturmaya giderken Yumoş uda götürdü. Halasının kızı Songül ile birlikte oynadılar. Sorular:
Engin Deniz İpek 21301292 Üniversite Üzerine Eğitim adı verilen şeyin aslında sadece ders kitaplarından, ezberlenmesi gereken formüllerden ya da analitik zekayı çalıştırma bahanesiyle öğrencilerin önüne
OKUMA ANLAMA ÇALIŞMASI 1 OYUNCAK AYI Annesi Elvan a oyuncak bir ayı aldı. Elvan ayının adını Yumoş koydu. Halasına oturmaya giderken Yumoş uda götürdü. Halasının kızı Songül ile birlikte oynadılar. Sorular:
C A NAVA R I N Ç AGR ISI Canavar, canavarların hep yaptığı gibi, gece yarısından hemen sonra çıktı ortaya. Geldiğinde Conor uyanıktı. Kısa süre önce bir kâbus görmüştü. Herhangi bir kâbus değil- di bu;
Güzel Bir Bahar ve İstanbul Bundan iki yıl önce 2013 Mayıs ayında yolculuğum böyle başladı. Dostlarım, sınıf arkadaşlarım ve birkaç öğretmenim ile bildiğimiz İstanbul, bizim İstanbul a doğru yol aldık.
Çeviri Deniz Hüsrev Jiggy kahramanımızın asıl adı değil, lakabıdır. Ve kıpır kıpır, yerinde duramayan anlamına gelmektedir. 5 6 BİRİNCİ BÖLÜM Hayatınızı elinizden alınıp klozete atılmış, ardından da üzerine
6. Sınıf sıfatlar testi testi 1 1. Aşağıdaki cümlelerin hangisinde soru anlamını sağlayan kelime sıfat değildir? A) Kaç liralık fatura kesilecek? B) Oraya gidip de ne iş yapacaksın? C) Ne kadar güzel konuşuyor
- şiirler - Yayın Tarihi: 11.10.2007 Yayınlayan: Antoloji.Com Kültür ve Sanat Yayın Hakkı Notu: Bu e-kitapta yer alan şiirlerin tüm yayın hakları şairin kendisine ve / veya yasal temsilcilerine aittir.
Hafta Sonu Ev Çalışması YIL DEDE'NİN DÖRT KIZI Zaman adlı ölümsüz bir dev vardı. Bir gün Zaman, Yıl Dede'yi dört kızıyla birlikte yeryüzüne indirdi. Kızlar, yeryüzünü çok sevdiler. Hepsi bir yana dağılıp
OHIO DOĞAÇLAMASI (OHIO IMPROMPTU) Samuel Beckett (1981) Türkçesi: Semih Fırıncıoğlu Ohio Doğaçlaması (Ohio Impromptu) ilk kez 9 Mart 1981 de, Ohio State Üniversitesi nin işbirliğiyle, Drake Union, Stadium
HAYAT BİLGİSİ HAFTA SONU ÖDEVİ ADI SOYADI: 09.04.2010 1. Vücudumuzdaki şeker oranını aşağıdaki organlarımızdan hangisi ayarlar? A) Kalp B) Böbrek C) Karaciğer 2. Sağlıklı bir yaşam için en önemli seçenek
BÖLÜM. İLETİŞİM, NLM VE DEĞERLENDİRME ( puan) Metni okuyunuz ve soruları cevaplayınız. FRE NİN DERS VEREN ÖYKÜSÜ 8 Evin minik faresi, duvardaki çatlaktan bakarken çiftçi ve eşinin mutfakta bir paketi açtıklarını
OKUMAYA YENİ GEÇEN ÖĞRENCİLERİMİZ İÇİN KOLAYDAN AZ DA OLSA ZORA DOĞRU METİNLERİ ÇOK UZUN OLMAYAN BOL GÖRSELLİ AMA AZ SORULU BİR KİTAP HAZIRLADIM SİZLERE. SİTEMİZE EKLENEN METİN KİTABIM-1 VE METİN KİTABIM-2
Ece Şenses 21001982 ESERLERLE BAŞ BAŞA KALMAK Hayalinizde yarattığınız bir yerin sadece hayal olmadığının farkına vardığınız bir an oldu mu hiç? Louvre müzesi benim için tam olarak böyle oldu. Sadece benim
Yeni evli bir çift vardı. Evliliklerinin daha ilk aylarında, bu işin hiç de hayal ettikleri gibi olmadığını anlayıvermişlerdi. Aslında birbirlerini sevmiyor değillerdi. Son zamanlarda o kadar sık olmasa
KÜÇÜK KALBİMİN İLK REHBERİNİN BU GÜNÜME UZATTIĞI HAYAT YOLU Nereden geliyor bitmek tükenmek bilmeyen öğrenme isteğim? Kim verdi düşünce deryalarında özgürce dolaşmamı sağlayacak özgüven küreklerimi? Bazen,
Minti Monti Çocuklar için eğlenceli poster dergi Ücretsizdir Kış 2011 Sayı:4 ISSN: 2146-281X Kutup ayısını tanımak ister misin? Kutup Ayısı, Buz Ülkesinin Kralı Minti Monti Kuzey Kutbu'nda Sevdiklerine
Bir Şizofrenin Kendisine Sorulan Sorulara Verdiği 13 Rahatsız Edici Cevap Şizofreninin nasıl bir hastalık olduğu ve şizofrenlerin günlük hayatlarında neler yaşadığıyla ilgili bilmediğimiz birçok şey var.
Eşeğe Dönüşen Kabadayı Makedonya Masalı (Herşeyin bir bedeli var) Yazan: Yücel Feyzioğlu Resimleyen: Mert Tugen Ne varmış, ne çokmuş, gece karanlık, güneş yokmuş. Her kasabada kabadayı insanlar varmış.
22.05.2014 Perşembe İzmir Gündemi GÜNAH KEÇİSİ BULUNDU! Katip Çelebi Üniversitesi (İKÇÜ) Rektör Yardımcısı Prof. Dr. Tancan Uysal, Soma daki kömür faciası hakkında çok tartışılacak bir yazı kaleme aldı.
1. Sol taraftaki kapağı sadece çiftlikleri görene kadar açın. Kaz Cornelia uyandığında, gecenin karanlığı ile kaplı dağları günün kuş tüyü hafifliğindeki ışıklar aydınlatmaya başlıyordu. Orta ve sağ kapağı
Yayın no: 168 SAYGI VE HÜRMET ÖYKÜLERİ Genel yayın yönetmeni: Ergün Ür İç düzen: Durmuş Yalman Kapak: Zafer Yayınları İsbn: 978 605 4965 18 2 Sertifika no: 14452 Uğurböceği Yayınları, Zafer Yayın Grubu
--KURALLI CÜMLE: İş, hareket, oluş bildiren sözcükler cümlenin sonunda yer alıyorsa denir. Örnek: Mustafa okula erkenden geldi. ( Kurallı cümle ) --KURALSIZ (DEVRİK) CÜMLE: Eylemi cümle sonunda yer almayan
Uzun Bir Köpek Hakkında Kısa Bir Öykü Henry Winker İllüstrasyonlar: Scott Garrett Çeviri: Bengü Ayfer 4 GİRİŞ Bu sendeki kitaplar Dyslexie adındaki yazı fontu kullanılarak tasarlandı. Kendi de bir disleksik
Gösterdim Gördü anlamına gelmez Söyledim Duydu anlamına gelmez Duydu Doğru anladı anlamına gelmez Anladı Hak verdi anlamına gelmez Hak verdi İnandı anlamına gelmez İnandı Uyguladı anlamına gelmez Uyguladı
SOKAK - DIŞ - GÜN ABLA KARDEŞ Gerçek bir hikayeden alınmıştır. Batu 20'li yaşlarında genç biridir. Boynunda asılı bir fotoğraf makinesi vardır. Uzun lensli profesyonel görünşlü bir digital makinedir. İlginç
Bir gün insan virgülü kaybetti. O zaman zor cümlelerden korkar oldu ve basit ifadeler kullanmaya başladı. Cümleleri basitleşince düşünceleri de basitleşti. Bir başka gün ise ünlem işaretini kaybetti. Alçak
TEŞEKKÜR Kısa Film Senaryosu Yazan Bülent GÖZYUMAN Sahne:1 Akşam üstü/dış Issız bir sokak (4 sokak çocuğu olan Ali, Bülent, Ömer ve Muhammed kaldıkları boş inşaata doğru şakalaşarak gitmektedirler.. Aniden
ÇAYLAK Çevresinde güzel bahçeleri olan bir villaydı. Alt katta genel tıbbi muayene ve müdahaleleri yapılıyordu. Bekleme salonu ve küçük bir de laboratuar vardı. Orta katta diş kliniği ve ikinci bir muayene
3 YAŞ EKİM AYI TEMASI Mevsimlerden sonbaharı öğreniyoruz. Çiftlikte yaşayan hayvanları öğreniyoruz. Sebze ve meyvelerin bize faydalarını öğreniyoruz. Cumhuriyet nedir? Öğreniyoruz. 29 Ekim Cumhuriyet Bayramımızı
Derleyen: Nezir Temur Resimleyen: Mert Tugen NOGAY Derleyen: Nezir Temur Resimleyen: Mert Tugen NOGAY Çok çok eski zamanlarda, var varken, yok yokken ahmak bir kurt, kapana yakalanmış. Kapana yakalanan
I. BÖLÜM Sayı, insan nefsinde birliğin tekrarından kaynaklanan manevi hayaldir. İhvan-ı Safa (Saflık Kardeşleri) Marifet, bize yâr olmayan sevgiliyi kalbimizin içinde öldürmek! İşte en haklı, en masum,
TAVŞANCIK A DOĞUM GÜNÜ SÜRPRIZI Güneşli bir günün sabahında, Geyikçik uyandı ve o gün en yakın arkadaşı Tavşancık ın doğum günü olduğunu hatırladı. Tavşancık arkadaşlarına her zaman yardımcı oluyor, ben
ÖZEL EFDAL ERENKÖY ANAOKULU PENGUEN GRUBU EKİM AYI BÜLTENİ 1 SONBAHAR VE YAPRAKLAR Sonbahar Mevsimin de gözlemlediğimiz hava olaylarını isimlendirdik. Sonbahar mevsimine ait giysileri ayırt ettik. Rüzgâr
Bir Kız Bara Girer Ve... Helena S. Paige Çeviri Kübra Tekneci 4 Bir Kız Bara Girer Ve... Bütün kadınlar bir iç çamaşırından çok fazla şey beklememeleri gerektiğini bilirler. Çok seksi olmak istiyorsanız,
ISBN : 978-605-65564-3-2 1 Baba, Bal Arısı Gibi Olmak İstemiyorum ISBN : 978-605-65564-3-2 Ali Korkmaz email@example.com Redaksiyon : Pelin GENÇ Dizgi/Baskı Kardeşler Ofset Matbaacılık Muzaffer Ceylandağ
SAKLAMBAÇ Müge İplikçi ON8 roman 22 SAKLAMBAÇ Yazan: Müge İplikçi Yayın yönetmeni: Müren Beykan Yayın koordinatörü: Canan Topaloğlu Son okuma: Hande Demirtaş ON8, 2013 Tüm yayın hakları saklıdır. Tanıtım
Havada bulut Sen bunu unut 8 TEK TEK TEKERLEME Öğrendiğim ilk tekerlemeyi hatırlamıyorum ama; çocukluğuma dönüp, baktığımda onlarca tekerleme arasından ikisinin öne çıktığını çok net görüyorum. Bir tanesi,
3 YAŞ BİRİMİ EKİM BÜLTENİ 3 YAŞ BİRİMİ EKİM AYI ŞARKILARIMIZ OKULUMU SEVERİM Biz anasınıfı çocuklarıyız, Hem çalışırız,hem oynarız. Çok severiz biz okulu, Yaşasın yaşasın anaokulu. BAY MİKROP Bay mikrop
MERHABA ARKADAŞLAR BEN YEŞİLCAN! Sağlıklı ve faydalı olan ne varsa yaparım. Zararlı olan her şeyle savaşırım. Kötülerin düşmanı, iyilerin dostuyum. Zor durumda kaldığınızda İmdaat! diye beni çağırabilirsiniz.
Çok Mikroskobik Bir Hikâye ÜMMÜŞ PÖRTLEK İlköğretim Okulu nda sıradan bir ders günüydü. Eğer Hademe Kazım, yine bir gölgelikte uyuklamıyorsa, birazdan zil çalmalıydı. Öğretmenimiz, gürültü yapmadan toplanabileceğimiz
03.11.2014 PAZARTESİ Ö. Ç. BİLFEN ANAOKULU 6 YAŞ GRUBU GÜNLÜK EĞİTİM PROGRAMI SERBEST ZAMAN ETKİNLİĞİ: Çocuklarla selamlaşıldı. Müzik eşliğinde öğretmenin yönergelerine uygun ısınma hareketleri yapıldı.
Çocuklar için Kutsal Kitap sunar Cennet, Tanrı nın Harika Evi Yazarı: Edward Hughes Resimleyen: Lazarus Uyarlayan: Sarah S. Tercüme eden: Nurcan Duran Üreten: Bible for Children www.m1914.org 2010 Bible
Budist Leyko dan Müslüman Leyla ya Hiroşima da büyüdüm. Ailem ve çevrem Budist ti. Evimizde küçük bir Buda Heykeli vardı ve Buda nın önünde eğilerek ona ibadet ederdik. Bazı özel günlerde de evimizdeki
BÝRÝNCÝ BÖLÜM 1 Dünya döndü Son ders zili çalýnca tüm öðrenciler sevinç çýðlýklarý atarak okulu terk etti. Ýkili öðretim yapýlýyordu. Sabahçýlar okulu boþaltýrken, öðleci grup okula girmeye hazýrlanýrdý.
D DAĞ DAKİKA Her iki el göğüs hizasındadır. Sağ elin işaret ve başparmağı açık, öbür parmaklar kapalıdır (C el). Sağ elin açık parmaklarının uçları, sol el işaret parmağına değecek biçimde tutulur. Her
Meraba, Ben Asena Ünğan. 19 yaşındayım. 1-22 Eylül 2016 tarihinde Güney Kore'de, Incheon, Seoul,Jeonju,Gyeonju ve Busan da bulundum. Güney Kore topraklarına sevdam 9 yaşında iken, Taekwondo ile başladı.
Küçüklerin Büyük Soruları-3 Yayın no: 185 ALLAH IN GÜZEL İSİMLERİNİ NEDEN ÖĞRENMELİYİM? Genel yayın yönetmeni: Ergün Ür İç düzen/kapak: Zafer Yayınları Isbn: 978 605 4965 09 0 Sertifika no: 14452 Uğurböceği
Peşin Alınmış Ücret Gecenin oldukça ilerlemiş bir vaktinde özel bir kliniğin önünde duran taksiden üç kişi indi. Şoför yarı baygın yaşlıca bir adamın bir koluna aynı yaşlarda görünen hanımı ise diğer koluna
Ekim İLKÖĞRETİM OKULU 2-/A SINIFI TÜRKÇE DERSİ İLKOKUMA YAZMA ÖĞRETİMİ KURSU PLANI AY GÜN SÜRE/dk KAZANIMLAR KONU / Yapılacak Çalışma Yazma Kurallarını Uygulama: e sesini öğreniyorum. 1. Yazmaya hazırlık
Irmak Tank Tank 1 Vedat Yazıcı TURK 101-40 21302283 AŞKI, YALNIZLIĞI VE ÖLÜMÜYLE CEMAL SÜREYA Yalnız, huzurlu bir akşamda; şiire susadığınızda huzurunuzu zorlayacak bir derleme Üstü Kalsın. Mutsuz etmeye
Bir gün sormuşlar Ermişlerden birine: Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır? Bakın göstereyim demiş Ermiş. Önce sevgiyi dilden gönle indirememiş olanları çağırarak onlara
Anneye En Güzel Hediye Olarak Ne Alınması Gerekir? Hayatımızın en değerli varlığıdır anneler. O halde onlara verdiğimiz hediyelerinde manevi bir değeri olmalıdır. Anneler için hediyenin maddi değeri değil
6 Çocukla Ahır'da Yaşam Mücadelesi Kahramanmaraş ın Ekinözü İlçesine bağlı Alişar Köyünde 54 Yaşındaki Mehmet Göyün 6 Çocuğu ile birlikte tek göz kerpiç odanın içinde verdiği yaşam Mücadelesi yürekleri
2012-2013 Türkçe Ortak Sınavı Lise Hazırlık Sınıfı AÇIKLAMALAR 1. Soruların cevaplarını kitapçıkla birlikte verilecek optik forma işaretleyiniz. 2. Cevaplarınızı koyu siyah ve yumuşak bir kurşun kalemle
ABDULLAH ALİYE CAN ANAOKULU PAPATYALAR SINIFI ARALIK AYI BÜLTENİ BELİRLİ GÜNLER VE HAFTALAR İnsan Hakları ve Demokrasi Haftası(10 Aralık) Yeni Yıl (31 Aralık-1 Ocak) Yerli malı Haftası SERBEST ZAMAN ETKİNLİKLERİ
ÖN OYUN Yer, ağustos böceklerinin yuvası. Cici ve Mimi aynanın karşısında son hazırlıklarını yapmaktadır. (Şapkasını takar.) Nasıl oldu Mimiciğim? Ay çok hoş! (Saçlarına taktığı çiçekleri gösterir.) Ne
Dört Dakika İçin Bile Olsa Okuyabilmek Evden acele ile çıkmıştım. Koşar adımlarla metroya doğru ilerlerken bir yandan öğrencilere vereceğim dersin plânını yapıyor, bir yandan da çiseleyen yağmurda ıslanmamaya
ENGİN VE İKİZLER ALIŞ VERİŞTE Hastane... Dr. Gamze Hanım'ın odası, biraz önce bir ameliyattan çıkmıştır. Elini lavaboda yıkayarak koltuğuna oturur... bu arada telefon çalar... Gamze Hanım telefon açar.
Aşağıda verilen isimleri örnekteki gibi tamamlayınız. Örnek: Ayakkabı--------uç : Ayakkabının ucu İsim İsim İsimlerin Tamamlanmış Hali Kalem sap Çanta renk Araba boya Masa kenar Deniz mavi Rüzgar şiddet
Onaylayan Administrator Pazartesi, 21 Mayýs 2007 Besteciler.org Amerika A memo Burasý New York Amerika Evler karýþtý bulutlara Nasýl bir zaman Nasýl bir yaþam A memo Ýnsanlar simsiyah, kýzýl, beyaz Sokaklar
BARIŞ BIÇAKÇI Aramızdaki En Kısa Mesafe BARIŞ BIÇAKÇI 1966 da Adana da doğdu. Hüseyin Kıyar ve Yavuz Sarıalioğlu ile birlikte Ocak 1994 ve Ekim 1997 de iki şiir kitabı yayımladı. İletişim Yayınları nca