Parlak ve sıcak adı “Rainbow” olan resim, 1944'un başlangıcında yerli ekranlarda göründü, savaşın sonuna kadar bir buçuk yıldan biraz daha az kaldı. Aynı zamanda, birçok “tarihçi” nin hipertrofik “kırmızı propaganda” hakkındaki görüşünün aksine, komplo Kızıl Ordu'nun sonsuz zaferlerini yüceltmekten çok uzak. Film, herhangi bir destandan yoksun, basittir. tarih Ukrayna'daki Naziler tarafından işgal edilen Nova Lebedivka köylerinden biri. Doğal olarak, resimde ana karakter var - partizanların saflarına katılmış, ancak kendi vatandaşlığına kınanmasıyla işgalcilerin ellerine düştüğü bir çocuk sahibi olmak için doğduğu köyüne dönen Olyona Kostiuk (Natalya Uzhviy).
Ancak, parlak ana karaktere rağmen, bu filmde tüm kırılmamış insanlar ana karakter gibi gözüküyor. Çok korkunç yaşamları ve yıkık ve işkence gören bir köyün sefilliği, kendi itibarını koruyan görünüşte her epizodik karakterin gücünün ve ahlakının kozmik ölçeğini vurgular. Aynı zamanda, kasetin kahramanları öylesine tam kanlıydı ki, hatta katı bir şekilde, modernliğin kil ve şekilsiz sinematik kahramanlarının arka planına karşı, yazarın zamanını ne kadar uzun sürdüğü önemli değil, bir sürünmüş gibi görünüyorlar.
Mutlu bir son için beklemeye değmez. Ama herhangi bir umutsuzluk ve konuşma hakkında. Aksine, bu dünyada, savaş dünyası, barışın bile ipucu olmayan bir dünyada, sadece insanlar nefes alabildikleri halde, destek olabilirler, sürekli, kısa yıllar içinde başkalarının önünde sonsuz bir şeye dönüşebilirler.
Görüntü o kadar doğaldı ki, yönetmeni Mark Donskoy bunun için bile yeniden sorgulandı. Doğru olan doğru. Modern bilgisayara alışık olan kamusal çekim ve klip çekim tarzına (kare de 10 saniye sürmezse), video dizisini biraz arkaik buluyor (oyuncuların oynadığı gibi), resim gerçekten çok temel. İzleyiciyle flört etmiyor.
Yönetmen çerçevede işgalciler tarafından tanıtılan bir cehennem yaratmayı başardı. Efsanevi pislik ve ateş gibi aynı Hollywood Freddy Krueger ile dolu bir karikatür Hollywood cehennemi değil, oldukça somut "insan". Bu cehennem, Nazilerin sevgili topraklarına döndükleri donmuş bir çöl. Ve burada Naziler, gözlerinde şeytani bir parıltıya sahip üniformalara tam oturan üniformalı şeytanlar değil, ideolojileriyle yeraltında yaratılan buzlu şeytanlar onu dünyaya getirdiler ve farklı yaşayamıyorlardı. Çeşitli kumaşlara sarılmışlar, tüm canlılardan tamamen insanca nefret ettikleri ve bu nedenle Stanislavski'nin dediği gibi inanıyorum.
Genel olarak “Rainbow” sadece uzun metrajlı bir film değil, ödün vermeyen belgesel içeren bir filmdir. Gerçek şu ki gezegendeki tek resim, sadece savaş sırasındaki savaşla ilgili değil, aynı zamanda kendi gözleriyle gören insanlar tarafından çekilmiş. Bu bant, emsali olmayan ve zamanın bir belgesi olarak kabul edilebilecek eşsiz bir sosyo-tarihi bir fenomendir. Aslında, dünyadaki tek bir ülke, kendi halkının esnekliği sayesinde düşmanın topraklarında tam bir yenilgiye uğramasıyla sona eren bu kadar büyük, bazen de umutsuz, savunma savaşları yapma konusunda böyle tarihi bir deneyime sahiptir.
Yabancı film yapımcılarının ne kadar kabardığı önemli değil, böyle bir şey yapamayacaklar. İlk olarak, krediler, işten çıkarmalar ve şantaj yapan bir eşle karıştırılan Yankees'in çoğunluğu, diğer Yankees'in tekdüze olsun veya olmasın geri vereceği şeyin ne olduğu hakkında umursamıyor. Tabii ki, medya "yüz" komutunu verirse, o zaman sempatinin ve pankartların kalabalığını hesaba katmayacaksınız. İkincisi, yabancı ve yıldan yıla sinema bohemyamız, halkın aslında farklı bir realitede var olduğu yönündeki istek ve trajedilerinden çok uzak.
“Gökkuşağı”, sinemaseverlerin ve insanların toplam birlikteliğinin harika, trajik ve eşsiz bir örneğidir. Filmin tahliyesinde çekildi. Ve çerçevede ne tür donmuş gerçeklik görünmeyecekti, gerçekte, çekim Türkmenistan'da gerçekleşti! Güneş ve 45 derece sıcağında! Ukrayna köyü Aşkabat'ta stadyum toprakları üzerine inşa edildi. Kar, tüylü ve motorlu battaniyeler, tuz, sülfat ve naftalin topları ile değiştirildi ve yerel cam üreticileri yüzlerce buz sarkıtları yarattı. Söylemeye gerek yok, koyun derisi montları ve kürklü şallarla sarılmış aktörler, sıcak vuruşlarından ayaklarından düştü ancak çekimler sırasında bu en zor değildi. Bunlar, şu anda TV şovlarında ve dergi makalelerinde listelenen ve boş film yıldızlarını büyük ölçüde yayan bir "çekiciden" daha fazlası olan bir şeyden mahrum bırakan sert koşulların teknik detayları ve açıklamalarıdır.
"Gökkuşağı" durumunda gerekli değildir. Fedosi'yi oynayan aktris Elena Tyapkina, işgalcilerin öldürdüğü bir çocuğun cesedini çerçevede görüyor. Ancak, çekimlerden kısa bir süre önce Elena'nın kendisi, cepheye gönüllü olan oğlu Gleb için bir cenaze töreni aldığı için hiç oynamaya ihtiyacı yok. Arkadaşlar, Elena'nın zihinsel olarak bu acıya katlanmayacağına inandığına oldukça makul bir şekilde inandığı için onu bu rolden caydı. Ancak, tek bir şartla - prova yok ve ikinci kopyalarla - hemfikirdi - sadece yapamadı. En korkunç anlarda, aktris bırakılmaya hazır olduğunda, Mark Donskoy o dönemin sihirli kelimesini tekrarladı (şimdi tamamen unutuldu) - “zorunlu”. Ve bu “gerekli” yaratıcı bir büyüme değildi, çünkü insanlar bu işten çok sıkça uzak kalıyorlardı, kariyer değil, insanlar, ön cephe çalışanları ve askerler için. Böylece herkes, bilmediği yabancı bir köyün olduğunu, aynı yabancı Fedora'nın yaşadığı, ancak özgür savaşçıyı bekliyor, onun hakkında düşünmesini bekler ve bu insanları bir araya getirir.
Okhapka’nın büyükbabasının rolünü oynayan Anton Dunaisky’nin, Nazi liderinin davası sırasında hareket etmesi gerekiyordu. Tuna’ya mal olan güçleri hayal etmek zor, çünkü bütün oyunculuk grubu Anton’un ailesinin Almanya’ya sürüldüğünü biliyordu. Ve 50 yıldönümünün arifesinde bu talihsiz adam tamamen yalnızdı. Almanlar onu tüm akrabalarından mahrum etti.
Mark Semenoviç'in kendisi, filme başlamadan önce Moskova'nın yeni kurtarılan köylerine bir tür iş seyahati başardı. Donskoy sakinleriyle konuştu, vatandaşların yaşamaya zorlandığı, tahliye etmek için vakti olmayan ya da basitçe böyle bir fırsatı olmayan korkunç meslek koşullarıyla tanıştı. Bunlar sadece "izlenimler" değildi. Daha sonra, anılarında, yönetmen, filmdeki bazı monologların yazarlarının, “Gökkuşağı” ı çektikleri aynı ismin hikayesi temelinde ve hatta Donskoy'un bile olmadığı bir şekilde Wanda Vasilevskaya olmadığını itiraf etti. Mark, Moskova bölgesine yağmalanan ve yakılan köylerde tanıştığı köylülerin sözlerini ekrana aktardı.
"Gökkuşağı" nın ilk eleştirmenlerinden biri baş komutan Joseph Stalin'di. İzlendikten sonra şahsen Donskoy'u aradı. En büyük övgü, halkların çelik liderinin tebrikleri bile değil, “Sovyet halkının faşist Alman işgalcilerine karşı mücadelesinde yardımcı olacağına” dair inancını (Mark Donskoy anılarından bir cümle olarak) idi.
Bu gözden geçirme, “Gökkuşağı” için hayatın çok önemli bir başlangıcı oldu, ön sıralarda ve fabrikalarda, uzak köylerde ve toplu çiftliklerde gösterildi. Aslında, bir film projektörü yerleştirmenin mümkün olduğu her yere. Kısa süre sonra okyanusun karşısındaki resim bile bizim müttefiklerimize sıçradı. Beyaz Saray'daki şovdan sonra, Franklin Roosevelt, bu filmin Amerikan halkına "bütün büyüklüğü ile" gösterileceğini belirten bir telgraf gönderdi. Bu başlı başına eşsiz bir fenomen çünkü Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yabancı filmler çevrilmiyor - altyazı ile kiralayabiliyorlar. Ve sokaktaki Amerikalılar, çoğunlukla “çizgi roman” düşüncesiyle eğitim görüyor, çok tembel ve altyazılı filmleri büyük bir isteksizlikle izliyor. yani Roosevelt, Gökkuşağı kiralamasında şahsen yardımcı olmak zorunda kaldı.
Resim büyük bir başarıydı, ancak savaştan yıllar sonra unutuldu. Bu, iki kat hakaret edicidir, çünkü o dönemin vatandaşlarımızın yaşadıklarını aktarabilecek aynı güçte bir film yapmak neredeyse imkansızdır. Çeşitli “Matilds” ve “Stalingrads” ın Krivoruk yöneticileri, yaratıcı olarak fakir ve tarihsel olarak cahil olan bunu yapamaz. Ve kim oynayacak? Aktris ve güzellik Elizabeth Boyarskaya, kim bir aktris, çünkü Boyars ve güzel, çünkü Elizabeth, ve Stepan değil mi? Eski Rus prensi rolünde bile, ekrandan gelen Fransız parfümünün reklamını yapan Daniel Kozlovsky? Bu nedenle, yaratıcı olarak güçlü olan yurtsever filmlerin sadece modaya uygun olmadığı, tacize maruz kaldıkları (“28 Panfilov” un galasının anısının) değişmesi beklenmeyen bir eğilim olduğu sürece. İyi bir film izle.