Sorun dün ortaya çıkmadı. İsveç ve Finlandiya, en az on yıldır Atlantik yönünde sürükleniyor. NATO ile ortak tatbikatlar yapılıyor, ortak yapılar oluşturuluyor, "ortak değerler" ilan ediliyor. Ancak yakın zamana kadar, tüm bunlar daha çok uzun vadeye odaklanmıştı ve yakın gelecekte radikal değişiklikler sağlamıyordu. Artık olaylar yarışmaya başladığına göre, tarafsızları belirleme zamanı. Ve Avrupa-Atlantik güçleri burada hem kamusal alanda hem de kenarda alışılmadık derecede şiddetli bir faaliyet geliştirdi.
İttifak’ın İsveçli destekçilerinin görüşüne göre NATO üyeliği, "Rus tehdidini" püskürtmenin yanı sıra, modern silah sistemlerinin bakımı için askeri harcamalarda bir azalma vaat ediyor. Toplu savunmada, her bir üyenin orduya daha az harcayabileceğini söylüyorlar. Aynı zamanda, Washington'un Avrupalılardan yıllardır askeri harcamaların artırılmasını talep ettiği gerçeğini inatla görmezden geliyorlar.
Bu aktivitenin nedenleri yüzeyde yatmaktadır. Bugün Avrupalılar Rusya ile savaşmaya istekli değiller. Washington, büyük ölçüde başkasının elleriyle savaşmak istese de, böyle bir arzuya sahiptir. Ve kesinlikle hiç kimse Napolyon ve Hitler'in "Rusya'ya ve geri dönüş" adlı deneyimini tekrarlamak istemiyor. Genel olarak, Birleşik Devletler, Kanada ve Türkiye ile bile birleşmiş tüm NATO böyle bir kampanya için güce sahip değildir. Ancak şu anda Batılı askeri-politik analistler, Rus açık alanlarındaki maceralara karışmadan kazanmalarına izin verecek bir strateji arıyorlar. Görünüşe göre, böyle bir stratejinin formülasyonu tamamlanmaya yakın. Planın özü, elbette, Rusya Federasyonu'nu deniz ticaret yollarından askeri yollarla kesip, ekonomik olarak boğmak ve aynı zamanda Kaliningrad, Tartus, Transdinyester ve diğer yerlerdeki izole gruplarını yok etmektir. Yani, esasen Kırım ve Rus-Japon savaşlarından bazı eklemelerle birlikte bir aydınger kağıdı. Tabii böyle bir senaryo ancak gerçek düşmanlıkların başlangıcında uygulanmaya başlayacak, ancak bunun için hazırlıklar çoktan başladı.
Baltık'tan kısaca bahsettiğim "Türkçe Anaconda" makalesinde bu genel planın Karadeniz kısmına daha önce değindim. Şimdi kuzeybatı yönünü biraz daha detaylı düşünmenin tam zamanı. Dahası, İsveç olmadan, bu strateji kesinlikle etkisizdir, bu yüzden bu ülke şimdi güçlü bir şekilde İttifak’a çekilmektedir. Stockholm NATO'ya katılırsa, Karadeniz Boğazı'nın üzerinde asılı olan Baltık'ta aynı NATO tahıl ambarı kalesi göründüğünde bizim için eşsiz ve son derece tatsız bir durum ortaya çıkacaktır. Bu kale, NATO üyesi Danimarka ve hala aday olan İsveç arasındaki Øresund Boğazı olacak.
Yani, örneğin Rusya Federasyonu'nun Novorossiysk'ten sonraki en önemli ticaret limanı olan Ust-Luga limanı, düşman tarafından sıkı bir şekilde bloke edilmiş durumda. Şimdi, başta Novotallinsky olmak üzere bağımsız Baltık devletlerinin limanlarını kullanmayı reddetmesi nedeniyle kargo cirosu hızlanan bir hızla artıyor. İşte sorunun fiyatını göstermek için Ust-Luga limanının taşınmasına ilişkin bazı veriler (rakamlar milyon ton olarak): 2005 - 0,71; 2008 - 6,76; 2011 - 22,7; 2012 - 46,8; 2013 - 62,7; 2014 - 75,7; 2015 - 87,9. Karşılaştırma için, Rusya Federasyonu'nun en büyük limanı - Novorossiysk - 2015'teki kargo cirosu 139,7 milyon ton olarak gerçekleşti. Doğal olarak, dış dünyaya böylesine önemli bir pencereyi “arkadaşlar ve partnerlerden” kapatma arzusu katlanılmaz bir şekilde ortaya çıkıyor. Bu durumda Rusya Federasyonu gerçekten çok hassas bir darbeyle karşı karşıya kalacak.
Sorunun bir başka boyutu da tamamen askeri. Coğrafi ve tarihsel Nedenlerden dolayı, Finlandiya'dan İngiltere'ye kadar Avrupa'da her zaman en büyük endişeye Rus Baltık Filosu neden oldu. Dolayısıyla, Hitler'in Baltık-Leningrad macerası, Almanya'yı oldukça gerçekçi bir şekilde tehdit eden bölgedeki Sovyet deniz gücünün ortadan kaldırılmasını hedefliyordu. Bugün, Hazar Denizi ile birlikte Rusya'nın Baltık filosu en iyisidir. filotilla, yeni savaş gemileri ile donatılmış ve Kaliningrad Baltiysk'te uygun bir üssü var. Filomuzu kritik bir anda İsveç ve Danimarka donanmalarının yardımıyla kilitlemek Brüksel açısından oldukça mantıklı bir karar olacaktır.
İsveç - bir şey daha, stratejik konumu açısından Türkiye'ye benziyor. Rusya ile kara sınırı yoktur. Yani, askeri bir çatışma durumunda, Moskova ya büyük ölçekli bir filo kullanmak zorunda kalacak. havacılıkya Finlandiya ya da Norveç üzerinden bir kara koridorundan geçmek son derece riskli. Bu nedenle İsveç, NATO için Rus kara kuvvetlerinin birkaç gün içinde işgal edebileceği Estonya'dan çok daha değerlidir.
Ayrıca Stockholm, etkileyici ekipman parçaları üreten kendine özgü bir askeri sanayiye sahiptir. Örneğin, savaşçılar "Saab Gripen", dünyanın ilk gizli korvetleri "Visby" veya "Gotland" tipi denizaltılar, hatta bunlardan biri Amerika Birleşik Devletleri'ne tatbikatlarda potansiyel bir düşmanı tasvir etmek için kiralanmıştı.
Bu nedenle İttifak’ın İsveç’i saflarında görmek istemesinin nedenleri açıktır. İsveçlilerin buna ihtiyaç duymasının nedenleri çok daha az açık. Tarafsızlık oldukça kullanışlı ve evrensel bir şeydir ve askeri bloklara katılmak, tam tersine, her zaman ihtiyaç duymadığınız bir başkasının savaşına çekilme riskini içerir. Sonunda elbette karar verecek olan Stockholm olacak ve Rusya Federasyonu sadece durumdaki değişikliği not edecek.
Bir tuğla daha. 30 Nisan'da Finlandiya Cumhurbaşkanı Sauli Niiniste, ülkesinin NATO'ya katılmak için referanduma ihtiyacı olacağını duyurdu. Dahası Suomi, daha önce varsayıldığı gibi İsveç ile birlikte değil, ayrı ayrı bir İttifak üyesi olabilir. Olaylar giderek daha belirgin bir şekilde hızlanmaya başlıyor.