Herhalde 1 derdim. Tabii sevgilimi aileden saymıyorum.
- Babamı aldatan annem, sevgilisine babamı ve beni öldürmekten bahsetmemiş olsaydı,
- Kendisini aldatan annemle barışmaya çalışan babam, ilkokul 5'ten beri her türlü cemaat yurtlarında büyüttüğü ve yılda 1-2 hafta kalmama izin vermediği evimiz için "Bizim aile olduğumuzu hissedemedin çünkü bu çocuk evde değildi, akşam eve gelince ebeveyn gibi hissedemiyorduk, suçlusu ne sensin ne ben, suçlusu bu çocuk, aile gibi hissetmemizi önleyen o." şeklinde saçmasapan bir argüman sürüp, sanki küçüklükten beri seçme şansım varmış gibi, istemiyor olmama rağmen cemaat yurtlarında beni büyüten kendisi değilmiş gibi davranmasaydı,
- Üniversite okurken "Baba, anne, açım, evde 3 paket makarna kaldı, vallahi geçinemiyorum." dediğimde "Ne halt yersen ye" deyip yüzüme telefonu kapatıp, tam 4-5 ay telefonlarımı açmazlık etmeselerdi ve tam olarak ne hatam vardı veya ne yapmıştım söyleselerdi,
(Ve ben parasızlıktan evden atılıp, sokaklarda ve otogar/hastane gibi yerlerde uyumak zorunda kalmasaydım),
- Yılda 1-2 kere eve gittiğimde, "Dur çocuğumuz eve geldi onu görelim" demek yerine ben gelmeden 1 gün önce kaplıcalara yatılı tatile gitmeselerdi. Ben evde aç bir şekilde Bim'den alınmış noodle'lar, bulgurlar ve spagettilerle geçinmeye çalışırken; Facebook'ta et kavurmalı, Antep baklavalı, ne bileyim serpme kahvaltılı fotoğraf paylaşmıyor olsalardı ve dönmeden önce babam beni arayıp "git artık" dememiş olsaydı,
- Henüz yurtlara atılmadığım, ilkokul 5 öncesi zamanlarımda, sabah kendi kahvaltımı hazırlayan, öğle yemeğinde eve gelince kendi yemeğimi yapan ben ve akşamları erkenden gelip yattıkları ya da bir yere gittikleri zaman akşam yemeğini yapan ben olmasaydım (ve mavi öğrenci önlüğümle pijamalarımı yıkamak, bir de kitap defter çanta almak dışında da bana hayırları dokunsaydı),
- "Çok fazla kitap okuyor, romanlar, tarih vs. Olmaz böyle, ilmihal okumaya da zaman ayırması lazım" diyen cemaat hocam yüzünden beni ebeveynlerim falakaya yatırmasaydı (evet ayakları bağlayıp, kanayana dek 1.5 metrelik sopayla dövmekten bahsediyorum) veya sırf babam benim evde olduğum bir gün Ramazan ayı olduğu için "hadi teravih'e gidiyoruz kalk" dedi diye benim "Ama daha 1.5 saat var baba teravih'e" şeklinde çok ayıp çok fena bir cümle (!) kurduğum için, mutfaktan kapıp geldiği içi dolu plastik çöp kutusunu kafama fırlatmasa idi, saatlerce kanamasa idi ve hala şu anda bile onun yara izini taşımıyor olsa idim,
- Ebeveynlerimle iletişimde olduğum nadir zamanlarda, müteahhit olan babamın, çimentocu ile veya demirci ile telefonda kavga etmesi üzerine, telefonu kapatınca favori silahı olan plastik su borusu ile bana girişmesi veya sevgili anneciğimin babamla kavga edince buzdolabının yan tarafına sakladığı tahta oklavası ile bana girişmesi mevzuları yaşanmamış olsa idi,
- Şu anda dahi sevgilimle kalıyorken ve koca Eskişehir'de iş bulamıyor ve geçinemiyorken, -1'inci katta nem ve küf içerisindeki dairemizde astım hastası sevgilimle yaşamaya çalışırken ve evimizde çöpten bulduğum bir karyola, komşunun verdiği iki koltuk, eski bir komidin, çöpten bulduğum halı, ocak ve sevgilimle benim toplam 1 telefonunuz ve 1 ortak numaramız (ki o da bu satırları yazdığım telefon) ile yaşamaya çalışıp, hiçbir beyaz eşyamız veya başka bir şeyimiz olmadan ve iş bulamadan dururken, yine de şansımı denemek için anne ve babama ulaşıp arayınca "Sana bizden 5 lira çalışmaz ne yaparsan yap" demeselerdi, hele bunu kendi dubleks villalarında (bahçeli hem de) otururken ve 2 daireleri varken ve 1 araba, 1 kamyonet ve 5 tarlaları varken demeselerdi...
Böyle olmasaydı bu puanı verecek değildim. Çünkü her şeye rağmen ebeveynlerim onlar derdim. Ama böyle olunca olmuyor bir yerde. 1 veriyorum içim acıyarak.
İnsan en azından ne yaptığını bilse.
Bugüne dek gördükleri en efendi, en uslu, en akıllı çocuk olduğunu söylemedi mi herkes.
Anne babamla telefonda konuştuğumu görüp, "oha ne kadar kibar ne kadar güzel konuşuyorsun, ben anneme babama bağırıyorum valla" demiyor muydu arkadaşlarım.
Annemle babam kavga ederken onları telefonda sakinleştirmedim mi, araları düzelsin diye otobüse atlayıp yanlarına gitmedim mi, her türlü barıştırmadım mı diye düşünüyor insan.
İnsan çocuk yaparken iki kere düşünmeli.
Bakmak istemiyorsa asla yapmamalı.
Gerçi ben planlanarak yapıldığımı dahi düşünmüyorum ama. Sanki hayatlarındaki bir pişmanlık gibi... Ve bu yükün benim omuzlarıma inmesi.
İçimi yazıya bile olsa dökmem güzel oldu. İnsan rahatlıyor gerçekten.