Çakallar ve diğer yaban hayatı, arka bahçeleri ve kentsel toplulukları evlerinin bir parçası yapıyor. KANADA BASIN / Silvio Santos
Bu, birçok Kuzey Amerika kentinde yaygın bir hikaye: bir şehir yolunda, spor sahasında veya okul bahçesinde bir çakal görülüyor. Halk paniğinin üyeleri, bu görüşlerin yakınlığının veya sıklığının, çakalın cesur, saldırgan veya alışkanlık kazandığı anlamına geldiği konusunda ısrar ediyorlar. Kamu yetkilileri, harekete geçme konusunda baskı altındadır ve yer değiştirme genellikle mümkün olmadığından veya izin verilmediğinden, tuzakçılar çağrılır ve çakallar öldürülür, bu da genellikle toplum haykırışı.
Yiyecek kaynakları - çöp, evcil hayvan yemi, kuş besleyicileri - ve kasıtlı besleme veya yaban hayatını önleme özelliği olmayan topluluk davranışları değişmeden kalırsa, diğer hayvanların boşluğu doldurması ve döngü yeniden başlaması sadece bir zaman meselesidir.
Bunu kabul etmenin zamanı geçti ölümcül yöntemler ve tehcir insan-yaban hayatı çatışmalarına ne etkili, sürdürülebilir ne de insani yaklaşımlardır. Bir arada yaşamak için daha iyi çözümlere ihtiyacımız var.
Kentsel ortamlarda yaban hayatı ile nasıl bir arada yaşanacağı sorusu, araştırma işbirliği aramda, Queen's Üniversitesi'nde bir hayvan coğrafyacısı ve Coyote İzle Kanada (CWC). Bunun bir kısmı, çakal yönetimine yönelik ölümcül olmayan yaklaşımların değerlendirilmesini içermiştir. tiksinti şartlandırma, ayrıca "insani taciz. " Kaçınma koşullandırması, karşılaşmalar sırasında jestler, ses veya gürültücü gibi caydırıcılar kullanır ve vahşi yaşamı insanlardan uzaklaşmaya güvenli bir şekilde zorlar.
Tiksinti şartlandırma
Coyote Watch Canada, insan-çakal etkileşimlerinin anlatısını ve sonuçlarını değiştirmek için çalışıyor. Yakın tarihli bir örnek olarak, endişeli ebeveynler ve öğretmenler Mayıs 2018'de Londra'da bir okul bahçesine giden bir çakal rapor ettiklerinde, bir araştırma, bol dağ sıçanı popülasyonunun çakalın bölgeye çekildiğini ortaya çıkardı.
CWC Canid Müdahale Ekibi üyeleri (soruşturma, kurtarma ve çatışma çözümü gibi yerinde müdahaleleri uygulayan eğitimli gönüllülerden oluşan bir ekip) ve eğitimli okul personeli tarafından birkaç kaçınma koşullanmasından sonra, çakal okul bahçesine sık sık gitmeyi bıraktı ve O zamandan beri hiçbir sorun olmadı.
Bu hikayenin iki önemli çıkarımı var. Birincisi, çakal davranışı ve motivasyonu genellikle yanlış yorumlanır - bu durum yaygınlaşmanın yardımcı olmadığı bir durumdur. medya sansasyonalizmi. Örneğin, çakallar genellikle bir güvenlik tehdidi olarak sunulsa da, veri göstermek Bir çakal tarafından ısırılma şansınızın, diğer hayvanların, özellikle de evcil köpeklerin yanında yaşamanın riskleriyle karşılaştırıldığında son derece düşük olduğu ve neredeyse tüm çakal ısırıklarının, yiyecekle koşullandırılmış davranışa yol açan insan beslenmesinin bir sonucu olduğu. İkincisi, tiksinti koşullandırması kentsel alanlarda çakal endişelerini azaltmak için güvenli ve etkili bir ölümcül olmayan araçtır.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Tiksinti şartlandırması birçok kuruluş ve topluluk tarafından giderek daha fazla savunulsa da, aşağıdakileri içeren kilit sorular devam etmektedir: Nasıl ve kim tarafından uygulanmalıdır? Etkinliğini ve sonuçlarını etkileyen faktörler nelerdir? Hangi sonuçları elde etmeye çalışıyoruz ve bunlar nasıl ölçülebilir?
Araştırmacılar ve topluluklar bezdirmeyi değerlendirme kentsel çakal yönetimi için bir araç olarak.
CWC'nin Canid Yanıt Ekibi üyeleri, tiksinti koşullandırma ve çakal davranışını çevreleyen varsayımların çoğunun bilimsel dayanaktan yoksun olduğunu ve saha deneyimleriyle uyumlu olmadığını belirtmişlerdi. 2019 yılında, CWC, tiksinme koşullandırması üzerine bir atölye düzenledi ve bir dizi en iyi uygulamalar dergide yayınlananlar İnsan Yaban Hayatı Etkileşimleri.
En iyi uygulamalara duyulan ihtiyaç
Temel bir soru, tiksinti koşulunun nasıl uygulandığıdır. Örneğin, bazıları topluluklar ve yaban hayatı yöneticileri halkın üyelerini taciz ekipleri olarak organize etmeyi önerdiler. Ancak bu ekipler, koşulları değerlendirmek ve metodolojiyi etkili bir şekilde uygulamak için yeterli eğitime sahip olmayabilir. Bu, çakal karşıtı uyanıklığı doğrulama riski taşır.
Benzer şekilde, köpekleri kullanan taciz programları veya tebeşir topları gibi mermiler, şüpheli. Bu tür stratejiler ciddi hayvan refahı endişelerini ortaya çıkarır. Ve tiksinti koşullandırması, insan karşılaşmalarını olumsuz bir deneyimle ilişkilendiren çakallara dayanıyorsa, bir köpek tarafından taciz edilmek veya uzaktan vurulmak bu öğrenmeyi desteklemez.
Dahası, tiksinti şartlandırması genellikle insan davranışlarını ve yiyecek çekici maddeleri yönetmeden tek başına bir çatışma hafifletme önlemi olarak uygulanır ve değerlendirilir. Bunun yerine, önleme, soruşturma ve yaptırımlara (örneğin, köpek tasması ve yaban hayatı besleme tüzüğü) odaklanan, topluluk çapında yaban hayatı bir arada yaşama çerçevesinin bir parçası olarak tiksinti şartlandırması uygulanmalıdır ve eğitim.
Bu içerir efsaneleri dağıtmakörneğin insanlara çakalların insanları takip etmediğini, ancak bölgeyi terk ettiklerinden ve artık bir tehdit olmadıklarından emin olmak için bir ine yakın köpekleri gölgeleyebileceklerini veya onlara eşlik edebileceklerini bilmelerini sağlamak. Aslında, den bölgelerine yaklaşan tasmasız köpekler, köpek-çakal çatışmasının temel kaynaklarından biridir. Bazı yargı bölgeleri, Presidio, Kaliforniya., ve Guelph, Ont., köpekleri geçici olarak çakal belirtme alanlarından kısıtlamayı seçtiler.
Son olarak, eğer bir hayvan insanlara “alışmışsa” (artık onlardan korkmuyorsa), tek seçeneğin ölümcül bir şekilde uzaklaştırılması olduğuna dair yaygın bir varsayım vardır. Ancak kaynaklara erişimde çok ısrarcı olan ve insan yakınlığını tolere etmeye istekli olan bireysel çakalların davranışları yine de etkili bir şekilde yeniden şekillendirilebilir.
Ile birlikte antropojenik gıda çekicilerin yönetimikasıtlı besleme, evcil hayvan yemi, kompost, meyve ağaçları veya kuş besleyicileri gibi, ekibimiz çatışma senaryolarını azaltmak için kaçınma koşullandırması yoluyla çakalları yeniden eğitmede başarılı oldu.
Birlikte yaşamaya giden yollar
Özellikle vahşi yaşamın yanında yaşamak daha büyük hayvanlar, çeşitli halk anlayışları, değerleri ve tercihleri hayvanlarla kesiştiği için şehirlerde karmaşık ve çok yönlüdür. Ana akım yaban hayatı yönetimi, çok uzun süredir araçsal kullanım, insan rahatlığı ve hayvanların harcanabilirliği paradigmasına batmış durumda. Topluluklar artan değer vahşi hayvanlar, ölümcül olmayan ve şefkatli bir şekilde yönetilmeyi tercih ediyor.
İnsanları ve diğer türleri paylaşılan bir dünyanın birlikte yaşayanları olarak tanıdığımız için, çalışmalarımız giderek büyüyen bir trendin parçası haline geldi. bir arada yaşama. Bu amaca ulaşmak için toplulukların somut araçlara ihtiyacı var. Tiksinti şartlandırması böyle bir araçtır. Yanlış bilgilere, korkuya ve sıklıkla hayvan ölümüne dayalı ilişkileri, topluluğun güçlendirilmesi, şefkat ve sağlıklı insan-vahşi yaşam sınırlarına göre yeniden şekillendiriyor.
Hayvanları çakallar gibi meşru ve temel kent sakinleri olarak görmek, bizi diğer türlere karşı sorumluluklarımızı ve insandan daha fazlası olan şehirde birlikte yaşamı nasıl geliştirebileceğimizi düşünmeye zorluyor.
Yazar Hakkında
Lauren E. Van Patter, Doktora Adayı, Kraliçe Üniversitesi, Ontario
Coyote Watch Canada'nın kurucu genel müdürü Lesley Sampson, bu makalenin ortak yazarıdır.