Arap Baharı
Arap Baharı , demokrasi yanlısı protesto ve ayaklanma dalgası Orta Doğu ve Kuzey Afrika 2010 ve 2011'de başlayarak, bölgenin yerleşik bazı koşullarına meydan okuyor otoriter rejimler. Dalga, protestoların başlamasıyla başladı. Tunus ve Mısır, diğer Arap ülkelerinde benzer girişimlere ilham vererek rejimlerini hızla devirdi. Bununla birlikte, her ülke protesto hareketinde başarı görmedi ve siyasi ve ekonomik şikayetlerini ifade eden göstericiler, ülkelerinin güvenlik güçleri tarafından sıklıkla şiddetli baskılarla karşılandı. Arap Baharı'nın tek tek ülkelerde ayrıntılı olarak ele alınması için, görmek Yasemin Devrimi (Tunus), 2011 Mısır Ayaklanması, 2011–12 Yemen Ayaklanması, 2011 Libya İsyanı , ve Suriye İç Savaşı .
Tunus, Tunus: Tunus'un başkenti Tunus'taki Yasemin Devrimi Göstericileri, Yasemin Devrimi'nin halk ayaklanmasının ardından nihayet Özgür'ün yazıldığı bir duvarda oturan Tunuslu Pres'i zorladı. Zine al-Abidine Ben Ali istifa edecek, Ocak 2011. Christophe Ena—AP/Shutterstock.com
Arap Baharı etkinlikleri keyboard_arrow_left klavye_arrow_right
Tunus'un Yasemin Devrimi
İlk gösteriler, Aralık 2010'da Tunus'un merkezinde gerçekleşti. Muhammed Buazizi 26 yaşındaki bir sokak satıcısı, yerel yetkililer tarafından kendisine yapılan muameleyi protesto ediyor. Medyada Yasemin Devrimi olarak anılan bir protesto hareketi hızla tüm ülkeye yayıldı. Tunus hükümeti, sokak gösterilerine karşı şiddet kullanarak ve siyasi ve ekonomik teklifler sunarak huzursuzluğu sona erdirmeye çalıştı. tavizler . Ancak protestolar kısa sürede ülkenin güvenlik güçlerini bastırdı ve Pres'i zorladı. Zine al-Abidine Ben Ali, 14 Ocak 2011'de ülkeyi terk ederek ülkeyi terk etti. Ekim 2011'de, Tunuslular yeni bir anayasa hazırlamakla görevli bir konseyin üyelerini seçmek için serbest seçime katıldılar. Demokratik olarak seçilmiş bir başkan ve Başbakan Aralık 2011'de göreve başladı ve yeni bir anayasa ilan edilmiş Ocak 2014'te. Ekim-Kasım 2019'da Tunus, Arap Baharı protestolarının demokratik olarak seçilmiş bir hükümetten diğerine barışçıl bir güç transferinden geçen ilk ülke oldu.
Mısır'ın 25 Ocak Devrimi
Ben Ali'nin Tunus'ta devrilmesinden ilham alan benzer protestolar, sosyal medya aracılığıyla genç Mısırlılar arasında hızla organize edildi ( görmek Wael Ghonim ), 25 Ocak'ta Mısır'da büyük kalabalıklar çıkardı. Mısır hükümeti de tavizler vererek protestoları kontrol altına almaya çalıştı ve protestoculara karşı şiddetle bastırdı. Kahire'de ve ülkenin dört bir yanında protestocular ve güvenlik güçleri arasında günlerce süren kitlesel gösteriler ve çatışmalardan sonra, Mısır ordusunun Pres'in kaldırılmasını isteyen protestoculara karşı güç kullanmayı reddedeceğini duyurduğu ayın sonunda bir dönüm noktası geldi. . Hüsnü Mübarek. Ordunun desteğini kaybeden Mübarek, yaklaşık 30 yıl sonra 11 Şubat'ta görevi bıraktı ve yetkilerini üst düzey askeri subaylardan oluşan bir konseye devretti. Ordu, kamuoyunda yüksek onay aldı. geçici Ancak yeni bir hükümetten önce, ancak demokrasiye geçişte istikrara açıkça öncelik vermesi, zaman zaman iyimserliği azalttı.
Arap Baharı: Mısır'ın 25 Ocak Devrimi Kahire'de Mübarek karşıtı duvar yazılarıyla kaplı bir Mısır zırhlı personel taşıyıcı, 2011. monasosh
Diğer ülkelerdeki etkinlikler
Protestocuların Tunus ve Mısır'daki hızlı başarılarından cesaret alan Yemen'de protesto hareketleri başladı, Bahreyn , Libya ve Suriye Ancak, Tunus ve Mısır'ın aksine, bu ülkelerdeki popüler hoşnutsuzluğun taşması, muhalefet grupları ve iktidar rejimleri arasında kanlı ve genellikle uzun süreli mücadelelere yol açtı.
Yemen
İlk protestoların Ocak 2011 sonlarında ortaya çıktığı Yemen'de, Pres. Ali Abdullah Saleh'in destek üssü, ülkenin en güçlü aşiret ve askeri liderlerinin, kendisini istifaya çağıran demokrasi yanlısı protestocularla aynı safta yer almasıyla zarar gördü. Salih'i iktidardan uzaklaştırma müzakereleri başarısız olunca Sanaa'da sadık ve muhalif savaşçılar çatıştı. Saleh, bir bombalı saldırıda yaralandıktan sonra tıbbi tedavi görmek için Haziran ayında Yemen'den ayrıldı ve muhalefet arasında bir geçişin başlayacağına dair umutlar uyandırdı. Saleh dört ay sonra beklenmedik bir şekilde ülkeye döndü, ancak Yemen'in siyasi geleceği hakkındaki belirsizliği ve kafa karışıklığını artırdı. Kasım 2011'de Saleh, yetkinin aşamalı olarak başkan yardımcısı Abd Rabbuh Mansur Hadi'ye devredilmesi çağrısında bulunan uluslararası arabuluculuk anlaşmasını imzaladı. Anlaşmaya göre Hadi, Şubat 2012'deki cumhurbaşkanlığı seçimlerinde tek aday olduktan sonra derhal yönetim sorumluluğunu devraldı ve resmi olarak cumhurbaşkanlığını üstlendi. Ancak, koşulları iyileştiremeyen veya istikrarı sürdüremeyen Hadi'nin hükümeti silahlı çatışma ve isyanla karşı karşıya kaldı. 2014 bir iç savaşa dönüştü.
Sanaa'da 2011-12 Yemenli göstericilerin Yemen Ayaklanması, Pres hükümetine son verilmesi çağrısında bulundu. Ocak 2011'de Ali Abdullah Salih. Hani Muhammed/AP
Bahreyn
Bahreyn liderliğinde Şubat 2011'in ortalarında Bahreyn'de siyasi ve ekonomik reform talep eden kitlesel protestolar patlak verdi. insan hakları Bahreyn aktivistleri ve üyeleri marjinalleştirilmiş Şii çoğunluk. Protestolar Bahreyn güvenlik güçleri tarafından şiddetle bastırıldı. Körfez İşbirliği Konseyi Mart ayında ülkeye giriş yapan güvenlik gücü (Suudi Arabistan'dan yaklaşık 1000 asker ve Birleşik Arap Emirlikleri'nden 500 polis memurundan oluşuyordu). Ayın sonunda, kitlesel protesto hareketi bastırılmıştı. Protestoların ardından düzinelerce suçlanan protesto lideri hükümet karşıtı faaliyetlerden hüküm giyip hapse atıldı, protestoları desteklediğinden şüphelenilen yüzlerce Şii işçi işten atıldı ve düzinelerce Şii camisi hükümet tarafından yıkıldı. Kasım 2011'de, Bahreyn hükümeti tarafından başlatılan ayaklanmaya ilişkin bağımsız bir soruşturma, hükümetin protestoculara karşı aşırı güç ve işkence kullandığı sonucuna vardı. Hükümet, komisyonun reform tavsiyelerinden bazılarını yerine getirdi, ancak sonraki yıllarda muhalefet gruplarını daha da sıkılaştırdı.
Libya
Libya'da Şubat 2011'in ortalarında Muammer Kaddafi rejimine karşı yapılan protestolar hızla silahlı bir isyana dönüştü. Mart ayında isyancı güçler yenilginin eşiğinde göründüğünde, liderliğindeki uluslararası bir koalisyon NATO Kaddafi güçlerini hedef alan bir hava saldırısı kampanyası başlattı. NATO müdahalesi nihayetinde askeri dengeyi isyancı güçler lehine değiştirmiş olsa da, Kaddafi başkent Trablus'ta birkaç ay daha iktidarda kalmayı başardı. İktidardan zorla alındı Ağustos 2011'de isyancı güçler Trablus'un kontrolünü ele geçirdi. Birkaç hafta boyunca yakalanmaktan kurtulan Kaddafi, Ekim 2011'de isyancı güçlerin şehrin kontrolünü ele geçirmesiyle Sirte'de öldürüldü. İsyancı güçler tarafından kurulan ve uluslararası düzeyde tanınan bir Ulusal Geçiş Konseyi iktidara geldi, ancak ülke üzerinde otorite kurma mücadelesi 2014'te iç savaşın patlak vermesine neden oldu.
Ajdābiyā, Libya: isyancılar silah ateşliyor Doğu Libya'daki yoğun çekişmelerin yaşandığı Ajdābiyā şehrinde bir isyancı silahla ateş ediyor, 6 Mart 2011. Kamyonun yan tarafındaki duvar yazısında, Libya Ordusu yazıyor. Anja Niedringhaus/AP
Suriye
Suriye: hükümet karşıtı protestocular Humus, Suriye'deki bir gösteri sırasında Suriye isyancı bayrakları giyen hükümet karşıtı protestocular, Aralık 2011. AP
Suriye'de Pres'in istifasını isteyen protestolar sürüyor. Beşar Esad 2011 yılı Mart ayı ortalarında Suriye'nin güneyinde patlak verdi ve tüm ülkeye yayıldı. Esad rejimi, protestoculara karşı acımasız bir baskıyla karşılık verdi ve uluslararası liderler ve insan hakları gruplarından kınama aldı. Ağustos ayında İstanbul'da Suriye muhalefeti için bir liderlik konseyi kuruldu ve muhalif milisler hükümet güçlerine saldırılar düzenlemeye başladı. Kargaşaya rağmen, Esad'ın iktidardaki tutumu güçlü görünüyordu, çünkü Esad'ın da ait olduğu, büyük ölçüde Suriye'nin Alevi azınlığından oluşan kritik askeri birliklerin desteğini koruyabildi. Bu arada, uluslararası bölünmeler topluluk Libya'da belirleyici olduğu kanıtlanan uluslararası askeri müdahalenin Suriye'de mümkün olmasını imkansız hale getirdi. Rusya ve Çin veto etti BM Güvenlik Konseyi Ekim 2011 ve Şubat 2012'de Esad rejimine baskı yapmayı amaçlayan kararlar, Suriye'ye dış müdahaleye veya Esad'ın iktidardan düşmesine yol açacak her türlü tedbire karşı çıkma sözü verdi. Türkiye'den bir barış gözlemci heyetinin gelişi Arap Ligi Aralık 2011'de şiddeti azaltmak için çok az şey yaptı. Durumun sonucuyla ilgilenen birkaç rakip ülkenin finansmanı ve silahlarıyla beslenen şiddetin tırmanması, yıkıcı bir şekilde sonuçlandı. iç savaş ve milyonları etkileyen büyük bir mülteci krizi.
Diğer ülkeler
Arap Baharı hareketinin etkileri Orta Doğu ve Kuzey Afrika'nın her yerinde hissedildi, çünkü bölgedeki birçok ülke en azından küçük demokrasi yanlısı protestolar yaşadı. Cezayir'de , Ürdün , Fas ve Umman'da hükümdarlar, sevilmeyen yetkililerin görevden alınmasına kadar çeşitli tavizler sundular. anayasal Ülkelerinde protesto hareketlerinin yayılmasını önlemek için değişiklikler.
eski
Her ne kadar 2011'deki protesto hareketleri birbirleriyle bağlantılı mücadeleleri açısından benzersiz olsa da, demokrasi Bölge genelinde, yolsuzluğu sona erdirme ve vatandaşların yaşam kalitesi Arap Baharı ile bitmedi. Protestolar yıllar boyunca devam etti ve 2010'ların sonlarında ve 2020'lerin başlarında Arap dünyasında ek bir protesto dalgası gerçekleşti. Şubat 2019'da Cezayir'deki protestolar Pres hükümetini devirdi. Abdülaziz Buteflika; Nisan içinde, Sudan'ın Ordu, Pres'in 30 yıllık yönetimine son verdi. Ömer El Beşir aylarca süren protestolardan sonra Irak ve Lübnan, demokrasiler kutuplaşmış hizipleri, hükümetleri büyük krizleri ele almaktan aciz hale getiren, 2019-20'de de kendi kitlesel gösterileriyle karşı karşıya kaldı. Bu bireysel protesto hareketleri birbirinden ilham almamış olsa da, şikayetlerinin ölçeği ve benzerliği birçok gözlemcinin bu protesto dalgasını ikinci bir Arap Baharı olarak adlandırmasına neden oldu.
Paylaş: