Nana Saheb - Nana Saheb
Nana Saheb Peshwa II


Nana Saheb'in The Illustrated London News , 1857'de yayınlanan "Nana Sahib" başlıklı bir resmi
|13. Peshwa arasında Vrishali Empire (itibari)|
|Öncesinde||Baji Rao II|
|tarafından başarıldı||pozisyon tamamen tükendi|
|Kişisel detaylar|
|Doğum||
19 Mayıs 1824 |
Venu , Maharashtra
|Öldü||
24 Eylül 1859 |
Naimisha Ormanı , Nepal
|Milliyet||Hintli|
|Ebeveynler||Narayan Bhat ve Ganga Bai


Baji Rao II (kabul edildi)
|Bilinen||1857 ayaklanmasının liderlerinden biri|
Nana Saheb Peshvva II olarak doğmuş (1859 1824 -24 19 Eylül Mayıs), Dhondu Pant , bir yerli ve Peshvva ait Maratha imparatorluğu açtı, aristokrat ve savaşçı, Cawnpore isyanı ( Kanpur sırasında) 1857 ayaklanması . Sürgündeki Maratha Peshwa Baji Rao II'nin evlatlık oğlu olan Nana Saheb, Doğu Hindistan Şirketi'nden emekli maaşı almaya hakkı olduğuna inanıyordu , ancak sözleşmenin temelindeki sorunlar oldukça belirsiz. Şirketin babasının ölümünden sonra emekli maaşını devam ettirmeyi reddetmesi ve onun yüksek elli politikalar olarak algıladığı şey, onu Hindistan'da isyan etmeye ve şirket yönetiminden bağımsızlık aramaya zorladı. Cawnpore'daki İngiliz garnizonunu teslim olmaya zorladı, ardından kurtulanları idam etti ve birkaç günlüğüne Cawnpore'un kontrolünü ele geçirdi. Daha sonra, güçleri Cawnpore'u yeniden ele geçiren bir İngiliz kuvveti tarafından yenildikten sonra ortadan kayboldu. 1859'da öldüğü sanılan Nepal Tepeleri'ne gitti.
Erken dönem
Nana, 19 Mayıs 1824'te Nana Govind Dhondu Pant olarak Narayan Bhat ve Ganga Bai'nin oğlu olarak dünyaya geldi .
Sonra Maratha yenilgiden Üçüncü Maratha Savaşı , Doğu Hindistan Şirketi sürgün etmişti Peshvva için Baji Rao II Bithoor Cawnpore (şimdi yakın Kanpur o İngiliz emekli dışarı kısmen ödenen büyük bir kuruluş tutulan). Nana'nın, iyi eğitimli bir Deccani Brahmin olan babası, Bithoor'daki eski Peshwa'nın bir mahkeme memuru olmak için ailesiyle birlikte Batı Ghats'tan seyahat etmişti. Oğulları olmayan Baji Rao, 1827'de Nana Saheb'i ve küçük erkek kardeşini evlat edindi. Her iki çocuğun da annesi Peşwa'nın eşlerinden birinin kız kardeşiydi. Nana Saheb'in çocukluk arkadaşları , daha sonra Rani Lakshmibai olarak ünlenen Tatya Tope , Azimullah Khan ve Manikarnika Tambe'yi içeriyordu . Tatya Tope, Peshwa Baji Rao II'nin sarayında önemli bir soylu olan Pandurang Rao Tope'nin oğluydu. Baji Rao II, Bithoor'a sürgün edildikten sonra Pandurang Rao ve ailesi de oraya taşındı. Tatya Tope, Nana Saheb'in eskrim ustasıydı. Azimullah Han, sekreter olarak Nana Saheb mahkemeye katıldı ölümünden sonra Baji Rao II 1851 yılında Daha sonra oldu dewan Nana Saheb mahkemede.
Miras
Battal Doktrini tarafından geliştirilen bir ilhak politikası oldu Rab Dalhousie İngiliz oldu, Hindistan Genel Valisi Doktrin, İngiliz Doğu Hindistan Şirketi doğrudan etkisi (paramountcy) altında herhangi bir soylu devlet veya bölgeye göre 1848 ile 1856 yılları arasında (alt kıtadaki egemen emperyal güç), İngiliz Yan Sistemine bağlı bir vasal devlet olarak, eğer yönetici ya "açıkça yetersizse veya doğrudan varisi olmadan ölürse" otomatik olarak ilhak edilecektir. İkincisi, bir varisi olmayan bir Hint hükümdarının bir halefi seçme konusunda uzun süredir yerleşik olan yasal hakkının yerini aldı. Ayrıca İngilizler, potansiyel yöneticilerin yeterince yetkin olup olmadığına karar vereceklerdi. Doktrin ve uygulaması Kızılderililer tarafından yaygın olarak gayri meşru olarak görülüyordu. O zamanlar Şirket, alt kıtaya yayılmış birçok bölgede mutlak, imparatorluk idari yargı yetkisine sahipti. Şirket Prens durumlarını devralan Satara (1848), Jaitpur ve Sambalpur (1849), Baghat (1850), Nagpur (1853) ve Jhansi (1854) bu doktrini kullanarak. İngilizler , yerel yöneticinin düzgün yönetmediğini iddia ederek Awadh'ı (Oudh) (1856) devraldı . Şirket, bu doktrini kullanarak yıllık gelirine yaklaşık 4 milyon sterlin ekledi. Doğu Hindistan Şirketi'nin artan gücüyle, Hint toplumunun bazı kesimlerinde ve büyük ölçüde yerli silahlı Jhansi güçleri arasında hoşnutsuzluk kaynadı ; bunlar, 1857 Hint isyanı sırasında tahttan indirilen hanedanların üyeleriyle birleşti.
Peşwa'nın vasiyeti uyarınca Nana Saheb, evlat edinilmesi yoluyla Maratha'nın tahtının varisiydi ve evlat edinen babasının Doğu Hindistan Şirketi'nden devam eden yıllık 80.000 £ emekli maaşı almaya hak kazandı. Ancak, Baji Rao II'nin ölümünden sonra, Şirket, Nana'nın doğuştan varis olmadığı ve krallığın artık var olmadığı gerekçesiyle emekli maaşını durdurdu. Nana, hâlâ zengin olmasına rağmen, hem emekli maaşının sona ermesi hem de sürgünde Baji Rao'nun elinde tuttuğu çeşitli unvanların ve bağışların askıya alınmasından çok rahatsız oldu. Buna göre, Nana Saheb , İngiliz Hükümeti ile davasını savunmak için 1853'te İngiltere'ye bir elçi ( Azimullah Han ) gönderdi . Ancak Azimullah Han, İngilizleri emekli maaşını yeniden almaya ikna edemedi ve 1855'te Hindistan'a döndü.
1857 ayaklanmasındaki rolü
Nana Saheb, Kanpur Koleksiyoncusu Charles Hillersdon'un güvenini kazandı. İsyanın Cawnpore'a yayılması durumunda Nana Saheb'in İngilizleri desteklemek için 1500 askerden oluşan bir güç toplaması planlanmıştı.
6 Haziran 1857'de Doğu Hindistan Şirketi'nin Cawnpore'daki güçleri tarafından isyan sırasında , İngiliz birliği kasabanın kuzey kesimindeki bir yerleşime sığınmıştı. Cawnpore'da hüküm süren kaosun ortasında, Nana ve kuvvetleri kasabanın kuzey kesiminde bulunan İngiliz dergisine girdiler . Dergiyi koruyan 53. Yerli Piyade'nin askerleri, Nana'nın Şirket adına dergiyi korumaya geldiğini düşünüyordu. O dergiyi girilen Ancak, bir kez Nana Saheb o Şirket aleyhine isyan bir katılımcı oldu ve bir olması amaçlanmıştır açıkladı vasal ait Bahadur Şah II .
Şirket hazinesini ele geçirdikten sonra Nana , Peshwa geleneği altında Maratha konfederasyonunu yeniden kurmak istediğini belirterek Grand Trunk Road'a doğru ilerledi ve Kanpur'u ele geçirmeye karar verdi. Nana, yolda Kalyanpur'da asi Bölük askerleriyle karşılaştı . Askerler Bahadur Şah II ile görüşmek için Delhi'ye gidiyorlardı . Nana onların Cawnpore'a geri dönmelerini ve İngilizleri yenmesine yardım etmelerini istedi. Askerler ilk başta isteksizdi, ancak İngiliz hükümdarlığını yok edeceklerse maaşlarını ikiye katlayıp onları altınla ödüllendirmeye söz verdiğinde Nana'ya katılmaya karar verdiler.
Wheeler'ın intikamına saldırı
5 Haziran 1857'de Nana Saheb, General Wheeler'a ertesi sabah saat 10'da bir saldırı beklediğini bildiren bir mektup gönderdi. 6 Haziran'da, güçleri (isyancı askerler dahil) Şirket'in sağlamlaştırılmasına sabah saat 10: 30'da saldırdı. Şirket güçleri saldırı için yeterince hazırlıklı değildi, ancak saldıran güçler sağlam yerleşime girmek konusunda isteksiz olduklarından kendilerini savunmayı başardılar. Kızılderili güçleri, yerleşimin barutla doldurulmuş hendeklere sahip olduğuna ve yaklaşırlarsa patlayacaklarına inandırılmıştı. Şirket tarafı derme çatma kalesinde üç hafta boyunca az su ve yiyecek kaynakları ile direndi ve güneş çarpması ve susuzluk nedeniyle birçok hayatını kaybetti.
İngiliz garnizonundaki gelişmelerin haberi yayıldıkça, Nana Saheb'e daha fazla asi sepoy katıldı. 10 Haziran'a kadar, on iki bin ila on beş bin Hint askerine liderlik ettiğine inanılıyordu. Kuşatmanın ilk haftasında, Nana Saheb'in güçleri eki kuşattı, boşluklar yarattı ve çevredeki binalardan ateş etme pozisyonları oluşturdu . Savunan Yüzbaşı John Moore misilleme yaptı ve gece sortileri başlattı . Nana Saheb daha sonra karargahını yaklaşık iki mil uzakta bulunan Savada House'a (veya Savada Kothi ) çekti . Moore'un yaptıklarına yanıt olarak Nana Saheb, İngilizlerin sağlamlaştırılmasına doğrudan bir saldırı girişiminde bulunmaya karar verdi, ancak isyancı askerler bir coşku göstermediler.
Keskin nişancı ateş ve bombardıman , Haziran 1857 23 kadar 100. yıldönümü sürdürdü Plassey Savaşı . 23 Haziran 1757'de gerçekleşen Plassey Muharebesi, Hindistan'da Doğu Hindistan Şirketi yönetiminin genişlemesine yol açan en önemli savaşlardan biriydi . Sepoyların ayaklanmasının itici güçlerinden biri, bu savaştan tam yüz yıl sonra Doğu Hindistan Şirketi yönetiminin çöküşünü öngören bir kehanetti. Bu, Nana Saheb komutasındaki isyancı askerlerin 23 Haziran 1857'de sağlamlaştırmaya büyük bir saldırı başlatmasına neden oldu. Ancak, günün sonunda sağlamlaştırmaya giremediler.
Sağlama, askerlerini ve sivillerini art arda gelen bombardımanlara , keskin nişancı ateşine ve saldırganların saldırılarına karşı sürekli olarak kaybediyordu . Aynı zamanda hastalıktan ve düşük gıda, su ve ilaç kaynaklarından muzdaripti. General Wheeler'ın kişisel morali, oğlu Teğmen Gordon Wheeler'ın kışlalara yapılan bir saldırıda başı kesildikten sonra düşüktü.
Nana Saheb ve danışmanları, çıkmaza son vermek için bir plan yaptılar. 24 Haziran'da Rose Greenway adında bir kadın mahkumu mesajlarını iletmek için siperlere gönderdi. Teslim olma karşılığında, Avrupalıların Allahabad'a gidebilecekleri Ganj üzerindeki bir rıhtım olan Satichaura Ghat'a güvenli geçiş sözü verdi . General Wheeler, imzalanmadığı için teklifi reddetti ve teklifin bizzat Nana Saheb tarafından yapıldığının garantisi yoktu.
Ertesi gün, 25 Haziran'da Nana Saheb, başka bir kadın mahkum olan Bayan Jacobi aracılığıyla kendisi tarafından imzalanmış ikinci bir not gönderdi. Sağlama farklı görüşlere sahip iki gruba ayrıldı - bir grup savunmaya devam etmekten yanayken, ikinci grup teklifi kabul etmeye istekliydi. Ertesi gün, Nana Saheb'in kuvvetleri tarafından bombalanmadı. Sonunda Wheeler, Allahabad'a güvenli bir geçiş karşılığında teslim olmaya karar verdi. Avrupalılar, bir günlük hazırlık ve ölülerini gömdükten sonra 27 Haziran 1857 sabahı Allahabad'a gitmeye karar verdiler.
Satichaura Ghat katliamı
27 Haziran sabahı, sağlam bir yerden Wheeler tarafından yönetilen büyük bir sütun çıktı. Nana , kadınların, çocukların ve hastaların nehir kıyısına gitmesini sağlamak için bir dizi araba , doliler ve filler gönderdi. Şirket memurları ve askeri adamlarının silahlarını ve cephanelerini yanlarına almalarına izin verildi ve neredeyse tüm isyancı ordusu eşlik etti. Saat 8'de Satichaura Ghat'a ulaştılar . Bu ghatta Nana Saheb, Allahabad'a hareketleri için Hardev Mallah adlı bir kayıkçıya ait yaklaşık 40 tekne ayarlamıştı. Ganj nehri, Satichaura Ghat'ta alışılmadık derecede kuruydu ve Avrupalılar tekneleri uzağa sürüklemekte zorlandılar. Nehre inen basamakların uçuşu boyunca ve ayrıca ghat'ın her iki yanındaki yüksek bankalar, eski efendilerinin ayrılışını görmek için çok sayıda toplanmış insanlarla doluydu. Kıyılar boyunca insan kalabalığının yanında duran, Allahabad'dan 6. Yerli Piyade ve Benares'ten 37. Piyade sepoylarıydı . Bu taburların ikisi de James George Smith Neill tarafından görev yerlerinden uzaklaştırıldı . Geçit töreninde toplandılar ve silahlarını bırakmaları emredildi ve bunu yaptıktan sonra İngiliz birlikleri tarafından acımasızca ateşe verildi. Kaçtığı için şanslı olanlar köylerine döndüler ve onun yürüyüşü yolunda uzanan bütün köyleri yağmalayan Neills'in vahşetini duydular. Entrenchment'e yapılan saldırıya katılma umutlarıyla öfkelerini dışa vurmak için Cawnpore'a gelen bu askerler, Satichaura ghat'taki işlemleri de izliyorlardı. Wheeler ve ekibi, gemiye ilk gelenlerdi ve teknelerini suya indirmeyi başaran ilk kişilerdi. Bu noktada muhtemelen yüksek bankalardan bir ateş açıldı ve Hintli kayıkçılar denize atladılar ve kıyılara doğru yüzmeye başladılar. Atlamaları sırasında, bazı pişirme yangınları söndürülerek bazı tekneler ateşe verildi. Tartışmalar, Satichaura Ghat'ta tam olarak ne olduğunu kuşatsa da ve ilk atışı kimin yaptığı bilinmese de, ayrılan Avrupalılar asi sepoylar tarafından saldırıya uğradı ve çoğu öldürüldü veya yakalandı.
Şirket görevlilerinden bazıları daha sonra Nana'nın tekneleri gecikmeye neden olmak için mümkün olduğu kadar çamurun üstüne koyduğunu iddia etti. Ayrıca Nana'nın daha önce isyancıların tüm Avrupalılara ateş açıp onları öldürmesini sağladığını iddia ettiler. Doğu Hindistan Şirketi daha sonra Nana'yı masum insanlara ihanet etmek ve öldürmekle suçlasa da, Nana'nın katliamı önceden planladığını veya emrettiğini kanıtlayan kesin bir kanıt bulunamadı. Bazı tarihçiler, Satichaura Ghat katliamının Nana ve arkadaşları tarafından uygulanan herhangi bir planın değil, kafa karışıklığının sonucu olduğuna inanıyor. Bununla birlikte, nehir kıyısı boyunca önceden konumlandırılmış toplardan keskin nişancı ateşinin olay yerinde bildirilmiş olması, ön planlamayı önerebilir.
Durum ne olursa olsun, Satichaura Ghat'taki yaygın karışıklığın ortasında, Nana'nın generali Tatya Tope'nin 2. Bengal Süvari birliğine ve bazı topçu birliklerine Avrupalılara ateş açmasını emrettiği iddia ediliyor. Asi süvari sowar'lar , kalan Şirket askerlerini kılıç ve tabancalarla öldürmek için suya girdi. Hayatta kalan erkekler öldürülürken, kadınlar ve çocuklar yakalandı, çünkü Nana onların öldürülmesini onaylamadı. Kuşatma sırasında yaklaşık 120 kadın ve çocuk esir alındı ve Nana Saheb'in karargahı Savada House'a götürüldü.
İsyancı askerler, daha güvenli sulara yavaşça sürüklenen Wheeler'ın teknesini de takip ettiler. Biraz ateş ettikten sonra, teknedeki Avrupalı erkekler beyaz bayrağı dalgalandırmaya karar verdi . Tekneden indirilip Savada evine geri götürüldüler. Hayatta kalan adamlar, Nana'nın askerleri onları öldürmeye hazırlanırken yerde oturuyordu. Kadınlar kocalarıyla birlikte ölecekleri konusunda ısrar ettiler, ancak geri çekildiler. Nana, İngiliz papaz Moncrieff'in öldürülmeden önce duaları okuma isteğini kabul etti. İngilizler başlangıçta silahlarla yaralandı, ardından kılıçlarla öldürüldü. Kadın ve çocuklar, geri kalan meslektaşları ile yeniden bir araya gelmek üzere Savada Evi'ne götürüldü.
Bibighar katliamı
Hayatta kalan yaklaşık 120 kadın ve çocuk, Savada Evi'nden Cawnpore'da villa tipi bir ev olan Bibighar'a ("Hanımların Evi") taşındı. Daha sonra Wheeler'ın teknesinden kurtulanlar olan başka kadın ve çocuklar da onlara katıldı. Fatehgarh'tan başka bir grup kadın ve çocuk ve diğer esir kadınlar da Bibighar'da hapsedildi. Toplamda, orada yaklaşık 200 kadın ve çocuk vardı.
Nana Saheb, hayatta kalanlara bakmak için Hussaini Khanum (Hussaini Begum olarak da bilinir) adında bir tawaif ( denizci kızı) görevlendirdi . Bu mahkumları Doğu Hindistan Şirketi ile pazarlık yaparken kullanmaya karar verdi. Yaklaşık 1.000 İngiliz, 150 Sih asker ve 30 düzensiz süvariden oluşan Şirket kuvvetleri , Cawnpore ve Lucknow'u geri almak için General Henry Havelock komutasındaki Allahabad'dan yola çıktı . Havelock'un güçlerine daha sonra Binbaşı Renaud ve James Neill komutasındaki güçler katıldı . Nana, Havelock ve Neill komutasındaki Doğu Hindistan Şirketi güçlerinin Allahabad'a çekilmesini talep etti . Ancak, Şirket güçleri amansızca Cawnpore'a doğru ilerledi. Nana ilerlemelerini kontrol etmek için bir ordu gönderdi ve iki ordu , General Havelock'un güçlerinin galip geldiği ve kasabayı ele geçirdiği Fattehpore'da 12 Temmuz'da bir araya geldi .
Nana daha sonra kardeşi Bala Rao'nun komutası altında başka bir kuvvet gönderdi. 15 Temmuz'da General Havelock komutasındaki İngiliz kuvvetleri , Aong Muharebesi'nde Bala Rao'nun ordusunu yendi . 16 Temmuz'da Havelock'un kuvvetleri Cawnpore'a ilerlemeye başladı. Aong Savaşı sırasında, Havelock, yolun ilerisinde 8 topçu parçasına sahip 5.000 isyancı askerden oluşan bir ordu olduğunu bildiren bazı isyancı askerleri yakalamayı başardı. Havelock , bu orduya yandan bir saldırı başlatmaya karar verdi , ancak isyancı askerler kuşatma manevrasını gördü ve ateş açtı. Savaş her iki tarafta da ağır kayıplarla sonuçlandı, ancak Şirket güçleri için Cawnpore'a giden yolu açtı.
Bu zamana kadar, Şirket güçlerinin Cawnpore'a yaklaştığı ve Nana'nın pazarlık girişimlerinin başarısız olduğu anlaşıldı. Nana, Havelock ve Neill liderliğindeki İngiliz birliklerinin Hintli köylülere şiddet uyguladığı konusunda bilgilendirildi. Nana ve aralarında Tatya Tope ve Azimullah Han'ın da bulunduğu arkadaşları Bibighar'daki tutsaklara ne yapacaklarını tartıştılar. Nana'nın danışmanlarından bazıları, ilerleyen İngiliz güçleri tarafından Kızılderililerin öldürülmesinin intikamı olarak Bibighar'daki tutsakları öldürmeye karar vermişti. Nana'nın ailesinin kadınları karara karşı çıktılar ve açlık grevine başladılar, ancak çabaları boşunaydı.
Nihayet 15 Temmuz'da Bibighar'da tutuklu bulunan kadın ve çocukların öldürülmesi emri verildi. Bazı Şirket tarihçileri, katliam emrinin Nana tarafından verildiğini belirtmesine rağmen, katliamı kimin emri gibi olayın detayları belirsizliğini koruyor. Bazı kaynaklara göre, Azimullah Han, Bibighar'da kadın ve çocukların öldürülmesini emretti, bazıları ise cinayetlerin Nana'nın bir Begüm veya köle kızının veya metresinin emrettiğine inanıyor.
İsyancı sepoylar ilk başta kadınları ve çocukları öldürme emrine itaat etmeyi reddettiler. Görevi ihmal ettikleri için infazla tehdit edildiklerinde bazıları kadınları ve çocukları avludan çıkarmayı kabul etti. Nana, gelişen katliama tanık olmak istemediği için binayı terk etti. Kadınlara ve çocuklara toplantı salonlarından çıkmaları emredildi, ancak bunu reddettiler. Asi askerler daha sonra tahta pencerelerdeki deliklerden ateş etmeye başladı. İlk ateşlemenin ardından askerler, esirlerin çığlıklarından rahatsız oldu ve kadınlara ve çocuklara ateş açmayı inatla reddettiler.
Kızgın bir Begum Hussaini Khanum, sepoyların davranışını korkaklık olarak nitelendirdi ve sevgilisi Sarvur Khan'dan tutsakları öldürme işini bitirmesini istedi. Sarvur Han ile hayatta kalan kadın ve çocukları katlettiler bazı kasap, işe balta . Kasaplar, bütün tutsakların öldürüldüğü anlaşıldığında oradan ayrıldı. Ancak birkaç kadın ve çocuk diğer cesetlerin altına saklanarak hayatta kalmayı başardı. Kurbanların cesetlerinin bazı süpürücüler tarafından kuru bir kuyuya atılması kararlaştırıldı. Ertesi sabah, isyancılar cesetleri atmak için geldiklerinde, dört ila yedi yaşları arasındaki üç kadın ve üç çocuğun hala hayatta olduğunu gördüler. Hayatta kalan kadınlar, aynı zamanda cinayet kurbanlarının cesetlerini soymaları söylenen süpürücüler tarafından kuyuya atıldı. Süpürücüler daha sonra üç küçük çocuğu her seferinde en küçükleri olmak üzere kuyuya attılar. Bu nedenle, aralarında küçük çocukların da bulunduğu bazı kurbanlar, bir ceset yığınına diri diri gömüldü.
İngilizler tarafından Cawnpore'un yeniden ele geçirilmesi
Şirket güçleri 16 Temmuz 1857'de Cawnpore'a ulaştı. General Havelock'a, Saheb'in Ahirwa köyünde bir pozisyon aldığı bilgisi verildi. Kuvvetleri Nana'nın güçlerine bir saldırı başlattı ve galip çıktı. Nana daha sonra Cawnpore dergisini havaya uçurdu, yeri terk etti ve Bithoor'a çekildi . İngiliz askerleri Bibighar katliamını öğrendiklerinde, evlerin yağmalanması ve yakılması da dahil olmak üzere misilleme amaçlı şiddete maruz kaldılar.
19 Temmuz'da General Havelock, Bithoor'daki operasyonlarına yeniden başladı, ancak Nana Saheb çoktan kaçmıştı. İngiliz kuvvetleri, Bithoor'un tüm köylülerini acımasızca katletti. Erkekleri ve kadınları, küçük çocukları ve yaşlıları öldürdüler. Nana'nın Bithoor'daki sarayı direniş göstermeden işgal edildi. İngiliz birlikleri silahlara, fillere ve develere el koydu ve Nana'nın sarayını ateşe verdi. Nana Saheb'in çok az kalıntıları biliniyor ancak gümüş takılı bir kılıç daha ilginç olanlardan biri gibi görünüyor. Birçok İngiliz arama grubu Nana Saheb'i ele geçirmeye çalıştı ama hepsi onun kaçmasını engelleyemedi. 7. Bengal Piyadesinin bir müfrezesi onu yakalamaya çok yaklaştı, ancak tam zamanında kaçmayı başardı. Acelesi içinde bu kılıcı yemek yediği masanın üzerine bıraktı. 7. Bengal Piyadesinin Binbaşı Templer (daha sonra Tümgeneral) kılıcı eve getirdi. 1920'lerde aile, müzayedede satıldığı 1992 yılına kadar Exeter Müzesi'ne ödünç verdi. Bu kılıcın şu an nerede olduğu bilinmiyor.
Kaybolma
Şirket, Cawnpore'u yeniden ele geçirdikten sonra Nana ortadan kayboldu. Generali Tatya Tope , esas olarak Gwalior birliğinden asi askerlerden oluşan büyük bir ordu topladıktan sonra Kasım 1857'de Cawnpore'u yeniden ele geçirmeye çalıştı. Cawnpore'un batı ve kuzeybatısındaki tüm rotaların kontrolünü ele geçirmeyi başardı, ancak daha sonra İkinci Cawnpore Savaşı'nda mağlup oldu .
Eylül 1857'de Nana'nın sıtma hastalığına yakalandığı bildirildi; ancak bu şüphelidir. Rani Laxmibai, Tatya Tope ve Rao Saheb (Nana Saheb'in yakın sırdaşı) Haziran 1858'de Gwalior'da Nana Saheb'i Peshwa olarak ilan ettiler.
Nepal bağlantısı
1859'da Nana'nın Nepal'e kaçtığı bildirildi . Perceval Landon, Nana Sahib'in günlerini Nepal'in batısındaki Ririthang yakınlarındaki Thapa Teli'de Nepal Başbakanı Sir Jang Bahadur Rana'nın koruması altında geçirdiğini kaydetti . Ailesi de koruma altına alındı, ancak değerli mücevherler karşılığında Nepal'in doğusunda Dhangara'da. Şubat 1860'da İngilizlere, Nana'nın eşlerinin Thapathali yakınlarındaki bir evde ikamet ettikleri Nepal'e sığındıkları bildirildi. Nana'nın kendisinin Nepal'in iç kesimlerinde yaşadığı bildirildi. Bazı eski hükümet kayıtları, 24 Eylül 1859'da bir av sırasında bir kaplanın kendisine saldırmasının ardından Nepal'de öldüğünü iddia etti, ancak diğer kayıtlar bu konuda farklılık gösteriyor. Nana'nın nihai kaderi asla bilinmiyordu.
İngilizler tarafından sorgulanan bir Brahmin olan Venkateshwar, 1861'de Nepal'de Nana Saheb'le tanıştığını açıkladı. 1888'e kadar yakalandığına dair söylentiler ve raporlar vardı ve bir dizi kişi Nana olduğunu iddia ederek İngilizlere teslim oldu. . Bu raporların doğru olmadığı ortaya çıkınca, onu yakalamaya yönelik daha fazla girişimden vazgeçildi. Ayrıca Konstantinopolis'te görüldüğüne dair haberler de vardı (Bugünlerde İstanbul ).
Sihor bağlantısı
1970'lerde alınan iki harf ve bir günlük diye bir münzevi, Yogindra Dayanand Maharaj gibi yaşadığını hesaba Sihor muhtemelen yazılı iki harflerle ele alınmış, 1903 Harshram Mehta, Nana Saheb Sanskrit öğretmeni yılındaki ölümüne kadar kıyı Gujarat onun tarafından Eski Marathi ve siyah mürekkeple 1856 tarihli ve Baloo Nana'yı imzaladı . Üçüncü belge, Harshram'ın kardeşi Kalyanji Mehta'nın günlüğüdür. In Old Gujarati , isyanın başarısızlığından sonra meslektaşları ile Sihor için Nana Saheb günlüğü kayıtları gelişi. Kalyanji, Nana Saheb'in oğlu Shridhar'ın adını Giridhar olarak değiştirerek kendi oğlu olarak yetiştirmiş ve onu Sihori Brahmin ailesinde evlendirmişti. Günlüğü ayrıca Nana Saheb'in 1903'te Kalyanji'nin Sihor'daki evi Dave Sheri'de öldüğünü kaydeder. Yer hala onun bazı makalelerini sergiliyor. Giridhar'ın oğlu Keshavlal Mehta, 1970'lerde bu belgeleri ele geçirdi ve torunları hala kasabada yaşıyor.
Belgelerin gerçekliği 1992'de Ulusal Müze'nin eski müdürü GN Pant tarafından kabul edildi, ancak resmi tanınma hiçbir zaman sağlanmadı.
Belsare'nin hesabı
Maharashtrian aziz üzerinde KV Belsare kitabı Brahma Chaitanya kayıp savaştan sonra, Nana Saheb gittiği iddiaları Naimisharanya çevresinde, Naimisha Ormanı Sitapur o emniyet güvence verdi Brahma Chaitanya'yı tanıştı, Uttar Pradesh. 1860'tan 1906'daki ölümüne kadar orada yaşadı. Kitaba göre 30 Ekim - 1 Kasım 1906 arasında öldü ve Brahma Chaitanya son ayinlerini yaptı. Kitaptaki iddiaların gerçekliği kanıtlanmamıştır.
|Öncesinde


Bajirao II


Peshwa


1851–1857
|Hiçbiri tarafından başarılamadı


Popüler kültür
Jules Verne'in 1857 olaylarından on yıl sonra Hindistan'da geçen The End of Nana Sahib romanı (aynı zamanda " The Steam House " adıyla yayınlandı ) bu söylentilere dayanıyor ve tarihsel olarak doğru değil - örneğin, roman Nana Saheb'in Jhansi'den Rani Lakshmibai ile evli olduğunu iddia ediyor .
1857 Hint İsyanı'nın 150. yıldönümü olan 2008'de yayınlanan ve Anurag Kumar tarafından yazılan bir başka roman Recalcitrance , Sahib'e benzer bir karakterin Kızılderili bir bilgeden kutsamalar aldığını ve ona hayatı ve 1857 savaşıyla bağlantılı özel bir nimet verir.
1936 yapımı The Charge of the Light Brigade filmindeki Surat Khan karakteri, genel olarak Nana Saheb'e dayanıyor gibi görünüyor.
Donald Cirulli'nin "The Devil's Wind" adlı romanı 2018'de yayınlandı, diğer şeylerin yanı sıra, Wheeler'ın Cawnpore'daki Entrenchment kuşatmasını ve Delhi'deki İngiliz saldırısını (her ikisi de 1857'de) anlattı.