Çalışma hakkı yasaları ABD eyaletlerinin yarısından fazlası tarafından çıkarılmıştır. Bu yasalar, işçi sendikaları ve çalışanlar için sendika üyeliği gerektiren işverenler arasındaki anlaşmaları yasaklayan Taft-Hartley Yasası hükümleriyle karıştırılmamalıdır. Taft-Hartley Yasası uyarınca, çalışanlar bir sendikaya üye olsun veya olmasın, aynı istihdam hakkına sahiptir. Bununla birlikte, Kanun, sendikaların, tüm çalışanların faydalanabileceği siyasi olmayan sendika girişimleri için ödeme yapmalarını zorunlu kılmaktadır.
Devletlerin kabul ettiği çalışma hakkı yasaları, belirli sektörlerde bu ödeme gereksinimini yasaklamaktadır.
Taft-Hartley Yasası
1947'de kabul edilen Taft-Hartley Yasası, bugün Birleşik Devletler iş hukukunun temel taşı olmaya devam ediyor. Bu yasa, II. Dünya Savaşı sonrası Amerika'nın emeğe yönelik tutumlarını yansıtan 1935 tarihli Wagner Yasasını değiştirdi. Savaş sırasındaki "ulusal acil durum" grevleri, savaş sonrası grevler ve Wagner Yasası'nın sendikalara sağladığı avantajlar nedeniyle, Cumhuriyet kontrolündeki bir Kongre, Yasa’yı emek ve yönetim arasındaki güç dengesini yeniden kurma çabası içinde geçirdi. Kanun, sendikaların faaliyetlerini dört şekilde kısıtlar:
- Sendikalarca haksız emek uygulamalarının yasaklanması
- Sendika üyesi olan çalışanların haklarının listelenmesi
- İşveren haklarının listelenmesi
- Amerika Birleşik Devletleri başkanının, ulusal bir acil durum teşkil edebilecek işgücü grevlerini askıya alma yetkisine sahip olması
Çalışma Hakkı Yasası
Birçoğu, Taft-Hartley Yasası'nın orijinal "çalışma hakkı" yasası olduğunu iddia ediyor, çünkü gelecekteki çalışanların bir sendikaya üye olmayı seçmezlerse istihdamdan men edilmemelerini sağlıyor. Bu nedenle çalışma hakkı bir sorun değil. Çalışma hakkı tartışmasındaki gerçek çekişme kemiği, sendika dışı çalışanların, yararlanabilecekleri toplu pazarlık ve sendikaların korunması gibi bazı sendika faaliyetleri için ücret ödemeye zorlanmasının gerekip gerekmediğidir.
Taft-Hartley, bir şirketteki tüm çalışanların sendikaya üye olmaları olsun olmasın, sendika faaliyeti ile aynı yararları elde etmelerini ister. Örneğin, bir sendika, üyeleri için bir maaş zammı ile pazarlık yaparsa, işveren sendika dışı çalışanlarına aynı maaş zammı vermelidir. Birçok sektörde, sendika dışı çalışanların Taft-Hartley tarafından sağlanan sendika ödeneğinin tazminatı olarak "acente ücreti" ödemeleri gerekmektedir. Ancak, sendika üyeleri için düzenli aidatlarda yer alan sendikanın siyasi faaliyet ücretlerini ödemeleri gerekmemektedir.
Çalışma Hakkı Tartışması
Mevcut siyasi iklimde çalışma hakkı yasaları, işverenlerin veya sendikaların sendika dışı çalışanlardan sendika ile ilgili ücretlerin ödenmesini talep etmelerini engellemeyi amaçlamaktadır. Yasa destekçileri, ücret talep etmenin ekonomik büyümeyi engellediğini ve bazı şirketleri veya sektörleri potansiyel çalışanlar için daha az çekici hale getirebileceğini savunuyorlar. Ayrıca, çalışanları ücret ödemeye zorlamanın sadece güçlü bir sendika varlığına sahip bir endüstride veya şirkette çalıştıkları için özgürlüklerinin ihlali olduğunu düşünüyorlar.
Çalışma hakkı yasalarının muhalifleri, sendika dışı çalışanların sendika faaliyetinin faydalarını ücret ödemeden elde etmesinin haksız olduğunu belirtirken, sendikaya mensup diğer çalışanlar sendika aidatlarıyla aynı faaliyeti desteklemektedir.
Daha geniş bir siyasi düzeyde, çalışma hakkı yasalarının sendikaların etkisini ve finansal gücünü azalttığı ve dolayısıyla sendikaların siyasi adaylar ve girişimler için daha az destek sağlayabileceği tartışılmaktadır. Sendikalar tipik olarak Demokratik politikacıları desteklediğinden, çoğu çalışma hakkı yasalarının (tipik olarak Cumhuriyetçiler tarafından desteklenmektedir), özellikle devlet düzeyinde Demokratlara olan desteğin zayıflatılmasının amaçlandığına inanmaktadır.