Uzun yıllar önce, Elizabeth Kubler Ross ile çalışmaktan zevk aldım. Bildiğiniz gibi, Ölüm ve Ölüm Üzerine Kitabı'nda Elizabeth, 5 safha aşamasını tanımladı: öfke, inkar, pazarlık, depresyon ve son olarak kabul.
Birçok insan gibi, uzun yıllardır Elizabeth'in çerçevesini, insanların ölümcül bir hastalık ile karşı karşıya geldiği insanların yaşamları üzerindeki etkisi açısından düşündüm.
Son zamanlarda, Elizabeth'in tarif ettiği 5 aşamadan pek çok duruma uygulanabileceğini anlamaya başladım. Örneğin, boşanmadan sonra geçirdiğimiz aşamalar benzer bir model izler.
Şimdi, Bali'de 8 hafta sonra, aynı aşamaların yoga yolculuğum için geçerli olduğunu görebiliyorum. Son iki ay içinde, ağladım, kendimi saklıyorum, öğretmenlerime, benim için geçici olarak vazgeçtim ve sonunda kendimi biraz daha fazla sevmeyi öğrendim.
İnanılmaz bir yolculuk oldu ve bu 8 hafta boyunca yolculuğum hakkında biraz daha fazla bilgi paylaşmak istiyorum. Umarım deneyimlerim size yoga yapmak için sana güven verir. Eğer yapabilirsem, sen de yapabilirsin!
Kişisel yolculuğumun başlangıcını okurken lütfen cesaret kırmayın. Göreceğiniz gibi, nazik yoga hayatımın hayati bir parçası oldu. Aslında, onsuz bir gün bile devam etmeyi hayal bile edemiyorum!
Aynı zamanda, herkes, normal olana dair bir his elde etmenin zor olduğu için yoga'nın yararları konusunda her zaman çok olumludur. Sonuç olarak, çoğumuz, özellikle yaşlı yetişkinler, oluğa girmeye çalışan tek kişi olup olmadığımızı merak ediyorlar.
Son 8 haftadır geçirdiğim 5 etap, nazik yoga hayatımın bir parçası haline getirmeyi öğrendim.
İnkar - “Bu Şekilde Çıkamıyorum!”
Her zaman yaşımdaki diğer insanlarla karşılaştırıldığında oldukça aktif olduğumu düşündüm. Günde en az 30 dakika yürüyorum. Su ısıtıcısı topumu her sabah salladım. Hatta yerel spor salonunda ara sıra Jazzercise sınıfını da alıyorum.
Ne yazık ki, bu aktivitelerden hiçbiri gerçekten yaşlanmakta olan bedenimle ilgili terimlere gelmek zorunda kalmadı. Ben yürüdüğümde, kendi hızımda yaptım. Çevremdeki dünyanın güzelliği tarafından sürekli dikkatimi dağıttım. Su ısıtıcısı topunu salladığımda, sadece rahat ve kolay olduğu sürece bunu yaptım.
Ardından, 30 yıl aradan sonra tekrar yoga yapmaya başladım ve tüm gururum etrafımda çökmeye başladı. İlk 90 dakikalık dersime sadece 20 dakika sonra, “Bu olamaz. Bu nasıl şekil dışı olabilir? ”
Bunu seni cesaretlendirmek için söylemiyorum. Tam tersi. Biraz sonra açıklayacağım gibi, sonunda bu duyguları bastırdım ve kendim hakkında daha iyi hissetmedim. Bunun yerine, nasıl hissettiğimi anlatayım çünkü gelecekte de benzer duygulara karşı bağışıklık kurmanıza yardımcı olabilir.
Benim deneyimime göre, 1st sınıf en tehlikeli olanıdır. Eğer biraz hayal kırıklığı için zihinsel olarak hazır değilseniz, sağlık ve mutluluk yoluna girme şansınız olmadan önce bırakabilirsiniz.
Öfke - “Kendimi Şeklimizden Çıkarmama İnanamıyorum!”
Bali'de yaklaşık bir hafta sonra, odağım biraz değişti. Kendime, “Bu şeklimiz olduğuna inanamıyorum” demek yerine kendimi “Kendimi bu şeklin dışına çıkmasına izin verdiğime inanamıyorum” diye düşündüm.
Bu ince bir ayrım, ama benim için oldukça acı verici olanı. Geçmişte yaptığım tüm kararları düşünmeye başladım - ne yedim, ne kadar kullandım ve vücuduma nasıl davrandım.
Neyse ki, bu aşamada bana yardımcı olan harika bir yoga öğretmeni olan Eka'm vardı. Bana, yoga'nın kendimizi kabul etmeyi öğrenmesi gerektiğini hatırlattı. Ayrıca kararlarımıza ve eşsiz arka planımıza sahip olmayı öğrenmekle ilgilidir.
Hiçbir insan aynı vücutla bir yoga sınıfına giremez. Hepimizin benzersiz zorlukları ve fırsatları var. Yoga sihrinin bir parçası, kendi vücudunuzu anlamak (ve sonunda sevmek) öğreniyor. Yapmazsan başkası olmaz!
Pazarlık - “Lütfen Beni Kolaylaştırın”
Yaklaşık 2 hafta sonra, ne olursa olsun, bırakmayacağına karar verdim. 8 haftalık seyahat için yoga yapacağım.
Ne yazık ki, neredeyse kötü bir şey yaptığımı söylemekten utanıyorum (en azından aklımda). Yaşımın bahane olmasına izin vermeye başladım.
Yeni bir yoga dersine gittiğimde, öğretmene doğru yürüyüp, 60'lı yaşlarda olduğumu ve tüm pozları yapamadığım için kendime özür dilerim.
Pratik nedenlerden dolayı bunu yaptığımı düşünmeme izin verdim. Demek istediğim, herkes öğretmenlerini sınırlamalarından haberdar etmemeli mi? Bu tıbbi şartlara gelince, kesinlikle! Yaşla ilgili bahaneler söz konusu olduğunda, o kadar değil!
Geriye baktığımda, beklediğimden emin değilim. Sempati mu arıyordum? Daha fazla dikkat mi edeyim? Ya da sadece kendimi kolay almak için izin veriyorum?
Kadınlara yaşlanma klişelerini kırmaya yardım etmeye adanmış bir topluluğun kurucusu olarak, bu seçeneklerin hiçbiri benimle iyi oturmuyor.
Depresyon - “Bunu Yapamayacağım Asla Devam Etmiyorum”
Yolculuğumun yaklaşık yarısında, yogada asla “başarılı olamayacağımı” düşünmeye başladım. Hala haftalarca yoga yapmaya devam etsem de, hala sert hissediyordum. Hepsinden önemlisi, etrafımda gördüğüm tüm yoga pozlarını yapamayacağımı hayal kırıklığına uğrattım.
Bir çaresizlik anında, akılcı bir kadının yapacağı şeyi yaptım. Yerel bir kafeye gittim, bir kadeh şarap ve büyük bir parça çikolatalı kek sipariş ettim ve tavsiye için oğlumu aradım.
Şimdi, Nathan bir yoga hocası değil, ama tanıdığım en bilgili kişilerden biri.Bana yoga'nın kendi vücudunla bağlantı kurduğunu hatırlattı. Bir savaş sanatı almak değil, başarınızın kemer renkleri ile nasıl ilerlediğiyle ölçülür. Bu kişisel bir yolculuk.
Bana tek önemli sorunun “Vücudumun bugün neye ihtiyacı var?” Olduğunu hatırlattı. Eğitmen bir rehberdir, fakat siz, mutluluğunuzdan sorumlu olduğunuz gibi, pratiğinizin sorumlusu sizsiniz.
Kabul - “Yolculuk Hedeftir”
Gelecek 4 hafta boyunca, ailemden ve harika yoga öğretmenlerinden aldığım ve çalışabilme fırsatım olduğu tavsiyelerinden dolayı çok zaman harcadım. Ve tabi ki her gün yoga yapmaya devam ettim.
Sonunda, sadece kalbimi ve ruhumu pratiğimi göstererek kazandığımı fark ettim.
Burada oturduğumda, elimde yeşil çayı buğulama, ilk birkaç haftada Bali'de hissettiğim duygularla ilişki kurmak benim için zor.
Hedeflerime ulaşabildim mi? Evet ve hayır.
Fiziksel olarak, hala uzun bir yol var. Hala iyi görünmek için değil, vücudumla bağlantı kurmama yardımcı olacak ek araçlar oldukları için yapabilmeyi çok sevdiğim pek çok poz var.
Duygusal olarak, yaptığım süreçten daha mutlu olamazdım. Vücudumla yeniden bağlantı kurmayı öğrenmek, sadece birkaç ay önce hayalini kurduğum gizli güçlere maruz kaldı.
Evet, daha çok enerjim var. Evet, daha az sert ve daha esnek hissediyorum. Ancak, daha önemlisi, kendime onlarca yıldır sahip olduğumdan daha çok kendim gibi hissediyorum.
Sadece 8 hafta geçti, ama yumuşak yogaların her zaman hayatımın bir parçası olacağını görebiliyorum. Önümüzdeki 8 yılın ne getireceğini görmek için sabırsızlanıyorum!
Yoga yolculuğuna henüz başladın mı? Eğer değilse, sizi geri tutan nedir? Eğer öyleyse, içinden geçtiğim aşamalardan herhangi birini yaptınız mı? Yoksa senin için düzgün bir yelken miydi? Lütfen sohbete katılın!