Bulgaristan, 14. yüzyıldan Rusya'nın desteğiyle 1878'de özerk bir prenslik haline gelene kadar Osmanlı İmparatorluğu'nun bir eyaletiydi. 1908'de Türkiye'de meydana gelen devrim, II. Abdülhamid'in gücünü zayıflattı ve Bulgaristan'ın Prens Ferdinand'ın yönetiminde bağımsız bir krallık olmasını sağladı.
Bulgaristan parlamentosu erkeklik oyu ile seçildi ve kraliyet yasalarını veto etme yetkisine sahipti. Parlamentodaki en güçlü siyasi grup Milliyetçi Parti idi. 1913'te Vasil Radoslavov Bulgaristan'ın başbakanı oldu.
Prens Ferdinand yayılmacı bir dış politikayı tercih etti ve Balkan Savaşları sırasında Türkiye'yi Makedonya'dan çıkarmak için Sırbistan, Yunanistan ve Karadağ ile birleşti. 1913'te Prens Ferdinand eski müttefiklerine bir saldırı başlattı. Bulgaristan altı hafta içinde yenildi ve bunun sonucunda Makedonya'nın Bulgarca konuşulan bölgelerini ve Dobruca kıyı bölgesini kaybetti.
1910'da Bulgar Ordusu, barış zamanında yaklaşık 85.000 askerden oluşuyordu. 20 ile 46 yaş arasındaki tüm erkekler savaşa çağrılabilirdi. Balkan Savaşları'ndan (1912-13) sonra ordunun büyüklüğü on tümene yükseltildi. 24.000 kişilik her birlik, süvari filoları, makineli tüfek birlikleri ve sahra topçuları tarafından desteklendi. Büyük bir silah endüstrisi olmayan Bulgar Ordusu, Alman Ordusundan gelen mermi, mermi, topçu ve makineli tüfek tedarikine büyük ölçüde güveniyordu. Alman Ordusu Hava Servisi de hem personel hem de uçak sağladı.
1915'te Bulgar hükümeti, Müttefiklerle savaşta İttifak Güçlerine katılmaya karar verdi. Bulgar birlikleri Balkan Cephesi'nde yoğunlaştı ve Ekim 1915'te Sırbistan'ın işgaline katıldı. Ayrıca Trakya sınırını Yunanistan'ın saldırılarına karşı korudular. Bulgar Ordusu, Vardar Taarruzu sırasında geri çekildi ve bu, 30 Eylül 1918'de Mütareke'nin imzalanmasına kadar devam etti.
Yaklaşık 1,2 milyon Bulgar, Birinci Dünya Savaşı sırasında savaştı. Tahminen 100.000 kişi öldü ve 160.000 kişi yaralandı. Savaştan sonra Neuilly Antlaşması, Bulgar Ordusunu 33.000 askerle sınırladı.
1919'da Tarım Birliği'nin lideri Alexander Stamboliyski iktidara geldi. 1923'te öldürüldü ve komünistler tarafından iktidarı ele geçirmek için girişimlerde bulunuldu. Boris III altında bir diktatörlük kurulana kadar siyasi istikrarsızlık devam etti. Yeni kral Nazi Almanyası ile işbirliği yaptı ve Mart 1941'de Bulgaristan Mihver'e katıldı. O yılın ilerleyen saatlerinde Bulgar Ordusu, Yugoslavya'yı işgal etmek için Alman Ordusuna katıldı.
Eylül 1944'te Kızıl Ordu Bulgaristan'ı işgal etti ve Bulgar birliklerini yendikten sonra Georgi Dimitrov liderliğinde ağırlıklı olarak Komünist bir hükümet kurdu.
İkinci Dünya Savaşı'nda Bulgar Hava Kuvvetleri
Birçok Avrupa hava kuvvetleri gibi, Bulgar Hava Kuvvetleri'nin 1939 ve 1945 arasındaki tarihi olaylı ve oldukça dramatikti. Balkan Yarımadası'nın kalbinde yer alan küçük bir ülke olan Bulgaristan Krallığı, yüzyılın dördüncü on yılına hâlâ tarafsız ama aslında güçlü bir şekilde Alman yanlısı bir devlet olarak girdi. Bu nedenle, 1 Mart 1941'de Mihver'e katılması ve altı ay sonra hem İngiltere'ye hem de ABD'ye savaş ilan etmesi sürpriz olmadı. Savaş sırasında, 1930'ların sonlarındaki ılımlı ve zayıf donanımlı hava kolu, savaş yıllarında küçük ama yetenekli bir kuvvet haline geldi ve 1943'ün sonlarında ve erken saatlerde ülkenin başkenti Sofya'ya yapılan Müttefik bombardıman uçaklarına şiddetli direniş gösterebilen küçük ama yetenekli bir kuvvet haline geldi. 1944. 9 Eylül 1944'te Sofya'daki Müttefik yanlısı darbeden sadece birkaç saat sonra, Bulgar hava kuvvetleri dünün ortağı Nazi Almanyası'nın silahlı kuvvetlerine karşı derhal harekete geçti. Savaşın sona ermesinden sonra Bulgaristan, 1944 Yalta Avrupa'nın 'etki alanları' bölünmesi anlaşmasının doğrudan bir sonucu olarak Sovyetler Birliği'ne tamamen bağımlı hale geldi. Bulgar hava kuvvetleri, Sovyet tarzında radikal bir şekilde reformdan geçirildi ve yeni 'silah kardeşi' tarafından sağlanan çok sayıda cephe hattı uçağıyla hızla yeniden donatıldı. Bu çalışma, kamuflaj ve işaretleri gösteren özel olarak sipariş edilmiş renkli sanat eserleriyle birlikte çok sayıda nadir ve daha önce görülmemiş fotoğraflardan oluşuyor.
"Bu kitap, İngilizce konuşan havacılık edebiyatı dünyası söz konusu olduğunda, İkinci Dünya Savaşı'nın daha karanlık hava kollarından birine ilk kez bakan çığır açan bir çalışma. Bu kitabı şiddetle tavsiye ediyorum ve eminim ki Okuyun bana katılacaksınız." Havacılık Meraklısı Kitap Kulübü
&ldquoÜç saygın Bulgar havacılık yazarı tarafından yazılan bu bol resimli, kapsamlı bir şekilde araştırılmış cilt, 1940 yılında Mihver Devletlerinin bir parçası olan Bulgaristan'ın savaş zamanı askeri havacılık faaliyetlerinin büyüleyici tarihini ayrıntılarıyla anlatıyor&ndash44 ve Peter Penev'in sekiz sayfalık mükemmel sanat eserlerini içeriyor.&rdquo Havacılık Tarihçisi
Yahudilere Zulüm
Temmuz 1940'tan itibaren Bulgar makamları, Yahudileri kamu hizmetinden dışlayan, ikamet yeri seçimlerini kısıtlayan ve birçok mesleğe katılımlarını kısıtlayan Yahudi karşıtı yasalar çıkardı. Mevzuat ayrıca Yahudiler ve Yahudi olmayanlar arasındaki evlilikleri de yasakladı.
Savaş sırasında, Alman müttefiki Bulgaristan, Yahudileri Bulgaristan'ın çekirdek illerinden sınır dışı etmedi. Ancak Bulgar makamları, Yahudi sakinleri Bulgaristan'ın 1941'de işgal ettiği Yunan ve Yugoslav topraklarından sınır dışı etti. Mart 1943'te Bulgar polisi ve askeri birlikleri Makedonya, Trakya ve Pirot'taki tüm Yahudileri topladı. Bulgar yetkililer, Üsküp'teki bir geçiş kampında 7.000 Makedon Yahudisini gözaltına aldı. Yunan Trakya'da, Bulgar yetkililer yaklaşık 4.000 Yahudiyi Gorna Dzhumaya ve Dupnitsa'daki toplanma noktalarına sürdü ve ardından Almanlara teslim etti. Toplamda, Bulgaristan 11.000'den fazla Yahudiyi Almanların elindeki topraklara sürdü. Mart 1943'ün sonunda, neredeyse hepsi Alman işgali altındaki Polonya'daki Treblinka ölüm merkezinde öldü.
Wannsee Konferansı uyarınca, Alman diplomatlar 1942 baharında Bulgar hükümetinden Bulgar kontrolündeki topraklardaki tüm Yahudileri Alman gözetimine bırakmasını talep etti. Bulgar hükümeti, Bulgaristan İçişleri Bakanlığı bünyesinde bir Yahudi İşleri Komiserliği kurulması da dahil olmak üzere, sürgünlerin uygulanması için gerekli idari adımları kabul etti ve aldı. 1943 kışına gelindiğinde, Bulgar hükümeti RSHA ofisi IV b 4'ün (Adolf Eichmann komutasındaki) temsilcileriyle ilk aşama olarak 20.000 Yahudi'yi sınır dışı etmeyi ayarlamıştı. Bu ilk sürgünlerde hedeflenenler, Bulgar işgali altındaki Trakya, Makedonya ve Pirot (yaklaşık 13.000 Yahudi) Yahudi sakinleri ve Bulgaristan'ın başkenti Sofya'dan yaklaşık 8.000 Yahudi idi.
Mart 1943'ün ilk yarısında, Bulgar askeri ve polis yetkilileri, Bulgar işgali altındaki topraklarda ikamet eden 11.343 Yahudi'nin sınır dışı edilmesini gerçekleştirdi. Yahudiler Almanya'da gözaltına alındıktan sonra, Alman yetkililer onları Treblinka'ya nakletti ve burada neredeyse hepsi gaz odalarında öldürüldü veya vuruldu.
Başarılı tehcir haberleri ve Yahudilerin Sofya'dan yakında sınır dışı edileceği haberleri başkente ulaştığında, muhalif politikacılar, Bulgar aydınlar ve Bulgar din adamlarının üyeleri alarma geçti ve Yahudilerin Bulgaristan'ın ana illerinden sınır dışı edilmesini açıkça protesto etmeye başladılar. Çar Boris, Parlamento başkan yardımcısı, Kustendil'den bir temsilci ve Boris'in kendi Hükümet İktidar Partisi'nin önde gelen bir üyesi olan Dimitur Pešev, kişisel olarak müdahale edip çar'ı planlanan sınır dışı etmeyi ertelemeye ikna edene kadar sürgünleri sürdürme eğilimindeydi. 19 Mart 1943'te Peşev, tehcirleri eleştiren ve durdurulmasını talep eden bir karar tasarısını meclise sundu. Hükümet İktidar Partisi'ndeki çoğunluk, kuşkusuz Boris'in zımni onayıyla, Pešev'in kararını reddetti ve Mart ayı sonlarında onu istifaya zorladı.
Peşev'in istifasının ardından Bulgar yetkililer, sürgünlerin devamı için hazırlıklara yeniden başladılar. Bulgar Ortodoks Kilisesi Metropoliti'nin müdahalesini de içeren büyüyen protesto dalgası, sonunda Boris'i fikrini değiştirmeye ve Mayıs 1943'te sürgünleri iptal etmeye zorladı.
Kısa bir süre sonra, Bulgar hükümeti 20.000 Yahudi'nin Sofya'dan eyaletlere sınır dışı edildiğini duyurdu. (1934'te Sofya'nın Yahudi nüfusu, başkentin toplam nüfusunun yüzde 9'u olan yaklaşık 25.000 idi.) Polis, hem Yahudilerin hem de Yahudi olmayanların düzenlediği popüler protestoları acımasızca bastırdı. Yaklaşık iki hafta içinde, Bulgar makamları yaklaşık 20.000 Yahudiyi sınır dışı etti, onları Bulgar kırsalına yerleştirdi ve erkekleri zorunlu çalışma kamplarında zorunlu çalışmaya yerleştirdi. Bulgar makamları, sınır dışı edilenlerin geride bıraktığı malların çoğuna da el koydu.
Nazi Almanyası ile müttefik olmasına rağmen, Bulgaristan Alman-Sovyet savaşında tarafsız kaldı ve 1944 yılına kadar Sovyetler Birliği ile diplomatik ilişkilerini sürdürdü. Ancak 1944 yazının sonlarında Sovyet kuvvetleri yaklaşırken, Sovyetler Birliği Bulgaristan'a savaş ilan etti. Eylül ayında, bir askeri darbe, Kral Boris'in 28 Ağustos 1943'te ani ölümünden bu yana ülkeyi yöneten bir Naiplik olan Bulgar hükümetini devirdi ve altı yaşındaki oğlu Simeon'u mirasçı olarak bıraktı. Askeri hükümet Sovyetler Birliği ile barış için dava açtı ve Ekim 1944'te Bulgaristan ittifaklarını değiştirdi ve Almanya'ya savaş ilan etti. Savaştan sonra, Şubat 1945'ten beri Komünist yönetim altında olan Bulgaristan, 1940'ta Romanya'dan aldığı Dobruca bölgesini elinde tuttu, ancak Makedonya, Trakya ve Pirot'tan çekilmek zorunda kaldı ve bu eyaletleri Yunan ve Yugoslav yönetimine geri verdi.
1945'te Bulgaristan'ın Yahudi nüfusu hala savaş öncesi seviyesi olan 50.000 civarındaydı. Ancak 1948'de 35.000'den fazla Bulgar Yahudisi Filistin'deki İngiliz Mandası'na göç etmişti ve bunun bir kısmı Mayıs 1948'de İsrail devleti oldu. Geri kalanların çoğu da 1950'de Bulgaristan'dan göç etmişti.
İkinci Dünya Savaşı Nasıl Küresel Bir Savaşa Dönüştü?
1941 olayları -Almanya'nın Sovyetler Birliği'ni işgali, Japonların Pearl Harbor'a saldırması ve ABD'nin savaşa girmesi- savaşı gerçekten küresel bir savaş haline getirdi.
1942'nin ortalarında Japonya, Pasifik, Filipinler, Endonezya, Burma, Malaya, Singapur ve Tayland'daki birçok adayı işgal etmişti.
Bu dönemde İngiltere, Sovyetler Birliği ve ABD'den oluşan anti-faşist koalisyon ortaya çıktı. Winston Churchill buna “Büyük İttifak” adını verdi. İngiltere ve ABD, savaşı ortak komutlar altında birlikte yürüttüler.
Resim Kaynağı: i.ytimg.com/vi/8wSd7diUdjI/maxresdefault.jpg
Stalingrad Savaşı:
1942 yılı boyunca, Avrupa'daki savaş neredeyse tamamen Sovyet birlikleri ile Alman birlikleri ve Romanya ve Bulgaristan gibi Almanya'nın müttefiki olan ülkelerin güçleri arasında yapıldı. Moskova'ya yapılan Alman saldırısı püskürtüldükten sonra, Alman birlikleri Kafkasya'nın derinliklerine doğru ilerledi. Mart 1942'de Hitler, Kızıl Ordu'nun o yılın yazında yok edileceğini iddia etmişti.
Temmuz ayında Alman birlikleri Stalingrad'a (şimdi Volgograd) bir saldırı başlattı ve Eylül ortasına kadar o şehrin eteklerine ulaştılar. Ardından, İkinci Dünya Savaşı'nın "en büyük tek güç denemesi" olarak adlandırılan şey başladı. Kasım ayının ortalarında, Alman orduları Stalingrad'da ve çevresindeydi. Stalingrad sokaklarında bölgenin her karışında şiddetli çatışmalar yaşanıyordu. Kasım ayı sonlarında Stalingrad ve çevresindeki Alman orduları Sovyet birlikleri tarafından kuşatıldı ve kaçmanın bir yolunu bulamadılar.
Hiçbir malzeme onlara ulaşamadı. Kuşatılmış Alman ordusuna komuta eden General Paulus, 24 Ocak 1943'te, hayatta kalan Alman birlikleri arasında 20.000 gözetimsiz yaralı olduğunu ve 20.000'in de soğuk algınlığından muzdarip olduğunu, silahlarının olmadığını ve açlıktan ölmek üzere olduğunu bildirdi. 31 Ocak'ta teslim oldu.
Stalingrad savaşı beş ay sürmüş ve o şehri moloz haline getirmişti. Bu savaştaki Alman yenilgisi 'tarihte bir Alman ordusunun uğradığı en büyük mağlubiyet' olarak tanımlandı. Almanya ve müttefikleri bu savaşta 300.000'den fazla asker kaybetti. Yaklaşık 90.000 kişi savaştan sağ çıktı ve esir alındı.
Temmuz 1941'de Sovyet hükümeti İngiltere'ye, Fransa'yı işgal ederek bir 'İkinci Cephe' açması için çağrıda bulundu, böylece ona karşı yoğunlaşan Alman gücü başka yöne çevrilebilirdi. Bu istek İngiltere tarafından kabul edilmedi. Mayıs ve Haziran 1942'de Sovyetler Birliği, ABD ve İngiltere'ye bir “İkinci Cephe” açması için tekrar başvurdu. ABD Başkanı istekliydi ama sonunda hem İngiltere hem de ABD bunun yerine Kuzey Afrika'ya asker göndermeye karar verdi.
İleri sürülen sebep, onların -İngiltere ve ABD- henüz Avrupa'daki Alman kuvvetlerine karşı cepheden bir saldırı başlatma görevine eşit olmamasıydı. Bu, Sovyetler Birliği'ni, İngiltere ve ABD'nin, güçlerini koruyabilmek ve savaşın sonraki aşamalarında üstün olabilmek için Sovyetler Birliği'ni beyaza dökmek istediğine inandırdı. Ancak Stalingrad'daki Alman bozgunundan sonra, üç güç arasında daha büyük bir koordinasyon vardı.
Alman ve müttefik birlikleri, 1943'ün ortasında Sovyet ordusuna karşı başka bir büyük askeri operasyon başlattılar, ancak Ağustos ayında ezici bir yenilgiye uğradılar ve yaklaşık 500.000 asker kaybettiler. Bu Kursk Savaşı olarak bilinir. Bundan sonra sürekli olarak geri çekildiler ve Ocak 1944'e kadar Doğu Cephesi'nin tüm bölümlerinden geri çekilmeye başladılar.
Kuzey Afrika ve Pasifik'teki Savaş:
Faşist güçler 1942'de güçlerinin zirvesine ulaşırken, 1943'te hemen hemen her savaş alanında yenilgilerle karşılaştılar. Kuzey Afrika'daki İtalyan bozgunundan sonra, General Rommel komutasındaki Alman birlikleri, İtalyanlarına yardım etmek için Kuzey Afrika'ya gönderilmişti. müttefikler.
Olağanüstü başarılar elde ettiler ve Ağustos 1942'de Mısır'daki İngiliz kuvvetlerine karşı bir saldırı başlattılar. Alman ve İngiliz orduları arasında, ikincisi General Montgomery komutasında, El Alamein'de bir savaş yapıldı ve Alman orduları Kasım ayında geri çekilmek zorunda kaldı.
El Alamein savaşından kısa bir süre sonra, İngiliz ve ABD birlikleri Fas'ın Atlantik kıyılarına ve Cezayir'e indi. Her iki ülke de Fransız kolonileriydi ve Almanya'nın müttefiki olan Vichy Fransa'nın kontrolü altındaydı.
Ancak bir süre sonra bu ülkelerdeki Fransız ordusu Müttefiklere katıldı. Almanya, Vichy Fransa'sını işgal etti ve aynı zamanda bir Fransız kolonisi olan Tunus'a takviye gönderdi. Mart 1943'te Rommel'in birlikleri Tunus'a geri sürüldü.
Mayıs 1943'te İngiliz ve Amerikan kuvvetleri Tunus'ta bir saldırı başlattı ve Alman ve İtalyan kuvvetleri teslim oldu. Bu Kuzey Afrika'da İtalyan ve Alman varlığının sonu oldu.
Daha önce, 1941'de, Irak'taki Alman yanlısı bir isyan İngilizler tarafından ezilmişti ve İngiliz ve Özgür Fransız kuvvetleri, Vichy Fransa'nın kontrolü altındaki Suriye ve Lübnan'ı işgal etmişti.
Pasifik'te, 1942'de ABD ve Japonya arasında birçok deniz savaşı yaşandı ve Japon saldırısı durdurulmuş olsa da, Müttefik zaferleri kayda değer değildi. Ancak 1943'te Müttefikler birçok Pasifik adasını Japonlardan geri aldı.
Çin'de Japon saldırısı devam etti ve Müttefikler birliklerini oraya indiremedi. Çan Kayşek'e erzak göndermeyi başardılar, ancak ordusu Japonlara karşı herhangi bir saldırı başlatamadı.
Avrupa'daki Müttefik Zaferleri:
1943'ün başlarında, İngiltere ve ABD Batı Avrupa'daki taarruzunu 1944'e ertelemeye karar verdiler. Temmuz'da Kursk Savaşı'nın sürdüğü sırada Sicilya'yı işgal ettiler. Bu zamana kadar, İtalya'da yaygın bir hoşnutsuzluk vardı. Sık sık grevler oluyordu.
Bu hoşnutsuzluk, her yerde yenilgiye uğrayan silahlı kuvvetlere de sıçramış ve çok sayıda Müttefik kuvvetlerine teslim olmuştur. 25 Temmuz 1943'te Mussolini görevden alındı ve yeni bir hükümet iktidara geldi. İtalya artık savaştan çekilmek istiyordu. 3 Eylül'de Müttefik birlikler güney İtalya'yı işgal etti ve İtalya kayıtsız şartsız teslim oldu.
10 Eylül'de Alman birlikleri, Roma da dahil olmak üzere kuzey İtalya'yı işgal etti. Mussolini'yi gözaltından kurtardılar ve Almanlar tarafından korunan Mussolini, hükümetini Alman koruması altında kuzey İtalya'da kurdu. Güney İtalya'da yeni bir hükümet kuruldu ve Almanya'ya savaş ilan etti.
Müttefik birlikleri aylarca kuzeye ilerlemese de, kuzey İtalya'daki direniş güçlendi ve Alman işgaline ve Mussolini'ye karşı büyük bir azimle savaştılar. 1944'te faşist birlikler Sovyet topraklarından atıldı ve Sovyetler Birliği, Almanya'nın müttefiki haline gelen Finlandiya'yı mağlup etti. Doğu Avrupa ülkelerinin çoğu bölgesi—Polonya,
Romanya, Bulgaristan, Macaristan ve Çekoslovakya kurtarıldı. Bu ülkelerin bazılarında faşist hükümetler iktidara gelmiş ve Almanya'nın yanında savaşa katılmışlardı. Polonya gibi diğerleri doğrudan Alman işgali altındaydı. Faşist birlikler Yunanistan, Yugoslavya ve Arnavutluk'tan da sürüldü.
Haziran 1944'te Müttefik birlikler Batı Avrupa'da İkinci Cepheyi açtı. D Günü olarak bilinen 6 Haziran 1944'te, ilk Müttefik birlikler Fransa'nın kuzey kıyısındaki Normandiya sahillerine çıkarma yaptı.
Temmuz ayı sonunda, Fransa'daki Müttefik birliklerinin sayısı 1.600.000'e yükseldi. Onlara daha sonra ABD Başkanı olan ABD Ordusu'ndan General Dwight D. Eisenhower tarafından komuta edildi. Eylül 1944'te Fransa, Lüksemburg ve Belçika Müttefik orduları tarafından kurtarıldı.
Son büyük Alman karşı taarruzu Aralık 1944'te Belçika'nın Ardennes bölgesinde başlatıldı. Bunu takip eden savaş, Bulge Savaşı olarak bilinir.
Ocak 1945'in ortalarında, Mareşal Zhukov liderliğindeki Sovyet birlikleri, doğu cephesi boyunca büyük bir saldırı başlattığında, Hitler'i birliklerinin çoğunu Ardennes'den doğuya kaydırmaya zorladı.
Almanya'nın teslimi:
İtalya'daki savaş, Almanya'nın kuzey İtalya'yı işgal etmesinden ve hükümetini Alman işgali altındaki İtalya'da kuran Mussolini'yi kurtarmasından sonra aylarca devam etti. Bununla birlikte, Haziran 1944'e kadar, Müttefik birlikler Roma da dahil olmak üzere birçok İtalyan şehrini kurtarmıştı. Bu arada, anti-faşist İtalyan güçleri faaliyetlerini yoğunlaştırmıştı.
23 Nisan 1945'te İtalya'nın faşist işgali altında olan bölgelerinde bir ayaklanma oldu. 28 Nisan 1945'te yakalanan Mussolini idam edildi ve İtalya'daki Almanlar teslim oldu. Bu İtalya'da faşizmin sonu oldu.
Ocak 1945'in başlarında, Almanya'nın çöküşü görülüyordu. Ocak 1945'te başlatılan Sovyet saldırısı, doğudaki son Alman direnişini silip süpürdü. Varşova 17 Ocak'ta, Budapeşte 13 Şubat'ta ve Viyana 13 Nisan'da kurtarıldı.
Sovyet orduları Almanya'ya girdi ve 25 Nisan'a kadar Berlin onlar tarafından kuşatıldı. Bu arada, Mart ayında, Müttefik birlikler batıda taarruzlarına başlamış ve Nisan ortasına kadar Batı Almanya'nın büyük bölümlerini işgal etmişti. 30 Nisan 1945'te Hitler intihar etti. NS
Aynı gün Sovyet orduları Reichstag binasına Kızıl Bayrak'ı çekti. Berlin'de sporadik çatışmalar iki gün daha devam etti. 7 Mayıs 1945'te Almanya, General Eisenhower'ın Rheims'deki karargahında ABD, İngiltere, Fransa ve Sovyetler Birliği temsilcilerine kayıtsız şartsız teslim oldu.
8 Mayıs 1945'te Almanya, Berlin'deki Sovyet karargahında bir başka koşulsuz teslim oldu. 11 Mayıs'ta Çekoslovakya kurtarıldı ve Avrupa'daki savaş sona erdi.
Japonya'nın Teslimi:
Asya ve Pasifik'teki savaş, Almanların teslim olmasından sonra bile devam etti. Müttefikler 1944'te bu bölgede zaferler kazanmışlardı, ancak Japonya hala Çin, Mançurya, Kore ve diğer yerlerde büyük bir orduyla güçlü bir şekilde yerleşmişti. 6 Ağustos 1945'te bir ABD uçağı Hiroşima'ya ve 9 Ağustos'ta Nagazaki'ye atom bombası attı.
Bu bombalar bu iki şehirde 320.000'den fazla insanı öldürdü. Japonya 15 Ağustos'ta teslim oldu. 8 Ağustos'ta Sovyetler Birliği Japonya'ya savaş ilan etmişti. Ağustos ayının sonunda, Mançurya'daki Japon orduları Sovyet ordusuna, Güneydoğu Asya'da İngiliz ordusuna ve Çin'de Çan Kay-şek ve Çin komünistlerinin ordularına teslim olmuştu. 2 Eylül 1945'te Japonya teslim oldu ve İkinci Dünya Savaşı sona erdi.
İkinci Dünya Savaşı'nın Bitişinin 75. Yıldönümüne İlişkin Ortak Açıklama
2020'de İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinin 75. yıldönümünü kutlarken, kurbanları ve Nazi Almanya'sını yenmek ve Holokost'a son vermek için savaşan tüm askerleri saygıyla anıyoruz.
Mayıs 1945, Avrupa'da İkinci Dünya Savaşı'nın sonunu getirirken, tüm Avrupa'ya özgürlük getirmedi. Kıtanın orta ve doğusu yaklaşık 50 yıl komünist rejimlerin egemenliğinde kaldı. Baltık Devletleri yasadışı bir şekilde işgal edildi ve ilhak edildi ve diğer esir uluslar üzerindeki demir kavrama, ezici askeri güç, baskı ve ideolojik kontrol kullanarak Sovyetler Birliği tarafından uygulandı.
Milyonlarca insan haklarından ve temel özgürlüklerinden mahrum bırakılırken, işkenceye ve zorla yerinden edilmeye maruz bırakılırken, on yıllar boyunca kıtanın orta ve doğusundan sayısız Avrupalı özgürlük için hayatlarını feda etti. Demir Perde'nin arkasındaki toplumlar umutsuzca demokrasi ve bağımsızlığa giden yolu aradılar.
1956 olayları, Şart 77'nin oluşturulması ve faaliyetleri, Dayanışma hareketi, Baltık Yolu, 1989 Ulusların Sonbaharı ve Berlin Duvarı'nın çöküşü, Avrupa'da özgürlük ve demokrasinin yeniden yaratılmasına kararlı bir şekilde katkıda bulunan önemli kilometre taşlarıydı. .
Bugün, insan haklarının, demokrasinin ve hukukun üstünlüğünün hüküm sürdüğü, güçlü ve özgür bir Avrupa için birlikte çalışıyoruz. Gelecek, totaliter rejimlerin kurbanları için tarih ve adalet gerçeklerine dayanmalıdır. Bu ilkeleri takip etmekle ilgilenen herkesle diyaloga hazırız. İkinci Dünya Savaşı'na ve savaş sonrasında Avrupa'nın bölünmesine yol açan tarihi olayları manipüle etmek, tarihi tahrif etme çabası üzücüdür.
Uluslararası toplumun tüm üyelerine, kalıcı uluslararası güvenlik, istikrar ve barışın, tüm devletlerin egemenliği ve toprak bütünlüğü de dahil olmak üzere uluslararası hukuka ve normlara içten ve sürekli bağlılığı gerektirdiğini hatırlatmak isteriz. İkinci Dünya Savaşı'nın acımasız derslerini öğrenerek, uluslararası toplumu etki alanları kavramını kesin olarak reddetmek ve tüm egemen ulusların eşitliği konusunda ısrar etmek için bize katılmaya çağırıyoruz.
İkinci Dünya Savaşından Sonra Yeni Dünyanın Yükselişi
İkinci Dünya Savaşı'nın sonucu çok öfkeliydi. Bütün Avrupa renksizleşti.
Faşizm ve sonu geldi. Avrupa'da birçok ülke ekonomik kayıplara uğradı.
Bu ekonomik krizden çıkmak çok zor. Dolayısıyla bu yeni dünya yeni bir deneyim kazanmak zorundaydı. Bunlar değişikliklerdi.
Resim Kaynağı: albumwar2.com/wp-content/uploads/2013/08/38951-728.jpg
Sonu diktatörlük:
Diktatörlük İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra sona erdi. İtalya'dan Faşizm ve Almanya'dan Nazizm tamamen kaldırıldı. Japonya sadece iki ünlü şehri Hiroşima ve Nagazaki'yi kaybetmekle kalmadı, diktatörlüğe de son verdi. Bu, tüm dünya için yeni bir sinyal getirdi. Böylece dünya için yeni bir işaret yarattı.
Parasal Kriz:
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra yeni yükselen ülkeler de çok acı çekti. Bu ülkelerin ekonomisi paramparça oldu. Bu ülkeler İngiltere, Fransa, Almanya, İtalya ve Hollanda idi. Bu çökmüş ekonomi, bu yüzyılların ilerleme yolunda birçok engeller yarattı.
U.N.O'nun Kuruluşu.:
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, U.N.O. dünya barışını korumak için doğdu. 1945'te İkinci Dünya Savaşı'nın bitiminden hemen sonra kuruldu. Dünyanın farklı ülkeleri arasında barışı korumaya çalıştı.
Yükselişi Demokrasi:
Emperyalizme ve otokrasiye inanan Avrupa ülkelerinin çoğu, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Demokrasiyi kabul etmişti. Demokrasi sarayı, otokrasinin kırık kulesi üzerine kuruldu. Almanya ve İtalya'daki halk da demokrasiyi kabul etti. Birçok ülke de onu takip etti. Böylece Avrupa Siyasetinde büyük bir değişim yaşandı.
Almanya Bölümü:
Almanya 1949'da bölündü. Doğu Almanya ve Batı Almanya olarak ikiye bölündü. Berlin'de büyük bir duvar yükseldi. Bu Berlin Duvarı Almanya'yı Doğu Almanya ve Batı Almanya olarak ikiye böldü ve Almanya'yı daha da zayıflattı.
Farklı Bağımsızlık Ülkeler:
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra birçok ülke Almanya'nın altında olan bağımsızlığını kazandı. Bu ülkeler Macaristan, Çekoslovakya, Polonya, Romanya, Bulgaristan vb. idi. Bu yeni bağımsız ülkeler yavaş yavaş Sovyet Rusya'dan destek aldı.
Yükselişi komünizm:
Komünizm, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra yeni Dünya'da benzersiz bir konuma sahipti. Altın fırsatı değerlendiren Stalin, bu daha zayıf Avrupa ülkelerini etkilemek istedi. ABD'yi kızdırdı.
Kuruluşu Kapitalizm:
Komünalizmin gücünü azaltmak için Amerika Birleşik Devletleri öne çıktı. Kapitalizmin politikasını izledi. Diğerine maddi yardımda bulunarak. Avrupa ülkeleri, ABD bu ülkeler üzerinde hakimiyet kurmaya çalıştı, bu yüzden Sovyet Rusya'ya büyük bir meydan okuma verdi.
İki büyük gücün ortaya çıkışı bloklar:
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra iki güç bloğu ortaya çıktı. Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyet Rusya iki Süper Güç oldu. Kendi yöntemleriyle diğer ülkelere hakim olmaya çalıştılar. Sonunda, dünyanın başını ağrıttı.
Yeni Savaş:
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra dünya yeni bir savaş için yeni bir mesaj aldı. Bu savaş ne gelişmiş silahların savaşı ne de atomların savaşıydı. Rusya ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki dolaylı savaştı. Ülkelere ekonomik ve askeri yardımda bulunarak güçlerini dolaylı olarak sergilemek istediler. Sadece dünya barışını bozmak içindi ve sonucu çok geniş kapsamlıydı.
Tarafsızlık
Savaş başlamadan hemen önce Bulgaristan çok zor bir durumdaydı. Savaş başlamak üzereydi ve bölgedeki diğer ülkeler gibi Bulgaristan da hangi ülkeyi destekleyeceğine karar vermek zorunda kaldı. İnsanlar Sovyetler Birliği'ni desteklemeyi tercih ederken, seçkinler ve askeri komuta Nazi Almanya'sını desteklemek istedi. Çar, birini ya da diğerini desteklemek zorunda kalacaksa, faşisti seçecekti.
Almanya Polonya'ya saldırdığında, İngiltere ve Fransa tarafsız bir Bulgaristan istedikleri için Bulgaristan'a baskı yaptılar. Çar 16 Eylül'de tarafsızlığını ilan etti. Fransa Haziran 1940'ta yenildi ve ardından Müttefikler Bulgaristan'a baskı yapmayı bıraktı, ancak diğer taraftan baskı geldi.
Güney Dobruca'ya giren Bulgarlar, 1940
O ay, Sovyet Dışişleri Bakanı Vyacheslav Molotov, Romanya'nın 1919'da aldığı bölgelerin geri verilmesini istedi. Nazi Almanyası ve Sovyetler Birliği'nin Ağustos 1939'da bir saldırmazlık paktı (Molotov-Ribbentrop paktı) imzaladığını belirtmek önemlidir. yani o anda aralarındaki ilişkiler düşmanca değildi. Sonunda, 7 Eylül 1940'ta Hitler, Romanya'yı Bulgaristan'ın 1919'da kaybettiği Güney Dobrudza'yı aldığı bir anlaşmayı (Craiova Antlaşması) imzalamaya zorladı.
Ekim 1940'ta İtalya Yunanistan'a saldırdı ve en başından beri bu bir felaketti. Bulgaristan henüz Eksen'in bir parçası olmasa da, bazı Alman mühendislerin ve Luftwaffe personelinin girişine izin verdi. Sonunda Bulgaristan, 1 Mart 1941'de Mihver Üçlü Antlaşması'na (Hitler bunu daha önce birkaç kez talep etti, ancak Boris kabul etmedi) katılarak askeri tesislerinin ve demiryolunun kullanılmasına izin verdi.
1939-1945 - İkinci Dünya Savaşı'nda Macaristan
Macaristan savaşın başlarında Nazi Almanyası ile ittifak kurdu. 1939'dan itibaren Almanya, Macaristan'ın ganimetinin bir kısmını paylaşmasına izin verdi. Macaristan, Çekoslovakya'nın parçalanmasından yararlandı, bir dilim Romanya aldı ve Yugoslavya'nın işgaline ve ardından bölünmesine (1941) katıldı. 20 Kasım 1940'ta Macaristan Üçlü Pakt'a katıldı ve takip eden Haziran ayında Macar kuvvetleri Rusya'yı işgal etmek için Almanlara katıldı ve bazı Yahudi karşıtı yasalar çıkarmaya başladı.
Aralık 1940'ta Teleki, Yugoslavya ile kısa ömürlü bir Ebedi Dostluk Antlaşması imzaladı. Ancak Yugoslav hükümeti, Alman ve İtalyan baskısına yenik düşüp pakta katılmasından iki gün sonra 27 Mart 1941'de devrildi. Hitler, devrilmeyi düşmanca bir hareket olarak gördü ve işgal için zemin hazırladı. İşbirliği karşılığında bir kez daha toprak vaat ederek, Macaristan'dan birliklere katkıda bulunarak ve Wehrmacht'ın (Alman silahlı kuvvetleri) kendi topraklarında yürümesine izin vererek işgale katılmasını istedi. İstilayı engelleyemeyen Teleki, 3 Nisan'da intihar etti. Üç gün sonra Luftwaffe, Belgrad'ı uyarmadan acımasızca bombaladı ve Alman birlikleri işgal etti. Kısa bir süre sonra, Horthy Macar askeri güçlerini Yugoslavya'daki eski Macar topraklarını işgal etmek için gönderdi ve Macaristan sonunda Voyvodina'nın bölümlerini ilhak etti.
Horthy, Teleki'nin yerine sağcı radikal Laszlo Bardossy'yi seçti. Bardossy, Almanya'nın savaşı kazanacağına inanıyordu ve Hitler'i yatıştırarak Macaristan'ın bağımsızlığını korumaya çalıştı. Hitler, Horthy'yi Haziran 1941'de Macaristan'ı Sovyetler Birliği'ni işgaline katılması için kandırdı ve Aralık 1941'de Macaristan resmen İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı savaşa girdi.
Bu olaylar yaşanırken Almanya, Macaristan'daki mali ve ekonomik varlığını artırdı. Dresdner Bank, ülkenin açık ara en önemli ticari bankası olan Hungarian Credit Bank of Budapest'in sermaye stokunun yüzde 16'sını doğrudan kontrol altına aldı. Almanlar ayrıca mevcut firmalara doğrudan yatırımlar yaptılar ve yeni firmalar yarattılar. Örneğin kereste endüstrisi, ortak Axis ve Macar firmaları tarafından geliştirildi. Boksit ve alüminyum endüstrisi büyük ölçüde Alman kontrolündeydi. Petrol, kömür ve enerji endüstrilerinde bazı Alman çıkarları da vardı. I.G. Farben, Macaristan'ın kimya endüstrisinde bir yer edindi. Almanlar ayrıca Macar petrol endüstrisinde, boksit madenlerinde, alüminyum üretim tesislerinde ve uçak işlerinde büyük menfaatler elde ettiler.
Temmuz 1941'de hükümet ilk 40.000 Yahudiyi Macaristan'dan sürdü ve altı ay sonra Macar birlikleri direniş faaliyetlerine misilleme olarak Yugoslavya'da Novi Sad yakınlarında 3.000 Sırp ve Yahudi rehineyi öldürdü. [17 Ocak 2014'te, hükümet destekli Veritas Tarih Araştırmaları Enstitüsü müdürü Sandor Szakaly, Ulusal Haber Ajansı'na verdiği bir röportajda, Yahudilerin 1941'de Alman işgali altındaki Ukrayna'ya sınır dışı edilmesini "uzaylılara karşı bir polis eylemi" olarak nitelendirdi. sınır dışı edilen kişilerin Macar vatandaşlığı yoktu. Açıklaması, sınır dışı edildikten kısa bir süre sonra Ukrayna'nın Kamyanets-Podilsky kentinde 18.000 Macar Yahudisinin öldürüldüğünü vurgulayan yerli ve yabancı tarihçiler tarafından sert bir şekilde eleştirildi.]
By the winter of 1941-42, German hopes of a quick victory over the Soviet Union had faded. In January the German foreign minister visited Budapest asking for additional mobilization of Hungarian forces for a planned spring offensive and promising in return to hand Hungary some territory in Transylvania. Bardossy agreed and committed onethird of Hungary's military forces.
Horthy grew dissatisfied with Hungary's pro-German Prime Minister Laslo Bardossy, who resigned in March 1942, and named Miklos Kallay, a conservative veteran of Bethlen's government, who aimed to free Hungary from the Nazis' grip. Kallay set about disentangling Hungary from the war. Kallay faced a terrible dilemma: if he broke with Hitler and negotiated a separate peace, the Germans would occupy Hungary immediately but if he supported the Germans, he would encourage further pro-Nazi excesses. Kallay chose duplicity. In 1942 and 1943, pro-Western Hungarian government officials promised British and American diplomats that the Hungarians would not fire on their aircraft, sparing for a time Hungarian cities from bombardment.
To Hitler, the Hungarians, who were removing troops from the Russian front and not willing to deal harshly with the Jews, seemed more like a neutral than Germany's ally. Kallay refused to deport Jews to Poland when requested to do so. In April 1943 he summoned Horthy to his presence and severely criticized him, explaining Hungary's obligations to Germans and the need to eliminate the Jews.
In January 1943, the Soviet Red Army annihilated Hungary's Second Army during the massive counterattack on the Axis troops besieging Stalingrad. In the fighting, Soviet troops killed an estimated 40,000 Hungarians and wounded 70,000. As anti-Axis pressure in Hungary mounted, Kallay withdrew the remnants of the force into Hungary in April 1943, and only a nominal number of poorly armed troops remained of the country's military contribution to the Axis Powers.
Prime Minister continued his policies and in August 1943 broadcast a peace speech following Mussolini's overthrow. In March 1944 Hitler again summoned Horthy, and his cabinet, to meet him. Hitler informed Horthy and the other Hungarian leaders, minus Kallay who refused to attend the meeting, that Germany, not being able to trust Hungary, was going to occupy it.
Within days, on March 19, 1944 the Germans occupied Hungary, and on March 22, a new government was established under Prime Minister Dome Sztojay, formerly the Hungarian minister in Berlin. Aware of Kallay's deceit and fearing that Hungary might conclude a separate peace, Hitler ordered Nazi troops to occupy Hungary and force its government to increase its contribution to the war effort. Kallay took asylum in the Turkish legation. Dome Sztojay, a supporter of the Nazis, became the new prime minister. His government jailed political leaders, dissolved the labor unions, and resumed the deportation of Hungary's Jews. The real power, however, resided with the SS and Reich Plenipotentiary Edmund Vessenmayer.
While Kallay was prime minister, the Jews endured economic and political repression, but the government protected them from the "final solution." The government expropriated Jewish property banned the purchase of real estate by Jews barred Jews from working as publishers, theater directors, and editors of journals proscribed sexual relations between Jews and non-Jews and outlawed conversion to Judaism. But when the Nazis occupied Hungary in March 1944, the deportation of the Jews to the death camps in Poland began. On March 19, 1944, Adolf Eichmann and a group of SS officers arrived in Budapest to take charge of Jewish matters and ten days later anti-Jewish legislation was enacted, calling for the expropriation of Jewish property. Eichmann then set in motion machinery to round up and deport the Hungarian Jews to extermination camps. Between May 14 and July 18, 1944, over 430,00 Hungarian Jews were deported to Auschwitz-Birkenau in 48 trains. Most of them were gassed.
More Jews would have perished had not it been for the efforts of Swedish diplomat Raoul Wallenberg who arrived in Hungary on July 9, 1944 with the mission of saving as many Jews as possible. By various means, including issuing special Swedish passports and bribing guards and officials, as well as setting up a program for feeding the Jews of Budapest, it is estimated that his actions saved between 30,000 and 100,000 from extermination. In September 1944 he was forced to go into hiding to avoid the Gestapo.
Learning in July of the actions against the Jews, Horthy ordered the deportations to stop. Prime Minister Lakatos asked the Germans to removed Eichmann's men and the Hungarians lifted some of the restrictions on the remaining Jews.
Horthy used the confusion after the July 20, 1944, attempt to assassinate Hitler to replace Sztojay in August 1944 with General Geza Lakatos and halt the deportation of Jews from Budapest. By one estimate, of the approximately 725,000 Jews residing within Hungary's expanded borders of 1941, only about 260,000, mostly from Budapest, survived.
With the Germans suffering military setbacks, Sztojay resigned on August 30, 1944, and Horthy replaced him with Geza Lakatos. In September 1944, Soviet forces crossed the border, and it appeared to the Germans that Horthy was about to ask for an armistice. On October 15 Horthy announced that Hungary had signed an armistice with the Soviet Union.
The SS under Vessenmayer then kidnaped Horthy's son and held him under threats of dire consequences if Horthy to did not comply with the Nazi's wishes. The Germans abducted the regent and forced him to abrogate the armistice, depose the Lakatos government, and name Ferenc Szalasi -- the leader of the Arrow Cross Party -- prime minister.
Horthy abdicated, and soon the country became a battlefield. Some 35,000 Jews were rounded up to be sent to Auschwitz, but since that camp was being liquidated, the Jews were used as slave laborers. The remaining 160,00 Jews in Budapest suffered at the hands of the Arrow Cross, with about 20,000 perishing during the winter because of cold, hunger, disease, and Russian bombardment. In all, it is estimated that 450,000 of Hungary's estimated 650,000 pre-Final Solution Jewish population were exterminated.
Hungary was sacked first by the retreating Germans, who demolished the rail, road, and communications systems, then by the advancing Soviet Red Army, which found the country in a state of political chaos. Szalasi could not gather support to stop the oncoming Russian Army, which by November 1944, controlled two-thirds of Hungary and were on the verge of taking Budapest. Germans held off the Soviet troops near Budapest for seven weeks before the defenses collapsed in February 1945 , and on April 4, 1945, the last German troops were driven out of Hungary.
On 23 January 2014, Csaba Korosi, the country s ambassador to the United Nations, apologized publicly for the first time for the role the country played during the Holocaust. He stated, We owe an apology to the victims because the Hungarian state was guilty for the Holocaust. Firstly, because it failed to protect its citizens from destruction, and secondly, because it helped and provided financial resources to the mass murder. In a letter marking Holocaust Remembrance Day, Prime Minister Viktor Orban wrote the Hungarian Holocaust cannot be regarded as anything other than the tragedy of the whole Hungarian nation We cannot and do not tolerate the branding, humiliation, or mistreatment of anybody because of their religion or ethnicity. That is why the government has introduced a policy of zero tolerance.
On 16 April 2014, the president stated at a Holocaust memorial ceremony, the murderers were Hungarians, the victims were Hungarians. It can and obviously must be said that it happened during the time of the German occupation, but that is only an explanation, not an excuse for the actions of the Hungarian government at the time. On April 28, the president joined the annual March of the Living event commemorating the 70th anniversary of the Holocaust at the Nazi death camp Auschwitz-Birkenau in Poland and gave remarks in which he described the site as Hungary s third-largest cemetery and reminded the gathering that every third victim murdered there was a Hungarian Jew.
PICTURES FROM HISTORY: Rare Images Of War, History , WW2, Nazi Germany
June 1941. German tanks before the attack into Russia.
In the summer of 1941, the Third Reich was at the apex of its power. After the defeat of Poland in September 1939, German troops had engaged in a series of spectacular blitzkrieg offensives against Denmark, Norway, the Benelux countries, and France, occupying almost the whole of Western Europe. In Eastern Europe, the Nazi regime was allied with Romania, Hungary, and Bulgaria, and in the spring of 1941 it conquered Yugoslavia and Greece. Hitler thought the time for "Europe's crusade against Bolshevism" had come. For the June 22, 1941, attack on the Soviet Union, Hitler assembled an invading force of unprecedented size. In addition to 3.6 million German and allied soldiers, about 600,000 motor vehicles, 3,600 tanks, 7,200 artillery pieces, and 2,700 warplanes were deployment in the invasion. This photograph shows a unit of German tanks before their deployment in the background, we see the bombardment of Sluk.
WHY DID HITLER ATTACK RUSSIA AND SPARE BRITAIN? (From the BBC)
December 1941. A German tank stuck in the Russian snow.
Prior to the invasion of the Soviet Union, Hitler’s army had won a number of quick military victories. The campaign in the East, however, was a disaster for the Wehrmacht and proved to be a turning point in the war. Strategic mistakes, inadequate supplies for troops, and insufficient equipment all contributed to the German defeat on the Eastern Front. In many areas, German military equipment was not suited to the Soviet Union’s climate and ground conditions, especially in the winter months. This image shows a German type IV tank (in snow camouflage) stuck in the snow. While soldiers attempt to free the tank with shovels and pickaxes, a war correspondent (far right) captures photographs the scene.
October, 1942. A German anti-tank unit on a Stalingrad street.
Hitler’s Directive No. 45 of July 23, 1942, revised the original plan of the German summer offensive in southern Russia. According to the directive, the offensives in Stalingrad and the Caucasus were equally important and would be pursued simultaneously. Army Group A [Heeresgruppe A] was to occupy the oil fields of the Caucasus, while Army Group B [Heeresgruppe B] was to conquer Stalingrad, an important industrial city and rail hub on the Volga River. In 1940, Stalingrad (named Zarizyn until 1925, and Volgograd since 1961) had a population of 450,000. The battle for Stalingrad began on August 19, 1942 on August 23, the 6th Army, under the leadership of General Friedrich Paulus, was ordered to take the city. Bitter fighting ensued and losses were extraordinarily high. The battle for Stalingrad lasted until February 2, 1943, ending in a crushing German defeat.
German treatment of POWs varied greatly and was largely determined by the nationality of their captives. Soviet POWs suffered the worst fate, since National Socialist racial policy held that the “Eastern races” were inferior, and since fighting Bolshevism was among the goals of Nazi political ideology. Soviet POWs were kept in makeshift camps without sufficient food, medical care, or protection from harsh weather conditions. Thousands of prisoners were used as forced laborers in the armaments industry and at mining sites. More than 3 million Soviet POWs died in German prison camps. This photograph was taken at a POW camp in Charkov (Ukraine).
1943. Soviet partisans hanged to deter others by the Germans.
With the attack on the Soviet Union, the Nazi campaign assumed its full scope as a racial-ideological war of annihilation of unprecedented brutality and barbarity. The Wehrmacht and the SS cooperated in the conquest of Eastern European “living space” [Lebensraum] and raw materials, in the systematic eradication of racial and political enemies, and in the decimation and enslavement of the Slavic peoples. By the end of the war, an estimated 25-27 million Soviet citizens had died, including many civilians. This photograph shows Soviet partisans who had been hanged to deter others from following a similar path. It was found on a fallen soldier in 1943.
Stalin and Hitler were together responsible for the leitmotiv of ruthless brutality that prevailed throughout the hostilities between Russia and Germany. During the Battle of Moscow, in which 8,000 Soviet citizens were executed for perceived cowardice, the Russian armies were forced to stand their ground, despite perishingly cold conditions of 43 degrees below freezing.
A German soldier after the Battle for Stalingrad. January 1943.
After the 6th Army surrendered at Stalingrad on January 31 and February 2, 1943, its surviving members were taken into captivity. The battle for Stalingrad had lasted from August 1942 until February 2, 1943. After months of heavy fighting with neither sufficient supplies nor suitable equipment, and under extremely harsh climate conditions, most surviving soldiers more or less looked like the soldier here: ravaged by injury, hunger, and cold.
Februrary, 1943. The defeated German Sixth Army of Paulus.
According to the most recent research, however, it can be assumed that about 100,000 German soldiers were captured at Stalingrad only about 6,000 of them returned home after the war.
To prevent an Allied invasion of what Hitler called “fortress Europe,” the Organization Todt (OT) began construction in the summer of 1942 on a 1,600 mile-long defensive fortification along the Atlantic coast. Upon completion, this fortification (which was referred to as the “Atlantic Wall” [Atlantikwall] in Nazi propaganda) was to stretch from the Netherlands to the Spanish border. Its completion, originally scheduled for May 1943, was delayed by shortages in building materials. By the time the Allies invaded Normandy on June 6, 1944, only a small section of it had been finished.
A Russian village burns, January 1944.
On February 14, 1943, after the Germans experienced a devastating defeat on the Eastern Front, Hitler ordered his retreating army to leave nothing but “scorched earth” behind them – the idea being that this would slow the Red Army’s advance. But it did not slow down the Russian advance.
AHC: Keep greece, bulgaria and yugoslavia out of the second world war
If you can keep Italy out of the war, you can avoid Greece and Bulgaria getting drawn in. Or even if Italy joins but doesn't invade Greece that would likely work.
Yugoslavia is a little more difficult, but supposing the coup happens, but the new govt then immediately agrees to pro-German neutrality, you might have Germany shrug and accept it as they have bigger, Soviet, fish to fry.
Marathag
Dementor
Very simple: prevent Mussolini from attacking Greece. All three countries were under strong German influence as well being largely dominated by Germany economically. Without the need to intervene to help out Italy, Nazi Germany (for which the Balkans had never been a priority) would be satisfied with a pro-German neutrality, which the governments of those countries mostly were by 1940.
If you can keep Italy out of the war, you can avoid Greece and Bulgaria getting drawn in. Or even if Italy joins but doesn't invade Greece that would likely work.
Yugoslavia is a little more difficult, but supposing the coup happens, but the new govt then immediately agrees to pro-German neutrality, you might have Germany shrug and accept it as they have bigger, Soviet, fish to fry.
Germany was only interested in getting Yugoslavia entering the Axis to secure their control over Bulgaria and Greece. Without that, there is little reason for Germany to want to intervene in Yugoslavia.