Her ay farklı bir sağlık konusuna giriyor ve araştırmayı keşfediyoruz. Bu ay, şeker hapı kadar basit bir şeyin bilim adamlarını nasıl şaşırttığına bakıyoruz ve en ilginç bulguları özetliyoruz.
01
Ağrı (2015)
Etkisiz haplar veya plasebo, ilaç denemeleri için altın standarttır: Gıda ve İlaç İdaresi, potansiyel yeni ilaçların, pazar için onaylanmadan önce etkinliklerini kanıtlamak için klinik çalışmalarda plasebolardan daha iyi performans göstermesini gerektirir. Bir plasebo, terapötik özelliklere sahip olmayacak şekilde tasarlanmıştır, ancak plasebo verilen hastalar, muhtemelen iyileşeceklerine dair beklentiler nedeniyle semptomlarında iyileşme gösterebilir. Buna plasebo etkisi denir. Ve güçleniyor.
Kanada'daki McGill Üniversitesi'ndeki araştırmacılar tarafından 2015 yılında yayınlanan bir araştırma, plasebo yanıtının zamanla değişip değişmediğini belirlemek için nöropatik ağrı kesici ilaçların (sinir ağrısını hafifleten ilaçlar) klinik çalışmalarını analiz etti. Dahil edilen seksen çalışmada, plasebo tepkisinin büyüklüğü, daha yeni denemelerde, daha önce gerçekleşenlere göre önemli ölçüde daha güçlüydü.
Nöropatik ilaçların plasebolar üzerindeki etkisi de zamanla azaldı: 1996'da nöropatik ilaçlar plaseboya göre yüzde 27,3 daha fazla analjezi (ağrı kesici) üretti, ancak 2013'e kadar nöropatik ilaçlar plaseboyu yalnızca yüzde 8,9 oranında geride bıraktı (bu, birden az on bir puanlık ağrı ölçeğinde iyileştirme noktası). Araştırmacılar daha sonra klinik araştırmaları coğrafi konuma göre analiz ettiler ve plasebo etkisinin gücündeki bu artışın yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'ndeki klinik denemelerden kaynaklandığını buldular. Nedense plasebo etkisi başka yerlerde artmıyor.
Plasebo etkisinin gücünde benzer bir artış, antidepresanlar ve antipsikotik ilaçlarla da bulunmuştur. Bununla ilgili sorun, ilaçların plasebolardan daha iyi performans göstermesi için gittikçe daha etkili olması gerektiğidir; bu, ilaç şirketlerinin piyasaya sunabileceği belirli bir durum için ilaç sayısını sınırlayabilir. Henüz mekanizmaları tam olarak anlamamış olsak da, plasebo etkisinin gücü, güçlü bir zihin-vücut bağlantısına ve vücudumuzun doğuştan gelen kendini iyileştirme yeteneğine işaret eder.
02
Bilimsel Raporlar (2018)
Tipik olarak, klinik araştırmalar çift kördür, yani ne araştırmacı ne de çalışma katılımcıları, her bir katılımcının hangi tedaviyi (aktif olan veya plasebo) aldığını bilmez, bu da önyargıyı önlemeye yardımcı olur. Peki ya katılımcılar kendilerine bir plasebo hapı verildiğini bilselerdi - yine de plasebo etkisi olur muydu?
Şaşırtıcı bir şekilde, evet. 2010 yılında yapılan bir çalışmada, araştırmacı Ted Kaptchuk, araştırmacılar irritabl bağırsak sendromlu hastalara kendilerine plasebo hapı verildiğini söylediklerinde bile semptomlarda iyileşme gösterdiğini gösterdi. Buna açık etiketli plasebo deniyor ve o zamandan beri diğer çalışmalar aynı sonuçları kopyaladı.
2018'de yayınlanan bir çalışmada, Birmingham'daki Alabama Üniversitesi'ndeki araştırmacılar, kansere bağlı yorgunluğu incelemek için kanserden kurtulanları açık etiketli bir plasebo denemesine kaydetmek için Kaptchuk ile ortaklık kurdu. İlk olarak yetmiş dört katılımcı, plasebo etkisinin potansiyel gücünü ve işe yarayabileceği mekanizmaları açıklayan öncü çalışma araştırmacısıyla bir araya geldi. Daha sonra katılımcılara, çalışmanın yirmi bir günü boyunca günde iki plasebo hapına veya her zamanki gibi tedaviye (mevcut sağlık rejimleri ne olursa olsun devam ettirme) tahsis eden bir zarf verildi.
Çalışmanın sonunda, plasebo grubu yorgunluk semptomlarında normal tedavi grubuna göre önemli ölçüde daha fazla iyileşme bildirdi. Plasebo grubundaki katılımcıların yüzde 73.6'sı, semptomlarda normal tedavi grubundaki ortalama iyileşmeden daha büyük bir iyileşme gösterdi. Genel olarak, plasebo grubu yorgunluklarının ciddiyetinde yüzde 29, yorgunlukla ilgili yaşam kalitelerinde yüzde 39 iyileşme gösterdi. Çalışmanın bitiminden üç hafta sonra, açık etiketli plasebo katılımcıları yorgunluk semptomlarında önemli bir kötüleşme göstermedi.
03
Doğa İletişimi (2018)
2018'de Northwestern Üniversitesi'ndeki araştırmacılar, kronik bel ağrısı olan seksen iki kişiyi incelediler ve onları rastgele bir şekilde tedavisiz, analjezikle aktif tedavi veya sekiz hafta boyunca plasebo olarak atadılar. Çalışma boyunca, katılımcılar hem fMRI hem de MRI kullanarak dört nörogörüntüleme seansına girdi, kişiliklerini ve psikolojik durumlarını değerlendiren bir dizi ankete yanıt verdi ve ayrıca ağrı semptomlarını bir mobil uygulamada günde iki kez derecelendirdi. Plasebo verilen katılımcılar, tedavi verilmeyen katılımcılardan önemli ölçüde daha fazla gelişme gösterdi. Duygusal farkındalık ölçülerinde yüksek puan alan ve kendilerini acıdan rahatsız etmeyenler, ağrıda daha büyük azalma gösterdi.
Araştırmacılar, diğer birçok çalışmanın bulgularından farklı olarak, katılımcıların beklentileri ile plasebodan ağrı azalması arasında bir ilişki bulamadılar. Beyin taraması sonuçlarını analiz ettikten sonra, araştırmacılar, beynin kronik ağrıyla ilgili belirli bölgelerinde daha ince bir kortekse sahip olan katılımcıların daha büyük bir plasebo tepkisine sahip olduğunu buldular. Ayrıca plaseboya cevap veren hastalar ile cevap vermeyen hastalar arasında beyin bağlantısında fonksiyonel farklılıklar buldular.
Bu çalışma, plasebo etkisinin çalıştığı ve psikolojik ve nörolojik özelliklere bağlı olarak kişiden kişiye değişebilen benzersiz mekanizmaları vurgulamaktadır. Aynı zamanda ağrı araştırmacıları için yeni bir soru ortaya çıkarmaktadır: Ağrı kesici ilaçların klinik deneyleri, plasebo etkisinin gücünü etkileyebilecek ağrı tepkisinin boyutlarını ele almalı mıdır?
04
Ağrı (2015)
Plasebo üzerine bugüne kadarki en akıl almaz çalışmalardan biri, 2015 yılında İtalya'da akut dağ hastalığından yüksek irtifa baş ağrısını inceleyen araştırmacılar tarafından yayınlandı. Turin'deki kolejlerden otuz beş sağlıklı gönüllüyü işe aldılar ve çalışmanın üç günü boyunca İtalyan-İsviçre sınırındaki bir araştırma istasyonuna götürdüler. İstasyonun rakımı 3.500 metredir (yaklaşık 11.500 fit) ve bir kişinin kanındaki oksijen doygunluğu yüzde 83 ile 90 arasındadır. Katılımcılar, bir tablet aracılığıyla araştırmacılara EKG, kan oksijen satürasyonu ve sıcaklık ölçümleri sağlayan bir monitör takarken merdiven basamaklı bir makinede egzersiz yaptılar. Katılımcılar ayrıca kendilerine oksijen sağlayan bir maske ve tükürük örnekleri alan bir tüp taktılar.
Çalışma katılımcıları, araştırma istasyonunda otuz altı saatlik bir süre geçirdi ve bu süre boyunca üç test oturumu yapıldı - ilki ikinci gün saat 8'de, ikincisi öğleden sonra 2'de. ikinci gün ve üçüncü gün sabah 8'de. Katılımcılar rastgele beş gruba ayrıldı: tedavi yok (kontrol), son test sırasında yüzde 100 oksijen, son testte sahte oksijen (plasebo), ilk iki test için yüzde 100 oksijen ve üçüncü test için sahte oksijen (plasebo ve koşullandırma) ve ilk iki test için yüzde 100 oksijen ve üçüncü test için tedavi yok (koşullandırma kontrolü). Yüksek irtifa baş ağrısının doğal seyrini belirlemek için tedavisiz grup kullanıldı. Düzenli oksijen tedavisinin etkilerini değerlendirmek için yüzde 100 oksijen grubu kullanıldı. Plasebo grubu, sahte oksijen plasebonun etkilerini test etmek için kullanıldı. Plasebo ve koşullandırma grubu, daha önce oksijene maruz kalmanın test üçte plasebo tepkisini etkileyip etkilemediğini test etmek için kullanıldı. Koşullandırma grubu, ilk iki testte oksijene koşullandırmanın üçüncü testteki sonuçları etkileyip etkilemediğini test etmek için kullanıldı.
Beklendiği gibi, yüksek irtifada oksijen verilmesi kandaki oksijen doygunluğunu artırdı ve egzersiz öncesi ve sonrası baş ağrısını, yorgunluğu ve kalp atış hızını düşürürken, aynı zamanda baş ağrısına neden olmaktan sorumlu kimyasal bileşik olan prostaglandinin kan seviyelerini düşürdü.
Sahte oksijen plasebo verilen katılımcılar yorgunluk seviyelerinde azalma gösterdi, ancak baş ağrıları düzelmedi. İlginç bir şekilde, ilk önce iki tur gerçek oksijen verilen ve ardından üçüncü testte sahte oksijen plasebo verilen katılımcılar için egzersiz sonrası baş ağrıları kayboldu, kalp atış hızları düştü ve prostaglandin kan seviyeleri de düştü.
Bu, plasebo etkisinin şartlandırmadan etkilendiğini göstermektedir. Katılımcılar, oksijen tankının sesini sadece yüksek irtifa hastalığının semptomlarında azalma ile değil, aynı zamanda zihin-vücut bağlantısının gücünü gösteren kanlarındaki baş ağrılarının psikolojik ölçülerinde gerçek azalmalarla ilişkilendirmeye başladılar.
Bu makale bilgilendirme amaçlıdır. Profesyonel tıbbi tavsiye, teşhis veya tedavinin yerini alamaz ve olması amaçlanmamıştır ve özel tıbbi tavsiye için asla güvenilmemelidir. Bu makale, hekimlerin veya tıp pratisyenlerinin tavsiyelerini içerdiği ölçüde, ifade edilen görüşler, atıfta bulunulan uzmanın görüşleridir ve illa ki goop'un görüşlerini temsil etmez.