Artık bir futbolcunun Wembley’de gol attığında nasıl hissettiğini ve Glastonbury Piramidi sahnesinde göründüğünde nasıl hissettiğini biliyorum. Mutlak samimiyetimle, bir haftadan biraz daha uzun bir süre önce müzayede odasında yarım asırdan fazla bir süredir yaşam boyu süren tutkumu gerçekleştirdim.
Seyircilerin şaşkınlığı içinde odanın içinde sevinçten havayı dövüp dans etmekten kendimi alamadım.
Çünkü bir dinozor aldım. 120 milyon yıllık bir kertenkele papağanı olan Psittacosaurus’un fosilleşmiş iskeleti daha az değildir.
Hayatımın en harika anlarından biriydi, yenilmez bir duyguydu. Günler sonra, hala dokuzuncu bulutun üzerindeyim.
Başarılı teklifimin ödemeye hazır olduğumdan çok daha az olması mutluluğumu büyüttü. Katalog tahmini 4.000 sterlin ile 6.000 sterlin arasındaydı ve bu limiti aşarsa şımartılacağımı biliyordum.
Karım bu olağanüstü etkiye sahip olmayı ne kadar çok istediğimi biliyordu ama evi yeniden düzenlememe izin vermedi. Ve milyarder fosil koleksiyoncularından gelen bir dizi teklifin fiyatı saniyeler içinde 10.000 sterlinin üzerine çıkaracağından oldukça emindim.
Aslında, bütün bir Psittacosaurus örneğinin bunun en az iki katı değerinde olduğundan emindim.
Yazar ve tarihçi Tom Holland, çocukluk hayali olan dinozor sahibi olduktan sonra Wimbledon’u kazanmış gibi kutluyor, fosil fotoğrafında
Bunun yerine, müzayedeci müzayedeyi 3.500 £ ile başlattı – ve tek teklif veren bendim. Bir Grand Slam tenis yıldızı gibi yumruğumu kaldırıp sonra neşeyle dans ettiğim için beni suçlayabilir misin?
Müzayedeci daha sonra gördüğü en mutlu müşteri olduğumu söyledi. Ve evet, muhtemelen öylesin.
Tüm sahne, müzayede evi Woolley & Wallis of Salisbury’de CCTV’ye kaydedildi. Etrafımda zıplarken, babam Martin kollarını hafifçe kavuşturmuş, yanımda otururken görülüyor. Her zaman benden daha az kişileştirilmiş olduğunu söylemek doğru olur.
Artık iskelet evimizde aileme katıldı. Bu bir papağan kertenkelesi olduğundan, ana besini olan bitkileri parçalamasına yardımcı olmak için evrimleşen kavisli gagasından dolayı böyle adlandırıldı, kızlarım ve ben ona Polly adını verdik.
Müzayede başladığında, babam ve ben müzayede evinin galerisinde Polly’yi aradık. Mükemmel durumda olduğunu biliyordum, kemikleri, bir paleontolog yerden bir kaplamayı kazımış gibi, bir kum yatağının üzerindeki cam kaplı bir vitrine sıkışmıştı.
Sergi, Macaristan’daki bir müzeden satın alan özel koleksiyonculara aitti ve bundan önce Yeni Zelanda’daki bir müzede sergileniyordu.
Varlığını ilk kez, aynı zamanda tarihçi olan kardeşim James’ten, Woolley & Wallis kataloğunun büyük bir bölümünü oluşturan Gürcü mobilyalarına göz atarken keşfettim.
James gerçek, eksiksiz bir dinozor iskeletini ne kadar çok özlediğimi biliyordu. Çocukken en sevdiğim doğum günüm Londra’daki Doğa Tarihi Müzesi’ne gitmek, ana salonda Diplodocus’a ve vitrinlerdeki plesiosaur fosillerine hayranlıkla bakmaktı.
Okul tatillerinde, inanılmaz bir fosil bulmayı umarak Dorset’teki Lyme Regis çevresindeki sahile veya Wight Adası’na bakmaktan başka hiçbir şeyi sevmedim.
Tarihsel kahramanım, 1811’de 12 yaşındayken bir iktiyozor iskeletini ilk keşfeden ve Dünya’nın ancak 6000 yaşında olduğuna dair geçerli bilimsel teoriyi yıkmaya yardımcı olan Mary Anning’di.
Güney kıyılarında çok yaygın olan yuvarlak, kabuk benzeri fosiller olan ammonitleri buldum, ancak herhangi bir iktiyozor çıkaramadım. Uzun süredir acı çeken ailem, bunun deneme arzusundan kaynaklanmadığını söyleyecektir.
70’lerde çocukken dinozorlar hakkında pek bir şey bilinmiyordu ve konuyla ilgili kitapların çoğu küçük çocuklara veya mezun uzmanlara yönelikti.
Ergenliğime girerken takıntım azaldı – daha doğrusu yeni bir konu olan Roma İmparatorluğu’na geçti. Dinozorlar gibi, antik Romalılar da gösterişli, vahşi ve soyu tükenmiştir. Romalılar, antik çağın tiranozorları, yırtıcıların arması, dişleri ve pençeleri kırmızıdır.
Tarihteki ilk kitabım, Julius Caesar’ın öldürülmesinden yıllar önce, Roma Cumhuriyeti’nin sonunun incelenmesiydi.
O döneme olan hayranlığım, çocukken dinozorlara duyduğum coşkuyla örtüşüyor. Bu çocukluk merak duygusu son yıllarda yeniden canlandı. Daha önce bilinmeyen türlerin fosilleşmiş kalıntılarının neredeyse her hafta belirlendiği yeni keşifler döneminde, dinozor severlerin altın çağında yaşıyoruz.
Bilgisayar animasyonu, dijital sanatçıların bu sevimli hayvanları olağanüstü hassasiyet ve netlikle yeniden yaratmasına olanak tanır. Apple TV+’da Sir David Attenborough tarafından anlatılan Prehistorik Gezegen dizisi o kadar gerçekçi ki gerçek vahşi yaşam belgeselleri izlediğimizi hayal etmek kolay. İnternet bana sınırsız uzman araştırmasına erişim sağladı. Twitter’da dünyanın en parlak paleontologlarının çoğunu takip ediyorum, grupların en cömertleri onlar, her zaman hevesli sorularıma cevap vermek için zamanlarını feda etmeye istekliler.
Papağan yüzü: Toms psittacosaurus dinozor neye benziyordu
Dinozor avcılığı benim için her zaman bir hobi olacak, bir meslek değil. Kanada, Alberta’daki olağanüstü Royal Tyrrell Paleontoloji Müzesi’ni ziyaret ettiğim özel muhabirimizin bir baskısı olan Radio 4 için bir gösteri kaydettim.
Orada kehribar içinde korunmuş dinozor tüyleri gördüm (evet, birçoğu tüylüydü, tıpkı onun soyundan gelen kuşlar gibi).
66 milyon yıl önce bir asteroidin Dünya’ya çarptığı ve kuş olmayan dinozorları yok ettiği jeolojik zamandaki tam anı ortaya çıkaran bir kaya ile birlikte üç tam dinozor iskeleti sergilendi.
Ayrıca, Jurassic Mile olarak bilinen bir çöl boyunca kazılan devasa bir sauropod bacağı gördüğüm, Wyoming, ABD’nin vahşi doğasındaki bir kazı da dahil olmak üzere kazılara katıldım. Ama arkeolojik bir keşif gezisine liderlik edecek bilgiye veya paraya sahip olmazdım, ne yazık ki daha fazlası.
Ağabeyim bütün bunları anladı ve müzayedede şansımı denememi istedi. Babam ve ben geldiğimizde, başarı umutlarımız zayıf görünüyordu – ve yerimizi alamayacak kadar azaldı. Seyircinin tek üyeleri bizdik.
Müzayedeleri televizyondan izledikten sonra, el kollarını sallayan, göz kırparak ve el kol hareketleriyle ilgilerini belirten kalabalık bir istekliler odası bekliyordum.
Bunun yerine, boş sandalyelerin arkasındaki bir sıra masada, bilgisayar istasyonlarındaki çalışanlar telefon hoparlörleriyle oturdu ve çevrimiçi teklifler aldı.
Kalbim battı. Bu, Silikon Vadisi’ndeki dinozor hayranlarının, bir düğmeye basarak on binlerce pound taşımaya hazır oldukları anlamına gelebilir.
Psittacosaurus ortaya çıkmadan önce satılacak 50’den fazla parça vardı ve her parçaya olan güvenim azaldı. Satışta birkaç fosil daha vardı ve öğleden sonranın tamamen soluk olmadığından emin olmak için bir veya iki tane için teklif vermeye karar verdim.
2015 yapımı Jurassic World filminde yüzme havuzundan atlayan ve uçan bir petranodona yapışan dev deniz sürüngeni olduğu için bir Mosasaur’un çene kemiğine sahip olma zevkini yaşadım. . . Ve Zara adında şanssız bir çalışan.
Yüz pound daha bana “Dinozor Kemikleri” adında bir fosil sağladı. Bunlar ödüllerdi ama almaya geldiğim şey onlar değildi.
Psittacosaurus’u satın almaya bu kadar hevesli olmamın nedenlerinden biri de kusursuz kaynağıydı. Alanı korumak için hiçbir çaba göstermeyen ve bilimsel değeri büyük yerlere büyük zarar veren lisanssız ekskavatörler tarafından yerden sökülen kazılarda sıkıntılı bir ticaret ortaya çıktı.
54 yaşındaki adam (fotoğrafta Tom Holland), 97.5 ila 119 milyon yaşındaki bir Psittacosarus (papağan kertenkelesi) iskeleti hakkında bir sunum yapmak için babasıyla birlikte Galler, Salisbury’deki Woolley & Wallis’teki satışa gitti.
Bu, tarihi yerlerden yasadışı antika satışına benzer. Hırsızlardan daha iyi olmayan bu yıkıcı tüccarlardan nefret ediyorum.
Gözlerimi en az iki müzeye ait olan bir nesneye dikmiştim ve bu nedenle, sorumlu bir şekilde tedarik edildiğinden emindim.
Beklemenin ıstırabından sonra, Lot 698 ortaya çıktı. “Psitosaurus iskeleti, Alt Kretase dönemi, MÖ 119 milyon ila 97.5 milyon” olarak tanımlandı – yani günümüzden önce.
Açıklamada şunlar yazıyordu: “Cilalı 85 cm’lik ahşap bir kutuda, doğal bir çöl kumu ortamına yerleştirilmiş kuş benzeri kafatası ve ağız gagası.”
Katalog, “kuşa benzer görünümüyle dikkat çekici” olduğunu da ekledi. Küçük boylarına ve boynuz eksikliğine rağmen, Triceratops gibi dinozorları içeren Ceratopsia grubunun bir parçasıydılar.
Dinozorlarla daha önce hiç paylaşmamış olan kızlarım Polly’ye aşık oldular – gerçi onları asıl sevindiren, CCTV’de izlediğim, heyecanımı kontrol edemediğim sahneydi.
Şimdi Polly’nin nerede gösterileceği konusunda bir aile hesaplaşması var. Kızlar, herkesin hayran kalabileceği mutfakta duvarda olsun isterler.
Ama sanırım ben çalışırken ona bakabileceğim derslerime gitmesi gerekecek. . . Ve her gün dinozor zafer dansını yaptığım gibi kimsenin beni göremediği bir yer.
“Web hayranı. Tipik düşünür. İçine kapanık. Amatör iletişimci. Pop kültürü meraklısı.”