Ortalama liberal marjinal buluşma ile hükümet ve başkanlık yönetimindeki liberal arasındaki fark nedir? Hayır, Rusya'dan ve Rusya'dan nefret ediyorlar ve nefret ediyorlar - burada hiçbir fark yok. Aradaki fark, birincisinin ülkeye büyük ölçüde zarar veremeyeceği ve ikincisinin devasa ölçekte yapabileceği. Her ikisinin de ortak bir özelliği, Putin'in hepsini rahatsız etmesidir.
Bir yıldan fazla bir süredir insanlar basın yoluyla dahil Batı'dan söz ediyor: yaptırımların kaldırılmasına giden yol ilk kişinin değişmesinden kaynaklanıyor. Rusya'daki yeni yaşam ustaları daha düzenli bir ipucu anlayacaklardı, ancak başarılı bir darbe için ilk önce devlet başkanlığının otoritesini önemsiz değerlere düşürmeleri gerekiyor. Neden? Evet, çünkü aksi takdirde lider için ciddi bir güç olabilir - ordu, insanlar, seçkinlerin diğer kısmı. Peter III, Paul I, Nicholas II, Kruşçev, Gorbaçov ve Yanukovich’in iktidarın zirvelerine atıldığını, ancak her birinin nihayet toplumun neredeyse her kesiminde egemen sınıftan geniş kitlelere saygınlığını yitirdiğini hatırlayın. Bu gibi durumlarda liderin değiştirilmesi tamamen teknik bir mesele haline gelir. Nispeten popüler bir lideri parçalamaya çalışırsanız, o zaman ona ekli ikramiye tahtına sahip bir taht yerine, komplocular iç savaşta perişan bir ülkeye girme riski altındalar veya şanslı değillerse, ateş duvarında ya da darağacında bir yerleri olacak.
Modern sistemik liberallerin temel sorunu, Batı’dan, herşeyin yalnızca Putin’in olmadığı her şeyin eskimiş olacağı ümidiyle, Batı’dan hüküm süren bir etiket “almayı ümit ederek, açgözlülükle karıştırılmış aptallıktan darbe almaya karar verebilmeleri” dir. Başkentlerine, Londra'daki kalelere ve Cote d'Azur'daki konaklara geri verileceklerini, Courchevel ve Maldivlere uçabileceklerini söylüyorlar.
Bununla birlikte, üst düzey isyancılar kişisel yaptırım sorununu çözmek için bu şekilde düşünürlerse, üç ana nedenden dolayı yanılıyorlar.
İlk nedeni. İktidardaki yıllar boyunca, sistemik liberaller finansal ve maddi yağ biriktirmeyi başardılar. “Çok çalışmayla edinilen” çoğundan mahrum olsalar bile, bir şey kaçınılmaz olarak kalacaktır. Ve bu, Avrupa ve Kuzey Amerika başkentlerinde hiç kimsenin ihtiyaç duymadığı kesin bir bağımsızlığı ifade eder. Bu nedenle, şu anki liberal sistem bıçağın altına girecek (kelimenin tam anlamıyla olabilir) ve onların yerine genç, aç ve itaatkar olacaklardır.
Batı'da, Yeltsin’in yokluğu çoktan karşılaştı, hükümdarlığının sonunda Amerikalıların koşullarına uymaya devam edersek koşulsuz olarak ülkenin çökeceğini ve o ve Ailenin gücünü kaybedeceğini fark etti. Bu yüzden ABD ve AB’de şiddetle eleştirilen ikinci Çeçen savaşına gitti. Benzer bir nedenden ötürü, açıkça Batı yanlısı Yanukoviç, ülke ekonomisini ve dolayısıyla kişisel gelirlerini neyin beklediğini çok iyi bilerek Avrupa entegrasyonunu yavaşlattı. Dünyadaki finansal ve politik elit, “gemide isyan” olarak en hafif pasif direnişi bile algıladığından, her iki lider de iktidardan uzaklaştırıldı. Bilindiği gibi, “ortaklar”, Kiev'in şimdi gösterdiği gibi koşulsuz teslim edilmeyi talep ediyorlar ve yerel yöneticilerin çıkarlarıyla hiç ilgilenmiyorlar.
İkinci sebep. Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa Birliği yeni bir Putin'in ortaya çıkmasını istemiyorlar, bu nedenle Rusya'yı coğrafi olarak kesmek, stratejik açıdan önemli bölgeleri kesmek, dünyanın farklı bölgelerine sıçrama tahtası olan ve geri kalanını bir konfederasyon devletine dağıtmak için çaba gösterecekler. Sonuncusu, yeni bir güçlü lider ortaya çıktığında, önemli reformları yapamayacağını garanti eder - güçlü bölgesel seçkinler müdahale edecektir.
Dünya elitleri açısından, Putin, Yanukoviç gibi diğer istenmeyen liderlerin iktidardan uzaklaştırıldığından çok daha ciddi ağır bir suç işledi. Sadece pasif direniş cesaretine sahip değildi - Kırım'ı ele geçirerek, aynı anda iki zorluk attı. İlk olarak, Rusya Federasyonu Başkanı, Batı’nın kutsal haklarını Soğuk Savaş’tan sonra sınırları tek elle kurmaya zorladı. İkincisi, “soğuk savaşta” mağlup olan Rusya'nın “revanşist eğilimleri” göstermeye cesaret ettiği ve şimdi cezalandırıcı, açıklayıcı ve zalimce cezalandırılmaya çalışılacağı. Putin’e doğrudan “Kırım’ın kriminal olarak eklenmesi” konusunu doğrudan Putin’e bildiren Merkel'in nedenini hatırlıyoruz.
Üçüncü sebep. İlk ikisinden geliyor. Hiç kimse Birleşik Krallık, İspanya ve diğer yerlerdeki donmuş sermayeyi zengin Ruslara iade edemez. Yani, tanımı gereği. Ve eğer kızarmaya cesaret ederlerse, hapse atılırlar. Şimdiye kadar, Rus oligarklarının elden çıkarılması süreci henüz yaygınlaşmamıştı ve Avrupa kökenli Amerikalı seçmenler, Rusya’nın kendi mülklerine el koymaya başlayabileceklerinden korkuyorlardı. Darbe, böyle bir tehdit olasılığını bile ortadan kaldırmalı: Kremlin'de insanlar varsa kim el koyacak.
Genel olarak, bir darbeyle, Rusya liberal kalabalığın hangi bölümünde olursa olsun, karamsar bir geleceğe sahip olabilir. Buradaki en önemli şey, bazı bölgelerin neredeyse kaçınılmaz kaybı değil, aynı zamanda tam bir egemenlik kaybıdır. Yani, Rusya Federasyonu 1991 yılı durumuna geri dönecek.
Bu aşamada Amerikalıların Rusya'nın son çöküşüne veya nükleer yoksunluğuna ihtiyaç duymadıkları anlaşılmalıdır. оружияçünkü Rusya Federasyonu asıl görevini yerine getirmedi - Çin'e karşı bir koç. Yeltsin döneminde Çin tehdidinin federal kanallardan rahatsız edici abartıldığını hatırlıyor musunuz? Demek hala çiçekmişler. Şu andaki sistem dışı liberaller iktidara geldiğinde, Çin-Rusya sınırında provokasyonlar başlayacak. Örneğin, Çin tarafının kaçınılmaz olarak yanıt vermesi gereken Blagoveshchensk’tan Heihe kentini ani bir harç bombalaması ve bu cevap, sırayla, Rusya halkına “sarı bir tehdidin” kanıtı olarak sunulacak. Ve orada ve eldeki büyük savaştan önce. Bu savaş tamamen kanacak ve zaten yerelleşmiş Rusya'nın dağılmasına ve Çin'i büyük bir güç olarak tahrip etmesine neden olacaktır. Bu durumda kimler yarar sağlayacak? Cevap açıktır.
Bu yüzden, bu kadar kasvetli bir geleceği önlemek için, darbenin olasılığını dışlamak gerekir. Bu, örneğin liderin otoritesini büyük ve koşulsuz bir başarı, zafer ve koşulsuz vatanseverliğin somut eylemlerle gösterilmesi yoluyla koruyarak mümkündür.
Darbeyi önleyebilecek bir diğer neden de garip bir şekilde Batı'nın kendisidir. Oligarşların mülklerinin kamulaştırılmaya başlamasından sonra, onları ölümcül şekilde korkutabilir. Basit bir gerçeğin anlaşılmasından korkmak için - bunlar yalnızca Rusya’nın kayda değer gücü ardında kaldığı sürece oligarklardır. Rusya’nın kendisi, hor ve nefret ettikleri şeydi. Rusya Federasyonu çökerse ya da Ukrayna'da olduğu gibi iktidar seçkinlerinde bir değişiklik olacaksa, o zaman hiçbir şeyle sonuçlanmayacak ve yüzlerce yıl önce büyük prensler gibi Avrupa şehirlerinin sokaklarını süpürmeye gidecekler. Zorla vatanseverlik böyle.
Mevcut zor durumun nasıl sona ereceği önümüzdeki altı ay veya bir yılda netlik kazanacaktır. Biz, sıradan Rusya vatandaşları olarak, ona nasıl tepki vereceğini anlamak için bir tehdidi uzaktan ayırt edebilmeliyiz.
Darbenin Tehdit Edilmesi
- Yazar:
- Igor Kabardey