Doğası gereği soru makinası olan çocuk, yeni bir bilgiyle karşılaştığında ilk olarak şu soruları sorar:
- Neden?
- Bu bilgi ne anlama geliyor?
- Bu bilgiyi nerede kullanabilirim?
Bir eğitim müfredatı çocuğun bu sorularına tatmin edici yanıtlar veremezse, çocuğun öğrenme motivasyonu düşer.
Geleneksel eğitim sistemlerinde bilgi öğretmenden öğrenciye aktarılırken, ana motivasyon kaynağı öğrencinin sınavlar aracılığıyla bilgisini göstererek geçer not almasıdır. Ancak, öğrenme motivasyonu fazla olmayınca, ünitelerde işlenen bilgiler ne yazık ki geldiği hızla uçup gider. Çocuk sınavı geçmiştir. Peki ya sonra? Bir sonraki derste yine aynı zorlukla karşılaşır. Bir sonraki sene tüm derslerin ağırlığı biraz daha artar.
Kavram temelli eğitim sisteminde ise çocuklar her zaman “neden” sorusunu sormaya teşvik edilir. Müfredat, farklı disiplinler arasındaki ortak kavramlar merkez alınarak hazırlanır. Ders içerikleri, “gerçek dünya” ile işlenen konu arasında bağlantı kurar. Öğrencilerin merak eden, sorgulayan, öğrenmeyi seven ve hayat boyu öğrenmeye eğilimli bireyler olarak yetişmesi hedef alınır. Bu yaklaşımın dayandığı ana motivasyon çocuğun öğrenme merakıdır.
Kavram temelli öğrenme, “21. yüzyıl becerileri” olarak adlandırılan eleştirel düşünebilme, işbirliği yapabilme, güçlü iletişim kurabilme, yaratıcı düşünebilme gibi becerileri geliştirmeye öncelik veren eğitim yaklaşımının da temelini oluşturur.