Asya kökenli olan ayı oynatmanın geçmişi, şamanlığa değin uzanır. Avrupa ortalarından Kamçatka’ya varan geniş bir alana yayılmıştır. Anadolu’da günümüzde de yaygın bir seyirlik oyundur. Ayı yavruyken sıcak saca bastırılır. Bu sırada tef çalınıp şarkı söylenir. Bu biçimde koşullandırılan hayvan tef sesini duyduğunda, kızgın saca basmışçasına sıçramaya başlar.
—Kürkç. Beyaz ya da kahverengi büyük ayıların tüyleri halı yapımında, yavru ayıların derileriyse kürk manto yapımında ve süs olarak kullanılır.
Ayı, şaman inanışında, totem ya da ongun sayılan hayvanlardandır; iyilik ve kötülük getirir. Şamanın, hayvan-atayı simgeleyen ve üzerinde ondan parçalar bulunan giysisiyle, bu atayla bütünleştiğine, onu temsil ettiğine inanılır. Özellikle kuzey ve kuzey-doğu Sibirya’da, şamanların başlıkları ayının baş derisinden yapılır, giysisine ayı kemikleri dikilir, çizmelerin burun ve topuğu da ayı ayağına benzetilir. Şamanın törenlerde kullandığı sopa ve öteki gereçler de ayı kemiklerinden yapılır.