Rusya, tarihsel olarak neredeyse iki yüzyıldır bilgi savaşını kaybediyor. Napolyon savaşlarının bitiminden sonra, tam olarak Rusya (sadece bir Ortodoks ülkesi olarak değil, Rusya olarak) olarak Rusya üzerindeki bilgi baskısının başladığı söylenmelidir. İngilizler, kıtadaki ana rakiplerinin Rusya olduğunu çok iyi anladılar. Ve düşman Napolyon'dan daha ciddi. Napolyon bir Avrupa gücüdür ve Rusya bir Avrasya gücüdür.
Ve sonra çok güçlü bir bilgi propagandası projesi başlatıldı - Russophobia, yani. Rusya ülkesi olarak Rusya'ya düşmanlık. Aslında, Kırım Savaşı'nın bilgi hazırlığıydı.
Söylemeliyim ki, bunun sonucunu verdim, çünkü Avrupalıların Kırım Savaşı arifesinde (örneğin, Paris Başpiskoposu - bir yandan, diğer yandan Karl Marx) farklı siyasi görüşlere baktıklarına bakarsanız, bir şey hakkında yazdılar. ve aynı - Rusya'nın ezilmesi gerekiyor. Çünkü (Karl Marx yazıyor) Rusya barbar, gerici bir ülke ve Paris başpiskoposu barbar bir Ortodoks ülkesi.
yani önemli değil - Ortodoks, gerici - bunun barbar bir ülke olması önemlidir. Ve bu, bu Rusbilimsel kampanyanın sonucuydu. Rusya'dan sonra, Kırım Savaşı'ndan sonra, dünya kapitalist sistemine entegre olmaya başladı, bir nesne haline geldi ya da kaynakları Batı'nın arzu nesnesi haline geldi.
Ve bilgi savaşı devam etti. Rusya, demokratik olmayan, otokratik ve geriye dönük bir ülke olarak temsil edildi. Rus kaynaklarını kontrol altına almak gerekliydi.
1884 yılında, Berlin Konferansında büyük, büyük doğal kaynakları olan ancak kendilerini kullanamayan ülkelerin dünyaya açılması gerektiği konusunda bir karar alındı. Ve açılmazlarsa, zorla açılmaları gerekir. Resmen, Afrika hakkında konuştuğumuz söyleniyordu, ama Afrika onsuz bükülmüş olabilirdi. Fakat Rusya ile ilgiliydi.
Genç Çar Alexander III’ün göz açıp kapayacağı sanılıyordu, ama gözünü kırpmadı. Başka bir deyişle, Rusya üzerindeki bilgi baskısı, Rusya ile jeopolitik ve jeopolitik mücadelenin bir fonksiyonuydu.
20. yüzyılda, Rusya'ya karşı yapılan bilgi savaşı yeni bir boyut kazandı çünkü Rusya Sovyetler Birliği, sistem karşıtı kapitalizm oldu ve bu süreç daha da ileri gitti. Ve şunu söylemeliyim ki, 30-x'in 40-x, 50-x, 60-x dönemi (belki de kısmen), Rusya'nın bilgi savaşlarını kazanmadığını, ancak bir kural olarak kaybettiğini söylemeliyim.
Sebep nedir? Bunun birkaç nedeni var. Öncelikle, bu bilgi savaşıyla Rusya'ya karşı kimin savaştığını anlamanız gerekiyor. Bireysel devletler tarafından yönetilmediği, yani İngiltere, 20. yüzyılda - ABD, 18. yüzyıldan itibaren bilgi savaşları yürütme konusunda büyük deneyime sahip olan batının uluslarüstü elitleri tarafından yönetildi. Bilgi konusunda iyi bilgiliydiler. silah.
Buna karşılık, Rus seçkinleri bu silahlara sadece yeterince sahip olmadılar aynı zamanda mesele bu. Gerçek şu ki, Peter'in reformundan sonra, Batılı bir soylu vardı ve XIX yüzyılda Batılı entelijansiya, liberal ve sosyalist buna eklendi. Bu insanlar Rusya'ya batı gözleriyle baktılar.
Başka bir deyişle, devletin doğrultusunda, Rus seçkinleri Batı'ya karşıydı ve bilgi doğrultusunda Batı'nın bir parçasıydı. Ve kendi halkına batı gözleriyle baktı. yani O, olduğu gibi, bilgisel olarak ideolojik olarak ele geçirildi.
Antonio Gramsci'nin sözleriyle, "kültürel söylemin ustası olan siyasetin de ustasıdır." Başka bir deyişle, Rus entelektüel ve politik elitinin bu batı yönelimi onu Batı'nın önünde etkisiz hale getirdi. Çünkü Batı propagandası: "Siz geri kalmış bir ülkesiniz." Evet, aynı fikirdeyiz. Geriye dönük bir ülkeyiz çünkü ülkemize kendi gözlerimizle bakıyoruz. Batı şöyle diyor: “Bizim gibi olmalısın. Yenilemek zorundasın. ”
Ve bu XIX yüzyılın sonunda ve perestroyka sırasında söylendi. “Bu reformları yapacaksınız ve bizim gibi olacaksınız.” Rusya bu reformları gerçekleştirdi. Ve bu reformlar, 20. yüzyılın sonunda olduğu gibi, devrime veya ülkenin çöküşüne yol açtı.
Bu arada, XXI. Yüzyılın başlarında, kıdemli bir ABD yetkilisi olan Bush’un çatışmalarla ilgili temsilcisi Stephen Mann çok açık bir şekilde “ABD’nin Rusya’ya karşı kontrollü kaos stratejisinin iki şeyle uygulandığını söyledi: Sovyetler Birliği’nin (Sovyetler Birliği’nin) demokratik hale getirilmesi siyasal alanda reformlar ve ekonomik alanda bir piyasa ekonomisinin yaratılması ”.
Bu, ülkedeki kaos durumuna yol açtı. Ve o ve diğeri kontrollü kaos stratejisinin bir uygulaması olarak görüyordu. Ve çok iyi, benim yaşımda ve biraz daha küçük olan insanlar, Sovyet sisteminin zayıflaması bilgi saldırılarıyla başladığında, perestroyka dönemini hatırlıyor. Önce Stalin, sonra Lenin, sonra sosyalizm.
İlk başta “Daha fazla demokrasi, daha fazla sosyalizm!” Dediler. Daha sonra demokrasinin sosyalizmle bağdaşmadığını söylemeye başladılar. Demokrasi, medeni bir toplumun işaretidir (söylenmedi - bir burjuva toplumunun ve söylendi - medeni bir toplumun).
Başka bir deyişle, Rusların ve daha sonra Sovyet seçkinlerinin bilgi savaşının kaybının temel nedenlerinden biri, kendi dünya fotoğraflarının yokluğudur. Başkasının dünya resmini alır ve dünyaya başkasının gözleriyle bakarsanız, dünyaya başkalarının çıkarları ile bakmaya başlarsınız.
Bu dönemin istisnası, Sovyet halkının en iyi topluma sahip olduklarına (şimdi doğru olup olmadıklarını söyleyemeyeceğiz) en iyi başarıya sahip olduklarına ikna edildikleri 30 - 50 dönemiydi. Uzaya bir adam gönderdiler. En kötü savaşı kazandılar hikayeler İnsanlığın Dünyadaki en iyi ölüm oranına sahipler - Mille başına 6 - 60'lerde en düşük ölüm oranı. Ve kendine güven verdi. Ve gelecekte güven.
Ve sonra 60-lerde eşitsizliğimiz olduğu da belli oldu. Sovyet sisteminin zayıf noktası, ideolojinin eşit bir toplum inşa ettiğimizi söylemiş olmasıdır, ancak gerçeklik bize tamamen farklı bir şey söyledi. Örneğin, bu açıdan, mevcut Sovyet sonrası sistemi daha az savunmasızdır. Eşit bir toplum inşa ettiğini söylemez. Tamamen farklı bir şey söylüyor. Ve bu nedenle, bu bakış açısıyla onu bağlamayacaksın. Tıpkı Batı toplumu gibi şöyle diyor: “Evet, insanlar eşit değildir. Herkesin bir şansı var. Bir Amerikan rüyası var. ” Bugün Amerika’da Amerikan rüyasının tamamen açık olmasına rağmen… Mesela, ayakkabıcının oğlu milyoner olamaz. Bu bir efsanedir.
Bilgi savaşının ana çarpıcı kuvveti olması gereken elit ise, dünyaya başkalarının gözleriyle bakarsa, başka birinin bilgisinin akışına maruz kaldığı anlamına gelir. Bu bilgi silahının ellerinin dışında olduğu anlamına gelir, o bilgi olarak silahsızdır. Silahı yok.
Size söyleneni söyleyelim: "Ülken kötü." - Evet, ülkem kötü. Buraya bakın: Rusya’ya empoze etme girişimi, modern Rusya, Rusya’nın da Üçüncü Reich gibi Hitler gibi İkinci Dünya Savaşı’nın patlamasından sorumlu olduğu tezi. Mazeretler başlıyor: “Hayır, biz iyiyiz.”
Bunun yerine, başka bir darbe olmalı. İkinci Dünya Savaşı'nın asıl suçlularının Hitler'le birlikte İngilizler ve Amerikalılar olduğunu kanıtlamamız gerekiyor (ve bunun için yeterli kanıt var).
Hitler'in yararlandığı patlayıcı duruma yol açan çelişkileri buydu. Mazeret vermeye, saldırmaya gerek yok.
"Barbar ülke"
- Yazar:
- Andrei Fursov, tarihçi ve siyaset bilimcisi
- Orijinal Kaynak:
- http://www.vz.ru