Asıl bu mevsimde tatile gitmeli. Herkesin evine döndüğü, sahilin kalabalığını attığı, güneşin hırçınlığı bırakıp, sakin sakin ısıttığı sonbaharda.
Biraz önce balkonda, yağmur, deniz gibi koktu bana. İmbat estiğinde, akşam saatlerinde, insanın genzine dolan iskelenin ıslak tahtalarının kokusu ve mis gibi deniz kokusunu hatırlattı.
Sahildeki gazinoların, müşteri olmadığı için korkunç müziklerini çalmıyor olmaları ve sadece denizin şıpırtısıyla haşır neşir olmak, hangi ruha iyi gelmez ki?
Sonbahar, yaz sonrası geldiğinden ve adındaki 'son'dan mütevellit hüzün-hazan uyumunu da yanına alıp, içimi burkar benim. Gel gör ki; eskiden cıvıl cıvıl yazın bitişi hüzünlendirirken şimdilerde, sakinliğin peşine düşmek, yaş almanın yan etkisi sanırım.
Yine de bir ilkbahar değil, elbet. Doğanın uykuya dalmaya hazırlandığı, yeşillerini sarartıp, döktüğü bir mevsim, bebek yapraklar ve çiçeklerin dallarda belirdiği ilkbaharın yerini tutamaz, deli gönlümde.
Bu sene kış bana düşman gibi gelmiyor. Efendi gibi yazla vedalaşıp, sonbahara saygıda kusur etmeyip, kışı da kulağımın arkasında, iki sarı yaprakla karşıladım mı, bilirim ki oldu bu iş.