Geçici hükümet , ekonomik ve toplumsal düzeni altüst etmeyi değil, yapısal reformları gerçekleştirme görevini Kurucu Meclis'e bırakarak, yalnızca kurumları iyileştirmeyi ve savaşı kazanmayı hedeflemekteydi .
6 Mart 1917'de yayımlanan hükümet bildirisi, bazı düzenlemeleri resmen onaylamakla yetinmişti. Bu düzenlemeler, devrimin zaferi sayesinde öylesine kaçınılmazdı ki, hiç kimse bunları hükümetin icraatı olarak görmeyi düşünmemekteydi :
yurttaşlık haklarının ilanı, genel af, Kurucu Meclis'in toplanması, idam cezasının yürürlükten kaldırılması, her türlü sınıf, ırk ve din ayrımcılığına son verilmesi, Polonya ve Finlandiya'ya bağımsızlık hakkının tanınması, ulusal azınlıklara özerklik vaadi, vb. Her şeyden çok, karışıklıktan çekinen bir hükümetin yetersizliği karşısında, Petrograd Sovyeti işçilere örgütlenme çağrısı yapmıştı. Birkaç hafta içinde, yüzlerce sovyet, binlerce fabrika ve mahalle komitesi, "kızıl muhafız" milisleri örgütlenmişti. Buralarda bir kamuoyu olmuştu, çeşitli haklar talep edilmekteydi : tıpkı 1905 Devrimi, 1917 Şubat' ı gibi gerçek bir konuşma özgürlüğü ortamı doğmuştu. İşçiler, askerler, köylüler, Yahudi aydınlar, Müslüman kadınlar, Ermeni ilkokul öğretmenleri, örgütleri aracılığıyla (fabrika komiteleri , askeri komiteler, mahalle komiteleri, köy meclisleri, sendikalar) Sovyetlere, halkın yoksulluğunu ve devrimin yarattığı engin umutları dile getiren binlerce önerge, dilekçe, dilek ve mesaj göndermekteydi . İşçiler, öncelikle iş gününün sekiz saate indirilmesini (ki bu hakkı Mart ayının ortalarından itibaren hemen edinmişlerdi), işe alınma ve işten atılmaların denetlenmesini ve günde bir buçuk kilo ekmek almalarını sağlayacak bir ücret artışı talep etmekteydiler.
Bununla birlikte, kısa süre sonra savaş, sıkıntıların önüne geçmişti ve işçiler barışın en yaman savunucuları olmuştu. Sosyalizme gelince, işçiler bu konuyu hiçbir zaman ima etmemekteydiler . Köylülerin en önemli talepleri, toprağın işleyenlere ait olması, büyük mülk sahipleri ve devletin kendi haline bıraktığı ekilmeyen toprakların dağıtılmasıydı . Köylülerin, yönetime ve büyük toprak sahiplerine karşı yürüttüğü dava son derece keskindi. Ama, konuyla ilgili hiçbir sloganın köylü önergelerinde yer almaması ilgi çekiciydi. Şehirlilerin hazırladığı programlara ve siyasi şemalara indirgenmez köylü eylemleri, kendine özgü, ama son derece radikal bir yol izlemekteydi . Askerlere gelince, savaşan tüm ülke askerleri gibi, onlar da, "beyaz barış" isteme cesaretini gösteremeseler bile, ilk planda, savaşın sona ermesini dilemekteydiler. Bunu beklerken, disiplin kurallarının yumuşaması , yolsuzluklara ve kötü davranışlara son verilmesi, askeri kurumun özgürleşmesi ve demokratikleşmesi yolundaki isteklerini dile getirmekteydiler.
Şubat Devrimi, çarlık otokrasisinin Ruslaştırma siyasetiyle bastırılmış milliyetçi hareketlere sonunda belirgin bir canlılık getirmiştir. Kiev'de, başlangıçta, yalnızca Ukrayna Kültür Dernekleri Birliği olan Rada daha sonra, ilk olarak iç özerkliğini, 1917 yazından başlayarak da gerçek anlamda ulusal bağımsızlığını ilan etmişti. Milliyetçi hareket, Polonyalılar, Finlandiyalılar (geçici hükümet bunlara bağımsızlık vaat etmişti) arasında ve daha sonra Baltık ülkelerinde ve Gürcüler arasında da gelişmişti. Müslümanlar, bir yanda Tatarların himayesinde bir birlik oluşturmayı düşünen "üniterciler", öte yanda Başkırtlar, Özbekler ve Azeriler tarafından kışkırtılan "federalistler" olmak üzere, ikiye bölünmüştü. Bu talep sağanağı ve sürekli eylemler karşısında geçici hükümet, üst düzey askeri yetkililer ve burjuvazi, her türlü saldırıya karşı savunma halindeydi . Ilımlı sosyalistlerin ağırlıkta olduğu Petrograd Sovyeti, uygun zamanı beklemekteydi .