Üç günlük eşyalarımı bir çantaya yerleştirdim. Rahat bir pantolon ve spor ayakkabılarımı giydim. El çantamın içine fazladan defter ve Alain De Botton'ın "Seyahat Sanatı" isimli kitabını koydum. "Statü Endişesi" kitabıyla Alain De Button'la tanışmamı sağladığı için "Beyefendiye" içimden bir kez daha teşekkür ettim.
Eşyam az, yalnız seyahat ediyorsam Otogara toplu taşıma araçları ile gitmeye alıştığım için yine aynı yolu tercih ettim. Orta yaştaki bir çok insanın yaptığı gibi işi sağlama alıp erkenden geldiğimden zamanım bol, çevreme bakıyorum. Otogarda firmalarına müşteri çekmeye çalışanların bağırışları, bir yerlerden gelenler, bir yerlere gidenler kimi telaşlı kimi yorgun geçiyorlar önümden. Son zamanlarda sıkça yaptığım gözlemi tekrar edip insanların hikayelerini tahmin etmeye çalışıyorum. Dikkatimi bir ayrıntı çekiyor. Çevremde gördüğüm kadınlar erkeklerden daha mutsuz görünüyor. Genç veya yaşlı pek çoğunun kaşları çatık, adeta kızgın bir yüz ifadesi ile duruyorlar. Oysa erkeklerde yaşam belirtisi daha dikkat çekici. Kimi hararetli hararetli koşuşturuyor, kimi gülüyor, kimi bağırıyor.
25 yılda gitmediğim kadar son 3 yılda otogarlara gittiğimi fark ediyorum. Bu durumdan memnun muyum değil miyim bilemiyorum.
Nihayet otobüsüm geliyor, 4 numaralı koltuğa yerleşiyorum. Yanımda bir kadın, kucağında 11-12 yaşlarında bir kız çocuğu. Ön koltuklarda kucakta çocukla oturmanın yasak olduğunu söylüyor şoför ve devam ediyor;
- Abla kocaman kızı nasıl kucağında taşıyacaksın, keşke ona da bilet alsaydın.
Kadın biraz mahçup, biraz sinirle arkalarda bir koltuğa geçiyor, oradan genç bir kız yanıma geliyor.
Sapanca'ya giden yolda elimdeki kitabı okumaya başlıyorum.
"Alain De Botton; İsviçreli yazar ve televizyon yapımcısı. Harvard Üniversitesi'inde başladığı felsefe doktorasını yazarlık kariyeri yüzünden yarım bıraktı..
Halen Londra'da yaşayan yazarın kitaplarından bazıları; Aşk üzerine, Felsefenin Tesellisi, Statü Endişesi, Mutluluğun Mimarisi, Havaalanında Bir hafta...."
Yollar akıyor, kitap beni alıp götürüyor...