Hem eğlenirler hem şarkı söylerler. Bir ara hepten şirazeden çıkar, naralar atarlar. Talebeler bu edepsizliğe çok bozulur. Hatta içlerinden bazıları "Ah şu kayık bir devrilse de" derler, "günlerini görseler".
Ardarda patlayan kahkahalardan ders yapılamaz olunca mübarek o yana döner. Ellerini açar ve "Ya Rabbi" der, "Sen bu kullarını dünyada neşelendirdiğin gibi ahirette de neşelendir. Onlara hidayet ve istikamet nasip eyle." İşte tam o sıra gençlerden biri sahildeki sohbetin farkına varır, arkadaşlarını uyarır. Mübareği görünce derlenir toparlanırlar. Hatta sazlarını kırar, destileri suya atarlar. Utana sıkıla gelir Mar'uf'un ellerine kapanırlar. O günden sonra sohbetin müdavimlerinden olurlar.
Ma'rufi Kerhi Hazretleri ölümü yaklaştığında vefakâr talebesi Sırrıyî Sekati'ye döner ve "Ben ölünce üzerimdeki gömleği fakirlere ver" der. Hazretin zaten bütün serveti o gömlektir. Hasılı bu âlemden geldiği gibi gider.
Mübarek kimseyi kırmaz ve herkese insanca muamele eder. Bu yüzden onu herkes sever. Vefat ettiğinde kimse cenazesini paylaşamazlar. Onu gerçek sevenler onun değerini, daha iyi anlarlar...