Brian Groom, Financial Times’ın eski editör yardımcısı ve Northerners: A History, from the Ice Age to the Present Day’in (HarperNorth) yazarıdır.
Bir zamanlar tekstil fabrikaları, kömür madenleri, tersaneler ve çelik fabrikalarının Sanayi Devrimi’nde dünyaya öncülük ettiği Kuzey İngiltere, yeniden ilgi odağı oldu.
Gelişmiş dünyanın hala baş etmeye çalıştığı, yenilenme için önemli bir test alanı olan bölgenin geleceği, İngiltere için önemli siyasi ve ekonomik sonuçlara sahip olacak.
Ülkeler, on yıllardır eski sanayi bölgelerine hayat vermeye çalışıyor ve bu da karışık sonuçlar veriyor. Uluslararası Para Fonu’na göre, gelişmiş ülkelerdeki bölgesel farklılıklar 1980’lerin sonlarından beri gelişmektedir. Özellikle İngiltere’de kuzey İngiltere’yi canlandırma planları 1920’lere kadar uzanıyor. Ve bazı programların bazı geçici faydaları olsa da, genel olarak bölgenin göreli düşüşünü engelleyemediler.
Kuzey’in Büyük Britanya’nın ekonomik çıktısındaki payı, Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra yüzde 30’dan bugün yüzde 20’ye düştü – Londra’nın dezavantajı ve Güney Doğu’nun ilerlemesi. Buna rağmen, Kuzey’in ekonomisi Arjantin, Belçika, Danimarka, İrlanda, Norveç ve İsveç gibi ülkelerden daha büyük kalıyor ve düşük performans gösterdiğinde Birleşik Krallık ekonomisinin tamamı geri kalıyor.
Başbakan Boris Johnson, bazı şüphelere rağmen, herhangi bir büyük ulusun üretkenlik, ücret, beceri ve sağlık açısından en geniş coğrafi eşitsizliklerden bazılarına sahip olan İngiltere ekonomisini “kaldırmaya” söz verdi. İngiltere, Avrupa Birliği dışında bir gelecek kurmaya çalışırken, yükselen enflasyon, düşen yaşam standartları ve Ukrayna savaşının ardından verilen zor bir görev.
Bunu akılda tutarak, Johnson hükümeti kendisine iddialı orta vadeli hedefler koydu. Yakın tarihli bir beyaz belgede, “2030 yılına kadar, her biri küresel olarak rekabetçi bir şehir ve en iyi performans gösterenler ile yakın diğer alanlar arasındaki uçurumu içeren Birleşik Krallık’ın tüm alanlarında istihdam ve üretkenliğin artacağı” vaadi de dahil olmak üzere 12 “misyon” önerdi. “
Gazetenin hedefleri geniş çapta memnuniyetle karşılandı, ancak eleştirmenler ayrıntılı uygulama eksikliğinin, finansman eksikliğinin ve ademi merkeziyetçiliğe karşı temkinli bir yaklaşımın bu hedeflere ulaşmayı zorlaştıracağı konusunda uyardılar.
Johnson’ın Muhafazakarları, geleneksel olarak İşçi Partisi’ne oy veren Kuzey’deki 2019 genel seçimlerinde büyük bir atılım yaptı – kazanımlarının neredeyse yarısı Kuzey, Midlands ve Kuzey Doğu Galler’deki sözde “Kızıl Duvar” koltuklarına gitti. Ve bu koltukları korumak için Johnson şimdi kuzeydeki seçmenleri ekonomik gidişatın döndüğüne ikna etmeli.
Ancak bu da İngiltere’nin AB’den çıkmasıyla daha da zorlaşacak.
AB’nin bölgesel programları, Liverpool’daki Echo Arena ve Manchester’daki Ulusal Futbol Müzesi’nin yanı sıra iş merkezleri, teknoloji merkezleri, mesleki eğitim, gelişmiş konut ve geniş bant, çevresel ve yenilenebilir enerji projeleri dahil olmak üzere çok çeşitli projelerin finanse edilmesine yardımcı oldu. Ve hükümet parayı bir Ortak Refah Fonu ile değiştiriyor olsa da, Kuzey düşünce kuruluşları önümüzdeki üç yıl boyunca hala bir açıktan şikayet ediyor.
Ancak gerçekte, ne AB programları ne de Birleşik Krallık hükümetinin toparlanma çabaları, değerli olmakla birlikte, ekonomik açığı kapatmamıştır.
Diğer Avrupa ülkeleri faydalı dersler verebilir mi?
Modern zamanlarda yenilenmeye yönelik en göz alıcı girişim kuşkusuz Doğu Almanya’nın yeniden canlandırılmasıydı.
1990’da yeniden birleşme sırasında, işçi başına üretim Batı Almanya’daki düzeyin yaklaşık yüzde 60’ıydı; bugün yüzde 85’tir. Uygulanan programlar arasında sosyal harcamalar, altyapı ve iş desteği yer aldı. En önemlisi, iki partili destek vardı ve planlar onlarca yıldır tasarlanmıştı.
Almanya’nın yeniden birleşmesi elbette bir istisnaydı. Maliyetin 2 trilyon avro olduğu tahmin ediliyor ve bu, kısmen Alman yetişkinler için bir dayanışma ek ücretiyle karşılanıyor. İngiltere’nin 4.8 milyar sterlinlik Tesviye Fonu ve 3.6 milyar sterlinlik Kasaba Fonu, kıyaslandığında önemsiz görünüyor. Ve Almanya ölçeğinde kaynakların mevcut olması pek olası görünmüyor.
Bir başka soru da belediye başkanlarına ve meclislere yeterli yetki ve fon verilip verilmeyeceği. Beyaz kitap, dokuz İngiliz bölgesini ademi merkeziyetçilik anlaşmalarına başvurmaya çağırıyor ve Greater Manchester ve West Midlands gibi yerlerdeki bazı mevcut belediye başkanlarına Londra’dakilere benzer şekilde daha fazla yetki sunuluyor.
Ancak, burada çok az mali özerklik sunulmaktadır. Hükümet Enstitüsü düşünce kuruluşuna göre, merkezi hükümetin konseylere verdiği hibeler son on yılda reel olarak yüzde 37 oranında kesildi.
Ancak, Kuzey için kasvetli bir resim değil. Başkentleri, özellikle Manchester, Leeds, Newcastle ve Liverpool, 1980’lerde çok az kişinin tahmin edebileceği bir ölçekte canlandı – yine de yoksunlukla mücadele etseler de.
Bu başarıların tümü, yerel politikacılar ve işletmeler ve bir dereceye kadar merkezi hükümet arasındaki ortaklıklardan geldi. Ve eski değirmen kasabaları, kömür yatakları ve kıyı kasabalarının yeniden canlandırılması daha zor olsa da ve farklı stratejiler gerektirebilirken, aynı türden bir ortaklık gerekli görünüyor.
Bugüne kadar, İngiltere’deki yenilenme politikası gönülsüz planlar tarafından rahatsız edildi, her Hükümet ve hatta Başbakan değişikliği ile hacklendi ve değiştirildi. Johnson’ın “Leveling Up”ı, David Cameron yönetimindeki “Yeniden Dengeleme” ve “Kuzey Santrali”ni takip ediyor.
Ancak bir bölgede yaşayan ve çalışan insanlar onun neye ihtiyacı olduğunu en iyi bilir. Ve Kuzey’in başarılı bir şekilde yeniden canlandırılması, kamu-özel ortaklıklarını, önemli yatırımları, uzun vadeli planları, iki partili desteği, merkezi hükümetin katılımını ve yerel özerkliği içermelidir.
Kuzey İngiltere, pamuk eğirme için su çerçevesinin mucidi ve fabrika sisteminin geliştiricisi Richard Arkwright gibi mühendisler ve demiryolunun babası George Stephenson veya Josephine Butler gibi sosyal reformcular aracılığıyla, küresel ekonomiye ve kültüre çok fazla katkıda bulundu. , Emmeline Pankhurst gibi kadınların oy hakkı kampanyacıları ve Brontës ve William Wordsworth gibi yazarlar.
Kuzey kendisi için en iyisini biliyor ve geleceğini sadece ulusal politikacıların ellerine bırakamayacağını da biliyor. İskandinavların yeteneklerini, enerjisini ve girişimlerini içermedikçe, gerçek bir canlanmanın gerçekleşmesi pek olası değildir.