Şair
Daha önce dolanmıştım hayatın arasından, ortasında
acı dolu bir sevdanın: Daha önce
gözlerim hayata çivilenmiş olarak
bir küçük sayfa kuvars saklamıştım.
İyiliği satın aldım, buldum kendimi
açgözlülüğün pazarında, soludum hasedin
en sağır sularını, maskelerin ve yaratıkların
insansı olmayan uzaklıklarını.
Yaşadım deniz bataklıklarından bir dünyada
çiçeğin, o beyaz zambağın, titreyen köpüğünde
beni aniden yuttuğu yerde,
ve ayağımı nereye koyduysam
ruhum uçurumun çenesine kaydı.
İşte böyle doğdu benim şiirim, zorlukla kurtuldu
dikenlerden, yayıldı
bir ceza olarak üzerine yalnızlığın,
ya da utançsızlığın bahçelerinde
tamamen gömülene dek en gizli çiçeği yalıttı.
Kendi dehlizlerinde yalnız yaşayan
o kasvetli su gibi yalıtılmış,
koştum bir elden öbürüne her bir yaratığın
yalnızlığına, o gündelik nefrete.
Biliyordum böyle yaşayacağımı, fakat en tuhaf
denizdeki balık gibi saklanmış
o yarım canlı, ve o çamurlu
sonsuzlukta rastladım ölüme.
Kapılarını ve yollarını açan ölüm.
Duvarlar boyunca kayan ölüm.
[“Evrensel Şarkı”nın on birinci bölümü “Punitaqui’nin Çiçekleri”nden]
Pablo Neruda (1904-1973)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy