Alan Durning – Ne Kadarı Yeterli? Tüketim Toplumu ve Dünyanın Geleceği PDF Oku indir
Alan Durning – Ne Kadarı Yeterli? Tüketim Toplumu ve Dünyanın Geleceği PDF Oku indir, e-kitap sitemizde Alan Durning – Ne Kadarı Yeterli? Tüketim Toplumu ve Dünyanın Geleceği kitabını araştırdık. Ayrıca Alan Durning tarafından kaleme alınan Alan Durning – Ne Kadarı Yeterli? Tüketim Toplumu ve Dünyanın Geleceği kitap özetinin yanı sıra, Alan Durning – Ne Kadarı Yeterli? Tüketim Toplumu ve Dünyanın Geleceği pdf oku, Alan Durning – Ne Kadarı Yeterli? Tüketim Toplumu ve Dünyanın Geleceği yandex, Alan Durning – Ne Kadarı Yeterli? Tüketim Toplumu ve Dünyanın Geleceği e-kitap pdf, Alan Durning – Ne Kadarı Yeterli? Tüketim Toplumu ve Dünyanın Geleceği PDF Drive, Alan Durning – Ne Kadarı Yeterli? Tüketim Toplumu ve Dünyanın Geleceği Epub gibi indirme linklerini de bulacaksınızdır.
Alan Durning – Ne Kadarı Yeterli? Tüketim Toplumu ve Dünyanın Geleceği PDF indir Oku
Sovyetler Birliği’nin çöküşü ve soğuk savaşın sona ermesinden sonra, bir çok düşünür yeni bir dünya düzeni için kuramlar geliştirdi. Bir düşünüre göre “tarihin sonu” gelmişti; bir diğeri olan ise artık dünyamızda “etnik ve kültürel çatışmalar” devrinin başlayacağını muştuluyordu! Sovyetler Birliği’nin çöküşü ve soğuk savaşın sona ermesinden sonra, bir çok düşünür yeni bir dünya düzeni için kuramlar geliştirdi. Bir düşünüre göre “tarihin sonu” gelmişti; bir diğeri olan ise artık dünyamızda “etnik ve kültürel çatışmalar” devrinin başlayacağını muştuluyordu! Kapitalizmin zaferinin kesin ve tartışılamaz olduğu, bundan böyle dünyayı küresel piyasanın yöneteceği kibirle ilan edilmişti. Oysa artık kapitalizmin önünde siyasi bir ideolojiden fazla daha kuvvetli bir engel, doğa engeli vardı. 1992 Rio Çevre Zirvesi’nden “sürdürülebilir kalkınma” kavramı dünyaya geldi. Dünyamızın tek süper gücü olarak kalan ABD, kalkınmakta olan ülkelerin geleceğe dönük ekonomik özlemlerini bu kavram çerçevesinde gerçekleştirebileceklerini, çevre koruması ve ekonomik kalkınmanın birbirine zıt hedefler olmadığını öne sürüyordu. Birleşmiş Milletler konuyu hala bu çerçevede konu alıyor. Ama aradan geçen altı yılın bulguları bu hedefin fazlaca iyimser ve gerçekleşmesi olasılığının çok düşük olduğunu ortaya koymakta. İşin püf noktası şu soruda gizli Yoksul yahut kalkınmakta olan ülkeler ABD düzeyinde üretir ve tüketirlerse, dünyamızın kısıtlı doğal kaynakları bunun için yeterli olacak mı? Sorunun yanıtı kesin bir hayır. Üstelik bu yanıt yalnızca militan çevrecilerden değil, ülkeler arası siyaset ve ekonomi arenasının en yetkili sözcülerinden de geliyor. Dünya Bankası Başkanı James Wolfesohn’dan ülkeler arası yatırımcı George Soros’a kadar uzanan yelpazedeki bir çok kişi yeni bir ekonomik düzenin gereğinden söz ediyorlar. Ünlü soğuk savaş yanlılarından Zbigniew Brzezinski, “Kendini frenleme gereksiniminin, tüketimciliği zapturapta almak üzere zorunlu olarak yeniden ortaya çıkmakta olduğuna dair bazı işaretler var.” diyor. “Burada, herhalde, ekoloji hareketi en iyi örnektir, her şeyin fazlasının mutlaka iyi bir şey bulunacağı varsayımına karşı bir direnme getirmektedir” Worldwatch Enstitüsü yayınlarından “Ne Kadarı Yeterli?” kitabı günümüzün yoğun üretim-çılgın tüketim sarmalını irdeliyor ve bu gidişin sonunun ekolojik bir felaket bulunacağını emsallariyle sergiliyor. En acıklısı da çılgın tüketim ekonomilerinin insanları mutlu edemediğini, komşuluk ilişkilerini ve aile içi ilişkileri sildiğini, sosyal dayanışmayı tırpanlayıp, insanları topluma ve doğaya karşı yabancılaştırdığını öğrenmemiz.
Dünyada kişi başına düşen gıda tüketiminin en yüksek olduğu ABD’de insanlar zayıflama rejimleri ve reçeteleri için yılda 35 milyar dolar harcıyorlar. Böyle bir düzende yanlış bir şeyler olmadığını kim iddia edebilir? Kuşkusuz çözümü bir Ortaçağ düzenine dönüşte aramayacağız. Günümüzün teknolojisinden yararlanarak ve doğru politikalarla nüfus artış hızını düşürerek bir miktar düzelme sağlayabiliriz. Ama hepimize düşen asıl büyük görev ihtiyacımızdan çok daha yüksek tüketmek, yakmak, eskitmek, yenilemek ve atmak üzerine kurulmuş olan çağdaş yaşam şekiline sırt çeviren ve paylaşmayı öne çıkaran bir düzene doğru yönelmektir. Suçlu sensin, benim, bizleriz. Sorumlu olan da hepimiz, sorunu çözecek olan da bizleriz. Son 40 senedir daha fazla eşya satın almak ve daha fazla “şey” elde etmek, endüstriye dayalı olan Batılı ülkelerde bireylerin başlıca amacı olmuştur. Aynı zamanda, dünyanın en yoksul olan beşte birlik bölümü için de başka bir amaç söz konusudur; bir sonraki günü kurtarmak, bir parça yiyecek, yakıt olarak kullanmak üzere biraz odun, çocukları için barınak ve giyecek bulmak. Dünyanın beşte ikisinin -hemen hemen 2,2 milyar birinin- bu çok değişik amaçlar için çalışmasının dünyaya zarar verdiği ve işlerimizi her zamanki gibi sürdüremeyeceğimiz gerçeği artık daha açık hale gelmektedir. Endüstriye dayalı ülkelerde yaşayanlarımız için daha fazla tüketimin daha büyük tatmine eşit olmadığı da bir noktadan sonra daha açık hale gelmektedir. Harvard Üniversitesi’nde ekonomist olan Juliet Schor’un kısa süre önce ABD’de yayına giren “Fazla çalıştırılan Amerikalı” adlı kitabı, birden fazla Amerikalının bam teline basmıştır. Schor, yüzyılın ortalarından beri, bir seçim yapmamız gerektiğinde, her zaman daha fazla parayı, eğlenceye ve aileye ayrılacak daha fazla zamana tercih ettiğimize göze çarpmaktadır. Pekiyi bu, Amerikalıları daha mı fazla mutlu etmiştir? Anketler bu sorunun cevabının olumsuz olduğunu ortaya koymaktadır. Bizler daha fazla çalışma, daha fazla tüketim maddesi ve bundan dolayı dünyanın daha fazla harap edilmesinden bir araya gelen bir monotonluğa tutsak olmuş durumdayız. Bu kitap, bu bozuk çemberin kırılmasının gerekliğini açıklamaktadır.
Alan Thein Durning, tüketim toplumunun dünya tarihinde yalnızca bir geçiş dönemi olduğunu iddia ediyor; hem kendisinin, hem de gezegenin önümüzdeki zamanlarda yaşanılabilirliğinin hatırı için. Tüm ebeveynler çocuklarına daha iyi bir yaşam vermek ister; fakat artık bu iyi yaşamın daha fazla araba, daha fazla havalandırma cihazı, daha fazla paketli dondurulmuş gıda ve daha fazla alışveriş merkezinden oluşmayacağını anlamamız gerekir. Çocuklarımıza yiyecek, eğitim, tatminkâr bir iş, barınma ve sağlık gibi gereksinimler için var olan farklılerin azalmadığı, aksine arttığı bir dünya bıraksak ne kadar iyi olurdu. Bu, fakat biz tüketim toplumu üyelerinin tarzını değiştirmesiyle olabilecek olabilir. Böylesi bir değişimin olabilecek olduğuna ilişkin bazı zayıf işaretler mevcuttur. Seksenlerdeki tüketim savurganlığı, bir çok ülkeyi etkisi altına alan ekonomik durgunluğa tepki olarak da olsa, daha düşük beklentilerin olduğu bir devre yerini bırakmıştır ve her yerdeki araştırmalar statükonun sihrini mühim derecede yitirdiğini göstermektedir. Şimdi, bu hayal kırıklığını, Alan’ın istikrar kültürü -kendi olanakları içinde yaşayan; dünyanın sermayesini değil, kaynaklarından sağlanan karı kullanan; tatmini dostluk, aile ve manalı çalışmada arayan bir toplum- olarak tanımladığı harekete yönlendirmenin vaktidir. Alan’ın kitabının son bölümünde dikkat çektiği gibi, insanlık ile doğal çevrenin ortak kaderi bizlere, tüketicilere bağlıdır. 1992 baharının başlarında, Washington, D.C.’de ben bunları yazarken, Minnesota eyaletindeki Bloomington kentinde inşaat personelleri dünyanın en büyük çarşısını, üç hektarlık bir kapalı eğlence parkının etrafına inşa edilen anıtsal perakende satış mağazaları yığınını, bitirmek için birbirleriyle yarışıyorlar. Tasarımcıları buraya “Amerika’nın çarşısı” adını veriyorlar ve eğer projeleri gerçekleşirse, bu çarşı her sene Mekke’nin veya Vatikan’ın çektiğinden daha fazla ziyaretçi çekecek. Kitap üzerinde çalıştığım aylar boyunca bu ismin ironisini hep hissettim. Amerika’nın çarşısı benim anavatanımın bir tür sembolü halini aldı. Sanki Amerika Birleşik Devletleri’nin tamamı kendisini çarşının suretinde görüyor.
Korkarım, Amerikan halkı olarak bizler artık birbirimize en fazla satış taktikleri, ulusal markalar ve yetkili satıcılardan bir araya gelen bir ticari kültürle bağlıyız. Alışveriş merkezleri, toplumsal yaşamımızın da merkezleri halini aldı ve tüketim, hem kendimizi tanımlamanın en mühim yolu, hem de başlıca eğlence kaynağımız oldu. Elbette bu eğilim yalnızca Amerika’ya özgü değil. Avrupalılar ve Japonlar, kendini kurtarmak için mallarını feda eden halkımızın rehberliğini, hayatlarının örgütsel ilkesi olarak özel tüketimden yana izliyorlar ve yoksul ülkelerin zengin vatandaşları bizim tüketim metotlarımizi ellerinden geldiğince taklit ediyorlar. Ayrıca, dünya halkının büyük çoğunluğuna göre tüketici yaşam tarzı Amerika’da yaratılmıştır ve Amerika’nın çarşısı, Amerika’nın her şeyidir. Nitekim Bloomington’daki Amerika’nın çarşısı benim için, bugün dünya çapında geçerli olan ilerleme tanımı olduğunu düşündüğüm şeyin, daha fazla tüketimin, ufak bir örneği -bir tür sembolü- olarak yer alıyor. Bundan dolayı, Amerika’nın çarşısı ile bu kitabın aynı aylar içinde tamamlanmaları uygun olacaktır. Bunlardan birisi, git gide artan evrensel kültürün tüketimci değerlerini kahramanlık derecesinde sergilemektedir. Diğeri ise, bu değerleri hem insani, hem de ekolojik açıdan sorgulamakta ve farklıler üretme gereksinimini öne sürmektedir. Daha kuvvetli olan mesaj kazansın!
Alan Durning – Ne Kadarı Yeterli? Tüketim Toplumu ve Dünyanın Geleceği PDF indir Tıklayın