Loki’nin Çocukları ve Fenrir’in Zincire Vurulması
Sadık karısı Sigyn ile yetinmeyen Loki, Jotunheim’a doğru yola çıktı; uzun bacaklı tanrı aceleyle doğuya gitti ve günlerini ve gecelerini dev Angrboda ile geçirdi.
Loki ve Angrboda’nın üç canavarca çocuğu oldu. En büyüğü kurt Fenrir’di; ikincisi, yılanların en büyüğü olan Jormungand’dı; ve üçüncüsü Hel adında kızıydı. Binlerce kadından oluşan bir kalabalığın içinde bile, Hel’in görünüşünün onu seçmesi oldukça muhtemeldi: yüzü, boynu, omuzları, göğüsleri, kolları ve sırtı, hepsi pembeydi; ama kalçalarından aşağısı, derisinin her santimini çürümüş ve yeşilimsi-siyah görünüyordu. İfadesi her zaman aynıydı: kasvetli ve kasvetli. Tanrılar, Yalanların Babasının da bu çocukların babası olduğunu duyunca, korkuyla doldular. Urd Kuyusu’nda onlar hakkında ne yapacaklarını tartıştılar.
Loki’nin Çocukları
İçindekiler
‘Anneleri kötü,’ dedi Urd.
‘Ama babaları daha beter,’ Verdandi dedi.
‘Onlardan en kötüsünden başka bir şey beklemeyin’ dedi Skuld. ‘Size zarar vermelerini ve sizi tehlikeye atmalarını bekleyin.’
Ve böylece tanrılar Loki’nin çocuklarının yakalanması gerektiğine karar verdiler. Odin’in emriyle, bir grup tanrı geceleyin Jotunheim’a geçti; Angrboda’nın salonuna daldılar ve daha gözlerini ovmadan ağzını açıp bağladılar; sonra çocuklarını kaçırdılar ve onları Asgard’a geri taşıdılar.
Odin’in yılanla ne yapılması gerektiği konusunda hiçbir şüphesi yoktu. Jormungand’ı aldı ve onu erkeklerin dünyası olan Midgard’ı çevreleyen okyanusa fırlattı. Havaya fırladı, suyun demir yüzünü parçaladı ve denizin dibine battı. Orada yaşadı ve orada büyüdü. Midgard Yılanı Jormungand o kadar kalınlaştı ve o kadar uzadı ki tüm dünyayı sardı ve kendi kuyruğunu ısırdı.
Odin, yılanın kız kardeşi hakkında ne yapacağından aynı derecede emindi. He’ye bir bakış attı ve onu da Asgard’ın dışına fırlattı. Onu, dünyaların altındaki dünya olan Niflheim’ın sisli ve kurak karanlığına attı. Ve düşerken, Odin’in ölülere, dokuz dünyadaki hastalıktan ya da yaşlılıktan ölen herkese bakma emrini duydu; bunun şartı, yiyeceğini kimle gelirse gelsin paylaşması gerektiğiydi.
Hel kendini evindeymiş gibi hissetti: Düşen Yıkım adlı sarp kayanın ötesinde, malikanesinin çevresine devasa duvarlar ördü. Ölülerin evi olan salonu Eljudnir, içinde devasa bir çift kapının arkasında yatıyordu. Onun uşağı ve hizmetçisi Ganglati ve Ganglot o kadar yavaş hareket ediyorlardı ki, hareket edip etmediklerini anlamak kolay değildi; tabağına Açlık, bıçağına ise Kıtlık deniyordu. Yatağı Hasta Yatak ve yatak örtüleri Parıldayan Talihsizlik’ti.
Odin, tanrıların kendilerinin Fenrir’e göz kulak olmasının en iyisi olacağını düşündü. Diğer herhangi bir kurttan farklı görünmüyordu ve tüm tanrılar, Asgard’ın yeşil ve altın tarlalarında dolaşmasına izin vermenin bir zararı olmayacağı konusunda hemfikirdi. Öyle olsa bile, tüm tanrılar arasında yalnızca Odin’in oğlu Tyr, Fenrir’le tek başına yüzleşecek ve onu susturmak için ona kendisinden büyük eklemler (et, kıkırdak ve kemik) verecek kadar cesurdu.
Fenrir’in Zincire Vurulması
Tanrılar, Fenrir’in gün geçtikçe daha da büyüdüğünü gördüklerinde, onun hakkındaki fikirlerini değiştirmekte gecikmediler. Urd, Skuld ve Verdandi uyarılarını yenileyip Odin’in ölümüne kurdun neden olacağını söylediğinde, korkuları çok daha büyük oldu. Kurdu orada ve sonra öldüremeyecekleri ve Asgard’ın kutsal alanını kötü kanıyla lekeleyemeyecekleri için onu yakalayıp zincirlemeleri gerektiğine karar verdiler. Sonra tanrılar güçlü bir demir halka zinciri yaptılar ve buna Laeding adını verdiler. Birkaçı Fenrir’e gitti, ona zinciri gösterdi ve sordu: ‘Bu kadar güçlü müsün?’
‘Kurt, Laeding’i teftiş etti. ‘Kesinlikle güçlüydü tanrıların zinciri boynuna, vücuduna ve bacaklarına sarmasına izin verirken, tutabilecekleri çok az bir uzunluk kalana kadar söylemesi gereken tek şey “daha güçlüyüm” olduğuydu.
‘Bitti mi?’ kurt hırladı. Kocaman patilerini iyice ayırdı, ciğerlerini havayla doldurdu, sonra vücudundaki her kasını esnetti. Laeding’in bağlantıları bir anda koptu ve tanrılar telaşla geri döndüler.
Tanrılar başka bir zincir yapmakta hiç vakit kaybetmedi. Buna Dromi deniyordu ve Laeding’den iki kat daha güçlüydü. Bağlantılar, en büyük çapa zincirinin bağlantılarından daha büyüktü; hiçbir erkek onları yerinden oynatamazdı bile. ‘Eğer bu zinciri kırabilirsen,’ tanrılar Fetirir’e, ‘dokuz dünyada gücünle tanınacaksın’ dediler.
Fenrir, Dromi’ye baktı. Son derece güçlü göründüğünü düşündü, ama o da, Laeding’i zaptettiğinden beri kendisinin de daha da güçlendiğini düşündü. Hiç kimse risk almadan şöhret kazanamaz,’ tanrılar geniş zinciri boynuna, vücuduna ve bacaklarına dolarken söylemesi gereken tek şey buydu.
‘Bitti mi?’ kurdu hırladı. Korkunç bir şıngırtı, çınlama ve gıcırtı duyulacak şekilde salladı; yuvarlandı, sırtını kamburlaştırdı ve zinciri yere vurdu; kaslarını Dromi’nin demir halkaları kadar sertleşene kadar sıktı; tekrar ayağa kalktı ve pençelerini toprağa gömdü, gerildi ve gerildi – ve bir anda Drorni patladı. Yüzlerce ayrı parçaya bölündü; şarapnel her yöne uçtu. Bundan sonra tanrılar korktular; Fenrir’i engelleyemeyeceklerini düşündüler.
Cücelerin Zinciri Gleipnir
‘Ama kırılmayacak bir zincir yapabilen varsa,’ Odin, ‘cüceler yapabilir’ Ve Freyr’in habercisi olan parlak Skirnir’i kara elflerin dünyasına, Svartalfheim’a gönderdi. Skirnir Midgard’ın altına kasvetli, nemli, alacakaranlık mağaralardan geçti. Orada Nar ve Nain ve Niping ve Dam n ve Bifur ve Bafur ve Bombor ve Norm ve her biri bir sonraki kadar korkunç olan yüzlerce başkasını buldu ve Fenrir için bir pranga yapabilirlerse onlara altın ve daha fazla altın sözü verdi. Karanlıkta cüceler gözleri parlayan solucanlar gibi parlıyordu; fısıldaştılar, plan yaptılar ve işe koyuldular. İpek kurdele kadar yumuşak ve esnek bir zincir yaptılar ve buna Gleipnir adını verdiler.
Asgard’a döndüğünde, Skirnir’e bu göreve gittiği için tüm tanrılar tarafından teşekkür edildi. ‘Fakat neyden yapılmıştır?’ diye sordu Odin, zincire vurarak.
‘Altı şey’ dedi Skirnir. ‘Bir kedinin hareket ederken çıkardığı ses; bir kadının sakalı; bir dağın kökleri; bir ayının sinirleri; bir balığın nefesi; ve bir kuşun tükürüğü.
Tanrılar hem şaşkındı hem de Gleipnir’in gücüne şüpheyle bakıyordu.
‘benim şüphe ettiğim gibi sen de şüphe ediyorsan,’ dedi Skirnir, “cücelerin kurnazlığını hatırlayın. Sonuçta, hiç düşündünüz mü, bir kedi hareket ettiğinde neden ses çıkarmaz ve bir kadının neden sakalı yoktur? Bir dağın köklerinin olmadığını asla kanıtlayamazsınız, ancak yokmuş gibi görünen birçok şey sadece cücelerdedir.
Sonra büyük bir tanrı grubu Fenrir’e üçüncü kez yaklaştı. Amsvartnir Gölü’nün ortasındaki Lyngvi adasına onlarla birlikte dışarı çıkmaya davet ettiler.
Orada tanrılar ipek kurdele Gleipnir’i ürettiler. Fenrir’e gösterdiler ve gücünü buna karşı test etmesi için ona meydan okudular. ‘Göründüğünden biraz daha güçlü,’ dedi.
‘İyi bir şiirin sözleri kadar iyi örülmüş,’ dedi bir başkası. ‘Ama sen, Feririr,’onu kırabilirsin.’
Kurt Gleipnir’e baktı. ‘Bu şerit çok ince’ ‘onu parçaladığım için ün kazanamayacağım.’ dedi ve Gleipnir’e tekrar baktı. Öte yandan, yapımına kurnazlık ve sihir girdiyse, göründüğü kadar inceyse, onu kendinize saklayabilirsiniz. Bacaklarıma dolamasına izin vermiyorum.’
‘Bundan önce’ dedi bir tanrı, devasa demir prangaları ayırdın. Bu grupla hiç uğraşmayacaksınız.’
‘Ve eğer bir şans eseri onu kıramazsanız’ dedi bir diğeri, ‘sizi tekrar özgür bırakacağız, bize güvenebilirsin’
Fenrir dişlerini gösterdi ve tanrılar onların görünüşünü beğenmedi. ‘Eğer beni zincirleyebilirsen,’ diye hırladı, ‘sizden herhangi bir yardım ummam uzun zaman alacak.’ Fenrir, tanrılar grubunun etrafında sinsice dolaştı. O kurdeleyle bağlı kalmak istemiyorum. Ama korkaklıkla suçlanmak da istemiyorum. Diğerleri beni bağlarken, biriniz iyi niyetinizin göstergesi olarak elini ağzıma koysun.’
Tyr’in Cesareti
Tyr, o şirketteki tüm tanrılara tek tek baktı. Oradaki tüm tanrılar birbirlerine baktılar ve hiçbir şey söylemediler, ne yapacaklarını merak ettiler. Sonra Tyr sağ kolunu yavaşça kaldırdı ve elini Fenrir’in ağzına koydu.
Diğer tanrılar hemen Gleipnir’i kurdun boynuna, vücuduna ve bacaklarına, hepsi tükenene kadar sardı. Fenrir buna karşı mücadele etmeye başladı. Tekmelemeye, omuz silkmeye, sallamaya, sarsılıp yuvarlanmaya çalıştı; ama ne kadar zorlarsa Gleipnir o kadar sıkılaştı. Sonra Fenrir hırladı ve dişlerini sıktı; Tyr, tanrıların en cesuru, büküldü ve bağırdı, böyle bir acıya dayanamadı ve dayanamadı. Diğer tanrılar güldüler, Fenrir’in sonunda bağlı olduğunu biliyorlardı. Tyr dışında hepsi güldü: ancak o elini kaybetti.
Tanrılar Gelgja adlı büyük zinciri ipek kurdelenin ucuna sabitlediler. Bu zincirin ucunu Gjoll adlı büyük bir kayanın içindeki delikten geçirdiler, geri ilmeklediler ve kendisine sabitlediler.
Tanrılar Gjoll’u bir mil aşağıya, yeryüzüne sürdü. Sonra uçsuz bucaksız Thviti kayasını buldular ve sabitlemek için onu Gjoll’un üstüne düşürdüler. Fenrir sallandı ve güreşti. Dişlerini gıcırdattı ve yutkundu ve kanlı çenesini son derece geniş açtı. Sonra tanrılardan biri kılıcını çekti. Sivri ucu Fenrir’in ağzının çatısına sapladı ve kabzasını alt çenesine çarptı. Kurt tıkanmıştı. Fenrir tıkanmıştı ve Fenrir bağlanmıştı.
Ve tıpkı Midgard Yılanı’nın okyanusun dibinde, dünyanın etrafını sarmalayarak beklemesi gibi; Hel’in Niflheim’da cesetlerle ve dönen ölüm sisiyle çevrili olarak beklediği gibi; Fenrir, Lyngvi’nin ağzına sımsıkı sarılıp yalan söyler ve Ragnarok’u bekler.
Bir önceki yazımız olan Mitolojide İskandinav Tanrısı Thor Kimdir? başlıklı makalemizde iskandinav mitolojisi, mitolojide thor ve Mjöllnir Çekici hakkında bilgiler verilmektedir.