Harvard ekonomistleri Goldin & Katz, Teknoloji ve Eğitim Arasındaki Irk (2008) adlı kitabını yayınladıkları için, eğitim, teknolojik yeniliklerle sürekli olarak değiştirilen bir dünyanın zorluklarıyla yüz yüze geldi. Eğitim genellikle geçmişin mirasını geleceğe hazırlamaktan ziyade, geçmişin mirasını iletmek için daha donanımlı bir labirent sosyal sistem olarak algılanır. Bu algı tamamen doğru değil; OECD / CERI, inovasyon ölçümünde çalışıyoreğitimde (2014), eğitimin değişime-karşı olmayan bir sistem olduğunu göstermektedir.
Tarihsel bir perspektiften bakıldığında, eğitim, örneğin, bilime olan müfredata doğal bilimleri tanıtarak, bunun gerçekleşmesi için uzun yıllar almış olsa da, 2. Sanayi Devrimi'nin ihtiyaç ve fırsatlarına ayak uydurmuştur. Eğitim, mevcut teknolojik değişim ve yenilik dalgasıyla yüzleşmek için zamanın lüksüne sahip olacak mı? Dijitalleşme ve yapay zekânın zorluklarına nasıl tepki verecek?
25-26 Eylül tarihlerinde, 3 küresel eğitim endüstrisi zirvesinde ulusal hükümetlerden ve uluslararası örgütlerden yüz eğitim politikası oluşturucuları ve yükselen eğitim sektöründen temsilciler bir araya geldi.Bu soruları tartışmak için Lüksemburg'da (GEIS). OECD, Avrupa Komisyonu ve Lüksemburg tarafından ortaklaşa düzenlenen GEIS, eğitimin inovasyonu nasıl benimsediği ve eğitim endüstrisinin bu çabaya nasıl dahil olabileceği üzerine tartışmalar için bir platform olmayı amaçladı. Bu yıl, etkinliğin odağı, şehirler ve bölgelerdeki yeniliklerin kavşağında bulunan Okullar başlığıyla eğitimin açılmasıydı . Aynı başlıkta yer alan bir arkaplan raporu, tartışmaları desteklemek için önemli materyaller sağlamıştır: okulların, bilgi ve öğrenim fırsatlarına katkıda bulunmak amacıyla, aynı zamanda inovasyon ekosistemlerinin bir parçası olmak için bölgesel ekonomilere ve yerel topluluklara ulaşması gerektiğini göstermektedir. kendilerini daha yenilikçi olmaya teşvik etti.
Tartışmaların en gözle görülür sonuçlarından biri, eğitim politika yapıcılarının ve sanayicilerinin henüz aynı sayfada bulunmamasıydı. İkincisi sert bir ivme ve daha sert değişiklikler için zorla tartışırken, eski çok karmaşık bir sistemin parçalı mühendisliği için bir dava yaptı. Eğitim ekonomisiyle ilgilenen bazı katılımcılar, mevcut modellerin patlayan maliyeti nedeniyle inovasyonun sistematik bir zorunluluk haline geleceğini savundu. Zaman içinde PISA skorları oldukça düz kalırken eğitim maliyeti artmaktadır. “Modeli sıkmaya devam edemezsiniz; üretim fonksiyonunu değiştirmelisiniz ”. Ancak, eğitim politika belirleyicileri, sadece inovasyon öncülerini değil, diğer birçok paydaşını da dikkate alarak, eğitimin kapsayıcı olması gerektiğini savundular.
Tartışmanın bir kısmı 'inovasyon' ile tam olarak kastettiğimiz şeydi. Bilimsel keşif ve teknolojik icatların sınırlarında göze çarpan değişiklikler dikkat çekicidir. Ancak, OECD İnovasyon Stratejisi'nin benimsediği gibi daha geniş tanımlarda, inovasyon sadece en yeni modern yıkıcı teknolojiler değil, aynı zamanda toplumsal yenilikler de dahil olmak üzere toplumsal değişimlerin genişliği hakkındadır. İnovasyon aynı zamanda toplumları geleceğe dönük kılan bilgi ve becerilerle ilgilidir. Bunlar, zorluklara karşı yeni çözümlerin kullanılması, entegrasyonu, kabul edilmesi, kapasiteleri ve yetenekleri dahil.
Görüş ve deneyimlerini paylaşmak için yenilikçi okullardan bazı temsilciler Zirve'ye davet edildi. Bazıları, daha fazla çeşitlilik için ikna edici bir şekilde tartışıyorlardı; eğitimin çözümlerini 2. Sanayi Devrimi ve kitlesel eğitime olan talebi ile özdeşleştiren standartlaşma ve tekdüzelikten uzaklaşıyorlardı. Geçmişte standardizasyon, erişim ve eşitliğin artan ihtiyacına kolay bir cevaptı, ancak gelecek, çok farklı ekonomik ve sosyal ihtiyaçları karşılamak ve çok farklı yeteneklere fırsat sağlamak için sistemsel çeşitliliği uygulamak için eğitim gerektirecektir.
Okulların nasıl ilerlemesi gerektiği konusunda eğitim endüstrisi temsilcileri, okulların bölgesel ekonomiler ve toplumlarda inovasyon ekosistemlerinde açılma ve ortak olma çağrısını alkışladı. Okulları iş dünyası ve yerel topluluklarla bağlamak ve bağlamak , eğitimde yenilikçiliğin temel itici güçleri olacaktır ; Açılış, değişimi ele almak ve okulları dış dünyadaki olaylarla ilişkilendirmek için en iyi stratejidir. Sanayi temsilcileri bunun okullar tarafından daha fazla risk almayı içereceğini kabul ettiler, ancak hızlı bir dönüşüm sürecindeki tüm sosyal sistemlerden beklenen bu. Durum-quo bir seçenek değildir ve risksiz değildir.
Bununla birlikte, eğitimin işletmeler için açılması, Eğitim Enternasyonalinin, öğretmen sendikalarının temsilcisinin, metalaştırmanın ve eğitimin özelleştirilmesinin tehlikelerine karşı oldukça güçlü bir tepkiyi kışkırtan bir fikirdi. İşverenler eğitimde rol oynayabilir, ancak eğitim kamu yararına daha iyi işler yapar ve kar amacı gütmeyen aktörlerin ekonomik çıkarlarına sunulmamalıdır. Diğerleri, inovasyonun öğretmenlerin eleştirel olarak önemli rolünü asla tehlikeye atmayacağını, aksine tam tersini iddia etti. İnovasyona dayanıklı eğitim sistemleri, çok güçlü ve olgun bir mesleğe güvenmek zorunda kalacaklar. Fakat öğretmenlik mesleği, bir endüstriyel modelden profesyonel bir modele geçmek zorunda kalacak. Öğretmenlerin profesyonelleşmesi sürecinde dev bir adım atmamız gerekiyor.
Sonunda, tüm katılımcıların üzerinde anlaştığı bir fikir vardı: hükümetlerin eğitimde yeniliği yönlendirmeye yönelik kritik rolü. Artan okul özerkliği, adem-i merkeziyetçilik, karmaşıklık ve teknolojik bozulma, eğitim sistemlerini idare etme görevini daha da zorlaştırmaktadır, aynı zamanda yönetişim sorununu, bir değişim dönemindeki liderlik düzeyindeki daha yüksek bir düzeye taşımaktadır. Demokratik hükümet, eğitimde değişim ve yeniliklerin gerçekleşeceği bir sistemdir ve olacaktır. Ancak bu sadece okulları güçlendirmek ve inovasyonu teşvik edenleri desteklemekle mümkün olacaktır.
Kaynak: https://oecdeducationtoday.blogspot.com/2017/10/why-innovation-becomes-imperative-in.html