Bilim adamları, Satürn’ün yörüngesinde dönen 62 yeni uydu keşfettiler. toplamı 145’e ulaştı ve Jüpiter’in 95 olan sayısını geride bıraktı. Edward Ashton liderliğindeki uluslararası araştırma ekibi, “kaydır ve istifle” adlı bir teknik kullanarak, çapı 2,5 mil kadar küçük uydular buldu. Bulgular, Satürn’ün yörüngesindeki çarpışmaların geçmişi hakkında fikir verebilir.
Jüpiter Kraldır, Dünya yaşamla doludur, Venüs tuhaf, uzay gemilerini ezen bir cehennemdir ve şimdi Satürn en çok Aylar. Yine.
Jüpiter, bir süre en çok uyduya sahip gezegen olarak kürsünün tepesinde oturdu. Ancak 62 uydunun daha keşfedilmesiyle Satürn, en doğal uydulara sahip gezegen olarak Jüpiter’i geride bıraktı ve en üst sırayı geri aldı.
Yeni aylar, Jüpiter’i 50 sayı geride bırakarak Satürn’e toplam 145 uydu veriyor. çoğu ay için ileri geri bir savaş halindedir. Jüpiter’in şu anda 95’i var (gökbilimciler Şubat ayında 12 yenisini duyurdular), ancak gökbilimciler küçük, düzensiz uyduları tespit etmede daha iyi hale geliyor ve Jüpiter’in toplamı yeniden artabilir. Satürn şu anda 100’den fazla ayı olan tek gezegen olsa da bu durum değişebilir.
Uluslararası bir bilim insanı ekibi uyduları buldu. Araştırmayı Tayvan’ın Academia Sinica Astronomi ve Astrofizik Enstitüsü’nde post-doc olan Edward Ashton yönetti. Sonuçlarını birkaç ay içinde yayınlayacaklar. Çalışma, Neptün ve Uranüs için kullanılan, ancak şimdiye kadar Satürn için kullanılmayan yeni bir uydu arama yöntemi içeriyor.
“Bu uyduları takip etmek bana çocuk oyunu Dot-to-Dot oynadığımı hatırlatıyor çünkü verilerimizdeki bu ayların çeşitli görünümlerini bir geçerli yörünge,” diye açıklıyor Edward Ashton, “ancak aynı sayfada yaklaşık 100 farklı oyun var ve hangi noktanın hangi bulmacaya ait olduğunu bilmiyorsunuz.”
Araştırmacılar, bulmak için kaydırma ve yığınlama adlı bir teknik kullandılar. aylar Ayın gökyüzünde hareket ettiği hızda bir dizi ardışık görüntüyü kaydırarak daha küçük, daha sönük ayları algılar. Daha sonra veriler, ayların sinyallerini geliştiren görüntüler istiflenerek birleştirilir. Ashton ve meslektaşları, Mauna Kea üzerindeki Kanada-Fransa-Hawaii Teleskopu’ndan alınan gözlemsel verileri kullandılar. 2019 ile 2021 arasındaki üç saatlik aralıklarda ardışık görüntüler aldılar ve 2,5 km (1,5 mil) kadar küçük uydular tespit ettiler.
Uluslararası Astronomi Birliği (IAU), yeni ayları tanıma konusunda dikkatli. Tek bir gözlem eşiği karşılamaz, çünkü bu sadece bir asteroitin geçtiğini gösterebilir. Bunun yerine, IAU’nun onu bir ay olarak tanıması için bir nesnenin zaman içinde izlenmesi gerekir. Yeni aylardan bazıları geçmişte gözlemlendi, ancak onaylanacak kadar değil.
62 yeni ayın tümü düzensiz aylardır. Yörüngeleri düzensizdir, yani uzak ve eğimlidirler ve genellikle eksantrik veya geriye dönüktürler. Gökbilimciler bunların, Satürn’ün yerçekimi etkisi ile uzun zaman önce çektiği nesneler olduğunu düşünüyor.
Aylar, yörünge eğimine bağlı olarak kendilerini koordineli yörünge gruplarında bulma eğilimindedir. Satürn’ün bu uydu gruplarından üçü vardır: Inuit, Galya ve İskandinav, İskandinav grubu en büyüğüdür. Tüm yeni aylar bu gruplardan birine aittir.
Gökbilimciler, Satürn’ün ay gruplarının birçoğunun, orijinal olarak yakalanan aylar arasındaki çarpışmaların sonucu olduğunu düşünüyor. Bilim adamları, gaz devinin daha fazla uydusunu bularak bu çarpışmaların tarihini bir araya getirmeyi umuyor.
Dr. Yeni ayları bulmaktan sorumlu araştırmacılardan biri olan Brett Gladman, British Columbia Üniversitesi’nde Astronomi ve Astrofizik Profesörüdür. Gladman, “Modern teleskopların sınırları zorlanırken, Satürn’ün etrafında geriye doğru dönen orta büyüklükte bir ayın yaklaşık 100 milyon yıl önce parçalandığına dair artan kanıtlar buluyoruz” dedi.
Gladman, Ashton, ve ortak araştırmacı Matthew Beaudoin, 2021’de bu çarpışmanın kanıtlarını sunan bir makale yayınladı. Bu çalışmada, Satürn’ün çapı 2,8 km (1,7 mil) kadar küçük olan 150 (artı veya eksi 30) ayı olduğunu tahmin ettiler. Ayların boyut dağılımının “… Satürn’ün geri giden düzensiz popülasyonundaki nispeten yeni (birkaç yüz Myr önce) çarpışma olayının imzası olduğunu söylediler.”
Satürn’ün uyduları meraklı gökbilimcilerin dikkatini çekmeye devam ediyor. Boyutları, Merkür gezegeninden ve Güneş Sisteminin ikinci en büyük ayından daha büyük olan devasa Titan’dan küçük aycık sürülerine kadar değişir. Gökbilimciler, halka sisteminde gizlenmiş bu aycıklardan binlercesi daha olduğunu düşünüyor. Gaz devinin yörüngesinde keşfedilmeyi bekleyen yüzlerce kilometre boyutunda nesne daha olabilir.
Bugün Evren‘de orijinal olarak yayınlanan bir makaleden uyarlanmıştır.