We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Bir gezegenin gelgitle kilitlenmesi için oran 1:1 olmalıdır, ancak Merkür için oran 3:2'dir. Oran 1:1 değilse Merkür gelgitle nasıl kilitlenir?
Sorunuzun basit cevabı, Merkür'ün gelgit olarak kilitli olmadığıdır. Gelgit kilitli olduğunu söyleyen eski kitaplar (1965'ten önce) görmüş olabilirsiniz, çünkü bir zamanlar öyle olduğu varsayılmıştır. Alternatif olarak, zephyr'in dediği gibi, kaynağınız 3:2 rezonansına atıfta bulunmuş olabilir, ancak bu aynı zamanda aslında aynı şey değildir.
Merkür'ün 1:1 dönüş yörünge rezonansına kilitlenmemesinin nedeni eksantrik yörüngesidir. Aslında 3:2 rezonansı, yörünge eksantrikliği ile bağlantılı olarak zayıf gelgitlerin sonucudur. Bu aslında Wikipedia sayfasında belirtilmiştir.
Güneş ile 3:2 rezonansta olduğu için ay gibi gelgit kilitli değildir. Yaptığı her iki yörünge için üç kez döner. Bu yüzden gelgit kilidi olarak kabul edilmez çünkü bu onların genelde 1:1 rezonansta olması gerekir. Sanırım, Merkür'ün güneşle bir gelgit kilitinde olduğunu söylediği Wikipedia'ya atıfta bulundunuz. 3:2 rezonans, normal gelgit kilitlemesi olarak değil, eliptik gelgit kilitlemesi olarak kabul edilir. Eliptik gelgit kilitleme, bir cismin 1:1 olmayan sabit bir rezonansta olduğu anlamına gelir, bu nedenle Merkür gelgit kilidinin en iyi örneği olmaz, ancak eliptik gelgit kilitlemesine iyi bir örnek olur.
Çoğu gezegenin gelgit kilitli olmasının nesi var?
En azından çoğunlukla sistem haritasında gelgit kilitli oldukları bildiriliyor.
Terimi anlarsam, gezegenin aynı gerçeğinin her zaman yıldıza dönük olduğu anlamına gelir, değil mi? Bu gerçekte astronomide ne sıklıkla gözlemlenir? Eskiden Merkür'ün böyle olduğunu düşünürlerdi, ama sanırım sonunda Güneş'e yavaş yavaş yeni bir yüz gösterdiğini anladılar.
Burada bir şey mi kaçırıyorum?
Tataboj
En azından çoğunlukla sistem haritasında gelgit kilitli oldukları bildiriliyor.
Terimi anlarsam, gezegenin aynı gerçeğinin her zaman yıldıza dönük olduğu anlamına gelir, değil mi? Bu gerçekte astronomide ne sıklıkla gözlemlenir? Eskiden Merkür'ün böyle olduğunu düşünürlerdi, ama sanırım sonunda Güneş'e yavaş yavaş yeni bir yüz gösterdiğini anladılar.
Burada bir şey mi kaçırıyorum?
Fennster
Bölüm47ABH
İşte, kendini yere at. Görünüşe göre, gözlemlenen birincil uydu eşleşmelerinde oldukça yaygın.
Jukelo
Flimley
Güneş sistemimizde 34 uydu, plütonun charon'a kilitlenmesiyle birlikte kendi gezegenlerine gelgitle kilitlendi. En azından bu, uydular gibi küçük cisimlerin daha büyük gezegenlere kilitlendiği yaygın bir olay gibi görünüyor.
Gezegenlerin yıldızlarına kilitlendiğini kim bilebilir, keşfedilen 3.500 kadar dış gezegenden kaçının ve yüzde kaçının gelgit olarak kilitlendiğini görmeye değer olabilir mi?
hmmmm merak ettim şimdi google'a!
Queebatron
Uzay kedisi
Başucu
Sapiks
Güneş sistemimizde 34 uydu, plütonun charon'a kilitlenmesiyle birlikte kendi gezegenlerine gelgitle kilitlendi. En azından bu, uydular gibi küçük cisimlerin daha büyük gezegenlere kilitlendiği yaygın bir olay gibi görünüyor.
Gezegenlerin yıldızlarına kilitlendiğini kim bilebilir, keşfedilen 3.500 kadar dış gezegenden kaçının ve yüzde kaçının gelgit olarak kilitlendiğini görmeye değer olabilir mi?
hmmmm merak ettim şimdi google'a!
Güneş sistemimizdeki hemen hemen her ay, yörüngesinde döndüğü gezegene gelgit olarak kilitlenir, sadece küçük ve tuhaf bir şekle sahip olanlardır (Hyperion gibi), dönüşleri kaotiktir. Merkür 2/3 oranında gelgit olarak kilitlenirken (iki cıva yılı üç cıva günüdür) ve Venüs kendi yılı ve Dünya yılı ile karmaşık bir gelgit kilitleme düzenindedir - öyle ki Venüs her zaman aynı Yüz, muhalefette olduğunda bize dönük. Büyük kardeş Dünya'nın bu kadar yakın olması, Venüs'ün "saf" gelgit kilitlenmesini gerçekten bozdu, Venüs gelgit kilitlemesinin "ötesine" geçti ve Dünya'daki kilidi korumak için geriye doğru dönüyor.
Ötegezegenlere gelince, aslında hiçbirini bir dönüş periyodu belirlemeye yetecek kadar net göremediğimiz için ve çoğu kendi ışıklarını yayacak kadar sıcak parlamadığından ve dolayısıyla dönüşlerini doğrudan ölçmemize izin verdiğinden. radyasyon doppler kayması ile aslında onlar için bir dönüş periyodu bilmiyoruz. Gelgit kilitleme teorilerimizin doğru olup olmadığını bilmek için daha fazla veriye ihtiyacımız var.
2 Cevap 2
1) Bir gezegeni daha az gelgit kilitli hale getirme olasılığı kurtuluş olacaktır.
Luna, Ay, Dünya yörüngesinde dönerken çok hafif sallanıyormuş gibi görünmesini sağlayan serbestliğe sahiptir.
Gelgit kilitlenmesi, Ay'ın Dünya etrafında 360 derece dönmesi veya yörüngesinde dönmesi için geçen sürenin, Ay'ın 360 derece dönmesi için geçen süre ile tamamen aynı olduğu anlamına gelir. Yani Ay'ın bir tarafı her zaman Dünya'ya bakar ve bir tarafı her zaman Dünya'dan uzağa bakar. Bunun nedeni, Ay'ın ortalama yörünge hızı ile ortalama dönüş hızının aynı olmasıdır.
Ancak belirli bir andaki hızlar tam olarak aynı değildir. Tüm astronomik nesnelerin yörüngeleri eliptiktir ve bu nedenle mükemmel dairesel yörüngelerden aşağı yukarı sapar. Böylece nesneler, diğer nesnelerin yörüngesinde dolanırken hızlanır ve yavaşlar. Bu nedenle Ay, ortalama yörünge hızından bazen daha hızlı, bazen daha yavaş hareket eder. Ancak Ay dönüşünü hızlandıramaz veya yavaşlatamaz, her zaman ortalama dönüş hızında dönmesi gerekir.
Yani Ay yüzeyinin yüzde ellisi yerine toplam yüzde 59'u Dünya'dan görülebilir.
Yani gezegeniniz güneşini tam olarak 3 Dünya günü veya 72 Dünya saatinde yörüngeye oturtsaydı, Dünya günü başına ortalama 120 derece veya Dünya saati başına 5 derece yörüngede dönecekti. Ve gelgitsel olarak kilitlenirse, Dünya günü başına tam olarak 120 derece veya Dünya saati başına 5 derece dönecektir. Ve eğer gezegenin yörüngesi oldukça eksantrik ise, gezegenin değişken yörünge hızı bazen tam dönüş hızından daha hızlı veya daha yavaş olabilir, bu da çok fazla serbestleşmeye ve gezegenin yüzeyinin yüzde 59'undan fazlasının bazen gün ışığında olmasına neden olur.
Güneş sistemimizde, Merkür gezegeni 0.2563'lük bir yörünge eksantrikliğine sahiptir ve Günberi mesafesinden Aphelion mesafesinde Güneş'ten 1.5177 kat daha uzaktadır. Merkür gelgitle Güneş'e kilitlenmiş olsaydı, eksantrik yörüngesi nedeniyle serbest bırakılması 23.65 derece olurdu.
Tabii ki, gezegenin dönüşünü kilitleme eğiliminde olan aynı gelgit kuvvetleri, yörüngesini zamanla daha dairesel hale getirme eğiliminde olacaktır.
2) Belki Merkür gibi yörüngesi ve dönüşü 2:3 rezonansta kilitlenebilir.
Merkür, 87.9691 Dünya günü uzunluğunda bir yörünge periyoduna veya yılına sahiptir. Uzak yıldızlara (veya yıldız gününe) göre 56.646 Dünya günü uzunluğunda bir dönme periyoduna sahiptir. Bu, güneş günü olduğu, güneşe göre gün olduğu, iki Merkür yılı olduğu veya yaklaşık 176 Dünya günü olduğu anlamına gelir.
Başka bir güneş sistemi, Merkür'ün yörüngesinin ve dönüşünün çok daha küçük ölçekli bir versiyonuna sahip olsaydı, her biri örneğin Merkür'ün yirmide biri kadar uzun olabilir.
Varsayımsal gezegen, uzak yıldızlara (veya yıldız gününe) göre 2.8323 Dünya günü olan bir dönme periyodu ile 4.398 Dünya günü uzunluğunda bir yörünge periyoduna veya yılına sahip olabilir. Bu, güneş günü olduğu anlamına gelir, güneşe göre gün, iki yılı veya yaklaşık 8.796 Dünya günü olacaktır.
Bu nedenle, bir yılı 1.442 Dünya günü uzunluğunda, 0.9441 Dünya günü uzunluğunda bir yıldız günü ve 2.932 Dünya günü veya 70.368 Dünya saati uzunluğunda bir güneş günü elde etmek için bu rakamları üçe bölün.
Bir yıldızın, bir gezegenin bir yılı yalnızca 1.442 Dünya günü veya 34.608 Dünya saati uzunluğunda olacağı kadar yakın bir yaşanabilir bölgesi olabilir mi?
İşte yaşanabilir gezegenlerin yıldızlarına olan uzaklıkları hakkında bir tartışma:
Görünüşe göre K3-137b, bilinen herhangi bir ötegezegen içinde bilinen en kısa yıla sahip, 4.31 saat, bir kırmızı cücenin yörüngesinde - PSR J1719-1438'in her 2,2 saatte bir pulsar yörüngesinde dönmesi dışında. Ancak potansiyel olarak yaşanabilir gezegenler olarak listelenmiyorlar.
Muhafazakar yaşanabilir bölgedeki bilinen ötegezegenlerin listesi, 12.4, 9.2, 6.1 ve 4.05 Dünya günü uzunluğunda olanları içerir. M8V tipi bir yıldız olan TRAPPIST-1'in etrafında dönüyorlar. M9V tipi bir yıldızın, yaşanabilir bölgede bir yıl 1.442 Dünya günü kadar kısa bir yörüngede dönen bir gezegene sahip olmak için yeterince sönük olup olmadığını bilmiyorum.
100 Dünya saati uzunluğundaki bir güneş günü için, Merkür benzeri rezonansa sahip yaşanabilir bir gezegenin yılı 2.0492 Dünya günü, yıldız günü 1.341 Dünya günü, uzun ve bir güneş günü 4.0984 Dünya günü veya 98.3616 saat uzunluğunda olacaktır.
Gezegeninizin, bir gezegen ve bir yıldız arasında yer alan, kahverengi bir cücenin yaşanabilir bölgesinde yörüngeye oturması mümkündür. Bu nedenle, en sönük kırmızı cüce yıldızın yörüngesinde dönen bir gezegenden bile bir yıl ve bir güneş günü daha kısa olabilir.
Ancak böyle bir gezegenin gelgitle kilitlenmesi çok muhtemel görünüyor.
Güneşin Merkür'ün gökyüzündeki görünür hareketinin bazen çok tuhaf olduğuna ve Merkür'ün ekvatorundaki farklı yerlerin öğlen dönemlerinde önemli ölçüde farklı sıcaklıklara sahip olacağına işaret edebilirim. Bu gezegen yaşanabilir bölgede kırmızı bir yıldızın yörüngesinde dönüyorsa, tropik ve ılıman bölge enlem kadar boylamla da bölünecektir.
Merkür'ün neden 2:3 yörüngesi var: spin rezonansı? Bilim adamları hala bunu açıklamak için fikirler ve bilgisayar simülasyonları ile geliyorlar.
Örneğin, bazı bilim adamları, Merkür'ün bir zamanlar Güneş'e gelgitle kilitlendiğini, ancak büyük bir asteroit saldırısının, paltrysum'un önerdiğine benzer şekilde dönme süresini değiştirdiğini öne sürdüler.
Diğer bilgisayar simülasyonları, 2:3 rezonansın daha doğal bir durum olduğunu ve güneş dışı gezegenlerde çok fazla meydana gelme olasılığının yüksek olduğunu gösteriyor.
2:3 rezonanslarda yaşanabilir gezegenler hakkında başka soru ve cevaplar aramalısınız.
Yaşanabilir bir gezegenin aslında bir kırmızı yıldızın yaşanabilir bölgesinde dev bir gezegenin yaşanabilir bir uydusu olabileceği önerisi de var. Böylece yaşanabilir ay, yıldız yerine gezegene gelgitle kilitlenecek ve gün ışığı ve karanlık dönemleri olacaktı.
Ayın yörüngesinin, gezegen yılının uzunluğunun dokuzda biri veya daha az olmadığı sürece sabit olmayacağı hesaplandığına dikkat edilmelidir - gezegenin yılının uzunluğu, gezegenin uzunluğunun en az 9 katı olmalıdır. ayın ayı. Ayın ayına eşit uzunluktaki ayın gününün yaklaşık 5 ila 100 Dünya saati olması istenirse, gezegenin yılının uzunluğu en az 45 ila 900 Dünya saati veya 1.875 ila 37.5 Dünya günü olmalıdır. , ve birkaç kat daha uzun olabilir. Böylece gezegenin yılının uzunluğu, bir kırmızı cüce yıldızın yaşanabilir bölgesindeki bir yılın olası uzunluğuna uydurulabilir.
Kırmızı cüce yıldızların yaşanabilir bölgelerindeki dev gezegenlerin yaşanabilir uyduları hakkında başka soru ve cevaplar aramalısınız.
Merkür'ün Gizemini Çözmek
Gece gökyüzüne baktığınızda, gördüğünüz ilk ve en belirgin şey nedir? "Ay" dışında herhangi bir şeyi yanıtladıysanız, bazı yeni gözlere ciddi şekilde ihtiyacınız var, çünkü - boyut, parlaklık ve ayrıntı açısından - Ay her şeye hükmediyor.
Ama Ay hakkında her zaman fark edeceğiniz tek şey? Hep aynı yüzü görüyoruz. Bu neden? Basit bir açıklaması var: Gökyüzündeki tüm nesneler dönen toplar gibidir. Ancak bazıları daha büyük cisimlerin yörüngesinde dolanır ve bu da onları yerçekimsel, eliptik yörüngelere çeker. Küçük cisim büyük olana ne kadar yakınsa, üzerindeki yerçekimi kuvveti o kadar büyük olur.
Ne olmuş yani? Öyleyse, yerçekiminin nasıl çalıştığını hatırlayın: ne kadar yakınsanız, yerçekimi kuvveti o kadar büyük ve ne kadar uzaksanız, yerçekimi kuvveti o kadar küçüktür. Bununla birlikte, aylar ve gezegenler aslında oldukça önemli boyuttadır: tipik olarak binlerce veya on binlerce kilometre boyutlarındadır. Dünya-Ay sistemi için bunun anlamı şudur: Ay'ın yakın tarafında uzak tarafından olduğundan daha büyük bir kuvvet var.
Bunun anlamı, Ay Dünya'nın etrafında hareket ederken, eğer dönerse, üzerinde biraz sürtünme var, bu da dönmeyi zamanla yavaşlatıyor. Tamamen döndüğünde, Ay'ın aynı yüzü her zaman Dünya'ya bakar ve biz ona gelgitle bize kilitlendiğini söyleriz. Mars'ın iki uydusu ona kilitlendi, Jüpiter'in sekiz uydusu ona kilitlendi, on beş Satürn'ün uyduları ona kilitlendi, Uranüs'ün dördü ve Neptün'ün iki uydusu ve Pluto ve Charon ikisi de kilitli birbirlerine! Dolayısıyla, beklediğimiz şey, küçük, yakın nesnelerin kolayca kilitlenmesi ve büyük, uzaktakilerin kilitlenmemesidir.
Bu da bizi Merkür'e getiriyor. Üzerinde bilimsel çalışma yaptığım ilk gezegen (1997-8'de yüzeyinin stereo haritalarını yapıyordu) ve Güneş Sistemi'nin en şaşırtıcı gizemlerinden biri. Görüyorsun, eğer bir şey gelgitle kilitlenmişse, döner bir Zamanlar aynı zamanda dönüyor bir Zamanlar. Bu nedenle, Ay'ın her zaman aynı yüzünü gördüğümüz gibi, her zaman aynı yüzünü göreceksiniz. Ama Merkür değil güneşe kilitlendi. Burada gösterilen Merkür döner üç kere her biri için iki yörünge yani Güneş'in etrafında yapar.
Bunun gibi bir fenomenin tek açıklaması, eğer Merkür garip bir şekilde şekillenmiş olsaydı - belki bir fıstık gibi - olurdu, aksi takdirde yerçekimi torku, bire bir dönüş/devir yörüngesine gelinceye kadar dönüşünü yavaşlatmaya devam ederdi. üçe iki bir. Ancak yukarıdaki resimde, Merkür oldukça kötü bir şekilde yaralanmış olmasına rağmen oldukça küresel görünüyor.
Pekala, Messenger görevi Merkür'ün yanından birkaç kez uçtu ve yeni fotoğraflar çekti. 1970'lerde bir görev olan Mariner 10, yalnızca daha az görüntülendi. yarım Merkür ve Messenger'ın hedeflerinden biri, geri kalanını hayal etmektir. Çok ilginç bir dizi görüntü az önce gün ışığına çıktı. Merkür'ün "diğer tarafına" bakın:
Resmin sol alt köşesindeki devasa çarpma havuzunu görüyor musunuz? İşte tam da Merkür'de bu tuhaf 3:2 rezonansa neden olabilecek türden bir delik! Bu kraterin daha iyi bir görüntüsü var mı? Görev arşivlerini aradıktan sonra şunu bulabildim:
Rembrandt krateri hakkında gerçekten etkileyici olan nedir? 715 kilometre genişliğinde! 5.000 km'den küçük bir gezegen için bu devasa bir rakam. Bu, Merkür'de gezegenin boyutunun %15'i kadar büyük, derin bir kraterdir. Dünya üzerinde karşılaştırılabilir bir şey yapmak istiyorsak, bir çarpma havzasına ihtiyacımız vardı. Amerika kıtasının yarısı büyüklüğünde. Ama büyük soru şu: havza derin 1:1 rezonans yerine bu garip 3:2 rezonansa neden olacak kadar mı? Verilere bir göz atalım:
bundan daha fazlası 10 kilometre derinlik merkezde veya -- eğer toplu bir tahmin istiyorsanız -- hakkında 10^19 kg daha hafif o havzanın olduğu tarafta. Bu, Merkür'ün tuhaf 3:2 rezonansına neden olmak için tamamen yeterli ve muhtemelen neden bu kadar tuhaf bir şekilde kilitlendiğine dair gizemin çözümü!
Bir kenara ilginç bir kişisel ister misiniz? On yıldan fazla bir süre önce Merkür'ün stereo haritalarını yaptığımı söylediğimi hatırlıyor musun? Stereo haritalar, bir dizi 2 boyutlu görüntüden topografyayı nasıl anladığınızdır ve bunun için kullanılan teknik buydu! Daha da tuhafı (ve bilim dünyasının dır-dir küçük bir dünya)? 1997-8'de yanında çalıştığım adam, Mark Robinson, bu işe yaradı mı bu görev ve bu veriler için!
Gelgit kilitli gezegenler
CK II Genişletmesine abone olun ve 13 ana genişletmeye ve daha fazlasına sınırsız erişimin keyfini çıkarın!
Paradox Yaz Ortası İndirimi geldi! %75'e varan indirim!
Bu yaz ortasında biraz güneşin ve şarkının tadını çıkarın, ancak güneş battığında eğlencenin durması gerekmiyor! Paradox, yaz gecelerinizi devam ettirmek için birçok oyunda şenlikli bir indirime sahiptir!
Crusader Kings III Şimdi Mevcut!
Paradox Interactive, yayıncının büyük strateji rol yapma oyunu serisinin en son oyunu Crusader Kings III'ün çıkışını duyurduğunda krallık seviniyor. Danışmanlar artık nüfuz pozisyonları için jokey yapabilir ve düşmanlar planlarını başka bir güne saklamalıdır, çünkü bu gün Crusader Kings III Steam, Paradox Store ve diğer büyük çevrimiçi perakendecilerden satın alınabilir.
TheRealRemus
Lehnsherr
Gelgit kilitli gezegenlerin yaşam için sınırlı olasılıkları olduğunu anlıyorum, ancak bir tür, teknolojide tüm bir gezegeni bir ekümenopolis olacak şekilde "yerküreleştirme" yeteneğine sahip olacak kadar ilerler gelişmez, yarısının bile önemli olmaması gerektiğine inanıyorum. gezegenin her zaman güneşin aydınlık veya karanlık tarafındadır.
Karanlık tarafın dondurucu derecede soğuk olması gerektiği tartışılabilir, ancak insanlar seberik bir kıştan nasıl kurtulur? kendi ateşlerini inşa ederler.
Ve artık geleneksel bir gezegen değil, bir şehir dünyası ve bir dünya şehri olan gelgit kilitli bir gezegendeki halkım da öyle olabilir.
Korruscant gibi bir gezegende güneş ışığını göreceğinizden veya hissedeceğinizden şüpheliyim.
Mesafe ve Yörünge Periyodu:
Merkür, Güneşimize en yakın gezegendir, ancak aynı zamanda Güneş Gezegenleri arasında en eksantrik yörüngeye (0,2056) sahiptir. Bu, Güneş'e olan ortalama mesafesinin (yarı ana eksen) 57.909.050 km (35.983.015 mi) veya 0.387 AU olmasına rağmen, bu mesafenin günberi (dolap) ile 46.001.200 km (2.8583.820 mi) arasında önemli ölçüde – olduğu anlamına gelir. aphelion'da (en uzak) 69.816.900 km (43.382.210 mil).
Bu yakınlık nedeniyle Merkür, yörüngesinde nerede olduğuna bağlı olarak değişen hızlı bir yörünge periyoduna sahiptir. Doğal olarak, Güneş'e en yakın olduğu zaman en hızlı, en uzak olduğu zaman en yavaş hareket eder. Ortalama olarak, yörünge hızı 47.362 km/s'dir (29.43 mi/s), yani Güneş'in tek bir yörüngesini tamamlaması sadece 88 gün sürer.
Gökbilimciler, Merkür'ün gelgit olarak Güneş'e kilitlendiğinden şüpheleniyorlardı, yani Ay'ın gelgit olarak Dünya'ya kilitlenmesine benzer şekilde Güneş'e her zaman aynı yüzü gösteriyordu. Ancak 1965'te elde edilen radar-Doppler ölçümleri, Merkür'ün Güneş'e kıyasla aslında çok yavaş döndüğünü gösterdi.
Merkür, güneş etrafındaki bir turda kaç kez döner?
Benzer şekilde, Merkür'ün bir tarafı her zaman güneşe mi bakar? Merkür gelgit olarak kilitlenir, ancak 1: 1 rezonans değil, 3:2 yörünge rezonansında, yani yapar yok bir taraf her zaman Güneş'e bakar. yıldızlarla ilgili olarak Merkür her 58.646 Dünya gününde bir döner ve Güneş her 87.97 Dünya gününde (1.5 yıldız dönüşü).
Ayrıca bilmek için, Merkür güneş etrafında kaç kez döner?
Merkür güneşin etrafında döner çok çabuk ama etrafında döner ekseni çok, çok yavaş. bir gün Merkür (gün doğumundan gün doğumuna) bir yıldan uzun Merkür (bir Güneş etrafındaki yörünge). Merkür Yılı: Bir yıl sonra Merkür 87.97 Dünya'yı alır günler 87.97 Dünya alır günler için Merkür için güneşin yörüngesinde bir Zamanlar.
Merkür yılda kaç dönüş yapar?
Kendi yörünge periyoduna göre çok yavaş kendi ekseni etrafında döner. Bir dönüş 56.85 Dünya günü alırken, bir yörünge periyodu yalnızca 88 Dünya günleri. Bu, Merkür'deki tek bir günün, tek bir yılın yaklaşık 0.646 katı kadar sürdüğü anlamına gelir. Gezegenin ekvator dönüş hızı 10.892 km/s'dir.
Oran 1:1 değilse Merkür gelgitle nasıl kilitlenir? - Astronomi
Hey 6 Ayak şöyle açıklamaya çalışayım. Buradaki tüm yazıların bir kombinasyonu ile oldukça açık ve özlü hale getirebileceğimi düşünüyorum.
Solar Systen'in, çemberin üzerine gerilmiş (bu uzay-zamandır) kauçuksu bir malzemeye sahip büyük bir basketbol potası olduğunu ve sıkıca yerinde tutulduğunu hayal edin. malzeme sonsuza kadar uzayabilir.
Güneş ortadadır ve sistemimizdeki en büyük cisim olduğu için kauçuk levhayı bir fit kadar büker. Diğer tüm nesneler bu düşük noktaya (yerçekimi kuyusu) doğru düşmek ister.
Artık her gezegenin bir de kütlesi var ve levhayı ağırlığıyla orantılı olarak büküyor. Güneş'e göre.
Her gezegenin yörüngesini Güneş'i çevreleyen bir çukur (potansiyel yerçekimi enerjisi) olarak düşünün. kauçuk levhaya gömülür.
Gezegenler, Yıldız ve Güneş Sistemini oluşturan protodiskin ilk çöküşünden itibaren momentumlarını koruyorlar.
Her Gezegen, Güneş'in etrafında dönme hızını koruduğu sürece. kauçuk levha (gezegenin yörüngesi) içindeki olukta kalacaktır.
Ne güneşe düşmek, ne de ondan uzaklaşmak.
Bu yerçekimi dengesidir. Güneş Sistemi, çok büyük/kütleli bir cisim içinden veya yakınından bir gezegeni çukurundan (yörüngesinden) çıkaracak şekilde geçmedikçe esasen kararlıdır.
Oran 1:1 değilse Merkür gelgitle nasıl kilitlenir? - Astronomi
Jason'ın Cosmolo-G Etkileşimli Projeleri!
Merkür Tarihi
Roma mitolojisinde Merkür, ticaret, seyahat ve hırsızlık tanrısı, tanrıların habercisi Yunan tanrısı Hermes'in Romalı karşılığıdır. Merkür, muhtemelen diğer gezegenlerden daha hızlı hareket ediyor gibi göründüğü için bu isimle adlandırıldı. Güneşe en yakın gezegen ve güneş sistemimizdeki en küçük ikinci gezegendir. Çapı Dünya'dan %40 daha küçük ve Ay'dan %40 daha büyüktür. Jüpiter'in uydusu Ganymede ve Satürn'ün uydusu Titan'dan bile daha küçüktür.
Merkür, en azından Sümerler döneminden (MÖ 3. binyıl) beri bilinmektedir. Yunanlılar ona iki isim verdiler: Sabah yıldızı olarak görünmesi için Apollo ve akşam yıldızı olarak Hermes. Ancak Yunan gökbilimciler, iki ismin aynı cisme atıfta bulunduğunu biliyorlardı. Herakleitos, Merkür ve Venüs'ün Dünya'nın değil Güneş'in yörüngesinde döndüğüne bile inanıyordu.
Bir kaşif Merkür'ün yüzeyine adım atacak olsaydı, ay arazisine benzeyen bir dünya keşfederdi. Merkür'ün yuvarlanan, tozla kaplı tepeleri, meteorların sürekli bombardımanı nedeniyle aşınmıştır. Fay uçurumları birkaç kilometre yükseklikte yükselir ve yüzlerce kilometre boyunca uzanır. Kraterler yüzeyi noktalıyor. Kaşif, Güneş'in Dünya'dan iki buçuk kat daha büyük göründüğünü fark eder, ancak gökyüzü her zaman siyahtır çünkü Merkür'ün ışığın saçılmasına neden olacak neredeyse hiçbir atmosferi yoktur. Kaşif uzaya bakarken iki parlak yıldız görebilir. Biri krem renkli Venüs, diğeri ise mavi renkli Dünya olarak görünüyor.
Mariner 10'a kadar, Merkür'ü Dünya teleskoplarından gözlemlemenin zorluğundan dolayı hakkında çok az şey biliniyordu. Maksimum uzamada, Dünya'dan görüldüğü gibi Güneş'ten sadece 28 derecedir. Bu nedenle sadece gündüz saatlerinde veya gün doğumundan hemen önce veya gün batımından sonra izlenebilir. Şafakta veya alacakaranlıkta gözlemlendiğinde, Merkür ufukta o kadar düşüktür ki, ışığın, Merkür'ün doğrudan tepemizde olması durumunda olduğundan 10 kat daha fazla Dünya atmosferinden geçmesi gerekir.
Yüzey ve Atmosfer Merkür'ün
Mariner 10 uzay aracından dönen resimler, aya benzeyen bir dünyayı gösterdi. Kraterlerle doludur, devasa çok halkalı havzalar ve birçok lav akıntısı içerir. Kraterlerin boyutları 100 metreden (Mariner 10 görüntülerindeki en küçük çözülebilir özellik) 1300 kilometreye kadar değişiyor. Korumanın çeşitli aşamalarındadırlar. Bazıları keskin kenarlı ve onlardan uzanan parlak ışınlarla gençtir. Diğerleri, göktaşlarının bombardımanından yumuşatılmış jantlarla, oldukça bozulmuştur. Merkür'deki en büyük krater Caloris havzasıdır. Bir havza, Hartmann ve Kuiper (1962) tarafından "ayırt edici eşmerkezli halkalar ve radyal çizgilere sahip büyük dairesel bir çöküntü" olarak tanımlandı. Diğerleri, 200 kilometreden daha büyük herhangi bir krateri bir havza olarak kabul ediyor. Caloris havzasının çapı 1.300 kilometredir ve muhtemelen 100 kilometreden daha büyük bir mermiden kaynaklanmıştır. Çarpma, üç kilometre yüksekliğinde eşmerkezli dağ halkaları üretti ve gezegen boyunca 600 ila 800 kilometre fırlatma gönderdi. (Eş merkezli halkalar gösteren bir havzanın bir başka güzel örneği, Jüpiter'in Callisto'daki mosunda Valhalla bölgesidir.) Caloris etkisinden üretilen sismik dalgalar, gezegenin diğer tarafına odaklandı ve bir kaotik arazi bölgesi üretti. Çarpmanın ardından krater kısmen lav akıntılarıyla doldu.
Merkür, görünüşe göre Merkür soğudukça ve birkaç kilometre küçülürken oluşan büyük kavisli uçurumlar veya loblu yamaçlarla işaretlenmiştir. Bu küçülme, kilometrelerce yüksekliğinde ve yüzlerce kilometre uzunluğunda sarpları olan buruşuk bir kabuk üretti.
Merkür yüzeyinin çoğu düzlüklerle kaplıdır. Çoğu eski ve yoğun kraterli, ancak bazı ovalar daha az kraterli. Bilim adamları bu ovaları kraterler arası ovalar ve düz ovalar olarak sınıflandırmışlardır. Kraterler arası düzlükler kraterlerle daha az doygundur ve kraterlerin çapı 15 kilometreden azdır. Bu ovalar muhtemelen lav akıntılarının eski araziyi gömmesiyle oluşmuştur. Düz düzlükler daha genç ve daha az krater var. Caloris havzasının çevresinde düz ovalar bulunabilir. Bazı bölgelerde kraterleri dolduran düz lav parçaları görülebilir.
Merkür'ün oluşum tarihi, Dünya'nınkine benzer. Yaklaşık 4,5 milyar yıl önce gezegenler oluştu. Bu, gezegenlerin kendilerini oluşturan bulutsudan arta kalan madde ve döküntüleri topladıkları için yoğun bir bombardıman zamanıydı. Bu oluşumun başlarında, Merkür muhtemelen yoğun bir metalik çekirdeğe ve silikat bir kabuğa farklılaştı. Yoğun bombardıman döneminden sonra, lav yüzey boyunca aktı ve eski kabuğu kapladı. Bu zamana kadar enkazın çoğu süpürüldü ve Merkür daha hafif bir bombardıman dönemine girdi. Bu dönemde kraterler arası düzlükler oluştu. Sonra Merkür soğudu. Çekirdeği daraldı ve bu da kabuğu kırdı ve belirgin lobat yarıklarını üretti. Üçüncü aşamada, lav ovaları sular altında bıraktı ve pürüzsüz ovaları üretti. Dördüncü aşamada, mikrometeorit bombardımanı, regolit olarak da bilinen tozlu bir yüzey yarattı. Birkaç büyük göktaşı yüzeyi etkiledi ve parlak ışınlı kraterler bıraktı. Ara sıra meydana gelen meteor çarpışmaları dışında, Merkür'ün yüzeyi artık aktif değildir ve milyonlarca yıldır olduğu gibi kalır.
Merkür'deki sıcaklık değişimleri, 90 K ile 700 K arasında değişen güneş sistemindeki en uç noktadır. Venüs'teki sıcaklık biraz daha sıcaktır ancak çok kararlıdır.
Merkür birçok yönden Ay'a benzer: yüzeyi yoğun bir şekilde kraterlidir ve çok yaşlıdır, levha tektoniği yoktur. Öte yandan, Merkür Ay'dan çok daha yoğundur (5.43 gm/cm3'e karşı 3.34). Merkür, Dünya'dan sonra güneş sistemindeki en yoğun ikinci ana cisimdir. Aslında, Dünya'nın yoğunluğu kısmen yerçekimi sıkıştırmasından kaynaklanmaktadır, eğer bu olmasaydı, Merkür Dünya'dan daha yoğun olurdu. Bu, Merkür'ün yoğun demir çekirdeğinin, muhtemelen gezegenin çoğunluğunu oluşturan, Dünya'nınkinden nispeten daha büyük olduğunu gösterir. Merkür bu nedenle yalnızca nispeten ince bir silikat manto ve kabuğa sahiptir.
Merkür'ün iç kısmı, yarıçapı 1800 ila 1900 km olan büyük bir demir çekirdek tarafından yönetilir. Silikat dış kabuğu (Dünya'nın manto ve kabuğuna benzer) sadece 500 ila 600 km kalınlığındadır. En azından çekirdeğin bir kısmı muhtemelen erimiş.
Merkür aslında güneş rüzgarı tarafından yüzeyinden fırlatılan atomlardan oluşan çok ince bir atmosfere sahiptir. Merkür çok sıcak olduğu için bu atomlar hızla uzaya kaçar. Böylece, atmosferleri istikrarlı olan Dünya ve Venüs'ün aksine, Merkür'ün atmosferi sürekli olarak yenilenmektedir.
Merkür'ün yüzeyi, bazıları yüzlerce kilometre uzunluğa ve üç kilometre yüksekliğe kadar ulaşan devasa sarp kayalıklar sergiler. Bazıları, krater halkalarını ve diğer özellikleri, sıkıştırma ile oluşturulduklarını gösterecek şekilde kesmiştir. Merkür'ün yüzey alanının yaklaşık %0,1 küçüldüğü (veya gezegenin yarıçapında yaklaşık 1 km'lik bir azalma) olduğu tahmin edilmektedir.
Merkür'ün yüzeyindeki en büyük özelliklerden biri, yaklaşık 1300 km çapındaki Kalori Havzasıdır (sağda). Ay'daki büyük havzalara (maria) benzediği düşünülmektedir. Ay havzaları gibi, muhtemelen güneş sistemi tarihinin başlarında çok büyük bir etkiden kaynaklandı. Bu çarpma muhtemelen gezegenin tam karşı tarafındaki tuhaf araziden de sorumluydu (solda).
Ağır kraterli araziye ek olarak, Merkür ayrıca nispeten düz ova bölgelerine sahiptir. Bazıları eski volkanik aktivitenin sonucu olabilir, ancak bazıları krater etkilerinden çıkan ejekta birikiminin sonucu olabilir. Mariner verilerinin yeniden analizi, Merkür'deki son volkanizmanın bazı ön kanıtlarını sağlar. Ancak onay için daha fazla veriye ihtiyaç duyulacaktır.
Merkür, gücü Dünya'nın yaklaşık %1'i kadar küçük bir manyetik alana sahiptir. Ayrıca Merkür'ün bilinen bir uydusu yoktur.
Merkür genellikle dürbünle ve hatta çıplak gözle görülebilir, ancak her zaman Güneş'e çok yakındır ve alacakaranlık gökyüzünde görülmesi zordur. Merkür'ün (ve diğer gezegenlerin) gökyüzündeki mevcut konumunu gösteren Planetarium Yazılımı gibi birkaç Web sitesi vardır. Starry Night gibi bir planetaryum programı ile daha detaylı ve özelleştirilmiş grafikler oluşturulabilir.
1880'lerde Giovanni Schiaparelli, Merkür'ün soluk özelliklerini gösteren bir eskiz çizdi. Ay'ın gelgitle Dünya'ya kilitlenmesi gibi, Merkür'ün de gelgit olarak Güneş'e kilitlenmesi gerektiğini belirledi. 1962'de radyo astronomları, Merkür'den gelen radyo emisyonlarına baktılar ve karanlık tarafın gelgitle kilitlenemeyecek kadar sıcak olduğunu belirlediler. Her zaman Güneş'ten uzak durursa çok daha soğuk olması bekleniyordu. 1965 yılında Pettengill ve Dyce, radar gözlemlerine dayanarak Mercury'nin dönme periyodunu 59 ± 5 gün olarak belirlediler. Daha sonra 1971'de Goldstein, radar gözlemlerini kullanarak rotasyon süresini 58.65 +- 0.25 gün olarak geliştirdi. Mariner 10 uzay aracı tarafından yakın gözlem sonucunda süre 58.646 ± 0.005 gün olarak belirlendi.
Merkür gelgit olarak Güneş'e kilitlenmemiş olsa da, dönme periyodu yörünge periyoduna gelgitle bağlıdır. Merkür her yörüngede bir buçuk kez döner. Bu 3:2 rezonansı nedeniyle, Merkür'de bir gün (güneşin doğuşundan güneşin doğuşuna) aşağıdaki şemada gösterildiği gibi 176 Dünya günüdür.
Merkür'ün uzak geçmişi sırasında, dönme periyodu daha hızlı olmuş olabilir. Bilim adamları, dönüşünün 8 saat kadar hızlı olabileceğini tahmin ediyor, ancak milyonlarca yıl boyunca güneş gelgitleri tarafından yavaş yavaş bozuldu. Bu sürecin bir modeli, böyle bir düşüşün 109 yıl süreceğini ve iç sıcaklığı 100 derece Kelvin artıracağını gösteriyor.
Merkür, yalnızca bir uzay aracı olan Mariner 10 tarafından ziyaret edildi. 1974 ve 1975'te üç kez uçtu. Yüzeyin yalnızca %45'i haritalandı (ve ne yazık ki, HST tarafından güvenli bir şekilde görüntülenemeyecek kadar Güneş'e çok yakın).
Merkür ile ilgili bilimsel bulguların çoğu, 3 Kasım 1973'te fırlatılan Mariner 10 uzay aracından geliyor. 29 Mart 1974'te yüzeyden 705 kilometre uzaklıkta gezegenin yanından uçtu. 21 Eylül 1974'te ikinci kez ve 16 Mart 1975'te üçüncü kez Merkür'ü geçti. Bu ziyaretler sırasında Merkür yüzeyinin %45'ini kaplayan 2.700'den fazla fotoğraf çekildi. Bu zamana kadar bilim adamları Merkür'ün bir manyetik alana sahip olacağından şüphelenmediler. Merkür küçük olduğu için çekirdeğinin uzun zaman önce katılaşmış olacağını düşündüler. Bir manyetik alanın varlığı, bir gezegenin en azından kısmen erimiş bir demir çekirdeğe sahip olduğunu gösterir. Manyetik alanlar, iletken bir erimiş çekirdeğin dönüşünden üretilir ve dinamo etkisi olarak bilinir.
Mariner 10, Merkür'ün Dünya'nınki kadar güçlü bir manyetik alana sahip olduğunu gösterdi. This magnet field is inclined 7 degrees to Mercury's axis of rotation and produces a magnetosphere around the planet. The source of the magnetic field is unknown. It might be produced from a partially molten iron core in the planet's interior. Another source of the field might be from remnant magnetization of iron-bearing rocks which were magnetized when the planet had a strong magnetic field during its younger years. As the planet cooled and solidified remnant magnetization was retained.
Even before Mariner 10, Mercury was known to have a high density. Its density is 5.44 g/cm3 which is comparable to Earth's 5.52g/cm3 density. In an uncompressed state, Mercury's density is 5.5 g/cm3 where Earth's is only 4.0 g/cm3. This high density indicates that the planet is 60 to 70 percent by weight metal, and 30 percent by weight silicate. This gives a core radius of 75% of the planet radius and a core volume of 42% of the planet's volume.
Mercury's orbit is highly eccentric at perihelion it is only 46 million km from the Sun but at aphelion it is 70 million. The perihelion of its orbit processes around the Sun at a very slow rate. 19th century astronomers made very careful observations of Mercury's orbital parameters but could not adequately explain them using Newtonian mechanics. The tiny differences between the observed and predicted values were a minor but nagging problem for many decades. It was thought that another planet (sometimes called Vulcan) might exist in an orbit near Mercury's to account for the discrepancy. The real answer turned out to be much more dramatic: Einstein's General Theory of Relativity! Its correct prediction of the motions of Mercury was an important factor in the early acceptance of the theory.
Until 1962 it was thought that Mercury's "day" was the same length as its "year" so as to keep that same face to the Sun much as the Moon does to the Earth. But this was shown to be false in 1965 by Doppler radar observations. It is now known that Mercury rotates three times in two of its years. Mercury is the only body in the solar system known to have an orbital/rotational resonance with a ratio other than 1:1.
This fact and the high eccentricity of Mercury's orbit would produce very strange effects for an observer on Mercury's surface. At some longitudes the observer would see the Sun rise and then gradually increase in apparent size as it slowly moved toward the zenith. At that point the Sun would stop, briefly reverse course, and stop again before resuming its path toward the horizon and decreasing in apparent size. All the while the stars would be moving three times faster across the sky. Observers at other points on Mercury's surface would see different but equally bizarre motions.
Click here to see the big picture!
Could water exist on Mercury?
It would appear that Mercury could not support water in any form. It has very little atmosphere and is blazing hot during the day, but in 1991 scientists at Caltech bounced radio waves off Mercury and found an unusual bright return from the north pole. The apparent brightening at the north pole could be explained by ice on or just under the surface. But is it possible for Mercury to have ice? Because Mercury's rotation is almost perpendicular to its orbital plain, the north pole always sees the sun just above the horizon. The insides of craters would never be exposed to the Sun and scientists suspect that they would remain colder than -161 C. These freezing temperatures could trap water out gassed from the planet, or ices brought to the planet from cometary impacts. These ice deposits might be covered with a layer of dust and would still show bright radar returns.
Amazingly, radar observations of Mercury's north pole (a region not mapped by Mariner 10) show evidence of water ice in the protected shadows of some craters.
Click here to see the big picture!
Mercury Statistic s:
Discovery Date: Prehistoric
Distance from Earth Minimum (10 6 km) 77.3
Maximum (10 6 km) 221.9
Ses (km 3 ) 6.083 * 10 10
Equatorial radius (km) 2439.7
Mean density ( km/m 3 ) 5427
Surface Gravity (eq.)(m/s 2 ) 3.70
Escape Velocity (km/s) 4.3
GM (x 10 6 km 3 /s 2 ) 0.02203
Mean distance from the Sun (km) 57,910,000
Rotational period (Earth days) 58.6462
Orbital period ( Earth days) 87.969
Mean orbital velocity (km/sec) 47.88
Orbital eccentricity 0.2056
Tilt of axis (degrees) 0.01
Orbital inclination (degrees) 7.004
Visual geometric albedo (reflectivity) 0.106
Görsel magnitude V(1,0) -0.42
Solar irradiance (W/m 9126.6
M oment of inertia (I/MR0.33
Mean surface temperature 178.85 C or 452 K
Maximum surface temperature 426.85 C or 700 K
Minimum surface temperature -173.15 C or 100 K
Atmospheric composition Oxygen (O2) 42%
Sodium ( Na ) 29%
Possible Trace amounts of Argon (Ar)
Largest known surface feature Caloris Basin (135km diameter).
**Don't understand the measurements? Click here to get definitions and notes.
A year on Mercury is just 88 days long: One solar day (the time from noon to noon on the planet’s surface) on Mercury lasts the equivalent of 176 Earth days while the sidereal day (the time for 1 rotation in relation to a fixed point) lasts 59 Earth days. Mercury is nearly tidally locked to the Sun and over time this has slowed the rotation of the planet to almost match its orbit around the Sun. Mercury also has the highest orbital eccentricity of all the planets with its distance from the Sun ranging from 46 to 70 million km.
Mercury is the smallest planet in the Solar System: One of five planets visible with the naked eye a, Mercury is just 4,879 Kilometres across its equator, compared with 12,742 Kilometres for the Earth.
Mercury is the second densest planet: Even though the planet is small, Mercury is very dense. Each cubic centimetre has a density of 5.4 grams, with only the Earth having a higher density. This is largely due to Mercury being composed mainly of heavy metals and rock.
Mercury has wrinkles: As the iron core of the planet cooled and contracted, the surface of the planet became wrinkled. Scientist have named these wrinkles, Lobate Scarps. These Scarps can be up to a mile high and hundreds of miles long.
Mercury has a molten core: In recent years scientists from NASA have come to believe the solid iron core of Mercury could in fact be molten. Normally the core of smaller planets cools rapidly, but after extensive research, the results were not in line with those expected from a solid core. Scientists now believe the core to contain a lighter element such as sulphur, which would lower the melting temperature of the core material. It is estimated Mercury’s core makes up 42% of its volume, while the Earth’s core makes up 17%.
Mercury is only the second hottest planet: Despite being further from the Sun, Venus experiences higher temperatures. The surface of Mercury which faces the Sun sees temperatures of up to 427°C, whilst on the alternate side this can be as low as -173°C. This is due to the planet having no atmosphere to help regulate the temperature.