Studebaker US6 kamyon İran dağlarında, Mart 1943. - Photo by Wikimedia Commons
1941 sonbaharında SSCB, Lend-Lease programı kapsamında gönderilen ilk Amerikan yükünü aldı. Bu teslimatlar savaşın sonuna kadar devam etti ve birçok alanı kapladı. Yani, çeşitli ekipman arasında, toplu olarak arabalar, özellikle kamyonlar vardı. Otomotiv ekipmanı tedarikinin özelliklerini düşünün.
Kuru sayılar
Askeri Enstitü'nün müdürlüklerine göre hikayeler Rusya Savunma Bakanlığı, 22 Haziran 1941'de Kızıl Ordu, başta kamyonlar olmak üzere her türlü 281 bin araçtan daha fazlasına sahipti. Ülke çapında dağıtılan böyle bir filo ile bir savaş başlatmak zorunda kaldı. Savaşın ilk iki ayında, çeşitli tiplerde 206 binden fazla araba ülke ekonomisinden çekildi ve bu da arkadaki durumu kötüleştirmek pahasına ordu lojistiğini güçlendirmeyi mümkün kıldı.
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, tüm büyük otomotiv tesisleri çalışmaya devam etti ve mevcut ihtiyaçlara göre üretimi yeniden inşa etti. Çoğunlukla kamyonlar konveyörleri terk etti ve bazı modellerin arabaları da üretildi. Bazı otomobil fabrikaları zırhlı araçların veya silahların üretiminde uzmanlaşmıştır. Savaşın başlangıcından 1945'in sonuna kadar, Sovyet otomobil endüstrisi 266 bin üniteden fazla otomotiv ekipmanı teslim etti.
Kurtulmuş Viyana'da Studebaker sütunu. Wikimedia Commons Fotoğraflar
Otomobiller özel bir öneme sahipti ve bu nedenle Lend-Lease kapsamındaki teslimat siparişlerinde hızlı bir şekilde uygun yeri aldı. Kamyonlar, traktörler ve cipler, tedarikte ana ekipman haline geldi. ABD ordusunun savaş sonrası raporuna göre, SSCB'deki savaş sırasında yakl. 434 bin Amerikan arabası. Büyük Britanya tarafından 5,2 binden fazla birim tedarik edildi.
Amerikan ve İngiliz otomobil endüstrisi geniş bir ürün yelpazesi sundu ve Kızıl Ordu bu fırsatı yakaladı. Çeşitli örnekler incelenmiş ve sıralanmıştır; en başarılı ve kullanışlı yeni emirlerin konusu oldu. 26 otomobil şirketinden SSCB'ye yüzlerce model gönderildi. Bazı örnekler on binlerce, diğerleri - sadece onlarca satın alındı.
"Willis" Mançurya'da, yaz 1945. Fotoğraf Mirtransporta.ru
Arabaların çoğu demonte halde veya araç kitleri şeklinde geldi. Montaj ve operasyon için hazırlık İran'da özel olarak inşa edilmiş işletmelerde ve Sovyet tesislerinde gerçekleştirildi. Örneğin, 1941-46'daki Gorki Otomobil Fabrikası. kendi ekipmanlarının üretimine paralel olarak yaklaşık 50 bin ithal araba topladı.
Arazi kiralama araçlarının teslimatı, ekipman kayıplarını hızlı bir şekilde kurtarmayı, ön taraftaki parçaları yeniden donatmayı ve ulusal ekonomide lojistiği geri yüklemeyi mümkün kıldı. Lend-Lease kapsamındaki arzlar devam ettikçe, ithal edilen ekipmanların payı giderek arttı. Çeşitli tahminlere göre, bazı dönemlerde yüzde 30-32'ye kadar. Kızıl Ordu filosu Amerikan ve İngiliz arabalarından oluşuyordu.
Ana türleri
Kızıl Ordu'daki en büyük yabancı otomobil, 2,5 tonluk üç akslı kamyon Studebaker US6 idi. Ülkemiz, hem bitmiş hem de araç kitleri şeklinde 150 binden fazla makineyi aldı. Daha önce ABD Ordusu tarafından reddedilen bu tür kamyonlar, yeni emirlerin ortaya çıkmasına katkıda bulunan Kızıl Ordu'da kendilerini iyi gösterdi. US6 hem nakliye hem de savaşta uygulama buldu. Yerli jet harçlarının önemli bir kısmı böyle bir şasi üzerine inşa edildi.
Chevrolet G7107 şasisinde jet harcı korur. Fotoğraf Mirtransporta.ru
1942-43'te Chevrolet G7100 serisi kamyonların teslimatı başladı. Savaşın sonuna kadar, bu tür araçlar yaklaşık 60 binden fazla sevk edildi. SSCB'ye 48 bin kişi geldi. Amerikan "bir buçuk" bu sınıfın yerli teknolojisine yararlı bir katkı haline geldi ve çeşitli alanlarda uygulama bulundu. G7100, kamyonlar ve özel ekipman şeklinde teslim edildi. Uzmanlarımız ayrıca alınan otomobillerin yeniden teçhizatı üzerinde deneyler yaptı.
Savaş yıllarında GMC, çeşitli modifikasyonlarda 560 binden fazla CCKW kamyonu üretti. Bunlardan sadece 8,7 bin SSCB'ye gönderildi. Böyle küçük bir tedarik hacminin nedenlerinden biri, Studebaker'den daha uygun bir alternatifin bulunmasıydı. Ayrıca International Harvester'den 2,5 ton araba da alabilirsiniz. Aynı nedenlerle, Kızıl Ordu bu tür ekipmanlardan sadece 4,3 bin satın aldı.
Büyük, ancak başarısız olan ticari iki tonluk bir kamyon Dodge WF-32 olduğu ortaya çıktı. 1942-43'te SSCB yakl. Bu makinelerin 9,5 bini. Sivil arabanın alt takımı, ordu yükleri için uygun değildi. Sürekli arızalar ve bakım ile ilgili sorunlar nedeniyle, ordu bu tür ekipmanları daha fazla satın almayı reddetti. Arıza durumunda, mevcut makineler başkaları ile değiştirildi.
Harç olarak GMC CCKW. Fotoğraf Kolesa.ru
Otomobil ödünç verme bağlamında, efsanevi Willys MB'den bahsedilemez. Bu tür arazi araçlarının teslimatları 1942 yazında başladı ve savaşın sonuna kadar devam etti. "Willis" kendini bir personel aracı, topçu traktörü, vb. Olarak iyi gösterdi, bu sayede yeni ekipman partileri siparişleri sürekli ortaya çıktı. Toplamda, Kızıl Ordu bu makinelerin 52 binden fazlasını aldı.
Küçük miktarlarda
Ancak, tüm otomobiller büyük miktarlarda satın alınmadı. Örneğin Kızıl Ordu, 10 tonluk ağır kamyonlara ilgi gösterdi, ancak çok sayıda kamyona ihtiyaç duymadı. Böylece, birkaç yıl boyunca farklı konfigürasyonlarda sadece 921 Mack NR otomobilleri alındı. Bu makineler, ağır sistemlerle donatılmış topçu birimlerinde, diğer birimlerde ve arkada kullanıldı.
Belki de en nadir Lend-Lease kamyonu Amerikan "altı tonluk" Autocar U8144T olmuştur. Bu tip kamyon traktörleri ithal duba köprü parkının temelini oluşturuyordu. Kızıl Ordu sadece birkaç takım ve onlarla birlikte sadece 42 araba aldı.
Kamyon Mack NR İngiliz Ordusu. Arkada gizlenmiş bir Sevgililer tankı var. Resim İmparatorluk Savaş Müzesi / iwm.co.uk
Yararlı içe aktarma
Büyük Vatanseverlik Savaşı ve II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Borç-Kira sözleşmelerine katılan ülkeler hesaplar vermeye başladı. Kayıp ekipman, dahil her türden çok sayıda araba basitçe yazılmıştır ve geri kalan malzeme iade edilmeli veya ödenmelidir. Otomotiv ekipmanının bir kısmı, daha sonraki hesaplamalarda dikkate alınarak Kızıl Ordu ve ülke ekonomisinde kaldı. Parçalarda, fabrikalarda ve kollektif çiftliklerde uzun bir süre, bir veya daha fazla ithal otomobille tanışmak mümkün oldu.
Amerikan ve İngiliz Lend-Lease otomobillerinin teslimi yararlı olarak kabul edilemez. Ayda birkaç bin birime kadar olan ekipmanların düzenli olarak alınması - kendi üretimi ile birlikte - mevcut ordunun kayıplarını daha hızlı bir şekilde telafi etmeyi, yeniden donatmayı ve arka birimleri ve ulusal ekonomiyi doyurmayı mümkün kıldı. Artan ekipman tedarik hızı, ekonomiyi ve ordunun savaş hazırlığını açıkça etkiledi.
Yabancı ülkelerden otomobil veya başka ekipman satın alma yeteneği, kendi üretimimizi kısmen boşaltmaya ve ilgili hammadde tüketimini azaltmaya izin verdi. Serbest kaynaklar ve üretim kapasiteleri diğer acil görevlere de atılabilir.
Altı tonluk kamyon kamyon Autocar U-8144-T. Fotoğraf ABD Savaş Departmanı
Son olarak, Sovyet uzmanlarına birçok yabancı otomobil şirketinin modern gelişmelerini tam olarak inceleme ve değerlendirme fırsatı verildi. Elli tekniği dikkatli bir şekilde incelenmiştir. Zaten savaş sırasında birikmiş deneyimi kendi projelerinde kullanmaya başladılar.
Savaş ve Yerleşme
Bütün bunlarla birlikte, ekonomik faydalar vardı. Savaş yıllarında, Lendliz ekipmanının önemli bir kısmı kayboldu ve bu nedenle ödenmesine gerek yoktu. Uzun süren müzakerelerden sonra SSCB ve ABD 720 milyon dolar ödemeyi kabul ederken, teslim edilen ürünlerin toplam değeri neredeyse 11 milyar dolara ulaştı.
Zaten 1941'de, Sovyetler Birliği'nin Amerikan Lend-Lease programı ile ilişkili yeni fırsatları vardı. Sovyet askeri ve siyasi liderleri onları yetkin bir şekilde kullandı ve çok sınırlı masraflarla maksimum fayda elde etti. Ordu için kritik olan otomotiv sektörü de bir istisna değildi. Sonuç olarak, gerekli tüm modellerin yerli ve yabancı otomobilleri ile zafer daha da yakınlaştı.