Taktik bir füzenin kimyasal küme savaş başlığı düzeni
20 yüzyılın ikinci yarısında, kimyasal silâh çeşitli otoriter rejimlerin iktidara geldiği üçüncü dünya ülkeleri için ucuz bir nükleer alternatif haline geldi. Savaş meydanındaki kimyasal silahlar, ancak büyük kullanımları durumunda değerlidir. Küme hava bombaları bunun için en uygunudur. havacılık çalgılar, çoklu fırlatma roket sistemleri, büyük namlu topçu kitleleri. Özel bir tehdit, büyük şehirlerde kullanıldığında zehirli maddelerle donatılmış balistik füzelerin savaş başlıklarıdır. Bu durumda, sivil nüfus içindeki kurbanların sayısı binlerce kadardır.
Savaştan en az korunan sivil topluma karşı kullanma tehdidi, seçicilik, kimyasal silahların neden olduğu aşırı acı ve Soğuk Savaş'ın sona ermesi, 1993’te 29’te yürürlüğe giren 1997’te Uluslararası Kimyasal Silahların Yasaklanması Konvansiyonu’nun sona ermesine yol açtı. yıl. Ancak, ABD ve Rusya’daki kimyasal cephanelikten vazgeçmenin temel nedeni, “büyük savaş” için yaratılan kimyasal silahların, geleneksel silahlara göre belirgin bir avantaja sahip olmayan, çok zahmetli ve maliyetli olmasıydı. Özel olarak hazırlanmış depolar ve uzmanlar gerekliydi, 2. Dünya Savaşı sırasında yakıt harcayan, hardal ve lewisite içeren kaplar paslandı ve güvensizdi, ordunun olumsuz kamuoyu şeklindeki baskısı çok büyüktü ve sonuçta ordunun içeremeyecek kadar ağırlaştı. Ek olarak, modern koşullarda, küresel savaş riski en aza indirildiğinde, potansiyel bir rakibi caydırma aracı olarak nükleer silahlar fazlasıyla yetti.
250 kg kimyasal hava bombalarının bertarafı için hazırlık
Bilindiği gibi en büyük CWA hacimleri Rusya (40 bin ton toksik madde) ve ABD'de (28 572 ton toksik madde) idi. SSCB'de biriken savaş başlıklarının (32 200 ton) çoğu FOW'du: FOW: sarin, soman, bir VX analoğu ve geri kalanı cilt apsesi zehirlerinden oluşuyordu: hardal gazı, lewisite ve bunların karışımları. SSCB'de nöroparalitik zehirli maddeler, kullanıma hazır mühimmat kolordu içine yerleştirildi. Hardal ve lewisite neredeyse tamamen tanklarda depolandı, tüm LNISX'in% 2'i cephaneydi. SSCB'deki hardal-boşluksuz karışımların yaklaşık% 40'i cephanede saklandı. ABD'de,% 60'ten fazla DOM (buna göre hardal ve karışımları, VX, sarin) tanklardaydı, gerisi yüklü mühimmatta. Partiler bugüne kadar, geri dönüşüm işleminin gerçekleştirildiği işletmelerin ve DOM'nin depo yerlerinin karşılıklı denetimleriyle onaylanan kimyasal cephanelerinin imhalarını pratikte tamamladılar.
Nisan 29 1997'te yürürlüğe giren Kimyasal Silahların Yasaklanması Sözleşmesine 188 ülkeleri katıldı. Sekiz ülke Sözleşme dışında kaldı; bunlardan ikisi - İsrail ve Myanmar - Sözleşmeyi imzaladılar, ancak onaylamadılar. Altı ülke daha - Angola, Mısır, Kuzey Kore, Somali, Suriye, Güney Sudan imzalamadı. Kuzey Kore, bugüne kadar komşuları ilgilendiren en büyük toksik madde rezervine sahiptir.
Dünya topluluğunun arasında, sağlam bir kimyasal silah korkusu ve barbar bir silahlı mücadele aracı olarak tamamen reddedilme korkusu var. Suriye Arap Cumhuriyeti'ndeki kimyasal silahların varlığı, Batı’nın bu ülkeye karşı saldırganlığını açığa çıkarmak için neredeyse bir bahane haline geldi. Suriye’de, kimyasal silahların ve teslimat araçlarının varlığı, İsrail’in nükleer silahlarla saldırılarına karşı bir tür sigorta olarak kabul edildi. 2012 yılında Suriye ordusu, 1300 ton civarında savaş ajanının yanı sıra bomba, füze ve mermi ile donatılmamış 1200'ten daha fazlasına sahipti. Geçmişte, Irak’ın liderliğini kitle imha silahlarının varlığında suçlamaları, ABD’nin öncülüğünde Batı ülkelerine bu devlete saldırmanın resmi bahanesi haline geldi.
Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad, Rusya’nın 13 Eylül 2013’i arabuluculuğuyla, kimyasal silahların, bunların tam olarak kullanılmasının ve Suriye’nin Kimyasal Silahların Yasaklanması Konvansiyonu’nun tam olarak onaylanmasının ardından onaylanması eylemini imzaladı. 23 Haziran Yılın 2014'inde, BOV'un son gönderilmesinin bir sonraki imha için SAR bölgesinden çıkarıldığı açıklandı. 4 Ocak 2016, Kimyasal Silahları Yasaklama Örgütü Suriye'deki kimyasal silahların tamamen imha edildiğini açıkladı.
Suriye'deki toksik ajanların konusunun kapatılması gerektiği anlaşılıyor, ancak Suriye hükümet güçlerinin zehirli gaz kullandığı iddia edilen materyaller Batı medyasında defalarca yayınlandı. Gerçekten de, uluslararası uzmanlar defalarca Suriye'de nöroparalitik BOV kullanımının gerçeklerini kaydetti. Bu durumda, mağdurların masrafları onlarca insana gitti. Batı ülkeleri, her zaman olduğu gibi, düzenli Suriye ordusundaki tüm günahları suçluyorlardı, ancak zehirli maddelerin kullanıldığı yerlerdeki ayrıntılı çalışmalar, sarinin zehirli bir madde ile el yapımı mermilerle doldurulduğunu gösterdi. Ek olarak, sarin ile doldurulmuş mühimmat parçalarının laboratuarda incelenmesi sırasında, bu maddenin düşük saflıkta olduğu ve üretimin sınai olmayan, zanaatkar yapısını açıkça gösteren çok sayıda yabancı kimyasal bileşik içerdiği ortaya çıktı. Temmuz 2013’te, Irak’ta bulunan ve İslamcıların toksik maddelerin yaratılması konusunda çalışmaları yürüttüğü birkaç yeraltı laboratuvarının keşfedilmesi ile ilgili bilgiler ortaya çıktı. Yüksek olasılıkla birlikte, sarin donanımlı ev yapımı roketlerin Suriye'ye komşu Irak'tan çarptığı varsayılabilir. Bu bakımdan, Türk gizli servislerinin, Türkiye-Suriye sınırındaki sarin ile konteynerleri aktarmaya çalışan 2013 yazında Suriyeli militanları ve teröristlerin tavşanlarda toksik maddeleri test ettikleri öldürülen İslamcılarda bulunan video kayıtlarını içeren telefonları tuttuğunu hatırlamakta fayda var.
Suriyeli temsilciler, CEL üretimi için teröristlerin yasadışı laboratuarlarından yakalanan kayıtlarını defalarca gösterdiler. Görünüşe göre, militanların sarin ile kışkırtması başarısız olmuş ve hükümet güçlerinin “barışçıl nüfus” a karşı kimyasal silah kullanma suçlaması başarısız olmuştur. Bununla birlikte, zehirli maddeleri kullanma girişimleri teröristler tarafından terk edilmez. Bu bakımdan, Suriye onlar için bir tür zemin görevi görüyor. Sarin yapmak ve onları cephane ile donatmak, oldukça yüksek seviyelerde teknolojik ve laboratuvar ekipmanı gerektirir. Ayrıca, yetkisiz sarin sızıntısı, "laboratuvar teknisyenleri" için çok ciddi sonuçlarla doludur. Bu bağlamda, Rus medyasına inanıyorsanız, militanlar son zamanlarda klor, hardal gazı ve beyaz fosforla dolu kimyasal mühimmat kullandılar. İlk iki madde, aşağıda tartışılacak olan belirli kısıtlamalarla birlikte, gerçekten zehirli olarak kabul edilebilirse, o zaman beyaz fosforun bu şirkete nasıl girdiği tamamen anlaşılmazdır. Ancak, bu durum büyük olasılıkla kimyasal silahların sorunlarını ele alan gazetecilerin cehaletinde ve süregelen bilgi ve psikolojik savaşta muhtemel.
Belki, yperit ve beyaz fosfor arasındaki farkı anlamayan ortalama bir insan için, her şey aynıdır, ancak kitle imha silahları veya en azından kimya okulu kursu hakkında bilgisi olan insanlar için fosforun bir mücadele zehiri olarak bulunması saçmadır. Beyaz fosfor gerçekten zehirlidir ve yandığında, su ile birleştiğinde güçlü bir aside dönüşen duman üretir, ancak fosforlu veya yanma ürünleriyle önemli miktarda insanı kısa sürede zehirlemek imkansızdır. Boğucu duman, sadece küçük bir zarar verici faktördür. Ancak, topçu ateşlemesini ziyaret eden veya tam kapsamlı düşmanlıkların olduğu bir bölgeyi ziyaret eden herkes, toz dumanının ve TNT'nin de sağlık katmadığını onaylayacaktır.
Fosfor mühimmatının zarar verici etkisi, beyaz fosforun açık havada kendini tutuşturma eğilimine dayanmaktadır, yanma sıcaklığı, yanıcı merminin ek bileşenlerine bağlı olarak, 900-1200 ° S'dir ve suyla söndürülmesi imkansızdır. Birkaç tür fosfor mühimmatı vardır: bombalar, topçu mermileri, MLRS için roketatarlar, harç mayınları, el bombaları. Bazıları duman perdesinin montajı için tasarlanmıştır, çünkü fosfor yandığında kalın beyaz duman çıkarır. Örneğin, yerli zırhlı araçlara monte edilmiş duman bulutu bombası fırlatıcı “Tucha” da beyaz fosfor kullanılıyor, ancak kimse onu kimyasal bir silah olarak görmüyor. Sovyet ordusu, beyaz fosforun alev alan bir element olduğu ateşli hava bombalarının yanı sıra mermiler ve mayınlarla donanmıştı.
Bir fosfat bombası patlaması anı
Birinci Dünya Savaşı sırasında beyaz fosfor dikkat çekici bir ölçekte kullanıldı, daha sonra tüm savaşan taraflar İkinci Dünya Savaşı sırasında aktif olarak fosfor bombaları, mayınlar ve mermiler kullandı. Örneğin, SSCB'de, Alman'a karşı kullanılan karbon disülfid (kendiliğinden tutuşan sıvı KS) donanımlı cam şişeler ve ampullerde beyaz fosfor çözeltisi tanklar. Savaş sonrası dönemde, askeri olarak gelişmiş tüm ülkelerin ordularında yangın çıkarıcı fosfor mühimmatları mevcuttu ve savaş operasyonlarında defalarca güçlü bir yangın çıkarıcı olarak kullanılıyordu. Fosfor mühimmatının kullanımını sınırlamaya yönelik ilk girişim 1977'de 1949 yılında Savaş Mağdurlarının Korunmasına İlişkin Cenevre Sözleşmesine Ek Protokoller kapsamında yapıldı. Bu belgeler, siviller tehlikede ise beyaz fosforlu mühimmat kullanımını yasaklamaktadır. Ancak ABD ve İsrail onları imzalamadı. “Nüfuslu bölgelerin içinde veya yakınında” bulunan askeri hedeflere karşı kullanıldığında, beyaz fosfor içeren silahlar uluslararası anlaşmalar kapsamında yasaklanmıştır (belirli konvansiyonel silah türleri hakkında 2006 Cenevre Sözleşmesi Protokol III). Bu bağlamda, Suriye silahlı yerleşimlerin yerleşim yerlerinde fosfor kabuklarının ve madenlerinin muhalefetinin kullanılması düşünülmelidir.
Beyaz fosforun aksine, klor gerçekten de boğucu bir kimyasal madde olarak tanınır. Normal şartlar altında, bu yeşilimsi sarı gaz havadan daha ağırdır, bunun sonucunda zeminde yayılır ve zemin ve bodrum katlarında birikebilir. Bununla birlikte, klor ile önemli bir savaş etkisi elde etmek için, bu gazın kullanımı büyük ölçekte gerçekleştirilmelidir. Birinci Dünyada Klor esas olarak gaz balonu yöntemiyle kullanılmıştır. Topçu mermileri ve mayınlarla donatılmasının etkisiz olduğu kabul edildi, çünkü bölgede gerekli gaz konsantrasyonunu oluşturmak için eş zamanlı olarak yüzlerce büyük kalibreli tabanca voleybolu gerekliydi. Teröristlerin onları kabukları ile doldurdukları için açık değil, çünkü önlerinde dar bir sektörde yoğunlaşan yüzlerce ağır topçu var. Tek bir mermi, mayın ve füze kullanımıyla, geleneksel patlayıcılarının donanımı çok daha çarpıcı bir etki yaratıyor. Ek olarak, kimyasal aktivitesi nedeniyle, klor, kendisiyle yüklü olan mermilerin metal duvarlarını zanaat koşullarında tahrip eder, bu da sızıntıya yol açar ve bu tür cephanelerin raf ömrünü sınırlar.
Hardal gazı, klor ile karşılaştırıldığında klordan çok daha tehlikelidir. Uzun süredir “hardal gazı” olarak da bilinen hardal gazı, kimyasal savaş ajanlarının “kralı” olarak kabul edildi. 20 ° С sıcaklığında, hardal gazı bir sıvıdır. Hardal gazının normal şartlar altında buharlaşmasının çok yavaş olması nedeniyle, bölgeye kalıcı olarak bulaştıran, birkaç gün boyunca zarar verici etkisini koruyabilmektedir. Hardal gazı kimyasal olarak kararlıdır ve uzun süre metal kaplarda depolanabilir ve ayrıca üretimi de ucuzdur.
Hardal gazı kabarcıklı madde olarak adlandırılır, çünkü ana lezyonlar cilde maruz kaldığında ortaya çıkar. Ancak bu madde yavaş etki eder: bir damla hardal gazı, derhal 3-4 dakikadan daha kısa sürede ciltten çıkarılır ve yer nötrleştirici bir bileşik ile muamele edilirse, o zaman bir lezyon olmayabilir. Hardallı lezyonlarda, ağrılar - kaşıntı ve kızarıklık - hemen ortaya çıkmaz, ancak 3-8 saatten sonra, ikinci günde kabarcıklar çıkar. Hardal gazının zarar verici etkisi, kullanıldığı sıcaklığa büyük ölçüde bağlıdır. Sıcak havalarda, hardal gazı zehirlenmesi, soğuktan daha hızlıdır. Bu, sıcaklıktaki bir artışla, hardal gazının buharlaşma hızının hızla arttığını, terli cildin, buharlarının kurumadan daha zararlı etkilerine karşı daha duyarlı olduğu gerçeğiyle açıklanmaktadır. Ciddi bir hasar ile ciltte kabarcıklar oluşur ve daha sonra derinde uzun ve derin ülserler ortaya çıkar. Ülserler birkaç haftadan birkaç aya kadar iyileşebilir. Cilde ilave olarak, hardal gazı buharlarını solumakta toksik bir etkiye sahip olabilir. Havadaki büyük hardal gazı konsantrasyonları, genel vücut zehirlenmesine, bulantıya, kusmaya, ateş, kardiyak anormalliklere, kan bileşiminde değişikliklere, bilinç kaybına ve ölüme neden olabilir. Ancak savaş koşullarında hardal gazı zehirlenmesi ölüm oranı düşüktür (yüzde birkaç). Bu bağlamda, CEL alanındaki birçok uzman hardal gazını "sakatlayan" toksik maddelere bağlar: Bu zehirin yaşamlarının geri kalanı üzerindeki etkilerinden mağdurların önemli bir kısmı engellendi.
Sinir ajanlarıyla karşılaştırıldığında, hardal gazı çeşitli şekillerde elde edilmesi oldukça kolaydır ve karmaşık laboratuar ve teknolojik ekipman gerektirmez. İmalat bileşenleri uygun ve ucuzdur. İlk defa hardal gazı 1822 yılı elde edildi. En yeni hikayeler Rusya, evde hardal gazı üretim vakalarını kaydetti. Suriye’deki “barmalei” nin bu CWA’ya büyük ilgi gösterdiği tahmin edilebilir. Bununla birlikte, militanların hardal gazının doğru uygulanması için gerekli araçları yoktur. Mücadele etkinliğini sağlamak için kümes hayvanlarına kıyasla hardal, daha büyük kullanım gerektirir. Dökülen havacılık aletleri hardal gazı püskürtmek için en uygun yöntemdir. Bu durumda, geniş alanların enfeksiyonu mümkündür. Mustardit topçu silahı taşıyan mermiler, aynı etkiyi elde etmek için mayınlar ve füzeler, uygunsuz sayıda atış yapmak için gerekli olur.
İslamcıların uçağı ve çok sayıda topçu sistemine ve önemli hardal gazı stoklarına sahip olmadığı açıktır. Bu maddeli mermiler, şehir koşullarında düşmanı konumlarından uzaklaştırmak için kullanılabilir, çünkü yavaş hareket eden zehirli bir madde olsa bile enfeksiyonun kaynağında olmak ölümcül tehlikelidir. Ancak, herhangi bir durumda, Halep savaşlarında gözlemlediğimiz tek şarjlı kehribar hardalının kullanımı askeri olarak kullanılamaz. Aksine, çatışmaların şehir sınırları içerisinde kullanılması, onları savaş kurallarının ötesinde uygulayanları alır ve savaş suçlularına dönüştürür. “Silahlı muhalefet savaşçılarının” bunu anlayıp anlamadığını söylemek zor. Uygulama, aşırılık yanlıları ve militan dini fanatikleri hedeflerine ulaşmak için herhangi bir adım atma yeteneğine sahip olduğunu göstermektedir.
Mevcut koşullar altında, silahlı Suriye muhalefetinde mevcut olan kimyasal silahlar, küçük boyutlarından ve yetkili kullanımın olanaksız olmasından dolayı, düşmanlıkların seyrini etkileyemez. Bununla birlikte, sabotaj ve terörist silahları olarak toksik maddeler, çeşitli terörist gruplar ve aşırı örgütlerin ilgisini çekmektedir. Özellikle tehlikeli, yüksek nüfus yoğunluğuna sahip büyük bir metropolde kimyasal bir saldırı durumunda zehirli maddelerdir.
Aum Shinrikyo mezhebinin üyeleri tarafından gerçekleştirilen, yılın Mart 20'unda Tokyo metro 1995'teki sarin saldırısını hatırlayabiliriz. Daha sonra, taşıyıcıların zeminine sessizce litre sıvı sarin torbaları yerleştirerek, taşıyıcıyı terk ederken deldiler. 13 insanlar ölümcül zehirlendi, 5500'ten daha çok acı çekti. Zehirlenmeler sarin dumanına neden oldu, ancak teröristler püskürtebilseydi - kurbanların sayısı ölçülemez derecede daha fazla olurdu.
Aynı zamanda, ülkelerin çoğunluğunun Kimyasal Silahların Yasaklanması ve Yok Edilmesi Sözleşmesine katılmasına rağmen, bu alandaki araştırmalar durmamıştır. Anlaşmanın ötesinde, resmi olarak BWA olmayan ancak benzer özelliklere sahip birçok madde grubu vardı. Şu anda, “kolluk kuvvetleri yapıları”, kitlesel protestolarla mücadele etmek için gözyaşı ve tahriş edici maddeler olan tahriş edici maddeleri yaygın olarak kullanmaktadır. Bazı konsantrasyonlarda, bir aerosol veya duman şeklinde püskürtülen tahriş edici maddeler solunum organlarının ve gözlerin yanı sıra tüm vücudun cildinin dayanılmaz tahriş olmasına neden olur. Bu madde grubu, yılın 1993 kimyasal sözleşmesi metninde verilen tanımı ile kimyasal silahlara dahil edilmemiştir. Sözleşme sadece katılımcılarını savaş operasyonlarında bu grubun kimyasallarını kullanmamaya çağırıyor. Bununla birlikte, en yeni tahriş edici maddeler, yüksek etkinliklerinden dolayı, asfiksinin zehirli maddelerinin fonksiyonel analogları olarak da kullanılabilir. Gözyaşı ve tahriş edici gazların emetiklerle birlikte kullanılması durumunda - kontrolsüz kusmaya neden olan maddeler - düşman askerleri gaz maskesi kullanamazlar.
Narkotik analjezikler, morfin ve fentanil türevleri, yasaklanmayan ilaçlardan gelen lezyonun doğası gereği nöroparalitik toksik maddelere en yakın olanlardır. Düşük konsantrasyonlarda, hareketsizleştirici bir etkiye neden olurlar. Daha yüksek dozajlarda, narkotik analjeziklerin en aktifleri, etki seviyelerine göre, nöroparalitik maddelerin etkisini sağlar ve gerekirse geleneksel olmayan CWA'ları tamamen değiştirebilirler.
2 Ekim'de Moskova'da Dubrovka'da “Nord-Ost” olarak bilinen 26 rehinelerinin ele geçirilmesini içeren narkotik analjeziklerin kullanılması olgusu geniş tepki aldı. FSB'nin resmi başvurusu üzerine özel bir operasyon sırasında Dubrovka'da “fentanil türevlerine dayalı özel reçete” uygulandı. Salisbury'deki (İngiltere) güvenliğin bilimsel ve teknolojik temelleri laboratuvarından uzmanlar, aerosolün iki analjezikten - carfentanil ve remifentanil - olduğuna inanıyor. Operasyon tüm teröristlerin yıkılmasıyla sona ermesine ve patlamadan kaçınılmasına rağmen, 2002 tarafından alınan rehineler dışında, resmi verilere göre, 916 insanları gaz nedeniyle öldü.
Kimyasal silahların ilan edilmesine rağmen, zehirli maddelerin kullanıldığını, kullanıldığını ve silah olarak kullanılacağını söylemek güvenlidir. Ancak, savaş alanındaki yıkım araçlarından protesto kitlelerini “yatıştırmak” için bir araç ve gizli operasyonları yürütmek için bir araç haline geldiler.
Göre:
http://www.hab.kp.ru/daily/26243.3/3124150/
http://pro-tank.ru/tanki-v-bou/posobie-for-tankist/119-glava-6-voenno-himitheskoe-delo/423-1-boevie-himicheskie-veshestva
NS Antonov. İKİ YÜZYILIN DÖNÜŞÜNDE KİMYASAL SİLAH