Hayat, insanın yüzünü güldüren minik hikayelerle daha güzel. Çünkü ortalama bir insanın başına ömründe yalnızca bir ya da iki defa denk gelir. Birini mutlu etmesi için de yalnızca kendi başından da geçmesi gerekmiyor. Okuyunca bile mutlu ediyor insanı.
Ronald Warninger.
Büyükanne ve büyükbabasının düğün pastasını evinin garajında tesadüfen, hem de yüzüncü evlilik yıl dönümlerinde bulan, bir şanslı insan. Kendinizi bir saniyeliğine onun yerine koyduğunuzda neden şanslı olduğunuzu anlayabiliyorsunuz.
Çok daha duygusallaşmadan, gelelim pastanın hikayesine. Ronald'ın büyükannesi ve büyükbabası 17 Mart 1915'te evlendiğinde adetler farklı olacak ki yeme fırsatı bulamamışlar bu tarihi düğün pastasını. Daha doğrusu hepsini yememişler. Sonra da madem yemedik saklayalım demişler ve 100 yıl sonraya dokunacak bir hikayenin ilk satırını yazmışlar.
1915 yılında evlendikten 29 yıl sonra 1944'te Ronald'ın büyükbabası Harvey vefat eder. Büyükannesi Harvey'in anısına keki 16 yıl daha saklar. Daha sonra daha iyi bir derin dondurucuya sahip diye pastayı çocuklarına yani Ronald'ın annesi ve babasına verir. Ve düğün pastasının 100 yıl sonra internete bile çıkabilecek hikayesinde gelişme sürecine geçilmiş olur.
Her ne kadar büyükannesi ya da büyükbabası pastanın hikayesini tamamen aktarmış olmasa da büyükannenin eşyalarının arasından düğün pastasından bahseden bir not çıkar. Üstelik düğünden tam olarak 10 sene önce. Aralarında pastayla ilgili doğrudan bir bağlantı olup olmadığı belli olmamakla beraber büyükannenin arkadaşı bir ayrılık mektubu yazar. Büyükannesi bunu pastayla birlikta aynı kutuda saklar...
Hatırla beni ben çok uzaktayken,
Ve uykulu olduğunda,
Hatırla beni düğün gününde,
Ve bana bir dilim pasta gönder
Ronald, fotoğraflardan da görebileceğimiz üzere pastanın yenilebilecek bir durumda olmadığını ancak hiçbir şekilde deforme de olmadığını söylüyor. Bu da aynı zamanda bu pastanın daha da saklanabileceğini belli ediyor.
Ne güzel.
Keşke bir 100 yıl sonraya da gitse bu hikaye.