RISSHŌ KŌSEIKAI
RISSHŌ KŌSEIKAI TIMELINE
1889 (Aralık 25): Naganuma Myōkō, Saitama'da Naganuma Masa olarak doğdu.
1906 (Kasım 15): Niwano Nikkyō Niwano Shikazō olarak Niigata, Suganuma'da doğdu.
1925: Niwano Nikkyō, Tokyo'ya gitmek üzere köyünden ayrıldı. Orada onu kehanet teknikleriyle tanıştıran Ishihara Yoshitarō ile tanıştı.
1932: Niwano, Tengu Fūdō'ya adanmış bir şamanlık olan Tsunaki Umeno'nun çırağı oldu.
1934: Niwano, Reyūkai'ye katıldı.
1938 (5 Mart): Niwano ve Naganuma, Dai Nippon Risshō Kōseikai'yi bulmak için Reiyūkai'den ayrıldı. Adlarını Nikkyō ve Myōkō'da değiştirdiler.
1938 (20 Mart): Niwano Nichikō, Niwano Kōichi olarak doğdu.
1940: Hareket, Dini Kuruluşlar Yasası (Shūkyō dantai hō).
1942: Suginami'deki ilk karargah tamamlandı.
1943: Niwano ve Naganuma, Tokyo Büyükşehir Polisi tarafından tutuklandı ve kendi dinine dönüştürme faaliyetleri hakkında sorguya çekildi.
1947: Risshō Kōseikai ilk kilisesini Tokyo metropol bölgesinin dışında, Ibaraki vilayetinde kurdu.
1949: Hareket, Kōsei Ikujien (Kōsei Fidanlığı) adında bir gündüz bakım merkezi açtı.
1951: Risshō Kōseikai, Japonya Yeni Dini Örgütler Federasyonu'nun (Shinshūkyō Dantai Rengōkai, kısaca Shinshūren) kurucu üyelerinden biriydi. Ertesi yıl, federasyon Japon Dinler Örgütü Derneği'ne (şu anda JAORO olarak bilinen Nisshūren) kabul edildi.
1952 (4 Şubat): NHK radyosu, Zōshiki köyünden bir ev hanımı ve oğlunun intihar olayını bildirdi. Risshō Kōseikai, kadını kehanet yoluyla intihara teşvik etmekle suçlandı (Zōshiki jiken).
1952: Suginami'de Kōsei Byōin (Kōsei Genel Hastanesi) kuruldu.
1954: Organizasyon Kōsei Toshokan adlı bir kütüphane açtı. Aynı yıl, Kōsei Ikujien orta ve yüksek eğitim tesislerinin eklenmesiyle genişletildi ve Kōsei Gakuen (Kōsei Okul Kompleksi) olarak yeniden yapılandırıldı.
1956 (26 Ocak): The Yomiuri shinbun Rissh Kōseikai'ye karşı yasadışı arazi alımı suçladığını bildirdi. “Yomiuri olayı” olarak bilinen harekete karşı bir medya kampanyasının başlangıcıydı (Yomiuri Jiken).
1956 (Nisan 30): Niwano, Risshō Kōseikai'nin kendi dinini yayma faaliyetleri yoluyla insan hakları ihlalleri yaptığı suçlamalarına yanıt vermek için Temsilciler Meclisi'ne çağrıldı.
1956 (Haziran): Risshō Kōseikai günlük gazeteyi yayınlamaya başladı, Kōsei Shinbun.
1957 (10 Eylül): Naganuma Myōkō 67 yaşında öldü.
1958 (Ocak): Kōsei shinbun , Niwano, Doktriner sistematikleştirme ve örgütsel konsolidasyon aşamasını başlatan Gerçeğin Tezahürü Çağını duyurdu.
1958 (Haziran): Niwano'nun Brezilya'ya ilk ziyareti, Risshō Kōseikai'nin Japonya dışındaki misyonerlik faaliyetlerinin başlangıcı oldu.
1960: Risshō Kōseikai, "ulusal blok sistemi" nin uygulanmasıyla örgütsel reformlardan geçti (Zenkoku Burokku Seido) ve “yerel birimler sistemi” nin tanıtımı (shikuchōsō tan'i). Organizasyonun adı Myōkō ismindeki 佼 karakterini içerecek şekilde değiştirildi. Liderlik, Niwano'nun en büyük oğlu Kōichi'nin Kōseikai'nin bir sonraki başkanı olarak onun yerini alacağını duyurdu. 1970 yılında Nichikō'nun kutsal adını aldı.
1963: Niwano, on sekiz Japon dini liderinden oluşan bir heyetle birlikte, nükleer silahsızlanma için uluslararası bir misyonda yer aldı.
1964 (Mayıs): Büyük Kutsal Salon tamamlandı.
1964 (Kasım): Niwano, Maha Bodhi Derneği'nin daveti üzerine Hindistan'ı ziyaret etti.
1965 (Eylül): Papa Paul VI, Niwano'yu İkinci Vatikan Konseyi'ne davet etti.
1966: Kuruluş, yayıncılık şirketi Kōsei Shuppansha'yı (Kōsei Publishing) kurdu.
1968: Kōseikai, Kōsei Kango Senmon Gakkō adlı bir hemşirelik okulu açtı.
1968: Niwano, Amerikan Üniteryen Kilisesi tarafından düzenlenen Barış Konferansı'na katıldı.
1969 (Nisan): Risshō Kōseikai, Daha Parlak Toplum Hareketini başlattı.
1969 (Temmuz): Kōseikai, Uluslararası Din Özgürlüğü Derneği'ne (IARF) katıldı.
1970: Karargah ve Daiseidō civarında Fumonkan, "Açık Kapı Salonu" adı verilen ikinci bir büyük ölçekli tören salonu tamamlandı.
1970 (Ekim): İlk Dünya Din ve Barış Konferansı (WRPC) Kyoto'da yapıldı.
1974: Gençlik Bölümü, daha sonra tüm organizasyon tarafından benimsenen "Yemek Bağış Kampanyası" (Ichijiki sasageru undō) başlattı.
1974: İkinci Din ve Barış Konferansı Belçika'nın Louvain kentinde gerçekleşti.
1978: Niwano, "Sınırsız Şefkat Çağı" adlı yeni bir aşamanın başlangıcını duyurdu.
1978: Risshō Kōseikai, Niwano Barış Vakfı'nı kurdu.
1979: Risshō Kōseikai, Uluslararası Çocuk Yılı vesilesiyle Unicef ile işbirliğine başladı.
1984 (Aralık): Hareket, "Afrika ile Battaniye Paylaşımı Kampanyası" nı başlattı.
1991 (Kasım 15): Niwano Nikkyō başkanlığı en büyük oğlu Nichikō'ya devretti
1994: Niwano Nichikō, en büyük kızı Kōshō'yu örgütün bir sonraki başkanı olarak atadı.
1995: Dünya Barış için Dinler Konferansı'na (WCRP), Birleşmiş Milletler Ekonomik ve Sosyal Konseyi (ECOSOC) tarafından danışmanlık amaçlı STK statüsü verildi.
1999: Kōseikai, "sosyal refahtan sorumlu kişi" pozisyonunu tanıtarak sosyal faaliyetlerinin konfigürasyonunda reform yaptı (Shakai Fukushi Tantōsha) yerel kiliselerinde.
1999 (4 Ekim): Niwano Nikkyō doksan iki yaşında öldü.
2009: Risshō Kōseikai bünyesindeki Toplumsal Katkı Grubu (Shakai Kōken Gurūpu), yaşlanan toplum sorununa yanıt olarak bir dizi önlem sundu (süper yaşlanan bir toplumda sosyal refah girişimleri için On Yıllık Plan).
2011 (Mart): 11 Mart 2011'de Japonya'nın kuzeydoğusunu vuran deprem, tsunami ve nükleer olayın ardından Kōseikai, "Bir Kalpte Birleşim Projesi" (United in One Heart Project) aracılığıyla bir dizi afet yardımı faaliyeti başlattı.Kokoro wa hitotsu ni purojekuto).
KURUCU / GRUP TARİHİ
Risshō Kōseikai, öncelikle Lotus Sutra (Hokekyō). Başlangıçta içinde ortaya çıkan Nichiren Budizmi geleneği, sonraki gelişiminde hareket kendini Nichiren Okulu'ndan aşamalı olarak uzaklaştırdı. 1938'de Niwano Nikkyō (1906-1999, [Sağdaki resim] doğumlu Niwano Shikazō) ve Naganuma Myōkō (1889-1957, Naganuma Masa doğumlu) tarafından kuruldu. 1957'de Naganuma'nın ölümüne kadar iki kurucu örgütü ortaklaşa yönetti. Niwano, Kōseikai'nin tek liderliğini üstlendiğinde. 1991'de görevinden istifa etti ve başkanlığı en büyük oğlu Niwano Nichikō'ya (1938-, Niwano Kōichi) devretti. Nichikō'nun dört kızının en büyüğü olan Niwano Kōshō (1968-), örgütün üçüncü başkanı olarak babasının yerine seçildi.
Niwano Nikkyō, Niigata eyaletindeki küçük bir kırsal köy olan Suganuma'da, Sōtō Zen Budizmine bağlı mütevazı bir aileden doğdu. Birkaç yıl ailesinin sahip olduğu çiftlikte çalıştıktan sonra, Eylül ayında düzenlenen Büyük Kantō Depreminden 1923'in birkaç gün önce geldiği Tokyo'da servetini aramak için ayrılmaya karar verdi. Ailesine geri dönmek zorunda kaldığında, hasta annesine bakabilmek için iki yıl daha kendi köyünde geçirdi. 1925'teki ölümünden sonra, o kömür ticaretinde iş bulmadan önce birçok işle meşgul olduğu Tokyo'ya gitti (Niwano 1978: 36-47).
İşvereni Ishihara Yoshitarō, Çin olarak bilinen Çin kehanet tekniklerini araştırmaya ve uygulamaya odaklanan bir organizasyon olan Wagakuni Shintoku-kai'nin bir üyesiydi. rokuryō ve shichinin sistemler (Guthrie 1988: 19; Matsuno 1984: 439). Ishihara aracılığıyla Niwano'nun aslen falcılıkla temasa geçmesiyle oldu. Başlangıçta şüpheci olmasına rağmen, yavaş yavaş konuya ilgi duymaya başladı ve çeşitli teknikler öğrendi (Niwano 1978: 48-50).
1926'da Donanmaya askere alındı. Otobiyografisine göre, eğitim dönemi ve üç yıllık hizmet onun için çok önemli bir deneyimi temsil ediyordu (Niwano 1978: 51-63). Başlangıçta eğitimsizliğinden utanmasına rağmen, becerileri, sıkı çalışması ve coşkusuyla nasıl kabul görmeyi başardığını anlatıyor; ve eğitimin sonunda kohortunun en iyi sıralamalarından birini almayı başardı. Genel olarak, Niwano'nun askeri tecrübesinin anlatımı, adanmışlığı ve çabaları sayesinde olağanüstü sonuçlar elde etmeyi başaran oldukça sıradan bir adamın imajını tasvir ediyor. Bu, yeni dini hareketlerin diğer kurucularının yanı sıra dini bir lider olarak anlatımında tekrar eden bir temayı temsil eder (örn. Agonshū, Sōka Gakkai. Bkz. Reader 1988 McLaughlin 2009). Niwano'ya göre askeri deneyimin bir başka sonucu, dini liderinin kişiliğinin ayrılmaz bir parçası haline gelecek olan şiddetsizlik felsefesinin pekiştirilmesiydi.
Taburcu olduktan sonra, o sırada kömür işini satan ve turşu açan eski ustasına döndü.tsukemono) Dükkan. Niwano daha sonra kendi köyünden bir kuzenle evlendi ve Tokyo'daki Nakano'da kendi turşu yapma işine başladı. Bir kızları vardı, ancak doğumdan kısa bir süre sonra ciddi bir kulak enfeksiyonu geliştirdi. Niwano'ya, Tengu Fudō (Budist gardiyan figürü Fud crow ile dağ karga iblisini birleştiren bir sentezsel şahsiyet olan ibadete adanmış bir şaman olan Tsunaki Umeno'ya danışması tavsiye edildi. tengu halk dini geleneğinden), Shugendō uygulamaları, ezoterik Budist geleneğinin unsurları ve inançla şifa. Kızının sağlığının hızla gelişmesi, onu asistanlık pozisyonuna yükselene ve kendisi de şifa ritüelleri yapmaya başlayana kadar şamanlık altında çıraklık yapmaya teşvik etti. Şaman, Niwano ile birlikte münzevi uygulamalar için bir merkez açmayı teklif etti, ancak sonunda reddetti. Bu arada, bir kişinin adının yorumlanmasına dayanan bir kehanet biçimi olan oenomancy çalışmaya başlamıştı (Niwano 1978: 74).
1934'te Niwano, Reiyūkai'den bir misyoner tarafından ziyaret edildi ve onu harekete geçemezse talihsizlik yaşayacağı konusunda uyardı. Reiyūkai, 1925'te Kubo Kakutarō ve kayınbiraderi Kotani Kimi tarafından kurulan sıradan bir Budist organizasyondur. Hareket, Nichiren geleneğinden kaynaklanıyor ve özellikle ataların saygı duyulmasına odaklanıyor ve anma törenlerinin yetersiz performansının kişisel ve sosyal sorunların ana kökenini temsil ettiğini iddia ediyor. Reiyūkai'nin ana dini yeniliği, geleneksel olarak rahipler (genellikle Budist rahipler) tarafından yönetilen atalara saygı duymayı sıradan insanlar tarafından gerçekleştirilen bireysel bir eyleme dönüştürmekti. Özellikle yerel tapınaklarla iletişimlerini kaybeden kentli göçmenlere bu tür anma törenlerini gerçekleştirme imkânı sağlamada başarılı oldu. Atalara saygı, münzevi uygulamalarla, inanç-iyileştirme unsurlarıyla ve ruhaniyet meditasyonuyla birleştirildi (Hardacre 1984).
Ziyaretten kısa bir süre sonra Niwano'nun ikinci kızı hastalandı ve Reiyūkai'ye katılmaya karar verdi. Bölge lideri Arai Sukenobu'nun rehberliğinde Niwano sadık bir üye oldu ve her iki kızı da iyileşince coşkusu daha da arttı. Özellikle, Arai'nin konuyla ilgili dersleri konusunda hevesliydi. Lotus Sutra. O noktaya kadar öğrendiği kehanet teknikleri ve münzevi uygulamalarla karşılaştırıldığında, Lotus Sutra öğretiminin akılla tutarlı daha tutarlı bir sistem sağladığını buldu (Matsuno 1985: 43). Niwano'nun sutranın okumalarına ve misyonerlik faaliyetlerine olan ciddiyetle bağlılığı, turşu işinin zarar görmesine neden oldu, ta ki onu dini pratiğe adamak için daha fazla zaman bırakacak ve bu da onu bir meslekten yana bırakmaya karar verene kadar. olabildiğince çok insan (Niwano 1978: 81). Reiyūkai'nin öğretilerini müşterileri arasında yayarak bir süt dükkanı açarak mesleğini misyonerlik faaliyetlerinde kullandı. Naganuma Myōkō ile de bu şekilde temas kurdu.
Naganuma Myōkō'nin yaşam tarihi [sağdaki resim], diğer kadın kurucuların anlatılarıyla çeşitli ortaklıklar sunar. yeni dini hareketler (örneğin Tenrikyō, Ōmoto). İlahi vahiy deneyimiyle sonuçlanan bir acı ve talihsizlik (yoksulluk, hastalıklar, sosyal dışlanma) modelini yeniden üretir ve bu da, gerçeği insanlık arasında yayma misyonunun eşlik ettiği manevi bir uyanışla sonuçlanır. Yoksul bir samuray ailesinde doğan Naganuma, annesini altı yaşında kaybetti ve geçimini sağlamak için çalışmaya başlamak zorunda kaldı. Daha sonra, Tenriky of'nin gayretli bir takipçisi olan bir ablası tarafından evlat edinildi ve onu hareketin öğretileriyle tanıştırdı. On altı yaşında Tokyo'ya gitti ve bir mühimmat fabrikasında iş buldu. Zor çalışma koşulları onun sağlığını ciddi şekilde etkiledi. Ev köyüne döndüğünde, kadınlara düşkün, içki içen ve ona kötü davranan bir adamla evlendi. Çok genç yaşta ölen tek bir kızları vardı. Kocasından boşandıktan sonra tek başına Tokyo'ya gitti ve burada yeniden evlendi ve ikinci kocasıyla bir buz ve tatlı patates dükkanı açtı (Inoue 1996: 523-524; Kisala 1999: 102; Matsuno 1985: 439-40).
Yıllar süren zorluklar onu ciddi sağlık sorunları ile terk etmişti. Niwano ile tanıştığı zaman, geleneksel tıbbi tedavileri karşılayamadığı için zaten çeşitli dinlerde rahatlık aradı, ancak önemli sonuçlar alamadı. Bu arada, Reiyūkai'nin Arai şubesinin başkan yardımcısı pozisyonuna terfi eden Niwano, onu harekete dönüştürmeye ikna etti. Başlangıçta Naganuma özellikle işlenmemiş olsa da, Niwano atalarını bölge merkezinde tescil ettirdikten ve sağlık durumu düzelttikten sonra, dindar uygulamalara ve misyonerlik faaliyetlerine gönülden bağlı olan ateşli bir üye oldu (Niwano 1968: 92-94). Reiyūkai'de, ruhsal güçlere sahip olduğunu ve özel bir eğitim gördü ( hatsuon trance içine düşmek ve ruhları tarafından sahip olmak için onun manevi yeteneğini artırmak. Naganuma şamanist yeteneklerini geliştirirken, Niwano Myōkō tarafından alınan vahiylerin tercümanı olarak becerilerini geliştirmeye kendini adadı. Böylece Reiyūkai'de ikisi, ilahi mesajları ve yorumlarını birleştiren, daha sonra Risshō Kōseikai'de (Kisala 1999: 102: 04: 1979; Morioka 245: XNUMX) üretilen işlevsel rollerin bir bölümü olan, eşleştirilmiş bir etkinliğe giriştiler.
1938'de Niwano ve Naganuma kendi anlarını başlatmak için Reiyūkai'yi terk etmeye karar verdiler. Karar, Reiyūkai liderliğinin din değiştirme faaliyetlerine yönelik uyguladığı baskı ve organizasyon içindeki doktrinsel çatışmalardan kaynaklandı. Reiyūkai iki ana perspektifi birleştirdi: kurucu Kubo Kakutarō Lotus Sutra'yı birincil doktrinsel odak olarak gördü ve çalışmasının, okunmasının ve yayılmasının dini pratiğin özünü temsil etmesi gerektiğini savundu; bunun yerine kurucu ortak Kotani Kimi, ataların hürmetine daha fazla vurgu yaptı ve anma törenlerinin sutranın incelenmesinden daha öncelikli olması gerektiğine inanıyordu. Niwano, şube lideri Arai ile Lotus Sutra'nın merkeziyetine olan güçlü inancını paylaştı ve hareketler arasındaki gerilim büyüdükçe (Kotani'nin Lotus Sutra'nın öğretilmesine yönelik düşmanlığına paralel olarak) hareketi birlikte bırakmaya karar verdi. Naganuma ve otuz daha fazla üye.
Yeni organizasyon başlangıçta Dai Nippon Risshō Kōseikai (Büyük Japon Doğruluk Kuruluşu Derneği) olarak kuruldu. ve Foster Fellowship), muhtemelen 1930'ların giderek artan milliyetçi atmosferinden etkilenen bir başlık. Niwano ve Naganuma [Sağdaki resim] hareketini kurarken, dini misyonlarına mutlak bağlılıklarının bir işareti olarak yeni isimlerini benimsediler. Başlangıçta, karargah Niwano'nun süt dükkanının birinci katında kuruldu ve daha sonra 1942'de Suginami, Tokyo'daki mevcut yerine taşındı.
İlk yıllarında Kōseikai, Japon yeni dini hareketlerinde tekrarlayan bir özellik olan oldukça eklektik bir doktrin sundu. Yeni kurulan hareket, Lotus Sutra ve Nichiren, ataların kuşatması, kehanet teknikleri, inanç-iyileştirme unsurları, münzevi uygulamalar ve ruhsal mülkiyet ile birleşti. Hem Naganuma hem de Niwano bu heterojen manzarayı geçmiş eğitim ve deneyimleriyle zenginleştirmeye katkıda bulundu.
Bu ilk aşamada, inanç iyileştirme ve danışmanlık faaliyetleri çok önemli bir rol oynadı. Harekete bu aşamada yaklaşanların çoğu, geleneksel tıbbi tedaviyi karşılayamayan ciddi hastalıklardan muzdarip insanlardı. Niwano daha sonra, Kōseikai'nin yaşamının ilk yıllarını zamanın aciliyeti tarafından dikte edilen "pratik bir yaklaşım" olarak nitelendiren inanç-iyileştirme ve ruhsal rehberliğe olan güçlü güveni açıklayacaktı. Savaşın, yoksulluğun ve insanların sağlığına giderek artan ciddi tehditlerin damgasını vurduğu bir bağlamda, zamanın "acil ihtiyaçlarına" yanıt verme sorumluluğunu hissettiler. " Özellikle hastalara yardım etmek ilahi bir görev olarak görülüyordu (Niwano 1978: 95-99). Niwano, Japon halkının yaşadığı zorlu zamanın “uzun, dikkatli doktrinsel sunumlar” için yer bırakmadığını, bunun yerine acıyı hafifletmeye yönelik pratik müdahaleler çağrısında bulunarak, ilk başta doktrinel gelişime olan ilgisizliği haklı çıkarmak için kullanıldı. . Ancak acil ihtiyaç durumu çözüldükten sonra insanlar Yasayı almaya hazır olacaklardı (Niwano 1978: 106-07).
1940’te, hareket, Örgütler Kanunu’ndaShūkyō dantai hō). Bu dönem, dini faaliyetlerle ilgili giderek daha katı bir sürveyansla işaretlendi. Hükümet tarafından desteklenen ortodoksiye uymayan dini örgütler devlet baskısı riskiyle karşı karşıya kaldılar. Risk, yeni dinler için daha güçlüydü; bu, marjinal durumlarından dolayı devlet kontrolünün özel hedefleriydi. Şiddetli hükümet zulmüne maruz kalan diğer dini hareketlerle karşılaştırıldığında (örneğin Ōmoto, Stalker 2008'e bakınız), Risshō Kōseikai'nin Niwano ve Naganuma'nın tutuklandığı 1943'teki küçük bir olay dışında yetkililerle büyük çatışmalar yaşamadığı söylenebilir. Barış Koruma Kanunu uyarınca (Chian iji hō). Myōkō'nin ruhani rehberliğiyle “insanların zihinlerini karıştırmakla” suçlandılar (Niwano 1978: 116), sırasıyla iki ve üç hafta sonra sorgulandılar ve serbest bırakıldılar.
Olay üyelikte düşüşe neden olsa da, Risshō Kōseikai nispeten zarar görmeden bunun üstesinden gelmeyi başardı. Bununla birlikte, bölümün hareket üzerinde hala bazı etkileri oldu. İlk olarak, liderliğin Niwano'nun ailesini dini bir lider olarak gelişimine engel olarak algılamasını güçlendirdi. 1944'te kendini yalnızca dini uygulamalara ve Lotus Sutra çalışmalarına adamak için karısından ve çocuklarından tekrar ayrıldı. . Bu sefer on yıl ayrı kaldılar. İkinci olarak, bazı bölüm liderleri, Niwano'yu statüsünü sıradan üyeye indirmeye teşvik ederek Naganuma'nın din değiştirme yöntemlerini ve hareket içindeki konumunu sorgulamaya başladılar. Ancak kurucu ortak ve başkan yardımcısı rolünü savunmayı reddetti (Niwano 1978: 120).
Bu ilk aşamada, Risshō Kōseikai, kurucular arasında işlevsel bir rol dağılımına dayanan bir çift liderlik dengesi veya "ikili-sensi sistem" (Morioka 1994: 304) etrafında yapılandırıldı. Niwano kendini kehanet tekniklerini ve Budist öğretilerini incelemeye adadı ve bunları Naganuma'nın vizyonlarını yorumlamak için kullandı. Bununla birlikte, başlangıçtan bu yana, bu yapı, özellikle Niwano'nun kendisiyle çelişen herhangi bir vahyi iletmeyi reddetmesi nedeniyle, iki lider arasındaki çatışma potansiyelini barındırıyordu. Lotus (Niwano 1978: 134).
Üstelik, zamanla, esas olarak Naganuma'nın karizması nedeniyle, kademeli olarak dengesiz bir liderlik yapısına yol açtı. Yaşayan bir Buda olarak saygı gördü (Inoue 1996: 525; Niwano 1978: 125) ve ilahi vahiyleri ve inanç iyileştirme performansı aracılığıyla yeni üyeleri başarıyla cezbetti. Myōkō'nin Kōseikai üyeleri arasındaki başarısının bir başka nedeni de öğretileri son derece basit terimlerle aktarma eğilimiydi. Doktrinel açıklamalarında bol miktarda karmaşık Budist kavramlara yer veren Niwano'nun tersine, Naganuma bir kadın olarak kişisel deneyimine dayanarak yeryüzüne inen konuşmalar yaptı. Pek çok talihsizlikle karşılaşmış ve bu nedenle, çoğunlukla nüfusun alt sosyo-ekonomik katmanlarına ait olan ev hanımları olan hareketin takipçilerinin acılarını derinden anlamıştı (Inoue 1996: 525; Morioka 1979: 250). Kişisel karizması sayesinde, yavaş yavaş Kōseikai'nin merkezi figürü olarak ortaya çıktı ve böylece Niwano'ya kıyasla baskın bir konuma geldi. Bu güç dengesizliği, hareketin hızla yayılması ve toplum ve medya ile bir dizi tartışmanın patlak vermesi nedeniyle 1950'lerde giderek kötüleşti.
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinin ardından Japonya'da, özellikle kentsel alanlarda, yeni dini hareketlerin hızlı bir şekilde genişlemesi yaşandı. Sosyo-ekonomik bağlamın, bu gelişimin desteklenmesinde önemli bir rol oynadığı söylenebilir: Japonya maddi ve manevi olarak yıkılmış olan savaştan ve Japonya'da bir yoksullaşma, hastalık, sosyal tecrit veya anominin koşulunu arayanların çoğunun konforu aradığı ortaya çıktı. dinde. Yeni dini hareketler, bu tür sorunları çözmede, günlük sorunlara çözüm üretme, dayanışma ağları ve kendi topluluklarıyla bağları kopmuş olanlara ait duygusal bir yer edinme konusunda özellikle başarılı oldular.
Bu hareketlerin büyümesine önemli ölçüde katkıda bulunan bir diğer faktör, dini mevzuatın reformuydu. Birincisi, 1947'te dini özgürlük, yeni anayasa ve daha sonra Dini Kurumlar Kanunu tarafından yasal olarak tanındı.Shūkyō hōjin hō) 1951’te yayımlanan, dini kurumların haklarını tüzel kişiler olarak tanımladı ve vergi indirimi sağladı. Yeni organizasyonların gelişmesine paralel olarak, mevcut üyeler üyeliğini arttırmış ve faaliyetlerinin kapsamını genişletmiştir. Diğer pek çok yeni din gibi, Rissh Kōseikai de üyeliğinde hızlı bir artış yaşadı ve ilk kiliselerini Tokyo metropol bölgesi dışında kurdu.
Yeni dinlerin şaşırtıcı bir şekilde genişlemesi, özellikle de ülkenin sosyal ve politik yaşamına aktif katılımları, medyadan artan eleştiriyi kendine çekti. Bu hareketler, agresif proselitizasyon yöntemleri, batıl inançları ve mantıksız düşünceyi teşvik etmekle suçlanan, suç eylemleri (seks skandalları, uyuşturucu kullanımı, kara para aklama), üyelerin mali sömürüsü ve sosyal davranış normlarının ihlaliyle eleştirildi (Yeni dinler ve medya üzerine) savaş sonrası Japonya'da bkz. Dorman 2012). Risshō Kōseikai, 1950'lerin başlangıcından bu yana, önemli genişlemesi ve zaten çeşitli skandallarla ve yasal suçlamalarla karşı karşıya kalan Reiyūkai ile olan bağlantısından dolayı medyanın dikkatini çekmeye başlamıştı ve sonunda sonuçta ortaya çıkan bir dizi tartışmaya katıldı. “ Yomiuri mesele."
Şubat ayındaki 4, 1952, bir NHK radyo programı, bir ev hanımının Zōshiki köyünden ve oğlundan çifte intihar ettiğini bildirdi. Görünüşe göre, ölümünden kısa bir süre önce kadın, on dört yaşına geldiğinde oğlunun öleceğini belirleyen bir Kōseikai üyesi ile temas kurmuştu. Dolayısıyla hareket, çifte intihardan sorumlu olarak kabul edildi ve koca tarafından insan haklarını ihlal ettiği için dava açıldı. İlerleyen yıllarda (1953-1954) Risshō Kōseikai geniş medya kapsamına girdi ve 1954’ten, eski bir gazeteci olan Shiraishi Shigeru tarafından başlatılan yasal bir eylemde yer aldı. Yomiuri Shinbun Son zamanlarda gruba dönüşen. Rissh and Kōseikai'yi, öğretilerinin yanlışlığından ve üyelerin servet anlatımı yoluyla maddi sömürüsünden dolayı Dini Kurumlar Yasası'nı ihlal etmekle suçladı ve örgütün yasal olarak feshedilmesini istedi (Morioka 1994: 283-85). Aynı dönemde, hareket Suginami bölgesinde, merkezin yakınında bulunan ve Tokyo Büyükşehir Polis Teşkilatı tarafından soruşturmalara yol açan bir arsa alımı konusunda daha fazla yasal tartışma yaşandı.
Yasadışı satın alma suçlamalarının sözde Yomiuri olayını tetiklediği söylenebilir (Yomiuri Jiken), Risshō Kōseikai’ye karşı başlatılan kritik bir kampanya. Yomiuri Shinbun önde gelen Japon gazetelerinden biri olan Ocak 26, 1956'te, arazi alımına ilişkin uzun bir yazı ile. Önümüzdeki aylarda, gazete iki ana eleştiriye odaklanan Risshō Kōseikai'ye yönelik çok sayıda makale yayınladı. İlk olarak, Rissh Kōseikai'nin finansal yönlerini sorguladı. Grup sahte bir din olmakla suçlandı.inchiki shūkyō(“İlahi cezanın” tehditleri de dahil olmak üzere bağışlarını arttırmak için üyelerinden kâr etti ve mümkün olan tüm yollara başvurdu.tenbatsu). İkincisi, Kōseikai, dinsel uygulama ve misyonerlik faaliyetlerine dayanarak insan haklarını ihlal etmekle, özellikle de kefilleşme ve iman iyileştirme uygulamalarında kehaneti kullanmakla suçlandı.
Hukuki işlemler ve medya saldırıları devam ederken, Diyet tarafından Risshō Kōseikai'nin misyonerlik faaliyetleri ve dini uygulamalarıyla ilgili çeşitli soruşturmaların başlatılmasıyla dava giderek daha fazla siyasi bir boyut kazandı. Niwano, bazı temsilci üyelerle birlikte, Adalet Bakanlığı tarafından Temsilciler Meclisi önündeki suçlamalara yanıt vermek üzere çağrıldı (Morioka 1994: 292-93; Murō 1979: 241).
Parlamento soruşturmaları birkaç ay sürdü, ancak sonunda insan hakları ihlallerine dair hiçbir somut kanıt bulunamadı ve ayrıca Suginami'nin satın alınmasındaki yasal prosedürler sona erdi. Shiraishi Shigeru ile çatışma da, Kōseikai hareketin faaliyetlerini izlemek ve öğretilerinin Lotus Sutra'nın içeriğine uygunluğunu tartışmak için bir danışma kurulu kurumu ile anlaştığında bir çözüme yaklaşıyordu. Sonuç olarak, Kōseikai'ye medyanın ilgisi giderek zayıfladı ve Yomiuri 1956'in ikinci yarısındaki raporlarını önemli ölçüde azaltmıştır (Yomiuri Olayının ayrıntılı bir açıklaması ve bu yılların ücretleri için bkz. Morioka 1994).
Kōseikai'nin bu yıllarda karşılaştığı birçok zorluğun yarattığı gerilimler, hareketin iç dinamiklerini büyük ölçüde etkiledi. Özellikle olay, iki lider arasındaki eskiden eşitlikçi ilişkide ortaya çıkan güç dengesizliğini daha da kötüleştirdi ve Niwano'nun artan bir marjinalleşmesine neden oldu. Liderlik içindeki hoşnutsuzluk, sonunda sözde ifade buldu. Renpanjō Jiken (ortak teklif meselesi). Bölüm liderleri, Niwano'ya verdiği yanıtta gösterilen sertlik eksikliği nedeniyle saldıran ortak bir bildiri yayınladı. Yomiuri ilişki ve Shiraishi kıyafeti Myōkō'ya övgüde bulunurken (Morioka 1994: 303-05; Niwano 1978: 153-55).
Bölüm, Kōseikai liderliği içindeki genel bir eğilimi temsil ediyor ve tüm dini ve idari otoritenin Myōkō kişisinde yoğunlaşmasına meyilli. Niwano'nun idari otoritesi, yeni Yönetim Kurulu Başkanlığı görevine devredilmişti ve Myōkō'nun yeğeni Naganuma Motoyuki, bu göreve atandı (Morioka 1979: 251). Ortak öneri Myōkō'yı Kōseikai'nin kurucusu ve öğretilerinin yaratıcısı olarak adlandırmaya çalıştı, ancak Niwano, Shakyamuni Buddha'nın hareketin doktrininin gerçek kaynağı olduğu gerekçesiyle reddetti. Dahası, Myōkō'yı öğretilere doğru yönlendiren kişi olduğu için, onun “Yasadaki çocuğu” olarak kabul edilecekti (Niwano 1978: 156-57). Myōkō merkezli bir yapı yaratma girişimi başarısız olduğunda, destekçileri bağımsız bir hareket kurmak için hazırlıklara başladı. Ancak böyle bir gelişme, Naganuma'nın sağlık durumunda ani bir kötüleşme ve ardından 1957'de ölümüyle engellendi.
1954-1957, Risshō Kōseikai tarihinde bir eşik işaret etti. Bu yıllarda, hareket yasal suçlamalar, medya eleştirisi, üyeliğin reddedilmesi, yasal çözülme tehdidi ve iç istikrarsızlık gibi çeşitli zorluklarla karşı karşıya kaldı. Bununla birlikte, bu denemeler sonunda Kōseikai'nin kurumsallaşmanın hassas aşamasını başarıyla aşmasına ve daha tutarlı öğretilerle ve istikrarlı bir örgütsel yapılandırmayla konsolide edilmiş bir hareket olarak ortaya çıkmasına izin veren bir dizi radikal dönüşüm başlattığından, yararlı olduklarını kanıtladılar (Bkz. Morioka 1979, 1989, , 1994).
Bu anlamda ilk adım, Niwano'nun elinde dini otoritenin yoğunlaşmasıydı; bu, Myōkō'nin ölümünden sonra Kōseikai liderliği için zorunlu bir seçim olarak geldi ve önceki yıllarda hareket içinde ortaya çıkan güç dengesizliğini çözdü. Niwano altında iktidar yapısının yeniden birleşmesi, temel ifadesini 1958'de ilan edilen ve Kōseikai doktrininin önemli bir rasyonalizasyonunu ve sistematikleştirmesini sağlayan köklü bir doktrin reformu olan Hakikatin Tezahürü'nde buldu. Reform, Kōseikai'nin Lotus Sutra'da kök salmış sıradan bir Budist hareketi olarak karakterini yeniden teyit etme ihtiyacına ve Shiraishi ve ABD tarafından yapılan mantıksızlık suçlamalarına karşı koyma ihtiyacına yanıt verdi. Yomiuri Shinbun.
Niwano, bu geçişi “maharetli araçlar” kavramı olan Mahayana Budizm'in temel bir kavramına değinerek açıkladı (Hoben) bu, çeşitli gerçekleri veya insanları gerçeğe yönlendirmek için kullanılabilecek “geçici öğretileri” ifade eder. Kikaseikai'nin ilk yıllarında, üyeleri gerçeğe yaklaştırmaya yönelik mürettebatlar olarak iman iyileştirici, ilahi vahiy ve servet söyleme kullanımını haklı çıkardı. Risshō Kōseikai’yi “tanrıların sesini duyma aracı” ndan mahrum eden Naganuma’nın ölümü, “usta araçların” aşamasının sona erdiğinin bir işareti olarak yorumlanacaktı; Lotus Sutra'nın öğretileri (Niwano 1978: 160-62). Bu geçiş aynı zamanda Ebedi Buda'nın kurulmasıyla da işaretlendi.honbutsuTokyo’daki Büyük Kutsal Salon’a yerleştirilmiş altın bir heykele ait gohonzon (gerçek inanç nesnesi), Nichiren tarafından yazılan mandalaların yerine. Öğretimin yeniden düzenlenmesine, genç üyelere yönelik eğitim seminerleri ve ders kitaplarının yayınlanması dahil çok çeşitli doktrinal eğitim girişimlerinin eşlik etmesi eşlik etti (Morioka 1979: 253; Niwano 1978: 162).
Örgütsel reformlara gelince, 1950'lerin ikinci yarısında Risshō Kōseikai, alt yapılarını da dahil ederek yasal yapısını yeniden düzenlemeye başlamıştı ve merkezi bir merkez altındaki birçok yerel bölümden oluşan daha verimli bir konfigürasyona girmişti. Diğer yeni dini hareketlerde olduğu gibi (bkz. Morioka 1979; Watanabe 2011), hem üyeliğin artması hem de coğrafi genişleme açısından hızlı gelişimi, misyonerlik faaliyetlerinden kaynaklanan ihale bağlarına odaklanan dikey bir yapıdan geçişi teşvik etti (Oyako Kankei, Aydınlatılmış. “Ebeveyn-çocuk ilişkisi”), yerel şubelerin daha etkili bir yatay yapılandırmaya dayandırılması. “Ulusal blok sistemi” (Zenkoku Burokku Sei) 1960’te uygulamaya konuldu ve kısa bir süre sonra, yerel birimler sisteminin uygulamaya konmasıyla birlikte daha sonraki kurumsal reformlar yapıldı (shikuchōsō tan'i). Bu değişimlere, din değiştirme sistemindeki radikal değişiklikler de eşlik etti (Inoue 1996: 314; Matsuno 1985: 440; Morioka 1979: 259-60; Niwano 1978: 162). Hareketin coğrafi birimlerdeki yeniden örgütlenmesi, misyoner faaliyetlerin odağının yerel topluma, daha geniş topluma ve nihayetinde dünyaya doğru giderek genişlemesiyle de ilgiliydi. Bu yenilenen tutum, Niwano'nun Sınırsız Merhamet Çağı'nın başlangıcını ilan ettiği 1978'de, doktrinsel terimlerle resmileşti ve açıklandı. Bu yeni aşamada, Kōseikai üyeleri, sınırsız şefkatleri tüm duyarlı varlıkları acı çekmekten kurtarma misyonuna dönüşen Bodhisattva idealine uygun olarak tüm insanlığın kurtuluşunu hedeflemeye teşvik edildi.
Kendi dinini değiştirmeye yönelik bu yenilenen yaklaşım, kuşkusuz hareketin sonraki gelişmelerini teşvik etti. Sonraki on yıllar, Risshō Kōseikai'nin faaliyetlerinin kapsamının yerel, ulusal ve uluslararası ölçekte giderek genişlemesiyle işaretlendi ve bu, bir dizi farklı boyutta kendini gösterdi: siyasi angajman, uluslararası dinler arası işbirliği ve barış çalışması ve sosyal hizmetler yerel ölçek.
Dinler arası diyalog ve barış faaliyetleri, şu anda hareketin yayınlarında, medya temsillerinde ve hareketin bazı skolastik portrelerinde yaygın olan bir “barış” dini imajını oluşturarak, Risshō Kōseikai'nin kimliğinin kurucu özellikleri olarak görülmeye başlandı. Son on yıllarda, böyle bir taahhüt, 1960'lar ve 1970'ler boyunca Kōseikai'nin sosyal ve politik katılımının genel olarak genişlemesiyle bağlantılı olarak Budist kavramlar ve kurucu Niwano Nikkyō'nin kişisel inançları ışığında ve özellikle artan uluslararası bağlamda geriye dönük olarak açıklanmıştır. maruziyet. Bununla birlikte, barış ve dinler arası faaliyetlerin başlatılması, çıkış noktası Shinshūren'in (Japonya Yeni Dini Örgütler Federasyonu, Shin Nihon Shūkyō Dantai Rengōkai'nin kısaltması) kuruluşunda tespit edilebilen daha eklemli bir sürecin parçasıydı. Kōseikai'nin siyasi angajmanının başlangıcı oldu.
Birkaç çalışma, Sōka Gakkai'nin politik faaliyetlerini ve Kōmeitō ile tartışmalı ilişkisini tartıştığı halde (bkz. Ehrhardt ve diğerleri 2014), Kōseikai'nin siyasi angajmanı, Japon olmayan burslar tarafından büyük ölçüde göz ardı edildi. Böyle bir ilgi eksikliği, Gakkai'nin parti siyasetine patent katılımıyla karşılaştırıldığında, Kōseikai'nin daha ince katılım biçimleri benimsemeyi seçmesi gerçeğiyle bağlantılı olabilir. Kendi siyasi örgütlenmesini hiçbir zaman kurmamış olsa da, hareket 1947 Tokyo Büyükşehir Hükümeti seçimlerinden bu yana seçim dinamiklerinde aktif olarak yer almaktadır (Nakano 2003: 145). Bununla birlikte, bireysel bir hareket olmaktan ziyade, siyasi katılımı, mezhepler arası örgütler ve özellikle Shinshūren aracılığıyla oldu. Kōseikai, federasyonun kuruluşunda temel bir rol oynadı ve takip eden on yıllar boyunca, onun siyasi yönelimini şekillendirmede kilit bir rol oynayan önde gelen üyelerinden biri olarak kaldı.
Yukarıda bahsedildiği gibi, Müttefikler Mesleği tarafından işletilen dini mevzuattaki değişiklikler, yeni dini hareketlerin etkileyici bir şekilde genişlemesini sağlamıştır, aynı zamanda politika da dahil olmak üzere laik faaliyetlere katılımlarını kolaylaştırmıştır (Müttefiklerin dini politikası ve din ile siyaset arasındaki ilişki Savaş sonrası Japonya'da Murō 1979; Nakano 2003; Thomas 2014). Shinshūren Ekim 1951'te, önceki iki şebekenin yeni dini hareketler için bir federasyon olarak birleşmesiyle kuruldu ve 1952'te Nisshūren'in (şu anda Japon Dini Örgütler Birliği, JAORO) olarak anılan Nihon Shūkyō Renmei üyesi oldu. Anayasası daha sonra barış ve dini özgürlüğün (Niwano 1978: 229) geliştirilmesine yönelik ekümenik diyalog için bir platform yaratma arzusuyla haklı görünse de, özgün bir politik amacı vardı. Shinshūren, siyasal temsil için sağlam bir platformun yanı sıra medya eleştirisine karşı ortak bir cephe (Dorman 2012: 204) ile yeni bir dini hareket sağlamak için kuruldu. Yomiuri Olay, bu yıllarda nadir değildi.
Siyasi nüfuz arayışı içinde yeni dinleri teşvik eden diğer önemli faktörler, bu hareketlerin bir kısmının çektiği devlet zulmüne dair deneyimler ve Devlet Şinto'nun geri dönüşünün ve savaş öncesi kısıtlamaların korkusudur. Aslında, siyasi manzara içinde, Müttefiklerin işgalinin kapanış yıllarından itibaren gerici eğilimlerin ortaya çıkması savaş sonrası Japon dini manzarasının politik dinamiklerini şekillendiren iki temel unsurdan biri olarak tanımlanabilir. Gerici eğilimler, 1960’lerin ikinci yarısından itibaren Yasukuni Tapınağı’nın devlet desteği etrafındaki tartışmalarla temsil edilen Devlet Şinto’nun yeniden canlanmasına yönelik bir hareketten kaynaklandı. Bu eğilim aynı zamanda dini manzarayı da etkileyerek Seichō no I liderliğindeki sağ kanat akımının ortaya çıkmasına neden oldu ve sonunda 1957'ta Shinshūren'i terk etti. Karşı hizip, Seichō no I'in (büyüklük ve etki bakımından başlıca rakibi) federasyonu ile federasyondaki liderliğini pekiştirdiği Rissh Kōseikai'nin etrafında dönmüştür.
Sōka Gakkai'nin yükselişi, 1950'lar ve 1960'ler sırasında Japon dini örgütlerin siyasi yönelimini şekillendiren ikinci ana faktör olarak tanımlanabilir. Üyeliğinin etkileyici büyümesinin ardından, Gakkai, 1954'ten politik faaliyetlerde bulunmaya başladı. Siyasi başarısı, diğer dini kurumlarda bir tehlike hissi uyandırdı ve onları bir Sōka Gakkai cephesi oluşturmaya teşvik etti: şu ana kadar Şinşen ve diğer örgütler seçimlerde bağımsız adayları desteklediler; özellikle daha sağlam bir politik temsil temeli oluşturmak ve ilerici bir yönelim benimseyen Kōmeitō ile zıtlık sağlamak için Liberal-Demokrat Parti (Jiyū Minshūt with, kısaca Jimintō) ile (Murō 1979: 53-56; Nakano 2003: 146-54).
Kısacası, 1950'ten itibaren, siyasi sahne, üç ana dini fraksiyonun etkileşimini gördü: Seichō no Ie liderliğindeki sağ kanat akımı, siyasal hakkın daha radikal kanadına yakın; temel olarak Jimint mod’in ılımlı muhafazakar adaylarını destekleyen Risshō Kōseikai ve Shinshūren merkezli bir ılımlı cephe; ve nihayet Kōmeitō ile bağlı olarak kendi başına bir hizip oluşturan Sōka Gakkai. Sonraki yıllarda, Rissh Kōseikai, ılımlı muhafazakar alandaki adaylar için seçim desteğini ve Şinşen’in lider üyesi olma kapasitesini koruyarak, aynı çizgide siyasi katılımını sürdürmüştür.
Kōseikai, dinler arası işbirliği ve uluslararası düzeyde barış çabalarına katılmaya federasyonun himayesi altında başladı. Shinshūren tarafından düzenlenen 1963 nükleer karşıtı kampanya, Kōseikai'nin uluslararası angajmanının çıkış noktası olarak kabul edilebilir. Niwano, on sekiz Japon dini temsilcisinden oluşan bir delegasyonla birlikte, nükleer silahlanmaya karşı bir dilekçe dağıtmak için Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'ni gezerek birkaç dini lider ve politikacı ile görüştü (Niwano 1978: 191). Ertesi yıl, ona Buda'nın kalıntılarını da sunan Hintli bir Budist örgütü olan Maha Bodhi Topluluğu tarafından Hindistan'a davet edildi. Bu deneyim, Shakyamuni'nin Budizm'in kökleriyle yeniden bağlantı kurmak için bir fırsat olarak vaaz ettiğine ve aydınlanmaya eriştiğine inanılan ve Kōseikai'nin koruma ve Dharma'yı yaydı (Niwano 1979: 209-218). Niwano'nun sunduğu yorumun yanı sıra, Hindistan ziyaretinin ve özellikle Buda'nın kalıntılarının bağışının, Budist dünya toplumunun gözünde Risshō Kōseikai'nin Budist kimliği için önemli bir meşruiyet kaynağı olduğu iddia edilebilir. Kōseikai'nin meşru bir Budist örgüt olarak tanınmasını sağlama ihtiyacı, diğer Nichiren odaklı hareketlerle ve özellikle de Nichiren Budizminin başlıca dini örgütü olan Nichirenshū ile ilişkisinin giderek kötüleşmesiyle ilgili olabilir. Bu bozulma, örneğin Niwano'nun, doktrinsel farklılıklar nedeniyle diğer Nichiren merkezli örgütlerle ekümenik bir söylem başlatma girişiminin başarısızlığı ile gösterilir (Niwano 1978: 228-29).
1965'te Niwano, Papa II. Paul tarafından Roma'daki İkinci Vatikan Konseyi'ne (Niwano 1978: 219) katılmaya davet edildi. [Sağdaki resim] In sonraki yıllarda, Risshō Kōseikai, Amerikan Üniteryen Evrenselcileriyle temas kurdu, Dünya Federasyonu için Budist Konseyi'nin bir üyesi oldu ve Uluslararası Din Özgürlüğü Derneği'ne (IARF) katıldı. Hareketin dinler arası diyaloğa artan katılımı, o sırada Shinshūren'in başkanı olan Niwano'nun önemli bir rol oynadığı ilk Dünya Din ve Barış Konferansı'nın (WCRP) organizasyonu ile doruğa ulaştı. 1970 yılında Kyoto'da düzenlenen konferans, barışın geliştirilmesinde dinin rolünü tartışmak amacıyla dünya dini liderlerini yeniden bir araya getirdi. [Sağdaki resim] 1974'te Belçika'nın Louvain kentinde ikinci bir konferans düzenlendi ve WCRP her dört yılda bir bugün hala toplanmaya devam ediyor. Risshō Kōseikai'nin (Inoue 1996: 314; Kisala 1999: 106-07; Matsuno) bir girişiminden kaynaklanan Asya Din ve Barış Konferansı (ACRP) gibi yerel versiyonlar geliştirilmiştir. 1985: 445. Risshō Kōseikai'nin dinler arası işbirliği girişimlerinin kapsamlı bir özeti için Risshō Kōseikai web sitesine bakın).
1970'lerden beri Risshō Kōseikai, uluslararası yardım ve barış çalışmaları alanlarında da giderek daha aktif hale geldi. Hareketin sponsor olduğu girişimler arasında, gönüllülerin 1971'de yerel sosyal refah kurumlarında çalışmak üzere eğitilmesi için bir kurs açılması ve 1973'ten beri Gençlik Derneği için Hong Kong, Manila'yı ziyaret eden tekne gezileri organizasyonundan bahsedebiliriz. ve Okinawa, Asya'daki tüm ülkelerin savaşta ölmeleri için dua etmek ve kültürel alışverişi ve kişisel etkileşimi teşvik etmek. 1974'te, Risshō Kōseikai'nin Gençlik Bölümü, ayda iki kez öğün atlamayı ve yemeğin fiyatını Barış Fonu'na bağışlamayı içeren "Yemek Bağışı Kampanyası" başlattı. Kampanya aracılığıyla toplanan bağışlar, Japonya'da ve yurtdışında silahsızlanma, insan hakları, mülteci yardımı, insan kaynakları geliştirme, önleyici diplomasi, acil yardım projelerine yatırılıyor. Hareketin sponsorluğundaki projeler arasında Vietnamlı mülteciler (1977) ve Etiyopya'da yeniden ağaçlandırma projesi olan 1981'ta başlatılan Afrika ile Paylaşma Kampanyası ve Kamboçya'daki Budist kültürel mirasının korunması için bir program olan 1978'ta yardım kampanyaları yer alıyor. 1983’te KNseikai, ertesi yıl Niwano Barış Ödülü'nü (her yıl 1979’ten verilir) kazanan Niwano Barış Vakfı’nı kurdu. [Sağdaki resim] Hareket, kendi inisiyatiflerinin yanı sıra, aynı yıllarda, BM de dahil olmak üzere bir dizi ulusal ve uluslararası kuruluşla işbirliği içinde olmuştur. Örneğin, 1996'teki Uluslararası Çocuk Yılı'ndan beri UNICEF faaliyetlerini desteklemektedir. Ayrıca birçok STK ile işbirliği yaptı ve acil yardımda çalışan bir grup Japon STK'sı olan JEN'e (Japonya Acil Durum STK'ları) üye oldu ve başta dünyadaki afet ve çatışma mağdurlarına yardım etti. 72’te hareket, JEN’in ulusal bir versiyonu olan “1996 saat ağı” nın oluşturulmasında, yetmiş bir yıl içinde müdahale edebilecek bir felaket yardım ağı oluşturmak olan Shinnyo-en ve dini olmayan kuruluşlarla birlikte yer aldı. bir felaketin başlamasından iki saat sonra (Inoue 314: 15-1999; Kisala 106: 2003; Taş 73: 2011; Watanabe 83: XNUMX).
Dinler arası diyalog ve barış çalışmasına olan bu artan katılım, diğer alanlarda da ifade edilen, hareketin daha geniş bir "uluslararasılaşması" tutumunun temsilcisi olarak görülebilir. Medya üretimi açısından, 1960'ların sonu ile 1970'ler arasında Kōseikai'nin Niwano'nun eserlerinin ilk İngilizce çevirilerini yayınladığı (Niwano 1968, 1969b, 1976, 1978) ve ilk İngilizce dergisini (Dharma Dünyası). Dahası, kuruluş Brezilya ve Amerika Birleşik Devletleri'nde şubelerin açılmasıyla birlikte Japonya dışındaki din değiştirme faaliyetlerini de yoğunlaştırdı (Risshō Kōseikai'nin Japonya dışındaki yayılımı konusunda ayrıca bkz. Watanabe 2008).
Uluslararası işbirliği ve barış çalışmasına olan bu artan angajmana paralel olarak, aynı yıllarda Risshō Kōseikai'nin yerel ölçekte sosyal bağlılığının da ilerici bir genişlemesine tanık oldu. Gerçeğin Tezahürü reformlarının getirdiği örgütsel ve din değiştirme sistemi değişiklikleri, her iki gelişmeyi de teşvik etmede önemli bir rol oynadı. Yerel ölçekte, misyonerlik faaliyetlerinin odağındaki kayma, yerel kiliselerin, çevrelerindeki topluluklarla etkileşim ve işbirliği kanalları kurma çabalarının yenilenmesine dönüştü. Bu tavrın en önemli ifadesi, 1969'da yerel topluluklara fayda sağlamayı amaçlayan gönüllü bir girişim olan Daha Parlak Toplum Hareketi'nin (Akarui Shakai-zukuri Undō) başlatılmasında bulunabilir (Matsuno 1985: 445; Mukhopadhyya 2005: 193-94 , 202-05).
1960'lar ve 1970'ler, Kōseikai'nin yerel düzeylerde sosyal faaliyetlere katılımında önemli bir genişleme görse de, bu anlamda ilk adımların Pasifik Savaşı'nın sonuna kadar izlenebileceği unutulmamalıdır. Hareket, ilk yıllarından beri, dönemin acil toplumsal sorunlarıyla ilgili endişelerini dile getirmiş ve Niwano tarafından “pratik yaklaşım” olarak etiketlenen, inançla iyileştirme ve danışmanlığa odaklanmasının gösterdiği gibi, günlük sorunlara çözümler sunmaya çalışmıştır ( Niwano 1978: 99-100). Savaş sonrası yıllarda, Kōseikai'nin günlük yaşamın pratik sorunlarına yönelik endişesi, çoğu bugün hala faaliyette olan bir dizi sosyal refah tesisinin kurumuna çevrildi. Bu yeni eğilim, 1949'da Kōsei Ikujien'in (Kōsei Çocuk Bakım Merkezi) kurulmasıyla başladı. 1953'te, orta ve lise eğitim tesislerinin dahil edilmesiyle genişletildi ve Kōsei Gakuen (Kōsei Okul Kompleksi) olarak yeniden kuruldu. Kōsei General Hospital (Kōsei Byōin) 1952'de kuruldu ve birkaç yıl sonra bir hemşirelik okulu (Kōsei Kango Senmon Gakkō) kuruldu. 1958'de Kōsei, başlangıçta Yōrōen adında bir yaşlı bakım tesisi kurdu. Enstitü kısa süre önce önemli bir tadilattan geçti ve hareketin kurucu ortaklarının anısına 2007 yılında "Saitama Myōkōen" olarak yeniden açıldı (Inoue 1996: 314; Matsuno 1985: 446-47; Niwano 1968: 122).
1950'lerde kurulan kurumlar, zamanın pratik sosyal sorunlarına hâlâ endişe duyuyorlardı ve bu aşamada verilen hizmetler öncelikle Kōseikai üyelerine yönelikti. Bununla birlikte, 1960'lerde meydana gelen değişiklikler, kurum içindeki insanların refahı için kaygılardan, çevredeki toplumun iyileştirilmesine yönelik daha genel bir bağlılığa geçişi teşvik etti. Bu geçiş ilk olarak, 1960'lerden, yerel topluluklar için sosyal hizmetler ve dinler arası işbirliği etkinlikleri dahil olmak üzere, hareketin dışındaki insanlara ulaşmayı amaçlayan ve vakıfla sonuçlanmasından kısa bir süre sonra, XNUMX'lerden hareketin dışındaki insanlara ulaşmayı amaçlayan çeşitli projelere başladı. Parlak Toplum Hareketi.
Daha Parlak Toplum Hareketi (Kısaca Meisha olarak bilinen Akarui Shakai-zukuri Undō) [Sağdaki resim] 1969’te bir Kōseikai'nin kiliseleri, sosyal refah tesisleri, sivil hareketler ve yerel yönetimler arasında "daha parlak" bir toplum inşa etme ortak amacı ile "köşenizi aydınlatın" ilkesine dayanan işbirliği girişimi (ichigu wo terasu) Saichō'nun (Japonya'daki Tendai Budizminin sekizinci yüzyıl kurucusu) yazılarında yer almaktadır. Girişim, Risshō Kōseikai'nin uluslararası girişimleriyle doğrudan ilgiliydi, çünkü sadece örgütün angajmanının sınırlarını genişletme amacını sergiledi, aynı zamanda daha pratik bir anlamda. Niwano'nun açılış konuşmalarında ve yazılarında belirttiği gibi, Meisha'nın temel amaçlarından biri, ertesi yıl Kyoto'da yapılacak ilk WRPC'de Japonya'yı yeterince temsil edebilecek kişileri seçmek ve eğitmekti (Mukhopadhyāya 2005; Niwano 1978; Risshō Kōseikai 1983).
Yerel ölçekte çeşitli faaliyetler yürütmek için bir araya gelen farklı aktörlerden oluşan gevşek bir ağ olarak başlayan Meisha, sonraki yıllarda daha istikrarlı bir organizasyon yapısı geliştirdi ve sonunda 2001 yılında NPO statüsünü aldı. Ulusal düzeyde, kuruluş temel olarak destek, bilgi alışverişi, koordinasyon, sosyal refah araştırmaları, yayınlar ve medya üretimi faaliyetleri ve özellikle sosyal hizmet uzmanlarını, gönüllüleri ve danışmanları geliştirmek için eğitim kursları yürütmektedir. Bununla birlikte, Meisha'nın faaliyetlerinin büyük çoğunluğunun fiilen planlandığı ve uygulandığı yerel ölçekte. Yerel şubeler, faaliyetlerin boyutu, resmileştirme derecesi ve içeriği (bağış kampanyaları, topluluk gönüllülüğü, çevre faaliyetleri, kan bağışı kampanyaları, sosyal yardım faaliyetleri, kültürel faaliyetler, uluslararası yardım ve barış çalışmalarını içerebilir) açısından yüksek derecede heterojenlik sunmaktadır. ). Faaliyetler, topluluk ihtiyaçları ve mevcut kaynaklarla ilişkili olarak tasarlanır ve planlanır ve genellikle gönüllü dernekler, sosyal yardım kuruluşları ve şehir konseyleri, sivil toplum faaliyetleri ve sosyal katkılara katılan STK'lar gibi diğer yerel gerçeklerle işbirliği içinde yürütülür.
Risshō Kōseikai ve Meisha arasındaki ilişkiyle ilgili olarak, iki kuruluş nominal olarak bağımsızdır. Temsilciler ve her ikisi de, üyelerin kuşkusuz Niwano'nun bir inisiyatifi olarak başlatılmasına rağmen, bugün hala Kōseikai'nin önde gelen sponsorlardan biri olmaya devam etmesine rağmen, iki ayrı örgüt olarak görülmeleri gerektiğini vurgulamaya meyilli. Özellikle, Kōseikai üyelerinin özellikle dini bir örgütün üyeleri oldukları için değil, sıradan bir Japon vatandaşı oldukları için katıldığı söylenen Meisha'nın “dini olmayan” karakterini vurgulama eğilimi var. İkisi arasındaki ilişki, Meisha'yı kesin bir sivil girişim olarak tanımlayan Niwano tarafından aynı terimlerle ifade edildi, Kikaseikai ile birkaç destekçisinin sadece biriydi (Niwano 1978: 252-53).
Yine de, iki gerçek arasındaki kesin bağlantı inkar edilemez: Kōseikai üyeleri, Meisha'nın faaliyetlerine katılan gönüllülerin büyük çoğunluğundan sorumludur ve hareket, dini örgütün olanaklarını kullanır (Kisala 1999: 106; Mukhopadhyāya 2005: 206 -07), hareketin sosyal taahhüdünü ifade ettiği temel ilkeler, "Bodhisattva yolu" ve "Tek araç" fikri olarak Risshō Kōseikai'nin bazı temel öğretilerini yeniden üretirken (Meisha ve Kōseikai'nin sosyal etiği üzerine bkz. Kisala 1992, 1994; Mukhopadhyya 2005; Dharma Dünya 2007 34:1, 2015 42:2).
Meisha'nın ulusal ölçekte geliştirilmesiyle sosyal faaliyetlerin genişlemesine paralel olarak, Risshō Kōseikai ayrıca, başta liderlere ve idari personele yönelik sosyal refah ve danışmanlık alanlarında bir dizi eğitim girişimi başlattı (kanbu). En temsili örnek muhtemelen Sosyal Refah Kursu'dur (Shakai Fukushi Kōza), 1972’te açıldı.
1990'te Niwano Nikky Nik, başkanlık görevini ölümünden birkaç yıl önce en büyük oğlu Nichikō'e (sağdaki resim) verdi. 1998. 1994'te Niwano Nichikō, dört kızının en büyüğü olan Kōshō'yı organizasyonun bir sonraki başkanı olarak atadı.
Örgütün yeni lideri olan Nichikō, babasının dinler arası diyalog ve uluslararası yardım ve barış faaliyetlerine olan bağlılığını sürdürdü. Hareket, Niwano Nikkyō altında başlatılan kampanyaların ve işbirliklerinin çoğuna sponsor olmaya devam ediyor.
Dünya Din ve Barış Konferansı, dinler arası diyalog için en ayrıcalıklı mekanlardan biri olmaya devam ediyor. 1995'te Birleşmiş Milletlerin Ekonomik ve Sosyal Konseyi (ECOSOC) ile istişareli STK statüsünü almış olan Konferans, işbirliğine dayanan birçok projede yer alan ve dinler arası bir ağ olan Barış için Dinler adı altında daha kurumsal bir forma girmiştir. BM ve diğer uluslararası kuruluşlar. Örgüt tarafından desteklenen girişimler çatışma çözme, yoksulluğun azaltılması, iklim değişikliği ve çevresel kriz dahil olmak üzere farklı alanları kapsamaktadır. İkincisi ile ilgili olarak, Küresel dini liderler tarafından yenilenebilir enerjilerin yüzde 100'ünü gerçekleştirmeyi amaçlayan bir dilekçe olan “Dünyaya İnançlar” kampanyasından bahsedebiliriz. Son yıllarda, çevresel konular Risshō Kōseikai'nin gündeminde merkezi bir yer tutmaya başladı, [Sağdaki resim] aynı zamanda siyasi katılım ve sosyal faaliyetler açısından da. Çevresel faaliyetler, Meisha'nın çoğu sahillerin ve ormanların temizliğini, ağaçlandırma projelerini ve çevrenin korunmasına ilişkin diğer faaliyetleri yürüten yerel şubelerinin taahhütlerinin önemli bir bölümünü oluşturmaktadır. Ulusal siyaset düzeyinde, konu 2011'de Fukushima Daichi nükleer santralinde meydana gelen olaydan kaynaklanan enerji politikaları konusundaki tartışmalarla bağlantılı olarak ele alındı.
Siyasi katılımla ilgili daha genel konular açısından, Kōseikai'nin katılımı, ağırlıklı olarak Shinsh aren'in himayesi altında, öncekiyle neredeyse aynı çizgide devam ediyor. Buna ek olarak, K contseikai tartışmalı siyasi konularla ilgili kamusal tartışmalarda aktif olarak yer alır. Yukarıda bahsedilen çevreciliğin yanı sıra, Yasukuni türbesinin devlet himayesine ilişkin tartışmalar ve devlet ile din arasındaki ayrım ilkesi, Kōseikai'nin siyasi gündeminin temel konuları olmaya devam ediyor. Ek olarak, hareket, örneğin nükleer silahsızlanma, biyoetik ve barış gibi diğer birçok alanda da pozisyon aldı. Hareket, son zamanlarda Güvenlik Yasası'nın revizyonuna (Anzen hoshō hō, Kısacası Anpō) ve Anayasanın 9 maddesinin gözden geçirilme olasılığı.
Risshō Kōseikai'nin yerel ölçekte sosyal refah faaliyetleri sistemi, 1990'ların sonunda, çoğunlukla insan kaynakları geliştirme ve faaliyetlerinin ademi merkezileştirilmesi açısından önemli değişikliklere uğradı. O zamana kadar eğitim etkinlikleri ve kursları ulusal düzeyde yönetiliyordu ve öncelikle liderlere ve idari personele yönelikti, ancak 1999'dan itibaren oluşumun yerel olarak sürdürülmesine karar verildi. Bölgesel düzeylerde, genellikle Meisha'nın şubelerindeki eğitim faaliyetleriyle bağlantılı olarak yeni kurslar başlatıldı. Benzer şekilde, sosyal faaliyetlerin planlanması ve uygulanması sorumluluğu, resmi olarak "sosyal refahtan sorumlu" pozisyonu kurumu ile yerel kiliselere atfedilmiştir (shakai fukushi senmon tantōsha) sistemi yerel halkın spesifik sosyal ihtiyaçlarına daha duyarlı hale getirmek için.
Doktrinleri / İNANÇLAR
Risshō Kōseikai'nin doktrini öncelikle Lotus Sutrave özellikle Bir Aracın öğretilmesine (Ichijo), Mahayana Budizm'in özü. Sichka Gakkai gibi diğer Nichiren merkezli Budist hareketlerle karşılaştırıldığında, Kōseikai’nin Nichiren'in, ibadet kararının ifade ettiği bir tavır olan tarihi Buddha Shakyamuni'nin lehine, ibadetin temel amacı olarak konumunu düşürdü (gohonzon), kaligrafi daimoku (başlığı Lotus SutraNichiren tarafından, Egin Buddha'nın [sağdaki Resim] altın bir heykeli ile yazılmış ve Suginami'deki Büyük Kutsal Salon'da (Daiseidō) yer almaktadır. Rissh Kōseikai, Nichiren'e arka arkaya Buda'nın gerçek mesajını temsil ettiğini düşünmektedir. Tarihsel Buda'nın öğretilerini yüzyıllarca geçtikten sonra bozulduktan sonra yeniden canlandırdığı görülen Nichiren'e benzer şekilde, Niwano, modern çağda aynı göreve başlayan ve gerçeğe hayat veren biri olarak kabul edilir. lay Budizm olan çağdaş Budizm biçimi (Zaike Bukkyō) Shakyamuni tarafından talep edildiği gibi (Niwano 1978: 133; Dehn 2011: 229).
The Lotus Sutra Risshō Kōseikai'de, tüm varoluşun birbirine bağlılığından ve evrensel yaşam gücü olarak ebedi Buda'nın doğasından oluşan, evrenin en yüksek gerçeğini içeren, Buddha'nın nihai öğretisi olarak kabul edilir (uchū daiseimeievreni canlandırmak. Tüm canlılar, gerçek özlerini temsil eden bu yaşam gücünün bir parçası olarak bulunur (Hontai). Bu nedenle, tüm varlıkların doğuştan doğası, Buda (veya Buda-doğa, busshō) (Shimazono 2011: 48-49). Niwano (1978: 79), Lotus Sutra ile karşılaşmasını iki temel öğretiyle temas ettiği “iki açılış” olarak nitelendirdi: “Bodhisattva'nın yolunda gömülü sınırsız şefkat kavramı”, rahatlatmak için bir misyon olarak anlaşıldı. tüm insanların ıstırabı ve yatkın inananların kurtuluşa ulaşmalarını ve başkalarını ona doğru yönlendirmelerini sağlama yeteneği. Özellikle Bodhisattva'nın figürü Kōseikai üyeleri için temel bir davranış modeli olarak kabul edilir. “Bodhisattva Yolu” nu takip etmeye teşvik edildiler (bosatsugyō) doktrin ve pratiği kapsayan iki yönlü bir yol olarak tasarlanan (Gyōgaku nidō, Matsuno 1985: 441) kendini mükemmelleştirme hedeflerine ve tüm canlıların kurtuluşuna yöneliktir.
Doktora sonrası sistematikleşme ve rasyonalizasyon sonrası Yomiuri Jiken, hareketin doktrini şamanik unsurlara ve ruhaniyete sahip olma konusundaki daha önceki odak noktasından arındırıldı ve Budist bir çerçeve içinde sıkıca yeniden konumlandırıldı. Lotus Sutrasının öğretileri, "Temel Budizm" (konpon bukkyō) Dört Asil Gerçek, Sekiz Katlı Yol, On İki Sebep Yasası ve Altı Mükemmelliğin Yasası (Guthrie 1988: 22-23; Matsuno 1985: 441; Niwano 1966).
Başlangıçta Reiyūkai'den geliştirilen bir grup olarak, atalara saygı, Risshō Kōseikai'nin öğretisinde ve uygulamalarında her zaman temel bir unsur olmuştur ve bugün de önemli bir yer tutmaya devam etmektedir. Kōseikai'deki ata inançları, tüm varoluşun birbirine bağlılığı fikriyle ilişkili olarak yorumlanır. Ölülerin ruhlarının, diğer tüm canlı varlıklar ile aynı yaşam akışının parçası olduğuna inanılıyor, sonuçta Ebedi Buda'dan geliyor. Bu fikir, "ebedi bir hayat akışı" (eien naru inochi hayır nagare): yaşam, atalardan günümüzde yaşayanlara ve sonunda bu yaşamı soyundan gelip atalarına ve sonuçta orijinal Buda'ya katılacak olanlara akar.
Risshō Kōseikai'de, ataların tanımı artık biyolojik aile ile sınırlı değil, “kurumsal bir ailede” olduğu gibi hareketin tüm atalarını kapsıyor (Dehn 2011: 228). Organizasyona katılırken, her üyenin ataları "geçmişin kayıtlarına" kaydedilir (kakochō). Bireysel ölümcül bir isim alacaklar (kaimyō) fakat aynı zamanda genel bir ölümcül isim ile kucaklanan kolektif bir varlığın bir parçası haline gelir (sōkaimyō). Ahşap tabletlere yazılan her iki isim de, Hozen, ataların saygısı için her üyenin evinde olması gereken bir aile sunağı. Hozen gelenekselle yakından benzer butsudan (geleneksel Budist sunağı) ve kaimyō, içerir kaikochō, bir üreme gohonzon ve ölüler için teklifler (Ayrıca bakınız Guthrie 1988: 120-23). Sunak, üyelerin tapınaklarda kutlanan anıt törenlere alternatif olarak ölenler için dua etmelerini sağlar ve aynı zamanda Sangha, Budist topluluğu. Risshō Kōseikai'deki ataların kuşağı da Dharma'ya erişmenin bir yolu olarak anlaşılıyor. Niwano, anıt ayinlerin nasıl kabul edilebileceğini açıkladı Hoben ya da becerikli, uygulayıcının tüm varlığın birbirine bağlılığını deneyimlemesine ve böylece tüm yaşamın bir olduğu ve Ebedi Buda'dan (Niwano 1976: 31; Shinozaki 2007) doğduğu temel gerçeğini uyandırması anlamına gelir.
Anma törenlerine verilen önem, atalar için, ancak Kōseikai'nin ölümden sonraki hayata önemli bir ilgi duyduğu anlamına gelmez. Nitekim, pek çok yeni dini hareket gibi, Rissh Kōseikai de bu dünyaca terimlerle kurtuluşu öngörmektedir (bkz. Tsushima). ve ark. 1979; Shimazono 1992). Kurtuluş, bu hayatta dinî pratikle elde edilebilecek bir mutluluk, dolgunluk ve acı çekme hali olarak anlaşılmaktadır. Kurtarılan devlet, tüm insanların Ebedi Buda olarak gerçek doğasının farkına varılmasıyla sağlanır. Tüm canlıların ayrılmaz bir şekilde birbirine bağlı olduğu ve birinin evrensel yaşam gücünün bir parçası olduğu temel gerçeğini idrak ederken, birey kendi egosunu kendiliğinden terk eder ve tüm illüzyonlardan ve ıstırabından kurtulur. Acı pragmatik bir anlamda anlaşılır ve günlük yaşam sorunları ve talihsizliklerle bağlantılıdır (Niwano 1976: 205; Shimazono 2011: 48-52).
Bu yaşamsal kozmoloji ayrıca Kōseikai'nin karşılıklı köken ve birbirine bağlılık fikirleriyle ilişkili olarak yeniden yorumlanan karmik inançlar anlayışını da etkiler. Tüm fenomenler birbiriyle ilişkili olduğundan, her kişisel eylem, genel gerçeklik üzerinde bir miktar etki yaratır ve kolektif bir karmik sorumlulukla sonuçlanır (Kisala, 1994). Hepimizin aynı karmanın hem sorumluluğunu hem de etkilerini paylaştığımız fikri, Risshō Kōseikai'de atalara saygı duymanın kişinin doğrudan atalarına değil, aynı zamanda ilgisiz ölülere de uzanmasının nedenlerinden biri olarak bahsedilir (Shinozaki 2007). Hayatımız tüm canlı varlıkların eylemlerinden etkilense de, bu etkinin özellikle kişinin ataları durumunda güçlü olduğuna inanılmaktadır. Atalardan miras kalan kötü karma kendini acı çekme veya talihsizlik olarak gösterebilir ve ataya pozitif karmayı aktaracak ve nihayetinde Budalığa ulaşmasına izin verecek ve ayrıca iyi işler ve bağlılık göstererek anma törenleri yaparak ortadan kaldırılabilir. Kōseikai'nin "günlük ahlakına" (Seikatsu Rinini) (Niwano 1976: 104, 188, 204-06; Kisala 1994). Genel olarak karma, Kōseikai öğretilerinde nispeten olumlu bir ışıkla yorumlanır: Niwano, kendimizi geliştirmemiz ve insanlık için daha parlak bir geleceğin inşası için aktif olarak çalışmaya bizi cesaretlendirecek bir şey olarak nasıl tasarlanacağını vurguladı. Talihsizlik ve hastalık genellikle Buda'nın merhametinin bir ifadesi olarak anlaşılır, çünkü denemeler yoluyla (otameshi) eksikliklerimizin farkına varabilir, kendimizi geliştirebilir ve Gerçeği anlayabiliriz. Acı çekmek, kişinin dini eğitiminin bir parçası ve bu nedenle minnettar olunması gereken bir şey olarak görülebilir (Matsuno 1985: 442-44). Benzer şekilde, her şeyin süreksizliği kavramı, yaşam armağanının kıymetini fark etmemize ve hayatını kendimizden aldığımız kişilere karşı bir minnettarlık duygusu beslememize izin verdiği için olumlu bir çağrışım üstlenir: ebeveynler, atalar ve nihayetinde Ebedi Buda (Shinozaki 2007).
Tüm varoluşun birbirine bağlı olduğu fikri, aynı zamanda, Risshō Kōseikai'nin diğer birçok yeni dini hareketle paylaştığı ve on sekizinci yüzyılda Neo-Konfüçyüsçü ilkelerin popülerleşmesinden ortaya çıkan ortak bir dünya görüşünden türetilmiştir (Bkz. Bellah 1985). Gerçeklik, bir seviyedeki faaliyetin diğer tüm seviyelerde dönüşümlerle sonuçlanacağı birbirine bağlı bir bütün olarak görülür. Sonuç olarak, öz tövbe veya erdem yerine getirme gibi benlik düzeyindeki değişikliklerin, ailenin, çevreleyen toplumun ve nihayetinde kozmosun birbiriyle ilişkili diğer tüm boyutlarında dönüşüme yol açtığına inanılır (Hardacre 1986: 11-14; Kisala 1999: 3-4). İçsel manevi faaliyet güçlü bir değişim kaynağı olarak tanımlandığından, birçok yeni dinde böyle bir dünya görüşü, Kōseikai'nin "karakterin mükemmelliği" (jinkaku kansei or Kokoro No Kaizō) sonraki bölümde tartışılmıştır.
RITUALS / UYGULAMALAR
Günlük sutra okunması (gokuyō) ve grupla danışma oturumları (HOZADharma toplantıları) iki temel uygulama şekli olarak görülebilir. Her ikisi de evde ve Kōseikai merkezlerinde uygulanabilir; bu durumda ikisi ritüel olarak birleştirilir. Gokuyō olarak da adlandırılabilir tsutome (hizmet) ve esasen sunağın önünde günde iki kez yapılacak bir ritüelden oluşur (Hozen) tekrarlanan ilahiler dahil daimoku, Kōseikai inancının okunması ve okumaları Kyōten, Ekstraktların bir koleksiyon Lotus Sutra törensel amaçlar için ilk olarak Gerçeğin Tezahürü'nin doktrinsel ve örgütsel reformları ile bağlantılı olarak derlendi ve Kōseikai'nin kanonunun kurucusu Niwano'nun çalışmaları ile birlikte temel bir bileşenini temsil ediyor.
İfade Kuyo genellikle atalar için anma törenlerine atıfta bulunmak için kullanılır ve Risshō Kōseikai'nin uygulamasında günlük hizmet aynı zamanda ata bağlılığı işlevlerini de içerir (Senzo Kuyō). Ölüler günlük ritüel hizmet içinde (Risshō Kōseikai içindeki tüm ataları içeren) kolektif bir varlık olarak anılmaktadır, ancak ölümlerinin yıldönümünde bireysel vahiy ayinlerinin bir nesnesidir. Bu anma uygulama olarak bilinir. Meichi Kuyō , Burada meichi ("yaşam" 命 ve "gün" 日 olarak yazılır) atanın ölüm yıldönümünü, aynı zamanda inananların o kişinin mirasını, öğretilerini ve iyi amellerini hayata geçirme fırsatı bulduğu günü belirtir. Ayrıca, meichi ayrıca yerel kiliseler ve kuruluş tarafından bir bütün olarak belirlenmiş bazı gözlem günlerine atıfta bulunur. Rissh Kōseikai tarafından her ay kutlanan dört ana yineleme var: ayın ilk günü (Tsuitachi MairiBudist fikrine göre, “kirletilmiş aklı temizlemeye” yönelik bir uygulama günü uposadha, Japonyada fusatsu), dördüncü gün (Niwano Nikkyō anısına), onuncu (Naganuma Myōkō anısına) ve onbeşinci (Shakyamuni Buda anısına).
Ek olarak gokuyō Ölülerin anılaşması ve Buda ve kurucuların saygısı olarak, ifade daha genel bir dua eylemine atıfta bulunmak için de kullanılabilir (Kigan Kuyō). Kavramı gokuyō Ancak, günlük sutra tilaveti, ölüler için dualar ve anma törenleriyle sınırlı değildir, ancak diğer dini uygulama türlerini de kapsar. özellikle, gokuyō günlük hizmeti içeren üç katlı bir uygulama olarak tasarlanmıştır (keikuyō(Buda, Dharma ve Sangha'nın üç hazinesine saygı ve şükran ifadesiyle ilgili olarak) verme (rikuyōsunak tekliflerini, kiliselere yapılan bağışları veya Budist öğretilerinin yayılmasına ya da toplumun gelişmesine adanmış kuruluşlara katkıları ve dini disiplini (gyōkuyōBudist öğretilerin yayılmasına, Sangha'nın gelişimine veya kişinin karakterinin mükemmelliğine yönelik her türlü dini eğitim, hizmet veya münzevi uygulama dahil).
Yukarıda bahsedildiği gibi, Kseikai pratiğinin ikinci direği temsil edilmektedir. HOZA. HOZA (Dharma toplantıları) genellikle on iki ila yirmi arasında değişen katılımcılar ile haftada bir kez gerçekleştirilen danışma oturumlarıdır. Toplantı bir lider tarafından shūnin or hōzashuüyelerin günlük yaşam sorunlarına ilişkin anlattıklarını dinleyen, yaşadıklarını öğretiler ışığında yorumlamalarına yardımcı olan, yaşadıkları sıkıntıların kökenini tespit etmelerine yardımcı olan ve onlara bu sorunları aşmaları için tavsiyelerde bulunan. Bu rehberlik uygulaması şu şekilde anılır: musubive uygun bir doktrinal eğitim almış olan herkes tarafından yapılabilir (Risshō Kōseikai 1966: 114).
Danışmanlık seanslarında kullanılan temel kavramlar, her şeyin birbirine bağlı olduğu ilkesi ve tarihsel Buda tarafından öğretilen Dört Yüce Gerçek'tir. Diğer katılımcılar tartışmalara müdahale etmekte, önerilerde bulunmakta veya kendi deneyimlerini paylaşmakta özgürdür. Acı ve yargılamalarla karşılaşan ve hareketin doktrini ve uygulamasıyla bunların üstesinden gelmeyi başaran üyelerin kişisel anlatılarını yeniden anlatmaları yaygındır ( taikendan, referansları) diğer üyelerin kendi sorunlarını çözmelerine yardımcı olmak için. Bireysel deneyimlerini doktrin bağlamında çerçeveleyerek, diğer üyelere öğretilere uygun olarak gündelik sorunları ele almak için olası dönüşüm modelleri veya davranışsal yollarını sunarlar (Shimazono 2011: 42-44; Watanabe 2011: 77-78; ). Ortaya çıkan özellikle önemli referanslar HOZA daha sonra daha büyük toplantılarda bildirilebilir ve hatta hareketin dergilerinden birinde yayınlanabilir. Dharma Dünyası .
HOZA ayrıca tövbe için bir yer olarak tasarlanmıştır, Zange (Matsuno 1985: 443). Deneyimlerini anlatarak ve rehberlik ederek HOZA Öğretiler ışığında bu deneyimlerin yorumlanması yoluyla lider, insanlar eylemlerinde hatayı gerçekleştirmek ve tövbe etmek içindir. Formül tarafından ifade edildiği gibi Zange Wa Zenbu JibunBaşkaları hatalı gibi görünse bile, acı çekme sorumluluğunun öncelikle kendi içinde yattığı ana fikirdir. Bu yaklaşım, kişinin tutumunun doğrudan diğerlerinin eylemlerine yansıdığını gösteren “diğerleri aynadır” fikrini yansıtır (Hardacre 1986: 21-22). Aslında, birçok Kōseikai tanıklığındaki ana mesaj, her değişikliğin bireyden kaynaklandığıdır (Kisala 1999: 138).
Kendinden yansıma ve tövbeden kaynaklanan tutum HOZA Kōseikai'nin pratiğinin başka bir kilit yönünün, yani erdem uygulaması yoluyla ahlaki xiulian uygulamasının temsilcisidir. jinkaku kansei (karakterin mükemmelliği), Kokoro No Kaizō (kalbin yenilenmesi) veya Hito Zukuri (kişiyi yaratmak). Karakterin mükemmelliği, Bodhisattva Yolu'nun başka bir yönü olarak anlaşılır ve kişinin tutum ve davranışları üzerinde sürekli olarak düşünülmesi yoluyla gerçekleştirilir; HOZAve hareketin “günlük etik” olarak tanımladığı bir dizi etik değere bağlı kalmak (Seikatsu Rininişükran, samimiyet ve uyum gibi erdemler de dahil olmak üzere (Kisala, 1999: 135).
Kikaseikai'deki dinî pratik de “rehberliği” de kapsar (Tedori or michibiki) öğretilerin bilgisinin yayılması ya da derinleştirilmesine yönelik tüm faaliyetleri içeren, hem inançlı olmayanlara yönelik misyonerlik faaliyetlerini hem de inançlarını güçlendirmeye yönelik üyeler için dini eğitimlerden oluşan (Watanabe 2011: 80). Dışında HOZARehberlik için birincil yer olarak kabul edilebilecek olan, kilise ve bölüm liderleri, üyelere ev ziyaretleri yoluyla (örneğin, hastalık veya engellilik nedeniyle merkezi ziyaret edemeyenler için) veya büyük ölçekli din değiştirme etkinlikleri aracılığıyla rehberlik sunabilirler. vaaz toplantıları (seppōkai) ve doktriner eğitim etkinlikleri (kyōgaku kenshū kai), Japonya genelinde periyodik olarak tutulur (Matsuno 1985: 441).
Son olarak, Kōseikai'nin erken doktrinini karakterize eden halk dindarlığının yönleri, Gerçeğin Tezahürü ile uygulanan doktrinin sistematikleştirme ve rasyonalizasyon sürecinin bir parçası olarak ortadan kaldırılmış olsa da, bu unsurlardan bazıları, özellikle falcılık, kehanet uygulamaları ve bazı münzevi eğitim biçimleri.
ORGANİZASYON / LİDERLİK
Risshō Kōseikai, onu Sōka Gakkai'den sonra ikinci en büyük Japon yeni dini hareketi ve Japon çağdaş dini ortamındaki en önemli organizasyonlardan biri yapacak olan yaklaşık 1,200,000 hanenin üyeliğini iddia ediyor. Bununla birlikte, yeni dinlerin üyeliğine ilişkin güvenilir tahminler oluşturmanın sorunlu olduğu belirtilmelidir, çünkü hükümet anketleri kendi beyan ettikleri rakamlara dayanıyor (ve çoğu yeni din, takipçilerini abartma eğilimindedir) ve çoğu bilimsel tahmin oldukça eski görünmektedir (örn. Inoue 1996: 313, Kōseikai için yaklaşık 6,000,000 takipçi bildiriyor).
Kuruluşların merkezi Tokyo'daki Suginami'de Büyük Kutsal Salon'a yakındır.daiseidō), Risshō Kōseikai'nin dini uygulamasının merkezi. [Sağdaki resim] 1964'te kutsanan Daiseidō, Buda Sakyamuni'nin altın heykelini (gohonzon) bir kopyasını içeren Lotus Sutra Niwano Nikkyō tarafından el yazısı. Bina, Kōseikai'nin öğretilerinin mimari bir tezahürü olarak tasarlandı. Özellikle dairesel şekli, mükemmelliği temsil etmeye hizmet eder. Lotus (Niwano, 1978: 200). Daiseidō, yaşamları boyunca en az bir kez ziyaret etmesi beklenen Kōseikai üyeleri için en önemli adanmışlık yerini temsil etse de, sadece üyeler için değil, küresel öneme sahip bir yer, "halk için bir sığınak" olarak tasarlandı. Herkesin aydınlanmaya erişebileceği insanlığın kurtuluşu ”(Niwano 1978: 204). Karargah kompleksi, yaklaşık 5000 kişi kapasiteli ikinci bir büyük ölçekli tören salonu olan Fumonkan (Açık Kapı Salonu); Niwano Anıt Müzesi; Kōsei yayıncılık şirketinin (Kōsei Shuppansha) genel merkezi; Kōsei Mezarlığı, ofisler ve ziyaretçiler için konaklama.
Organizasyon, merkezi bir yönetim altında yerel birimler ağı olarak yapılandırılmıştır. Böyle bir yapılandırma, 1950’lerin sona ermesinden bu yana uygulanan temel reform ilkelerinden, temel örgütsel prensipte propelizasyon ilişkilerinden bir kayma meydana getiren reformlardan ortaya çıkmıştır (Oyako Kankei) coğrafi yakınlığa, daha yatay bir konfigürasyona neden olur. Bununla birlikte, genel organizasyon yapısı oldukça merkezi kalmaktadır. Japonya genelindeki yerel şubeler, merkezi karargahın kontrolüne tabidir. Başkan, kuruluşun hem doktrinel rehberliğinden hem de örgütsel liderliğinden nihai olarak sorumludur; halefinin atanmasından ve önde gelen yönetim rollerinin çoğundan sorumludur. Karar verme ve idari işlevlerin çoğu, bir yönetim kurulu ve sınırlı sayıda görevli ile birlikte başkan tarafından yerine getirilir (Matsuno 1985: 446; Muro 1979: 244-45). Kiliseler (Kyokai) ayrıca şubelere bölünmüştür (shibu) ve ilçeler (chiku). Japonya dışındaki şubeler, birkaç büyük bölgesel merkezin yönetimi altında benzer bir şekilde düzenlenmiştir. Yerel şubelerin dini uygulamalara adanmış kendi yerleri vardır ( dojoda ), genellikle bir sunak ve bir kopyasını içeren büyük bir oda gohonzon, için kullanılır vecize ezberlenen, HOZA oturumlar ve diğer törenler.
Risshō Kōseikai, aşağıda belirtilen şekilde eğitim ve sosyal yardım tesisleri, sağlık tesisleri, araştırma merkezleri, ticari girişimler, kültürel dernekler, vakıflar dahil olmak üzere ilgili birkaç kurumu yönetmektedir:
Kōsei Ikujien (Kōsei Günlük Bakım Merkezi)
Kōsei Gakuen (İlk, orta, lise dahil olmak üzere Kōsei Okul Bölgesi)
H Joseju Josei Gakuin Jōhō Kokusai Senmon Gakkō (Kadınlar Uluslararası Meslek Yüksekokulu)
Kōsei Toshokan (Kōsei Kütüphanesi)
Chuō Gakujutsu Kenkyūjo (Chuō Akademik Araştırma Enstitüsü)
Kōsei Kaunseringu Kenkyūjo (Danışmanlık Araştırma Enstitüsü)
Kyōikusha Kyōiku Kenkyūjo (Eğitimciler Eğitim Araştırma Enstitüsü)
Niwano Kyōiku Kenkyūjo (Niwano Eğitim Araştırma Enstitüsü)
Fuchū Kōsei Yōchien (Fuchū Kōsei Anaokulu)
Fukui Kōsei Yōchien (Fukui Kōsei Anaokulu)
Aikyōen (Yaşlılar ve engelliler için sosyal bakım tesisi)
Gakurin (Kōsei Semineri)
Kōsei Genel Hastanesi (Kōsei Byōin)
Kōsei Kango Senmon Gakkō (Kōsei Hemşirelik Okulu)
Niwano Heiwa Zaidan (Niwano Barış Vakfı)
Kōsei Bunka Kyōkai (Kōsei Kültür Derneği)
Tachibana Şirketi
Kōsei Lifeplan (yaşlı bakım tesisleri olan Saitama Myōkōen)
Kōsei Mezarlığı
Kōsei Shuppansha (Kōsei Yayınları)
Hareketin yayın şirketi olan Kōsei Shuppansha, çok sayıda dergi ve kitap yayınlamaktadır. Şirket portföyünde göze çarpan bir rol, kurucusu Niwano Nikky pr ve şu anki başkanı Niwano Nichik most tarafından yayınlanan ve çoğu İngilizce çevirisi olan yayınlar tarafından işgal edilmektedir. Dergilerde aylık dergi gibi genel yayınlar bulunmaktadır. Kosei (ilk önce 1950'te yayınlandı) ve gazete Kōsei Shinbun (1956’ten beri) ve İngilizceyi üç ayda bir Dharma Dünyasıve ayrıca hareketin belirli bölümlerine yönelik editoryal ürünler, örneğin Yakushin1963'te oluşturulan ve öncelikle Gençlik Bölümüne yönelik olan ve Mamīru, aylık bir kadın dergisi (Matsuno 1985: 445-46). Medya üretimi açısından, Rishō Kōseikai ayrıca çift web sitesine (Japonca ve uluslararası sürüm) dayalı oldukça yerleşik bir çevrimiçi varlık, ana girişimler ve ilgili kurumlar için özel web siteleri (Meisha, Yemek Bağışı Hareketi ve Dinler gibi) göstermektedir. Barış), sosyal medya profilleri ve bir Youtube kanalı.
SORUNLAR / ZORLUKLAR
Şu anda ikinci kuşak (hatta üçüncü / dördüncü kuşak) üyeler, örneğin S relka Gakkai gibi, diğer yeni dinler için ortak olan bir sorun olan Risshō Kōseikai üyeliğinin önemli bir bölümünü oluşturmaktadır (Bkz. McLaughlin 2009 ve Bu web sitesinde Sōka Gakkai adlı kişinin profili ). Yakın gelecekte, organizasyon, yeni üyelerin ilgisini çekmek ve halihazırda hareket halindekilerin taahhüdünü canlı tutmak için yeni stratejiler geliştirme ihtiyacı ile karşı karşıya kalabilir. Bu bakımdan, sosyal bağlılık ve uluslararası aktivizm, hareketin içinde ve dışında cazibe ve tanıtım faktörleri olabilir.
Dini otorite ile ilgili olarak, Niwano Nichikō'in en büyük kızı olan Niwano Kōshō'nın, örgütün üçüncü başkanı olarak üst üste gelmesi ilgili bir zorluğu ortaya çıkarabilir. Myōkō liderliğinde, Niwano ile paylaşıldığını düşününce, kuruluşun tek başkan olarak ilk kez bir kadın başkan seçmesi gerekecek. Bu değişimin, örneğin cinsiyet rolleri ve sosyal davranış normlarına yönelik tutumu gibi, organizasyon içinde önemli bir değişiklik yaratıp yaratmayacağını görmek ilginç olabilir. (Dini liderlikte cinsiyet konusunda ayrıca bkz. the Bu sitedeki profili Işık Şimşir Derneği (GLA) Christal Whelankurucunun kızının, örgütün yeni manevi lideri olarak babasını başardığında karşılaştığı zorlukları tartışan).
Sosyal aktivizm açısından, son yıllarda hareket, Risshō K issuesseikai'deki (Shakai Kōken Gurūpu) Sosyal Katkı Grubu (Shakai Kōken Gurūpu) tarafından 2009'te sunulan bir belgede gösterildiği gibi, yaşlanma ve yaşlı bakımı konusunda artan bir endişe göstermiştir. Süper yaşlanan bir toplumda sosyal refah girişimleri için Yıl Planı ” Dharma Dünyası 2014 Cilt 41: 1). Hareketin, Japonya'nın en acil sosyal sorunlarından birine ne tür bir yanıt sunduğunu görmek ilginç olabilir.
Mart 11'in üçlü felaketinin ardından, 2011, Risshō Kōseikai, diğer birçok yeni dini kurum gibi, “Birinde Birleşmiş” sloganı altında aktif olarak yardım çalışmalarında yer aldı (Kokoro wa hitotsu ni purojekutto). Acil durumla mücadeleye yönelik yardım faaliyetlerinin yanı sıra, organizasyon, yerel toplulukların yeniden inşasını ve afet mağdurlarına duygusal ve manevi destek sağlamayı amaçlayan uzun vadeli projeleri de teşvik etti (örneğin, Kokoro no sōdanshitsu, “Kalp Danışma Odası” ). Bu projelerin gelecekteki gelişmelerinin yanı sıra afet bölgeleri ve hareketin kendisi üzerindeki etkileri (sosyal ve dini taahhüt, kamu imajı), hiç kuşkusuz bakılmaya değer bir şey.
GÖRÜNTÜLER
Image #1: Niwano Nikkyō, Risshō Kōseikai'nin kurucusu fotoğrafı.
Image #2: Risshō Kōseikai'nin gelişiminde Niwano Nikkyō ile ortak olan Naganuma Myōkō fotoğrafı.
Image #3: Vakıf vesilesiyle Niwano ve Naganuma'nın fotoğrafı Dai Nippon Risshōkōseikai.
Image #4: Niwano'nun Roma'daki İkinci Vatikan Konseyi'nde Papa Paul VI ile buluşması.
Image #5: BM’de WRPC’nin temsilcisi olarak konuşma yapan Niwano’nun fotoğrafı.
Image #6: Niwano Barış Ödülü'nün verildiği fotoğraf.
Image #7: Akarui Shakai-zukuri Undō (Daha Parlak Toplum Hareketi) logosu.
Image #8: Başkanlığı Nichikō'e veren Niwano Nikkyō fotoğrafı.
Resim # 9: Niwano Nichikō'nun Religions for Peace'teki konuşmasının fotoğrafı.
Resim #10: Ebedi Buda Heykeli (gohonzon) Daiseid'de saklı.
Resim #10: Daiseidō (Büyük Kutsal Salon) fotoğrafı.
REFERANSLAR
Not: Aşağıda listelenen referanslara ek olarak, bu giriş kısmen yazarın röportajları yoluyla toplanan bilgilere ve hareket tarafından üretilen materyallere dayanmaktadır.
Bellah, Robert. 1985. Tokugawa Dini: Modern Japonya'nın Kültürel Kökleri. Londra: Collier MacMillan.
Dehn, Ulrich 2011. “Risshō Kōseikai.” Pp. 221-38 girişi Devrimci'nin Kurulması: Japonya'da Yeni Dinlere Giriş, Birgit Staemmler ve Ulrich Dehn tarafından düzenlendi. Berlin: LIT.
Dorman, Benjamin. 2012. Ünlü Tanrılar: İşgal Edilen Japonya'da Yeni Dinler, Medya ve Otorite. Honolulu: Hawaii Üniversitesi Basını.
Ehrhardt, George, Levi McLaughlin ve Steven Reed. 2014. Kōmeitō: Japonya'da Politika ve Din. Berkeley: Doğu Asya Çalışmaları Enstitüsü, Kaliforniya Üniversitesi
Guthrie, Stewart. 1988. Bir Japon Yeni Din: Bir Dağ Hamletinde Risshō Kōsei-kai. Ann Arbor: Japon Araştırmaları Merkezi, Michigan Üniversitesi.
Hardacre, Helen. 1984. Çağdaş Japonya'da Budizm'in Döşenmesi: Reiyūkai Kyōdan. Princeton: Princeton Üniversitesi Yayınları.
Hardacre, Helen. 1986. Kurozumikyō ve Japonya'nın Yeni Dinleri. Princeton: Princeton Üniversitesi Yayınları.
Inoue Nobutaka ve diğerleri, eds. 1996. Shinshūkyō kyōdan, jinbutsu jiten. Tokyo: Kōbundō.
Kisala, Robert. 1999. Barış Peygamberleri: Japonya'nın Yeni Dinlerinde Pasifizm ve Kültürel Kimlik. Honolulu: Honolulu: Hawai'i Üniversitesi Yayınları.
Kisala, Robert. 1994. “Çağdaş Karma: Tenrikyō ve Risshō Kōseikai'deki Karma Yorumlar” Japon Dini Araştırmalar Dergisi 21: 73-91.
Kisala, Robert. 1992. Gendai, shakai rinri'ye: Tenrikyō - Risshō Kōseikai için hiçbir fukushi katsudō wo chūshin ni. Tōkyō: Seikyūsha.
Matsuno Junkō. 1985. Shinshūkyō jiten. Tokyo: Tōkyōdō.
McLaughlin, Levi. 2009. Japonya'daki Sōka Gakkai. Doktora tez çalışması. Princeton Üniversitesi, Din Bölümü.
Morioka, Kiyomi. 1994. "Yeni Dinlere Saldırılar: Risshō Kōseikai ve" Yomiuri Olayı "." Japon Dini Araştırmalar Dergisi 21: 281-310.
Morioka Kiyomi. 1989. Shinshūkyō und tenkai katei: Kyōdan raifu saikuru hayır shiten kara. Tokyo: Sōbunsha.
Morioka, Kiyomi. 1979. “Yeni Bir Dini Hareketin Kurumsallaşması” Japon Dini Araştırmalar Dergisi 6: 239-80.
Mukhopadhyāya, Ranjana. 2005. Nihon no shakai sanka Bukkyō: Hōonji - Risshō Kōseikai no shakai katsudō için shakai rinri. Tōkyō: Tōshindō.
Murō Tadashi. 1979. S Gka Gakkai, Risshō Kōseikai: Shinkō shūkyō hayır uchimaku. Tōkyō: San'ichi Shobō.
Nakano Tsuyoshi. 2003. Sengo Nihon hayır shikyū için seiji. Tokyo: Taimeidō.
Niwano Nikkyō. 1979. Niwano Nikkyō hōwa senshū. Tokyo: Kōsei Yayınları.
Niwano, Nikkyō. 1978. Ömür Boyu Başlangıç. Tokyo: Kōsei Yayınları.
Niwano, Nikkyō. 1976. Bugün için Budizm: Üç Katlı Lotus Sutrasının Modern Yorumlanması. Tokyo: Kōsei Yayınları.
Nikkyō, Nikkyō. 1969a. Bukkyō yok inochi yok hokekyō. Tokyo: Kōsei Yayınları.
Nikkyō, Nikkyō. 1969b. Honzon, Rissō Kōseikai'nin İbadet Amacı. Tokyo: Kōsei Yayınları.
Niwano, Nikkyō. 1968. Sonsuza Seyahat. Tokyo: Kōsei Yayınları.
Niwano, Nikkyō. 1966. Risshō Kōsei-kai. Tokyo: Kōsei Yayınları.
Oshima Hiroyuki. 1975. “Risshō Kōsei-kai ron: Hōza, Akarui Shakai-zukuri Undō, Sekai Shūkyōsha Heiwa Kaigi wo chūshin toshite.” Gendai Shukyo 2: 231-32.
Okuyucu, Ian. 1988. "Japon 'Yeni Yeni Dininin Yükselişi: Agonshu'nun Gelişimindeki Temalar." Japon Dini Araştırmalar Dergisi 15: 235-61.
Risshō Kōseikai. 1983. Risshō Kōseikai shi. Tokyo: Kōsei Yayınları.
Risshō Kōseikai. 1966. Risshō Kōseikai. Tokyo: Kōsei Yayınları.
Shimazono, Susumu. 2011. “Yeni Dinler - Kurtuluş Kavramı.” Sf. 41-67 girişi Devrimci'nin Kurulması: Japonya'da Yeni Dinlere Giriş, Birgit Staemmler ve Ulrich Dehn tarafından düzenlendi. Berlin: LIT.
Shimazono Susumu. 1992. Gendai kyūsai shūkyōron. Tokyo: Seikyūsha.
Shinozaki, Michio. 2007. “Rissho Koseikai'deki Ataların Büyülmesinin Teolojik Yorumlanması” Dharma Dünyası . Tarafından erişildi http://www.rkworld.org/dharmaworld/dw_2007jstheological.aspx 20 Temmuz 2016.
Stalker, Nancy. 2008. Peygamber Sebebi: Deguchi Onisaburo, Oomoto ve İmparatorluk Japonya'da Yeni Dinlerin Yükselişi. Honolulu: Hawaii Üniversitesi Basını.
Taş, Jacqueline. 2003. "Nişiren'in Aktivist Mirasçıları." Pp. 63-94 inç Eylem Dharma: Nişanlı Budizm'de Yeni Çalışmalar, Christopher Kraliçesi, Damien Keown ve Charles Prebish tarafından düzenlendi. Londra: Routledge Curzon.
Thomas, Joylon. 2014. Japonya'nın Din Özgürlüğü ile Meşalesi. Princeton: Princeton Üniversitesi Yayınları.
Tsushima, Michihito, Nishiyama Shigeru, Shimazono Susumu ve Shiramizu Hiroko. 1979. “Japon Yeni Dinlerinde Vitalistic Kurtuluş Kavramı.” Japon Dini Araştırmalar Dergisi 6: 139-61.
Watanabe, Masako. 2011. “Yeni Dinler - Sosyolojik Bir Yaklaşım” Pp. 69-88 girişi Devrimci'nin Kurulması: Japonya'da Yeni Dinlere Giriş, Birgit Staemmler ve Ulrich Dehn tarafından düzenlendi. Berlin: LIT.
Watanabe, Masako. 2008. “Brezilya'da Japon Yeni Dinlerinin Gelişimi ve Yabancı Bir Kültürde Yayılmaları” Japon Dini Araştırmalar Dergisi 35: 115-44.
Yazar:
Aura Di Febo
Mesaj Tarih:
20 Temmuz 2016
#10 Niwano Nichikō
# 11 Niwano Kōshō
#13 Dini liderler delegasyonu, “Dünya İçin İnançlar” girişimi için Fransız devlet başkanı Hollanda ile bir araya geldi