Sera gazı emisyonları engellenmezse, sıcaklık artışları 250 milyon yıl sonra bu tür ilk kitlesel yok oluşu getirebilir.
İklim değişikliği şu anda meydana gelmektedir: sıcaklıklar yükseliyor, yağış döngüleri değişiyor, buzullar ve karlar erimekte ve tüm dünyada ortalama deniz seviyesi yükselmektedir. Isınmanın büyük bir kısmı büyük olasılıkla, insan faaliyetlerinden kaynaklanan emisyonların bir sonucu olarak atmosferik sera gazı konsantrasyonlarında gözlenen artıştan kaynaklanmaktadır. İklim değişikliğinin etkilerini hafifletmek için, bu emisyonları azaltmamız veya önlememiz gerekir.
Dünya, ilk yaşam belirtilerinin ortaya çıkmasından bu yana en az beş küresel yok olma olayına katlandı. Ve okyanuslarda bir başkasının kenarında sallanıyor olabilir.
İklim değişikliği azalmadan devam ederse, dünya çapındaki deniz yaşamı, yüz milyonlarca yıldır benzeri görülmemiş kitlesel bir ölümle karşı karşıya kalabilir.
Princeton araştırmacıları Justin Penn ve Curtis Deutsch tarafından Science dergisinde dün yayınlanan yeni bir çalışmada bu korkunç uyarı .
Aşırı bir gelecek iklim senaryosu – yüzyılın sonuna kadar 5 santigrat dereceye kadar ısınmayı varsayarsak – önümüzdeki 300 yıl içinde kitlesel bir yok oluşu tetikleyecektir. Olay, 250 milyon yıl önce Permiyen Dönemi’nin sonunda meydana gelen ve okyanus yaşamının yaklaşık yüzde 90’ının yok olduğuna inanılan “Büyük Ölüm”e rakip olabilir.
Sera Gazı
Bu en kötü senaryoda, okyanus sıcaklıkları yükselecek ve bu da daha az çözünmüş oksijene neden olacaktır. Bazı deniz hayvanları, daha iyi koşullar aramak için kutuplara doğru göç etmeye çalışacaktı. Bazıları başarılı olabilir – ancak tropik bölgeler gibi daha sıcak bölgelerde birçok tür ölür.
Kutuplara yaklaştıkça, birçok yaşam formunun gidecek yerleri tükenirdi. Bu organizmalar Dünya’dan tamamen yok olacaklardı.
Ancak bilim adamları, bu sonuçların önlenebileceğini vurguladı. Dünya iklim değişikliği konusunda hızlı hareket ederse ve 2 santigrat derecenin altında ısınmaya devam ederse, yok olma risklerini yüzde 70’ten fazla azaltabilir.
Kirliliği engellemek ve sürdürülebilir balıkçılık uygulamaları yapmak gibi deniz yaşamını korumaya yönelik diğer çabalarla birlikte böyle bir eylemle, dünya başka bir kitlesel deniz yok oluşunu önlemeyi umabilir.
Araştırmacılar, Penn ve Deutsch, çevresel değişime tepki olarak deniz türlerinin davranışlarını simüle etmelerine izin veren özel bir model kullandılar. Milyonlarca yıl önce meydana gelen Permiyen dönemi Büyük Ölümünü doğru bir şekilde simüle etmek için daha önce aynı modeli kullandılar.
Çoğu deniz türü, yalnızca belirli bir çevresel koşullar zarfını tolere edebilir. Hayatta kalabilmek için suda belirli bir miktarda oksijene ve belirli bir sıcaklık aralığına ihtiyaçları vardır. Bu zarfın dışında ölmeye başlarlar.
Bir organizmanın elverişli habitatı kaybolmaya başladığında, sayıları azalmaya başlar. Nüfus belirli bir eşiği aştığında, genellikle geri dönüş olmaz. Model, nesli tükenme risklerini hesaplarken tüm bu faktörleri hesaba katar.
Araştırmacılar, biri hafif ve biri şiddetli olmak üzere iki varsayımsal gelecek ısınma senaryosunu değerlendirdi. Şiddetli senaryo, çoğu bilim insanının şimdi ve yüzyılın sonu arasında artık olası olmadığını düşündüğü bir ısınma düzeyini varsayar. Yine de senaryolar, okyanusun sıcaklığıyla birlikte yok olma risklerinin istikrarlı bir şekilde arttığını gösteriyor.
Ayrıca, bu sıcaklıkları kontrol altında tutmanın hem yerel hem de küresel yok olma riskini önemli ölçüde azaltabileceğini gösteriyorlar.
Araştırmacılar Malin Pinsky ve Alexa Fredston, yine Science’da dün yayınlanan yeni araştırmayla ilgili bir yorumda , “toplumun karşı karşıya olduğu kilit seçimin” altını çiziyor.
“İklim değişikliği, aslında, türlerin Dünya’nın uçlarından uzaklaşmasıdır” diye yazdılar.
Çalışmada sunulan en iyi ve en kötü senaryolar arasında geleceğin nerede olduğu, toplumun önümüzdeki yıllarda yapacağı seçimlere bağlıdır. Dünyanın en iyi senaryoya ne kadar yakın olduğunu belirtiyorlar, “okyanuslardaki yaşamın geleceği için en acil sorulardan biri olmaya devam ediyor.”