Andre Gide'in Pastoral Senfoni ve Dar Kapı isimli eserleri, Cem Yayınevi tarafından birlikte basılmış.
Pastoral Senfoni, ismini Beethoven'ın aynı isimli bestesinden almakta. Hikayesi başlarda kesinlikle The Enigma of Kaspar Hauser filmini anımsatan Pastoral Senfoni, daha sonra çok daha değişik bir yöne gidiyor. Bir rahip, bir gün yolundan döndürülerek ölmek üzere olan bir yaşlı kadının son anlarına huzur vermek için metruk bir eve götürülür. Bu metruk evde, yaşlı kadın öldüğünde tamamen kimsesiz kalacak olan bir genç kız olduğunu fark eden rahip, genç kızın üstelik kör ve dışarıyla iletişim kuramayacak bir ruh hali içinde olduğunu da öğrenince kızcağızı yalnız bırakmak istemeyip kendi evine götürür. Genç kız sadece sobanın yanında dizlerine sarılarak oturmakta, saatlerini başka hiçbir şey yapmadan geçirmekte, kimseyle konuşmamakta, konuşulanları anlamamakta, kendi kafasının içindeki dünyada yaşamaktadır. Rahip, Gertrude adını verdiği bu kayıp ruhu ilk başta kurtarılması gereken bir yükümlülük olarak kabul ederken daha sonra kızın iç dünyasına ulaşabilmek için elinden geleni yapacak, genç kızın saflığını, duruluğunu keşfettikçe bu günahsızlığa karşı büyük bir hayranlık duymaya başlayacaktır. Çevresini göremeyen genç kıza doğanın güzelliğini Pastoral Senfoni aracılığıyla anlatan rahip ile Gertrude'un ilginç hikayesi çok güzel bir hikaye, şiddetle tavsiye ederim.
Dar Kapı ise belki Pastoral Senfoni'nin güzelliğinin yanında sönük kalıyor olabilir. Aslında olanaklı iken birtakım olaylar sonucunda umutsuz bir aşka dönüşen bir ilişkinin hikayesinin anlatıldığı Dar Kapı, özellikle "kafada yaratılan birini sevmek" olgusunu çok güzel örnekliyor. Dar Kapı'yı da beğendim fakat Pastoral Senfoni benim için okuduğuma daha mutlu olduğum bir hikaye oldu.