Ey sevgili!
Falımda çıkmıştın, fakat sana bunu nasıl izah etmeli? Yoksa “Rüyamda gördüm” mü demeliyim? Ya fala inanmıyorsan ya da “Rüyayla amel olmaz” dersen ben ne yaparım? Bir kitabın, senin adında başkahramanı vardı; ya da bir filmin başrolünde. Yolda çarpışıp notlarımız karışmadığına göre nasıl tanıyabildim seni? Anlat sevgili anlat nasıl tanıyabildim?
Bir kitapçıda son kalmış aynı kitabı ararken mi tanışmak istersin, yoksa kalabalık bir belediye otobüsünde sana yer vererek mi? Çok kıskanç olmalı mıyım sence? Seni mi dinlemeyim yalnızca; kalbimin sesine de kulak vermeli miyim?
Ey sevgili! Lütfen denizi sev, yağmurda yürüyüp; su birikintilerine sertçe basıp, fırlayan su damlacıklarını seyretmekten hoşlan. Birkaç da şiir yazmalısın bence, benim hikayelerimle karşılıklı okumak için. İyi yemek yapamıyor olabilirsin; ben makarna yapmayı iyi bilirim.
Kitap okumayı ihmal etmemeliyiz, altı çizili kelimelerimiz aynı olmalı, aynı yeri anlamayıp aynı yere soru işareti koymalıyız. En çok hangi tür okumalıyız ya da hangi yazar?
Elbette müziğimiz olmalı, ney taksimiyle girip gönlümüze, orayı ud ile delip geçmeli, heyecanlanmalıyız, etkilenmeliyiz saatlerce.
Az kalsın unutuyordum hay aksi, bir sonbahar günü bir çay bahçesinde karşılıklı masalarda çay yudumlarken de tanışmak ister misin, ey sevgili?
-Burak Salih Selçuk-