30 saniyede ne kadar çalabilirsin?
Yanlış yer, yanlış zaman, doğru ders.
Yumruğu çeneme vurduğunda biliyordum.
Vanessa ve ben bir köşeyi dönmüştük; Ipanema'daki pansiyonumuzdan sadece bir blok ötedeydik. Scooter doğrudan bize nişan aldı, kaldırımda farıyla bizi kör etti. Bir an, sadece dalga geçtiklerini sandım. Sonra salladı.
O gece çeneme buz tutup yastığıma ağladım. Vanessa çaresiz bir yüzle ortalıkta dolaşıp başını iki yana sallayarak beni kaldırımda gördüğünü hatırladı. Yurda giren ve çıkan insanlar arasında, kız arkadaşım ve ben birbirimizi teselli etmeye çalıştık. En azından çok değerli bir şey taşımıyordukkendimize söyledik. Sadece bir yumruk olduğu için şanslıyız, dedik. Rio'da saldırıya uğrama riskini biliyorduk ama bu, buna hazır olduğumuz anlamına gelmiyordu.
Ertesi gün, alçak sesle yapılan hataları kabul ederek hepsini tekrar gözden geçirdik: rehber kitapta kaçınılması gereken bir sokakla ilgili bir cümleyi nasıl atlardım; köşeyi döndüğümüzde biraz fazla sessiz olduğu hissini nasıl görmezden geldiğimi; kargaşada çantalarımızı nasıl hemen teslim edemedik; ilk etapta onları geceleri nasıl gezdirdiğimizi. Yolumuzu kötü seçmekten, karanlığın çok yaklaşmasına, tereddüt etmekten, farkındalığın kaybolmasına izin vermekten daha iyisini biliyorduk.
Aynı gün polise kaçakçıların yumuşak gözleri olduğunu söyledik.
Bir hafta sonra, güneşin suyu berrak ve “imkansız” bir şekilde mavi yapması gereken, sessiz olduğu Arraial de Cabo'da kahvaltı yapıyoruz. Ama güneş saklanıyor ve her şey gri.
30 saniyede olanların kafamızda 30 defa tekrarlama şekli var. Bizi takip etmenin ve her şeyi renklendirmenin, her şeyi çirkinleştirmenin bir yolu var. Diğer sokakların hoş sessizliğini açmanın, masum yüzlere karanlık gölgeler atmanın, arkamızdaki ayak seslerini daha yüksek sesle ve yaklaştırmanın, her hareketimizi bizi hedef yapan bir şeye dönüştürmenin bir yolu var.
Vanessa dün sadece markete yürüyerek panikledi. Orada neredeyse sokağın ortasında ağlamaya başladı. İnsanlar güpegündüz işlerini sürdürüyorlardı ve o, her bakışta ayak izlerini değiştirerek, onlara stratejik yollar çiziyordu.
Şimdi çay içiyor ve bir dilim kavun ısırıyor ve bana tam olarak neyin eksik olduğunu merak ettiğini söylüyor. Bu yolculuktan ne istiyoruz zaten? Kendimizi bu yerlere getirmemiz için bu kadar çok aradığımız şey nedir? Bunun bir daha olmayacağını nasıl bilebiliriz? Hasta hissediyor ve daha fazla dinlenmeye ihtiyacı var ve kavunu yatıştırıyor. Yatağına geri dönüyor. Kavunu atmasını izledim ve bu masaya başka neyi atmaya hazır olduğunu merak ettim.
"Zaten iyi bir gün değil," dedim gökyüzüne bakarak. Yalan söylemeyeceğim. Sadece mısır gevreğini çiğnemek çenemi acıtıyor. Brezilya benim fikrimdi. Şili'ye döndüğümüzde, biz buraya gelmeden önce tüm fotoğraflarda gülümsüyordu. Tüm bu grilerin geçmesini beklediğim için bencil hissediyorum.
Nefes veriyorum ve kahveme daha fazla şeker katıyorum. Bir yıllık yolculuğumuza sadece bir ay kaldık. Bir zamanlar bu ülkede üç hafta geçirdiğimizi ve onu sevdiğimizi düşünüyorum. Polis raporuna yazılmayan şeyleri düşünüyorum, bu yere duyduğumuz hevesimiz, bu insanlar, bu yolculuk. O 30 saniyede gerçekten neyin çalındığını ve olması gerekip gerekmediğini sorguluyorum.
Kupam yarı boş olarak kendi başıma oturdum, sadece bulaşıklarına baktım. Mısır gevreği kasesinde kalan sütü fark ettim. Bir sinek göbeklendi ve hayatı için tekmeliyor. İp gibi ince siyah bacakları her yerde sallanıyor, ancak kanatları zaten su altında. Cehennemde duası yok, Sanırım, mücadelesini izliyorum.
Bir kaşık alıp yavaşça gidiyorum. Kanatların hemen altını kepçe ile kenara çekiyorum. Onu kaseden kaldırıyorum. Topalladı ve kendi üzerine katlandı, bacaklarının sadece bir tarafı hala tekmeliyor. Küçük ıslak yığını elimin arkasına döküp izliyorum.
Önce bütün bacakları tekrar tekmelemeye başlar ve sonra bir şekilde ayağa kalkar ve kanatları damlar. Orta uzuvlarının (kollara benzemeyen ve bacaklara benzemeyen) ileri geri hareketini izliyorum. Bu orta uzuvlara tükürür ve onları öne doğru ovalar ve sonra onları arkaya doğru savurup aşağı doğru iterek geri iter.
Orta uzuvlarını yalar ve kanatlarını tekrar tekrar aşağı kaydırır, acele etmeden ve tereddüt etmeden sütü ovup kurutur. Artık ihtiyaç kalmayana kadar yapıyor. Sonra sinek, sanki havadan hafifmiş gibi bir helikopter gibi doğruca elimden kalkıyor.
Yukarı baktım ama gitti. Acaba bir beş gün daha mı yaşayacak, öğle yemeğine kadar bir örümcek yemeği olacaksa, mısır gevreği kasesinin etrafında vızıldamanın tehlikeleri hakkında bir iki şey öğrenmişse. Kendini suçlarsa, affederse. Yeterince akıllıysa - ya da yeterince aptalsa - korkacak kadar.
Birkaç saniye sonra sinek masaya geri döner, ama bu sefer Vanessa’nın bıraktığı tatlı kavunun etinin üzerine, tam da bıraktığı yere iner.