Başını kaldırınca iki göz olduğunu fark etti; burada, ancak burnuna kadar görünen, tüy gibi saçlarla kaplı koca bir kafa vardı: Bu bir cüceydi. Cücenin gözleri milletvekiline dikilmişti; sonra kısacık parmaklı, buruşuk avuçlu küçük bir el kalktı ve sanki onu çağırır gibi iki kez cama vurdu. Amerigo, acaba ona ne demek istiyor, diye merak etti. Bu cüce o yetkili adam hakkında ne düşünüyordu? Ve acaba bizim için, hepimiz için ne düşünüyordu?
Sayın milletvekili döndü, gözleri pencereye gitti, bir an için cüceye baktı, sonra başını çevirip uzaklaştı. Amerigo, "Oy veremeyecek biri olduğunu fark etti," diye mırıldandı, "onu görmek bile istemiyor, bakılmaya layık bulmuyor." "Evet sayın milletvekiliyle ben aynı taraftayım, cüceyse karşı tarafta." Bu düşünce içini rahatlatmıştı.
Cüce bir kez daha elini cama vurdu ama milletvekili artık o yana dönmedi. Kuşkusuz cücenin milletvekiline söyleyecek hiçbir şeyi yoktu; gözleri yalnız bakıyor, içlerinde herhangi bir düşünce okunmuyordu ama yine de sanki kendi sözsüz dünyasından ona bir haber ulaştırmak, ilişkilerden yoksun dünyasıyla onun arasında bir bağ kurmak ister gibiydi. Amerigo, "Yargıdan yoksun bırakılmış bir dünya, bizim dünyamız hakkında ne gibi bir yargıda bulunabilir acaba?" diye kendi kendini sorguladı.