Charles Darwin’in evrim teorisinden hareketle psikolojiye eklenen hayvan psikolojisi, Darwin öncesi dönemde pek üzerinde durulan bir konu değildi. Hayvanların zeka sahibi olabileceği, duygu barındırabilecekleri daha önceki dönemlerde düşünülmüyordu. Darwin hayvanların hayatta kalmak için zorlu çevresel şartlara uyum sağladığını söylediğinde ise hayvanlarda zeka ve zihin kanıtları aranmaya başladı.
Sir Francis Galton ile evrim teorisi, psikolojiye uyarlandı, evrimin toplumsal yönüne dikkat çekildi. Bireysel farklılıklar ve hayvanlarda zeka bulgusu olması, psikolojinin bir yönünün de hayvanlar ile ilgilenebileceğini gösterdi. Descartes’ın düşüncesi, hayvanların ruhsuz birer otomattan ibaret olduğu yönündeydi. Oysa Galton ve Darwin ile bu görüş kökünden değişti ve psikolojide hayvanlar için açılan yeni bir sayfa kendini gösterdi. İlerleyen dönemlerde ise hayvanlar ile pek çok psikoloji deneyi yapılmaya başlandı ve insanlardan daha etik olarak görüldüğü için denek olarak hayvanlar tercih edildi.
Hayvan ve insan zekası arasındaki benzerlikleri ortaya koyan bir kitap olan Hayvan Zekası da bu çalışmalara yakın dönemde George John Romanes tarafından yazılmıştı ve insan zekasıyla hayvan zekasının ve insanla hayvanın yapabileceklerini karşılaştırıyordu. Farklı kişilerin katkıları sayesinde hayvan psikolojisinin ortaya çıkışı ve gelişimi de hız kazandı. Bu sayede hayvanlar zekadan yoksun olan ruhsuz birer otomat gibi görülmekten uzak bir konuma yerleştirilmiş oldular.