PhilMacDPfotoğraf / deklanşör stoğu
Neredeyse her şehrin artık bir çeşit iklim hedefi var. Örneğin kuzey İngiltere'deki Manchester, 2038'e kadar sıfır karbon.
Ancak bu tür hedefler genellikle şehir sınırları içinde ve şehrin elektrik arzından kaynaklanan emisyonlara odaklanır ve bu şehirlerin tükettiği şeylerden kaynaklanan emisyonların çoğunu göz ardı eder: yurtdışında üretilen ancak Manchester'da satın alınan ve kullanılan bir dizüstü bilgisayarı düşünün veya uçakla uçmayı düşünün. Manchester'dan başka bir yere. Bu bir sorundur çünkü çoğu şehir, yollarındaki arabalardan ve tükettikleri elektrikten kaynaklananlar gibi yalnızca doğrudan emisyonları izler.
COVID-19 ekonomik kaosa neden oldu yönetimde veya yok olan ikonik cadde zincirleri ve havalimanları 115 milyar dolar kaybetti. Bu nedenle şehirler, işleri ve geçim kaynaklarını kurtarmak için ekonomiyi yeniden başlatmaya isteklidir.
İngiltere Şansölyesi Rishi Sunak, kısa süre önce kilitlenmeyi koruyan kişileri ekonomiyi canlandırmak için sıçratmaya çağırdı ve 2020'de insanları restoranlarda yemek yemeye teşvik eden Eat Out to Help Out programını başlattı. Mesaj basit: ekonomiye yardımcı olmak için tüketin. Sorun, tüketimin özünde iklim değişikliğiyle bağlantılı olmasıdır.
İklim değişikliği konusunda güçlü bir ulusal liderlik olmadan, birçok insan umutlarını şehirlere bağlamak. Ancak yalnızca doğrudan emisyonları dikkate aldığınızda, ne kadar yerel giderseniz, o kadar çok emisyonu kaçırırsınız. Birleşik Krallık'ın doğrudan emisyonları, bir şehirden diğerine 100 millik araba yolculuğunuzu veya akşam yemeğinde yediğiniz İskoç somonunun yetiştirilmesini ve taşınmasını yakalayabilir - ancak şehrinizin ayak izi büyük olasılıkla olmayacaktır.
ilgili içerik
Dmitry Kalinovsky / deklanşör
Büyük şehirlerin tüketime dayalı emisyonlarının üçte iki oranında azaldı önümüzdeki on yıl içinde iklim bozulmasını önlemek için. Bu kör nokta mevcut azaltma çabalarını baltalayan riskler çünkü tüketimde gelecekteki artışları - ve dolayısıyla emisyonları - kontrolsüz bırakıyor. Ayrıca, bu emisyonların sorumluluğunu başka yerlerden de dışarıya alıyor.
Öyleyse, tüketime bel bağlayan şehirler, aynı zamanda tüketime dayalı emisyonlarla da mücadele edecek şekilde salgından nasıl kurtulabilir?
Kolay kazanır, zor kararlar
Yakın zamanda bu soruyu araştırdık, Manchester'a odaklanmak. Önce şehrin uygulaması kolay olan bazı politikalar belirledik. Bunlar arasında, kamu kurumlarında ve okullarda düşük karbonlu gıdaların tanıtımı, yeni binaların yalnızca kesinlikle gerekli olduğunda ve düşük karbonlu malzemeler kullanılarak inşa edilmesini sağlamak için planlama düzenlemesinin kullanılması, aktif seyahat planlarının genişletilmesi ve ebikes kullanarak son kilometre teslimatını karbonsuzlaştırmak için teslimat şirketleriyle birlikte çalışılması yer alıyor. .
Tüm bunlar şehrin acil eylem alanı içindedir ve net bir iklim liderliği gösterebilir. Dahası, bu eylemlerin, pandemiden sonra çok önemli olacak, iyileştirilmiş halk sağlığı ve yeni iş fırsatları da dahil olmak üzere bir dizi başka faydası da var.
ilgili içerik
Ancak şehirlerin statükoya meydan okuyacak radikal ve zor kararlar almaya da başlaması gerekecek. Bunlar, ulaşılabilir olması için diğer şehirler veya kuruluşlarla lobi veya ağ kurmayı gerektirebilir. Büyüme öyküsüne ve onu destekleyen GSYİH gibi göstergelere meydan okuyarak, ekolojik olarak uygulanabilir hale getirmek için daha geniş tüketici ekonomimizi yeniden düşünmemiz gerekiyor.
Örneğin şehirler, tütün muamelesi için yüksek karbonlu mallara reklam verebilir. Bir şeyleri yalnızca kesinlikle ihtiyacımız olduğunda satın almalı, inşa etmeli ve kullanmalıyız ve doğrusal bir “çıkar-kullan-at” modelinden dairesel sistemlere geçmeliyiz. Bu tür değişikliklerin, atık yönetimi ve inşaata yönelik yeni yaklaşımlarla desteklenmesi gerekir. Şehir sınırlarının ötesinde ulaşıma baktığımızda, kimin seyahat etmesi gerektiğini ve bunu nasıl yaptıklarını düşünmemiz gerekiyor. Bu, yaşamlarımızın nasıl yapılandırıldığı ve hareketlilik, barınma ve iş arasındaki ilişki hakkında geniş kapsamlı soruları gündeme getiriyor.
Eşitsizliği görmezden gelemez
Tüketim temelli emisyonların zorluğunun özünde eşitsizliğe bağlı olduğunu biliyoruz. Küresel nüfusun en zengin% 10'u, bu emisyonların yarısından fazlasından sorumludur. AB içinde, vatandaşların en yoksul yarısının emisyonları 1990 ile 2015 arasında neredeyse dörtte bir oranında azaldı, ancak en zengin onda biri için% 3 büyüdü.
Şehirler görmezden gelemez. Süper zenginlerin yaşam tarzlarının değişmesi gerekiyor en dramatik ve en acil şekilde. Bu, Manchester için geçerlidir. çoğu multi-milyoner Londra dışında Birleşik Krallık'ta. Ancak, emisyonlarını durdurmak için politikaları hedefleyebiliriz: örneğin, havacılığın sorumlu olduğunu biliyoruz. süper zenginlerin emisyonlarının yarısından fazlası. Şehirler, çabalarını en çok hasarı verenlere odaklamak için sık uçan yolcu başlıkları gibi müdahaleleri zorlayabilir ve tartışmalı bir şekilde zorlamalı.
ilgili içerik
Daha da önemlisi, süper zenginler üzerindeki vergileri artırarak eşitsizliği azaltmaya çalışmak ve aşırı zenginler gibi ilerici politikalar uygulamak evrensel temel gelir zenginlerin savurganlığını sınırlayacak ve herkes için düşük karbonlu yaşama katkıda bulunacaktır. Şehirler, bu tür politikaları tek başlarına uygulama gücüne sahip değiller, ancak kesinlikle bu konuşmaların gerçekleşebileceği ve lobiciliğin başlayabileceği yerlerdir.
COVID-19, bir kriz karşısında mevzuatta, kuruluşlarda ve yaşam şekillerinde hızlı ve köklü değişikliklerin mümkün olduğunu kanıtladı. İklim değişikliği tehdidi böyle bir tepkiyi garanti ediyor ve bunun merkezinde, şehirlerin pandemiden kurtulmalarının, tüketimle sorunlu ilişkimizi sağlamlaştırmamasını sağlamak olacak. COVID-19 kurtarması, iklimin iyileştirilmesi ile de ilgili olmalıdır.
Yazar hakkında
İnsan Coğrafyası Öğretim Üyesi Joe Blakey, Manchester Üniversitesi ve Jana Wendler, Beşeri Coğrafyada Araştırma Görevlisi, Manchester Üniversitesi
books_economy