Wayward Strand oynamak, ayrıntılı bir saat mekanizmasında gezinmek gibi bir his veriyor. Bana her saat başı küçük bir kapının açıldığı ve bir araya gelen ve ‘küçük bir öpücük’ veren iki mekanik bebeği ortaya çıkaran guguklu saatleri hatırlatıyor. Esasen Wayward Strand böyle çalışır, ancak daha büyük ölçekte. Karakterler, genellikle sizin için görünmez olan önceden belirlenmiş yolları ve programları izleyerek katı rutinler üzerine kuruludur. Bir kesintiyi hoş karşılarlar – dostça bir şaka ya da yardımcı bir el – ama orada olsanız da olmasanız da işlerine devam edecekler. Dünya dönmeye devam ediyor ve hepsi bu.
Zamanın geçişini yakalamanın ilginç bir yolu ve Wayward Strand’de bu zamanı nasıl geçirmeyi seçtiğiniz, sizi beklememeye dikkat eden bir oyunda oldukça önemlidir.
Wayward Strand’de yaz tatillerinin sonunu annesinin işyerinde – Avustralya’daki küçük kasabalarının kıyılarına bağlı bir hava hastanesinde – geçiren on dört yaşındaki Casey olarak oynuyorsunuz. Casey’nin annesi ondan her bir hastanın odasına gitmesini ve onlarla biraz zaman geçirmesini, bir şeye ihtiyaçları olursa yardım etmesini, bunun dışında onlara biraz eşlik etmesini istedi. Darülaceze sakinleriyle sohbet, kibar küçük bir konuşma olarak başlar, ancak üç gün boyunca, yakında bu havadaki huzurevinin geçmişini, hikayelerini ve dedikodularını aramaya başlayacaksınız.
Casy biraz gergin bir gençtir, ancak bu, yaşlıların sizinle sohbet etmesini engellemez ve oyun, yaşlılıkta bizi kutsayan dürüstlüğü yakalamak için harika bir iş çıkarır (artık bir atış yapmamak olarak da bilinir) insanların senin hakkında ne düşündüğü hakkında). Bazıları, içinde dört şeker bulunan bir çay kadar tatlıdır, ancak genellikle biraz kaba, biraz kör olabilir, hobileri hakkında uzun nahoş şeyler söyleyebilirler ve ruhların onlarla iletişim kurmaya çalıştığını söylemekten hiç utanmazlar. TV seti. Gerçekte kendileri olmaları harika ve sıradan küçük konuşmalar sonunda gerçek arkadaşlığa dönüştüğünde hikayelerini, heyecan verici geçmişlerini, kaybettiklerini ve neden zeplinde olduklarını öğreniyorsunuz. Sıcak tüylerden bir kasa almaya hazırlanın.
Büyüyen arkadaşlıklarınız sayesinde, Wayward Strand’in kapsayıcı bir hikaye değil, birçok küçük hikaye anlattığı kısa sürede ortaya çıkıyor. Bunların hepsi gerçek zamanlı olarak gelişir ve onlarla istediğiniz gibi etkileşim kurabilirsiniz. Her gün zeplinde dolaşmakta, istediğiniz kişiyle konuşmakta ve merakınızı cezbeden hikayeleri kontrol etmekte özgürsünüz. Yaşlı insanlarla dolu bir hastane için çok fazla aktivite var ve geminin hayatlarına ve dedikodularına kapılmak eğlencenin bir parçası. Hastaneyi kim ve neden inşa etti? Hemşire geçen hafta neden aniden istifa etti? İki gün sonra uğrayan gizemli ziyaretçi kim?
ben aşk Bana biraz dedikodu ve bu cep boyutundaki gizemler Wayward Strand ile geçirdiğim süre boyunca beni besledi ve karakterlerin de onu sevdiği ortaya çıktı. Farklı konuşma parçalarından duyduğunuz küçük notları bir araya getirmek, oyunun birbirinden farklı hikayelerine ayak uydurmanızı sağlar. Komşular’ın bir bölümüne düşmüş gibisiniz ama eğer tüm karakterler havadaki bir yaşlılar evine emekli olsaydı.
“Herkes kendi programında olduğundan, genellikle dev bir hareketli parça makinesinde gezinmeye çalışıyormuşsunuz gibi geliyor”
Ayrıca inanılmaz derecede meraklı olmak için fırsatlar elde ediyorsunuz ve bu benim başarılı olduğum başka bir şey. Odalara göz atabilir, konuşmaları dinleyebilir ve telefon konuşmalarını “yanlışlıkla” duyabilirsiniz. Sık sık kafalarının üzerinde konuşma balonları olan ve gerçekte ne dediklerini duymak için yaklaşmak zorunda olan iki kişinin sohbet ettiğini görürsünüz. Herkes kendi programında olduğundan, genellikle dev bir hareketli parça makinesinde gezinmeye çalışıyormuşsunuz gibi gelir. Bir keresinde odasında Ida ile takılıyordum (kusursuz büyükanne titreşimleri olan sevimli, nazik bir ruh), bir grup hemşirenin ön büro etrafında toplanmaya başladığını gördüğümde – yoğun bir bakımevinde oldukça sıra dışı bir olay. Bazılarını kaçırıyor olabileceğimi fark ederek ana dram Konuşmamı çabucak bitirdim ve kulak misafiri olmaya koştum. Üzgünüm Ida, bana örgünden başka zaman bahsedebilirsin, drama hislerim sızlıyordu.
İlk oyununuzda (ve birden fazla oyun oynamanızı tavsiye ederim) bu anları gerçekten planlayamazsınız, ancak büyük FOMO almak yerine, havadaki hastaneyi aktivite ile canlı hissettiriyor. Ayrıca, bazı önemli ayrıntıları kaçıracağınız da çabucak ortaya çıkıyor – sonuçta, aynı anda her yerde olamazsınız – ancak her oyunda keşfedilecek daha çok şey var. İlk seferinde kaçırdığınız birinin hikayesinin bir dalı veya sizi tamamen ima eden bir arsa dizisi olabilir. Her şey o kadar sıkı bir programda ki, üç günün tamamını hiç kimseyle etkileşime girmeden ve sadece çevrenizdeki aktiviteyi dinleyerek geçirebilirsiniz.
Tek şikayetim, manuel kaydetme olmaması, yani ilerlemenizin kaydedilmesi için her oyun içi günü tek seferde oynamanız gerekeceği anlamına geliyor. Kısa aralıklarla oyun oynamayı seven biri olarak, bu ideal değil, ancak her gün bir saatten biraz fazla sürdüğü ve oyunun başından sonuna kadar yaklaşık 4 saat sürdüğü için kesinlikle yıkıcı değil. Görünüşe göre oyun hiç kimse için durma rolünü oldukça ciddiye almıyor.
Wayward Strand hoş karşılanmaması gerektiğini biliyor ve ben tamamen yenilenmiş hissederek ayrıldım. Koridorlarda, hasta odalarında ve zeplin iç kısımlarında gerçek zamanlı olarak gezinmek için birkaç saat harcamak eğlenceli bir mekanizmadır ve oyunun zamanın geçişi, genç olma ve yaşlanma ile ilgili daha geniş temalarıyla el ele gider. Bir hikayeyi konuşmalarda bulunan ayrıntılar ve kulak misafiri olunan diyalog parçaları aracılığıyla bir araya getirmek harika hikaye anlatım araçlarıdır ve bir kez oynayıp tatmin olsanız da, sunduğu her şeyi gerçekten keşfetmeniz için birkaç oyun tavsiye ederim. Bir avuç oyunumdan sonra, dürüstçe daha büyük bir bütünü bir araya getirdiğimi hissettim ve sonunda bu saatli makinenin merkezinde atan kalbi anladığımı hissettim.
Kaynak : https://www.rockpapershotgun.com/wayward-strand-review