Mach’ın dünyayı tözsüz, yalnızca duyu izlenimleri üzerine kurulmuş olarak kavrayışının izlenimci [empresyonist] tınısı, bilim insanlarının yanı sıra zamanın sanatçılarını da muhtemelen etkilemiştir, öyle ki Egon Friedell şu sözleri sarf etmekle durumu en nihai biçimde özetlemiş olmaktadır: ”İzlenimciler Mach’ı resmediyorlardı.”
Eğer bir mistik, tüm kavramların ötesinde veya üstünde olan deneyimler yaşadığını iddia ederse, söyledikleri yadsınamaz. Ama o da bu konuda konuşamaz, çünkü konuşma, kavramlarla kuşatma, bilimsel olarak sınıflandırılabilen olgulara [Tatbestände] dayanma anlamına gelir. 
Metafizik (sözde) önermeler "bir gerçekliği ortaya koymazlar", ne varolan (bu durumda doğru önermeler olurdu) ne de varolmayan (bu durumda en azından yanlış önermeler olurdu) bir durumu dile getirmezler; bunlar "bir yaşam bilincini ifade ederler".
Önemli olan şey, yaşam bilinci için sanatın uygun ama metafiziğin yetersiz bir ifade aracı olduğunun anlaşılmasıdır. Metafizikçiler doğru ve yanlışın söz konusu olduğu bir alanda hareket ettiklerini düşünmektedirler. Halbuki gerçekte hiçbir şey söylememekte, tersine bir şeyi sanatçı gibi dile getirmektedir.
Öncelikle, Pinhan yayınlarının çeviri eksiği olan düşünce tarihi içindeki her konuya yine başarı ile eğilmeye devam ettiğini not düşeyim.
Kitabın içeriği felsefeden metafiziği tamamen koparmak isteyen Mantıksal Pozitivizm'in yani "Viyana Çevresi"nin kendilerini dünyaya duyurduğu bildiriler üzerine kurulu, alt başlık olan Program Yazıları da zaten bunu belirtiyor.
Kitabın biçimsel şekli üç kısımdan oluşuyor. İlk bölüm Viyana Çevresinin genel tanıtımı/tarihi şeklinde oldukça öğretici derli-toplu bir ön hazırlık şeklinde.
İkinci bölüm üç ayrı program bildirisinden oluşan kitabın asıl kısmı. İlk kez konuyu okuyanlar için bazı bölümler ağır veya sıkıcı gelebilir ama konuyla önceden bilgili iseniz bu ağırlık tam tersi olumlu etki yapacaktır.
Son bölüm ise "Mantıksal Pozitivizmi Aşmak" adı ile bir Viyana Çevresi eleştirisi. Ancak konuya adındaki ince imada olduğu gibi, Mantıksal Pozitivizmi yoldan kaldırılması gereken bir engel gibi görmeden orada olmasaydı eksik kalacağımız ama artık aşılması da gereken bir düşünce olarak yaklaşılmış diyebiliriz. Bu yazının dili biraz rahatsız edebilir, "anlaşılmaz felsefi ağır bir dil" değil ama "akademik gösteri amaçlayan aşırı bir dil"le oldukça zorlama bir terminoloji kullanılmış ve sanki sadece akademik çevreye yazılmış havası veriyor.
Güzel kitaptı. Epistemoloji ile ilgili ince ama dolu bir kitaptı. Viyana çevresi sayesinde o dönemin tarihi bir felsefi grubundan da haberdar olmuş oldum. Özellikle kitapta pek çok yerde vurgulanan Wittgenstein ve dilin epistemoloji ile ilişkisine oldukça yer verilmiş. Beğendim.