Dyatlova kartındaki trajik olaylar 50 yıldan fazla. Ancak bu gizemli olay unutulmaz, bu konuyla ilgili internetteki binlerce bağlantı bunun kanıtıdır. Kuzey Uralların dağlarında dokuz gencin esrarengiz ölümü hâlâ birçok kişi tarafından ele alınmaktadır.
İlk bakışta, bunun paroşial bir tema, Ufomans ve paranormalschik’in çoğu olduğu anlaşılıyor, her şey böyle olacak, ama “Ölüler yalan söylemez…”. Dokuz turistin ölümü öylesine gizemli ve sıradışıdır ki, bu grup cinayetinin araştırılmasının sadece tümcül yetenekleriyle efsanevi Sherlock Holmes'un gücüyle ilgili olduğu açıklanamayan birçok gerçek var.
Olayların komplo fantastik bir gerilim layık, ev ve ceza sürümleri hemen kaybolur. Resmi soruşturma bile Shakespeare'in değerli bir trajedisinin formüle edilmesiyle sona erdi: “........ turistlerin ölümünün nedeni insanların üstesinden gelemediği temel güçtü.”
Soruşturmayı sonlandırmak için verilen bu karardaki paragraf:
Eşsiz bir durum - sağır Ural dağlarında 50'ten daha önce meydana gelen iç trajedi, unutulmaz, ayrıca aktif olarak tartışılıyor ve birçok araştırmacının dinlenmesini sağlamaz. Bu fenomen için tek bir açıklama var, bu olaylarla tanışan herkesin sorumsuz bir endişe ve tehlike duygusu var. Bilinmeyen tehlikelerin böylesine sezgisel ve bilinçaltı bir şekilde tanımlanması tüm insanlığın genetik bir özelliğidir, aksi takdirde biyolojik ve sosyal bir tür olarak hayatta kalamazdı.
Gizli malzemeler değil
Dyatlov Geçidi'ndeki olayları analiz etmek için birçok gerçek materyal var (burası şimdi deniyor), sır değiller ve her şey kamuya açık, bu belgelere dayanan versiyonlarda kafanın karışması son derece kolay. Bu nedenle, hiçbir etkinlik sürümü olmadığı sürece, sürümler zaten yeterlidir, herkes kendi olayına göre etkinlik sürümünü seçebilir.
Bu trajedinin gerçekten muhtemel versiyonlarının çemberini keskin bir şekilde daraltan sadece doğru değerlendirme sadece birkaç kilit gerçeğe odaklanacağız. Bu gerçekler, bu konuyla ilgilenen herkes tarafından bilinmektedir, ancak gerçeklerin arkasında koşullar vardır ve bu makale koşullar ile ilgilidir. Herkesin bu şartlara dayanarak sonuç çıkarmasına izin verin, elbette, malzemenin ikinci bölümünde kendim ve bunun hakkında da kendim yaptım.
Bu trajik olayların sebebinin adının bilinçaltında okuyucunun görüşüne baskı yapmaması için “tarafsız” diyoruz. Malzemenin ilk bölümünde, bu “Faktör” ün doğasını anlamaya çalışacağız, işte temel şey insan yapımı, doğal ya da makul olup olmadığını anlamaktır. Ayrıca, asıl soruya cevap vermeye çalışacağız: turistlerin onunla buluşması bir kaza mıydı yoksa planlı bir temas mıydı?
“Eh… öyle değil, o adamlar gibi değil! .....”
Doğa yürüyüşü planına göre, turistler geceyi Auspie Nehri'nin baş sularında orman sınırında geçirmek zorunda kaldılar, Otorten Dağı'na tırmanmak için gereksiz şeyler içeren bir saklama kabı kurmak için. Aslında, bu andan itibaren, hafif sırt çantaları ile hareket ederek, geri dönerken üç gün sürmeleri beklenen Otorten Dağı'na tırmanmaları başladı:
- İlk gün, labazadan Otorten Dağı yamacına yürümek zorunda kaldı.
- Tırmanılacak ikinci günde,
- Üçüncü gün, Auspii nehri alanındaki eşyalarınız için labazaya geri dönün.
İşte rota uygulaması:
Yolun günü
Tarih
Parçanın adı
Hareket yöntemi
Prima, Not
1-2
Sverdlovsk-Geceyarısı
Tren
Tüm tırmanış için üç gün ve üç gece geçirmek planlandı (çıkışla ilgili öğeler kırmızı olarak işaretlenmiştir).
Resmi soruşturma ve arkasındaki tüm olayların ardında, 1 Şubat ayındaki 2'teki 1959 gecesi trajik kaza tarihi olarak kabul edildi. Bu buluşma, yalnızca, Ocak 31 tarihli orman sınırındaki bir geceleme ve Şubat 1 tarihli bir duvar gazetesiyle ilgili bir geceleme yürüyüş günlüğüne yapılan son girişe dayanmaktadır.
Araştırmacıların mantığı basittir - Şubat 1'tan sonra kayıt yoksa, hayatta başka kimse kalmaz.
Geceyi Ocak 31 ile Şubat 1 arasında, çıkışın başladığı ormanın sınırında geçirecek yer keşfedildi. Ayrıca turistlerin Otorten Dağı'na tırmanmak için gereksiz eşyalarını depoladıkları bir depo da vardı.
Bu olayların tüm araştırmacılarının genel görüşüne göre, Şubat ayında 1 turistler bir depolama kulesi düzenlediler ve Holatchahlyu Dağı'nın eteklerine gitti (yükseklik 1079). Geceyi orada düzenlediler ki bu onlar için sonuncuydu. İşte kurtarma görevlilerinin dün gece bulunduğu yerde bulunanların bir resmi (bundan böyle ceza davası içerisindeki tüm materyaller):
Güzergahı geçme planına göre, bu bölgelerde yaklaşık bir gece kalmanın, çıkıştan sonra geri dönüş yolunda (Auspi Nehri'nin başörtüsü) olduğu varsayıldı.
Ancak, istisnasız olarak, araştırmacılar turistlerin bu yerde çıkıştan önce durduklarına ve bunu haklı çıkarmak için inanıyorlar, rotada hatalar, turistlerin uyuşuklukları, hızlı bir şekilde depolama alanı kuramamaları ve diğer olumsuz koşullar.
Ya da belki ölüler hakkında kötü konuşmak gerekmez, belki her şey plana göre ve yükselişin ardından gecenin bu yerine göre gider? Bu seçenek birçok gerçek tarafından belirtilmiştir.
Bu belki de en önemlisidir, çadırın kurulduğu yerde yapılan turistlerin fotoğraflarına bakın, soruşturma bunun terk edilmiş çadırın bulunduğu yer olduğuna ve fotoğrafın Şubat 1 akşamı çekildiğine inanıyor:
Bir uzman bile bu alandaki eğimin ve çadır alanının karındaki gömü seviyesinin bu fotoğrafta uyuşmadığını görebilir, kurtarıcılar tarafından terk edilmiş çadırın tespiti sahasında çekilen resimde görülüyor.
Bunlar farklı yerler.
Eğer öyleyse, rota planına göre turistler Otorten Dağı'nın eteklerinde iki gece geçirmek zorunda kaldılar ve turistlerin bu anın geldiğini varsaymak mantıklı. Çadırın açıldığı yerin fotoğrafı aslında 1 Şubat ayında, ancak başka bir yerde, Otorten Dağı'nın yamacında yapıldı.
Geceyi Şubat ayında 1 üzerinde 2 ile geçirdiler, Şubat ayında, Otorten Dağı'nın Şubat ayında 2 öğleden sonra planlanan yükselişini yaptılar, bir kez daha geceyi bu yerde geçirdiler ve Şubat ayında 3 depoya geri döndü. Fakat görünüşe göre bir günde labazaya ulaşamıyorlardı (yaklaşık bir buçuk kilometreye ulaşamadılar) ve kurtarıcılar tarafından bulunan bir yerde geceye kalktılar.
Bu yüzden, olayların gerçekte, Şubat 3 ile Şubat 4 arasındaki geceleri gerçekleşmesi oldukça muhtemeldir.
Soruşturmanın yaptığı gibi ve müteakip tüm araştırmacıların izlediği varsayılırsa, yükselen deneyimli turistlerin ilk günlerinde rota planını yanlış kaçırdıklarını, bunun doğrulayan doğrudan bir gerçek olmadığını söyledi. Hepimizin aynı tecrübeye sahip olduğunu varsayalım ki, programın devam ettiğini ve geceleme yerlerinin belirtilen rotaya denk geldiğini varsayalım.
Fakat bu bir gerçek değil, bu bir varsayımdır, şimdi böyle bir olayın buluşmasını destekleyen gerçekler hakkında:
“İlk olarak, bu son bulunan belgenin içeriği - tarihli 1'un“ Savaş Sayfası ”. Otorten Dağı'nın çevresi hakkında konuşuyor. Hedeften çok uzak olmayan 15 kilometresinde (terkedilmiş çadırın tespit edildiği yerde), Otorten Dağı'nın çevresi hakkında konuşabiliriz, çünkü ona daha fazla yaklaşmanız gerekir.
- İkincisi, “Savaş sayfasında” alaylı bir şekilde sobanın kurulumuna ilişkin kayıtlardan bahsedilir. Bu olayın büyük olasılıkla 1 şubat akşamları soba takılı olduğu düşünüldüğünde, önceki gece konaklamalarına atıfta bulunulması şüphelidir. Ancak trajedi alanındaki çadırda soba kurulmadı.
- Üçüncüsü, çadırda sadece bir kütük bulundu, dağlardaki günün 2-3'ini dağlarda geçireceklerse, ağaçsız kırlarda onlarla birlikte bir kütük alabileceklerdi. İade sırasında tek kaldığını kabul etmek daha kolaydır.
- Dördüncüsü, yiyeceklerle aynı durum, depoda kalan şey buydu:
1 Yoğunlaştırılmış Süt 2,5 kg.
2.Cannedeki konserve etler 4 kg.
3.Sahar - 8 kg.
4 Tereyağı - 4 kg.
5 Pişmiş sosis - 4 kg.
6 Tuz - 1,5 k.
7 Kissel-kompostosu - 3 kg.
8.Cat yulaf ve karabuğday 7,5 kg.
9 Kakao 200
10.Coffee - 200
11.Tea - 200 gr.
12.Koreyka - 3 kg.
13 Kuru süt - 1 kg.
14 - Şeker kumu - 3 kg.
15. Krakerler - 7 kg ve Erişte - 5 kg.
Ancak çadırda ne bulunur:
1, iki çantada Sukhari.
2 Yoğunlaştırılmış süt.
3.Sahar, konsantre oluyor.
Çadırda garip ve zavallı ürünler grubu ile birlikte depoda kalan bolluk. Turistlerin çıkışta herhangi bir konserve yiyecek veya sosis almadıklarını, ancak yalnızca bir labirentte bırakılan 100k'teki bir parçadan sadece 3 gram loin farz edersek ...
Yüz gram bel, Tempalov V'in ifadesinde belgelenmiş bir gerçektir. I. 100 çadırında bulunan kıyılmış ve yemiş olmayan gram gramdan bahsetti, mantıksal bir açıklama sadece bir tane olabilir, turistler onlarla en son çıkan ürünleri bitirdi.
- Beşinci olarak, bir deponun kurulum yerinden bir buçuk kilometrelik bir mesafeden uzaklaşmak (aynı numara trajik bir geceye girdi) ve geceyi durdurmak mantıksızdı. İşte yükselişin gerçekleştiği koşulları gösteren turistlerin bir fotoğrafı:
Koşullar elbette aşırı, ama karın derinliği, rüzgar yükü ve hafif bir yükseliş, böyle durumlarda saatte 2-3 kilometre geçmesini mümkün kıldı.
Depodan, terkedilmiş çadırın bulunduğu yere, bu mesafeden, bu mesafeden, resimde görülen koşullar altında, turistler 30-40 dakika boyunca yürümek zorunda kaldılar ve bu mesafeden bir saatten fazla harcayamazlardı.
Bir grup 9 tecrübeli turistin böyle bir şey düşünebileceğini varsaymak saçmadır - geçişe bir saat harcamak ve gece yerleşmeye başlamak.
Bir rotada gitmemek daha mantıklıydı, ancak deneyimli ve makul insanlardı.
Bu trajediyi 3'tan Şubat 4'a çıkarmanın varsayımına aykırı olacak tek bir gerçek yoktur; labaz'a dönerken, yalnızca dolaylı koşullar vardır, işte bunlar:
- Turistlerin günlüklerinde neden Şubat ayından bu yana hiçbir şey olmadığı açık değil 1. Fakat basit bir yorgunluk olabilirdi - buna bağlı değildi ve yoldaki aşırı koşullar epistolar türe girmemize izin vermedi. Aslında Şubat 1 sadece "duvar gazetesi" olarak yazılmıştı. Soruşturma mantığını takip etmelerine rağmen, o gün çok fazla zaman geçirdiler, çünkü araştırmacılara göre turistler bütün gün depoya girdiler.
- Kampanya hedefinin başarısı hakkında resim yok. Ama kesinlikle olması gerekirdi. İnternet'in materyalleri, 6 filmlerinde bulunan tüm karelere sahiptir, sonuncusu (ve belki de sonuncusu ...) kesinlikle daha önce bahsedilen bir çadır için karda bir yerin temizlenmesinin resmidir.
Çıkmaz sokak? Hayır, turistlerin her kamera için birkaç film şeridi vardı, bu bobinler bir teneke kutuda bulundu, bobinlerden biri çadırın yakınında bile bulundu, hala bazı tür filmlerin çekimleri var (“toplu çekimler” olarak gözüküyor). Dolayısıyla, yürüyüş sırasında çektiği her şeyin uygun olduğunu iddia etmek imkansızdır, üzerinde bilmediğimiz başka filmler vardı.
Kameralardaki trajedi sırasında iki filmin kesinlikle olduğunu bilmiyoruz, arama motorları incelemede üç kamera vermişler: 34,27.27. 34 çerçeveli bir film var, “ateş topu” nun en ünlü şöhretli karesi var, ancak 27 çerçeveli film yok, farklı sayıda kareye sahip filmler var.
Dahası, çadırda bulunan dört kameraya ek olarak, bu kamera araştırma materyallerinde görünmese de, beşinci bir kamera vardı, Zolotarev’in vücudunun resminde açıkça görülüyor. Buradaki çerçevelerin korunmadığı, akan su içinde olduğu, ancak Otorten Dağı'nın fethinin görüntüleri olduğu ve sadece içinde olabileceği açıktır.
Tarihin bu yorumu bu trajik olayların genel resmini değiştirir mi? Pratik olarak değil, ama belki de bir grup turistin sorunları, trajedi gecesinde görünmedi, ama daha önce? Dönem boyunca neler olduğunu bilmiyoruz ve bunlar iki hatta üç gün.
Bu dünyada hiç kaza yok, her adım bir iz bırakıyor ...
Şaşırtıcı bir şekilde, Dyatlov Geçidi'ndeki olaylar iyi belgelenmiştir, tanıklar var, ceza davasında materyaller var. Ancak gerçek, olaylar dizisinde sadece bir bağlantı noktası değil, aynı zamanda koşulların toplamıdır. Bu açıdan, temel olguların değerlendirmesine yaklaşalım.
İşte açıklanamaz gerçeklerden biri:
Grup, geceleri çadırı tepeden aşağı terk etti. Trajedi alanının keşfedilmesiyle birlikte, dokuz turistin en az yarım kilometre boyunca (bazı görgü tanıklarına göre, neredeyse bir kilometreye kadar) bir iz zinciri kalmıştır.
Turistler yalınayak yürüdü (çoğu ayakkabı olmadan, ancak sıcak çoraplarla).
İşte arama operasyonunun bir üyesi, ilk olarak trajedinin yerini keşfeden ve buna bağlı olarak doğal, istenmeyen formda izler görebilen (Boris Xlobov 01.06.2006 ile bir sohbeti kaydetme):
WB: Çürüme nasıl gitti? İşte olanlar. Eğer bu bir çadırsa, fakat yatayda, - biraz dağılıyorlardı?
Yokuşta yürüyorlardı, yürüyorlardı. Ya da çürüme yönünde mi?
BS: Ben çürüme yönünde düşünüyorum.
WB: Bu, çürüme merkezli sanki?
BS: Evet. İzler de tek tek değildi. Onlar ... her biri kendi yörüngesi boyunca uzanan bir çizgi idi. Anladığım kadarıyla. Sanırım kuvvetle arka rüzgâra itildiler. Ve hiç ayakkabısı yoktu - birisinin bir ayakkabısı vardı, birinin çorapları vardı, tanımadığım biri ..... Bence kimse ciddi bir ayakkabı bulamadı.
Bu izler, sıkıştırılmış kar sütunlarına benziyordu; bu, turistlerin gevşek kar boyunca yürüdüğü anlamına geliyordu; bu daha sonra rüzgar tarafından esiyordu ve yalnızca sıkıştırma nedeniyle izlerin altında kaldı. İşte izler:
Bu arada, sıkıştırılmayan ve conta biçimindeki bu karakteristik izler sadece gevşek ve “yapışkan” karda meydana gelebilir, bu da dağdan uçuş sırasındaki sıcaklığı gösterir - eksi 10 dereceden fazla değil. Böylece turistler bu kadar kötü giyiniyordu, tecrübeli insanların bir grupta donması, boşanmış bir kamp ateşine erişmesi, rüzgârın olduğu bir ormanda donması neredeyse imkansızdı.
Ve böylece, hareket yolu basit, izler paralel zincirlere girdi. Bu bir gerçek şu ki, bu geri çekilmenin ormanın sınırına indiği açık olmayan koşullar hakkında:
Dokuz kişi konuşlandırılmış bir sistemde yürüyordu, ancak derin karda izleri takip etmek daha kolaydı. Bu, aşırı faktörün hareketin her zaman etki ettiği ve insanların içgüdüsel olarak tehlikeden kaçmak için maksimum hızla kaçmaya çalıştıkları, hiç kimsenin son olmak istemediği anlamına gelir.
Böyle bir durumda, insanları çadırın dışına sürükleyen tehdidin kaynağının yeri açıktır - sırtlarının arkasında bir yerde. En yakın barınağa gittikleri açıktır ve hareketin amacı (barınak) grubun tüm üyeleri tarafından açıkça ayırt edilip gerçekleştirilmiştir.
Pistlerin yönüne bakıldığında, çadırdan gelen turistler doğrudan glen'e (sığ dağ geçidi) geçti. Garip bir şekilde, ormandan bir kilometreden daha az bir mesafedeydiler ve orman yönüne doğru gitmiyorlardı, ağaçsız bir uçurum yönünde ilerliyorlardı ve yol iki kat daha uzun. Bazı nedenlerden dolayı hepsine güvenli bir barınak tam olarak bu yere yerleştirilmiş gibiydi. Ve görünüşe göre, ilk varsayımlarında yanılmadılar. Bu, dağın en derin bölümündeki çam dalları ile kaplı küçük ağaçların gövdelerinin cihaz döşenmesi gerçeği ile kanıtlanmaktadır.
Hareketin amacına gelince, her şey açık - yakın çevredeki en karanlık ve en alçak yer burası. Tanınmış bir ifadeyi şöyle ifade ediyorum: “Bana nerede kaçtığını söyle, ben de kimden kaçtığını anlatacağım.”
Böylece temel güçten kaçmazlar, tehdit doğrudan görsel temasla ilişkili olan aşırı faktörden kaçarlar. Çadırdan ayrılışta turistlerin amacı, sadece aşırı faktör bölgesinden çıkmak değil, saklanmaktı. Turistlerin bu aşırı faktörün etkisini beklemek için kendilerini inşa ettikleri barınağı değerlendirecek bir fotoğraf:
Aysız bir gecede, net bir yıldızlı gökyüzünün ideal koşullarında bile, bir şey görmek zordur. Engebeli arazide bir buçuk kilometre düz bir çizgide, derin karda, karanlıkta koşmak neredeyse imkansızdır.
Bunu yapmak için, en yakın zirvelerden gelen güçlü bir ışığa ihtiyacınız var ve arkadan gelen ışık, sonra kaçtıkları vadi, gizlenecek gölgeli bir yer haline gelecektir.
İki faktörün varlığı - tehdit ve vurgu birbirinden neredeyse hiç ayrı değildi, tek bir faktördü, turistlerin en yakın gölgeye koştuğu gerçeği bunu doğruluyor.
Ve hiçbir mucize ve çok nadir rastlantılar yok ... ...
Trajedinin son bölümünde, birkaç turistin doğrusal hareketinin benzer bir gerçeği var. Belli bir hedefe doğru hareket ederken üç kişi öldü. Bedenleri ve son hareketlerine (ateş) başladıkları nokta mükemmel düz bir çizgide bulunur.
Eğimi yukarı doğru ya çadıra ya da turistleri çadırın dışına sürükleyen tehlike kaynağına geri taşımak mümkündür, üçüncü verilmez. Yukarı doğru hareketin amacı bir çadır olsaydı, o zaman büyük olasılıkla kendi izleriyle geri dönmeye giderlerdi, hızlı bir şekilde ulaşmak için başka garantili bir yolu yoktur. Fakat izleriyle dönmediler.
Hareketlerinin düzlüğü nereye gitmeleri gerektiğini açıkça gördüklerini gösterir, ancak net bir kılavuz onların düz bir yöne dayanmalarını sağlayabilir. Karanlıkta karda bir çadırın bir kilometreden daha uzağında görülmesi imkansız.
Böylece çadırlara gitmediler, ancak onları dağdan sürükleyen tehlike kaynağına gittiler, “faktöre” gittiler.
Ne yazık ki, soruşturma tam davanın koşullarının haritasına kayıt yapmadı, yalnızca iki el yazısı planı vardı, aşağıda bunlardan biri. Üzerinde .хД, .хС .хК, turistlerin cesetlerinin tespiti noktaları, çarpı bir Noel ağacı, köknarın altındaki ateşin yeri burası.
Bu dört nokta, en yakın tepelerden birine doğru, çadırın önünden geçen ideal bir düz çizgiye yerleştirildi, görünüşe göre oraya gittiler, büyük olasılıkla tehlike kaynağı oradaydı.
Şema, üçüncü taş sırtı sonunda turistler tarafından kaybolan fenerin tespit edilme noktasını göstermektedir ve orman çizgisi noktalı çizgidir ve dere akışındaki bu sınır turistlerin döşemeyi yaptığı yerdir.
Çadır, kaybolan el feneri, döşeme yeri de mükemmel bir düz çizgi oluşturur. Bu gerçek, izlerin çürümeye girdiğini ve görünür alan boyunca basit olduğunu savunarak Slobtsov'un sözleriyle iyi bir şekilde uyuşuyor.
Soruşturma materyallerinden şema:
Ve böylece, aysız bir gecede turistlerin düzlükteki engebeli arazideki hareketlerinin düzlüğünü belirten zaman ve yer ile ayrıldık.
Tabii ki, her şey rastgeleliğe bağlanabilir, fakat kural olarak rastgelelik bilinmeyen bir kalıptır. Bu durumda, turistlerin bu doğrusal hareketleri yalnızca trajedi boyunca iyi görünürlük varsayımı ve bu iyi görüşün tam anlamıyla turistleri çadırın dışına sürükleyen tehdidin kaynağı olarak sağlandığı varsayımıyla açıklanabilir.
Özetle, çadırdan kaçmaya neden olan faktörün görsel özelliklere sahip olduğu (oldukça parlak bir parıltı) olduğu söylenebilir. Ek olarak, bu faktör uzun süre boyunca hareket etti ve üç turistin dağa dönme girişimi sırasında bile alanı aydınlattı.
Korkutucu - ilginç.
(biraz duygu)
Ve böylece, tam güçte olan turistler dağın aşağısındaki çadırdan bir buçuk kilometre uzaklaştı ve durdu. Yani, bu yer oldukça güvenli görünüyordu, aksi takdirde dallardan döşeme inşa etmeye ve ateş yakmaya başlamazlardı. Ancak ateş ve döşeme arasında neredeyse yüz metre var ve döşeme tüm 9 grubu için tasarlanmamıştır.
Böylece, bu kritik anda grupta iki strateji olduğunu söyleyebiliriz; ilki gizlemek (“dışarı çıkmamak” olarak adlandırılır), ikincisi ise kendini bulmak (ateş yakmak) ve kendilerini korkutan olguyla temas kurmaktır.
İnsanların bu gruplara dağılmasının bir göstergesi, ilkinde “düşük profilli kalmaya” karar verenler, bunlar en yetişkin turistler, ikinci grup, ilginç, genç öğrencilerden oluşuyor.
Grubun aşırı bir durumdaki bölünmesi, çadırdan çıkmalarına neden olan standart dışı bir fenomenden bahseden çok karakteristik bir gerçektir, çığ gibi, bilinen bir ayı, bir kardan adam gibi bilinmeyen bir biyolojik nesne, en sonunda bir kardan adam gibi bilinmeyen doğal bir temel güç değildi.
Alışılmış davranış kalıplarına uymayan standart olmayan bir durumla ayrıldılar ve her grup, yaşam tecrübeleri nedeniyle bu duruma kendi yollarıyla tepki verdi.
İşte bu iki gruptaki liderlerin karakterini en iyi şekilde yansıtan son kampanyalarından seçilen özel fotoğraflar:
Bu, Dyatlov kampanyasının liderinin fotoğrafı ve bir grup genç insanın lideri olmuş gibi görünüyor.
Fakat aynı zamanda deneyimli bir turizm eğitmeni, bir profesyonel ve sadece bir yetişkin olan Zolotarev vardı, işte ön plana sahip bir resim:
Görünüşe göre daha yetişkin ve rasyonel turistlerden oluşan bir grup lideriydi.
Bu arada, Rakitin'in “İzi takip eden ölüm” tarafından çok ayrıntılı, ama oldukça tartışmalı bir materyalde, Zolotarev'in KGB subayı olduğu ve gizli çalıştığı gerçeğinin köklü bir versiyonu var. Eğer bu doğruysa, KGB’nin bir grup öğrenci için neye ihtiyacı vardı? Sovyet karşıtı duygularını kesinlikle gözlemlemiyor, bu sıradan bir muhbir, normal bir subay değil. Burada yine Rakitin’le aynı fikirdeyim, Zolotarev bir görevdeydi, bu onun hakkında yazdığı şey değildi, kurgu denen şey bu ...
Her durumda, TurBaz’ın basit ve düzenli bir eğitmeni olsa bile, bu durumda bile rotanın geçtiği alan hakkında yeterince eksiksiz bilgi edinmiş olsa da, bu bilgilerden bir şeyin onu beklemede tuttuğu ve bu yüzden zamana göre tamamen giyindiği ortaya çıktı. trajik olayların başlangıcı.
Geziye katılan diğer bir yetişkin katılımcı, Zolotarev ile birlikte fotoğrafta olan Thibo-Brulyon'du:
Sadece bu konuda son görüşmeleri bu kampanyayla tanışan insanlar arasında kesin bir dostane eğilim olduğu hemen bellidir. Anlaşılan onlar, yaşlılar gibi birbirleriyle iletişim kuruyorlar ve Zolotarev'in korkularını Tibo-Brulyon ile paylaşması oldukça mümkün. Bu da neden trajik olayların başlangıcı için tamamen giyinen ikinci kişi olduğunu açıklayabilir.
Aşırı bir durumda, hükümetin bütün gücü hiç şüphesiz Zolotarev'e, hem statü, hem de tecrübe ile hem de öncü geçmişiyle gitmek zorunda kaldı ... Ama gençler onu dinlememiş ve planlarının gerçekleşmesi için basitçe ortadan kalkmıştı.
Böyle bir fotoğraf ortaya çıkıyor ...
Ama ben bu lirik ve psikolojik baskıyı bitirip tekrar sadece çıplak gerçeklere döneceğim.
Sen zaten çok uzaktasın ......... ve ölümden önce dört yüz adım var.
Üç turistin dağın tepesine geri dönme rotası, muhtemel düşüncelerden, kaza kategorisine atfedilebilmesi zor olan başka bir tesadüf grubunu içermektedir. Geri dönüş yolunda ölü turistlerin cesetleri arasındaki dağın tepesine kadar olan mesafeler, 150-180 metrelerin eşit aralıklarıdır, artık kesin veri yoktur (hiç kimse bandı ölçmemiştir), ancak bu gerçek, ceza davası tüm görgü tanıkları ve malzemeleri ile doğrulanmaktadır.
Bir şenlik ateşi ve üç ceset tek bir düz çizgide uzanıyor, pozlar, “Treasure Island” kitabındaki Stevenson gibi, aralarındaki eşit mesafelerin hareket yönlerini gösteriyor, sadece yazarın hayal gücü var ve burada gerçek bir trajedi var. Düz bir çizgiye uyan dört nokta, bu çizginin devamında hareketin amacı anlamına gelir, ancak bu yeterli değildir, bedenler arasında eşit mesafeler vardır, bunu nasıl anlarsınız?
Dış doğal faktörlerin (don, rüzgâr) toplamının ve turistlerin iç bireysel fizyolojik kaynaklarının tükenmesinin matematiksel olasılıkları, bedenler arasındaki aralıkların böyle bir tesadüf olmasına yol açmıştır. Fiziksel olarak en güçsüz kızın hareketin amacına daha ileri gittiğini düşünürsek, bu aynı zamanda fizyolojik güçlerin tükenmesinden öldükleri ifadesinin mantığını da ihlal ediyor.
Eylemlerinde nedensel mantığı olan bazı dış faktörler tarafından zorla durdurulduğunu varsaymak daha mantıklıdır.
Ayrıca ölümcül 150-180 metrelere de uyan üçüncü bir aralık vardır, ilk turist vücudunun konumu ile ilişkilidir (diyagramda, vücudunun yeri dağın tepesine geri hareket eden "D" harfi ile bir çarpı ile belirtilmiştir). Kesin bir veri yok, kimse onu ölçmedi, fakat bedeni de dağa tırmanışın başladığı yerden 150-180 metre uzaklıkta görünüyordu. Bu sadece dolaylı veriye ve uçurumun resimlerine dayanarak tartışılabilir. Gerçek şu ki, hareketin dağın zirvesine başladığı yangın, vadilerin başka bir yamacındaydı. Yağmurun genişliği, araştırmanın materyallerinden elde edilen görüntülerden dolaylı olarak tahmin edilebilir, bir yerde 200-250 metredir.
Sırasıyla, 1 ve 2 sayılarıyla, bu geçidin anlık görüntüsü, zeminin bulunduğu yerleri (önceki fotoğraf) ve bu kader gecesinde ölen dört turistin zeminin yakınında bulunan son cisimleri işaretledi:
Araştırma materyallerinin, ilk turistin cesedinin yangından 400 metre uzaklıkta bulunduğunu gösterdiğini göz önüne alarak aynı ölümcül aralığa sahip olduğumuzu düşünüyoruz.
Olayların böyle bir yeniden yapılanması ortaya çıkıyor: ilk turist dağa gidiyor, bir başka deyişle, dağın tepesinden görüş çizgisine düşüyor, ünlü 150-180 metreleri geçiyor ve "ölü" denilen şeye düşüyor (bu ikinci bölüm).
İkinci turist aynı güzergah boyunca ilerliyor, ilk turist 150-180 metre gövdesinden ayrılıyor ve ölüyor. Üçüncü turist (kadın), ikinci cisimden aynı rotayı izler, dağ tarafındaki diğer ölümcül bir bölümdür ve ölür.
Bu üç turistin birlikte veya ayrı ayrı nasıl hareket ettiklerini güvenilir bir şekilde belirlemek, ilk turistin (Dyatlov'un kendisi) tek başına yürüdüğünü ve ilk gittiğini gösteren tek bir dolaylı durum olduğunu garanti etmek imkansızdır. Gerçek şu ki, bu turistin bedeni ölümden sonra, katı bir durumda, açıkça turistin donduğu pozisyon ile arama motorları tarafından tespit edildiğinde vücudun pozisyonu arasındaki tutarsızlık ile gösterilen tersine çevrilmiştir.
Algılama sırasındaki vücudun bir resmi:
Adam, karakteristik duruşunda, daha önce de belirtildiği gibi, “ölü” düştü. Vücudun karakteristik eğrilerinden ve sıkıca katlanmış dizlerden ilk önce diz çöküp kar altına çekildiğini, sonra göğsünde öne doğru düştüğünü ve hatta tek bir agonal hareket yapmadığını görebiliyordu.
Fakat vücut sırt üstü yatar, bodur bir ağacın dallarına yan yana uzanır ..., sonra titreme mortislerinden sonra döndürülürdü ve bu, hava koşullarını dikkate alarak en az 1-2 saatlerini almalıdır. Dahası, ceketi göğsünün üzerinde açıldı, görünüşe göre cesedi keşfeden turistlerden biri, onun yüzünü yukarı doğru çevirdiği ve onun dış giysilerini açmış olan canlı olup olmadığını öğrenmeye çalıştı.
Epik bir durum ortaya çıkıyor, insanlar barınaktan, yangından, bu kader gecesine katlanabilecekleri yangından, ölümlerine doğru ilerliyorlar, tam olarak önlerinde ne beklediklerini bilerek (en az iki turist) ve aslında hiçbiri güvende olmadı o an yer
Ateşin yanında iki
Yangında iki turist daha öldü, donmuş olduklarına inanılıyor ... Ama garip bir şekilde donmuştu, tıpkı dağın tepesindeki üçü gibi, karda “ölü” düştü. Ancak şimdiye kadar bu konuda değil, turistlerin bir ateş yakması ve en azından 3 - hatta 4 saatlerinde desteklenmesi önemlidir; bu ateşi gören ve yanmış dalların hacminde hemfikir olan tüm arama motorları bununla hemfikirdir.
Şenlik ateşi büyük değildir, ancak soğuktan kaçmak için ciddi bir ateş yakma fırsatı bulsalar da, bu ateş ateşinin işlevinin ısınmayacağını, varlığını gösterdiğini gösterir.
Şenlik ateşi uzun bir ağacın yanına dikildi, arama motorlarının ve araştırmacıların genel görüşüne göre, ağaç gövdesinde kan bırakıldı ve turistler, gözlem için ağacı kullandı ve yaklaşık 5 metre yüksekliğe tırmandı.
Ve burada turistlerin 5 metre yüksekliğinden görebilecekleri ve kamp ateşi sahasındaki yerden göremedikleri en önemli şey? İşin garibi, bu durum şu anda bile doğru bir şekilde doğru bir şekilde oluşturulabilir, işte bu sedirden yapılan dağın modern bir resmi.
50'in üzerinde, orman önemli ölçüde büyüdü, ancak dağ açıkça görülebiliyor. Dağın tepesinin hemen arkasındaydı, onlardan zemin seviyesinden gizlenmiş, dağ geçidinin ve turistlerin gözlemlediği ormanın dik zıt eğimi tarafından gizlenmişti.
Gözlem ihtiyacının zirveye çıkan yoldaşların endişesinden kaynaklanıyor olabilir, ancak bu tek şey değil. En az sayıda gözlemci, onları çadırın dışına sürükleyen gizemli fenomen ile ilgilendi. Ve görsel olarak yalnızca zemin seviyesinden 5 metre yükseklikte erişilebilirdi. Böylece, arama motorları ve araştırma, bu olaylara neden olan faktörün hem azimut hem de dikey olarak konumunu doğru bir şekilde belirleme fırsatını buldu. Ancak, ne yazık ki, arama motorları ve sonuç, aşırı faktörün meydana geldiği yeri tam olarak belirlemek için bu fırsattan faydalanmadı ...
Devam edelim, yangına yakın turistlerden biri, soruşturma ve arama motorlarına göre ağaçtan "ölü" düştü. Başka bir turist ateşe düştü, sol bacağı yakıldı, sonra ölümü sırasında kimse ateşin yanında ona yardım edemedi, bunun için tek bir açıklaması var, yardım edecek kimse yoktu.
O anda, hiç kimse ateşin yanında çalışmayı başaramadı, ancak bir süre sonra vücut hareket etti, kıyafetler kesildi ve zeminde ağaç gövdelerinden yerde kalan turistler bunu yaptı, çünkü vücuttan kesilmiş giysiler parçaları zeminde ve yangından zemine giden yolda bulundu.
Vücudun fazla yanmadığı, şarj etmeden, yardımın çabuk geldiği anlamına gelir, 70-100 metreyi 2-3 için zeminden ateşe götürebilirsin, daha fazla değil, yanıkların açıklamasına göre, sadece vücudun yangında yattığı ... Her şey mantıklı ve aynı zamanda hemen donma versiyonunu savunulamaz hale getiriyor ...
Bir turistin ölümü sırasında şenlik ateşinde yakalanmış, yerdeki insanlar onu duymuş ya da ateşe sokan bir şey görmüştür. Büyük olasılıkla, ses (flaş?) Turistlerin yangına yakın gerçek ölüm nedenlerinden kaynaklanıyordu. Bu ifadenin doğrulanması, ağaç üzerindeki dalların dağın yamacından yana kırılmasıdır.
Bu gerçek, tüm görgü tanıkları tarafından, onlardan sonra (10-3 metre yüksekliğinde çapa sahip 5 cm çapında) XNUMX-XNUMX metre yüksekliğinde çapa dalmış turistlerin saf bir ateş için çıplak elleriyle kırdığı, ayrıca bu dalların ateşe çarpmadığı varsayılmıştır.
Öyleyse, tahmin etmeyeceğimiz gibi, diğer şey önemlidir, yangına yakın iki turistin ölümü zaman içinde gerilmiş sessiz bir donma değil, aynı zamanda hayatta kalan turistlerin ateşe çıkması için bir işaret olarak sunulan kesin olarak fark edilebilir bir ölümcül olaydır.
Görünüşe göre, dağın tepesindeki üç turist aynı şekilde yokoldu, bu durum donuk bir insanın pozuna benzemeyen dinamik duruşlarını açıklıyor, bu cesetlerin hiçbiri bu konumda bulunmadı.
Yüksekten dakikalar hakkında düşünmeyin ....
Ölü turistlerin cesetlerinde bir saat bulundu. Doğal olarak, algılandıklarında, çoktan durdular. Saat üç nedenden ötürü durur: bitki bitti, bitki bozuldu ve en egzotik seçenek, mekanizma soğukta dondu. Donma mekanizmalarını hemen reddederiz, saat okumaları hem olay yerinde hem de morgdaki cisimlerin incelenmesi sırasında kaydedilmiştir, okumaları aynıdır, yani saatin çözüldükten sonra çalışmadığı anlamına gelir.
Ancak üç saat kadrandaki okumalar 30 dakikadan az bir farkla durdu. Eğer rastgele bir faktör etkiliyse (bitki tükendi), o zaman böyle bir tesadüf olasılığı matematiksel olarak hesaplanır, bu yüzde onda biri düzeyindedir ...
Ayrıca, otopsi verilerine ve son yemeğin zamanına göre hesaplanan, turistlerin ölümünün tahmini zamanı ile saatin okumalarının tesadüfünü de dikkate alırsak, o zaman böyle bir tesadüf olasılığı, her on bin seçenek için bir vaka düzeyinde gerçekleşir, pratikte gerçektir ....
Bir saat arızası olasılık teorisine ek olarak, bir başka gerçek daha da konuşuyor: Araştırma materyallerinde araştırmacının taslak kayıtları var, orada belirli kişilere ait saati işaretliyordu ve bu yüzden saatin işareti kadran üzerindeki işaretti. Böylece, olaylardan dört ay sonra, durdukları sırada onlarla aynı okumalar devam etti. Hiçbirinin başlamaya çalışmadığına inanmak imkansız, - kesinlikle denediler, sadece bu yüzden işe yaramadılar, kırıldılar.
Sonuç olarak, üç saat, 30 dakikadan daha az bir sürede kırıldı, sadece bir faktör kırılma nedeni olabilir; bu, durma sırasında saatin okumalarında bu kadar küçük bir değişikliğe neden olabilir. Nedense kırıldılar mı? Davalar zarar görmez, bu zararın dinamik nitelikte (güçlü bir sarsıntı) olduğu anlamına gelir.
Araştırma materyallerinde kesin veri yoktur, saat hareketleri konusunda uzmanlık yoktur. Ancak, üçüncü bir sebep yoktur, ya doğal bir nedendir ve binde bir kez gerçekleşen benzersiz bir olayın gerçekleştiğine katılıyoruz ya da otuz dakikadan uzun olmayan bir zaman diliminde bu saatler üzerinde dinamik bir etki yarattığını varsayıyoruz.
Dört turist, yaşamla uyumlu olmayan yaralanmalardan öldü ve yaralanmalar garip, kemikler kırıldı ve cilt kırılmadı, hatta ödem yok, sadece iç kanamalar var.
Bu tür bir hasar ancak dinamik yükler yeterince geniş bir alana dağıtıldığında ortaya çıkabilir.
Evet, diğerleri çok hızlı bir şekilde öldüler, yüzleri karın içine düştü (hareket etmeyi bıraktılar), karları nefesiyle eritecek zamanları bile yoktu, burun, boğaz ve kulakları kardan kanayacak kadar vakti olmadı ... Turistlerden sadece biri, karda yaşayan bir ülkede uzun süre kaldıklarının açık bir işareti vardır.
Onların da yaralanmalardan öldüğü, sadece bu yaralanmaların kemik olmadığı yerlerde (örneğin mide) meydana gelmesi veya ciddi kontüzyondan ölmesi mümkündür. Ancak bu gerçek değişmez.
Hayati aktivite işlevinin durduğuna dair belirtiler benzerdir - vücudun büyük bir bölgesine bir darbe (dört turistte) ve hasarsız hızlı ölüm (en az üçünde).
Ne olduğunu, tahmin etmeyeceğimiz gibi, düşüşten şiddetli bir kontüzyona kadar birçok seçenek var. Araştırma materyallerinde turistlerin vücut otopsisini yapan patologun sorgulama protokolü vardır, bu belgede doğrudan hekim, patlayıcı (şok) bir dalganın sonucu olarak bu tür ağır yaralanmalara neden olma olasılığını belirtir.
İşte otopsiyi soruşturma dosyasından yürüten patologun ifadesinden bir alıntı:
Cevap: Dubinina ve Zolotarev'deki hasarın doğasının kaburgaların çok kırıldığına inanıyorum: Dubinina'da bilateral ve simetrik, tek taraflı Zolotarev'de, hem Dubinina hem de Zolotarev'de kalp kasına kanama sağkalımı gösteriyor yaklaşık olarak Tibo'ya uygulananla aynı olan büyük bir kuvvetin sonucudur. Belirtilen hasarlar ... hava patlaması dalgasının sebep olduğu travmaya çok benzer.
Temelde özdeş olan iki gerçek (saatlerin ve insan organizmalarının işleyişinin sona ermesi), dinamik bir etkinin en olası nedenini oluşturuyorsa, bu olaylara neden olan heterojen faktörlerin çakışması neredeyse imkansızdır.
Sonuç tek olabilir - bir kişinin ölümü ve saatin durması tek bir faktörün etkisinin bir sonucudur ve bu olaylar aynı anda (bir kişinin ölümü ve saatin kırılması) gerçekleşmiştir.
Gerçek - açık olmayan koşulların bariz miktarda ... ..
Turistlerin kendilerinin bizi bu sürüme zorlamaya çalıştıklarını gösteren bir gerçek var. Turistlerden birinin elinde bir kerede iki saat bulundu. Bazıları kendi, bazıları ise o zamanlar ölen bir yoldaşın bedeninden uzaklaştırıldı. Tanıklıklarındaki fark 25 dakika ve daha sonra kendi saatlerini durdurdu.
Bir kişi, ölü saatinin elinden bir saat izleyerek bu saati kendi çalışma saatlerinin yanında kendi eline alarak hangi sebepleri ortaya çıkarabilir? Dahası, bu turist saatini çıkarmak ve daha önce elini koymak için eldivenlerini çıkardı (cebinde bulundu) ve kıyafetlerini tekrar giymek için vakti yoktu. Kendi saatleri 25 dakika sonra zaten ölmüş olan turistin saatini durdurduktan sonra durdu.
Bu davranış için tek açıklama, geri kalan turistler, onları nasıl öldüreceklerini zaten biliyorlardı ve olayın nedenini, cinayet silahının karakteristik özelliği üzerinde yoğunlaşıyorlardı.
Kameranın turistlerden biriyle başka bir mantıksız muamele daha yapıldı. Zolotarev'den zaten boynundaki bir kamerayla bahsetti, onunla öldü.
İşte bu turist vücudunun bir resmi:
Neden bu kadar zaman boyunca kendine bir kamera taşıyordu ve gerçekten de nasıl olduğunu, boynunda bir çadır bulunmasının (karanlıkta ve sıkışık olmasında) açıkça bir yol olmadığı açıktı. Ve bu kamera ona ait değildi (kendi kamerası bir çadırda bulundu).
Aşırı bir durumda sıcak şeyler toplamak yerine bir insanın kesinlikle gereksiz bir ürün gerektirdiği ortaya çıktı.
Bir kaza kabul edersek, o zaman en deneyimli iki turistin tutku sıcağında paniğe kapılmadığını ve mantıksız eylemlerde bulunduğunu varsaymalıyız. Son derece düşük bir hipotez, yalnızca bu insanlar çadırı terk etmeye en iyi hazır oldukları için neredeyse tamamen giyindeydi (ayakkabı ve sıcak giysiler içinde).
Bunlardan biri, ön safdaki bir asker (Zolotarev), tüm savaş boyunca dört savaş ödülü aldı ve aşırı durumlarda etkin davranış becerisine sahipti, diğeri (Tibo-Brillon) da zor bir kadere sahipti. Bunların aşırı bir durumda anlamlı eylemler olduğunu varsaymak daha mantıklıdır ve bu insanlar ölümden sonra bile bize bir şey söylemek istedi.
Açıklanamaz olanın başka bir gerçeği vardı ve kamera ile tekrar bağlantı kurdu. Bu, sol çadırda bulunan kameralardan birinin bilinen son karesi. Anlaşılmaz bir şeye işaret ediyor, ancak görünüşe göre Zolotarev'in neden kameraya ölmediğini açıklıyor. İşte çerçeve:
İki ışıklı nesnenin çerçevesinde, bir yuvarlak ve daha az parlak, büyük olasılıkla diyaframdan gelen aydınlatmadır. İkinci nesne dikdörtgen bir şekle sahiptir ve bir saniyenin 0,1-0,5 çerçevesinin pozlanması sırasında karmaşık bir yörünge boyunca hareket etmiştir.
Elbette ne olduğunu tahmin edebilirsiniz, ama asıl mesele şu ki, Zolotarev'in soğuk havada yanına bir kamera taşımak için motive edici bir nedeni vardı, görünüşe göre turistlerin içine giren durumu netleştiren fotoğraflar vardı. Ancak maalesef, bu cihaz daha önce de belirtildiği gibi, suda yatıyordu ve ondan gelen resimler dayanamadı.
Kuralı onaylayan istisnalar
Yukarıdaki tüm argümanlarda, vurgu homojen bir durumda homojen gerçekler üzerindedir, ancak garip bir şekilde sadece genel kalıpları onaylayan anomaliler de vardır. Şimdi gerçekleri anomalileri hakkında desenleri doğrulayan.
Üç kişi dağın tepesine geri dönmeye çalıştı, tıpkı tek bir motivasyon mantığına uydukları gibi, neredeyse aynı öldüler, fakat ortada ölen turist resimden düşüyor ve birkaç yere düşüyor.
Onun hakkında diğerleri gibi söyleyebilirsiniz, öldü. Fakat ölmedi ve bu sabit duruşta yeterince uzun bir süre boyunca yatmaya devam etti ve altındaki karı eritmeye yetecekti (“donma yatağı” olarak adlandırıldı). Bu, soruşturmanın materyallerinde belgelenmiş bir gerçektir, yaklaşık bir saat kadar bu buz oluşumunun zamanı.
Dağ tarafına geri dönmeye çalışan tek kişi bu turist, cildi kırmadan kafa travması kaydetti, doğada yaralıların geri kalanıyla aynı, ancak zeminin yakınında tamamen farklı bir yerde.
Saatinin en yenisiydi (Tiboh’un durmasından altı dakika sonra) ...
Öncelikle dağın tepesine dönme nedensel bağlantısı ve daha sonra tüm potansiyel tanıkları “soyma” nın sebep-sonuç ilişkilerinin iki dizisine ait olduğu ortaya çıktı.
Başka bir deyişle, onu ateşin yanında ve dağın tepesinde kalanlar gibi “sürdüler” ve çoktan sonunda, ağaçların döşemesinin yakınında dörtlü olarak bitmişlerdir. Ve diğerleri çoktan öldüğünde, sonuncusunu bitirdi.
İlk bakışta resmin dışına düşmesi, döşemenin yakınındaki ölülerle ilgili başka bir durum daha var. Gerçek şu ki, döşeme hareketinden öldürülen dört kişiden sadece üçü yaralandı, dördüncüsü (Kolevatov) gözle görülür şekilde yaralandı. İstisna yine, ama ... cesetlerin yerlerine bakılırsa, bu turist, döşemeden ayrıldığı sırada artık kendi başına hareket edemedi, yaralandı, Zolotarev onu sırtından sürüklüyordu.
Anlaşılmaz bir şekilde verildiği yer, ancak bu tek başına Zolotarev'in duruşunu ve pratik olarak “birbirine yapışmış” bedenlerini açıklayabilir. Görünüşe göre, Zolotarev'in sakatlandığı zaman ya çoktan ölmüştü ya da Zolotarev'e ne olduğu ile bitirmişti.
Ve bu iki istisna, bu trajik noktadaki son noktayı belirleyen ölümcül faktörün yeni özelliklerini ortaya koyuyor hikayeler.
Ölümcül faktörün net bir nedensel güdüsü vardı - “eğer ölürsen, sonra ölür”, o ölülere dokunmadı, sadece yaşamayı seçti.
Gerçek şu ki, yakınlarda ...
Ama şimdiye kadar sadece insanlardan bahsediyoruz, şimdi bu aşırı faktörün kendisinin nasıl olduğunu görelim. Açıkçası, onunla ilgili varsayımsal bir enstantaneden başka hiçbir şeyimiz yok, ama insanların davranışlarını etkiledi, ölümlerini etkiledi ve bunların hepsi gerçek materyallerle belgelendi. Bu nedenle, gerçeklerden bariz sonuçların çıkarılması mümkündür.
Birincisi, çadırdan ormana çekilme sırasında hiç kimse ölmedi, hatta yaralandı, bu bütün turistlerin izlerinin ve geri çekilme noktasındaki faaliyet izlerinin varlığı ile belirtiliyor.
İkincisi, çadırdan bir buçuk kilometre uzaklıkta, insanlar kendilerini güvende hissediyor ve bu yerdeki olayları beklemeye karar verdiler, ancak geri dönmediler. Böylece tüm bu zaman boyunca, bu aşırı faktör çalışmaya devam etti.
Üçüncüsü, insanlar sadece bazıları (üçü) geri döndüğünde ölmeye başladılar ve rotaya bakıp, çadırın kendisine değil, bu aşırı faktöre doğru.
Dördüncüsü, harekete katılan insanlar ve bakımları (iki ateş tarafından) öldükten sonra, daha önce kendileri tarafından güvenli olarak kabul edilen yer tehlikeli bir yer haline geldi. Gerisi, daha önce güvenli olan döşemelerden uzaklaşmaya çalıştı, ancak yalnızca 6 metreyi uzağa taşıyabildi ve üçünde şiddetli bir şekilde açıkça öldürülen hareketlerle öldü.
Küresel sonuçlar çıkarmayacağız, kendimizi bariz olanla sınırlıyoruz, trajik olaylar sırasında bu aşırı faktör davranışını değiştirdi. İlk başta bir tehdit olarak kendini gösterdi ve sonunda ölümcül bir şekilde hareket etmeye başladı.Ayrıca, uç faktörün davranışındaki değişiklik turistlerin davranışlarındaki değişiklik ile de ilişkilidir. Çadırdan ayrılırken turistleri tasfiye etmek ve geçici barınma sağlamak istemiyordu, ancak turistler kendisine yaklaşmaya çalıştıktan sonra, acımasızca onlarla ilgilendi. Ünlü elemental ve insan yapımı kuvvetler bu şekilde davranmaz.
Dikkatli okuyucunun, yukarıdaki gerçeklerin analizinden sonra çıkan sonuçları fark etmiş olması gerektiği gibi, olası sürümlerin çeşitliliğini daraltın.
Öte yandan, kesin olarak kesin bir şekilde kesinleşebilecek her şey, bu makalenin sonucunu teyit eden soruşturmanın kapsamı dışında kalmıştır. Turistlerin hareket yolu, bulunan nesnelerin ve cesetlerin yerlerinin bulunduğu bölge haritası bulunmamaktadır.
Teknik uzmanlık saatleri için protokol yok.
Kameraların incelenmesi ve belirli kameralara çerçeve bağlama için protokol yoktur.
Çadırda bulunan listenin ve ürün sayısının bir açıklaması bile yok.
Orada çok fazla şey yok ...
Bu yetersizlik, kaza, kötülük nedir?
Soruşturmanın sırları
Soruşturmanın gizemi, turistlerin ölümü vakasının başlık sayfasıyla başlıyor, bu, 28’in, savcı Bay Ivdel Tempalov’un Şubat ayında başlattığı 1959’in durumu değil.
Önümüzde Sverdlovsk Bölge Savcılığı, 6 Şubat 1959 tarihli davadan önce, bu durumda onun uyarılmasını destekleyen bir belge bulunmuyor. Bu sadece bir durumda olabilir, bölge savcılığının durumu başka bir konuda ortaya çıktı ve keşif tarihi bölge savcılığına geçti.
SSCB'nin herhangi bir bölgesinde, üç savcılık, bölge (şehir) il ve askeri bölge vardı ve KGB'nin kendi soruşturma birimi vardı. Bölge savcısının davasının askeri malzemelerden kaynaklandığını varsaymak doğaldır. Bölge savcılığı bu gizli belgelere gönderme yapma imkânı bulamamıştır ve onları dosyalarına transfer eden tek şey soruşturmanın başlamasının tarihidir.
Askeri savcılık, bazı bilinmeyen belgelere dayanarak, Şubat ayında, turistlerin hala yürüyüşe çıktığı zamanlarda kendi başına bir 6 davası açtı.
Asker veya KGB memurları olayı biliyorlardı, hemen komuta rapor ettiler ve raporlarına dayanarak, askeri savcılık ofisinde, Şubat 6 tarihine kadar, kendileri büyük olasılıkla Şubat 4-5'te gerçekleşen bir soruşturma başlatıldı.
Soruşturma materyallerinde Şubat ayının 6 adlı başka bir belgesi, tanık Popov'un sorgulama protokolü, turist gruplarının yerleşim yoluyla geçişi ile ilgili sorular var. Ocak ayının ikinci yarısında bakın.
Bu nedenle tarihlerdeki hata hariç tutuldu, yetkililer Dyatlov Geçidi'ndeki durumla, arama motorlarının terk edilmiş bir çadır buldukları zamandan çok daha erken bir zamanda başlamaya başladılar.
İki sonuç
Araştırma materyalleri prosedür kodunun gerekliliklerine uymuyor, bu belgelerin sadece bir kısmı, çok fazla malzeme eksik. Olayların gerçek koşullarına ışık tutan tam olarak bu belgeler yoktur. En belirgin istisnaları listeleyeceğim:
- Tespit sahasındaki son üç kuruluşun inceleme raporu yoktur. Vücudun Dubinina sadece bir inceleme eylemi var.
- Fotoğraflarda açıkça ayırt edilebilmesine rağmen, Zolotarev'in gövdesinde kameradan bahsedilmiyor.
- En önemli tanık Sharavin'in sorgulama protokolü yoktur, ifadesi soruşturmanın versiyonuyla çelişmektedir.
- Fotoğraf makinelerinin ve yakalanan filmlerin bulunduğu bankaların film envanteri yoktur, araştırmanın referans aldığı çerçeve dosyaya ekli filmlerde yoktur.
- Araştırma malzemelerinin resimlerinde rötuş ve tam olarak gövdelerde mekanik olarak hasar görmesi gereken yerler var.
- Kameraları incelemek ve saatlerce durmak için protokol yok.
Bu zorunlu belgelerin yokluğu, bizim için bilinmeyen bir başkasının varlığını gösterir. Bölge savcılığında bir hukuk soruşturması gerçekleştirilmiş, diğeri ise askeri savcılık tarafından gizli soruşturma yürütülmüş ve bu sonuçlar arasında maddeler birbirinden ayrılmıştır.
9 turistlerinin ölümünün gizlenemediğinin farkına vuran askeri savcılık, bölge savcılığına haber verdi ve gölgelere girdi, onlardan gerekli bilgileri genel kamu görevlilerinin elinden aldı. Bu, araştırmacının Ivanov'un konuştuğu, örneğin otopsiye katılan herkesin içine dalmak zorunda kaldığı bir alkol varilinin konuştuğu garip koşulları açıklar.
Bu çifte soruşturmanın açıkça kanıtı var, resmi soruşturma sırasında en önemli şeylerin bazıları yoktu, özellikle turistlerin, saatlerin ve kameraların “karmaşık ev aletleri” olarak adlandırılan araştırmacı Ivanov'un emrindeydi. Bu sadece bir iddia değil, ölü turistlerin eşyalarını akrabaları tarafından belirleme eylemleri, İvanov, soruşturma sırasında, sahip oldukları her şeyi sundu ve derhal bu tespit edilen şeyleri akrabalarına verdikten hemen sonra belirledi. Ancak sunulan şeyler arasında tek bir kamera ve tek bir saat yoktu.
Soruşturma tamamlandıktan sadece bir ay sonra akrabalara saatler ve kameralar verildi. Bu, araştırma materyallerinde ilgili makbuzlarla belgelenmiştir.
Asılsız olmamak için, burada Dyatlov’un eşyalarını tanımlamak için bir protokol ve bunların makbuzları için bir makbuz (bir belge olarak dekore edilmiştir):
Ancak bir kamera ve Dyatlova'yı almak için yapılan makbuz, resmi soruşturmanın bitiminden bir ay sonra izliyor:
Kamera ve saatlerin geri kalanı ile ilgili olarak, aynı resim, kesinlikle, araştırmacı İvanov'un resmi soruşturma sırasında bu maddelere sahip olmadığı, yalnızca resmi soruşturmanın tamamlanmasından bir ay sonra geldi.
Bu önemli kanıt eksikliğinin tek nedeni, tamamen farklı araştırmacıların ve adli tıp uzmanlarının emrinde olmaları olabilir.
İvanov şüphesiz askeri savcılığın soruşturmasıyla temasa geçti, bu temasların bazıları onu trajedinin sebebi hakkında çok abartılı bir sonuca götürdü.
Garip araştırmacı
Müfettiş Lev Ivanov, günlerinin sonuna kadar UFO'ların turistleri yok ettiğine, bu davayı durdurma kararını bile verdiğine ikna olmuş, turistlerin üstesinden gelemediği isimsiz bir “temel güç” olarak adlandırılmıştı. Dava dosyasında, daha sonra çağrıldığı gibi, bu dönemde “ateş topları” nın gözlemlenmesiyle doğrudan ilgili bilgi girdi, ancak tanık olmasına rağmen, bu yönde bir ipucu verilmedi.
Spesifik olarak, Shumkov önderliğinde pedagoji enstitüsünden bir grup turist, Chistopa dağında olay yerinden 4 kilometresinde, Şubat ayında 5-6-33 idi ve bu yürüyüşün katılımcıları, Dyatlov Geçidi olarak garip ışık efektleri gördüklerini söylediler. Özellikle, bu kampanyanın katılımcısı Vasiliev, 4 Şubat gecesi Dyatlov Geçidi bölgesinde böyle bir salgın gördüğünü iddia ediyor.
Araştırmacı Ivanov'un röportajlarından birinde söylediği şey:
Bu olayın tüm ayrıntılarını biliyorum ve yalnızca bu toplarda bulunanların bu durumlar hakkında daha fazla şey bildiğini söyleyebilirim. Ve orada "insanlar" olup olmadığı ve her zaman orada olup olmadıkları - henüz kimse bilmiyor ... ... "
Bu olayın resmini bizden daha iyi sunan ve bizden çok daha fazla şey bilen bir profesyonel tarafından söylenir, şahsen ona güvenirim.
tarih
İki tarih bizim için esastır; 2 ve 6 Şubat. Birincisi, genel sivil soruşturmanın versiyonuna göre trajedinin tarihi. İkincisi, soruşturmanın başladığına işaret ederek, bu trajik hikayenin Şubat 4-5 tarihinde gerçekleştiği varsayılabilir.
İlk durumda, turistler Otorten Dağı bölgesinde değildi ve ikincisi de oradaydılar. Zaten 2 Şubat tarihine sahip versiyonun şüpheli olduğu söyleniyor, çok daha fazla kanıt turistlerin bu çıkıştan döndüklerini ve hepsinin o zamana kadar sıraya girmediğini gösteriyor.
Asılsız olmayacağım, çadırın böyle durması gerekiyordu:
Bu tam olarak tüm kuralların belirlediği talihsiz çadır, sadece başka bir yürüyüşün anlık görüntüsü. Kaymayı çadırın ortasında tutmak için kullanılan iki kayığa dikkat edin. Arama motorları, pasodaki bir kayak çiftinin de çadırın tabanına döşenmediğini ve yan yana yattığını iddia ediyor.
Ancak bir şekilde çadırın merkezinin korunması gerekiyor ve bunun için turistler, bir destek olarak kullanmak için uzunluğu boyunca bir kayak çubuğunu kesti, çadırın içinde böyle kesilmiş bir kayak çubuğunun olduğu gerçeği, soruşturma tarafından kaydedildi.
Son anda, önceden hazırlanmış olan kayakların kullanımından vazgeçmek ve kayak direğini bozmak için acilen ihtiyaç duyuluyor, yedek kayak direkleri yoktu. Kayak direği olmadan gitmek kesinlikle imkansız, bu da iki kilometre uzaklıktaki bir kulübede yerine geri dönüp değiştirmeyi umdukları anlamına gelir.
Yükselişin ardından turistlerin Şubat 4 akşamları bu yerlerde olması gerekirdi, bu nedenle Şubat 4 ile Şubat 5 arasındaki gece trajedisi, bölge savcılığındaki 1079 şubesiyle ilgili soruşturmanın başladığı tarihte ve XNUMX bölgesinde bir başka turist grubunun ifadesiyle teyit edildi.
Uygunsuz tanık ve ilave insanlar
Arama motorlarından biri, ilk önce çadırı ve sedir yakınındaki cisimleri keşfeden Sharavin, bu cisimlerin bir battaniye ile kaplı olduğunu iddia ediyor, başka hiç kimse bu battaniyeyi görmedi.
Sharavin gerçeği söylüyor gibi görünüyor, resme bak:
Gövde göğüs bölgesinde gerçekten örtülmüş gibi gözüküyor, ama bu kar, maddenin kıvrımlarının şeklini kırıp aldı ve ilk gövdenin bacakları da incinmede görülebilir.
Garip kar, bu sadece bir durumda, yumuşak karla serpilmiş gövdelerin ağır maddeyle (battaniyeyle) örtülmesi ve kar yağışı altında karlağın doğal kıvrımlarının şeklini almasıyla mümkündür. Sonra birisi battaniyeyi çıkardı ve kıvrımların baskısı dolu karda kaldı.
Bu, cesetlerin ölümden hemen sonra değil, daha sonra üzerlerinde en az bir santimetre 5-10 kar olduğu zaman kaplandığı anlamına gelir. Neden açıkça yapıldıysa, cesetler kuşlar tarafından zarar gördü, talimatlara aykırı davrandılar, pişman oldular ve üzerlerini kapattılar. Ve cesetlerin arama motorları tarafından keşfedilmesinden sonra, bir başkası bu battaniyeyi çıkardı.
Soruşturma materyallerinde Sharavin'in sorgulama protokolü yoktur, ancak araştırmacılar ondan ifade aldı. Sharavin'in bu ifadeleri ilke olarak açık soruşturmanın materyallerine giremedi, tamamen farklı bir yerde saklandı. Bizim için bu, en azından olaylardan hemen sonra ve arama motorlarının gelmesinden önce, bu alanın gizli kontrol altında olduğu anlamına gelir.
Olay yerinde, turist grubuna ait olmayan şeyler bulundu, araştırmacı isteksizce onları araştırma materyallerine, özellikle de Udin olaylarına tanık ve katılımcı olarak yazdı. Araştırmacıyı anlamak, soruşturmayı kime düşürmek istediğini belirleyerek kim olduğunu görmek mümkündür.
Ancak, trajediden sonra yabancıların varlığı ve ayrıca arama motorları oraya vardıktan sonra başka gerçekler var.
Birincisi, kuzey tarafında çadır standı yok, birkaç arama motoru bunu sorgularda bir kerede belirtti. Standın bilinmeyen insanlar tarafından çıkarıldığı bir yer olduğu ortaya çıktı.
İkinci gerçek, çadırın merkezi olarak gerilmesi için hazırlanan bir çift kayakla ilgilidir. Soruşturma resimlerinde, bu kayaklar karda kalmış, ancak çatlakların rolünü yerine getirmek için durmaları gereken yerlerde değil.
Çadırı ilk keşfeden Sharavin'e göre, bu kayak çifti çadır girişinin önünde karda kaldı. Şemada kişisel olarak nasıl gösterdiği:
Ek olarak, ayakkabıda bir iz varlığına dair tanıkların kanıtları var, bu izin bir görüntüsü, şüpheli bir gerçek var, ancak toplu halde, yetkisiz kişilerin varlığından şüphelenilmesini onaylıyor.
Sadece Sasha ve olağanüstü bir sıradan
Bu olaylardaki en önemli figür, bir grupla tanışırken onu “sadece Sasha” olarak adlandırmak isteyen Semyon Zolotarev'dir. Kampanya katılımcıları için adam tamamen yabancıdır, birinci sınıf bir asker, fiziksel kültür enstitüsü mezunu. Bu kurumlar, sivil uzmanlara ek olarak, eğitimli profesyoneller ve tamamen farklı bir profil. Cephe ve yaşam yolculuğunun iniş ve çıkışları, bir cenazenin tuhaflıkları, Zolotarev’in KGB’sine ait.
Olaylara, görünmez cephenin bir başka savaşçısı olan Albay Ortyukov da arama operasyonu başkanı olarak katıldı. Savaş sırasında o, Mareşal Zhukov'un sırasını aldı, en azından araştırmacılar bu konuda kendi sözleriyle konuşuyor.
Ortyukov hakkında resmen bilinenler:
Bu nedenle, kişilik, Zolotarev ve Ortyukov için ödül seti neredeyse aynı değil ve bu sadece bariz bir tesadüf.
Açık sonuçlar
İlk olarak, olayların altında yatan açık koşullar:
- "Faktör" ile turistlerin buluşması tesadüf değildi, planlanan bir etkinlikti.
KGB, bu girişi çalışanlarına yönelik olarak, bir grup hakaret etmeyen turist grubu kapsamında düzenledi. Zolotarev yalnız değildi, turistler grubuna gizlice diğer insanlar eşlik ediyordu, aksi halde, 6'in Şubat ayında, terk edilmiş çadırın resmi keşfedilmesinden üç hafta önce, savcının ve polisin karıştırılmaya başladığını açıklamak imkansız.
Dyatlov Geçidi üzerindeki olaylara tanıkların varlığı, dağ geçidinde döşemeyi bulmanın garip koşullarıyla doğrulandı. Dağ geçidindeki kazı döşemesinin resmine tekrar bakın (yukarıdaki resim). "Nokta" kazı, sanki nerede kazacaklarını biliyormuş gibi. Aslında, durum buydu, arama motorlarının hatıralarına göre, sırasıyla, kazmaları gereken bir noktaya değindiler. Kazılıp tabanını bulduk ...
Ve şimdi "Faktör" hakkında:
- “Faktör” makul bir yapıya sahipti ve turistlerin davranışlarına tepki gösterdi.
- Turistlerin tasfiyesi, kendi eylemlerine, belki de sadece onlara değil, aynı zamanda turistlerin gizli eşlik eden grubunun eylemlerine de bir tepkidir.
Yazı dizisinin ikinci bölümünde her şey ...