Netflix'in ikonik Fransa başkentinde geçen yeni hit programı “Emily Paris'te ” tam anlamıyla harikadır . Fransızca bok için . Yaratıcı Darren Star'ın ( Sex and the City , Younger ) en son piliç filmi, şimdiye kadar yaratılmış her Fransız-Amerikan klişesini 35 dakikalık parçalara sığdırmayı ve bize prime-time'daki en sevimsiz karakterlerden biri olan Emily Cooper'ı sunmayı başarıyor.
Kendisi, pazarlama şirketi onu bir yıllığına Paris'e masrafları ödenmiş bir işe gönderen Chicago'dan, sürekli neşeli, selfie takıntılı, ancak kendinden habersiz, genç marka yöneticisi . O aynı zamanda, odadan çıkar çıkmaz erkeğini ağzından çıkaracak kız arkadaş, o yüzden dikkatli ol. Carrie Bradshaw, değil.
Pek çok eleştirmen gibi, ben de Emily'nin ilk kaynayan şenliğinde bu dramadan nefret etmeye hazırdım . Ama sonunda zevk almaya başladım. Zamanlaması mükemmel. İşsizlik, iptal edilmiş seyahat planları, sevdiklerinden sosyal uzaklaşma ve siyasi bir bok fırtınasının kaçınılmaz kokusuyla uğraşan Amerikalılar için "Emily Paris'te", geçmiş yılın daha basit zamanlarına karşı konulmaz bir kaçış sunuyor.
Birkaç hafta önce yüzeysel, modaya uygun ve tanıdık bir şey bulmak için "Paris'te Emily" ye döndüm. Gösteri yüzeysel kısmı doğru aldı.
Emily'nin temel kıçının Paris'e taşınmadan önce temel Fransızca öğrenmeye zahmet etmediğini anladığımda, programın sesini hemen İngilizceden Fransızcaya (İngilizce altyazılı) değiştirdim. Bu onun saf aptallığını daha lezzetli hale getirdi. Geçen haftasonu diziyi bir şişe kırmızı şarap içerek art arda izlerken, kendimi yavaş yavaş Emily'nin Paris'i fantezisine bıraktım, neyse ki bugün yaşadığım Paris'e hiç benzemiyor.
Emily's Paris'te, 6. kattaki chambre de bonne stüdyosu - tek kişilik odanın Fransız versiyonu - cömert bir 600 metrekarelik bir alanı kaplar ve şehrin nefes kesici manzarasını sunar. Gerçekte, bu tür "hizmetçi odaları", salonda ortak bir tuvalet ile genellikle 100 metrekareden büyük değildir. Yine de Emily, asansörsüz binasında 5 inçlik stilettolarda altı kat merdivenle başarılı bir şekilde geçmekle kalmıyor, aynı zamanda ayak bileğini bükmeden veya topuğunu kırmadan çalışmak için günlük yürüyüşünde büyüleyici arnavut kaldırımlı sokaklarda başarılı bir şekilde gidiyor. Carrie Bradshaw bile birkaç kez takıldı. Ama neden gerçekliğin saf fantezinin önüne geçmesine izin verelim?
Bu da beni dizinin modasına getiriyor, Sex and the City'nin ikonik stilisti Patricia Fields'ın nadir bir yanlış adımı. Emily'nin iğrenç kıyafetleri WASPy, nimfsi, orta Batı kişiliğiyle çatışıyor gibi görünüyor. Son derece zarif patronu Sylvie'nin ( Filipin Leroy Beaulie ) yanında, Moulin Rouge'daki gardırop bölümünde giydirme oynayan bir kıza benziyor. Bir sahnede Emily ofise mini bir slipdress giyer ve pompalar, ancak profesyonel bir dokunuş için bir blazer ekler.
Gardırop seçenekleri, bir iş toplantısı için değil, sıcak bir buluşma için daha uygundur. Oradaki çizgiler de bulanık. Ajansın kadrosundaki her heteroseksüel erkek müşteri Emily'ye pahalı sekslerini sunuyor ve onunla ne yapacağı hakkında hiçbir fikri yok. Birden #metoo hareketi çok uzun zaman önce gibi geldi.
Gerçek moda yıldızı, iyi seçilmiş gardırobuyla Emily'nin yeni Fransız en iyi arkadaşı Camille ( Camille Razat ). Çoğu Fransız kadın gibi, o da gündelik sorunun cevabının - Bugün ne giymeliyim? - şu değildir: Her şey . Az ama öz. Bu gün, öyle görünüyor WFH hepsi var ama yerini dünya turu rekoru . Ve "Emily in Paris" i izlerken, kendimi mükemmel ofisten happy hour çalışma kıyafetlerine kadar bir araya getirdiğim eski güzel günleri anımsarken buldum. Ve bazen yanlış anladım.
Emily's Paris'te kıyafet kuralları ve kız kuralları geçerli değildir. Milyoner bir mıknatıs olmasına rağmen, onun yerine en yakın arkadaşı Camille'in alt katta yaşayan ve maddi açıdan güvensiz şef sevgilisi Gabriel ( Lucas Bravo ) ile bağlantı kurar . Elbette mükemmel bir şekilde şekillendirilmiş, uzun boylu, yakışıklı ve şirin aksanıyla güzel bir biftek yapıyor. Ama bu adamlar Paris'te bir düzine.
"Emily Paris'te", izleyicilere izlemekten nefret etmeleri için cömertçe pek çok neden sunuyor . Ama aynı zamanda büyülü bir zaman ve mekan için kolektif nostaljimizde de oynuyor - Covid Paris öncesi kimse? Geçen yılki sosyal medyamız gibi, Emily'nin Instagram gönderileri şehrin ve arkadaşlarının maskesiz tadını çıkaran anlamsız anlarla dolu.
İroni şu ki, "Emily Paris'te" sadece bir yıl önce serbest bırakılmış olsaydı, neredeyse bu kadar başarılı veya tolere edilebilir olmazdı. İzleyiciler ve eleştirmenler tarafından evrensel olarak paniğe kapılmış olmasına rağmen, gösteri ilk çıkışından bu yana Netflix'in en çok izlenen listesinde yer aldı.
Geçen yıl Paris yazılarını , bar sahnesinin, restoranların, Versailles bahçesinde pikniğin, Normandie'ye motosiklet gezilerinin, şarap içmenin ve Seine nehri boyunca kizomba dansının , ateşli Fransız erkeklerle flört etmenin ve Madrid ve New York City'ye özgürce uçmanın tadını çıkararak geçirdim . Hepsi korku ya da hayal kırıklığı olmadan.
Ben bunu yazarken, Paris yeni bir Covid-19 vakaları dalgasına cevaben yeni getirilen bir yarı kilitlenme yaşıyor. İç ve dış mekanlarda maske kullanımı zorunludur. Parisliler bunları sokaklarda, parklarda, mağazalarda, okullarda, ofislerde ve ortak ulaşımda giymek zorundadır.
Barlar ve gece kulüpleri kapalıdır. Restoranlar ve bistrolar yüzde 50'den fazla kapasite ile çalışmamalı ve saat 21: 00'de kapanmalıdır. Ayrıca Parislilerin özel bir çıkış sertifikası olmadıkça akşam 9 ile sabah 6 saatleri arasında evlerinden çıkmalarına izin verilmiyor. Ve 10'dan fazla kişinin bir araya gelmesi yasaktır. Bu gerçek Paris. Bu yüzden, sadece 10 bölüm için de olsa neden Emily'yi tercih ettiğimi anlayacaksınız.
Jaja Nwokeabia
COVID-19 salgınının Grand Rapids şehri ve sakinleri üzerinde derin bir etkisi oldu. Virüs 2020'nin başlarında ilk ortaya çıktığında, topluluktaki birçok kişi başlangıçta ciddiyetine ve yayılmasını kontrol etmek için katı önlemlere duyulan ihtiyaç konusunda şüpheciydi.
Covid'in Çin'den evrimleştiği, masum aileleri mahvettiği, dünyayı korku psikozuna sürüklediği ve dünya çapında ekonomik perdeleri indirdiği bilinen bir gerçek. Dünyanın bir köşesinde ve köşesinde her bir aileye işaret eden amansız acımasız ıstırap destanına bakıldığında, dünya sessizce acı çekti, ancak kimse kediyi çağırmaya veya ana suçluyu sorgulamaya cesaret edemedi.
Korfu'daki Durrells'i izlemenin kışın karanlığından bir kaçış sunacağını umuyordum, ancak bunun yerine erkek bumbler üzerine bir meditasyon buldum. Geçen ay, kış başladığında kaçmayı umuyordum ama gidecek hiçbir yer yoktu: Tatil seyahatleri nedeniyle vakaların artması ülke çapındaki hastaneleri doldurmuştu ve hava soğuktu, bu da arkadaşlarla soğuk yürüyüşlere dönüştü. Caddenin karşısından maskeler takıp birbirimize bağırdık.
Kış gelmiyor, Kış boktan. Ve bununla bir zamanlar en sevdiğim şov için coşkum.
Yıllar içinde, benim televizyon payımdan daha fazlasını izlediğimi söylemek doğru olur. Ve çoğu insan gibi, bir diziyle olan ilişkim genellikle karmaşık değildir: ya zevk alırım ya da beğenmem.
Nickelodeon'daki genç yetişkin aksiyon şovu Avatar: The Last Airbender'ın popülaritesi, aksiyon dolu olay örgüsünde, Ateş Ulusu'nun diğer uluslara karşı savaşında ve karakterlerin kötü ve havalı unsur "bükme" güçlerinde yatıyor gibi görünüyor. Bununla birlikte Avatar, ekstra duygusal etki için Doğu felsefesinin unsurlarını aktif bir şekilde birleştirerek diziye ortalama bir çizgi filmden daha olgun bir his veriyor.