Thierry Meyssan
G7’nin kendisine itaat etmesi için yarattığı G20, kendisini ondan kurtardı. G-20’ler sermayenin anonimliğine dayanan Anglo-Sakson kapitalist sistemini kesinlikle sorgulamadı ama Washington’un metinlerini imzalamayı bıraktı. Hala Batılı projelere katılıyor ancak bunların uygulanması konusunda çok daha şüpheci.
1973’te ABD’de petrol kullanımının zirveye ulaşması, doların altına dönüştürülebilirliğinin sona ermesi ve Yom Kippur Savaşı’nın ardından OPEC petrol fiyatlarındaki yükselişin tümü bir araya gelerek yeni bir durum yarattı.
Bu, “petrol şoku” olarak bilinen şeydir.
ABD Hazine Bakanı George Shultz, Batı’nın bu yeni duruma vereceği tepkiyi koordine etmeye karar verdi.
Batı Almanya, Fransa (Valéry Giscard d’Estaing) ve Birleşik Krallık ekonomi bakanları ile Beyaz Saray kütüphanesinde gayri resmi bir toplantı düzenledi.
İki yıl sonra, 1975’te, artık sırasıyla Şansölye ve Cumhurbaşkanı olan Helmut Schmidt ve Valéry Giscard d’Estaing, bu gayri resmi toplantıların Devlet ve Hükümet Başkanları düzeyine yükseltilmesini önerdiler.
Böylece G5, ardından tekrar G6, G7, G8 ve G7 oluşturuldu.
G7 bir kurum değil.
Uluslararası bir anlaşmayla kurulmamış, tüzüğü ve daimi bir sekreteryası yok.
Bu sadece bir forum; Karar alma yeri değil tartışma yeri.
Tek kuralı dönüşümlü başkanlıktır.
48 yıldır konuştu, konuştu, büyük şeyler vaat etti ama hiçbir şey yapmadı.
Çünkü birkaç duyurunun ardından gizli toplantılar yapılıyordu ve bunun önemini ancak sonradan anladık.
G7 finansal oyunun kurallarını koordine ediyordu.
Anglo-Sakson olmayanları sermayeyi serbestleştirmeye ve anonimleştirmeye ikna etti.
Yarım asırdır Batılı devletler artık bir şeyin kime ait olduğunu bilemiyorlar.
Tröst sistemi tüm üye devletlerde yaygınlaştı; örneğin Fransa’daki “emanet” sistemi.
G7, sermaye sahiplerinin kamuoyu önünde almaya cesaret edemeyecekleri kararları gizlice alabildiği mevcut kapitalizm yönteminden sorumludur.
1999 yılında Köln’deki G7 toplantısında, ekonomik krizlere verilecek tepkileri koordine etmek için üyelerinin ve diğer 13 ülkenin ekonomi bakanları ve merkez bankası başkanlarını bir toplantıya çağırmaya karar verildi.
Bir kriz Asya’yı sarstı ve ABD’de 2008 finans kriziyle sonuçlandı.
Bu toplantılara ülkesini yeniden yapılandırma sürecinde olan Alman Bakan Hans Eichel hakim oldu.
Bu grubun Anglo-Sakson diktasına uymamasını, ancak Anglo-Sakson olmayan bankacıların kurallarına boyun eğmesini sağladı.
Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy’nin önerisi ve İngiltere’nin desteğiyle bu grup, Devlet ve Hükümet Başkanları seviyesine yükseltildi.
Bu önce G20, sonra G21 oldu.
İşlerin kontrolden çıkma tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu hisseden ABD Başkanı George W. Bush, ancak grubun kendi başkanlığı döneminde ilk kez Washington’da bir araya gelmesi durumunda bu teklifi kabul etti.
G7 gibi G20 de bir kurum değil.
Uluslararası bir anlaşmayla kurulmamış, tüzüğü ve daimi bir sekreteryası yok.
Bu sadece bir forum; karar alma yeri değil tartışma yeri.
Ancak bu kez çoğunluk artık Batılı değil.
Davet edilen devletler, özellikle Çin, emperyalist güç değil, gelişmekte olan ülkedir.
Bu nedenle Anglo-Sakson finansının veya Alman muadilinin kurallarını değil, herkes için kalkınma kurallarını benimsemeye çalıştılar.
Son Gandhinagar zirvesi, çok kutupluluk lehine Batı etkisinin sonunu işaret ediyordu.
Sembolik olarak ev sahibi ve (Hindistan) Bharat Başbakanı Narendra Modi, 21. daimi üye olan Afrika Birliği’ni (AU) davet etti.
Bu kurum 55 devleti temsil ediyor ve bunlardan yalnızca biri Güney Afrika zaten üyeydi.
Ancak siyasi birlik, kalkınma programı olan Afrika’nın Kalkınması için Yeni Ortaklık aracılığıyla zaten az çok üyeydi.
Batı, tüm uluslararası toplantılarda olduğu gibi Rusya ve Çin’e karşı da kendi dünya vizyonunu dayatmaya çalıştı.
200 saatten fazla süren oturumlarda, “Rusya’nın Ukrayna’ya karşı kışkırtılmamış saldırganlığını” kınayan nihai bildiri için yoğun bir şekilde mücadele ettiler.
Önceki oturumda Bali’de (Endonezya) Başkan Joko Widodo, G20’nin siyasi bir forum değil, ekonomik bir forum olduğunu hatırlatarak bu tartışmadan kaçındı.
Bu kez Rusya ve Çin delegasyonları ise tam tersine farklı bir tutum önererek tepki gösterdi.
Benimsenen onların versiyonuydu. “Tüm çatışmaların BM sözleşmesinin hükümlerine uygun olarak çözülmesi gereğinin” altını çiziyor ve “halkların kendi kaderini tayin hakkı” konusunda ısrar ediyorlar.
Kafaları karışan Batılılar, bunu kendi yöntemleriyle yorumladıklarını garanti ederek imzalamayı kabul etti: Onlara göre Rusya, Minsk anlaşmalarını (“koruma yükümlülüğü”) uygulama hakkına sahip olmadığı için BM sözleşmesine saygı duymuyor ve 2202 sayılı Güvenlik Konseyi Kararı “Halkların kendi kaderini tayin hakkı” Kırım, Donbass ve Novorossia halkları için geçerli değildir.
Batı, konumunu korumak için (Hindistan’ın yeni adı) Bharat’ı Avrupa Birliği’ne bağlayan koridorun inşasını finanse edeceğini duyurdu.
ABD, Bharat, Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri, Avrupa Birliği, Fransa, Almanya ve İtalya arasında prensipte bir anlaşma imzalandı.
Biden yönetiminin aklında hem Bharat’ı Çin’e karşı tercih etmek hem de yeni Çin İpek Yolları ile rekabet etmek var.
Biden’ın bir hesabı da, İsrail’in çıkarı için Mısır, Suriye, Irak, Türkiye ve İran’ı bu gelişmenin dışında tutmaktır.
Bu koridor aslında Basra Körfezi’ni Arap Yarımadası’ndan geçerek Akdeniz’deki Hayfa limanına bağlayacak.
Yine de bazı şüphelerimizi ifade edebiliriz.
2021’de Carbis Körfezi’ndeki (Birleşik Krallık) G7’de Biden yönetimi, Build Back Better World (B3W) adlı firavun projesini zaten duyurmuştu.
Bu, Çin’in Kuşak ve Yol Girişimi (BRI) projesine rakip olabilecek 40 trilyon dolar değerindeki yolun finansmanını içeriyordu.
Bu program daha sonraki iki G7 zirvesinde onaylandı, ancak uygulamaya konulması için hâlâ bekleniyor.
Hem Çin’le, hem de kendi efendisi ABD’yle rekabet etmek isteyen Avrupa Birliği de, Global Gateway projesini duyurdu.
“Sadece” 300 milyar dolarlık olduğu için biraz daha gerçekçi ama henüz taslak aşamasında.
İsrail ise 2018’de Bharat/Hindistan-Avrupa Birliği koridorunun rotasını zaten sunmuştu.
İsrail Katz’ın (o zamanki Ulaştırma ve İstihbarat Bakanı) planını açığa çıkarmıştı.
O zamanlar projede sadece demiryolları vardı.
Sonuçta G20’de gelişmekte olan ülkeler iktidara geldi.
Artık Batılıların kendilerine sunduğu metinleri imzalamıyorlar, aksine onlar Batı’ya imzalatıyorlar.
Her zaman “cömert” Batılı projelere katılmayı kabul ediyorlar, ancak ne elde edecekleri konusunda beklentilerini düşürdüler.
Artık dünyayı inşa edenler onlardır.