Kendimde bir değişme duyumsamıyor olmama rağmen, bu dağ servisi kumda geri çekilen bir dalga gibi beni terk ediyor. Benim düşüncelerim değişmedi ama dağlar beni bırakıyor. Aynı sevinçler, çok uzun sürelerle ve çok yoğun biçimde peşlerinden koştuğum için şimdi beni daha az etkiliyor.
Şimdi ormandır beni cezbeden. Onda dağda bulduğum güzelliklerin aynını buluyorum, ama daha asude ve daha güler yüzlü bir biçimde.
Bizim kentlerimiz kadar yoğun ormanda bir toplum oluşturan başka varlıklar yaşıyordu ve bu toplum, içinde çılgınca ilerlediğimiz çöllerden çok daha güçlü bir şekilde bizi uzağında tutmuştu. Bir ağaç ve bitki topluluğu insanı uzaklaştırır ve o geçer geçmez izlerini örter. Ormanın içine girmek çoğu zaman güçtür. Orman, içine dalan insandan, dağın yürüyüşçülerden çok daha hoyratça talep ettiği tavizleri bekler.
Orada otlar, çiçekler, mantarlar ve böcekler keyiflerince, göstereceğimiz sabra ve alçak gönüllülüğe bağlıdır. Dış dünya ile bağımızı kopartmak için yirmi otuz metre orman yeterlidir; belki göze daha az güzel görünen ama insanın ruhunu daha fazla etkileyen diğer iki duyuyu, işitme ve koklamayı öne çıkaran bir başka evren öncekinin yerine geçer. Kaybolduğu sanılan güzellikler yeniden ortaya çıkar: sessizlik, serinlik ve huzur…
( Claude LEVI-STRAUSS, Hüzünlü Dönenceler, 1955 )
.
.
.
.
[ Ankara, Kızılcahamam, Yukarıkaraören, 04.06.2014 ]