Amerika Birleşik Devletleri Başkanı -President of the United States
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı
20 Ocak 2021'den beri görevdeki Joe Biden
|stil|
|Tip|
|Kısaltma||POTUS|
|Üyesi|
|Konut||Beyaz Saray|
|Koltuk||Washington DC|
|atanan||Seçim Koleji veya başkan yardımcılığından veraset yoluyla|
|terim uzunluğu||Dört yıl, yenilenebilir bir kez|
|oluşturan enstrüman||Amerika Birleşik Devletleri Anayasası|
|oluşum||4 Mart 1789|
|İlk tutucu||George Washington|
|Aylık maaş||Yılda 400.000 ABD Doları|
|İnternet sitesi||www


|Bu makale, konuyla ilgili bir serinin parçasıdır.|
Amerika Birleşik Devletleri siyaseti
Amerika Birleşik Devletleri başkanı ( POTUS ), Amerika Birleşik Devletleri'nin devlet başkanı ve hükümet başkanıdır . Başkan , federal hükümetin yürütme organını yönetir ve Birleşik Devletler Silahlı Kuvvetleri'nin başkomutanıdır .
Başkanlığın gücü, ilk başkan George Washington'un 1789'da göreve başlamasından bu yana önemli ölçüde arttı. Başkanlık gücü zaman içinde çekilip akarken, başkanlık, 20. yüzyılın başından beri Amerikan siyasi yaşamında giderek daha güçlü bir rol oynadı. Franklin D. Roosevelt'in başkanlığı sırasında kayda değer bir genişleme ile . Çağdaş zamanlarda, cumhurbaşkanı aynı zamanda dünyanın en güçlü siyasi figürlerinden biri olarak, kalan tek küresel süper gücün lideri olarak görülüyor . Nominal GSYİH'ye göre en büyük ekonomiye sahip ülkenin lideri olarak, cumhurbaşkanı önemli ölçüde yerel ve uluslararası sert ve yumuşak güce sahiptir .
Anayasanın II. Maddesi federal hükümetin yürütme organını kurar ve yürütme yetkisini başkana verir. Yetki, federal yasanın yürütülmesini ve uygulanmasını ve federal yürütme, diplomatik, düzenleyici ve yargı görevlilerini atama sorumluluğunu içerir. Başkana büyükelçileri atama ve kabul etme ve yabancı güçlerle anlaşmalar imzalama yetkisi veren anayasal hükümlere ve Kongre tarafından çıkarılan müteakip yasalara dayanarak, modern başkanlığın ABD dış politikasını yürütmede birincil sorumluluğu vardır. Rol, ikinci en büyük nükleer cephaneliğe sahip dünyanın en pahalı ordusunu yönetme sorumluluğunu içeriyor .
Başkan ayrıca federal mevzuatta ve iç politika yapımında lider bir rol oynamaktadır. Kontroller ve dengeler sisteminin bir parçası olarak , Anayasa'nın I. Maddesi, 7. Kısmı , cumhurbaşkanına federal yasaları imzalama veya veto etme yetkisi verir. Modern cumhurbaşkanları da tipik olarak siyasi partilerinin liderleri olarak görüldüğünden, ana politika oluşturma önemli ölçüde başkanlık seçimlerinin sonucuyla şekillenir ve başkanlar, seçimsel olarak genellikle başkana bağımlı olan Kongre üyelerine politika önceliklerini tanıtmada aktif rol alırlar. . Son yıllarda, cumhurbaşkanları iç politikayı şekillendirmek için yürütme emirlerini , ajans düzenlemelerini ve yargı atamalarını giderek daha fazla kullandılar.
Başkan, seçim kurulu aracılığıyla, başkan yardımcısı ile birlikte dört yıllık bir süre için dolaylı olarak seçilir . 1951'de onaylanan Yirmi İkinci Değişiklik'e göre , iki dönem başkanlık için seçilen hiç kimse üçüncü dönem için seçilemez. Ayrıca, bir başkanın dönem içi ölümü veya istifası nedeniyle dokuz başkan yardımcısı başkan oldu . Toplamda 45 kişi , 58 tam dört yıllık dönem boyunca 46 başkanlığa hizmet etti.
Joe Biden , 20 Ocak 2021'de göreve başlayan ABD'nin 46. ve şu anki başkanıdır .
Tarih ve gelişim
kökenler
Temmuz 1776'da, Amerikan Devrim Savaşı sırasında, İkinci Kıta Kongresi aracılığıyla ortaklaşa hareket eden On Üç Koloni, kendilerini artık İngiliz yönetimi altında olmayan 13 bağımsız egemen devlet ilan ettiler . İngilizlere karşı çabalarını yakından koordine etmenin gerekliliğini kabul eden Kıta Kongresi, eş zamanlı olarak devletleri birbirine bağlayacak bir anayasa hazırlama sürecini başlattı. Temsil ve oylama ve merkezi hükümete verilecek kesin yetkiler dahil olmak üzere bir dizi konuda uzun tartışmalar oldu. Kongre , eyaletler arasında kalıcı bir birlik kurmak için Konfederasyon Maddeleri üzerindeki çalışmalarını Kasım 1777'de tamamladı ve onay için eyaletlere gönderdi .
1 Mart 1781'de yürürlüğe giren Maddelere göre, Konfederasyon Kongresi herhangi bir yasama yetkisi olmayan merkezi bir siyasi otoriteydi. Kendi kararlarını, kararlarını ve düzenlemelerini yapabilir, ancak herhangi bir yasayı çıkaramaz ve vatandaşlarına herhangi bir vergi koyamaz veya yerel ticari düzenlemeleri uygulayamaz. Bu kurumsal tasarım, Amerikalıların, tahttan indirilmiş İngiliz Kraliyet ve Parlamento sisteminin kraliyet egemenliğine göre işlemesi gerektiğine inandıklarını yansıtıyordu : tüm imparatorluğu ilgilendiren meseleleri denetleyen bir organ. Eyaletler herhangi bir monarşinin dışındaydı ve eskiden kraliyete ait bazı ayrıcalıkları (örneğin, savaşmak, büyükelçileri kabul etmek, vb.) Kongre'ye atadı; kalan ayrıcalıklar kendi ilgili eyalet hükümetlerine verildi. Kongre üyeleri, ABD Kongresi'nde tarafsız bir tartışma moderatörü olarak müzakerelerine başkanlık etmesi için bir ABD başkanı seçti . Amerika Birleşik Devletleri'nin sonraki başkanlık makamından oldukça farklı ve ilgisiz, çok fazla etkisi olmayan büyük ölçüde törensel bir pozisyondu.
1783'te Paris Antlaşması , eski kolonilerin her biri için bağımsızlık sağladı. Eldeki barışla, devletlerin her biri kendi iç işlerine döndü. 1786'ya gelindiğinde, komşu devletler birbirleriyle ticari rekabeti kışkırtırken, Amerikalılar kıta sınırlarının kuşatılmış ve zayıf olduğunu ve kendi ekonomilerini krizde buldular. İthalat için ödeme yapmak üzere dövizlerinin dış pazarlara aktığına, Akdeniz ticaretinin Kuzey Afrikalı korsanlar tarafından yağmalandığına ve yabancılar tarafından finanse edilen Devrimci Savaş borçlarının ödenmemiş ve faiz tahakkuk ettirdiğine tanık oldular . Sivil ve siyasi huzursuzluk başgösterdi. Newburgh Komplosu ve Shays İsyanı gibi olaylar , Konfederasyon Maddelerinin işlemediğini gösterdi.
Virginia ve Maryland arasındaki ticari ve balıkçılık anlaşmazlıklarının 1785'te Mount Vernon Konferansı'nda başarılı bir şekilde çözülmesinin ardından , Virginia , daha geniş kapsamlı eyaletler arası sorunu çözmek amacıyla Eylül 1786'da Annapolis, Maryland'de düzenlenen tüm eyaletler arasında bir ticaret konferansı çağrısında bulundu. ticari karşıtlıklar. Konvansiyon , diğer eyaletlerin çoğu arasındaki şüpheler nedeniyle katılım eksikliği nedeniyle başarısız olduğunda , Alexander Hamilton , Annapolis delegelerine, önümüzdeki bahar Philadelphia'da yapılacak olan Makalelerde revizyonlar teklif etmek için bir kongre çağrısında bulundu . James Madison ve Edmund Randolph , George Washington'un Philadelphia'ya Virginia delegesi olarak katılmasını sağlamayı başarana kadar, bir sonraki toplantı için beklentiler kasvetli görünüyordu .
Anayasa Konvansiyonu Mayıs 1787'de toplandığında, katılan 12 eyalet delegasyonu ( Rhode Island delege göndermedi), kendi eyalet hükümetleri dahilindeki yasama ve yürütme organları arasında çeşitli kurumsal düzenlemeler konusunda birikmiş bir deneyim getirdi. Çoğu eyalet, veto veya atama yetkileri olmayan, her yıl yasama organı tarafından yalnızca tek bir dönem için seçilen, yetkiyi bir yürütme konseyi ile paylaşan ve güçlü bir yasama organı tarafından karşılanan zayıf bir yöneticiye sahipti. New York , üç yıllık bir süre için seçilen veto ve atama yetkisine sahip güçlü, üniter bir valiye sahip olması ve bundan sonra süresiz olarak yeniden seçilmeye uygun olmasıyla en büyük istisnayı sundu. ABD Anayasası'nda çerçevelenen başkanlığın ortaya çıkması Philadelphia'daki kapalı kapılar ardındaki müzakereler sayesinde oldu.
1789-1932
Ülkenin ilk başkanı olarak George Washington, ofisi tanımlamaya gelecek birçok norm oluşturdu. İki dönem sonra emekli olma kararı, ulusun monarşiye dönüşeceği korkularını gidermeye yardımcı oldu ve 1940'a kadar kırılmayacak ve sonunda Yirmi İkinci Değişiklik tarafından kalıcı hale getirilecek bir emsal oluşturdu . Başkanlığının sonunda, John Adams'ın Thomas Jefferson'u 1796'da yenmesiyle , siyasi partiler gelişti, ilk gerçekten çekişmeli başkanlık seçimi. Jefferson 1800'de Adams'ı mağlup ettikten sonra, o ve diğer Virginians James Madison ve James Monroe'nun her biri iki dönem görev yapacak ve sonunda Adams'ın oğlu John Quincy Adams Demokratik-Cumhuriyetçiden sonra 1824'te seçimi kazanana kadar İyi Duygular Dönemi boyunca ulusun siyasetine hükmedecekti. Parti bölünmesi.
1828'de Andrew Jackson'ın seçilmesi, Jackson'ın ilk 40 yıl boyunca başkanlığı elinde tutan Virginia ve Massachusetts seçkinlerinin bir parçası olmadığı için önemli bir kilometre taşıydı. Jackson demokrasisi , ulus hızla batıya doğru genişlerken halkın katılımını genişletirken, başkanlığı Kongre pahasına güçlendirmeye çalıştı. Ancak, halefi Martin Van Buren , 1837 Paniği'nden sonra popüler olmadı ve William Henry Harrison'ın ölümü ve ardından John Tyler ile Kongre arasındaki zayıf ilişkiler , ofisin daha da zayıflamasına yol açtı. Van Buren dahil, 1837 ve 1861 arasındaki 24 yılda, altı başkanlık dönemi sekiz farklı adam tarafından doldurulacak ve hiçbiri yeniden seçilmeyecekti. Senato bu dönemde önemli bir rol oynadı ; Henry Clay , Daniel Webster ve John C. Calhoun'un Büyük Üçlü Yönetim Kurulu 1830'larda ve 1840'larda ulusal politikanın şekillenmesinde kilit roller oynadı, ta ki kölelik tartışmaları 1850'lerde ulusu birbirinden ayırmaya başlayana kadar. .
Abraham Lincoln'ün İç Savaş sırasındaki liderliği tarihçilerin onu ülkenin en büyük başkanlarından biri olarak görmelerine yol açtı. Savaşın koşulları ve Kongre'nin Cumhuriyetçi egemenliği, ofisi çok güçlü kıldı ve Lincoln'ün 1864'te yeniden seçilmesi, 1832'de Jackson'dan bu yana ilk kez bir başkanın yeniden seçilmesiydi. Lincoln'ün suikastından sonra, halefi Andrew Johnson tüm siyasi destek verdi ve neredeyse görevden alındı, Kongre İç Savaş generali Ulysses S. Grant'in iki dönemlik başkanlığı sırasında güçlü kaldı . Yeniden Yapılanmanın sona ermesinden sonra , Grover Cleveland sonunda savaştan bu yana seçilen ilk Demokrat başkan olacak, art arda üç seçimde (1884, 1888, 1892) koşacak ve iki kez kazanacaktı. 1900'de William McKinley , 1872'de Grant'ten bu yana yeniden seçim kazanan ilk görevdeki kişi oldu.
McKinley suikastından sonra Theodore Roosevelt , Amerikan siyasetinde baskın bir figür haline geldi. Tarihçiler, Roosevelt'in tröstleri kırma, korumacılık, işçi reformları, kişisel karakteri sorunlar kadar önemli hale getirme ve halefi William Howard Taft'ı seçme gibi bazı önemli başarılarla başkanlığı güçlendirerek siyasi sistemi kalıcı olarak değiştirdiğine inanıyor . Sonraki on yıl, Woodrow Wilson , I. Dünya Savaşı sırasında ulusu zafere taşıdı , ancak Wilson'ın Milletler Cemiyeti önerisi Senato tarafından reddedildi. Warren Harding , ofiste popülerken, mirasının skandallar, özellikle de Teapot Dome tarafından lekelendiğini görecekti ve Herbert Hoover , Büyük Buhran'ı hafifletmeyi başaramadıktan sonra hızla çok sevilmeyen oldu .
İmparatorluk Başkanlığı
Franklin D. Roosevelt'in 1932 seçimlerindeki yükselişi, tarihçilerin şimdi İmparatorluk Başkanlığı olarak tanımladıkları şeye doğru ilerledi . Kongredeki muazzam Demokratik çoğunluk ve büyük değişim için kamu desteği ile desteklenen Roosevelt'in Yeni Anlaşması , daha fazla yürütme kurumu da dahil olmak üzere federal hükümetin boyutunu ve kapsamını önemli ölçüde artırdı. Geleneksel olarak küçük olan başkanlık personeli, 1939'da hiçbirinin Senato onayı gerektirmeyen Başkanlık Yürütme Ofisi'nin oluşturulmasıyla büyük ölçüde genişletildi. Roosevelt'in eşi görülmemiş bir üçüncü ve dördüncü dönem yeniden seçilmesi, Birleşik Devletler'in II . Soğuk Savaş başkanlığın "özgür dünyanın lideri" olarak görülmesine yol açtığı için ardılları Harry Truman ve Dwight D. Eisenhower'ın her biri yeniden seçildi ; John F. Kennedy ise genç ve popüler bir liderdi. 1960'larda televizyonun yükselişi.
Lyndon B. Johnson'ın Vietnam Savaşı nedeniyle halk desteğini kaybetmesi ve Watergate skandalıyla Richard Nixon'ın başkanlığının çökmesinden sonra , Kongre kendini yeniden ortaya koymaya yönelik bir dizi reformu yürürlüğe koydu. Bunlar arasında 1973'te Nixon'ın vetosu üzerine çıkarılan Savaş Yetkileri Kararı ve kongrenin mali yetkilerini güçlendirmeyi amaçlayan 1974 Kongre Bütçesi ve Su Tutma Kontrol Yasası vardı . 1976'da Gerald Ford , "tarihi sarkacın" Kongre'ye doğru sallandığını ve onun yönetme yeteneğinin "yıkıcı" bir erozyon olasılığını artırdığını kabul etti. Hem Ford hem de halefi Jimmy Carter yeniden seçimleri kazanamadı. Siyasi kariyerine başlamadan önce bir aktör olan Ronald Reagan , Amerikan gündemini New Deal politikalarından daha muhafazakar ideolojiye doğru yeniden şekillendirmeye yardımcı olmak için bir iletişimci olarak yeteneğini kullandı.
Soğuk Savaş'ın sona ermesi ve ABD'nin dünyanın tartışmasız lider gücü haline gelmesiyle birlikte, Bill Clinton , George W. Bush ve Barack Obama'nın her biri iki dönem başkanlık yaptı. Bu arada, Kongre ve ulus, özellikle Cumhuriyetçilerin 40 yıldır ilk kez Evi kontrol ettiği 1994 ara seçimlerinin ve son yıllarda Senato'da rutin dolandırıcıların yükselişinin ardından, giderek daha politik olarak kutuplaştı . Son dönem başkanları , yasama ve kongre gücü pahasına, büyük politikaları uygulamak için giderek artan bir şekilde yürütme emirlerine , ajans düzenlemelerine ve yargı atamalarına odaklandı . 21. yüzyıldaki cumhurbaşkanlığı seçimleri bu devam eden kutuplaşmayı yansıttı; 2008'de Obama dışında hiçbir aday popüler oyların yüzde beşinden fazlasını kazandı ve ikisi - George W. Bush ve Donald Trump - Seçim Koleji'nde kazanırken popüler oyu kaybederken . Hem Clinton hem de Trump, muhalefet partisi tarafından kontrol edilen bir Meclis tarafından görevden alındı, ancak suçlamaların siyasi duruşları üzerinde uzun vadeli etkileri olmadı.
Başkanlığın evrimini eleştirenler
Ülkenin Kurucu Babaları , Anayasa'da tanımlanan ilk hükümet dalı olan Kongre'nin hükümetin baskın organı olmasını bekliyordu; güçlü bir yürütme departmanı beklemiyorlardı. Bununla birlikte, başkanlık gücünün zaman içinde değişmesi, modern başkanlığın çok güçlü, kontrolsüz, dengesiz ve doğası gereği "monarşist" olduğu iddialarıyla sonuçlandı. 2008'de Profesör Dana D. Nelson , önceki otuz yıl boyunca cumhurbaşkanlarının "yürütme organının ve kurumlarının bölünmemiş başkanlık kontrolü" için çalıştığına olan inancını dile getirdi. Üniter yürütme teorisinin savunucularını, "başkanların zaten çok sayıda yabancı ve yerli yasa çıkarmasına izin veren yürütme emirleri, kararnameler, muhtıralar, bildiriler, ulusal güvenlik direktifleri ve yasama imzalama beyanları gibi birçok mevcut denetlenemez yürütme yetkisini genişlettikleri için eleştirdi. Kongre'den yardım, müdahale veya onay olmadan politika". Americans for Limited Government'ın yönetim kurulu üyesi Bill Wilson , genişletilmiş başkanlığın "bireysel özgürlük ve demokratik yönetime karşı şimdiye kadarki en büyük tehdit" olduğunu belirtti.
yasama yetkileri
Anayasa'nın I. Maddesi, 1. Kısmı , tüm yasama yetkisini Kongre'nin ellerine verir ve 1. Madde, 6. Kısım, 2. Madde , başkanın (ve diğer tüm yürütme organı görevlilerinin) aynı anda Kongre üyesi olmasını engeller. Bununla birlikte, modern cumhurbaşkanlığı, hem anayasal hükümler hem de zaman içindeki tarihsel gelişmeler nedeniyle yasama üzerinde önemli bir yetkiye sahiptir.
Faturaların imzalanması ve veto edilmesi
Başkanın en önemli yasama gücü , başkana Kongre tarafından geçirilen herhangi bir tasarıyı veto etme yetkisi veren Sunum Maddesinden gelir . Kongre, bir başkanlık vetosunu geçersiz kılabilirken, her iki meclisin de üçte ikilik bir oyu gerektirir ; bu, geniş çapta desteklenen iki partili mevzuat dışında elde edilmesi genellikle çok zordur. Anayasayı hazırlayanlar, Kongre'nin gücünü artırmaya ve "çoğunluğun tiranlığına" izin vermeye çalışacağından korkuyorlardı, bu nedenle dolaylı olarak seçilen başkana veto verilmesi yasama gücü üzerinde önemli bir kontrol olarak görülüyordu. George Washington veto, yalnızca bir yasa tasarısının anayasaya aykırı olduğu durumlarda kullanılması gerektiğine inanırken, artık başkanların bir yasa tasarısı ile politika anlaşmazlıkları olduğu durumlarda rutin olarak kullanılmaktadır. Veto - veya veto tehdidi - modern başkanlığı Amerikan yasama sürecinin merkezi bir parçası haline getirmek için gelişti.
Spesifik olarak, Sunum Maddesi uyarınca, Kongre tarafından bir yasa tasarısı sunulduktan sonra, başkanın üç seçeneği vardır:
- Pazar günleri hariç, on gün içinde yasayı imzalayın - yasa tasarısı yasalaşır .
- Mevzuatı yukarıdaki süre içinde veto edin ve herhangi bir itirazda bulunarak kaynağı olduğu Kongre evine geri gönderin - tasarı, Kongre'nin her iki meclisi vetoyu üçte iki oyla geçersiz kılmak için oy kullanmadıkça yasalaşmaz .
- Yukarıdaki zaman çerçevesi içinde mevzuat üzerinde herhangi bir işlem yapmayın - yasa tasarısı, Başkan imzalamış gibi yasalaşır, Kongre o tarihte ertelenmedikçe, bu durumda yasalaşmaz ( cep vetosu ).
1996'da Kongre, Satır Öğesi Veto Yasası ile başkanın veto yetkisini artırmaya çalıştı . Mevzuat, cumhurbaşkanına herhangi bir harcama faturasını imzalayarak yasa haline getirme yetkisi verirken, aynı zamanda tasarıdaki belirli harcama kalemlerini, özellikle herhangi bir yeni harcamayı, herhangi bir isteğe bağlı harcamayı veya herhangi bir yeni sınırlı vergi avantajını da iptal etti. Kongre daha sonra söz konusu maddeyi geri alabilir. Başkan daha sonra yeni yasayı veto ederse, Kongre vetoyu olağan araçlarıyla, her iki mecliste de üçte iki oyla geçersiz kılabilir. Clinton - New York Şehri , 524 U.S. 417 (1998) davasında, ABD Yüksek Mahkemesi veto yetkisinde böyle bir yasal değişikliğin anayasaya aykırı olduğuna karar verdi.
gündem belirleme
Amerikan tarihinin çoğu için, başkan adayları, vaat edilen yasama gündemi temelinde seçim yapmak istediler. Resmi olarak, Madde II, Bölüm 3, Madde 2 , başkanın, "gerekli ve uygun" gördüğü bu tür önlemleri Kongre'ye tavsiye etmesini gerektirir. Bu, genellikle başkanın gelecek yıl için yasama önerilerini ana hatlarıyla belirten anayasal bir Birliğin Durumu konuşması ve Kongre ile diğer resmi ve gayri resmi iletişimler yoluyla yapılır.
Başkan, Kongre'nin gerekli olduğuna inandığı yasaları yürürlüğe koymasını önererek, talep ederek ve hatta ısrar ederek mevzuat hazırlamaya dahil olabilir. Ayrıca, yasama sürecinde, Kongre'nin bireysel üyeleri üzerinde etki uygulayarak mevzuatı şekillendirmeye çalışabilir. Başkanlar bu güce sahiptir, çünkü Anayasa, kimin yasa yazabileceği konusunda sessizdir, ancak yetki sınırlıdır, çünkü yalnızca Kongre üyeleri yasa çıkarabilir.
Başkan veya yürütme organının diğer yetkilileri yasa tasarısı hazırlayabilir ve ardından senatörlerden ya da temsilcilerden bu taslakları Kongre'ye sunmalarını isteyebilir. Ek olarak, başkan, talep edilen değişiklikler yapılmadıkça, bu yasayı veto etmekle tehdit ederek Kongre'ye önerilen yasayı değiştirmeye çalışabilir.
Yönetmeliklerin yayımlanması
Kongre tarafından çıkarılan birçok yasa, olası her ayrıntıyı ele almamakta ve uygulama yetkilerini açıkça veya zımnen uygun bir federal kuruma devretmektedir. Yürütme organının başı olarak başkanlar , Kongre'nin çok az gözetimi ile düzenlemeler çıkarabilen çok sayıda kurumu kontrol eder.
20. yüzyılda eleştirmenler, Kongre'ye ait olması gereken çok fazla yasama ve bütçe yetkisinin başkanların eline geçtiğini iddia ettiler. Bir eleştirmen, cumhurbaşkanlarının "her biri Kongre'ye karşı tamamen sorumlu olmayan, ancak Beyaz Saray için büyük politika çabalarına öncülük etmekle görevli sanal bir 'çarlar' ordusu atayabileceklerini" söyledi. Başkanlar, bir yasa tasarısını nasıl anladıkları veya yürütmeyi planladıkları konusunda kongre yasasını imzalarken imza beyanları yaptıkları için eleştirildi . Bu uygulama Amerikan Barolar Birliği tarafından anayasaya aykırı olarak eleştiriliyor . Muhafazakar yorumcu George Will , "giderek şişen bir yürütme organı" ve "Kongre tutulması" hakkında yazdı.
Kongrenin toplanması ve ertelenmesi
Kongre oturumda değilken ortaya çıkan büyük bir yerel veya uluslararası kriz durumunda hükümetin hızlı hareket etmesine izin vermek için, Başkan, Anayasa'nın II. Maddesi, 3 . John Adams bunu 1797'de ilk kez yaptığından beri , başkan tüm Kongreyi 27 kez özel bir oturum için toplanmaya çağırdı. Harry S. Truman bunu en son Temmuz 1948'de yaptı (" Şalgam Günü Oturumu " olarak adlandırılır). Buna ek olarak, 1933'te, Kongre'nin Aralık ayından Ocak ayına kadar toplanacağı tarihi öne çıkaran Yirminci Değişiklik'in onaylanmasından önce , yeni göreve başlayan cumhurbaşkanları, adaylıkları onaylamak veya anlaşmaları onaylamak için rutin olarak Senato'yu toplantıya çağırırdı. Pratikte, Kongre artık resmi olarak yıl boyunca oturumda kaldığından ve görünürde tatildeyken bile her üç günde bir pro forma oturumlar düzenlediğinden, iktidar modern çağda kullanılmaz hale geldi. Buna bağlı olarak, Meclis ve Senato erteleme zamanı konusunda anlaşamazlarsa, Başkan Kongreyi ertelemeye yetkilidir; hiçbir başkan bu yetkiyi kullanmak zorunda kalmamıştır.
Yürütme yetkileri
Başkanın Amerika Birleşik Devletleri'nin yürütme yetkilerinin tek deposu olduğunu ve kendisine verilen yetkilerin yanı sıra kendisine yüklenen görevlerin gerçekten harika olduğunu söylemek yeterlidir.
Nixon v. General Services Administration , 433 U.S. 425 (1977) ( Rehnquist, J. , muhalif )
Başkan, federal hükümetin yürütme organının başıdır ve anayasal olarak "yasaların sadakatle yürütülmesine özen göstermek" ile yükümlüdür . Yürütme organının ordu da dahil olmak üzere dört milyondan fazla çalışanı var.
İdari yetkiler
Başkanlar çok sayıda federal atama yapar . Gelen bir başkan, göreve başladığında 6.000'e ve hizmet ederken 8.000'e kadar kazanabilir. Büyükelçiler , Kabine üyeleri ve diğer görevliler , Senato çoğunluğunun " tavsiyesi ve onayı " ile bir başkan tarafından atanır . Senato en az on gün tatilde olduğunda, başkan tatil atamaları yapabilir . Tatil randevuları geçicidir ve Senato'nun bir sonraki oturumunun sonunda sona erer.
Bir başkanın üst düzey yetkilileri görevden alma yetkisi uzun zamandır tartışmalı bir siyasi konu olmuştur. Genel olarak, bir başkan yürütme görevlilerini tamamen istediği zaman görevden alabilir. Bununla birlikte, Kongre, bir başkanın bağımsız düzenleyici kurumların komiserlerini ve bazı alt düzey yönetici memurları yasayla görevden alma yetkisini kısıtlayabilir ve kısıtlayabilir .
Büyüyen federal bürokrasiyi yönetmek için, başkanlar yavaş yavaş kendilerini, sonunda Birleşik Devletler Başkanının Yürütme Ofisinde örgütlenen birçok personel katmanıyla çevrelediler . Yürütme Ofisi içinde, başkanın en içteki yardımcıları (ve yardımcıları) Beyaz Saray Ofisi'nde bulunur .
Başkan ayrıca, başkanlık ilanı ve yürütme emirleri gibi çeşitli türde direktifler yayınlayarak federal hükümetin faaliyetlerini yönetme yetkisine de sahiptir . Başkan, anayasal olarak verilen başkanlık sorumluluklarından birini yasal olarak yerine getirdiğinde, bu yetkinin kapsamı geniştir. Öyle olsa bile, bu direktifler ABD federal mahkemeleri tarafından anayasaya aykırı bulabilecek yargı denetimine tabidir . Ayrıca Kongre, yasama yoluyla bir yürütme emrini bozabilir (örneğin, Kongre İnceleme Yasası ).
Dışişleri
Madde II, Bölüm 3, Madde 4 , başkanın "Büyükelçileri kabul etmesini" gerektirir. Kabul Klozu olarak bilinen bu madde, başkanın dış politika konularında geniş yetkiye sahip olduğunu ima etmek ve başkanın yabancı bir hükümeti tanıma konusundaki münhasır yetkisine destek sağlamak için yorumlanmıştır. Anayasa ayrıca başkana Amerika Birleşik Devletleri büyükelçileri atama ve Amerika Birleşik Devletleri ile diğer ülkeler arasında anlaşmalar önerme ve esas olarak müzakere etme yetkisi verir. Bu tür anlaşmalar, ABD Senatosu'nun ( üçte iki çoğunluk oyu ile) tavsiyesi ve rızasını aldıktan sonra , federal yasanın gücü ile bağlayıcı hale gelir.
Dış ilişkiler her zaman başkanlık sorumluluklarının önemli bir unsuru olsa da, Anayasa'nın kabulünden bu yana teknolojideki ilerlemeler cumhurbaşkanının gücünü artırdı. Eskiden büyükelçilere Birleşik Devletler adına bağımsız olarak müzakere etme konusunda önemli yetkiler verilmişken, başkanlar artık rutin olarak yabancı ülkelerin liderleriyle doğrudan görüşüyor.
Başkomutanı
Yürütme yetkilerinin en önemlilerinden biri, başkanın Birleşik Devletler Silahlı Kuvvetleri başkomutanı rolüdür . Savaş ilan etme yetkisi anayasal olarak Kongre'ye aittir, ancak cumhurbaşkanı, ordunun yönlendirilmesi ve düzenlenmesi konusunda nihai sorumluluğa sahiptir. Anayasanın cumhurbaşkanına başkomutan olarak tanıdığı kesin yetki derecesi, Kongre'nin çeşitli zamanlarda cumhurbaşkanına geniş yetki vermesi ve diğerlerinde bu yetkiyi kısıtlamaya çalışmasıyla tarih boyunca çok tartışma konusu olmuştur. Anayasayı hazırlayanlar, cumhurbaşkanının orduyla ilgili yetkilerini sınırlamaya özen gösterdiler; Alexander Hamilton bunu Federalist No. 69'da açıkladı :
Başkan, Birleşik Devletler ordusu ve donanmasının başkomutanı olacak. ... İngiliz kralının [gücünün] savaş ilan etmesine ve donanmaların ve orduların YÜKSELTİLMESİ VE DÜZENLENMESİNE kadar uzanırken , askeri ve deniz kuvvetlerinin en yüksek komuta ve yönetiminden başka bir şey olmayacaktı. , bunların tümü ... yasama organına ait olacaktır. [Orijinaldeki vurgu.]
Modern çağda, Savaş Yetkileri Kararı uyarınca , Kongre, 60 günden daha uzun herhangi bir birlik konuşlandırmasına izin vermelidir, ancak bu süreç, daha önce hiç kullanılmayan ve etkisiz hale getiren tetikleyici mekanizmalara dayanmaktadır. Ek olarak, Kongre, askeri harcamalar ve düzenlemeler üzerindeki kontrolü aracılığıyla başkanın askeri gücüne bir kontrol sağlar. Başkanlar tarihsel olarak savaşa girme sürecini başlattılar, ancak eleştirmenler, Theodore Roosevelt'in 1903'te Panama'ya askeri hareketi , Kore Savaşı , Vietnam Savaşı da dahil olmak üzere başkanların resmi açıklama almadığı birkaç çatışma olduğunu suçladılar. ve 1983'te Grenada ve 1989'da Panama işgalleri .
Savaş zamanında cumhurbaşkanı tarafından şahsen ele alınan askeri ayrıntıların miktarı büyük ölçüde değişmiştir. İlk ABD başkanı olan George Washington , sivil otorite altında sıkı bir askeri itaat kurdu . 1794'te Washington, anayasal yetkilerini kullanarak 12.000 milis kuvveti topladı ve Batı Pensilvanya'da alkollü içkiler üzerinden tüketim vergisi ödemeyi reddeden silahlı çiftçilerin ve damıtıcıların karıştığı bir Viski İsyanı'nı bastırdı. Tarihçi Joseph Ellis'e göre, James Madison 1812 Savaşı sırasında Washington DC'nin savunmasında topçu birliklerinin kontrolünü kısaca ele geçirse de, bu "oturmakta olan bir Amerikan başkanının sahadaki birlikleri yönettiği ilk ve tek seferdi" . Abraham Lincoln , 1861-1865 Amerikan İç Savaşı sırasında genel stratejiye ve günlük operasyonlara derinden dahil oldu ; tarihçiler Lincoln'e stratejik anlayışı ve Ulysses S. Grant gibi komutanları seçme ve cesaretlendirme yeteneği için övgüde bulundular . Silahlı Kuvvetlerin günümüzdeki operasyonel komutanlığı Savunma Bakanlığı'na devredilmiştir ve normalde savunma bakanı aracılığıyla yürütülür . Müşterek Kurmay Başkanları ve Muharip Komutanlıkların başkanı, başkanlık tarafından onaylanan Birleşik Komuta Planında (UCP) belirtildiği gibi operasyona yardımcı oluyor.
Hukuki yetkiler ve ayrıcalıklar
Başkan, Birleşik Devletler temyiz mahkemeleri ve Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi üyeleri de dahil olmak üzere federal hakimleri aday gösterme yetkisine sahiptir . Ancak, bu adaylıklar göreve başlamadan önce Senato onayı gerektirir. Senato onayının alınması, federal yargıyı belirli bir ideolojik duruşa yönlendirmek isteyen başkanlar için büyük bir engel oluşturabilir. ABD bölge mahkemelerine hakimleri aday gösterirken , başkanlar genellikle uzun süredir devam eden senatör nezaket geleneğine saygı duyarlar . Başkanlar ayrıca af ve tecil hakkı da verebilirler . Gerald Ford , göreve başladıktan bir ay sonra Richard Nixon'ı affetti . Başkanlar, Bill Clinton'ın görevdeki son gününde Patty Hearst'ü affetmesi gibi, genellikle görevden ayrılmadan kısa bir süre önce af verir ; bu genellikle tartışmalıdır .
Yürütme gücüyle ilgili, başkanın yürütme gücünü bir dereceye kadar özerklikle kullanmasını sağlayan iki doktrin geliştirilmiştir. İlki , başkana, yürütme görevlerinin yerine getirilmesi sırasında doğrudan başkana yapılan herhangi bir iletişimi açıklamaktan alıkoymasına izin veren yürütme ayrıcalığıdır . George Washington bu ayrıcalığı ilk olarak Kongre, Başyargıç John Jay'in Büyük Britanya ile pek de sevilmeyen bir anlaşma müzakeresinden elde ettiği notları görmek istediğinde talep etti . Anayasa'da veya başka herhangi bir yasada yer almasa da, Washington'un eylemi ayrıcalık için emsal oluşturdu. Nixon , Watergate skandalı sırasında mahkeme celp edilen kanıtları Kongre'ye devretmemek için bir neden olarak yürütme ayrıcalığını kullanmaya çalıştığında , Yüksek Mahkeme United States v. Nixon , 418 U.S. 683 (1974) davasında, yürütme ayrıcalığının geçerli olmadığı durumlarda karar verdi. bir başkan cezai kovuşturmadan kaçınmaya çalışıyordu. Bill Clinton, Lewinsky skandalı ile ilgili olarak yürütme ayrıcalığını kullanmaya çalıştığında , Yüksek Mahkeme Clinton v. Jones , 520 U.S. 681 (1997) davasında ayrıcalığın hukuk davalarında da kullanılamayacağına karar verdi. Bu davalar, ayrıcalığın tam kapsamı henüz net olarak tanımlanmamış olmasına rağmen, yürütme ayrıcalığının geçerli olduğuna dair yasal emsal oluşturdu. Ek olarak, federal mahkemeler bu ayrıcalığın dışa doğru yayılmasına ve diğer yürütme organı çalışanlarını korumasına izin verdi, ancak başkanı içermeyen yürütme organı iletişimleri için bu korumayı zayıflattı.
Devlet sırları ayrıcalığı , cumhurbaşkanının ve yürütme organının, bu tür bir açıklamanın ulusal güvenliğe zarar verecek olması halinde, yasal işlemlerde bilgi veya belgelerin ortaya çıkmasını engellemesine izin verir . İmtiyaz için emsal, 19. yüzyılın başlarında, Thomas Jefferson'ın Aaron Burr'un vatana ihanet davasında askeri belgeleri serbest bırakmayı reddetmesi ve yine Totten / Amerika Birleşik Devletleri 92 U.S. 105 (1876) davasında Yüksek Mahkeme'nin bir davayı reddettiği zaman ortaya çıktı. eski Birlik casusu. Bununla birlikte, imtiyaz, Birleşik Devletler v. Reynolds 345 U.S 1 (1953)'e kadar ABD Yüksek Mahkemesi tarafından resmi olarak tanınmadı ve burada bir ortak hukuk delili ayrıcalığı olarak kabul edildi. 11 Eylül saldırılarından önce , ayrıcalığın kullanımı nadirdi, ancak sıklığı artıyordu. 2001 yılından bu yana, hükümet daha fazla davada ve davanın daha erken aşamalarında imtiyazı ileri sürdü, bu nedenle, Dokuzuncu Daire'nin Mohamed - Jeppesen kararında olduğu gibi, bazı durumlarda iddiaların esasına ulaşmadan davaların reddedilmesine neden oldu . Dataplan, Inc. Ayrıcalığı eleştirenler, kullanımının hükümetin yasadışı veya utanç verici hükümet eylemlerini örtbas etmek için bir araç haline geldiğini iddia ediyor.
Başkanın kişisel olarak mahkeme davalarından mutlak dokunulmazlık derecesine itiraz edilir ve birçok Yüksek Mahkeme kararına konu olmuştur. Nixon v. Fitzgerald (1982), resmi eylemlerine dayanarak, o zamanki eski başkan Richard Nixon'a karşı açılan bir hukuk davasını reddetti. Clinton v. Jones (1997), bir başkanın, başkan olmadan önce yapılan eylemlere karşı hukuk davalarına karşı dokunulmazlığı olmadığına karar verdi ve cinsel taciz davasının, görevdeki bir başkana karşı bile gecikmeden açılabileceğine karar verdi. Rusya'nın 2016 cumhurbaşkanlığı seçimlerine müdahalesine ilişkin 2019 Mueller raporu , adaletin olası bir şekilde engellenmesine dair ayrıntılı kanıtları içeriyordu, ancak müfettişler, ABD Adalet Bakanlığı'nın görevdeki bir başkanı suçlamaya karşı politikasına dayanan bir kovuşturma için Donald Trump'ı yönlendirmeyi reddetti . Raporda, Kongre tarafından görevden almanın bir çare olarak mevcut olduğu belirtildi. Ekim 2019 itibariyle, New York Eyaleti Bölge Savcısı tarafından New York eyalet yasalarının ihlal edildiği iddiasıyla Donald Trump aleyhine açılan bir ceza davasında kişisel vergi beyannamelerine erişime ilişkin federal mahkemelerde bir dava derdesttir .
Liderlik rolleri
Devlet Başkanı
Devlet başkanı olarak başkan, Birleşik Devletler hükümetini kendi halkına karşı temsil eder ve ulusu dünyanın geri kalanına karşı temsil eder. Örneğin, yabancı bir devlet başkanının devlet ziyareti sırasında, cumhurbaşkanı tipik olarak Güney Çimenliğinde düzenlenen bir Devlet Varış Törenine ev sahipliği yapar, 1961'de John F. Kennedy tarafından bir gelenek başlatılmıştır . Bunu, Devlet Başkanı tarafından verilen bir devlet yemeği takip eder. akşam daha sonra Devlet Yemek Salonu'nda düzenlenen cumhurbaşkanı .
Ulusal bir lider olarak, cumhurbaşkanı daha az resmi tören görevlerini de yerine getirir. Örneğin, William Howard Taft , 1910'da Washington, DC'deki Griffith Stadyumu'nda Washington Senatörlerinin Açılış Günü'nde ilk tören sahasını atma geleneğini başlattı . Taft'tan beri, Jimmy Carter dışında her başkan, Açılış Günü, All-Star Maçı veya Dünya Serisi için , genellikle büyük bir tantana ile en az bir törensel ilk top veya saha attı . Theodore Roosevelt'ten beri her başkan Amerika'nın İzcileri'nin onursal başkanı olarak hizmet etmiştir .
Diğer başkanlık gelenekleri Amerikan tatilleriyle ilişkilidir. Rutherford B. Hayes , 1878'de yerel çocuklar için ilk Beyaz Saray yumurta yuvarlamaya başladı. 1947'den başlayarak, Harry S. Truman yönetimi sırasında , Beyaz Saray'da düzenlenen yıllık Ulusal Şükran Günü Türkiye Sunumu sırasında, başkana her Şükran Günü'nde canlı bir yerli hindi sunulur . Türkiye'yi "affetme" geleneğinin George HW Bush tarafından resmileştirildiği 1989'dan beri hindi, doğal yaşamının geri kalanını yaşayacağı bir çiftliğe götürüldü.
Başkanlık gelenekleri, cumhurbaşkanının hükümet başkanı olarak rolünü de içerir. James Buchanan'dan bu yana pek çok giden başkan , başkanlık geçişi sırasında geleneksel olarak haleflerine tavsiyelerde bulunur . Ronald Reagan ve halefleri, göreve başlama gününde Oval Ofis'in masasına yeni gelen başkan için özel bir mesaj bıraktılar.
Modern cumhurbaşkanlığı, cumhurbaşkanını ülkenin önde gelen ünlülerinden biri olarak tutuyor. Bazıları cumhurbaşkanlığı imajlarının yönetim halkla ilişkiler yetkilileri tarafından olduğu kadar başkanlar tarafından da manipüle edilme eğiliminde olduğunu iddia ediyor. Bir eleştirmen, başkanlığı "ofisi çevreleyen büyüleyici bir güce" sahip olan "propagandalı liderlik" olarak nitelendirdi. Yönetimin halkla ilişkiler yöneticileri , televizyon kameraları için gülümseyen kalabalıklarla birlikte gülümseyen başkanların özenle hazırlanmış fotoğraflarını sahneledi. Bir eleştirmen, John F. Kennedy'nin görüntüsünün, PT 109 olayıyla ilgili olarak "mitin gücünden yararlanan" "zengin ayrıntılarla" dikkatlice çerçevelenmiş olarak tanımlandığını yazdı ve Kennedy'nin, başkanlık hırslarını ilerletmek için görüntüleri nasıl kullanacağını anladığını yazdı. Sonuç olarak, bazı siyasi yorumcular Amerikalı seçmenlerin başkanlardan gerçekçi olmayan beklentileri olduğu görüşündeler: seçmenler bir başkandan "ekonomiyi yönlendirmesini, düşmanları yenmesini, özgür dünyaya liderlik etmesini, kasırga kurbanlarını rahatlatmasını, ulusal ruhu iyileştirmesini ve borç alanlarını gizli kredilerden korumasını" bekliyorlar. -kart ücretleri".
parti başkanı
Başkan tipik olarak siyasi partisinin başkanı olarak kabul edilir. Temsilciler Meclisi'nin tamamı ve Senato'nun en az üçte biri başkanla aynı anda seçildiğinden, bir siyasi partinin adaylarının seçim başarıları kaçınılmaz olarak partinin başkan adayının performansıyla iç içedir. Palto etkisi veya eksikliği, genellikle bir partinin adaylarını eyalet ve yerel hükümet düzeylerinde de etkileyecektir . Bununla birlikte, genellikle bir başkan ile partideki diğerleri arasında gerginlikler vardır ve başkanların Kongre'deki partilerinden önemli ölçüde destek kaybeden başkanlar genellikle daha zayıf ve daha az etkili olarak görülür.
Dünya lideri
Amerika Birleşik Devletleri'nin 20. yüzyılda bir süper güç olarak yükselişi ve 21. yüzyılda dünyanın en büyük ekonomisine sahip olan Amerika Birleşik Devletleri ile birlikte, başkan tipik olarak küresel bir lider ve bazen de dünyanın en güçlü siyasi figürü olarak görülüyor. ABD'nin NATO'nun önde gelen üyesi olarak konumu ve ülkenin Avrupa Birliği'ni oluşturanlar gibi diğer zengin veya demokratik ülkelerle olan güçlü ilişkileri, başkanın " özgür dünyanın lideri " olduğu lakabına yol açtı .
Seçim süreci
uygunluk
Anayasa'nın II. Maddesi, 1. Kısmının 5. Maddesi , cumhurbaşkanlığı için üç nitelik belirler. Başkan olarak hizmet etmek için bir kişi şunları yapmalıdır:
- Amerika Birleşik Devletleri'nin doğuştan vatandaşı olmak ;
- en az 35 yaşında olmak;
- Amerika Birleşik Devletleri'nde en az 14 yıl ikamet etmek .
Bununla birlikte, yukarıdaki nitelikleri karşılayan bir kişi, aşağıdaki koşullardan herhangi biri altında, yine de başkanlık görevinden diskalifiye edilecektir:
- Madde I, Bölüm 3, Madde 7 uyarınca , görevden alınmış, mahkûm edilmiş ve daha fazla kamu görevi yapmaktan diskalifiye edilmiş olmak, ancak diskalifiye maddesinin aynı zamanda başkanlık görevini de içerip içermediği konusunda bazı yasal tartışmalar olmasına rağmen: bu şekilde cezalandırılan sadece önceki kişiler üç federaldi. yargıçlar.
- On Dördüncü Değişikliğin 3. Bölümü uyarınca , Anayasa'yı desteklemek için yemin eden ve daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı isyan eden hiç kimse herhangi bir görevde bulunma hakkına sahip değildir. Ancak, bu diskalifiye, her Kongre meclisinin üçte iki oyu ile kaldırılabilir. Yine, bu değişikliğin Konfederasyonları hariç tutmak gibi asıl amaçlanan amacın dışında kullanılmasına ilişkin emsal olmasına rağmen, maddenin yazılı olarak başkanlık pozisyonundan diskalifiye edilmesine izin verip vermediği veya ilk önce Kongre dışında dava açılması gerekip gerekmediği konusunda bazı tartışmalar var. İç Savaştan sonra kamu görevinden.
- Yirmi İkinci Değişiklik uyarınca , hiç kimse iki defadan fazla başkan seçilemez. Değişiklik ayrıca, herhangi bir uygun kişinin, başka bir uygun kişinin cumhurbaşkanı seçildiği bir dönem boyunca iki yıldan fazla başkan veya başkan vekili olarak görev yapması durumunda, eski kişinin yalnızca bir kez cumhurbaşkanı seçilebileceğini belirtir.
Kampanyalar ve adaylık
Modern cumhurbaşkanlığı kampanyası , iki büyük siyasi partinin , en başarılı adayın partinin başkan adayı olduğu ulusal aday gösterme sözleşmelerinden önce aday alanını temizlemek için kullandıkları ön seçimlerden önce başlar. Tipik olarak, partinin başkan adayı bir başkan yardımcısı adayı seçer ve bu seçim konvansiyon tarafından onaylanmaz. Başkanların en yaygın önceki mesleği avukatlıktır.
Adaylar ulusal televizyonda yayınlanan tartışmalara katılırlar ve tartışmalar genellikle Demokrat ve Cumhuriyetçi adaylarla sınırlıyken , 1992 tartışmalarında Ross Perot gibi üçüncü taraf adaylar davet edilebilir. Adaylar görüşlerini açıklamak, seçmenleri ikna etmek ve katkı istemek için ülke çapında kampanya yürütürler. Modern seçim sürecinin çoğu, sık ziyaretler ve kitle iletişim araçları reklam kampanyaları yoluyla başarılı eyaletleri kazanmakla ilgilidir.
Seçim
Başkan dolaylı olarak her eyaletin seçmenleri ve Columbia Bölgesi tarafından, yalnızca başkan ve başkan yardımcısını aynı anda dört yıllık dönemler için seçmek amacıyla dört yılda bir oluşturulan bir seçmenler organı olan Seçim Koleji aracılığıyla seçilir. Madde II, Bölüm 1, Madde 2'de belirtildiği gibi, her eyalet, Kongre'nin her iki kanadındaki toplam delegasyonunun büyüklüğüne eşit sayıda seçmen hakkına sahiptir. Ek olarak, Yirmi Üçüncü Değişiklik , Columbia Bölgesi'nin bir eyalet olsaydı sahip olacağı numaraya hak kazanmasını sağlar, ancak hiçbir durumda en az nüfuslu eyaletten daha fazla değildir. Şu anda, tüm eyaletler ve Columbia Bölgesi, seçmenlerini popüler bir seçime göre seçiyor. İki eyalet dışında tüm eyaletlerde, başkan yardımcısı adaylığı eyalette çok sayıda popüler oyu alan partinin tüm seçmen aday listesi eyaletin seçmenleri olarak seçilmiştir. Maine ve Nebraska , bu kazanan her şeyi alır uygulamasından saparak eyalet çapındaki kazanana iki seçmen ve her kongre bölgesinde kazanana bir seçmen veriyor .
Seçimden yaklaşık altı hafta sonra, Aralık ayının ikinci Çarşamba gününden sonraki ilk Pazartesi günü, seçmenler kendi eyalet başkentlerinde (ve Washington DC'de) başkan için ve ayrı bir oylamada başkan yardımcısı için oy kullanmak üzere toplanırlar. Genellikle kendilerini aday gösteren partinin adaylarına oy verirler. Bunu yapmalarını gerektiren bir anayasal görev veya federal yasa bulunmamakla birlikte, Columbia Bölgesi ve 32 eyalette seçmenlerinin taahhüt ettikleri adaylar için oy kullanmalarını gerektiren yasalar vardır . Bu yasaların anayasaya uygunluğu Chiafalo v. Washington (2020) davasında onaylanmıştır. Oylamanın ardından, her eyalet seçim oylarının onaylı bir kaydını Kongre'ye gönderir. Seçmenlerin oyları, Ocak ayının ilk haftasında düzenlenen ortak bir Kongre oturumunda açılır ve sayılır. Bir aday, başkan için seçmen oylarının salt çoğunluğunu (şu anda 538'in 270'i) almışsa, o kişi kazanan ilan edilir. Aksi takdirde, Temsilciler Meclisi , her eyaletin tek bir oy kullandığı eyalet delegasyonu tarafından oy kullanan temsilcilerin, başkan için ilk üç seçmen oyu arasından seçim yaptığı koşullu bir seçim prosedürünü kullanarak bir başkan seçmek için toplanmalıdır . Başkanlığı kazanmak için bir Aday, eyaletlerin salt çoğunluğunun (şu anda 50'nin 26'sı) oylarını almalıdır.
Ülke tarihinde iki şarta bağlı cumhurbaşkanlığı seçimi yapıldı. 1800 seçimlerinde Thomas Jefferson ve diğer Demokrat-Cumhuriyetçi Aaron Burr arasındaki 73-73 seçim oyu ilkini gerektirdi. Anayasa'nın II. Maddesi, 1. Kısmının 3. Maddesi ile belirlenen, iki veya üç kişinin çoğunluk oyu ve eşit oyu alması halinde, Temsilciler Meclisi'nin bunlardan birini başkan olarak seçeceğini öngören orijinal prosedüre göre yürütülür; ikinci olan başkan yardımcısı olacaktı. 17 Şubat 1801'de Jefferson 36. oylamada başkan seçildi ve Burr başkan yardımcısı seçildi. Daha sonra sistem 1804 seçimlerinde kullanılmak üzere Onikinci Değişiklik ile zamanında elden geçirildi . Çeyrek yüzyıl sonra, 1824 seçimlerinde hiçbir aday seçmen oylarının salt çoğunluğunu (261'in 131'i) kazanamadığında, başkan seçimi yeniden Meclis'e devredildi . On İkinci Değişiklik uyarınca, Meclis'in ilk üç seçim oyu alıcısı arasından bir başkan seçmesi gerekiyordu: Andrew Jackson , John Quincy Adams ve William H. Crawford . 9 Şubat 1825'te yapılan bu ikinci ve en son koşullu seçim, John Quincy Adams'ın ilk oylamada başkan seçilmesiyle sonuçlandı.
Resmen işe başlama
Yirminci Değişiklik uyarınca, hem cumhurbaşkanının hem de başkan yardımcısının dört yıllık görev süreleri 20 Ocak öğlen saatlerinde başlar. Bu tarihte başlayacak olan ve Açılış Günü olarak bilinen ilk başkanlık ve başkan yardımcılığı dönemleri ikinci dönemdi . Başkan Franklin D. Roosevelt ve Başkan Yardımcısı John Nance Garner tarafından 1937'de kuruldu. Daha önce, Göreve Başlama Günü 4 Mart'taydı. Tarih değişikliğinin bir sonucu olarak, her iki adamın da ilk dönemi (1933-37) 43 gün kısaltılmıştı.
Görevin yetkilerini yerine getirmeden önce, bir cumhurbaşkanının Anayasa'nın II. Maddesi, 1. Kısmı, 8. Maddesinde bulunan cumhurbaşkanlığı Görev Yemini'ni okuması gerekir . Bu, Anayasa tarafından zorunlu kılınan açılış törenindeki tek bileşendir:
Birleşik Devletler Başkanlığını sadakatle yerine getireceğime ve elimden gelenin en iyisini yapacağıma, Birleşik Devletler Anayasasını koruyacağıma, koruyacağıma ve savunacağıma ciddiyetle yemin ederim (veya tasdik ederim).
Başkanlar, yemin ederken geleneksel olarak bir elini İncil'e koyarlar ve yemin sonuna "Öyleyse Tanrı bana yardım et" eklerler. Yemin, kanunen yemin etme yetkisi olan herhangi bir kişi tarafından yönetilebilmesine rağmen, başkanlar geleneksel olarak Amerika Birleşik Devletleri'nin baş adaleti tarafından yemin ederler .
görev
dönem sınırı
İlk başkan George Washington, Veda Konuşmasında üçüncü bir dönem için aday olmayacağını açıkladığında, "iki dönem sonra sona erecek" bir emsal oluşturdu. Emsal, Thomas Jefferson'ın on yıl sonra ikinci döneminde, iki ardılı James Madison ve James Monroe'nun yaptığı gibi, ilkeyi alenen benimsemesinden sonra gelenek haline geldi . Güçlü iki dönem geleneğine rağmen, Ulysses S. Grant , 1880 Cumhuriyet Ulusal Konvansiyonu'nda ardışık olmayan bir üçüncü dönem için aday gösterilmesini istedi , ancak başarısız oldu.
1940 yılında, Büyük Buhran'da ülkeyi yönettikten ve Mihver devletleriyle savaşta olan ABD müttefik ülkelerini desteklemeye odaklandıktan sonra , Franklin Roosevelt üçüncü bir dönem için seçildi ve uzun süredir devam eden emsalleri kırdı. Dört yıl sonra, ABD II. Dünya Savaşı'na girerken , azalan fiziksel sağlığına rağmen yeniden seçildi; 12 Nisan 1945'te dördüncü dönemine 82 gün kaldı.
Roosevelt'in başkanlığının eşi benzeri görülmemiş uzunluğuna yanıt olarak, Yirmi İkinci Değişiklik 1951'de kabul edildi. Değişiklik, herhangi bir kişinin başka bir başkanın dördünden iki yıldan (24 ay) fazla görev yapmışsa ikiden fazla veya bir kez cumhurbaşkanı seçilmesini yasaklıyor. -yıl vadeli. Bu dönem sınırı yürürlüğe girdiğinde başkan olan Harry S. Truman , sınırlamalardan muaf tutuldu ve kısaca ikinci bir tam dönem istedi - aksi takdirde iki yıldan fazla bir süredir başkan olduğu için seçim için uygun olmazdı. Roosevelt'in dördüncü dönemi - 1952 seçimlerinden çekilmeden önce .
Değişikliğin kabulünden bu yana, beş başkan iki dönem görev yaptı: Dwight D. Eisenhower , Ronald Reagan , Bill Clinton , George W. Bush ve Barack Obama . Jimmy Carter , George HW Bush ve Donald Trump'ın her biri ikinci bir dönem istedi ancak yenildi. Richard Nixon ikinci bir dönem için seçildi, ancak tamamlamadan istifa etti. John F. Kennedy'nin süresi dolmamış 14 aylık görevine ek olarak bir tam dönem başkanlığı elinde bulunduran Lyndon B. Johnson , 1968'de ikinci bir tam dönem için uygundu, ancak Demokratik ön seçimden çekildi . Ek olarak, Nixon'ın ikinci döneminin son iki yıl beş ayında görev yapan Gerald Ford , tam bir dönem istedi ancak 1976 seçimlerinde Jimmy Carter'a yenildi .
Boş pozisyonlar ve arka arkaya
1967'de onaylanan Yirmi Beşinci Değişikliğin 1. Bölümü uyarınca , başkan yardımcısı, görevden alınması , ölümü veya başkanın istifası üzerine başkan olur. Ölümler birkaç kez meydana geldi, istifa sadece bir kez meydana geldi ve görevden alınma hiçbir zaman gerçekleşmedi.
Orijinal Anayasa, Madde II, Bölüm 1, Madde 6 , yalnızca başkan yardımcısının, bir başkanın görevden alınması, ölümü, istifası veya yetersizliği durumunda başkanlığın "yetki ve görevlerini" üstlendiğini belirtti. Bu madde uyarınca, başkan yardımcısının bir boşluk olması durumunda gerçekten başkan olup olmayacağı veya potansiyel olarak özel bir seçimle sonuçlanacak şekilde sadece başkan olarak hareket edip etmeyeceği konusunda belirsizlik vardı . 1841'de William Henry Harrison'ın ölümü üzerine , Başkan Yardımcısı John Tyler , "Başkan Vekili"ne gönderilen herhangi bir belgeyi kabul etmeyi reddederek, ofisin kendisinin başarılı olduğunu ilan etti ve Kongre sonunda bunu kabul etti. Bu, Yirmi Beşinci Değişiklik onaylanana kadar resmen açıklığa kavuşturulmamasına rağmen, gelecekteki ardıllar için bir emsal oluşturdu.
Çifte boşalma olması durumunda, Madde II, Bölüm 1, Madde 6, Kongre'ye, "hem başkanın hem de başkan yardımcısının görevden alınması, vefatı, İstifası veya Yetersizliği Durumlarında" kimin başkan vekili olacağını belirleme yetkisi verir. 1947 tarihli Başkanlık Veraset Yasası ( 3 USC § 19 olarak kodlanmıştır ), hem başkan hem de başkan yardımcısı görevden ayrıldıysa veya her ikisi de görev süreleri boyunca görev yapamayacak durumdaysa, başkanlık ardıl sırası şu şekildedir: konuşmacı Meclisin üyeleri, daha sonra gerekirse, Senato'nun pro tempore başkanı ve daha sonra gerekirse, başkanın kabinesini oluşturan federal yürütme dairelerinin uygun başkanları . Kabinenin şu anda 15 üyesi var ve bunlardan ilk sırada dışişleri bakanı bulunuyor; diğer Kabine sekreterleri, bölümlerinin (veya bölümlerinin halefi olduğu bölümün) oluşturulduğu sırayı takip eder. Anayasal olarak cumhurbaşkanlığına seçilemeyecek durumda olanlar da halefiyet yoluyla cumhurbaşkanlığının yetki ve görevlerini üstlenmekten men edilirler. Henüz hiçbir kanuni halef başkan olarak göreve çağrılmamıştır.
Yetersizlik beyanları
Yirmi Beşinci Değişiklik uyarınca, başkan, Başkanlık yetkilerini ve görevlerini, daha sonra başkan vekili olacak olan başkan yardımcısına geçici olarak devredebilir ve bunu yapamayacağına dair bir açıklamayı Meclis Başkanına ve Senato Başkanına geçici olarak iletebilir. görevlerini yerine getirmek. Başkan, tekrar yapabileceğini belirten ikinci bir bildiri iletmesi üzerine yetkilerini yeniden kazanır. Mekanizma , her biri ameliyat beklentisiyle Ronald Reagan (bir kez), George W. Bush (iki kez) ve Joe Biden (bir kez) tarafından kullanılmıştır.
Yirmi Beşinci Değişiklik ayrıca, Başkan Yardımcısının, Kabinenin belirli üyelerinin çoğunluğu ile birlikte , Başkanlık yetkilerini ve görevlerini, yazılı bir beyanı Meclis Başkanına ve Başkan Yardımcısına iletmek suretiyle Başkan Yardımcısına devredebilir . Başkanın yetki ve görevlerini yerine getirememesi durumunda, Senato'nun geçici olarak Başkan daha sonra böyle bir yetersizlik olmadığını beyan ederse, başkan yardımcısı ve Kabine ikinci bir başkanlık yetersizliği beyanı yapmadıkça, başkanlık yetkilerini sürdürür, bu durumda Kongre sorunu karara bağlar.
kaldırma
Anayasa'nın II. Maddesi, 4. Bölümü , cumhurbaşkanı da dahil olmak üzere yüksek federal yetkililerin " ihanet , rüşvet veya diğer ağır suçlar ve kabahatler " nedeniyle görevden alınmasına izin veriyor. Madde I, Bölüm 2, Madde 5 , Temsilciler Meclisi'ne, söz konusu yetkilileri çoğunluk oyu ile görevden alma yetkisine sahip bir " büyük jüri " olarak hizmet etme yetkisi vermektedir. Madde I, Bölüm 3, Madde 6 , Senato'ya, görevden alınan yetkilileri, mahkum etmek için üçte iki oyla görevden alma yetkisine sahip bir mahkeme olarak hizmet etme yetkisi verir.
Temsilciler Meclisi tarafından üç başkan görevden alındı: 1868'de Andrew Johnson, 1998'de Bill Clinton ve 2019 ve 2021'de Donald Trump ; hiçbiri Senato tarafından mahkum edilmedi. Ayrıca, Meclis Yargı Komitesi 1973-74'te Richard Nixon'a karşı bir görevden alma soruşturması yürüttü ve nihai eylem için Temsilciler Meclisi'ne üç suçlama maddesi bildirdi; Ancak, Meclis onlara oy vermeden önce görevinden istifa etti.
Başkan tarafından algılanan pervasızlık veya uzun süreli bir sakatlık ile başa çıkmak için bazen sınır dışı edilmeden önce tartışmalı önlemler alındı. Bazı durumlarda, personel, genellikle Başkan'ı belirli emirleri yazması için uygulamaktan veya teşvik etmekten kaçınmak için, Başkan'a veya Başkan'dan mesaj iletmede kasıtlı olarak başarısız olmuştur. Bu, Richard Nixon'ın Genelkurmay Başkanı'nın Başkan'ın aşırı içki içmesi nedeniyle Bakanlar Kurulu'na emir iletmemesinden, personelin Donald Trump'ın masasından notları kaldırmasına kadar uzanıyor. Yirmi Beşinci Değişiklik'ten on yıllar önce, 1919'da Başkan Woodrow Wilson, onu kısmen iş görmez hale getiren bir felç geçirdi . First Lady Edith Wilson , bu durumu bir süre halktan gizli tuttu ve tartışmalı bir şekilde, Başkan'a (doktoru dışında) erişim için tek kapı bekçisi oldu, ona evrak işlerinde yardımcı oldu ve hangi bilgilerin paylaşılacak kadar "önemli" olduğuna karar verdi. o.
Tazminat
|cumhurbaşkanlığı ödeme geçmişi|


Kuruluş yılı
|Aylık maaş||


2021 ABD Doları olarak maaş
|1789||25.000 ABD Doları||$568.625|
|1873||50.000$||$1,130,972|
|1909||75.000 $||2.261.944$|
|1949||100.000$||$1.138.881|
|1969||200.000$||1.477.858 $|
|2001||400.000 $||$612.141|
|Kaynaklar:|
2001'den bu yana, başkanın yıllık maaşı 400.000 Dolar ile birlikte: 50.000 Dolarlık gider ödeneği; 100.000$'lık vergiye tabi olmayan seyahat hesabı ve 19.000$'lık eğlence hesabı. Başkanın maaşı Kongre tarafından belirlenir ve Anayasa'nın II. Maddesi, 1. Kısmı, 7. Maddesi uyarınca, başkanlık maaşındaki herhangi bir artış veya azalma, bir sonraki başkanlık görev süresinden önce yürürlüğe giremez.
Konut
Washington DC'deki Beyaz Saray , başkanın resmi konutudur . Yer George Washington tarafından seçildi ve temel taşı 1792'de atıldı. John Adams'tan (1800'de) beri her başkan orada yaşadı. ABD tarihinde çeşitli zamanlarda, "Başkanlık Sarayı", "Başkanlık Evi" ve "İcra Konağı" olarak bilinmektedir. Theodore Roosevelt, Beyaz Saray'a şu anki adını 1901'de resmen verdi. Eyalet yemekleri ve diğer resmi işlevler için federal hükümet ödeme yapar, ancak kişisel, aile ve misafir kuru temizleme ve yiyecek masraflarını başkan öder.
Resmi adı Naval Support Facility Thurmont olan Camp David , Maryland, Frederick County'deki dağ temelli bir askeri kamp , başkanın kır evidir. Yalnızlık ve sükunet yeri olan site, 1940'lardan beri yabancı devlet adamlarını ağırlamak için yaygın olarak kullanılmaktadır.
Beyaz Saray Kompleksi ve Lafayette Park'taki Eisenhower İcra Ofisi Binası'nın yanında bulunan President's Guest House , cumhurbaşkanının resmi misafirhanesi ve gerektiğinde başkanın ikinci konutu olarak hizmet veriyor. Toplam alanı 70.000 fit kareyi (6.500 m 2 ) aşan dört bağlantılı, 19. yüzyıl evi - Blair House, Lee House ve 700 ve 704 Jackson Place - mülkü oluşturmaktadır.
Beyaz Saray , resmi konut
Camp David , resmi geri çekilme
Blair House , resmi misafirhane
Yolculuk
Başkan için uzun mesafeli hava yolculuğunun birincil yolu, kapsamlı bir şekilde değiştirilmiş Boeing 747 uçakları olan ve başkan gemideyken Air Force One olarak adlandırılan iki özdeş Boeing VC-25 uçağından biridir (her ne kadar herhangi bir ABD Hava Kuvvetleri Başkanın içinde bulunduğu uçak, uçuş süresince "Air Force One" olarak belirlenir). Ülke içi seyahatler genellikle iki uçaktan sadece biri ile yapılırken, denizaşırı seyahatler bir birincil ve bir yedek olmak üzere her ikisi ile gerçekleştirilir. Başkanın ayrıca, bir jumbo jeti destekleyemeyen havaalanlarına seyahat etmesi gerektiğinde kullanılan Boeing C-32 başta olmak üzere daha küçük Hava Kuvvetleri uçaklarına erişimi vardır . Başkanın içinde bulunduğu herhangi bir sivil uçak, uçuş için Executive One olarak belirlenir .
Kısa mesafeli hava yolculuğu için, başkan, filodaki herhangi bir gemideyken Marine One olarak adlandırılan, çeşitli modellerde ABD Deniz Piyadeleri helikopterlerinden oluşan bir filoya erişebilir . Uçuşlar tipik olarak, hepsi birlikte uçan en fazla beş helikopterle gerçekleştirilir ve olası herhangi bir tehdide karşı başkanın gerçekte hangi helikopterde olduğunu gizlemek için sık sık pozisyon değiştirir.
Kara yolculuğu için başkan, Cadillac sedan gibi görünmek üzere tasarlanmış , ancak bir kamyon şasisi üzerine inşa edilmiş zırhlı bir limuzin olan başkanlık devlet arabasını kullanıyor . ABD Gizli Servisi , birkaç limuzinden oluşan filoyu işletir ve bakımını yapar. Başkanın ayrıca, esas olarak tur gezileri için kullanılan iki zırhlı motorlu vagona da erişimi var .
Başkan uçaktayken Air Force One adı verilen başkanlık uçağı
Başkan gemideyken Marine One helikopteri
Koruma
ABD Gizli Servisi, başkanı ve ilk aileyi korumakla görevli . Korumalarının bir parçası olarak cumhurbaşkanlarına, eşine , çocuklarına ve diğer yakın aile üyelerine ve diğer önde gelen kişi ve yerlere Gizli Servis kod adları verilir . Bu tür adların kullanımı başlangıçta güvenlik amaçlıydı ve hassas elektronik iletişimin rutin olarak şifrelenmediği bir zamana kadar uzanıyordu ; bugün, isimler sadece kısalık, açıklık ve gelenek amaçlarına hizmet ediyor.
cumhurbaşkanlığı sonrası
Aktiviteler
Bazı eski başkanların görevden ayrıldıktan sonra önemli kariyerleri oldu. Öne çıkan örnekler arasında William Howard Taft'ın ABD'nin baş yargıç olarak görev süresi ve Herbert Hoover'ın II. Dünya Savaşı'ndan sonra hükümetin yeniden yapılanması konusundaki çalışmaları yer alıyor . 1888'de yeniden seçilme teklifi başarısız olan Grover Cleveland , dört yıl sonra 1892'de yeniden başkan seçildi . Beyaz Saray'dan ayrıldıktan sonra iki eski başkan Kongre'de görev yaptı: John Quincy Adams Temsilciler Meclisi'ne seçildi, orada 17 yıl görev yaptı ve Andrew Johnson 1875'te Senato'ya döndü, ancak kısa bir süre sonra öldü. Theodore Roosevelt başta olmak üzere bazı eski başkanlar özellikle uluslararası ilişkilerde çok aktifti; Herbert Hoover; Richard Nixon; ve Jimmy Carter.
Başkanlar, seleflerini diğer uluslara özel mesajlar iletmek için elçi olarak veya devlet cenaze törenleri ve diğer önemli yabancı olaylar için Amerika Birleşik Devletleri'nin resmi temsilcileri olarak kullanabilirler. Richard Nixon , Çin ve Rusya da dahil olmak üzere ülkelere çok sayıda dış gezi yaptı ve yaşlı bir devlet adamı olarak övüldü. Jimmy Carter , küresel bir insan hakları savunucusu, uluslararası hakem ve seçim gözlemcisi olmasının yanı sıra Nobel Barış Ödülü sahibi oldu . Bill Clinton ayrıca, son olarak iki Amerikalı gazetecinin , Kuzey Kore'den Laura Ling ve Euna Lee'nin serbest bırakılmasına yol açan müzakerelerde gayri resmi bir büyükelçi olarak çalıştı . Başkanlığı sırasında George W. Bush , 2004 Hint Okyanusu depremi ve tsunamisinden sonra eski Başkanlar Bush ve Clinton'ı insani çabalara yardım etmeye çağırdı . Başkan Obama , 2010 yılında ülkeyi harap eden bir depremin ardından Başkan Clinton ve Bush'tan Haiti'ye yardım çabalarına öncülük etmelerini isteyerek aynı şeyi yaptı.
Clinton, başkanlık dönemi sona erdiğinden beri siyasi olarak aktifti, 2008 ve 2016 başkanlık tekliflerinde eşi Hillary ile ve 2012 yeniden seçim kampanyasında Başkan Obama ile birlikte çalıştı . Obama, 2020 seçim kampanyasında eski başkan yardımcısı Joe Biden ile birlikte çalıştığı için, başkanlık dönemi sona erdiğinden beri siyasi olarak da aktifti . Trump, görevden ayrıldığından beri medyada ve kongrelerde ve mitinglerde görünmeye devam etti.
Emeklilik ve diğer avantajlar
1958'de yürürlüğe giren Eski Başkanlar Yasası (FPA), eski cumhurbaşkanlarına ve dullarına, aylık emekli maaşı, askeri tesislerde tıbbi bakım, sağlık sigortası ve Gizli Servis koruması dahil olmak üzere ömür boyu faydalar sağlar; ayrıca belirli sayıda personel ve ofis giderleri için finansman sağlanmaktadır. Kanun, başkanlık emekli maaşlarında ve ofis personeli için ödeneklerde artış sağlamak için birkaç kez değiştirilmiştir. FPA, görevden alma yoluyla görevden alınan herhangi bir başkanı hariç tutar .
Kongre Araştırma servisinin 2008 tarihli bir raporuna göre:
1958'den önce görevden ayrılan üst düzey yöneticiler genellikle çeşitli meslekleri takip ederek emekli oldular ve hiçbir federal yardım almadılar. Sanayici Andrew Carnegie, 1912'de eski Başkanlara yıllık 25.000 dolarlık emekli maaşı vermeyi planladığını açıkladığında, birçok Kongre Üyesi böyle bir emekli maaşının özel bir şirket yöneticisi tarafından sağlanmasını uygun görmedi. Aynı yıl, ilk olarak cumhurbaşkanlığı emekli maaşı oluşturmak için yasa çıkarıldı, ancak yasalaşmadı. 1955'te, eski Başkan Harry S. Truman'ın bir ofis personelini işe alma konusundaki mali kısıtlamaları nedeniyle, bu tür yasalar Kongre tarafından kabul edildi.
Emekli maaşı kongre onayı ile defalarca arttı. Emekli cumhurbaşkanları, 2012'de yıllık 199.700 dolar olan mevcut yönetimin kabine sekreterlerinin maaşına dayalı olarak emekli maaşı alıyorlar. Kongre'de görev yapan eski başkanlar ayrıca kongre emekli maaşı da alabilirler . Yasa ayrıca eski başkanlara seyahat fonları ve franchising ayrıcalıkları sağlıyor.
1997'den önce, tüm eski başkanlar, eşleri ve 16 yaşına kadar çocukları, başkanın ölümüne kadar Gizli Servis tarafından korunuyordu. 1997'de Kongre, Gizli Servis korumasını bir başkanın görevden ayrıldığı tarihten itibaren en fazla 10 yıl ile sınırlayan bir yasa çıkardı. 10 Ocak 2013'te Başkan Obama, kendisi, George W. Bush ve sonraki tüm başkanlar için ömür boyu Gizli Servis korumasını eski haline getiren yasayı imzaladı.
Yeniden evlenen ilk eş artık Gizli Servis koruması için uygun değildir.
2022 itibariyle, yaşayan beş eski ABD başkanı var: Jimmy Carter , Bill Clinton , George W. Bush , Barack Obama ve Donald Trump .
Jimmy Carter
(1977–1981) 1 Ekim 1924
Bill Clinton
(1993–2001) 19 Ağustos 1946
George W. Bush
(2001–2009) 6 Temmuz 1946
Barack Obama
(2009–2017) 4 Ağustos 1961
Donald Trump
(2017-2021) 14 Haziran 1946
Eski bir başkanın en son ölümü, 30 Kasım 2018'de 94 yaşında olan George HW Bush'tur (1989'dan 1993'e kadar görev yapmıştır) .
Başkanlık kütüphaneleri
Herbert Hoover'dan bu yana her başkan , kağıtlarını, kayıtlarını ve diğer belge ve materyallerini korumak ve kullanıma sunmak için başkanlık kütüphanesi olarak bilinen bir havuz oluşturmuştur. Tamamlanan kütüphanelerin tapusu Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi'ne (NARA) aittir ve bu birim tarafından muhafaza edilir; Her bir kütüphaneyi inşa etmek ve donatmak için ilk finansman, özel, federal olmayan kaynaklardan gelmelidir. NARA sisteminde şu anda on üç başkanlık kütüphanesi bulunmaktadır. İllinois Eyaleti tarafından yönetilen Abraham Lincoln Başkanlık Kütüphanesi ve Müzesi gibi, eyalet hükümetleri ve özel vakıflar ve Yüksek Öğrenim Üniversiteleri tarafından yönetilen başkanlık kütüphaneleri de vardır ; Southern Methodist Üniversitesi tarafından yönetilen George W. Bush Başkanlık Kütüphanesi ve Müzesi ; Texas A&M Üniversitesi tarafından yönetilen George HW Bush Başkanlık Kütüphanesi ve Müzesi ; ve Austin'deki Texas Üniversitesi tarafından yönetilen Lyndon Baines Johnson Başkanlık Kütüphanesi ve Müzesi .
Birkaç başkan görevden ayrıldıktan sonra uzun yıllar yaşadı ve birçoğu kendi başkanlık kütüphanelerinin inşasını ve açılışını kişisel olarak denetledi. Hatta bazıları sahada kendi cenazeleri için düzenlemeler bile yaptı. Abilene, Kansas'taki Dwight D. Eisenhower Başkanlık Kütüphanesi, Müzesi ve Boyhood Home , Yorba Linda, California'daki Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi ve Müzesi ve Simi'deki Ronald Reagan Başkanlık Kütüphanesi de dahil olmak üzere birçok başkanlık kütüphanesi, belgeledikleri başkanın mezarlarını içerir. Vadisi, Kaliforniya . Bu mezarlıklar halka açıktır.
siyasi bağlantı
Siyasi partiler , ulus tarihinin büyük bölümünde Amerikan siyasetine egemen olmuştur. Kurucu Atalar genel olarak siyasi partileri bölücü ve yıkıcı olarak reddetmelerine ve 1787'de ABD Anayasası taslağı hazırlandığında yükselişleri beklenmese de, 1790'ların ortalarında ABD'de örgütlü siyasi partiler yine de gelişti. Federal hükümet ortaya çıktıktan hemen sonra ortaya çıkmaya başlayan siyasi gruplardan evrimleştiler . Washington yönetimini destekleyenlere "yönetim yanlısı" deniyordu ve sonunda Federalist Parti'yi kurarken, muhalefettekiler ortaya çıkan Demokratik-Cumhuriyetçi Parti'ye katıldı .
Siyasi partilerin ulusu bir arada tutan kırılgan birliği yok etme konusundaki gerçek kapasitelerinden büyük ölçüde endişe duyan Washington , sekiz yıllık başkanlığı boyunca herhangi bir siyasi hizip veya partiyle bağlantısız kaldı. Hiçbir zaman bir siyasi partiye bağlı olmayan tek ABD başkanıydı ve öyle de kalacak. Washington'dan beri, her ABD başkanı göreve geldiği sırada bir siyasi partiye üye olmuştur.
Siyasi partilerin yemin ettikleri tarihteki başkan sayısı (soyadına göre alfabetik sıraya göre düzenlenmiştir) ve her bir siyasi partinin cumhurbaşkanlığına bağlı olduğu yılların kümülatif sayısı:
|Parti||#||yıllar||İsim(ler)|
|Cumhuriyetçi||19||92||Chester A. Arthur , George H.W. Bush , George W. Bush , Calvin Coolidge , Dwight D. Eisenhower , Gerald Ford , James A. Garfield , Ulysses S. Grant , Warren G. Harding , Benjamin Harrison , Rutherford B. Hayes , Herbert Hoover , Abraham Lincoln , William McKinley , Richard Nixon , Ronald Reagan , Theodore Roosevelt , William Howard Taft ve Donald Trump|
|Demokratik||15||89||Joe Biden (görevdeki) , James Buchanan , Jimmy Carter , Grover Cleveland , Bill Clinton , Andrew Jackson , Lyndon B. Johnson , John F. Kennedy , Barack Obama , Franklin Pierce , James K. Polk , Franklin D. Roosevelt , Harry S. Truman , Martin Van Buren ve Woodrow Wilson|
|Demokratik-Cumhuriyetçi||4||28||John Quincy Adams , Thomas Jefferson , James Madison ve James Monroe|
|Whig||4||8||Millard Fillmore , William Henry Harrison , Zachary Taylor ve John Tyler|
|federalist||1||4||John Adams|
|Ulusal Birlik||1||4||Andrew Johnson|
|Hiçbiri||1||8||George Washington|
Başkanların zaman çizelgesi
Aşağıdaki zaman çizelgesi , cumhurbaşkanlarının ilerleyişini ve göreve geldikleri sırada siyasi bağlantılarını göstermektedir.
Ayrıca bakınız
Notlar
Referanslar
daha fazla okuma
- Ayton, Mel , Başkanı Öldürmeyi Planlıyor: Washington'dan Hoover'a Suikast Girişimleri (Potomac Books, 2017), Amerika Birleşik Devletleri
- Balogh, Brian ve Bruce J. Schulman, der. Oval Ofisin Yeniden Ele Geçirilmesi: Amerikan Başkanlığına Yeni Tarihsel Yaklaşımlar (Cornell University Press, 2015), 311 s.
- Kernel, Samuel; Jacobson, Gary C. (1987). "Ondokuzuncu Yüzyılda Haber Olarak Kongre ve Başkanlık" (PDF) . Siyaset Dergisi . 49 (4): 1016–1035. doi : 10.2307/2130782 . JSTOR 2130782 . S2CID 154834781 .
- Lang, J. Stephen. Başkanlık Trivia Komple Kitabı. Pelikan Yayıncılık. 2001. ISBN 1-56554-877-9
- Graff, Henry F., ed. Başkanlar: Bir Referans Tarihi (3. baskı 2002) çevrimiçi , George Washington'dan William Clinton'a kısa bilimsel biyografiler.
- Greenberg, David. Spin Cumhuriyeti: Amerikan Başkanlığının İç Tarihi (WW Norton & Company, 2015). xx, 540 s. kaynakça
- Han, Lori Cox. Başkanlık (ABC-CLIO, 2021). geniş kapsamlı başvuru kitabı.
- Han, Lori Cox, ed. Amerika Başkanlarından Nefret: Washington'dan Trump'a Beyaz Saray'a Kişisel Saldırılar (ABC-CLIO, 2018).
- Hopper, Jennifer Rose. "Ondokuzuncu Yüzyıl Başkanlığı ve Partizan Basını Yeniden İncelemek: Başkan Grant Örneği ve Viski Yüzüğü Skandalı." Sosyal Bilimler Tarihi 42.1 (2018): 109-133.
- Leo, Leonard—Taranto, James—Bennett, William J. Başkanlık Liderliği: Beyaz Saray'daki En İyiyi ve En Kötüyü Derecelendirme. Simon ve Schuster. 2004. ISBN 0-7432-5433-3
- Marshall, Jon. Çatışma: Kriz Zamanlarında Başkanlar ve Basın (U of Nebraska Press, 2022).
- Shade, William G. ve Ballard Campbell, der. Amerikan Başkanlık Kampanyaları ve Seçimleri (2003)
- Sigelman, Lee; Bullock, David (1991). "Adaylar, sorunlar, at yarışları ve çember: Başkanlık kampanyası kapsamı, 1888–1988" (PDF) . Amerikan Siyaseti Üç Aylık . 19 (1): 5-32. doi : 10.1177/1532673x9101900101 . S2CID 154283367 .
- Tebbel, John William ve Sarah Miles Watts. Basın ve Başkanlık: George Washington'dan Ronald Reagan'a (Oxford University Press, 1985). çevrimiçi inceleme
- Waterman, Richard W. ve Robert Wright. İmaj her şeydir başkanlığı: Amerikan liderliğindeki ikilemler (Routledge, 2018).
- Wiley tarafından yayınlanan Presidential Studies Quarterly , başkanlık üzerine üç ayda bir yayınlanan akademik bir dergidir.
Tarih yazımı ve hafıza
- Greenstein, Fred I. et al. Modern Başkanın Evrimi: Bir Bibliyografik Araştırma (1977), her bir başkanı kapsayan 2500 bilimsel makale ve kitaptan oluşan açıklamalı bir kaynakça ekledi. internet üzerinden
Birincil kaynaklar
- Waldman, Michael — Stephanopoulos, George. Amerikalı Dostlarım: George Washington'dan George W. Bush'a Amerika Başkanlarının En Önemli Konuşmaları. Kaynak Kitaplar Ticaret. 2003. ISBN 1-4022-0027-7
Dış bağlantılar
- Beyaz Saray ana sayfası
- Amerika Birleşik Devletleri Başkanları Koleksiyonu. Genel Koleksiyon , Beinecke Nadir Kitaplar ve Yazma Eserler Kütüphanesi.