Evelyn Hofer Almanya'da (1922) doğdu ve Meksika'da (2009) öldü ve fotoğrafçılıkla ilgili her şeyi yaptı. Çalışmalarının gövdesi, nesnel ve Amerikan Renkli gelenekleri arasında bir dayanak noktası sunuyor; ve doğru bir şekilde “Amerika'nın en ünlü ve bilinmeyen fotoğrafçısı” unvanını almıştır. Lensi ağırlıklı olarak insan ve mimari konularla doluydu ve daha sonraki yıllarda kamerasını natürmort görüntülere çevirdi. Ancak dahil olduğu biraz izole edilmiş fotoğraf türlerine rağmen, genel estetiği, yavaş tempolu bir görsel tüketim deneyimi sunan yankılanan bir sükuneti paylaşıyor.
On bir yaşındayken ailesi İsviçre'ye gitmek için Nazi Almanya'sından kaçtı; Bence görsel anlatıma olan ilgisini etkileyen ve sonunda fotoğrafta sağlam bir zemin bulan bir olay. Bu, ayrıcalıklı bir genç yaşta disipline ciddi bir şekilde ilgi duyduğu anlamına geliyor. Kararlılığı onu mesleğe yönlendirdi; ve hızla yeni memleketindeki bir portre stüdyosunda çırak oldu. Orada, "yeni nesnellik" sanat hareketinin öncülerinden biri olan Alman fotoğrafçı Hans Finsler'den de özel dersler aldı, aynısı şu anda Becher veya Düsseldorf ile ilgili olduğumuz şeyin temellerini atabilirdi. okul. Ve hemen hemen August Sander gibi (1876–1964), geniş formatlı 4 × 5 kamerasıyla fotoğrafını çekebildiği insanların genel karakterine doğru çekilmiş gibi görünüyordu.
Sözde "yeni nesnellik", 1920'lerde dışavurumculuğa, dolayısıyla gerçekçi ve dolaysız doğasına karşı bir tepki olarak ortaya çıkan sanatsal bir hareketti. Keskin odaklanma ve görüntülerde sübjektif olarak ima edilen niyetlerin kötü şöhretli yokluğu nedeniyle, bu hareket, 1910'lardan 1930'ların başlarına kadar Amerika Birleşik Devletleri'nde gerçekleşen "düz fotoğrafçılık" hareketiyle ilişkilendirilebilir. Ancak Alman hareketiyle ilgili özel olan şey, sosyal bireylere yönelik daha güçlü yaklaşımdır. En azından fotoğrafçıların kendileri açısından daha çok belgesel ve bilimsel yelpazeye yerleştirmek; sanatsal ve yaratıcı olanlardan ziyade.
Ancak Hofer'in çalışmasının temel estetik özelliklerinden biri, hem monokrom hem de renkli formatlar arasında muhteşem bir şekilde yaşadığı gerçeğidir. Daha sonra, fotoğraflarını çekerken her iki formata da nasıl güvendiğini anlatacağım, ancak şimdi bilinmesi gereken önemli şey, rengi çok az sayıda profesyonel ve ciddi fotoğrafçı kullanırken rengi kullanmaya başladığıdır. Renkli film artık bir kamera ile yakalanan bir anı çevreleyen tarihsel bağlam hakkında belirli ipuçları vermesiyle biliniyor; bu, gerçek ve nesnellikle ilgili olumlu bir şeye dönüşebilecek bir şey. Ancak bu her zaman böyle algılanmadı. Fotoğrafçılığın ilk günlerinde, renkli filmlerin ürettiği bu tuhaf sonuçlar aslında birçok görüntü profesyoneli tarafından gerçeklikten merkez dışı olarak değerlendiriliyordu.
Bu nedenle, geçmişte monokrom daha doğru ve ciddi bir format olarak kabul edildi ve renk, yerel ve yerel amaçlar için ayrıldı. Günümüzde, belirli renk tonları, tonlar ve kromatik davranışlar, bir fotoğrafın morfolojik unsurlarını ayrıştırırken oldukça faydalı gerçeğin unsurlarıdır. Şimdi bu, yakın gelecekte keşfetmemiz gereken gerçekten bir paradokstur.
Evelyn Hofer'a dönersek, o sadece yetenekli bir fotoğrafçı değil, aynı zamanda oldukça yetenekli bir kimyagerdi. Ve bu, bir fotoğrafın sonucunun ardındaki tüm iş akışına dahil olduğu anlamına geliyor. Günümüzde, fotoğrafçıların kavram veya fikirlerden çevrimiçi olarak nihai yayına kadar tüm prosedürü ele geçirmeleri yaygındır. Ancak film günlerinde, son kısım, çıktıyla ilgili olan, fotoğrafçılar arasında her zaman popüler değildi. Film geliştirme, basma ve büyütmenin temellerini bilmelerine rağmen, tüm fotoğrafçılar bunu düzenli olarak yapacak kaynaklara sahip değildi. Bu nedenle, belirli laboratuvarlar bunu halletti.
Dijital fotoğrafçılığın gelişiyle birlikte baskı, giderek daha fazla kaybolan bir şeydir. İnternetin harikalarının fotoğraf söz konusu olduğunda farklı bir vitrin kanalına izin verdiği doğrudur, ancak kendi görüntülerimizi basmakla ilgili dönüşlü ve hatta içe dönük bir şey var. Şahsen, baskıyı çok önemli bir ilişkiyi tetiklemenin sembolik gücü ile maddi bir eylem veya uygulama olarak anlıyorum. Bu nedenle, biri fotoğrafla ilgili mevcut durumundan rahatsızlık duyuyorsa, belki bazılarını basmak işleri tazeleyebilir. Baskı, hepimizin en az bir kez denememiz gereken, dikkat dağıtmayan ve analog görsel ve estetik bir deneyim sunar. Ve güven bana, seni kendi fotoğraflarınla daha çok bağlayacak. Düzenleme bilge,Ayrıca, özellikle onlarla bir makale veya hikaye hazırlarken, yayınlanacak çekimlerin daha iyi seçilmesi için resimlerin basılması da faydalıdır. Ve siyah beyaz filmden farklı olarak, renkli baskı muazzam beceri ve pratik gerektiriyordu; ve ucuz da değildi.
Belki de, Hofer'in çalışmalarının bu kadar ahenkli olmasının ve yazarlığına işaret etmenin kolay olmasının ana nedenlerinden biri, fotografik bilgisinin zanaatı aşması gerçeğidir. Fotoğraf tekniklerinin ve film geliştirme ve baskıyla ilgili kimyanın ötesinde, çalışmaları sanat teorisini, özellikle estetik ve kompozisyonu da kapsıyordu. Ancak tüm bu bilgiler kendi başına fotoğrafları iyi ya da anlamlı yapmaz. Bu fotoğraflar onun tüm görsel eğitimini ilgili konularla birleştirmesinin bir sonucu olmalıdır. Belgesel ve sokak projelerini geliştirirken yaptığı da tam olarak buydu. Fotoğrafları aslında kendi sosyolojik kaygılarını aktarıyor ve ailelerin ve diğer sosyal grupların neredeyse doğal sosyal koşullarına kesin bir bakış sunuyor.
Burada, Evelyn Hofer bize fotoğrafçılara fotoğraflarımızın arkasındaki amaç hakkında değerli bir ders veriyor. Ve tabii ki, bilimsel kaygıları fotoğrafla birleştiren tek kişi o değil; ama sosyal bilimlerde kavramsal rahatlık bulan birkaç eğitimli fotoğrafçıdan biri. Genellikle, eğitimli antropologlar, sosyologlar, psikologlar ve hatta iktisatçılar ( Sebastião Salgado gibi ), fotoğrafta kendi araştırmaları, arayışları ve araştırmaları için güçlü bir araç bulurlar. Özetle, eğitimli profesyoneller ilgi ve tutkularıyla fotoğrafla sağlıklı bir şekilde başa çıkabiliyor gibi görünüyor; ve bu, şu anda orada varoluşsal bir kriz yaşayan herkes için kesinlikle büyük bir rahatlama.
Ve tek kişilik orduları romantikleştirmeyi sevenler için, işbirliklerinin önemi üzerine bir sonraki derse çok dikkat edin. 1950'lerin ortalarında, Amerikalı romancı, eleştirmen ve politik aktivist Mary McCarthy , İtalyan şehrinin tarihi ve kültürünün edebi bir keşfi olan “The Stones of Florence” için fotoğraflar sağlamasını istediğinde kariyeri önemli bir dönüş yaptı . Ve o andan itibaren hayatı boyunca birçok yazarla çalıştı. Çalıştığı bazı işbirlikleri arasında VS Pritchett ve Jan (James) Morris yer aldı ve birlikte İspanya, Dublin, New York City, Londra, Paris, İsviçre ve Washington, DC'nin portrelerini ve manzaralarını veya şehir manzaralarını karıştırdığı birkaç kitap üretti.
Ben de bir sosyal bilimci olarak, fotoğraf camiasındaki bireyler arasında oldukça yaygın bir özelliği fark ettim; ve ne yazık ki, faydalı bir durum değil. Birçok fotoğrafçı kendi egolarının kurbanı olur ve diğer yaratıcılarla çalışma fırsatını reddeder. Basit bir deyişle, şimdiye kadar tanıdığım birçok fotoğrafçı, kendilerini başkalarıyla, özellikle de diğer fotoğrafçılarla işbirliğine açarlarsa daha anlamlı projeler yapabilir.
Şimdiye kadar, Evelyn Hofer'in fotoğraf mirasını yankılanan bir görsel deneyim olarak biraz azalttım. Aynısı net bir sıfat değildir ve biraz daha ayrıntılı incelemeyi hak eder. Burada kavramı Alman sosyolog Harmut Rosa'dan ödünç alıyorum ; " Resonanz " kelimesi altında " yabancılaşma " kavramına , özellikle de günümüzde çağdaş sosyal alanımızı yapılandıran toplumsal ivmeye atfedilene karşı bir argüman sunuyor .
Bunu açıklığa kavuşturduk, neden Hofer'in çalışmasına ahenkli bir deneyim olarak hak veriyorum? Basit, kusursuz stili, bize şu anda dalmış olduğumuz mevcut hıza geri dönecek şekilde gündemi sunma yeteneğine sahiptir. Oturmak ve fotoğraflarına dalmak , değerli zamanımıza ilişkin geç kapitalizmin tatmin edilmemiş ve sürekli talebine karşı özgürleştirici bir eylemle sonuçlanır. Aynı şey, S. Garfield'ın sözleriyle, hayattaki en kıt kaynağımız haline geldi. Bu nedenle, birkaç saatini fotoğraflarını çevrimiçi olarak bile izlemeye ayırmak, çok iyi harcanmış bir zamandır; hatta istersen yatırım bile yap.
Evelyn Hofer'in fotoğraflarını izlerken yaşadıklarımız, Almanya'nın nesnel görsel geleneği ile 1960'ların sonu ve 70'lerin "Yeni Amerikan Rengi" nin canlı donukluğu arasında biraz tatlı bir nokta. Daha doğrusu, August Sander'in portrelerini hazırlarken psikolojik yaklaşımından ve daha sonra daha önce alıntılanan daha sofistike bir terime dönüşecek olan proto-estetikten ağır bir etki hissediliyor. Şimdi ağır gibi çeşitli fotoğrafçılarla ilişkili olduğu Aynı Alex Webb , Joel Meyerowitz , Joel Sternfeld , Max Regenberg , Richard Misrach'ın , Simone Kappeler , Stephen Shore , Steve Fitch ,William Christenberry , William Eggleston ; ve tabii ki, Hofer'in kendisi. Thomas Struth (Düsseldorf okul hareketi), Alec Soth (belgesel) ve Rineke Dijkstra (sürüngen) gibi çok farklı türlerle, çok çeşitli fotoğrafçıları etkilemekle ünlü bir şekilde bağlantılı . Bununla birlikte, işiyle ilgili en büyük ayrım, kişinin onlarda hissedebileceği yavaş tempolu ritimdir. Özellikle de geçici anların veya “a la sauvette imgelerin” ürünü olmadığı açıkça belli olan portrelerinde. Mark Power gibi, bunu düşünürken daha da mantıklı olan bir şey, hantal bir geniş formatlı vizörlü kamera (onun durumunda 4 × 5) ile çalıştı. Bir sokak fotoğrafçısı için, özellikle samimi çekimleri çevreleyen tüm kült ve konulara yönelik göze çarpmayan yaklaşımlar düşünüldüğünde, oldukça hayal edilemez bir şey.
Estetiği tarafından ayartılmaktan kaçınmak oldukça imkansız. Ve onun tarzını biraz taklit etmenin ne kadar zor ve sinir bozucu olabileceğini sadece hayal edebiliyorum. Böyle ulaşılamaz bir girişim üzerine, benimsemesi "daha az dolambaçlı" morfolojik unsurlara bağlı kalalım. Ancak dikkatli olun, çünkü aşağıdakilerin hiçbiri kolay değildir ve kendisinin olduğu seçkin fotoğrafçı gibi üçünde ustalaşmıştır.
İlk olarak, iki el becerisi biçimi. Günümüzde, yüksek kaliteli siyah beyaz fotoğrafların büyük çoğunluğu, fotoğraf iş akışının ham geliştirme aşamalarında üretilmektedir. Genellikle kameralar, sensörleriyle ışığı kaydeder ve sRGB tabanlı ham dosyalar üretir; bunlar daha sonra fotoğrafçılar tarafından monokroma dönüştürülerek yorumlanıyor. Bu, imajla ilgili kararlarımız konusunda daha esnek ve yaratıcı olmamızı sağlar. Ancak film günlerinde format daha zor bir seçimdi; renkli veya siyah beyaz tek çekim ve sonuç bugün olduğu kadar aktarılabilir değildi. Helen Levitt'e çok benziyorEvelyn Hofer, bir fotoğrafın renkli mi yoksa siyah beyaz mı çekileceğine karar verirken bir dahiydi. Bu, renklerin ve ışığın son derece doğru bir şekilde yorumlanmasını gerektiren bir beceridir.
Ancak Levitt'in aksine, Hofer bunu geniş formatlı dörde beş kamerayla yapıyordu; bu da bizi işinin ardındaki ikinci cilt katmanına götürüyor. Stüdyoda manzara, mimari ve hemen hemen her şeyi çekmek, böylesine büyük bir kamerayla yapmak oldukça kolaydır. Ama sokak fotoğrafçılığı kesinlikle başka bir şey. Ve yüksek hızlı emülsiyonlarda bile, bu formatta çekim yapmak daha yavaş bir hız gerektirir. Son derece küçük SD kartlarla (1GB olanlar gibi) veya sadece film çekerek çekim yaparak taklit edebileceğimizin aynısı. 135 (36 kare) ve 120 (12 poz) gibi en yaygın formatlar, çekim alışkanlıklarınızı yavaşlatmak için şiddetle tavsiye edilir. Ve son olarak, dikey bir şekilde beste yapma konusunda mükemmeldi; görüntülerini daha ikonik hale getiriyor.Dikey modda beste yapmak genellikle zordur çünkü kendi gözlerimizle yatay olarak görmeye alışkınız. Bu nedenle, kareyi yönlendiren herhangi bir kompozisyon kriteri olmaksızın kamerayı dikey konuma çevirdiğimizde garip sonuçlar ortaya çıkıyor.
Sonuç olarak, son on yıldır Brobdingnagian görsel içerik okyanusunda çaresizce boğulduğumuzu hesaba katarsak, kalabalığın arasından sıyrılmak isteyen her fotoğrafçı için Evelyn Hofer'in çalışmalarını incelemek hayati önem taşıyor. Ve imajını ve tarzını kopyalayarak değil, anlamlı estetik sonuçlar elde etmek için sağlam temellere dayanan bir görsel söylemin ne kadar önemli olduğunu anlayarak.
İlk olarak Visual Cult Magazine'de yayınlandı
Çoğu gece, arka planda sportif bir Rap Jazz çalma listesi çalan bu benim masam. Geçen hafta, Medium'daki fotoğraf blogumu yakalamaya çalışmam veya belki de web siteme taşımam dışında farklı değildi.
2021 hala dışarı çıkmak için bir yıl. Ne yazık ki, bu yıl ekipman değişmedi. Alaska gezisinden önce, aslında Sony 100-400mm GM'yi sıkıştırmayı planlamıştım. UPS oyun oynadığı için kart kaydırıldı. Ayrılmadan önce Yine de alamadım ve sonunda iki haftalığına bir Sigma 100-400 kiralamak ve ardından lojistikte kaybolan GM'yi iade etmek zorunda kaldı. (Evet, GM'ye kendim hiç dokunmadım) Ama bir Sigma 400 kiralamak bu yolculuğa değdi ve Alaska vahşi yaşamı hayal kırıklığına uğratmadı. Ayrıca başlamadan önce fotoğrafın tanıtımını yapın IG: ejho_photography Sedona Yaz hariç her zaman ziyaret edilebilen Sedona Sedona her zaman göz kamaştırıcı kırmızı taşlar ve her sene peşinden koştuğum West Fork kırmızı yaprakları hala gitmekten bıkmadım . Büyük Kanyon AZ'ye geldi.İlk defa Büyük Kanyon'a girmek bu kadar uzun sürdü.Gerçekten de kanyonun görkemine hayran kaldım.Bir günde kanyonda küçük bir kafa kabuğu ile yürüdüm.Dokundum. Colorado Nehri'nin suyuna tırmandı ve tekrar tırmandı.Aceleniz veya yorgun değilseniz bir gün ana kampta kalmanız tavsiye edilir. Yosemite sonunda efsanevi Yosemite'e ayak bastı, sadece Yosemite noktasında değil, aynı zamanda Hetch-Hetchy Rezervuarı'ndan siz Kaliforniyalıların (?) su kaynağını etkilemek için derinlere indi Sierra Nevada: King Canyon ve Sequoia NP, Big Pine Lake Ayrıca Yosemite için bu dağ hala başka bir yer ama ne yazık ki Whitney Dağı'na tırmanma şansı yok.
Intel'de çalışırken Andy Grove kitaplarından hiçbirini okumaya vakit ayırmadım. Bunu hep yapmak istemiştim, ama… bilirsin… hayat… Sonunda Yüksek Çıktı Yönetimi okumaya başlamaya karar verdim ve şimdi ününün neden ondan önce geldiğini anlıyorum.
En yakın arkadaşlarım ve ben, gaz lambası, kapı bekçisi ve kız patronu gibi şüpheli üç rolü birbirine atamak zorunda kalsaydık, kapı bekçisi karakterinin sahipliğini büyük olasılıkla benim alacağım konusunda hemfikirdik. Görünüşte bir 'yeraltı' indie albümü, 2000'lerin yenilenme filmi ya da gelecek vadeden podcast dizisi olduğunu düşündüğüm şeyi, dehşet içinde, yaygın olarak bilindiğini belirlemeden önce 'keşfettiğim' biliniyor. Aylar sonra ve gerçekten de bir zamanlar olduğuma inandığım popüler kültür mücevherlerini senden daha kutsal keşfeden ben değilim.
TL; DR: Metaverse-yerli şirketler, insanların hayatlarını dijital dünyalarda çoğaltmaları için yollar inşa ediyor. Bu, avatarları için giyecekleri kıyafetler ve kullanacakları arabaları seçmekten, sanal ilişkiler kurmaya, dijital arazi satın almaya ve sanal evler inşa etmeye, sanal bir alışveriş merkezinde alışveriş yapmaya ve işyerinde sürükleyici toplantılara katılmaya veya sanal toplantılara katılmaya kadar her şeyi içerir. sınıflar.
Sohbeti değiştirelim AI denilince akla gelen genel resim, Tech OverLords hayatımızın her yönüne hükmetmeden önce insan saatinin tıkır tıkır işlemesidir. AGI her şeyi devralmadan 30 yıl önce, kendimiz hakkında bu varsayımda bulunmanın haksızlık olduğunu düşünüyorum.