Los Angeles’ın kuzeyinde, uçsuz bucaksız bir çölün kenarında yer alan ve güveler gibi bir aleve dönüşen havacılık ve uzaylıları çeken yaklaşık iki saatlik bir havaalanı. Mojave Hava ve Uzay Limanı, uzaya ilk özel astronot gönderen Scaled Composites ve Ay’a iniş yapan Masten Space Systems gibi şirketlere ev sahipliği yapıyor. Amerika’nın en cüretkar uzay projeleri için kanıtlama alanı ve Aaron Davis ve Scott Stegman geçen Temmuz ayında kutsal asfalta vardıklarında doğru yerde olduklarını biliyorlardı.
İki adam, hava soluyan roket motorunun bir prototipi için test standını kurmak için şafaktan önce hava alanına geldi, bir roket motoru ile bir jet motoru arasında bir çapraz olan yeni bir tür tahrik sistemi. Kutsal olmayan yaratılışlarına Fenris diyorlar ve Davis, geri kalanımız için uzaya gitmeyi yeterince ucuz hale getirmenin tek yolunun bu olduğuna inanıyor. Geleneksel bir roket motoru, uzay yolculuğunda dev yakıt ve oksitleyici tankları taşımak zorundayken, hava soluyan bir roket motoru oksitleyicisinin çoğunu doğrudan atmosferden çeker. Bu, hava soluyan bir roketin daha az itici güçle daha fazla şeyi kaldırabileceği ve en azından teoride, uzaya erişim maliyetini önemli ölçüde azaltabileceği anlamına gelir.
Bir jet motorunun verimliliğini bir roket motorunun gücüyle birleştirme fikri yeni değil, ancak tarihsel olarak bu sistemler yalnızca aşamalar halinde birleştirildi. Örneğin Virgin Galactic ve Virgin Orbit, uzay yolculuğunun son ayağı için serbest bırakmadan önce geleneksel roketleri atmosfere birkaç mil taşımak için jet uçaklarını kullanıyor. Diğer durumlarda, sıra tersine çevrilir. Şimdiye kadar uçmuş en hızlı uçak olan NASA’nın X-43’ü, hava soluyan bir hipersonik jet motoru (scramjet olarak bilinir) devralmadan ve aracı 7300 mil / saat hıza, neredeyse 10 katı hıza çıkarmadan önce bir ilk destek sağlamak için bir roket motoru kullandı.
Ancak bu aşamalı sistemler tek bir motorda toplanabilirse, büyük verimlilik kazanımları uzaya gitme maliyetini önemli ölçüde düşürür. Virginia Üniversitesi Havacılık ve Uzay Araştırma Laboratuvarı direktörü Christopher Goyne, “Kutsal kase, bir pistten havalanıp uzaya uçtuğunuz ve geri dönüp sistemi yeniden kullandığınız tek aşamalı yörüngeli bir araçtır” diyor. hipersonik uçuşta uzman.
Yörüngeye tek aşamalı veya SSTO roketiyle ilgili en büyük zorluk, yörünge için gerekli hızlara (yaklaşık 17.000 mil) ulaşmanın bir pay itici. Ancak daha fazla itici gaz eklemek roketi ağırlaştırır, bu da yörünge hızına ulaşmayı zorlaştırır. Bu kısır döngü, “roket denkleminin zorbalığı” olarak bilinir ve bu nedenle, bir araba boyutunda bir uyduyu fırlatmak için bir ofis binası büyüklüğünde iki aşamalı bir roket gerekir. Bir roketi yerleştirmek yardımcı olur çünkü ilk aşamanın itici gücü tükendiğinde ölü ağırlığı atabilir, ancak ilk etapta tüm bu iticiyi yakmak zorunda kalmak hala oldukça verimsizdir. Burası, hava soluyan motorlara sahip bir SSTO roketinin büyük bir verimlilik artışı sağlayacağı yerdir.
Goyne, “Fikir, kendi oksitleyicilerini taşımak zorunda olmayan motorlardan elde edilen verimlilik kazanımlarından yararlanmak için lansmanın başlarında hava soluyan motorları kullanmaktır” diyor. “Atmosferde yeterince yükseğe çıktığınızda, hava soluma sistemi için havanız bitmeye başlar ve yörüngeye son hızlanma için roketi kullanabilirsiniz.”
Sizin bu konu hakkındaki görüşleriniz nedir? Yorumlarda buluşalım! 🙂