Sabah 5 civarında alçak ama aralıksız bir gümbürtü sesiyle uyandım. Yolcu arkadaşlarımın başlarının üzerinde gün ışığının belli belirsiz yansımaları belirmişti, çoğu hâlâ sükûnet içinde eğilmiş durumdaydı. Bazı insanlar esniyordu; diğerleri pencereden vadiye dikkatle baktı. Yaklaşık 40 saattir trendeydim ve San Francisco Körfez Bölgesi’ne planlanan varışımıza daha çok yol vardı.
Batıya doğru sürerken, yükselen güneşin raylardan yansıdığını görmek için trenin arkasına yürüdüm. Nevada’yı geçiyorduk. Birkaç dakika sonra Nevada’nın Winnemucca kasabasında, 19. yüzyılın sonlarında çoban olarak çalışmak üzere buraya yerleşen Bask göçmenleri barındıran Hotel Martin’in hemen önünde durduk.
Amtrak’ın California Zephyr’i, birçok demiryolu meraklısı tarafından Amerika Birleşik Devletleri’ndeki en doğal uzun mesafe demiryolu rotalarından biri olarak kabul edilir, Oakland yakınlarındaki Chicago ve Emeryville, California arasında çalışır. Güzergahın tamamı yaklaşık 52 saat sürüyor ve 33 duraktan oluşuyor. 2018’de, üç aylık bir fotoğraf projesinin parçası olarak Amerika Birleşik Devletleri’nde yaptığım bir gezide, gezinin çoğunu Ağustos ortasında bunaltıcı bir günde Mount Pleasant, Iowa’dan yola çıkarak yaptım.
Saat 17:59’da, mükemmel berrak bir günün altın ışığında, pek çok soya fasulyesi ve mısır tarlasının ilkine ve genellikle gözden kaçan küçük kasabaların arka bahçelerine bakarak trene bindim.
22:55’te Zephyr’in 12 gümüş arabası yavaşlar ve Omaha’da durur. Başka bir yolcu olan Connie bindi ve yanıma oturdu. 72 yaşında, kısa gri saçları, güneşli bir yüzü ve nazik gözleri vardı. Sohbet başlatmak için çok geçti, bu yüzden ikimiz de biraz uyumaya çalıştık. (Hiçbirimiz tamamen başarılı olamadık.)
Sabahın erken saatlerinde, Nebraska ve Colorado’nun sarı tepeleri etrafımızı sararken Connie, kızını Omaha’da ziyaret ettiğini ve bu öğleden sonra Colorado, Glenwood Springs’e gideceğini söyledi. , kocasıyla tanışmak için.
Sonunda, ürkek ama amansızca, herkesle tanışmak ve konuşmak arzusuyla arabalarda dolaşmaya başladım. Yaz kampının ilk günü gibiydi. Küçük insan grupları şurada burada birbirine karışarak birkaç kelime konuşuyordu. Diğerleri kendi içlerinde kalmayı tercih ettiler. yatak odalarıya da koç koltuklarında tek başına oturup kitap okumak ya da şekerleme yapmak.
Mevcut California Zephyr, 1983’te hizmete başladı, ancak trenin daha eski bir versiyonu – aynı adı paylaşıyor, ancak özel olarak biraz farklı bir rotada çalışıyordu – 1949 ve 1970 arasında çalışıyordu.
1970’lerde, Zephyr gibi uzun mesafeli yolcu trenleri ne güvenilir ne de uygun maliyetliydi ve uçaklarla ya da gelişen eyaletler arası otoyol sistemiyle rekabet edemiyordu. Ancak 1980’lerin başında gerçek değişti: hava yolculuğu kötüleşti (ücretler yükseldi, taşıyıcılar marjinal rotaları terk etti, rekabet yoğunlaştı) ve bazı Amerikalılar bir kez daha tren ağlarına döndüler. Kısa mesafeli tren seyahati genellikle daha ucuz ve daha rahattı ve güzergahlar şehir merkezlerinde rahat bir şekilde başlayıp bitiyordu. 1979’da Amtrak batı rotalarına yeni Superliners (çift katlı şehirlerarası binek otomobiller) ekledi ve bazı insanlar uzun süredir kayıp olan bir ürünü yeniden keşfetti.
Henry Kisor’un tanımladığı gibi “Zephyr: Amerika’da Bir Rüyanın İzini Sürmek”, 1994’te yayınlandı: “Zéphyr, yeni bir tren seyahati anlayışını temsil ediyordu: sadece şehirden şehre ulaşım aracı olarak değil, manzara denizinde bir turist yolcu gemisi olarak tren.
Ve Bay Kisor’un işaret ettiği gibi tren tarifesi, yolcuları daha az heyecan verici manzaralar – Great Plains ve Utah ve Nevada’nın kurak manzaraları – geçerken uyumaya ve gün boyunca Alplerin muhteşem manzarasının keyfini çıkarmaya teşvik etti.
İlk tam günümün çoğunu Sightseer Lounge olarak da bilinen (eski adıyla Vista Dome) Gözlem Arabasında geçirdim. Arabanın tavandan tabana pencereleri, Rocky Dağları, Colorado Nehri Vadisi, Continental Divide, Sierra Nevadas ve Kuzey Kaliforniya’nın yemyeşil ormanlarının mümkün olan en iyi manzarasını sunuyordu. Yumuşak mavi sandalyeler yolculara biraz mahremiyet sağlar, ancak dört kişilik masalar en çok sosyalleşmenin gerçekleştiği yerdir. Connie’nin karşısında otururken çevremizdeki hemen hemen herkesle arkadaş oldum.
Tanıştığım insanların çoğu için California Zephyr’de seyahat etmek elde etmek bir yerde. Bunun yerine, yolculuk bir ödüldü – yoğun bir yaşam tarzından oyulmuş birkaç yavaş, uzun zamandır beklenen gün.
33 yaşındaki Joe ve 38 yaşındaki Mo ile tanıştım, İngiltere’den Queen Mary II ile Atlantik’i geçmiş, evlenmiş ve Emeryville’e gitmeyi planlayarak Chicago’daki California Zephyr’e binmiş yeni evli bir çift. Bu onların balayıydı.
Sonra, 33 yaşındaki John ve 27 yaşındaki Emma, uzman bir doktorla randevu için Colorado’daki Grand Junction’a seyahat eden Pennsylvania’dan iki Amish ebeveyni vardı. Emma, ilk tren yolculuğunda güzel bir merkez parçası örüyordu.
Rose, 18, Jenna, 23, boyun yastıkları giyen iki kuzen, San Francisco’ya dönüyordu.
Trenin en sonunda, arka pencereden, 40 yaşındaki Robert ve kollarında şekerleme yapan 2 yaşındaki kızı Madeline ile karşılaştım. Madeline’in annesi ve büyükannesiyle bir doğum günü gezisine çıkmışlardı. Denver’a atlamışlar ve hattın sonuna ineceklerdi.
Connie ve benim yanımda 10 yaşındaki Tyler ve 66 yaşındaki büyükbabası Bruce vardı. Iowa’da trene binmişlerdi. Planları: Arches Ulusal Parkı ve Büyük Kanyon’u ziyaret edin. İkisi de birbirlerini gözden kaçırmamak için gösterişli tişörtler giymeye karar verdiler.
Arkamda Michigan çiçeklerine bürünmüş bir grup Mennonit oturuyordu. Glenwood Springs’e gidiyorlardı ve pencereden gördükleri bir şey hakkında hararetli bir şekilde konuşuyorlardı.
Gözlem vagonunun yanı sıra, trenin diğer sosyal merkezi yemek vagonudur. İlk sabah kahvaltıyı kaçırdım, bu yüzden ikinci tam günümde doğruca oraya gittim. Bir görevli masaları hazırlamakla meşguldü. Arabanın kabinleri dört kişiyi ağırlayabilir ve tüm yemekler ortaktır; bu, dört kişilik bir grupta değilseniz, muhtemelen diğer yolcularla birlikte oturacağınız anlamına gelir.
Elli yıl önce yemekli vagonda yemek yemek zarif bir olaydı – keten masa örtülerini, kaliteli çinileri, gümüş takımları düşünün. Garsonlar, kollarında uzun beyaz önlükler ve havlular olan beyaz ceketler ve mavi papyonlar giyiyorlardı. Şimdi açık mavi gömlekler, kırmızı kravatlar ve mavi önlükler giyiyorlar. Çini ve gümüş eşyalar hala orada ama eski fotoğraflardan daha ucuz göründüklerini gördüm. Görünürde çamaşır yok; onun yerini büyük beyaz kağıtlar aldı.
Ne zaman uzun bir otobüs yolculuğuna çıksam – Amerika Birleşik Devletleri’nde Greyhound ağıyla çok seyahat ettim – yolcuların orada olmadığını hissediyorum çünkü onlar Seçmek olmak değil, çünkü onlar Sahip olmak çünkü otobüs ya mevcut tek seçenek ya da en ucuzu. (Zaten bu benim için her zaman doğru olmuştur.)
Ancak trenle seyahat ederken atmosfer tamamen farklıdır. California Zephyr’de bir topluluk hissi vardı. Ne de olsa Mennonitlerin, bir Japon öğrencinin, gülümseyen yeni evlilerin, çocukları ve torunlarıyla anne babaların ve emeklilerin bu kadar uzun süre bir araya gelip hikayelerini paylaştığı pek fazla yer yok. hayatın.
Ve bu, Henry Kisor’un yazdığı gibi, uzun mesafeli tren yolcularının cazibesinin bir parçası – “insanlığın sonsuz çeşitliliğiyle karşılaşmanın sevinci”.
Kaynak : https://www.newsrust.com/2022/07/sharing-stories-and-view-aboard.html