İngilizce'de 'bira' olarak bilinen sarhoş edici, adını 'içmek' anlamına gelen Latince 'bibere' (Almanca 'bier' aracılığıyla) ve bira için İspanyolca kelime olan cerveza'dan alır ve Latince 'cerevisia' kelimesinden gelir. 'bira' için, insanoğlunun içkiden ne kadar keyif aldığının bir göstergesidir.
Öyle olsa bile, bira yapımı Romalılarla başlamadı, binlerce yıl önce başladı. Çinliler bir tür bira ürettiler, ancak en popüler hale gelen ürün, Mezopotamya'daki Sümerlere atfediliyor ve büyük olasılıkla 10.000 yıldan fazla bir süre önce başladı. Godin Tepe (günümüz İran'ında) olarak bilinen site, bira yapımına dair kanıtlar sağlamıştır. 3500, Sümer'de kazılan alanlar, diğer antik kaplarda bulunan bira testileri ve kalıntı kalıntıları olarak kabul edilen seramiklere dayanarak daha da erken bir tarih önermektedir. Öyle olsa bile, c tarihi. 4000 BCE genellikle biranın yaratılması için verilir.
Bira bira zanaatı ticaret yoluyla Mısır'a gitti ve Mısırlılar orijinal süreci geliştirerek büyük popülerlik kazanan daha hafif bir ürün yarattılar. Bira daha sonra Yunanlılar ve Romalılar tarafından bilinmesine rağmen, bu kültürlerin şarabı tercih etmesi ve birayı "barbar" bir içecek olarak düşünmesi nedeniyle hiçbir zaman aynı türden bir takipçi kazanmadı. "Barbar" olarak gördükleri birçok halktan biri olan Almanlar, bira sanatını mükemmelleştirdi ve bugün bira olarak bilinen şeyi yarattı.
İlk Bira Bira
Dünyadaki ilk bira, MÖ 7000 civarında eski Çinliler tarafından demlendi. kui). Ancak batıda, şimdi bira yapımı olarak kabul edilen süreç, Mezopotamya'da, günümüz İran'ındaki Godin Tepe yerleşiminde MÖ 3500 - 3100 yılları arasında başladı. Bira üretiminin kanıtı bu tarihler arasında doğrulanmıştır, ancak biranın Sümer'de (güney Mezopotamya, günümüz Irak'ı) pratikte çok daha önce demlenmesi muhtemeldir.
Bununla birlikte, bölgede tarımın ilk geliştiği MÖ 10.000 gibi erken bir tarihte Godin Tepe'de bira üretim tarihini belirleyen bazı kanıtlar yorumlanmıştır. Bazı bilim adamları, biranın, ekmek yapımında kullanılan ve fermente edilen tahıllar yoluyla tesadüfen keşfedildiğini iddia ederken, diğerleri, temel olarak ekmekten önce geldiğini ve kasıtlı olarak bir sarhoş edici olarak geliştirildiğini iddia ediyor. Bilgin Max Nelson yazıyor:
Meyveler genellikle yabani mayanın etkisiyle doğal olarak fermente olur ve ortaya çıkan alkollü karışımlar genellikle hayvanlar tarafından aranır ve bundan zevk alınır. Neolitik Dönem'den itibaren çeşitli alanlarda tarım öncesi insanlar kesinlikle benzer şekilde bu tür fermente meyveleri aradılar ve muhtemelen açık havada bırakılırsa ilginç bir fiziksel etkiye (yani sarhoş edici) sahip olacaklarını umarak yabani meyveler bile topladılar. (9)
Bira, şarap veya diğer içecekler olsun, sarhoş edici maddelerin kasıtlı olarak demlenmesine ilişkin bu teori, insanların, acil yiyecek, barınma ve ilkel yasaların ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra, daha sonra takip edeceklerini kuvvetle öneren tarihi kayıtlarla desteklenmektedir. bir tür sarhoş edici maddenin yaratılması. Bira, günümüzde Avrupa'da (özellikle Almanya'da) geliştirilmiş olmasına rağmen, ilk kez eski Mezopotamya'da içildi.
Aşk tarihi?
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
Mezopotamya'da Bira
Eski Mezopotamya halkı birayı o kadar çok severdi ki, günlük bir diyet elyafıydı. Resimler, şiirler ve mitler, hem insanları hem de tanrılarını, içecekteki ekmek veya ot parçalarını süzmek için pipetle tüketilen biranın tadını çıkarırken tasvir eder. Demleme kalındı, günümüz yulaf lapası kıvamındaydı ve samanın Sümerler veya Babiller tarafından özellikle bira içmek amacıyla icat edildiği düşünülüyor.
ünlü şiir İnanna ve Bilgelik Tanrısı birlikte bira içen iki tanrıyı ve bilgelik tanrısı Enki'yi, o kadar sarhoş olup kutsal olanı dağıttığını anlatır. meh (uygarlık yasaları) İnanna'ya (Enki şehri Eridu'dan İnanna şehri Uruk'a gücün transferini sembolize ettiği düşünülür). Sümer şiiri Ninkasi'ye ilahi hem bira tanrıçası Ninkasi'ye bir övgü şarkısı hem de ilk olarak MÖ 1800 civarında yazılmış bir bira tarifi.
Sümer/Babil'de Gılgamış Destanı, kahraman Enkidu, diğer şeylerin yanı sıra ona bira içmeyi öğreten tapınak fahişesi Shamhat'ın hizmetleriyle uygarlaşır. Hikayenin ilerleyen bölümlerinde, barmen Siduri, Gılgamış'a hayatın anlamı arayışından vazgeçmesini ve bira da dahil olmak üzere sunduğu şeylerin tadını çıkarmasını tavsiye eder.
Sümerlerin bira için çok farklı kelimeleri vardı. sikaru ile dida ile ebir ("bira kupası" anlamına geliyordu) ve içeceği, insan mutluluğunu ve refahını artırmak için tanrılardan bir hediye olarak kabul etti. Orijinal bira üreticileri kadınlardı, Ninkasi rahibeleriydi ve kadınlar yemek hazırlamanın bir parçası olarak evde düzenli olarak bira üretiyorlardı. Bira yapıldı bippar (iki kez pişmiş arpa ekmeği) daha sonra fermente edildi ve bira demleme her zaman pişirme ile ilişkilendirildi. Ancak MÖ 2050'de Ur kentinden gelen ünlü Alulu bira makbuzu, bira üretiminin o zamana kadar ticarileştiğini gösteriyor. Tablet, bira üreticisi Alulu'dan 5 Sila 'en iyi bira' alındığını kabul eder (beş Sila yaklaşık dört buçuk litredir).
Babil yönetimi altında, Mezopotamya bira üretimi önemli ölçüde arttı, daha ticari hale geldi ve Hammurabi Yasası'nın 108-110. paragraflarının açıkça belirttiği gibi bununla ilgili yasalar çıkarıldı:
108
Bir meyhaneci (kadın) içki ödemesinde brüt ağırlığa göre tahıl kabul etmez, ancak para alırsa ve içeceğin fiyatı tahılın fiyatından düşükse, hüküm giyer ve suya atılır.
109
Komplocular bir meyhanecinin evinde buluşursa ve bu komplocular yakalanıp mahkemeye teslim edilmezse, meyhaneci idam edilecektir.
110
Bir "tanrı'nın kız kardeşi" bir meyhane açarsa veya bir meyhaneye içmek için girerse, o zaman bu kadın yakılarak öldürülecektir.
108 sayılı yasa, müşterilerini aldatmak için tahıl yerine (ki bu tartılıp bir ölçüye kadar tutulabilir) nakit karşılığında “kısa ölçüler” bira döken meyhanecilerle ilgiliydi; bunu yaparken yakalanırlarsa boğulacaklardı. Bira, nakit satış için değil, takasta yaygın olarak kullanılıyordu ve tüm vatandaşlar için günlük bira tayınları sağlanıyordu; alınan miktar kişinin sosyal statüsüne bağlıydı.
İkinci yasa, meyhanecilerin, hoşnutsuzların işyerlerinde toplanmasına izin vererek ihaneti teşvik etmesiyle ilgilidir ve belirtilen üçüncü yasa, ortak bir içki evi açan veya önceden kurulmuş bir tavernada içki içen belirli bir tanrıya adanan veya rahibeleri olan kadınlarla ilgilidir. Babillilerin bira içen bir rahibeye karşı hiçbir şeyleri yoktu (Sümerlilerde bira tanrıların bir armağanı olarak görülüyordu) ama sıradan kadınların yaptığı gibi birinin bunu yapmasına karşı çıkıyorlardı.
Babilliler birçok farklı türde bira ürettiler ve bunları çeşitli özelliklerini kaydeden yirmi kategoriye ayırdılar. Bira, özellikle çok popüler olduğu Mısır ile dış ticarette düzenli bir meta haline geldi.
Eski Mısır'da Bira
Mısır bira tanrıçası Tenenit'ti (yakın ilişkili Meskhenet, doğum tanrıçası ve doğum evinin koruyucusu). tenemu, bira için kullanılan Mısır kelimelerinden biri. Mısır'daki en popüler bira heket (veya Hecht) bal aromalı bir biraydı ve genel olarak bira için kullandıkları kelime zitum. Giza platosundaki işçilere günde üç kez bira tayınları veriliyordu ve bira, Mısır'ın her yerinde emeğin karşılığı olarak sıklıkla kullanılıyordu.
Mısırlılar, biracılığın insanlara büyük tanrı Osiris'in kendisi tarafından öğretildiğine inanıyorlardı ve bu konuda ve diğer açılardan, biraya Mezopotamyalılarla aynı şekilde bakıyorlardı. Mezopotamya'da olduğu gibi, kadınlar başta bira üreticisiydiler ve evlerinde demlendiler, bira başlangıçta aynı kalın, lapa kıvamındaydı ve hemen hemen aynı şekilde demlendi. Daha sonra, erkekler biracılık işini devraldı ve Meketre'nin (Firavun Mentuhotep II'nin başbakanı, MÖ 2050-2000) mezarında bulunan minyatür oyma figürler, eski bir bira fabrikasını iş başında gösteriyor. Metropolitan Sanat Müzesi'ne göre, diorama'yı anlatan, "Denetçi elinde coplu kapının içinde oturuyor. Bira fabrikasında iki kadın, başka bir adamın hamur haline getirdiği unu öğütüyor. İkinci bir adam, hamuru uzunlamasına bir şekilde eziyor. fıçıda mayalanır, mayalanması için uzun güveçlere konur, mayalandıktan sonra siyah kil tıpalı yuvarlak çömleklere dökülür" (1).
Bira, tanrıça Hathor'un doğumuyla ilgili çok popüler efsanede ayrılmaz bir rol oynadı. Öyküye göre (metnin bir parçasını oluşturan Cennetteki İnek Kitabı - Büyük Tufan efsanesinin İncil'deki Yaratılış kitabından önce gelen bir versiyonu) kendisine isyan eden insanlığın kötülüğüne ve nankörlüğüne kızan tanrı Ra, Hathor'u yok etmesi için yeryüzüne gönderir. yaratma. Hathor işe koyulur ve insanlığı katleder ve kendini tanrıça Sekhmet'e dönüştürürken yoğun bir kan şehvetine kapılır. Ra ilk başta memnun olur, ancak daha sonra Sekhmet'in kana susamışlığı her kasaba ve şehrin yıkımıyla birlikte büyürken kararından pişman olur. Kırmızıya boyanmış ve Dendera şehrine bırakılan çok miktarda biraya sahip olan Sekhmet, bunun büyük bir kan gölü olduğunu düşünerek, öfkesini içmek için durdurur. Sarhoş olur, uykuya dalar ve diğer şeylerin yanı sıra müziğin, kahkahaların, gökyüzünün ve özellikle şükranın iyiliksever tanrısı olan tanrıça Hathor olarak yeniden uyanır.
Minnettarlık, Hathor ve bira arasındaki ilişki, Hathor'un kült merkezi olan Dendera'da bulunan MÖ 2200'den kalma bir yazıt tarafından vurgulanır: "Mükemmel bir şekilde memnun bir adamın ağzı birayla doludur." Mısırlılar arasında bira o kadar düzenli olarak tüketilirdi ki, Kraliçe Kleopatra VII (MÖ 69-30 dolayları), saltanatının sonuna doğru popülerliğini, Roma ile yaptığı savaşlardan çok bira vergisi uygulamak için (ilk kez) kaybetti. (her ne kadar verginin halkın sarhoşluğunu caydırmak için olduğunu iddia etse de) ödemeye yardım etmeye gitti. Bira genellikle tıbbi amaçlar için reçete edildiğinden (bira kullanan 100'den fazla ilaç vardı) vergi adaletsiz olarak kabul edildi.
Antik Yunanistan ve Roma'da Bira
Bira üretimi Mısır'dan Yunanistan'a gitti (Yunanca bira kelimesinden bildiğimiz gibi, zithos Mısırlılardan zitum) ama orada aynı alıcı iklimi bulamadı. Kendilerinden sonra gelen Romalılar gibi Yunanlılar da güçlü şarabı biraya tercih ettiler ve her iki kültür de birayı düşük sınıf bir barbar içeceği olarak gördü. Yunan general ve yazar Ksenophon, kitabının IV. Anabasis, yazıyor:
Buğday, arpa ve sebzelerin içinde dükkânlar, büyük büyük kaplarda arpadan yapılan şaraplar vardı; arpa maltı taneleri içeceğin içinde teknenin ağzına kadar yüzer halde uzanır ve kamışlar içlerinde, bazıları daha uzun, bazıları daha kısa, eklemsiz olarak uzanır; Susadığın zaman bunlardan birini ağzına almalı ve emmelisin. Su katkısı olmayan içecek çok güçlüydü ve bazı damaklara göre lezzetli bir tada sahipti, ancak tadı mutlaka edinilmelidir. (26-27)
Açıkçası, bira Xenophon'un zevkine göre değildi; ne de vatandaşları arasında daha popüler değildi. Oyun yazarı Sophocles, diğerleri arasında, biraya biraz olumsuz atıfta bulunur ve kullanımında ölçülü olmasını önerir. Almanlar hakkında yazan Romalı tarihçi Tacitus, "İçmek için Cermenler arpa veya buğdaydan fermente edilmiş korkunç bir demlemeye sahipler, şaraba çok uzak bir benzerliği olan bir demleme" diyor ve İmparator Julian bir şiir bestelediğini iddia ediyor. şarabın kokusu nektar, biranın kokusu keçi kokusuydu.
Öyle olsa bile, Romalılar bira üretiyorlardı (cerevisia) bir bira üreticisinin ve tüccarın mezarının kanıtladığı gibi oldukça erken (bir Cerveserius) antik Treveris'te (günümüz Trier'i). Tuna Nehri üzerindeki Roma askeri kampının kazıları, Castra Regina (günümüz Regensburg), topluluğun MS 179'da Marcus Aurelius tarafından inşa edilmesinden kısa bir süre sonra önemli ölçekte bira üretimine dair kanıtlar ortaya çıkardı.
Yine de, Keltler arasında bira şarap kadar popüler değildi ve bu tutum, baştan beri şarabı tercih eden Romalılar tarafından teşvik edildi. Kelt kabileleri, İtalyan tüccarlar tarafından sağlanan şaraplar için muazzam meblağlar ödediler ve Galya halkı, İtalyan şaraplarına olan aşklarıyla ünlüydü. Bununla birlikte, seçkinlerin, bunun yalnızca barbarlara uygun düşük sınıf bir içecek olduğu ve Almanya'dan başlayarak tüm Avrupa'da geliştiği yönündeki görüşlerine rağmen, bira yapımı gelişmeye devam etti.
Kuzey Avrupa'da Bira
Almanlar bira üretiyorlardı (ki buna ol, 'ale' için) Kulmbach yakınlarındaki kuzey Bavyera'daki Kasendorf Köyü'ndeki bir mezarda, hala biranın kanıtlarını içeren büyük miktarda bira sürahilerinden bilindiği gibi MÖ 800 kadar erken bir tarihte. Uygulamanın Hıristiyanlık dönemine kadar devam ettiği, diğer arkeolojik buluntular ve yazılı kayıtlarla kanıtlanmıştır. Daha önceleri, Mezopotamya ve Mısır'da olduğu gibi, bira imalathanesi, kadınların ve Hausfrau günlük öğünlerini tamamlamak için birasını evde demledi.
Ancak zamanla, zanaat öncelikle Hıristiyan keşişler tarafından devralındı ve bira üretimi Manastır yaşamının ayrılmaz bir parçası oldu. MS 1349'da Kulmbach'ta kurulan bir manastır olan Kulmbacher Monchshof Kloster, hala ünlü eserlerini üretiyor. Schwartzbier, diğer biralar arasında, bugün. 1516 yılında Alman reinheitsgebot (saflık yasası) bira yapımında yasal olarak kullanılabilecek malzemeleri (sadece su, arpa, şerbetçiotu ve daha sonra maya) düzenleyen ve bunu yaparken, Hammurabi yönetimindeki Babillilerin bira ile ilgili mevzuat uygulamasına devam etti. yaklaşık üç bin yıl önce yapılmıştır. Kendilerinden öncekiler gibi Almanlar da günlük bira tayınını başlattılar ve birayı diyetlerinin gerekli bir parçası olarak gördüler.
Kelt topraklarından (Almanya'dan İngiltere'ye, ancak hangi ülkenin önce üretildiği tartışmalıdır) bira yapımı, her zaman ilk olarak Sümerler tarafından tesis edilen aynı temel ilkeleri izleyerek yayıldı: evde bira yapan kadın biracılar, taze, sıcak su ve fermente tahılların kullanımı . Fin Destanı Kalewala (ilk olarak MS 17. yüzyılda çok daha eski, Hıristiyanlık öncesi, masallardan yazılmış ve 19. yüzyılda bugünkü biçimiyle pekiştirilmiş) uzun uzadıya biranın yaratılmasından bahseder, biranın yaratılmasına, biranın yaratılmasından daha fazla satır ayırıyor. Dünya.
Bir düğün ziyafeti için harika bir bira yapmaya çalışan dişi bira üreticisi Osmata, sihirli bitkiyi toplamak için gönderdiği bir arının yardımıyla şerbetçiotunun bira yapımındaki kullanımını keşfeder. Şiir, herhangi bir modern zaman içicisinin tanıyacağı biranın etkilerine olan hayranlığını ifade eder:
Büyük gerçekten itibar
Kalew'in eski birasından,
Zayıf dayanıklı yapmak için söyledi,
Kadınların gözyaşlarını kurutmasıyla ünlü,
Kalbi kırıkları neşelendirmekle ünlü,
Yaşlıyı genç ve esnek yap,
Çekingenleri cesur ve güçlü yap,
Cesur adamları daha da cesur yap,
Kalbi neşe ve mutlulukla doldur,
Zihni bilgelik sözleriyle doldur,
Dili eski efsanelerle doldurun,
Sadece aptalı daha aptal yapar.
Fin destanında, eski Sümerlerin yazılarında olduğu gibi, bira, içiciye sağlık, gönül rahatlığı ve mutluluk veren tanrılardan gelen büyülü bir dem olarak kabul edildi. Bu fikir şair A.E. Houseman tarafından "Malt, Tanrı'nın insana giden yollarını haklı çıkarmak için Milton'ın yapabileceğinden fazlasını yapar" (İngiliz şair John Milton ve onun 'Kayıp Cennet'ine gönderme) yazdığında zekice ifade edilmiştir. Antik Sümer'den günümüze, Houseman'ın iddiası, tanrıların içkisini içenler arasında tartışmasız kalacaktı.
Dünyanın bilinen en eski bira tarifi antik Mezopotamya'dan geliyorKaynak: Schneider-Weisse
Yazan: Alok Bannerjee Eylül 22, 2017
Biranın (veya en azından bira benzeri karışımların öncüsünün) muhtemelen dünyanın farklı yerlerinde bağımsız olarak geliştirildiği varsayılmaktadır. Aslında, bazıları biranın aslında tahıl bazlı tarımın yan ürünü olduğuna inanıyor ve doğal fermantasyon demlemeye giden 'tesadüfen' rol oynuyor. Proto-bira yapımının bu şafağı, muhtemelen MÖ 9500 dolaylarında erken Neolitik döneme kadar uzanıyor. Bununla birlikte, bira benzeri karışımların yerelleştirilmiş çeşitlerinin kapsamının ötesinde, tarihçiler bu tarihi parselin bir yönünden emindir - bira yapmak için bilinen en eski standart reçete eski Mezopotamya'dan gelir. Basitçe söylemek gerekirse, tarihteki ilk kasıtlı bira (veya bira) üretimi, 3900 yıllık bir şiirde yer alan bilinen en eski bira tarifinin kanıtı ile Sümerlerin başarılarından biri olarak atfedilebilir - Ninkasi'ye ilahi.
Şimdi Mezopotamya mitolojisi açısından, ninkasi bira (ve alkol) antik Sümer vesayet tanrıçasıydı. Antik Mezopotamya'da kadınların bira üretimi ve içeceklerin hazırlanmasındaki sosyal açıdan önemli rolünü simgeleyen varlık (gerçek tasvirleri zamanın zorluklarına dayanamayan), tarihsel olarak bira tüketiminin kendi başına nasıl toplumsal ve medeni erdemler için önemli bir belirteç olduğuna da değindi.
Örnek vermek gerekirse, Gılgamış Destanı, dünyanın bilinen en eski destanı, vahşi adam Enkidu “Ekmek yemeyi bilmiyordu / bira içmeyi de öğrenmemişti!”, ikinci ifadeyle bira içmenin medeni bir insanın 'kalitesi' olarak görüldüğünü öne sürüyordu. Aynı zamanda edebi eser, biranın “sosyal yağlama” yönünden de bahsetmektedir. Enkidu, daha sonra kim olur Gılgamış'ın çok sevdiği arkadaş, içeceğin adil payının tadını çıkararak - “…doyana kadar yedi, yedi sürahi bira içti, kalbi aydınlandı, yüzü parladı ve neşeyle şarkı söyledi.”
Antik Sümer bira tanrıçası Ninkasi'nin modern stilize edilmiş bir tasviri. Kaynak: Pinterest
Bilinen bu en eski seri üretilen bira örnekleri, muhtemelen ekmekten çıkarılan arpa yardımıyla hazırlanmıştır. Bu bağlamda, Ninkasi'ye ilahi aslında Chicago Üniversitesi Sümeroloji Profesörü Miguel Civil tarafından iki kil tabletten çevrilmiştir. Dahası, tarif San Francisco'daki Anchor Brewing Company'nin kurucusu Fritz Maytag tarafından başarıyla yeniden oluşturuldu. Civil, 1991 yılında Amerikan Mikro Bira Üreticileri Birliği'nin yıllık toplantısında bu bira üreticilerinin sunumunu dinledikten sonra şunları yazdı:
[Biracılar] 'Ninkasi Birasını' tadabildiler.dört bin yıl önce yaptıkları gibi büyük testilerden pipetlerle yudumluyorlar. Bira, modern biralara çok benzeyen %3,5'lik bir alkol konsantrasyonuna sahipti ve "acı olmayan kuru bir tada", "sert elma şarabına benzer"di. Mezopotamya'da şerbetçiotu bilinmiyordu ve bira hemen tüketim için üretildi, bu nedenle 'Sümer birası pek iyi tutmadı, ancak sürecin yeniden inşasıyla bağlantılı olan herkes bu deneyimden keyif almış görünüyor.
Bira tüketiminin tarihsel kapsamına gelince, bilinen ilk edebi kanıtı iken, Ninkasi'ye ilahi1800 yıllarından kalma, 'bira şarkısı' şüphesiz kendi içinde daha eskidir. Diğer bir deyişle, bira Mezopotamya'da MÖ 19. yy'ın başlangıcından çok önce yapılmış ve tüketilmiştir. Aslında, Mezopotamya bölgesinde bira üretimine ilişkin arkeolojik kanıtlar, MÖ 3500 dolaylarına (veya muhtemelen daha önceye) kadar uzanmaktadır; araştırmacılar, antik Sümer ticaret yerleşimi Godin Tepe'de parçalanmış bir kavanozda biranın kimyasal izlerini tespit edebilmiştir. günümüz İran'ı.
Kredi: British Museum Mütevelli Heyeti
İlginçtir ki, Sümer kenti Uruk'tan kurtarılan MÖ 3300'lü yıllara ait (yukarıdaki resimde) farklı bir kil tablette, bir kaseden yemek yiyen ve konik bir kaptan su içen bir insan kafası tasvir edilmiştir. Kase 'rasyon'u temsil ederken, konik cam bira tüketimini ima ediyor. Tablet ayrıca her işçiye atanan bira miktarının çivi yazılı kayıtlarından oluşur. Özünde, antik Mezopotamya eseri, dünyanın bilinen en eski maaş bordrosu olup, daha ziyade beş bin yıl önce bile işçi ve işveren hiyerarşik sisteminin nasıl var olduğuna dair ipuçları veriyor - ve muhtemelen bugün bildiğimiz gibi para yerine bira değiş tokuşu ile bağlantılıydılar (ki bu yaklaşık üç yüzyıl sonra icat edildi).
Ve son olarak, İngilizce tercümesi ilginizi çekerse, Ninkasi'ye ilahi (Miguel Civil tarafından), aşağıdaki pasaja bir göz atabilir -
Akan sulardan doğan,
Ninhursag tarafından şefkatle bakılan,
Akan sulardan doğan,
Ninhursag tarafından şefkatle bakılan,
Kasabanızı kutsal göl kenarında kurduktan sonra,
Koca duvarlarını senin için bitirdi,
Ninkasi, şehrini kutsal gölün yanında kurmuş,
Duvarlarını senin için bitirdi,
Senin baban Enki, Lord Nidimmud,
Annen, kutsal gölün kraliçesi Ninti.
Ninkasi, senin baban Enki, Lord Nidimmud,
Annen, kutsal gölün kraliçesi Ninti.
Hamuru [ve] büyük bir kürekle tutan sensin,
Bir çukurda karıştırarak, bappir tatlı aromalı,
Ninkasi, hamuru [ve] büyük bir kürekle tutan sensin,
Bir çukurda karıştırma, bappir [tarih] ile – tatlım,
Bapiri büyük fırında pişiren sensin,
Kabuklu tahıl yığınlarını sıraya koyar,
Ninkasi, bappiri büyük fırında pişiren sensin,
Kabuklu tahıl yığınlarını sıraya koyar,
Yerdeki maltı sulayan sensin,
Soylu köpekler hükümdarları bile uzak tutar,
Ninkasi, yere konan maltı sulayan sensin,
Soylu köpekler hükümdarları bile uzak tutar,
Maltı kavanozda ıslatan sensin,
Dalgalar yükselir, dalgalar düşer.
Ninkasi, maltı kavanozda ıslatan sensin,
Dalgalar yükselir, dalgalar düşer.
Pişmiş püreyi büyük kamış hasırların üzerine seren sensin,
Soğukkanlılık üstesinden gelir,
Ninkasi, pişmiş püreyi büyük kamış hasırların üzerine yayan sensin,
Soğukkanlılık üstesinden gelir,
Büyük tatlı şırayı iki eliyle tutan sensin,
[onu] bal [ve] şarapla demlemek
(Sen gemiye tatlı şıra)
Ninkasi, (…)(Sen kaba tatlı şıra)
Hoş bir ses çıkaran filtreleme kazanı,
Büyük bir toplama teknesine uygun şekilde yerleştirirsiniz.
Hoş bir ses çıkaran filtreleme teknesi Ninkasi,
Büyük bir toplama teknesine uygun şekilde yerleştirirsiniz.
Kolektör fıçısının filtrelenmiş birasını döktüğünüzde,
Dicle ve Fırat'ın gelişi gibi.
Ninkasi, toplama fıçısının süzülmüş birasını döken sensin,
Dicle ve Fırat'ın gelişi gibi.
Ekmek Teorisinden Önce Biranın Kökenleri
Chicago Üniversitesi'nden Ortadoğu uzmanı Robert Braidwood çalışmaya başladı. Indiana Jones 1950'lerde Bereketli Hilal'de stil. Onun arkeolojisi şaşırtıcı bir bulguya yol açtı: MÖ 9.000 ila 13.000 arasına tarihlenen kilden bir zaman kapsülünde kilitli oraklar ve antik tahıl.
Braidwood, bildiğimiz şekliyle uygarlığın başlangıcını belirleyen kayıp halkayı bulduğuna inanıyordu.
İlk insanların yabani buğday, çavdar ve arpayı evcilleştirmeye başladıklarını, az miktarda yabani tahıl toplama umuduyla dolaşmaktansa kuramlaştırdı. Böylece, ilk insanlar tahılı depolamak için kalıcı yaşam alanları ve taş tahıl siloları inşa ettiler. Daha sonra silolar ve ilkel ekim alanları etrafında köyler inşa ettiler. Evlerini inşa edecek, mahsullerini yetiştirecek ve ekmek yapacak kadar uzun süre kök salmaları gerekiyordu.
Braidwood bulgularını 1952'de Bilimsel amerikalı. Teorisi, modern Neolitik Devrim anlayışımızı ilk bilgilendirenlerden biridir. Ancak karşıt teorilerin farklı bir yönde gelişmeye başlaması uzun sürmedi.
Kırmızı ile Bereketli Hilal bölgesi.
Braidwood makalesini yayınladıktan sadece bir yıl sonra, başlıklı bir sempozyum İnsan Bir Zamanlar Yalnız Birayla mı Yaşadı?Amerikan Antropoloji Derneği tarafından yayınlanan, bazı araştırmacıların önce ekmeğin değil biranın geldiğini iddia ettiğini gördü.
Sempozyuma katılan Wisconsin botanik profesörü Jonathan Sauer'in sözleriyle, "Küçük tahıl tarımının kökeninin arkasındaki itici güç açlıktan ziyade susuzluk olabilir."
Sauer ve 'ekmek öncesi bira' teorisini geliştiren diğerleri, Bereketli Hilal'deki (yani Jarmo, Irak) kazı alanlarında bulunan hem alet türlerinin hem de tahıl türlerinin, pişirmekten çok demlemeyle uyumlu olduğunu iddia ettiler.
Başka bir yerde, Meksika'da, teosinte - mısırın ilkel bir atası - ilk olarak 9.000 yıl önce ekildi. Teosinte mısır unu için iyi değil ama bira için iyidir. Meksikalı çiftçilerin Teosinte otunu yemek için mısıra evcilleştirmeleri nesiller sonra bile değildi.
Ancak ondan önce teosinteden yapılan ve “Chicha” olarak bilinen alkollü içecek üretiliyordu ve bu güne kadar da yapılıyor.
Pennsylvania Brewery Historians'ta bira tarihçisi ve yazarı Richard Wagner, "Bolivya'da yapılan Chicha, içeceklerin bir tür "yaşayan fosili". Philadelphia Beer: Cradle of Liberty'de Bira Üretiminin Baştan Çıkan TarihiATI'ye anlattı.
Ama Meksika'dan Orta Doğu'ya, neden ilk insanlar ekmek pişirmeden önce bira demlediler?
"Roma" tarifleri ve eğlenceleri
Romalılar bize yiyecek ve içecek için çeşitli farklı tarifler bıraktılar. Bunlardan ikisi, Barn Hammer Brewing Company'nin ortak sahipleri Tyler Birch ve Brian Westcott ile benim aramda devam eden ve bu sorulardan bazılarını yanıtlamaya çalışan bir araştırma projesinin temelini oluşturuyor.
İlki, dördüncü yüzyıl Ortak Çağına (CE) tarihlenen bir bira tarifi. Roma imparatorluğunun bir parçası olduğu zaman Mısır, Panopolis'te yaşayan bir simyacı olan Zosimus'un eserinde görülür. İkincisi, muhtemelen İtalya'dan gelen ve MS birinci yüzyıla tarihlenen ve Columella adlı Romalı bir senatör tarafından yazılmış bir bal likörü tarifi.
Bira püresi. Matt Gibbs, Yazar sağlandı (tekrar kullanım yok)
Her iki tarif de maya hariç, malzemelerle ilgili olarak oldukça açıktır. Maya veya daha uygun bir şekilde bir maya kültürü, genellikle bir günlük pişirme işleminden kurtarılan hamurdan yapılırdı. Alternatif olarak, karışımlar açıkta bırakılabilir. Ancak içlerindeki süreçleri ve ölçümleri yeniden oluşturmak daha zordur.
Örneğin, biranın demlenmesi, bir ekşi maya kültürüyle yapılan arpa ekmeğinin kullanılmasını gerektiriyordu: Temelde bir parça ekşi mayalı ekmek açıkta bırakılmıştı. Kültürü pişirilirken canlı tutmak için 18 saat boyunca düşük sıcaklıkta uzun ve yavaş bir pişirme işlemi gerekiyordu.
Zosimus, tek bir parti için ne kadar su veya ekmek gerektiğini asla belirtmedi, bu bira üreticilerinin yorumuna açık bırakıldı. Üç ölçü su ile bir ölçü ekmek karışımı demlendi ve yaklaşık üç hafta mayalanmaya bırakıldı.
Mead'in demlenmesi çok daha kolay bir işlemdi. Columella'nın tarifini yakından takip ederek bal ve şarap şırasını karıştırdık. Bu durumda tarif bazı ölçümler sağladı ve oradan kabaca üç kısım şıradan bir kısım baldan oluşan uygulanabilir bir karışımı tahmin edebildik.
Daha sonra şarap mayası ekledik ve kapları kapattık. Bunlar, bir Roma çatı katının koşullarını taklit etmek amacıyla 31 gün boyunca Barn Hammer'ın fırın odasına yerleştirildi.
Bira arkeoloğu antik dünyada bira yapımını tartışacak
Antik Yunan ve Roma üzümün üstünlüğüyle övünse de, bira üretimi ve tüketimi, Tunç Çağı'na kadar uzanan Akdeniz diyeti ve beslenmesinin merkezinde yer alıyordu.
24 Ocak Çarşamba günü, CU Boulder yardımcı profesörü ve Avery Brewing Company'de bira arkeoloğu olan Travis Rupp, evcilleştirme ve çiftçiliğin yükselişiyle bağlantılı olarak antik Yakın Doğu ve Mısır'daki bira üretiminin kökenlerini ve bunun nasıl ortaya çıktığını tartışacak. bira büyüdü ve Yunanistan ve Roma'nın Akdeniz kültürlerine yayıldı.
Rupp, beş yıldan fazla bir süredir çalıştığı Boulder'daki Avery Brewing Company'de araştırma ve geliştirme müdürüdür ve Avery'nin bira icadı ve fıçı yaşlandırma programından sorumludur. 2016 yılında yeni serisi Ales of Antiquity'yi piyasaya sürdü. Aynı zamanda gelişmiş bir duyusal panelist.
2010'dan beri CU Boulder'da tam zamanlı klasikler, sanat tarihi, tarih ve antropoloji profesörüdür. Kariyerleri ve tutkularının bir sonucu olarak, Rupp biranın antik Akdeniz'deki başlangıcı ve Akdeniz'de bira üretimi üzerine kitaplar yazıyor. erken manastır geleneği.
Etkinlik ücretsiz ve halka açıktır. Oturma sınırlıdır. Ders, CU Doğa Tarihi Müzesi ve Amerika Arkeoloji Enstitüsü tarafından sunulmaktadır.
Çağlar boyunca ilaç olarak alkol
Alkolün ilk ne zaman üretildiğini kimse tam olarak bilmese de, muhtemelen en az on binlerce yıl önce meydana gelen tesadüfi bir kazanın sonucuydu. Bununla birlikte, geç Taş Devri bira sürahilerinin keşfi, kasıtlı olarak fermente edilmiş içeceklerin en azından 10.000 yıl önce Neolitik dönem kadar erken bir tarihte var olduğu gerçeğini ortaya koydu ve biranın temel gıda olarak ekmekten önce gelmiş olabileceği öne sürüldü. Şarap, MÖ 4.000 civarında Mısır resim yazılarında bitmiş bir ürün olarak açıkça ortaya çıktı ve Yunanistan'daki şarap örneklerinin kalıntıları aynı döneme tarihleniyor. Ancak alkol günümüzdeki gibi tüketilmedi. Aslında, eski zamanlarda alkol, önemli bir tıbbi bileşen ve diyetin önemli bir parçası olarak görülüyordu.
İlk alkollü içeceklerin keşfedildiği andan itibaren insan onu ilaç olarak kullanmıştır. Alkolün beden ve zihin üzerindeki stres giderici, rahatlatıcı özelliğinin yanı sıra, alkol bir antiseptiktir ve yüksek dozlarda uyuşturucu etkiye sahiptir. Ancak çok daha etkili bir ilaç oluşturan ve binlerce yıldır bu şekilde kullanılan alkol ve doğal botaniklerin bir kombinasyonudur. Dünyanın birçok dilinde var olan en meşhur tost “sağlığa içelim”in kökenidir.
Alkolün ilaç olarak kullanımının en eski işaretlerinden biri, Mısır'ın ilk firavunlarından biri olan I. Akrep'in mezarında bulunan bir kavanoza yaklaşık 5.000 yıl öncesine dayanmaktadır. kavanozda kalan kalıntı içindeki bileşikler. Kalıntıların şarabın yanı sıra tıbbi özelliklere sahip olduğu bilinen bir dizi şifalı ot içerdiğini buldular.
Şarap aynı zamanda antik Roma tıbbının sık kullanılan bir bileşeniydi. Günümüzde iyi bilindiği gibi, alkol, şifalı bitkilerden aktif elementleri çıkarmak için iyi bir araçtır. Şarap, Romalılar tarafından bilinen tek alkol şekliydi, çünkü damıtma orta çağlara kadar keşfedilmedi. Şarapta demlenen otlar, alkolün bir dizi bitkinin aktif bileşiklerini çıkarma yeteneği göz önüne alındığında, bir dereceye kadar etkiye sahip olacak düzenli bir tıbbi stratejiydi.
Alkol bazlı bitkisel ilaçların en ünlü uygulayıcılarından biri, bağırsak solucanları için kendi özel tarifi Hippocraticum Vinum olarak bilinen modern tıbbın babası Hipokrat'tı. Hipokrat, yaklaşık olarak MÖ 400'de şarapta yerel otlar kullanarak ham bir vermut formu yapıyordu, ancak damıtma keşfedildikten sonra bitkisel infüzyonlar tamamen yeni bir etki düzeyine ulaştı.
1095'ten itibaren Haçlı seferleri ile Hıristiyanlığın yayılması, ilk Arap bilginlerinden simya ve damıtma sanatı hakkında bilgi getirdi. 'Hayat Suyu' tüm Avrupa'da rafine ediliyordu (içilmesi hastalıklı sudan daha güvenli olduğu için böyle biliniyordu) ve kısa süre sonra ticari eczacılar damıtma ve botanik ekstraksiyon bilgisinin yayılmasından hem ham maddeler hem de ham maddeler satan botanik ekstraksiyon bilgilerinin yayılmasından doğdu. bitkisel tentürler. Antik çağ boyunca, mevcut su tehlikeli mikroplarla kirlenmişti, bu nedenle sıvının kaynatılmasını veya benzer şekilde sterilize edici işlemlere tabi tutulmasını içeren alkol içmek daha sağlıklı ve daha güvenli olarak görülüyordu.
Bu döneme tarihlenen en eski tıbbi alkol kayıtlarından biri, 13. Yüzyıl İngiliz filozofu ve simya ve tıp yazarı Roger Bacon'a aittir. Bacon, çeviriye göre (1683'te yayınlandı) şarabın şunları yapabileceğini öne sürüyor: "Mideyi korur, doğal ısıyı güçlendirir, sindirime yardımcı olur, vücudu bozulmadan korur, yiyeceği kana dönüşene kadar hazırlar." Ama aynı zamanda aşırı tüketmenin tehlikelerini de kabul ediyor: "Aşırı fazla mide bulandırıcı olursa, tam tersine çok zarar verir: Çünkü anlayışı karartacak, beyni kötü etkileyecek. ve karamsarlık."
Orta Çağ'da ilaç olarak alkol (kamu malı)
15. ve 16. yüzyıllarda Avrupa kolonizasyonu, eczacılara ecza dolaplarına eklemeleri için bol miktarda egzotik otlar, baharatlar, kabuklar, kabuklar ve meyveler verdi ve bu noktadan nispeten yakın zamana kadar, ilaçların büyük bir yüzdesi alkolik ilaçlarla yapıldı. temel.
Cin, aslında bir ilaç olarak kullanılmak üzere tasarlanmış bir ruha iyi bir örnektir. Ardıç'ın idrar söktürücü olarak kullanılmasının, Hollandalı yerleşimcilerin yeni sömürgeleştirilmiş Batı Hint Adaları'nda muzdarip olduğu ateşleri ve tropik hastalıkları temizleyebileceğine inanılıyordu. . Chartreuse ve Benedictine gibi günümüz markalarının birçoğu, mide tonikleri ve genel iksirler olarak tasarlanan Avrupa manastırlarında doğdu.
Bununla birlikte, 18. yüzyıla gelindiğinde, sarhoşluk, suç, alkolizm ve yoksulluk dahil olmak üzere alkolün daha zararlı etkileri hakkında artan endişeler vardı. 1725'te, Royal College of Physicians tarafından belgelenen ilk dilekçe, arkadaşların "zararlı ve artan alkollü içki kullanımı" konusundaki endişelerini dile getiriyor. 19. yüzyıla gelindiğinde, Britanya'da ölçülü hareketler ortaya çıkmaya başladı - ilk başta bazıları sadece belirli içecekler için kısıtlamalar önerdi, ancak zamanla duruşları tamamen yoksunluk çağrısında bulundu.
Alkolün tehlikelerine dair 1820 tarihli bir gravür uyarısı (kamu malı)
İroni şu ki, alkolün sosyal olarak kabul edilebilir olmasına rağmen, onu 'sizin için iyi' olarak sınıflandırmanın hoş karşılanmadığı ve modern tıbbın gelişiminden doğmuş gibi görünen bir kavram olduğu bir çağda yaşıyoruz.
1900'lerin başlarında, bilimin doğanın temel özelliklerini sentetik olarak yeniden üretebildiği ve bu nedenle artık baz olarak alkole ihtiyaç duymadığı, renkli maserasyon kavanozlarıyla eski moda eczaneler öldü. İlaç şirketleri de organik bazlı tıbbın ücretsiz olduğu, ancak tabletlerin olmadığı gerçeğini gözden kaçırmaya hevesli. Doğanın patentini alamazsınız ama hapların patentini alabilirsiniz.
Bira Antik Dünyayı Nasıl Yönetti?
Eski bir mezarlık alanını kazdığınızı ve bir bira fabrikasının üzerinden geçtiğinizi hayal edin. Geçen ay Mısır hükümeti, Mısırlı ve Amerikalı bir arkeolog ekibinin dünyanın bilinen en eski bira fabrikasını keşfettiğini duyurduğunda tam olarak olan şey buydu. Piramitler, Firavunlar ve şimdi lezzetli yetişkin içecekleri - eski Mısır'da her şey vardı.
Fabrika, Kahire'nin 280 mil güneyinde ve Nil nehrinin batısındaki Abydos'ta ortaya çıkarıldı. Abydos, öncelikle tapınakları ve cenaze törenleri ile tanınır ve ölülerin tanrısı Osiris'i onurlandıran bir dizi anıt bulunur. Eski Eserler Yüksek Konseyi genel sekreteri Mostafa Waziri, keşfin eski bir mezarlık alanında yapıldığını ve bira fabrikasının Birinci Hanedanlığın başlangıcında yaşayan ve hüküm süren Kral Narmer'in saltanatına tarihlendiğini kaydetti. dönem, 5.000 yıldan daha önce.
New York Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü'nden Dr. Matthew Adams ve (Princeton Üniversitesi'nden Dr. Deborah Vischak ile birlikte) misyonun liderlerinden biri, fabrikanın kraliyet ritüelleri için bira tedarik etmek için inşa edildiğini söyledi. Bira fabrikası, her biri tahıl ve suyu karıştırmak için 40 kil kap içeren sekiz büyük bölüme ayrılmıştı. Adams, bira fabrikasının bir seferde 22.400 litre (yaklaşık 6.000 galon) bira üretmiş olabileceğini ekledi. Bira, eski Mısır diyetinin önemli bir parçasıydı ve firavunlardan köylülere kadar herkes tarafından içildi ve işçilere bazen birayla ödeme yapıldı.
Abydos fabrikası ne kadar eski olsa da, biranın yapıldığı ilk yer değildi. Dünyanın en eski alkollü içeceği muhtemelen Çin'den geliyor, ancak bira muhtemelen Orta Doğu'da ortaya çıktı. Fabrika, eski Mezopotamya'da bulunan ve hala yapışkan bir bira kalıntısı ile kaplı seramik kaplarla kabaca çağdaştır. Bira tanrıçası onuruna söylenen Sümer “Ninkasi'ye İlahi” (yaklaşık 1800 BCE), kadın rahibeler tarafından yapılmış bir tarif içerir. Eski Sümerler için bira, genellikle hayvansal atıklarla kirlenmiş akarsulardan içme suyundan daha sağlıklı olduğu için temel bir maddeydi.
Eski Mısır birası, mandrake, zeytinyağı ve hurma ile tatlandırıldı ve bu da tatlılığın nedeninin, orta çağ keşişleri arasında biranın yükselişiyle birlikte şerbetçiotu karışımına atılmasıydı. Şerbetçiotu bugün en popüler bira formunun temeli olsa da, ortaçağ dünyasında rakipleri vardı. MS sekizinci yüzyılın başlarında, bira üreticileri karışımlarında şerbetçiotu (şerbetçiotu gibi bakterilerin sıvı içinde büyümesini engelleyen bir botanik kombinasyonu) kullandılar. kitabında Orta Çağ ve Rönesans'ta BiraRichard Unger, gruitin 12. yüzyılda en popüler bira türü olduğunu savunuyor.
Birçok bira üreticisi için aroma katkı maddeleri bir zorunluluktu.Örneğin Bavyera yaz biraları, bakterilere maruz kalan açık fıçılarda fermente edildi ve bu nedenle “kapanmaya” eğilimliydi. Bu yaz biralarının tadını gizlemek için, bira üreticileri baklagiller, tuz, tebeşir, kurum ve hatta öküz safrası ve tavuk kanı gibi diğer malzemeleri eklerdi. Tadı iyileştirmek için safra eklemeniz için biranın tadı oldukça kötü olmalı. Biranın popülaritesi, neredeyse kaçınılmaz olarak düzenlemeye yol açtı. 1156'da Augsburg şehri, kötü biranın "yok edilmesi veya yoksullar arasında ücretsiz olarak dağıtılması" konusunda ısrar eden bir kararname çıkardı. 1336'da Münih şehri bira müfettişleri atamıştı ve 1516'da Bavyera Dükü IV. Wilhelm, reinheitsgebotveya Bavyera birasında yalnızca arpa, şerbetçiotu ve suyun kullanılabileceğini şart koşan bira saflığı yasası. 1906 yılında tüm Almanya için yasalaşan kararname, dünyanın en eski gıda güvenliği yönetmeliğidir.
Bununla birlikte, birayı ilk deneyen ve yasalaştıran Bavyeralılar değildi. Kleopatra, Roma ile savaşlarını finanse etmek için eski Mısırlıların şaraba tercih ettiği bira vergisi getirdi. Jason Lambrecht'in dediği gibi, "Bu, Mısır için o kadar çirkindi ki, bugün su üzerinden alınan bir vergiyle kıyaslanabilirdi." Kleopatra'nın vergisi ne kadar popüler olmasa da, diğer hükümetler bunu değişen derecelerde başarıyla denediler. 13. yüzyılda, Fransız şehri Aix-la-Chapelle, vergilerini ödemeyen bira üreticilerinin sağ ellerinin kesilmesine karar verdi. İngilizler 17. yüzyılda bira vergilerini artırdıklarında, istemeden cinleri ülkedeki en ucuz alkollü içecek haline getirdiler. Ardından gelen yaygın cin tüketimi, İngiltere'de önemli alkolizm sorunlarına yol açtı ve bu dönemde ölüm oranı doğum oranını geride bıraktı.
Ancak bira vergilendirmesi her zaman kötü bir şey değildir. 27 yaşındaki Arthur Guinness, 1752'de bira fabrikasını kurduğunda, malt ve ekstra kömür için ödeyeceği vergileri düşürmesine izin verdiği için, maltsız kavrulmuş arpa ile koyu bir bira yapmayı seçti. İngiltere'nin 1764'te bira (ve şarap) üzerindeki gümrük vergilerini getirmesi, Amerikan Devrimi'ne katkıda bulunan vergiyle ilgili birçok rezaletten biriydi. Bağımsızlık elde edildikten sonra, Abraham Lincoln ve Kongre, onlardan önceki Kleopatra gibi, 1862'de İç Savaşın ödenmesine yardımcı olmak için varil başına 1 dolar vergi getirene kadar, bira geniş çapta ve vergiden muaftı. Bira içerken özgürlüğü desteklediğinizi söyleyebilirsiniz.
Bugün, bira Amerika'nın en popüler alkollü içeceği olmaya devam ediyor. Tarihsel olarak, bu her zaman böyle olmuş gibi görünüyor. Yerli Amerikalılar tarafından geliştirilen bir tarifi uyarlayan on altıncı yüzyıl kolonistleri, tariflerinde malt yerine mısır kullandılar. İngiltere'deki Jamestown, Virginia sakinleri tarafından verilen ilk iş ilanlarından birinin, "iki bira üreticisinin" onlara katılıp bira yapması için olduğunu ortaya koyuyor.
Amerikalılar gibi, eski Mısırlılar da biralarını severdi. Şarap ve ekmeği çok tercih eden Romalılar, Mısır'ı Roma imparatorluğunun ekmek sepetine dönüştürdüklerinde, bira fabrikalarının yerini tahıl ambarı aldı. Bununla Mısırlıların bira tarifleri kayboldu - ama belki de bu yeni keşif, eski bira endüstrisinin sırlarını ortaya çıkarmaya yardımcı olabilir.
Alkolü metabolize etme yeteneği, fermente meyve yiyen primatlarla muhtemelen insanlıktan önce gelir. [3]
Doğrulanabilir en eski bira fabrikası, günümüz İsrail'inde Hayfa yakınlarındaki bir mağarada tarih öncesi bir mezarlıkta bulundu. Araştırmacılar, ölüleri onurlandırmak için ritüel ziyafetlerde kullanılmış olabileceğini düşündükleri 13.000 yıllık bira kalıntısı buldular. Mağara tabanına oyulmuş taş havanlarda buğday ve arpa bazlı bir alkolün izleri bulundu. [4]
MÖ 7000 gibi erken bir tarihte, Çin'in kuzeyindeki Henan eyaletindeki Neolitik köy Jiahu'dan gelen kavanozların kimyasal analizi, karışık fermente bir içeceğin izlerini ortaya çıkardı. dergisinde yayınlanan bir araştırmaya göre Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı [5] Aralık 2004'te, [6] kalıntının kimyasal analizi, MÖ 7000-6650'de üzüm, alıç meyveleri, bal ve pirinçten yapılmış fermente bir içeceğin üretildiğini doğruladı. [7] [8] Bu, yaklaşık olarak Orta Doğu'da arpa birası ve üzüm şarabının yapılmaya başlandığı zamandır.
Alkollü içeceklerin kanıtları ayrıca İran'daki Hacı Firuz Tepe'de MÖ 5400-5000'den, [9] MÖ 3150'den eski Mısır'da, [10] MÖ 3000'den Babil'de, [11] MÖ 2000'den Hispanik öncesi Meksika'da [11] kalma bulunmuştur. ] ve Sudan'da MÖ 1500. [12] Guinness'e göre, şarap üretiminin en eski kesin kanıtı Gürcistan'da MÖ 6000'e kadar uzanıyor. [9] [13]
2100 yıllarından kalma Sümer ve Mısır metinlerinde alkolün tıbbi kullanımından bahsedilir. İbranice Mukaddes Kitap, ölmekte olan veya bunalımda olan kişilere sefaletlerini unutabilmeleri için alkollü içkiler verilmesini tavsiye eder (Süleymanın Meselleri 31:6-7).
Klasik Yunanistan'da şarap kahvaltıda veya sempozyumlarda tüketilirdi ve MÖ 1. yüzyılda çoğu Roma vatandaşının diyetinin bir parçasıydı. Hem Yunanlılar hem de Romalılar genellikle seyreltilmiş şarap içtiler (1 kısım şarap ve 1 kısım su ile 1 kısım şarap ve 4 kısım su arasında değişen kuvvet).
Orta Çağ'da Avrupa'da, genellikle çok düşük bir güce sahip olan bira, her sınıf ve yaştan insan için günlük bir içkiydi. O zamandan kalma bir belge, rahibelerin her gün altı pint biraya izin verdiğinden bahseder. Elma şarabı ve prina şarabı da yaygın olarak bulunurdu, üzüm şarabı üst sınıfların ayrıcalığıydı.
Avrupalılar 15. yüzyılda Amerika'ya ulaştığında, birkaç yerli uygarlık alkollü içecekler geliştirmişti. Fetih sonrası bir Aztek belgesine göre, yerel "şarap" tüketimi (pulk) genellikle dini törenlerle sınırlıydı, ancak 70 yaşından büyüklere serbestçe izin verildi. Güney Amerika yerlileri, nişastayı şekere dönüştürmek için fermantasyondan önce çiğnenmesi gereken manyok veya mısırdan bira benzeri bir içecek üretti. (Bu tür içecekler bugün cauim veya chicha.) Bu çiğneme tekniği, eski Japonya'da pirinç ve diğer nişastalı ekinlerden sake yapmak için de kullanılıyordu.
Antik Çin Düzenle
Şarabın en eski kanıtı, Jiahu'dan MÖ 7000'e tarihlenen kavanozların keşfedildiği şu anda Çin'de bulundu. Bu erken pirinç şarabı, pirinç, bal ve meyvenin fermente edilmesiyle üretildi. [14] Daha sonra Çin uygarlığına dönüşen şey, daha kuzeydeki Sarı Nehir boyunca büyüdü ve darıdan bir tür huangjiu fermente etti. Zhou, alkole büyük önem verdi ve daha önceki Xia ve Shang'ın Cennetin yetkisini kaybetmesini büyük ölçüde onların ahlaksız ve alkolik imparatorlarına bağladı. c'ye atfedilen bir ferman. MÖ 1116, alkolün ölçülü olarak kullanılmasının cennet tarafından reçete edildiğine inanıldığını açıkça ortaya koymaktadır.
Avrupa ve Orta Doğu'daki geleneklerin aksine, Çin, yazının ortaya çıkmasından önce üzüm şarabı üretimini terk etti ve Han'ın altında, birayı huangjiu ve diğer pirinç şarabı türleri lehine terk etti. Bunlar, yaklaşık %20 ABV'lik bir kuvvete doğal olarak fermente edilmişlerdir, genellikle ısıtılarak tüketilirler ve sıklıkla geleneksel Çin tıbbının bir parçası olarak katkı maddeleri ile tatlandırılırlar. Onu manevi gıda olarak kabul ettiler ve dini hayatta oynadığı önemli rolü doğrulayan kapsamlı belgesel kanıtlar. "Eski zamanlarda insanlar bir anma töreni düzenlerken, tanrılara veya atalarına kurban sunarken, savaşa girmeden önce adak adarlarken, zaferi kutlarken, kan davası ve resmi infazlardan önce, bağlılık yemini ederken, doğum törenlerine katılırken hep içerlerdi. , evlilik, kavuşmalar, ayrılışlar, ölüm ve bayram ziyafetleri." [ kaynak belirtilmeli ] Marco Polo'nun 14. yüzyıl kayıtları, tahıl ve pirinç şarabının her gün içildiğini ve hazinenin en büyük gelir kaynaklarından biri olduğunu gösteriyor.
Alkollü içecekler Çin toplumunun tüm kesimlerinde yaygın olarak kullanılmış, ilham kaynağı olarak kullanılmış, misafirperverlik için önemli olmuş, yorgunluğun panzehiri olarak görülmüş ve bazen de kötüye kullanılmıştır. Şarap yapımına karşı kanunlar MÖ 1100 ile MS 1400 arasında kırk bir kez yürürlüğe girdi ve yürürlükten kaldırıldı. Ancak MÖ 650 civarında yazan bir yorumcu, insanların "birasız yapamayacağını" iddia etti. Onu yasaklamak ve ondan tamamen uzak durmayı sağlamak, gücün ötesindedir Bilgelerin bile. Bu nedenle, bunun kötüye kullanılması konusunda uyarılarımız var." [15]
Çinliler, Doğu Han hanedanlığı döneminde, Ortak Çağın ilk yüzyıllarında damıtma sürecini bağımsız olarak geliştirmiş olabilir. [16]
Antik Pers (veya Antik İran) Düzenle
Neolitik şarap yapımını anlamamızda önemli bir adım, Mary M. Voigt tarafından İran'ın kuzey Zagros Dağları'ndaki Hajji Firuz Tepe bölgesinde kazılan sarımsı bir kalıntının analizinden geldi. Bir zamanlar yaklaşık 9 litre (2.5 galon) hacme sahip şarap içeren kavanoz, M.Ö. 5400-5000 M.Ö. [7] [17] Bu tür topluluklarda, şarap yapımı, son derece bozulabilir üzümleri depolamak için sahip oldukları en iyi teknolojiydi, ancak ortaya çıkan içeceğin beslenmenin yanı sıra sarhoşluk amaçlı olup olmadığı bilinmiyor. [7]
Antik Mısır Düzenle
Eski Mısır'da biracılık uygarlığın başlangıcından itibaren tarihlenir ve alkollü içecekler o dönemde çok önemliydi. Mısır bira üretimi, MÖ 3400 civarında Hierakonpolis şehrinde başladı ve kalıntıları, günde üç yüz galon (1.136 litre) bira üretebilen dünyanın en eski bira fabrikasının kalıntılarını içeriyor. [7] Bunun simgesi, birçok tanrı yerel veya aileviyken, Osiris'e tüm ülkede tapınılması gerçeğidir. Osiris'in ölülerin, yaşamın, bitkisel rejenerasyonun ve şarabın tanrısı olduğuna inanılıyordu. [7] [18] [19]
Hem bira hem de şarap tanrılaştırıldı ve tanrılara sunuldu. Mahzenlerde ve şarap preslerinde, hiyeroglifi bir şarap presi olan bir tanrı bile vardı. Eski Mısırlılar en az 17 çeşit bira ve en az 24 çeşit şarap yaptılar. En yaygın bira türü hqt olarak biliniyordu. Bira, sıradan emekçilerin içeceğiydi mali hesaplar, Giza piramidi inşaatçılarına günlük bir ve üçte bir galonluk bira tayınları tahsis edildiğini bildiriyor. [7] Alkollü içecekler zevk, beslenme, ilaç, ritüel, ücret ve cenaze amaçlı kullanılmıştır. İkincisi, sonraki yaşamda kullanılmak üzere merhumun mezarlarında içeceklerin saklanmasını içeriyordu.
Dönemin sayısız açıklaması, ılımlılığın önemini vurguladı ve bu normlar hem laik hem de diniydi. Mısırlılar genellikle sarhoşluğu bir sorun olarak tanımlamasalar da (genellikle fuhuş evleri olan) tavernalara ve aşırı içki içmeye karşı uyardılar. Beslenme biyokimyacısı ve tarihçi William J. Darby, alkollü içeceklerin yaygın ancak genel olarak ılımlı kullanımına ilişkin kapsamlı kanıtları gözden geçirdikten sonra, çok önemli bir gözlemde bulunur: Tüm bu açıklamalar, ılımlı kullanıcıların "daha şamatacı meslektaşları tarafından gölgede bırakıldığı gerçeğiyle çarpıtılmıştır. tarihe 'renk' ekledi." Bu nedenle, tarih boyunca ölçüsüz alkol kullanımı orantısız bir ilgi görmektedir. Alkolü kötüye kullananlar sorun çıkarır, dikkat çeker, görünürlüğü yüksektir ve yasaların çıkarılmasına neden olur. Ne deneyimleyen ne de zorluk çekmeyen içicilerin büyük çoğunluğu dikkate değer değildir. Sonuç olarak, gözlemciler ve yazarlar büyük ölçüde ılımlılığı görmezden gelirler. [18]
Damıtma kanıtı, MS 1. yüzyılda İskenderiye, Roma Mısır'da çalışan simyacılardan gelmektedir. [20] Damıtılmış su en az c'den beri bilinmektedir. MS 200, Afrodisiaslı İskender süreci tarif ettiğinde. [21]
Antik Babil Düzenle
Babilliler arasında en önemli içecek biraydı ve MÖ 2700 gibi erken bir tarihte bir şarap tanrıçasına ve diğer şarap tanrılarına tapıyorlardı. Babilliler düzenli olarak hem birayı hem de şarabı tanrılarına adak olarak kullandılar. MÖ 1750 civarında, ünlü Hammurabi Kanunları alkole dikkat çekti. Ancak sarhoşluğun cezası yoktu aslında, adı bile geçmedi. Endişe, alkolde adil ticaretti. Bir suç olmamasına rağmen, Babilliler sarhoşluğu eleştiriyorlardı. [ kaynak belirtilmeli ]
Antik Hindistan Düzenle
Alkol damıtma muhtemelen Hindistan'da ortaya çıktı. [22] Alkollü içecekler İndus Vadisi Uygarlığı'nda Kalkolitik Çağ'da ortaya çıktı. Bu içecekler MÖ 3000 ile MÖ 2000 yılları arasında kullanımdaydı. surepirinç unu, buğday, şeker kamışı, üzüm ve diğer meyvelerden yapılan bir içecek, Kshatriya savaşçıları ve köylü nüfusu arasında popülerdi. [23] sure Indra'nın favori içeceği olarak kabul edilir. [24]
Hindu Ayurvedik metinleri hem alkollü içeceklerin faydalı kullanımlarını hem de sarhoşluk ve alkolik hastalıkların sonuçlarını tanımlar. Ayurvedik metinler, alkolün ölçülü tüketildiğinde ilaç, aşırı tüketildiğinde ise zehir olduğu sonucuna varmıştır. [24] Hindistan ve Çin'deki insanların çoğu, ekinlerinin bir kısmını fermente etmeye ve alkollü ürünle kendilerini beslemeye devam etti.
Eski Hindistan'da alkol, ortodoks nüfus tarafından da kullanılıyordu. Erken Vedik literatür, rahip sınıfları tarafından alkol kullanımını önerir. [25]
İki büyük Hindu destanı Ramayana ve Mahabharata alkol kullanımından bahseder. Ramayana'da alkol tüketimi iyi/kötü bir ikilemde tasvir edilir. Kötü fraksiyon üyeleri et ve alkol tüketirken, iyi fraksiyon üyeleri perhiz vejeteryanlardı. Ancak Mahabharata'da karakterler böyle bir siyah-beyaz kontrastında tasvir edilmez. [26]
Alkol yoksunluğu Hindistan'da Jainizm'in kurucusu Mahavira ve Adi Shankaracharya tarafından ahlaki bir değer olarak tanıtıldı. [25]
Eski Hindistan alt kıtasında, modern Pakistan'daki Taxila ve Charsadda'da bulunan ve Ortak Dönemin ilk yüzyıllarına kadar uzanan fırınlanmış kil imbiklerinden ve alıcılarından açıkça görülen damıtma biliniyordu. Bu "Gandhara imbikleri", buharları düşük ısıda toplamanın etkili bir yolu olmadığı için, yalnızca çok zayıf likör üretebiliyordu. [27]
Antik Yunanistan Düzenle
2000 civarında Yunan yarımadasına ulaşırken, şimdi Yunanistan'da yaygın bir popülerlik kazanan ilk alkollü içecek bal ve sudan yapılan fermente bir içecek olan bal likörüydü. Ancak, MÖ 1700'de şarap yapımı yaygındı. Sonraki bin yıl boyunca şarap içmek, dünya çapında yaygın olarak bulunan aynı işlevi üstlendi: Dini ritüellere dahil edildi. Misafirperverlikte önemli hale geldi, tıbbi amaçlar için kullanıldı ve günlük yemeklerin ayrılmaz bir parçası oldu. İçecek olarak pek çok şekilde içilirdi: sıcak ve soğuk, saf ve su ile karıştırılmış, sade ve baharatlı. [18] Alkol, özellikle şarap, Yunanlılar için o kadar önemli kabul edildi ki, tüketim, toplumları ile dünyanın geri kalanı arasında Helen kültürünün belirleyici bir özelliği olarak kabul edildi, içmeyenler barbar olarak kabul edildi. [7]
Alışılmış sarhoşluk nadir olmakla birlikte, ziyafetlerde ve festivallerde sarhoşluk olağandışı değildi. Aslında, erkeklerin bir akşam sohbet, eğlence ve içki için bir araya geldiği sempozyum, tipik olarak sarhoşlukla sonuçlandı. Ancak, antik Yunan literatüründe Yunanlılar arasında toplu sarhoşluğa atıfta bulunulmazken, yabancı halklarda buna atıfta bulunulmaktadır. MÖ 425'e gelindiğinde, özellikle sempozyumlarda taşkınlığa karşı uyarılar daha sık görülüyor. [18]
Ksenophon (MÖ 431-351) ve Platon (MÖ 429-347) her ikisi de sağlığa ve mutluluğa faydalı olarak ılımlı şarap kullanımını övdü, ancak ikisi de bir sorun haline gelen sarhoşluğu eleştirdiler. Plato ayrıca on sekiz yaşından küçük hiç kimsenin şaraba dokunmasına izin verilmemesi gerektiğine inanıyordu. Hipokrat (yaklaşık MÖ 460-370), terapötik değeri için uzun süredir kullanılan şarabın sayısız tıbbi özelliğini tanımladı. Daha sonra hem Aristoteles (MÖ 384-322) hem de Zeno (yaklaşık MÖ 336-264) sarhoşluğu çok eleştirdiler. [18]
Yunanlılar arasında Makedonlar, ölçüsüzlüğü erkekliğin bir işareti olarak gördüler ve sarhoşluklarıyla tanınırlardı. Annesi Dionysos kültüne bağlı olan kralları Büyük İskender (M.Ö. [18]
Kolomb öncesi Amerika
Birkaç Kızılderili uygarlığı alkollü içecekler geliştirdi. Bu içeceklerin birçok versiyonu bugün hala üretilmektedir.
pulk, veya ocli maguey'nin fermente edilmiş suyundan yapılan alkollü bir içecektir ve Mesoamerica'nın geleneksel bir yerli içeceğidir. [29] Yaygın olarak bira olduğuna inanılsa da, ana karbonhidrat nişastadan ziyade karmaşık bir fruktoz şeklidir. pulk MS 200 kadar erken bir tarihte Kızılderili taş oymalarında tasvir edilmiştir. Pulkun kökeni bilinmemektedir, ancak dinde önemli bir yeri olduğu için birçok halk hikayesi kökenini açıklar. [30]
balche Maya tanrısı Acan ile ilişkili, Maya tarafından demlenmiş bir bal şarabının adıdır. İçecek, kabuğu yerli iğnesiz arıdan elde edilen bal ile birlikte suda fermente edilen balché ağacı (Lonchocarpus violaceus) ile aynı adı taşır. [31]
Tepache ananasın kabuğu da dahil olmak üzere üç gün gibi kısa bir süre fermente edilmesiyle elde edilen, Meksika'ya özgü hafif alkollü bir içecektir. [32]
TejuinoMeksika'nın Jalisco eyaleti için geleneksel olan, masa hamurunun fermente edilmesini içeren mısır bazlı bir içecektir.
Chicha Güney Amerika'nın Andes bölgesinden gelen çeşitli geleneksel fermente içeceklerin herhangi biri için İspanyolca bir kelimedir. Diğer şeylerin yanı sıra mısır, manyok kökü (yuca veya manyok olarak da adlandırılır) veya meyvelerden yapılabilir. [33] İnka İmparatorluğu döneminde kadınlara Acllahuasis'te (kadın okulları) chicha demleme teknikleri öğretildi. chicha de jora mısırın filizlenmesi, malt şekerlerinin çıkarılması, mayşenin kaynatılması ve geleneksel olarak büyük toprak kaplar olan büyük kaplarda birkaç gün boyunca fermente edilmesiyle hazırlanır. Bazı kültürlerde, nişastaları serbest bırakmak için mısırı çimlendirmek yerine, mısır öğütülür, chicha üreticisinin ağzında nemlendirilir ve daha sonra düzleştirilip kurumaya bırakılan küçük toplar haline getirilir. Üreticinin tükürüğünde doğal olarak oluşan diastaz enzimleri, mısırdaki nişastanın maltoza parçalanmasını katalize eder. Chicha de jora, binlerce yıldır And Dağları'ndaki topluluklarda hazırlanmış ve tüketilmiştir. İnkalar, chicha'yı ritüel amaçlar için kullandılar ve dini bayramlarda büyük miktarlarda tükettiler. Ancak son yıllarda, geleneksel olarak hazırlanan chicha giderek daha nadir hale geliyor. Güney Peru ve Bolivya'da sadece az sayıda kasaba ve köyde hala hazırlanıyor. Fermente mısır veya mısır unundan yapılan diğer geleneksel içecekler şunları içerir: pozol ve çiçek hastalığı. [34]
Cauim Kolomb öncesi zamanlardan beri Brezilya'nın Kızılderili popülasyonlarının geleneksel alkollü içeceğidir. Bugün hala Panama ve Güney Amerika'nın uzak bölgelerinde yapılmaktadır. Cauim çok benzer chicha ve ayrıca manyok veya mısırın fermente edilmesiyle yapılır, bazen meyve suları ile tatlandırılır. Panama'nın Kuna Kızılderilileri plantain kullanıyor. İçeceğin karakteristik bir özelliği, başlangıç materyalinin fermantasyondan önce pişirilmesi, çiğnenmesi ve yeniden pişirilmesidir. yapımında olduğu gibi chicha, tükürükteki enzimler cauim maker nişastaları fermente edilebilir şekerlere ayırır.
Tiswin, veya niwai güneybatı Amerika Birleşik Devletleri ve kuzey Meksika'yı kapsayan bölgede yaşayan çeşitli kültürler tarafından üretilen hafif, fermente, törensel bir içecektir. Apaçiler arasında tiswin mısırdan yapılırken Tohono O'odham tiswin'i saguaro özsuyu kullanarak üretti. [35] Tarahumara çeşidi, tesgüino, çeşitli farklı malzemelerden yapılabilir. Son arkeolojik kanıtlar, Pueblo halklarının ataları arasında benzer bir mısır bazlı sarhoş edici maddenin üretimini de ortaya çıkardı. [36] [37]
Okolehao Yerli Hawaililer tarafından ti bitkisinin köklerinden elde edilen meyve suyundan üretilir. [38]
kakao şarabı Olmec Kültürü'nün (MÖ 1100-900) oluşum aşamasında üretildi. Puerto Escondido'dan elde edilen kanıtlar, fermente kakao hamurundan zayıf bir alkollü içeceğin (hacimce %5'e kadar alkol) yapıldığını ve çömlek kaplarında saklandığını göstermektedir. [39] [40]
- Iroquois, hafif alkollü bir içecek üretmek için şeker akçaağacından özsuyu fermente etti. [41]
- Chiricahua, adı verilen bir çeşit mısır birası hazırladı. tula-pah filizlenmiş mısır taneleri kullanılarak, kurutulmuş ve öğütülmüş, locoweed veya lignum vitae kökleri ile tatlandırılmış, suya yerleştirilmiş ve mayalanmaya bırakılmıştır. [42]
- Teksas'taki Coahuiltecan, pulka benzer bir alkollü içecek oluşturmak için dağ defnesini agav özüyle birleştirdi. [43]
- Zuniler aloe, maguey, mısır, dikenli armut, pitaya ve üzümden fermente içecekler yaptılar. [44]
- Georgia Creek ve Carolinas Cherokee, alkollü içecekler yapmak için çilek ve diğer meyveleri kullandı. [45]
- Huron, kabile ziyafetlerinde tüketilmek üzere fermente bir yulaf ezmesi üretmek için mısırı suda ıslatarak hafif bir bira yaptı. [43]
- Vancouver Adası'ndaki Kwakiutl, mürver suyu, siyah chitons ve tütün kullanarak hafif alkollü bir içecek üretti. [46]
- Alaska'daki Kodiak Adası'ndaki Aleuts ve Yuit'in fermente edilmiş ahududulardan alkollü içecekler yaptıkları gözlemlendi. [45]
Antik Roma Düzenle
Şarap tanrısı Bacchus - Yunanlılar için Dionysos - tarımın ve tiyatronun koruyucu tanrısıdır. Aynı zamanda, kişiyi delilik, vecd veya şarap yoluyla normal benliğinden kurtaran Kurtarıcı (Eleutherios) olarak da bilinirdi. Dionysos'un ilahi görevi, aulos'un müziğini karıştırmak ve endişe ve endişeye son vermekti. Romalılar, üç çeşit bir şölenle birlikte tüm gün konuklara şarap servis edilen akşam yemeği partileri düzenlerdi. Alimler, Dionysos'un "ruhlar kültü" ile ilişkisini ve yaşayanlar ile ölüler arasındaki iletişime başkanlık etme yeteneğini tartışmışlardır.
Roma'nın şarabın günlük bir gereklilik olduğuna dair inancı, içeceği "demokratik" ve her yerde hazır hale getirdi: şarap hem köleler, hem köylüler, hem kadınlar hem de aristokratlar için mevcuttu. Romalı askerlere ve sömürgecilere sürekli şarap tedarikini sağlamak için bağcılık ve şarap üretimi imparatorluğun her yerine yayıldı. Romalılar şarabı içmeden önce sulandırırlardı. Şarap ayrıca dini amaçlar için, tanrılara içki dökmek için de kullanıldı.
Antik Roma'da bira içilmesine rağmen, popülerlik yerini şaraba bıraktı. [47] Tacitus, zamanının Germen halkları tarafından demlenen bira hakkında küçümseyici bir şekilde yazdı. Antik Yunan logograf Hellanicus of Midilli'nin dediği gibi, Trakyalıların MÖ 5. yüzyıldan beri çavdardan yapılan bira tükettikleri de biliniyordu. Bira için onların adıydı kabadayılar, veya britolar. Romalılar biralarını çağırdı cerevisia, bunun için Kelt kelimesinden. Görünüşe göre bira bazı Roma lejyonerleri tarafından beğenildi. Örneğin, Vindolanda tabletleri arasında (Roma Britanyası'ndaki Vindolanda'dan, MS 97-103 tarihli), süvari decurionu Masculus, Flavius Cerialis valisine ertesi gün için adamlarının kesin talimatlarını soran bir mektup yazdı. Bu, biranın garnizona (önceki bira stokunu tamamen tüketmiş olan) gönderilmesi için kibar bir talebi içeriyordu. [48]
Antik Sahra Altı Afrika Düzenle
Palmiye şarabı, birçok Afrika toplumunda önemli bir sosyal rol oynadı.
İnce, yulaf ezmesi benzeri alkollü içecekler, sorgum, darı, muz veya modern zamanlarda mısır veya manyok fermente edilerek yaratılan tüm Afrika kıtasındaki geleneksel toplumlarda var olmuştur. [49]
Ortaçağ Ortadoğu Düzenle
Cabir ibn Hayyan (Latince: Geber, dokuzuncu yüzyıl) ve Abū Bakr al-Rāzī (Latince: Rhazes, 854-925) gibi Ortaçağ Müslüman kimyacıları, çeşitli maddelerin damıtılmasıyla kapsamlı deneyler yaptılar. Şarabın damıtılması el-Kindi'ye (MS 801-873) ve el-Fārābī'ye (c. 872-950) atfedilen Arapça eserlerde ve el-Zahrāwī'nin 28. kitabında (Latince: Abulcasis, 936) tasdik edilmiştir. –1013) Kitāb al-Taṣrīf (daha sonra Latince'ye şu şekilde çevrildi: özgür sunucular). [50]
Ortaçağ Çini ve Ortaçağ Hindistanı Düzenle
Çin'de damıtma, Doğu Han Hanedanlığı döneminde (1. ve 2. yüzyıllarda) başlamış olabilir, ancak şimdiye kadar bulunan en eski arkeolojik kanıtlar, alkolün gerçek damıtılmasının Jin veya Güney Song hanedanları sırasında başladığını gösteriyor. [16] Hebei, Qinglong'daki bir arkeolojik alanda 12. yüzyıla tarihlenen bir halat bulundu. [16]
Hindistan'da, alkolün gerçek damıtılması Orta Doğu'dan getirildi. 14. yüzyılda Delhi Sultanlığı'nda yaygın olarak kullanılıyordu. [27]
Ortaçağ Avrupası Düzenle
Alkolün damıtıldığına dair kanıtların 12. yüzyılda Salerno Okulu'ndan göründüğü Orta Doğu'dan İtalya'ya yayılan damıtma süreci [27]. [20] [51] Fraksiyonel damıtma, 13. yüzyılda Tadeo Alderotti tarafından geliştirildi. [52]
1500 yılında Alman simyacı Hieronymus Braunschweig, Liber de arte destillandi (The Book of the Art of Distillation), yalnızca damıtma konusuna ayrılmış ilk kitap, ardından 1512'de çok daha genişletilmiş bir versiyon geldi. 1651'de John French, büyük bir kısmının Braunschweig'in çalışmasından kaynaklandığı iddia edilmesine rağmen [53] ilk büyük İngilizce uygulama özetini The Art of Distillation'ı yayınladı. Bu, operasyonun tezgah ölçeğinden ziyade endüstriyel ölçeğini gösteren diyagramları içerir.
"Yaşam suyu" gibi isimler, Gal viskisi, Fransız eaux-de-vie ve muhtemelen votka gibi çeşitli içecek türlerinin isimlerine ilham kaynağı olmaya devam etti. Ayrıca İskandinav akvavit ruhu, adını Latince ifadeden alır. özgeçmiş.
Kamu temizliğinin yetersiz olduğu zamanlarda ve yerlerde (Ortaçağ Avrupası gibi), alkollü içeceklerin tüketimi kolera gibi suyla bulaşan hastalıklardan kaçınmanın bir yoluydu. [ kaynak belirtilmeli ] Bu amaçla özellikle küçük bira ve sahte şarap kullanıldı. Alkol bakterileri öldürse de, bu içeceklerdeki düşük konsantrasyonu sadece sınırlı bir etkiye sahip olurdu. Daha da önemlisi, suyun kaynatılması (biranın demlenmesi için gerekli) ve mayanın büyümesi (bira ve şarabın fermantasyonu için gerekli) tehlikeli mikroorganizmaları öldürecekti. Bu içeceklerin alkol içeriği, basit ahşap veya kil kaplarda aylarca veya yıllarca bozulmadan saklanmalarına izin verdi. Bu nedenle, özellikle erken modern dönemin uzun yolculukları sırasında, mürettebat için önemli (hatta tek) bir hidrasyon kaynağı olarak genellikle yelkenli gemilerde tutuldular.
Erken modern dönem
Erken modern dönemde (1500-1800), Martin Luther, John Calvin, Anglikan Kilisesi'nin liderleri ve hatta Püritenler gibi Protestan liderler, Katolik Kilisesi'nin öğretilerinden önemli ölçüde farklı değildi: alkol, Tanrı'nın bir armağanıydı. ve zevk, zevk ve sağlık için ölçülü olarak kullanılmak üzere yaratılan sarhoşluk günah olarak görülüyordu (bkz. Hıristiyanlık ve alkol).
Bu dönemden en azından 18. yüzyılın başlarına kadar, içmeye yönelik tutumlar, ılımlı tüketimin olumlu doğasının sürekli olarak kabul edilmesi ve sarhoşluğun olumsuz etkileri konusunda artan bir endişe ile karakterize edildi. Genellikle zamanın artan keyfine düşkünlüğünden kaynaklandığı düşünülen ikincisi, manevi kurtuluş ve toplumsal refah için bir tehdit olarak görülüyordu. Sarhoşluk aynı zamanda benliğin ve dünyanın rasyonel ustalığı ile iş ve verimlilik üzerinde yükselen vurgu ile de tutarsızdı.
Ilımlılık idealine rağmen, alkol tüketimi genellikle yüksekti. 16. yüzyılda İspanya Valladolid'de alkollü içecek tüketimi yılda kişi başı 100 litreye ulaşmış ve Polonyalı köylüler günde üç litreye kadar bira tüketmiştir. İngiltere, Coventry'de tüketilen ortalama bira ve bira miktarı haftada kişi başına yaklaşık 17 pint iken, bugün ülke çapında yaklaşık üç pint tüketim kişi başına günde yaklaşık bir pint idi. İsveç bira tüketimi, modern İsveç'ten 40 kat daha yüksek olabilir. İngiliz denizciler günde bir galon bira tayın alırken, askerler bir galonun üçte ikisini aldı. Danimarka'da, yetişkin işçiler ve denizciler için olağan bira tüketimi günde bir galon gibi görünüyor. [18] Modern biranın geçmişin biralarından çok daha güçlü olduğunu belirtmek önemlidir. Mevcut biralar %3-5 alkol iken, geçmişte içilen biralar genellikle %1 civarındaydı. [ kaynak belirtilmeli ] Bu 'küçük bira' olarak biliniyordu.
Ancak alkollü içkilerin üretimi ve dağıtımı yavaş yavaş yayıldı. Alkollü içki içmek, 16. yüzyılın çoğu boyunca hala büyük ölçüde tıbbi amaçlar içindi. Damıtılmış alkol için "on altıncı yüzyıl onu yarattı, on yedinci yüzyıl onu pekiştirdi, on sekizinci yüzyıl onu popülerleştirdi."
17. yüzyılda açıkça ortaya çıkan bir içecek, köpüklü şampanyaydı. Bu gelişmenin kredisi öncelikle ve hatalı bir şekilde bir Fransız manastırındaki şarap ustası Dom Perignon'a aittir. Kaydedilen en eski köpüklü şarap 1531'de Blanquette de Limoux olmasına rağmen, [54] İngiliz bilim adamı ve doktor Christopher Merret, Dom Perignon'un Hautvillers Manastırı'na katılmasından altı yıl önce ikinci bir fermantasyon oluşturmak için bitmiş bir şaraba şeker eklenmesini belgeledi ve neredeyse 40 yıl önce şampanyayı icat ettiği iddia edildi. 1668 civarında, Perignon güçlü şişeler kullandı, daha verimli bir mantar (ve bu güçlü şişelerdeki köpürmeyi içerebilecek bir mantar) icat etti ve içeriği karıştırma tekniğini geliştirmeye başladı. Ancak, başta patlayan şişeler olmak üzere sorunların çözülmesine ve şampanyanın popülerleşmesine bir yüzyıl daha geçecekti. [18]
Orijinal tahıl ruhu, viski (veya viski Hiberno-İngilizce'de) ve özgün kökenleri bilinmemektedir, ancak viski damıtılması yüzyıllardır İrlanda ve İskoçya'da gerçekleştirilmiştir. Viskinin ilk onaylanmış yazılı kaydı İrlanda'da 1405'ten gelir, malt arpadan viski üretimi ilk olarak İskoçya'da 1494'ten bir girişte bahsedilir, ancak her iki ülke de bu tarihten önce damıtılmış tahıl alkolüne sahip olabilir.
Damıtılmış ruh genellikle ardıç meyveleri ile tatlandırılırdı. Ortaya çıkan içecek, "ardıç" için Hollandaca kelime olan jenever olarak biliniyordu. Fransızlar adı genievre olarak değiştirdi, İngilizler "cenevre" olarak değiştirdi ve ardından "cin" olarak değiştirdi. Başlangıçta tıbbi amaçlar için kullanılan cin, sosyal bir içecek olarak kullanımı ilk başta hızlı bir şekilde büyümedi. Bununla birlikte, 1690'da İngiltere, "Mısırdan Brendi ve Alkollü İçkilerin Damıtılmasını Teşvik Etme Yasası"nı kabul etti ve dört yıl içinde çoğu cin olan yıllık damıtılmış alkollü içki üretimi yaklaşık bir milyon galona ulaştı. [18] Zamanın İngiliz İngilizcesinde "mısır" genel olarak "tahıl" anlamına gelirken, Amerikan İngilizcesinde "mısır" esas olarak mısır anlamına gelir.
18. yüzyılın şafağı, İngiliz Parlamentosu'nun alkollü içkilerin damıtılması için tahıl kullanımını teşvik etmek için tasarlanmış bir yasayı kabul ettiğini gördü. 1685'te cin tüketimi yarım milyon galondan biraz fazlaydı, ancak 1714'te iki milyon galon'a ulaştı. 1727'de resmi (ilan edilmiş ve vergilendirilmiş) üretim beş milyon galon'a ulaştı, altı yıl sonra sadece Londra bölgesi on bir milyon galon cin üretti. İngiliz hükümeti, fazla tahıldan yararlanmak ve geliri artırmak için çırçır üretimini aktif olarak teşvik etti. Kamu politikası tarafından cesaretlendirilen çok ucuz ruhlar, sarhoşlukla ilgili çok az damganın olduğu ve Londra'da büyüyen şehirli yoksulların, yeni keşfedilen güvensizliklerden ve kentsel yaşamın sert gerçeklerinden kurtulmaya çalıştığı bir zamanda piyasaya su bastı. Böylece sözde Gin Salgını geliştirdi. [18]
Bu olgunun olumsuz etkileri abartılmış olsa da, Parlamento 1736'da iki galondan daha az miktarlarda cin satışını yasaklayarak ve üzerindeki vergiyi çarpıcı biçimde artırarak tüketimi caydırmak için bir yasa çıkardı. Ancak, tüketimdeki zirveye yedi yıl sonra, altı buçuk milyonluk ulus 18 milyon galondan fazla cin içtiğinde ulaşıldı. Ve çoğu, o zamanlar Londra'da ve diğer şehirlerde yaşayan nüfusun küçük bir azınlığı tarafından tüketiliyordu, kırsal kesimdeki insanlar büyük ölçüde bira, bira ve elma şarabı tüketiyordu. [18]
Zirvesinden sonra, cin tüketimi hızla düştü. 1743'te on sekiz milyon galondan, 1751'de yedi milyon galonun biraz üzerine ve 1758'de iki milyonun altına düştü ve genellikle yüzyılın sonuna kadar geriledi. Cin tüketimini caydırmak için bir takım faktörlerin bir araya geldiği görülüyor. Bunlar arasında daha düşük fiyatlı daha kaliteli bira üretimi, artan mısır fiyatları ve cin fiyat avantajını aşındıran vergiler, damıtmanın geçici olarak yasaklanması, artan sarhoşluk eleştirisi, kabalığı ve fazlalığı eleştiren daha yeni bir davranış standardı, artan çay sayılabilir. ve kahve tüketimi, dindarlığın artması ve bunun sonucunda ayıklığa ve emek verimliliğine vurgu yapılarak artan sanayileşme. [18]
18. yüzyılda sarhoşluk hala hayatın bir parçasıyken, 19. yüzyıl, artan sanayileşme ve güvenilir ve dakik bir iş gücüne duyulan ihtiyacın bir sonucu olarak tutumlarda bir değişiklik getirecektir. Kendini ifade etme yerine öz disipline ihtiyaç vardı ve görev yönelimi rahat şenliğin yerini almak zorundaydı. Sarhoşluk, endüstriyel verimlilik ve büyüme için bir tehdit olarak tanımlanacaktı. [18]
Etanol bir genel anestezi durumu oluşturabilir ve tarihsel olarak bu amaç için kullanılmıştır (Dundee ve diğerleri, 1969). [55]
Yaygın olarak sanayileşme ve hızlı kentleşme ile ilişkili sorunlar da alkole atfedildi. Bu nedenle, kentsel suçlar, yoksulluk ve yüksek bebek ölüm oranları gibi sorunlar alkole yüklendi, ancak "büyük olasılıkla aşırı kalabalık ve işsizliğin bu sorunlarla çok ilgisi vardı". Zamanla, giderek daha fazla kişisel, sosyal ve dini/ahlaki sorunlardan alkolün suçu atılır. Ve sadece sarhoşluğu önlemek için yeterli olmakla kalmayacak, herhangi bir alkol tüketimi kabul edilemez olarak görülecektir. Alkolün kötüye kullanılması yerine ılımlı kullanımını teşvik ederek başlayan gruplar, nihayetinde ölçülü hareketler oluşturacak ve içecek alkolünün üretiminin ve dağıtımının tamamen ve tamamen yasaklanması için baskı yapacaktır. Ne yazık ki bu, toplumsal sorunları ortadan kaldırmayacak, uygulandığı her yerde ek sorunlar yaratarak durumu daha da ağırlaştıracaktı. [18]
On Üç Koloni Düzenle
Alkollü içecekler, On Üç Koloni'de ilk günlerinden itibaren önemli bir rol oynadı. Örneğin, mayıs çiçeği 1620'de Yeni Dünya'ya doğru yola çıktığında sudan daha fazla bira taşıdı. Modern bağlamda bu garip görünse de, o zamanlar şarap ve bira içmenin içme suyundan daha güvenli olduğuna dikkat edin - bu genellikle eskiden de kullanılan kaynaklardan alınmıştır. kanalizasyon ve çöpleri atın. [ kaynak belirtilmeli ] Deneyimler, alkol içmenin Avrupa'daki tipik olarak kirli sulardan daha güvenli olduğunu göstermiştir. [ kaynak belirtilmeli ] Alkol aynı zamanda etkili bir analjezikti, sıkı çalışma için gerekli enerjiyi sağlıyordu ve genel olarak yaşam kalitesini artırıyordu.
Yüzlerce yıldır sömürgecilerin İngiliz ataları bira ve bira tüketmişti. Hem İngiltere'de hem de Yeni Dünya'da, her iki cinsiyetten ve her yaştan insan genellikle yemekleriyle birlikte bira içerdi. Devam eden bira arzını ithal etmek pahalı olduğu için, ilk yerleşimciler kendi biralarını üretti. Ancak alıştıkları birayı yapmak zordu çünkü yabani mayalar fermantasyonda sorunlara neden oluyor ve acı, iştah açıcı olmayan bir demleme ile sonuçlanıyorlardı. Yabani şerbetçiotu New England'da yetişmesine rağmen, geleneksel bira için yeterli bir tedarik sağlamak amacıyla İngiltere'den şerbetçiotu tohumları sipariş edildi. Bu arada kolonistler, suda kaynatılan kırmızı ve siyah ladin dallarından yapılmış bir biranın yanı sıra zencefilli bir bira da doğaçlama yaptılar.
Bira belirlendi [ Kim tarafından? ] Alkol içeriğine göre X, XX veya XXX. Kolonistler ayrıca meyvelerden çok çeşitli şaraplar yapmayı da öğrendiler. Ayrıca çiçekler, otlar ve hatta meşe yaprağı gibi ürünlerden şarap yaptılar. Önceleri Fransız asma yetiştiricileri getirildi [ Kim tarafından? ] Yeni Dünya'ya yerleşimcilere üzüm yetiştirmeyi öğretmek için.
Sömürgeciler, damıtılmış ruhların saf olduğu geleneksel inancına bağlı kaldılar. özgeçmişya da hayat suyu. Ancak rom, Karayipler'den ithal edildiği 1650 yılına kadar yaygın olarak mevcut değildi. Kolonistler doğrudan melas ve şeker kamışı ithal etmeye başladıktan ve kendi romlarını damıttıktan sonra romun maliyeti düştü. 1657'de Boston'da bir rom içki fabrikası faaliyet gösteriyordu. Oldukça başarılıydı ve bir nesil içinde rom üretimi sömürge New England'ın en büyük ve en müreffeh endüstrisi haline geldi.
Massachusetts'ten Carolinas'a kadar hemen hemen her önemli kasaba, çarpıcı biçimde artan yerel talebi karşılamak için bir rom damıtma tesisine sahipti. Rom, flip de dahil olmak üzere karışık içeceklerde sıklıkla tüketilirdi. Bu, şekerle tatlandırılmış rom ve biradan yapılan ve servis kupasına kızgın bir şömine demiri batırılarak ısıtılan popüler bir kış içeceğiydi. Alkol kötüye kullanımı kınanırken olumlu karşılandı. Artış Mather (ö. 1723) sarhoşluğa karşı bir vaazda ortak görüşü dile getirdi: "İçki kendi başına Tanrı'nın iyi bir yaratığıdır ve şükranla karşılanmalıdır, ancak içeceğin kötüye kullanılması Şeytan'dandır, ancak şarap Tanrı'dandır. ayyaş şeytandandır."
Amerika Birleşik Devletleri Düzenle
19. yüzyılın başlarında, Amerikalılar doyurucu bir içme geleneğini miras almıştı. Birçok çeşit alkol tüketildi. Bu ağır içmenin bir nedeni [ Kim tarafından? ] batı sınırında, ucuz viskinin yaygın üretimini teşvik eden mısır bolluğuna. Bu sırada alkol Amerikan diyetinin önemli bir parçası haline geldi. [ kaynak belirtilmeli ] 1820'lerde Amerikalılar yılda kişi başına yedi galon alkol içti. [56] [57] [ doğrulamak için teklif gerekir ]
Sömürge Amerika'da su kirliliği yaygındı. Tifo ve kolera gibi suyla bulaşan hastalıkların suyla bulaşmamasını sağlamanın iki yolu, çay veya kahve yaparken suyu kaynatmak veya alkol yapmak için kullanmaktı. Sonuç olarak, alkol tüketimi on dokuzuncu yüzyılda bugünkünden çok daha yüksekti - yılda kişi başına 7,1 ABD galonu (27 l) saf alkol. [58] Erie Kanalı'nın inşasından önce, batıdan tahıl nakliyesi maliyeti düşüktü, çiftçiler tahıllarını doğuya nakliye için alkole dönüştürdü. Bir gelir kaynağı olarak alkole olan bu bağımlılık, 1794 Viski İsyanı'na yol açtı. Daha sonra on dokuzuncu yüzyılda alkole karşı muhalefet, ölçülülük hareketi biçiminde büyüdü ve 1920'den 1933'e kadar Amerika Birleşik Devletleri'nde Yasakla sonuçlandı.
Bira Arkeologları Eski Biraları Canlandırıyor - Bazı Garip Sonuçlarla
Bira arkeoloğu Travis Rupp, Boulder, Colo'daki Avery Brewing Co.'da fermente ettiği meşe fıçılarla çevrili en son "Ale of Antiquity" George Washington Porter'ı inceliyor. Dustin Hall/Brewtography Projesi başlığı gizle
Bira arkeoloğu Travis Rupp, Boulder, Colo'daki Avery Brewing Co.'da fermente ettiği meşe fıçılarla çevrili en son "Ale of Antiquity" George Washington Porter'ı inceliyor.
Dustin Hall/Brewtography Projesi
Travis Rupp'un Boulder, Colo'daki Avery Brewing Co.'dan kovulmaya en yakın olduğu an, chicha yapmaya çalıştığı zamandı. İnka öncesi arkeolojik kanıtların parçalarından bir araya getirilen Peru mısır bazlı bira tarifi, çiğnenmiş mısırın şişte kısmen fermente edilmesini gerektiriyordu. Bu yüzden Rupp'un ilk görevi, meslektaşlarını bir kovanın etrafında toplanmaya ve bu amaç için chomper'larını sunmaya ikna etmek olmuştu.
Demlemeye başlayınca, mısır-kinoa-tükürük karışımı paslanmaz çelik bir tankta jelatinleşti ve hacim ve doku olarak yaklaşık yedi küvet polentaya eşdeğer yoğun bir damla oluşturdu. Hata.
Başka bir seferde, Rupp biranın jelatinimsi kaderinden kaçınmayı başardı, ancak tankı boşaltma zamanı geldiğinde yeni bir sorunla karşılaştı. Rupp, "Mısır çok ince öğütüldüğü için borularda kelimenin tam anlamıyla çimentoya dönüştü" diyor. "İnsanlar biraz huysuzdu."
Bunlar, eski lezzetleri modern zamanlara taşımaya çalışırken ortaya çıkan yapışkan durumlardır.
Kendini bira arkeologu ilan eden Rupp, eski uygarlıkların nasıl bira üretip tükettiğine dair ipuçları aramak için dünyayı dolaştı. Avery Brewing Co. ile birlikte "Ales of Antiquity" adlı bir dizide sekiz tanesini uydurdu. Biralar Avery'nin restoranında ve tadım odasında servis edilir.
“Gerçekten çok şaşırdığımız tek şey, bunların tek bir tanesinin içilmez olmaması” diyor. "Her biri tamamlandı ve biz de 'Bu çok garip. Bu çok havalı' dedik. "
Efsanelerden ve eski gemi enkazlarından toplanan bilgilere dayanan Viking'den ilham alan bira var. Ardıç dalları ve ekmek mayası ile yapılır, bu da ona hafif ama şaşırtıcı bir muz kokusu verir. (Rupp, taze kesilmiş ve oyulmuş ardıç ağacından yapılmış tarihsel olarak daha doğru bir tekne yerine, normal demleme ekipmanında mayalamak zorunda kaldığı için pişmanlık duyuyor.)
Beersheba adlı bir diğeri, öncelikle İsrail'den gelen referanslara ve eserlere dayanmaktadır. Rupp'un okuduğuna göre, birasının soğuk servis edilebilmesi için buzhanesi için kar toplamak için dağlara köle gönderdiği bilinen Kral Zimri-Lim'in tarzında, üç çeşit tahıl ve nar suyu içerir. Biraz bebek tükürüğü gibi kokmasına ve tuhaf bir meyve toplaması gibi tadı olmasına rağmen, Rupp'un kişisel favorilerinden biridir.
Benedictus adlı bir bira, Rupp, birkaç İtalyan keşişle bir araya gelerek, pelin ve lavanta için çağrıda bulunan ve MS 825'e tarihlenen bir manastır tarifini yeniden oluşturmak için bir araya geldiğinde ortaya çıktı. Baharatlı bir erkek şampuanı gibi kokuyor ve bir bitki bahçesi içmek gibi tadı var. Perulu chicha ise ekşi ve yazlıktır.
Bira fabrikasının en sonuncusu, George Washington'un emeklilik yıllarında Mount Vernon'da ne içtiğini göstermek için tasarlanmış bir hamal.
Rupp, "Ayrıca, piyasaya sürüldüğü ilk gece onayladığım gibi, biraz fazla içilebilir de olabilir" diyor.
Tuz
Kadim Ales ve Aşırı İçeceklerin Indiana Jones'u ile Tanışın
Rupp, bira arkeolojisi dünyasında yalnız değil. Patrick McGovern, Pennsylvania Üniversitesi Arkeoloji ve Antropoloji Müzesi'ndeki Biyomoleküler Arkeoloji Projesi'nin bilimsel direktörüdür. yazarı Eski Biralar: Yeniden Keşfedildi ve Yeniden Oluşturuldu, "Antik Ales'in Indiana Jones'u" olarak bilinir.
McGovern, Delaware'deki Dogfish Head bira fabrikasıyla eski chicha'da da bir vuruş yaptı. "Sekiz saat boyunca kırmızı Peru mısırını çiğnedik. Ağzımızın içi oldukça kesikti ve çenelerimiz ağrıyordu, ama işe yaradı" diyor. Nihai ürün, karabiber ve yaban çileği içeriyordu. Dogfish Head, o zamandan beri hem bira fabrikasında müşterilere hizmet ederek hem de dışarı göndererek chicha yapıyor.
Eski biraları yeniden yaratmanın sorunu, bir zamanlar eski bir geminin ne içerdiğini bulmak için kütle spektrometrisi ve gaz kromatografisi gibi teknikleri kullanan McGovern için bile aslında imkansız bir görev olmasıdır.
McGovern, "Hiçbir şekilde %100 kesinliğe sahip değilsiniz" diyor. "Oldukça emin olabileceğimizi düşündüğüm temel bileşenler. Hakkında bilmediğimiz şey muhtemelen mikroorganizmalar, acılık veren maddeler veya gözden kaçırmış olabileceğimiz diğer katkı maddeleri."
Bir bakıma, Kral Midas'ın ne içtiğini veya Machu Picchu'nun biralarını asla gerçekten tadamayacağız. Ya da George Washington'un en sevdiği hamal gibi çok daha yeni bir şey.
"Bireyin kıyafetlerinde, içine düşmüş olabilecek o birayı ürettiği gün yeniden yaratamam. Havadaki mayayı, bir adamın sakalındaki mayayı yeniden yaratamam. çünkü o, bira fıçısı ya da onun gibi bir şey üzerinde çalışıyor. Bunu asla yapamam," diyor Rupp. "Ama olabildiğince yaklaşabilirim. Olabildiğince yaklaşmak için elimden gelenin en iyisini yapacağım."
Rupp şimdi bira üreticileri arasında tartışmalı bir sorunun üstesinden gelmek için hazırlanıyor: Orijinal Hindistan soluk birasının tadı gerçekten nasıldı? Ayrıca, Kazakistan ve Uruguay'ın bira üretim geleneklerini araştırmak ve yaklaşık 400 yıl önce bir İsveç gemisinde batan bir birayı diriltmenin mümkün olup olmadığını araştırmak için geziler planlıyor.
Bir gün, sadece eğlence için ve eğer teknoloji izin verirse, Rupp Antarktika buz çekirdeklerinden eski mayayı yeniden canlandırmayı ve onunla bir şeyler demlemeyi çok isterdi. Öte yandan McGovern'a göre, "eski fermente içecekler için kutsal kâse, Paleolitik bir alkollü içeceği keşfetmek ve yeniden yaratmak olacaktır. Orada - en azından - insanların muhtemelen fermente içecekler içtiği 2 milyon yıl var ve biz bunu yapmıyoruz. konteyner yok."
Rupp'un bira arkeolojisine giden yolu, 2010 yılında klasik tarih yüksek lisansını bitirip Colorado Üniversitesi, Boulder'da yarı zamanlı ders vermeye başladığında başladı.
"Tabii ki, bu faturaları ödemeyi kesmeyecek, bu yüzden başka bir iş arıyordum" diyor. Sonunda, Avery Brewing Co.'da barmen olarak işe başladı ve şimdi araştırma ve geliştirmeyi ve ahşap fıçı yaşlandırma programını denetlerken, üniversitede Pompeii ve antik sporlar gibi konularda dersler vermeye devam ediyor.
Rupp, bira tarihine yaptığı maceralarla bira geçmişimizin tamamen yanlış olduğu sonucuna vardı. İlk olarak, "Eski veya tarihi biraların içilemez, bok ve kalın ve sadece bleh olduğuna dair bir algı var" diyor.
Ancak Rupp, eskilerin bizim yaptığımızdan daha fazla "sıradan yulaf ezmesi" ile yetinmeyeceğini savunuyor.
En son "Ale of Antiquity", George Washington'un hamal tercihinden ilham aldı. Rupp, tarihi bir hesabın cumhurbaşkanının "hamal ve üç bardak şarap içtiğini ve akşam yemeğinin sonunda oldukça gürültülü olduğunu" belirttiğini söyledi. Travis Rupp'un izniyle başlığı gizle
En son "Ale of Antiquity", George Washington'un hamal tercihinden ilham aldı. Rupp, tarihi bir hesabın cumhurbaşkanının "hamal ve üç bardak şarap içtiğini ve akşam yemeğinin sonunda oldukça gürültülü olduğunu" belirttiğini söyledi.
"Mısırlıların bunu yapmadığını biliyoruz. Aslında biralarını tatlandırmak ve kelimenin tam anlamıyla birayı çeşitlendirmek için meyveleri ve şeyleri biralarına koyduklarını kaydediyorlar" diyor. Ve Romalılar Mısır biralarını hemen çöpe attılar.
Rupp, "Aslında Mısır birasının her yerini eziyorlar. Başka bir şeye paranız yetmiyorsa, içtiğiniz şey ucuz şeylerdi," diyor. "Kaliteye dayalı olarak biraya tam anlamıyla değer verme fikri? Bunu yapıyorlardı!"
McGovern kabul eder. "İnsanların başlangıçtan beri temelde aynı olduğunu, aynı duyu organlarına sahip olduğumuzu, beynimizle alkole aynı tepkiyi verdiğimizi ve böylece ne istediğimizi bileceğimizi düşünüyoruz" diyor. Kültürel ve bireysel tercihler bir yana, insanların iyi bir içecek oluşturduğunu düşündükleri arasında büyük olasılıkla bir geçiş çizgisi olduğunu söylüyor.
O zaman başka bir varsayım daha var: Bir kültürün kayıtları ve sanatı sık sık ve açık bir şekilde biraya atıfta bulunmuyorsa, muhtemelen onu yapmamış veya içmemişlerdir.
Ancak Rupp, "Süt üzerine kaç kitap okudunuz? Ataşın tarihini biliyor musunuz? Hayır" diye soruyor.
Görünüşte birasız olan bazı toplumlarda, içkinin o kadar yaygın olduğunu ve hakkında yazmaya değmeyeceğini söylüyor. Ya da en azından, nüfusun gerçekten yazabilen yüksek falutin şeridi için yazmaya değer görünmüyordu.
Örneğin, eski Yunanlılar, yazılı kayıtlarında geçmediği için, şarap ve zeytinlerin yaptığı gibi değil, bira içicisi olarak kabul edilmez.
Rupp, antik Yunanistan'ı inceleyen bilim adamlarının, "bunun hakkında çok garip bir şekilde konuştukları ya da 'barbarlara' havale edilmiş olduğu için bunun ne olduğunu bilmedikleri sonucuna vardıklarını söylüyor. "
Ancak kayıtlar ve arkeolojik alanlar arasında iki yıllık bir çöpçü avından sonra Rupp, Yunanlıların gerçekten de bira üreticisi olduğuna inanmaya başladı - en azından Tunç Çağı boyunca. Örneğin, Akrotiri'nin tarih öncesi yerleşiminde çalışan arkeologlar tarafından yazılan onlarca yıllık kazı raporları, tohum kabuğu parçaları da dahil olmak üzere "kusurlu öğütülmüş un" içeren vazolardan bahseder.
Tuz
5.000 Yıllık Çin Birası Tarifi Ortaya Çıktı
Rupp, "Yine de onu mükemmel şekilde öğütülmüş unu olan vazoların yanında buluyorlardı" diyor. "Pekala, bunun ne olduğunu biliyorum çünkü her gün onunla çalışıyorum ve bu harcanmış tahıl."
Son buluntularla birleştiğinde, antik Yunanlıların tıpkı Mısırlılar, Mezopotamyalılar, İskandinavlar, Romalılar ve Babilliler gibi bira içiyor olabileceği akla yatkındır.
McGovern, "Yunanlıların bira yaptığı fikrine çok açığım" diyor. "Bence onu başka şeylerle karıştırıyorlar."
McGovern'ın orta Türkiye'deki bir mezardan yaklaşık MÖ 700'e tarihlenen kalıntıların kimyasal analizi. Yunan mitolojisindeki Kral Midas'ın üzüm şarabı, arpa birası ve bal likörü karışımı içtiğini gösterdi - McGovern'ın Dogfish Head Brewery ile hazırladığı Midas Touch adlı bir içecek gibi. İçinde NS İlyada, denilen karışık bir içecek diyor kykeon Truva savaşında yaralanan askerlere verilir. (Sanki şarap-bira-mead üçlüsü yeterli değilmiş gibi, McGovern Yunanlıların karışık içeceğin üzerine rendelenmiş peynir serptiğine dair iyi kanıtlar olduğunu söylüyor.)
Peki ya biz? Bundan bin yıl sonra, bira arkeologları zamanımıza dönüp bakarlarsa, Amerikalıların en çok hangi birayı sevdiğini varsayabilirler?
Rupp, "Butik bira endüstrisi, şu anda tarihi radarda çok küçük bir nokta" diyor. "En düzenli ve büyük ölçüde üretilenlere bakacaklar ve benim tahminim lager olacak."
Bu hikaye, Wyoming Public Media, Idaho'daki Boise State Public Radio, Salt Lake City'deki KUER ve Colorado'daki KRCC ve KUNC arasındaki bir işbirliği olan Mountain West Haber Bürosu tarafından üretildi.
Bira Mısır'da icat edildi mi?
Bira neredeyse evrensel olarak popülerdir. Dünyadaki hemen hemen her ülkede içilir ve insan ırkının sahip olduğu en iyi zamanlardan ve en kötü fikirlerden bazılarının sorumlusudur. Birçok ülke dünyanın en iyi birasını kendilerinin yaptığını iddia ediyor. Olup olmadıkları öznel bir soru, bu yüzden bugün cevaplamaya çalışmayacağız bile. Bununla birlikte, insanların birayı ilk nerede ürettikleri ve muhtemelen beklediğiniz yerde olmadığı sorusuna bir yanıtımız olabilir.
Araştırmamıza göre dünyada kişi başına en fazla bira içen ülkeler Romanya, Almanya, Polonya, Birleşik Krallık ve İrlanda. Burada bir Avrupa teması olduğunu zaten fark etmişsinizdir. Yine de biranın kökenleri Avrupa'da yatmıyor gibi görünüyor. Bunun yerine, biranın yaratılması, eski Mısırlılara güvenmemiz gereken başka bir şey olabilir. İlk olarak bu yılın Şubat ayında bildirilen bir keşif sayesinde, artık dünyanın ilk büyük ölçekli bira üretim tesisinin Mısır'ın Abydos kentinde bulunduğunu biraz güvenle söyleyebiliriz.
Kaynak: pexels.com
Size bir kalem ve bir kağıt parçası verip birayı icat etmiş olması muhtemel yirmi ülkeyi yazmanızı istesek, Mısır'ın listenizde yer almayacağından oldukça eminiz. Afrika ulusunun eski sakinleri inanılmaz bir tıp, astronomi ve inşaat bilgisine sahipti, ancak daha önce hiç endüstriyel miktarlarda alkol üretmeye bu kadar ilgi duyduklarına dair bir öneri olmamıştı. Bu sadece ülkenin bildiği bir şey değil. Mısır denilince aklımıza çöller, piramitler, firavunlar ve Krallar Vadisi gelir. Bunlar filmde, televizyonda ve hatta Mısır temalı slotların çok revaçta olduğu online slot siteleri gibi diğer eğlence dallarında devam ettirilen klişelerdir. Belki burada da küçük bir kültürel örtüşme var, çünkü İngilizler birayı icat ettiklerini düşünmekten hoşlanıyorlar ve sıvıya duydukları coşku, Rose Slots Kanada'daki '8220Down the Pub' adlı çevrimiçi slot oyununda parodisi yapılıyor. Görünüşe göre size tarihin doğru bir resmini vermek için çevrimiçi slotların yaratıcılarına güvenemezsiniz – ve İngilizler de bu arkeolojik araştırmanın bulgularıyla rekabet edemez.
Şubat ayında keşif yaptıktan sonra, buluntudan sorumlu olan Mısırlı-Amerikalı arkeologların Abydos bölgesini incelemek, test etmek ve keşfetmek için birkaç ayları oldu. Bu onların bazı şaşırtıcı sonuçlara varmalarını sağladı. Çölde buldukları bira fabrikasının beş bin yıllık olması projeye bağlı herkesi hayrete düşürüyor. Bu, Mısır'ı bir ülke olarak birleştiren ve böylece Birinci Hanedanlık dönemini başlatan güçlü lider Kral Narmer'in zamanına geri götürüyor. Belki de birayı ülkeyi bir araya getirme aracı olarak kullandı! Bu pek olası değil, ancak bu bira fabrikasının sahibi ve işleten kişinin yalnızca kendi kişisel tüketimi için bira üretmediği açık. Operasyonun ölçeği etkileyici ve karmaşıklığı o döneme göre şaşırtıcı derecede gelişmiş.
Kaynak: Dailyadvent.com
Abydos bira fabrikası, her biri yaklaşık yetmiş fit uzunluğunda sekiz farklı demleme ünitesi içerir ve aralarında kırk toprak demleme tenceresi vardır. Bu çömleklerin içindeki maddelerin analizi, işçilerin bunları su ve tahıl karışımını ısıtmak için kullandıklarını kanıtlıyor. Seramik lavabolar, halka şeklinde düzenlenmiş karmaşık bir kaldıraç sistemi ile yerinde tutuldu. Bu süreç oldukça tatsız bir bira formu üretebilirdi. Uzmanlar, her konteyner dolu olsaydı bu sitenin kabaca 22.400 litre bira üretim kapasitesine sahip olacağını söylüyor. İçmek özellikle hoş bir şey olmazdı, ama öte yandan, "eski dünya" teknikleri kullanılarak yapılan butik bira şu anda son derece popüler. Belki birileri burada demlenen birayı üretse sakallı gerçek bira tutkunları ile yazın hiti olur. Bu bira güçlü olmazdı ama elinizde yirmi bin galondan fazla varken güçlü olması gerekmiyor!
Bu bira fabrikasında açık bir şekilde yedek bira olsa da, bu herkes için mutlaka mevcut olduğu anlamına gelmez. Tarihçiler, sitenin idareli bir şekilde ve yalnızca kraliyet törenleri için özel olarak bira gerektiğinde, belki de cenaze törenlerinde veya diğer özel günlerde gerçekleşenler için kullanılmış olabileceğini düşünüyorlar. Arkeologlar geçmişte biranın kurban törenlerinde kullanıldığına dair kanıtlar da bulmuşlardı. Seçimin bir ucu olarak, çoğu Mısırlı eğlence amaçlı içmeye geldiğinde şarabı biraya tercih etti. Bugün yerel mağazanızda çok fazla Mısır şarabı bulamayacaksınız, ancak binlerce yıl önce dünyanın en iyileri arasında sayıldı. Eski Mısırlıların beş bin yıl önce şarap yaptıklarını uzun zamandır biliyoruz, çünkü arkeologlar bunu geçmişte yapılan keşiflerle kanıtlayabildiler. Şimdi aynı zamanda bira yaptıklarını biliyoruz.
Kaynak: britishmuseum.org
Abydos, tüm eski Mısır şehirlerinin en eskilerinden biridir ve bu nedenle arkeologlar tarafından kapsamlı bir şekilde araştırılmış ve kazılmıştır. Bu Mısırlı-Amerikalı ekibin öncülleri çok sayıda tapınak ve devasa mezarlıklar bulmuşlardı, ancak bir şekilde bu bira fabrikası şimdiye kadar fark edilmemişti. Kesinlikle eski ama dünyanın en eskisi olduğundan emin olabilir miyiz? Cevap hayır. Keşfedilmeyi bekleyen daha eski bira fabrikalarının olması ihtimalini de göz ardı edemeyiz. Şu anda Mısır'da yapılmakta olan arkeolojik çalışmaların kapsamı o kadardır ki, Mısır topraklarında daha eski bir tanesinin bulunduğunu bile görebiliriz. Bu açıkça büyük ölçekli bir bira fabrikasıydı, ancak bu kadar büyük olması, ilk olduğu konusunda şüphe uyandırıyor. Yeni bir şey icat ederken, insanlar küçük ölçekli üretimle başlar ve daha sonra yöntemlerine güvendikleri zaman daha büyük boyutlara geçerler. Bu teoriye göre, Abydos'ta başka bir yerde daha küçük bir bira fabrikası olmalı.
Bu kesinlikle dünyanın en eski büyük bira fabrikası ve mevcut haliyle, her türden en eskisi. Bu, Mısırlıların birayı icat ettiğini kanıtlıyor mu? Muhtemelen – değil ama bu, bu övgüye diğer tüm uluslardan daha fazla hak iddia ettikleri anlamına geliyor!