Daha önce yazmıştım bir başlıkta: yazdığımı kopy edeyim.
...Bir de sakat kalan oyuncakları düşünün. Ben, yeğenimin hiç özürlü bir oyuncağı olduğunu görmedim. (Ya da hatırlamıyorum.) Yalnız sakat kalan oyuncak bebekleri oldu. Oyun esnasında kolu, bacağı kırılan/kopan, bu durumda O'na oyuncaklarını atmama bilincini aşıladım ve diğer oyuncaklarından daha da çok sevmesini. Bu durumun sıradanlığını, henüz o bebeğin ölmediğini, bir oyuncak olarak onunda hayatını devam ettirebileceğini...
Bu sayede oyuncağını hayatından çıkarmadı, tıpkı beni de hayatından çıkaramayacağı gibi.
Bu durum, büyüdüklerinde bizlere karşı bakış açısının temellerini oluşturacaktır.