Patrick Breen, yaklaşık 1806'da İrlanda'da doğdu. Amerika Birleşik Devletleri'ne taşındı ve Iowa'ya yerleşti. 1846'da Breen, eşi Margaret Breen ve yedi çocuğu Donner Partisi'ne katıldı. Vagon treni, Mayıs ayında Independence, Missouri'den Sutter's Fort'a doğru yola çıktı.
Parti, kalede Lansford Hastings ile tanıştı. Oregon'a bağlı göçmenleri, Hastings Cutoff olarak bilinen şey yoluyla Kaliforniya'ya gitmeye ikna etmeye çalışmakla meşguldü. Hastings, rotasının Sutter's Fort'a olan mesafeden 300 mil uzakta olacağını iddia etti. Onun yolu, Fort Hall'dan ana yola dönmeden önce Wasatch Dağları'nı geçmeyi, güneyde Büyük Tuz Gölü'nü, ardından batıya doğru Nevada'daki Humboldt Nehri'ni geçmeyi içeriyordu.
Hastings insanlara çölün sadece 40 mil genişliğinde olduğunu ve 24 saat sonra su bulacaklarını söyledi. Aslında 82 mil genişliğindeydi ve su ancak 48 saatlik yolculuktan sonra bulunabildi. Hastings, Donner ve James Reed'e üç vagon treninin zaten bu rotayı seçtiğini söyledi.
Donner Partisi şimdiye kadar kötü zaman geçirmişti ve Independence'den Sutter's Fort'a giden diğer vagon trenlerinin çoğunun bir şekilde gerisindeydi. Sutter's Fort'a giden yolları kar yağmadan önce Sierra Nevada'yı geçmeleri gerektiğini biliyorlardı. Bu genellikle Kasım ayının başlarında oldu. Yaz sonuna kadar dağlara ulaşmak için programda olmalarına rağmen, kış havası tarafından engellenmek anlamına gelebilecek diğer gecikmelerden endişe ediyorlardı. Bu nedenle Lansford Hastings'in tavsiyesini almaya ve önerilen kestirme yolu seçmeye karar verdiler.
31 Temmuz'da Donner Partisi Fort Bridger'dan ayrıldı. 6 Ağustos'a kadar Echo Kanyonu'ndan çıkmadılar. Dört gün sürmesini bekledikleri şey aslında onları yedi gün sürmüştü. Lansford Hastings'ten, Weber Nehri'nde kamp kurmalarını ve California'ya yeni bir rota gösterebilmesi için onu bulması için bir adam göndermelerini tavsiye eden bir mektup buldular. James Reed ve Charles T. Stanton Hastings'in peşinden gittiler. Onu bulduklarında, Donner vagon treninin kişisel rehberi olma teklifini reddetti. Bunun yerine yeni rotanın kaba bir haritasını çizdi.
Donner Partisi 12 Ağustos'ta Wasatch Dağları'na girdi. Kısa süre sonra, vagonlar için bir rota yapmak için kavak, kavak ve karışık çalılıklardan geçmeleri gerektiğini keşfettiler. Sonraki birkaç gün içinde Büyük Tuz Gölü vadisine ulaşmak için kayaları yerinden oynatmak ve bataklıkların üzerinden geçitler inşa etmek zorunda kaldılar. Donner Partisi'nin yirmi üç vagonuna şimdi Graves ailesi ve üç vagonu katıldı. Virginia Reed'in daha sonra kaydettiği gibi, yeni grup "Franklin Graves, karısı ve sekiz çocuğu, damadı Jay Fosdick ve John Snyder adında genç bir adamdan" oluşuyordu.
Şimdi 27 Ağustos'tu ve hala Tuz Çölü'nü geçmeleri gerekiyordu. Parti üyeleri şimdi başlarının ciddi bir şekilde belada olduğunu ve kış karları yollarını kapatmadan önce Sierra Nevada dağlarını geçme şanslarının çok az olduğunu fark ettiler. Daha hızlı vagonlar ileri doğru itildi ve Reeds ve Donners'ın ağır yüklü vagonları artık giderek daha da geride kalıyordu.
Donner Party, 8 Eylül'de Pilot Peak'e ulaştı. Ayakta kalabilmeleri için Reedler ve Donnerlar taşıdıkları bazı ağır malları terk etmek zorunda kaldılar. Ayrıca üç vagonu da terk ettiler ve kalan vagonları çeken öküzlerin sayısını artırdılar. Parti üyeleri ayrıca California'ya ulaşmadan önce kendilerine yetecek kadar yiyecekleri olup olmadığı konusunda şüpheleri vardı. Bu nedenle, vagon treni için erzak satın almak üzere iki adamı, Charles T. Stanton ve William McCutcheon'u Sutter's Fort'a göndermeye karar verildi.
Donner Partisi şimdi Humboldt Nehri'ne doğru yola çıktı. 30 Eylül'de Fort Hall'dan Sutter's Fort'a giden ana yola ulaştılar. Ancak, bu zamana kadar 1846 vagon trenlerinin geri kalanı çoktan gitmişti ve zaten Kaliforniya'daydı. Donner Partisi şimdi Paiute'den sorun yaşıyordu. İki öküz ve iki at çaldılar. Ayrıca vagon trenine birkaç ok attılar ve bazı hayvanları yaraladılar.
5 Ekim 1846'da Donner Partisi'ni bir başka felaket daha vurdu. James Reed ve John Snyder, vagonlardan biri hakkında tartıştı. Snyder öfkesini kaybetti ve kafasına bir kırbaçla vurdu. Reed bıçağını çekti ve Snyder'ın vücuduna sapladı. Snyder mırıldandı: "Patrick Amca, ben öldüm." Tahmini doğruydu ve Lewis Keseberg hemen derme çatma bir darağacı olarak bir vagon dili kurmaya başladı. William Eddy silahını Reed'in linç edilmeyeceği konusunda ısrar etmek için kullandı. Diğerleri kabul etti ve uzun tartışmalardan sonra Reed'in vagon treninden kovulması gerektiğine karar verildi. Sutter's Fort'a at sırtında silahsız gitmek zorunda kaldı. Partideki birçok kişi için bu, Reed'i ölüme mahkum etmekle eşdeğerdi.
Kısa süre sonra Lewis Keseberg, çalışanlarından biri olan Hardkoop'u vagonundan çıkardı. Bir daha hiç görülmedi ve açlıktan mı yoksa yerel Kızılderili kabileleri tarafından mı öldürüldüğü bilinmiyor. Bunu Wolfinger adında başka bir Alman'ın ortadan kaybolması izledi. Joseph Reinhardt ve Augustus Spitzer daha sonra Wolfinger'ı soyduklarını ve öldürdüklerini itiraf ettiler.
Donner Partisi şimdi 40 millik bir çölü geçmek zorundaydı. Sonraki üç gün boyunca, vagon treni, savaşçı gruplarının tekrarlanan saldırılarına maruz kaldı. Bu süre zarfında 18 öküz çaldılar, 21 kişiyi öldürdüler ve birçok kişiyi de yaraladılar. Hayvanlarının çoğu artık ölü veya çalınmış olduğundan, grup vagonlarını terk etmek zorunda kaldı. Parti, Ekim ayının sonunda Truckee Gölü'ne ulaştı.
19 Ekim'de Charles T. Stanton, Sutter's Fort'tan yedi katırla yiyecek yüklü olarak döndü. William McCutcheon hastalanmış ve kalede kalmaya zorlanmıştı. Ancak Stanton, California'ya gitmelerine yardımcı olmak için yanında iki Hintli rehber getirmişti. Stanton ayrıca James Reed'in California'ya başarıyla ulaştığı haberini de getirdi. 20 Ekim'de William Foster, kayınbiraderini bir silahlı kazada öldürdü.
Donner Partisi şimdi Sierra Nevada dağlarını geçme girişimine başladı. Birkaç kar fırtınası, umutsuz bir zaman yarışında olduklarını anlamalarını sağladı. Uzakta tepelerin karla kaplı olduğunu görebiliyorlardı. 25 Ekim'de bir Paiute savaşçısı hayvanlardan geriye kalanlara ateş açtı. William Eddy tarafından öldürülmeden önce on dokuz öküze çarptı.
Göçmenler sürmeye devam etti, ancak zirvenin üç mil yakınına geldiklerinde yollarını bir metrelik rüzgârla oluşan kar yığınları tarafından engellendi. Şimdi geri dönüp dağın eteğinde geçtikleri bir kulübede saklanmak zorunda kaldılar. Bu arada James Reed ve William McCutcheon, Donner Partisi'ni kış için canlı tutacak kadar yiyecekle yola çıktılar. Ancak, yollarının tıkalı olduğunu fark ettiler ve katırlarıyla birlikte Sutter's Fort'a geri dönmek zorunda kaldılar.
Vagon treninin hayatta kalan üyeleri şimdi daha sonra Donner Gölü olarak bilinen şeyin yanında bir kamp inşa etmeye başladılar. Patrick Dolan, Patrick Breen ve ailesi terk edilmiş kulübeye taşınırken, Lewis Keseberg duvarlardan birine yaslanmış bir yapı inşa etti. William Eddy ve William Foster bir kütük kulübesi inşa ettiler. Charles T. Stanton da öyle. Kulübesi Graves ailesini, Margaret Reed ve çocuklarını barındıracaktı. George Donner, ailesi için ilkel bir barınak inşa etmeyi başardı.
Donner Partisi umutsuzca yiyecek sıkıntısı çekiyordu. Kalan hayvanlar öldürüldü ve yendi. Nehirde balık yakalama girişimleri başarısız oldu. Adamlardan bazıları ava gitti, ancak sonraki iki hafta boyunca sadece bir ayı, bir çakal, bir baykuş ve bir gri sincabı öldürebildiler. Kampta kalırlarsa hepsinin açlıktan ölecekleri açıktı ve 12 Kasım'da on üç erkek ve iki kadın Sutter's Fort'a ulaşmak için başka bir girişimde bulundu. Ancak, yollarının 10 metrelik bir kar sürüklenmesi tarafından engellendiğini buldular ve kampa geri döndüler.
Parti birkaç gün dinlendi ve ardından William Eddy ve Charles T. Stanton liderliğindeki bir parti güvenliğe ulaşmak için başka bir girişimde bulundu. 21 Kasım'da kampa mağlup olarak döndüler. Kısa süre sonra Baylis Williams öldü. Bu, partinin daha güçlü üyelerini dağları aşmak için son bir girişimde bulunmaya motive etti.
16 Aralık'ta partinin on beş üyesi kamptan ayrıldı ve zirveye doğru yola çıktı. Bu Forlorn Hope grubu olarak tanındı. Daha iyi havanın da yardımıyla bu sefer dağ geçidini geçmeyi başardılar. 20 Aralık'ta Yuba Bottoms adlı bir yere ulaşmışlardı. Ertesi sabah Stanton kampı terk edecek kadar güçlü değildi. Geri kalanlar onu ölüme terk etmek zorunda kaldılar.
William Eddy şimdi grubu güvenliğe götürme sorumluluğunu üstlendi. 24 Aralık'ta yiyecekleri bitmişti ve devam edemeyecek kadar zayıflardı. Grup, hayatta kalabilmelerinin tek yolunun yamyamlığa başvurmak olduğuna karar verdi. O gece Billy Graves ve Antoine adında bir Meksikalı öldü. Ertesi gün Patrick Dolan da vefat etti ve 26 Aralık'ta Dolan'ın kollarını ve bacaklarını pişirmeye başladılar. İlk başta partinin sadece üç üyesi, Eddy ve iki Hintli rehber eti yemeyi reddetti. Ancak sonraki iki gün boyunca ayartmaya yenik düştüler ve yamyamlığa başvurdular. Lemeul Murphy o gece öldüğü için artık tüketecekleri dördüncü bir bedenleri vardı.
30 Aralık'ta yamyam ziyafetinden sonra çok daha güçlü olan grup yeniden yola çıktı. Ancak hava bozuldu ve bir kez daha durup kamp yapmak zorunda kaldılar. Yiyecekleri tükenen grup, iki Hintli rehber olan Luis ve Salvador'u öldürmekten bahsetmeye başladı. Eddy bu fikre karşı çıktı ve gizlice Luis ve Salvador'a, kalırlarsa muhtemelen öldürüleceklerini söyledi. O gece diğerleri uyurken kamptan ayrıldılar.
William Eddy ve Mary Graves şimdi ava çıkmak için gönüllü oldular. Eddy bir geyiği öldürmeyi başardı ama kampa döndüklerinde Jay Fosdick ölmüştü. Bu, grubun kalan altı üyesi için daha fazla et sağladı.
Ertesi gün grup, Luis ve Salvador'un ölmekte olan cesetlerini buldu. Eddy, William Foster'ın iki Kızılderiliyi öldürmesini engelleyemedi. Bu, Eddy ve Foster arasında çatışma yarattı ve artık birlikte çalışamayacaklarına karar verildi. Grup şimdi ayrıldı: Foster, karısı ve kız kardeşi Harriet Pike bir parti düzenlerken, Eddy Mary Graves, Sarah Fosdick ve Amanda McCutcheon ile seyahat etti.
12 Ocak'ta Eddy'nin grubu bir Paiute köyüne ulaştı. Yolculara acıdılar ve onlara mısır unu verdiler. Bu onlara devam etme gücü verdi ve beş gün sonra başka bir köy buldu. Bu sefer onlara çam fıstığı yemeği verildi. Eddy daha sonra bir savaşçıya Sutter's Fort'a rehberlik etmesi için bir kese tütün ödedi. Bunu yapmayı kabul etti ve altı mil daha yürüdükten sonra Eddy hedefine ulaştı. Haberi duyduğunda James Reed, geri dönüp Forlorn Hope grubunun geri kalanını bulmak için çabucak bir yardım partisi düzenledi.
Sutter's Fort komutanı Johann Sutter ve Kaptan Edward Kern, Donner Gölü'nde hala kampta olanları kurtarmak için bir yardım partisi oluşturmak isteyen herkese günde 3 dolar ödemeyi teklif etti. Sadece yedi adam bu tehlikeli görevi kabul etmeyi kabul etti ve 31 Ocak'ta Daniel Tucker liderliğindeki küçük ekip kaleyi terk etti.
James Reed, William Foster, Sarah Foster, Harriet Pike, Mary Graves, Sarah Fosdick ve Amanda McCutcheon'u başarıyla geri getirdi. Şimdi ikinci bir yardım partisi hazırlamaya başladı. 1.300 dolar topladığı halka açık bir toplantı düzenledi. Bu parayı malzeme satın almak ve altı adam daha kiralamak için kullandı. William Eddy ayrıca ekibi Donner Gölü'ne geri götürmeyi kabul etti ve 7 Şubat'ta ayrıldılar.
Tucker'ın partisinin birkaç üyesi, Ayı Vadisi'ne ulaştıklarında geri dönmekle tehdit etti. Kar on metre derinliğindeydi. Tucker, yolculuğu tamamlayan herkese günde 5 dolar ödemek zorunda kaldı. 18 Şubat'ta Donner Gölü'ne ulaşmayı başardılar. Karşılaştıkları ilk kişi sormuş: "Kaliforniyalı mısınız yoksa cennetten mi geliyorsunuz?" Çok sayıda kişinin açlıktan öldüğünü keşfettiler. Bunlar arasında Eleanor Eddy, Margaret Eddy, Samuel Shoemaker, James Smith, Joseph Reinhardt, Lantron Murphy, John Denton, Harriet McCutcheon, Augustus Spitzer ve Milton Elliott vardı. Ayrıca hayatta kalanların çoğunun hayatta kalmak için yamyamlığa başvurduğu da ortaya çıktı.
Reed'in kurtarma ekibi kısa süre sonra geldi. Sutter's Fort'a mümkün olduğunca çok insana yardım etmeye karar verildi. Ancak çok sayıda kişi geri dönüş yapamayacak kadar zayıftı ve geride bırakılmak zorunda kaldı. Güvenliğe ulaştıktan sonra William Foster ve William Eddy, başka bir kurtarma ekibini Donner Gölü'ne götürmeye karar verdiler. Sonunda çileden kurtulan herkesi geri getirmeyi başardılar.
Donner Partisi, vagon treni tarihinin en büyük felaketiydi. Kırk iki göçmen ve iki Hintli rehber ölmüştü. Ancak, kalan kırk yedi yolcu hayatta kaldı.
Breen ailesi, San Benito İlçesine taşınmadan önce Sutter's Fort'a yerleşti. 1847'de Patrick Breen, Donner Partisi'nin bir üyesi olarak yaşadığı deneyimler sırasında tuttuğu günlüğü yayınladı.
1846'da sadece 14 yaşında olan John Breen. Daha sonra kitabı için Eliza Farnham ile röportaj yaptı. Kaliforniya, Kapı İçi ve Dışarısı (1856). Ayrıca H. H. Bancroft ile Donner Partisi'ne yönelik araştırmalarına yardımcı olması için yazıştı.
Patrick Breen 21 Aralık 1868'de öldü.
Iowa'daki evimizden yedi boyunduruk öküzün çektiği üç vagon, birkaç inek ve atla ayrıldık. Atlar eyer için tasarlanmıştı, o zamanlar Iowa'da olduğu gibi, atların Missouri ve California arasındaki ülke olarak Rocky dağlarında vagon çekmeye uygun olmadığı düşünülüyordu.
Vagonlardan ikisi erzakla, üçüncüsü ise küçük çocukları ve bazı yatakları hafif bir vagon taşıyordu. Ülkenin bu bölgesinde 1846 baharı aşırı derecede ıslak olduğundan, yüksek su nedeniyle çok sıkıcı bir yolculuktan sonra Glascow'da Missouri nehrini geçtik.
Zamanı gelince, Missouri hattının karşısındaki Lone Elm adlı bir kampa vardık Bu yerin uygarlığın sınırı olduğu düşünülüyordu, bu kampta kürkle dönen bazı avcılarla karşılaştık ve bize biraz kurutulmuş bufalo eti verdiler ve bize şunu söylediler: Kaliforniya'ya varmadan önce ne acı çekeceğimiz hakkında hiçbir fikrimiz yoktu. Bu tahmin fazlasıyla doğru çıktı - Bu kampta görünürde her türden tek ağaç olan bir Karaağaç ağacı vardı. Zamanında olsam da sahne çocuğunun yalnızlığını asla unutmayacağım. Meseleyi daha da yalnızlaştıran şey, o yıl ovaları geçen diğer gruplar tarafından henüz birleştirilmemiş tek bir aileydik. Yine de ovaları geçmek üzereydik ve daha sonra diğer gruplar da bize katıldı.
Büyük Tuz Gölü'nün kuzey tarafından geçen eski göçmen yolundan ayrıldık ve Hastings adında bir adamın tavsiyesi üzerine güney tarafında bir bozgun bulmayı üstlendik. Asıl sıkıntımız burada başladı, yem için çok az yem bulunan gölün doğusundaki ahşap kanyonlarda yaklaşık bir ay geciktik.
Humboldt nehrinde J. F. Reed ve Snyder adında bir adam tartıştı ve Snyder öldürüldü; Bazıları Reed'in diğerlerini Snyder'ın her halükarda hatalı olduğu için suçlayacağını düşündü Reed, şirketi at sırtında terk etti ve ailesini şirketle yalnız bırakarak, Reed'in zeki ve zeki biri olduğu için bunun tüm parti için her zaman bir talihsizlik olduğunu düşündüm. enerjik adam ve o kalsaydı parti üstesinden gelebilirdi. Daha önce gideceğini ve artık erzak azaldığı için yardım göndermeye çalışacağını söyledi. Şimdi gerçek şu ki, ekip Humboldt nehri üzerindeki bir kum kıyısında "Durdu"; Reed'in takımıydı; Snyder, Graves takımını Reeds'in yanında sürüyordu. Snyder da yardımcı olmak için hemen yan taraftan geldi. Yakında Reed ve Snyder arasında bir tartışma çıktı. Snyder, Reed'e bir isim söyleyip onu öküzle vagon arasında dilin üzerinden vurmaya çalıştığında, Reed dilinin üzerinden atlayıp onu bıçakladı, Snyder birkaç saat içinde öldü. Bayan Reed'in bu ilişkiyle hiçbir ilgisi yoktu ve eğer o olsaydı Snyder ona vurmazdı, çünkü o bir kadına hiç vurmazdı; Bunun için fazla adamdı. Snyders kaybı tüm şirket tarafından yas tutuldu; Yine de Reed birçok kişi tarafından suçlanmadı.
Truckee nehri üzerindeki son kampta, bir tabancanın kazara ateşlenmesi sonucu bir can daha kaybedildi. İki erkek, kayınbiraderi (William Foster ve William Pike) sabah kamp ateşinin yanında silahlarını tutuyorlardı. Birinin diğerine 'tabancamı tut, ben gidip biraz alayım' dediği zaman, onu yenilemek için odun istendi. Nakil sırasında, bir şekilde patladı ve içindekiler sadece iki saat yaşayan talihsiz adamın vücudunda kaldı. Ölüm şimdi onları ürkütmüyordu. Kendi ihtiyaçlarıyla, O'nun varlığına kulak veremeyecek kadar meşguldüler, çıplak edepten de öte. İlk ölülerini bir tabut ve kefen içinde masonik törenlerle gömmüşler, ikincilerini ise sadece bir kefen ve altında ve üstünde bir tahta ile gömmüşlerdi. Son adam kelimenin tam anlamıyla tozdan toza gömüldü, kilini onu almak için göğsünü açan büyük ebeveyninkinden ayıracak hiçbir şey yoktu.
Sabah çok soğuktu, yerde yaklaşık bir inç kar vardı. Bu, sığırlarımızı mümkünse eskisinden daha fazla acele etmemize neden oldu. Yola devam ettik ve sonunda bulutlar temizlendi, yükselen zirveleri tam görüşte, göz alabildiğine karla kaplı bıraktı. Bu manzara bizi uzun zamandır aranan Sacramento vadisine girmekten neredeyse umutsuzluğa düşürdü; ama başarısız sığırlarımızın neredeyse boş vagonlarımızı çekebileceği kadar hızlı ilerledik. Sonunda Truckee Gölü yakınlarındaki ana sırtın eteğine ulaştık. Gün batımıydı. Hava gecenin erken saatlerinde açıktı; ama ayın etrafındaki büyük bir daire, haklı olarak varsaydığımız gibi, yaklaşan bir fırtınayı gösteriyordu. Gün ışığı sadece en büyük korkularımızı doğrulamak için geldi. Henüz yol almamız gereken o korkunç zirvede kar hızla yağıyordu.
Buna rağmen karşıya geçmek için erkenden yola çıktık. Bir ya da iki mil yol kat ettik - kar derinleşiyordu. Sonunda vagonların aksına kadar gelmişti. Artık onları bırakmaya, öküzlere battaniyeler sarmaya ve ilerlemeye karar verdik; ama öküzleri topladığımızda ilerlemek imkansızdı; önce karın derinliği nedeniyle, sonra yolu bulamadığımız için; bu yüzden arabalara otostop çektik ve tekrar vadiye döndük, orada sağanak yağmur yağdığını gördük.Bir kulübeyi ele geçirdik ve içinde bir ateş yaktık, ancak çam dalları yağmurdan zayıf bir sığınaktı, bu yüzden büyükbaş hayvanlarımızı çevirdik ve geceyi geçirmek için vagon örtülerimizin altına yattık. Geceleyin temizlendi ve bu bize umut verdi; ülkeyi o kadar az tanıyorduk ki, vadideki yağmurun da dağdaki yağmur olduğuna ve belki de üzerinden geçelim diye karı döveceğine inanacaktık. Bunda feci şekilde yanıldık.
Geçen ayın 31'inde bu yere geldik, kar yağdı, geçide gittik, kar o kadar derindi ki yolu bulamadık, zirveden 3 mil sonra göldeki bu gecekonduya geri döndük. Stanton biz buraya geldikten bir gün sonra geldi, ekiplerimizi ve vagonlarımızı tekrar aldık ve Stanton'la birlikte geçmek için başarısız bir girişimde bulunduk gecekonduya döndük, burada olduğumuz süre boyunca kar yağmaya devam ediyor şimdi sığırlarımızın çoğunu öldürdük bir sonraki bahara kadar burada kalmak ve ekmek ya da tuz olmadan fakir sığır etiyle yaşamak zorunda olmak, sekiz gün boyunca çok az aralıkla kar yağdı, buraya varışımızın ardından bu güne kadar zamanın geri kalanı açıktı ve geceleri kar dondurucu hoştu neredeyse vadilerden gitti.
1846 Kasım'ının ilk günü, ana sırtın ilki olduğu kanıtlanan yere vardık ve şimdi Donner Gölü olarak adlandırılan şeyin eteğinde kamp kurduk. , gün ışığında başladık, ancak kısa süre sonra, biz ilerledikçe karın derinliğinin arttığını gördük ve yaklaşık iki mil yol kat ettikten sonra, o kadar derindi ki, sığırlar daha ileri gidemedi ve işleri daha da kötüleştirmek için başka bir fırtına başladı, bu yüzden geri döndük. önceki gece göldeki kampa adımlarımız.
En büyük ağabeyim çok zayıftı ve neredeyse ölümün eşiğindeydi ve annem Breens'e gitti ve küçük bir et parçası için yalvardı; sadece birkaç ağız dolusu. Bu Bay Breen tarafından kaydedilen tarihte. Küçük et parçasını hatırlıyorum; annem yarısını ölmekte olan kardeşime verdi ve o yedi, içi boş bir ölüm gurultulu horlama ile uykuya daldı ve ses kesildiğinde ona gittim ve o ölmüştü - benim gözümde açlıktan ölmüştü. . Annem onun öleceğini bilseydi, o da açlıktan ölürken etin dengesini ona vereceğini söyledi.
Bir gün bir adam Mrs. Breen'in kulübesinin kar basamaklarından indi ve kapıdan içeri girdi. Çabucak büyütüldü ve sığır ve deriden yapılmış bir et suyu... cansız dudaklarına kondu. Onu canlandırdı, böylece konuştu. Kiralık bir şofördü. Hayatı kimse için değerli değildi. O'nunla lokmalarını paylaşacak olanlar, bolluk diyarında idiler. İnce dükkânına yeni bir çağrı yapıldığında ve çocuklarını düşündüğünde, elindekileri tutamayacağını hissettiğini söyledi... Kapılarına düşen adam onlarla birlikte öldü.
17 Ocak Pazar: Eliza bu sabah buraya geldi, onu tekrar Graves'e gönderdi. Lanthrom dün gece çılgın.
19 Ocak Salı: Uzun bacaklı ve Edward dün gece Delay'in üzerine tütün döktüğü etleri yiyerek hastalandılar.
21 Ocak Perşembe: Dantean bu sabah Eliza ile geldi, deri yemeyecek. FRS Reed, onları yaşaması veya ölmesi için geri gönderdi.
27 Ocak Çarşamba: Keseberg hasta ve Lanthrom tüm zamanını yatakta yatıyor.
30 Ocak Cumartesi: Maaşları ödeninceye kadar Bayan Reed'in mallarına el konulan Mezarlar, kendisinin ve ailesinin yaşamak zorunda olduğu derileri de aldı.
31 Ocak Pazar: Lantron Murphy dün gece öldü.
5 Şubat Cuma: Peggy hepimiz açlıktan öleceğiz korkusuyla çok huzursuz, biraz etimiz kaldı ve 3 derinin sadece bir kısmı Bayan Reed'i desteklemek zorunda, bir posttan başka bir şeyi kalmadı ve Graves gecekondusunda... Eddy'nin çocuğu (Margaret), dün gece öldü.
6 Şubat Cumartesi: Murphy halkı veya Keseberg, deri yiyemediklerini söylüyor. Keşke onlara yetseydik.
7 Şubat Pazar: William McCutcheon'un çocuğu (Harriet) bu ayın 2'sinde öldü.
8 Şubat Pazartesi: Spitzer dün gece öldü. Bayan Eddy ayın 7'si gecesi öldü.
10 Şubat Çarşamba: Milt Elliott dün gece öldü... Graves için ödünç et almaya çalışan Denton'ın verecek hiçbir şeyi yoktu, ancak derileri tamamen tükendi ama biraz derimiz var, neredeyse tamamen yiyip bitiriyor.
Kampları, şimdi Donner olarak adlandırılan gölün doğu ucundan yaklaşık altmış metre uzaktaydı. Kar, on iki ila on dört fit derinliğindeydi ve her şeyi kaplıyordu. Suyun olduğu yerde geniş, temiz bir kar tabakası vardı. Kimse bizi karşılamaya gelmedi ama yaklaşıp bağırdığımızda kabinlerden yuvarlanarak çıktılar. Korkunç görünen bir manzaraydılar - beyaz ve aç görünen bir sürü, size söyleyebilirim. Bizi gördüklerine çok sevindiler. Her nasılsa korkunç bir şekilde üstlendiler. Erkekler, kadınlar ve çocuklar ağlıyor ve dua ediyor.
Biraz orada kaldıktan sonra bize aylarca nasıl acı çektiğini anlattılar. Yiyeceklerin hepsi gitti ve ölüm onları her tarafa götürüyor. Sonra bizi kulübelerine götürdüler ve gidenlerin cesetlerini gördük. Etin çoğu soyulmuş ve yenmiştir. Geri kalanı çürüktü. Sadece korkunçtu. On tanesi çoktan ölmüştü ve diğerlerinden bazılarının gittiğini görebiliyorduk. Yemek yiyemeyecek kadar zayıflardı ve erzaklarımız yetersiz olduğundan, onları bırakıp daha güçlü olanlara bakmanın en iyisi olduğunu düşündük.
Ateşleri karı hatırı sayılır bir derinliğe kadar eritmişti ve karlar onun üzerindeki kıyıda yatıyorlardı. Böylece, ihtiyaç duyduklarından daha az ısıya sahip oldular ve topladığı yakıtı yakması için yerleştirmekte biraz zorlandılar... Ateş o kadar uzağa batmıştı ki, son anda sıcaklığının çok azını hissetmişlerdi. iki gece ve gözlerini sadece donuk bir parıltı yaydığı kar çukuruna indirerek, sevgili toprak ananın hoş yüzünü gördüğünü sandı. Ondan uzun ve dondurucu bir ayrılıktan sonra, bu çok canlandırıcı bir manzaraydı! Hemen en büyük oğlunu uyandırdı ve büyük zorluklarla ve tekrarlanan tezahürat ve cesaretlendirme sözleriyle, ona, düşmüş ağaç tepelerinden birinin yanına inmesini istediğini anlamasını sağladı. bir tür merdiven ve çıplak toprağa ulaşıp ulaşamayacaklarını ve hepsinin aşağı inmesinin mümkün olup olmadığını görün. İlk başta ona baktığı boş sessizlikten korktu, ama uzun uzun, ona defalarca söyledikten sonra, 'evet anne' dedi ve gitti. Dibe güvenli bir şekilde ulaştı ve şimdi onunla konuştu. Ayaklarının altında çıplak kuru toprak vardı; hava sıcaktı ve onun aşağı inmesini diledi. Bebeğini bazı uyuyanların yanına koydu ve aşağı indi. Hemen hepsini indirmeye karar verdi. ... İkna ederek, yalvararak, cesaretlendirerek ve kendi yardımıyla hepsini bu rahat barınağa yerleştirdi. Bu kaldırma sırasında başka bir çocuk ölü bulundu. Nispeten iyi durumda yola çıkan ama bir deri bir kemik ve sersemlemiş olmayan genç bir kız kardeşi vardı. Ateşin sıcaklığı onu canlandırdı ve canlandırdı ve kardeşini özleyip onun öldüğünü öğrendiğinde Bay B.'ye yukarı çıkıp ondan bir parça kesmesi, yemesi için yalvardı. 'Ey soğuk,' diye haykırdı dehşete düşmüş kadın, 'elbette kendi kardeşini yemeyeceksin.' 'Ah evet yapacağım. Yapın Bay Breen, çok açım ve kulübede babamla amcayı yedik!' Adam onun yalvarışına karşı koymaya cesaret edemedi; diye düşündü, Hayatı kurtulabilecekken ölürse, sorumluluk bana ait olur! Korkunç göreve yükseldi. Korkudan donan karısı yüzünü ellerinin arasına aldı ve yukarı bakamadı. Onun dönüşünün ve ateşle ilgili bir şeylerin döndüğünün bilincindeydi; ama her şey yeniden sessizliğe gömülene kadar gözlerini açmaya cesaret edemedi. Kocası, başkalarının yararlandığı bir yaşamı sürdürme aracını reddetmekle belki de yanıldıklarını belirtti; ama öneriyi o kadar korkuyla bir kenara koydu ki, hiçbir zaman yenilenmedi ya da ailesinden hiçbiri tarafından uygulanmadı.
California Dağları'ndaki bahtsız göçmenlerin imdadına koşan bir grup insandan daha sarsıcı bir sahne hayal edilemez. Ölenlerin ve hala hayatta kalan sefiller tarafından yutulanların kemikleri, çadırlarının ve kulübelerinin etrafında yatıyordu. Etlerinin yarısı parçalanmış erkek, kadın ve çocuk bedenleri her tarafta yatıyordu. Bir kadın, henüz ölmüş olan kocasının vücudunun yanında oturmuş, dilini yiyip bitiriyordu; çoktan çıkarmış, kızartmış ve yemiş kalbi! Kızı, babanın etini, annenin çocuklarının etini, çocukları ise baba ve annenin etini yerken görüldü. Hayatta kalanların bir deri bir kemik, vahşi ve korkunç görünümü, sahnenin dehşetini daha da artırdı. Dil, bu sefil ve acınası varlıkların zihinlerinde birkaç hafta süren korkunç ıstırabın yarattığı korkunç değişikliği tarif edemez. Bir ay öncesine kadar insan eti yemeyi ya da kendi hayatlarını korumak için arkadaşlarını ve akrabalarını öldürmeyi düşünmekten ürperip midesi bulananlar, şimdi bu eylemlerin kendilerine sağladığı en korkunç ölümlerden kaçma fırsatına bakıyorlardı. onlar adına ilahi bir müdahale olarak. Bir sonraki ve sonraki öğünler için kasvetli kamp ateşlerinin etrafında kasvetli bir şekilde oturduklarından, hesaplamalar soğukkanlılıkla yapıldı. Korkunç cinayet suçunu önlemek için çeşitli çareler tasarlandı, ancak sonunda daha uzun yaşama iddiası en az olanları öldürmeye karar verdiler. Ancak tam o anda, sanki İlahi enterpolasyonla, bazıları öldü, bu da geri kalanına geçici bir rahatlama sağladı. Bazıları sefil kaderleri için Tanrı'ya lanetler okuyarak ölümün kollarına atılırken, diğerlerinin son fısıltıları Yüce Allah'a dualar ve övgü ilahileriydi.
İlk birkaç ölümden sonra, ancak bireysel kendini koruma düşüncesinin tümü galip geldi. Doğal sevgi pınarları kurudu. Bir zamanlar eş, ebeveyn ve evlat sevgisiyle titreyen kordonlar koptu ve her biri, diğerlerinin kaderine bakılmaksızın, yaklaşan felaketten kaçmak için kararlı görünüyordu. Bir zamanlar kamplarını ziyaret eden vahşi, düşmanca dağ Kızılderilileri bile onlara acıdı ve beyazlara karşı düşmanca duygularının doğal dürtüsünü takip etmek ve kolayca yapabilecekleri gibi onları yok etmek yerine, kendi kıt yiyecek kaynaklarını onlarla paylaştı.
Muhacirler o kadar değişti ki, gönderilenler yiyecekle geldiğinde, bazıları onu bir kenara attı ve hala kalan kokuşmuş insan etini tercih ediyor gibiydi. Partinin gelmesinden bir gün önce, göçmenlerden biri yanına dört yaşında bir çocuğu aldı ve sabah olmadan hepsini yuttu; ve ertesi gün öğleden önce aynı yaşta başka bir tane daha yiyin.
Bu talihsiz insanlardan birkaçının daha kurtulmuş olabileceği, ancak mülklerinden ayrılmama kararlılıkları nedeniyle olabileceği düşünülüyor. İçeri girenlerin bir kısmı, paralarını ve diğer eşyalarını o kadar yüklediler ki, altlarına battı ve yolda öldüler. En iyi hesaplara göre, kırk üçü açlıktan öldü. Esas olarak Missouri'nin Independence semtindendi.
17 Ocak Pazar: Eliza bu sabah buraya geldi, onu tekrar Graves'e gönderdi. Graves için ödünç et almaya çalışan Denton'ın verecek hiçbir şeyi yoktu, ancak derileri tamamen tükendi ama biraz derimiz var, neredeyse tamamen tükendi.
Breen Tarihi, Aile Arması ve Arması
İrlandaca adı Breen, Gaelic Mac Braoin veya O Braoin'den evrimleşmiştir.
4'lü Kahve Fincanı ve Anahtarlık Seti
$69.95 $48.95
Breen ailesinin Erken Kökenleri
Breen soyadı ilk olarak, Güneydoğu İrlanda'da Leinster eyaletinde bulunan ve ailenin Heremon soyundan geldiği ve doğrudan torunları olduğunu iddia eden eski Osraige Krallığı (Ossory) olan County Kilkenny'de (İrlandaca: Cill Chainnigh) bulundu. Dokuz Rehine Kralı Niall'ın. Brawney Lordları [1] olarak biliniyorlardı ve 1172'de Strongbow, Earl of Pembroke'un Anglo Norman istilasıyla topraklarını kaybetmek zorunda kalana kadar Knocktopher, Kilkenny yakınlarında oturan bir Ossory septi (Klan) idiler. Daha sonra dağıldılar. İrlanda boyunca.
Arması ve Soyadı Tarihi Paketi
$24.95 $21.20
Breen ailesinin Erken Tarihi
Bu web sayfası, Breen araştırmamızın yalnızca küçük bir bölümünü göstermektedir. 1303, 1324, 1560 ve 1625 yıllarını kapsayan 185 kelime (13 satırlık metin) tüm PDF Genişletilmiş Tarih ürünlerimizde ve mümkün olan her yerde basılı ürünlerimizde Erken Breen Tarihi başlığı altında yer almaktadır.
Unisex Arması Kapşonlu Sweatshirt
Breen Yazım Varyasyonları
İrlandalı isimler Orta Çağ'da nadiren tutarlı bir şekilde yazıldı. Breen adının o zamandan kalma yazım varyasyonları arasında Breen, Breene, Brean, Breane, Bruen, Brawney, O'Breen, O'Braoin ve daha pek çok şey bulunur.
Breen ailesinin ilk ileri gelenleri (1700 öncesi)
Diğer 48 kelime (3 satırlık metin), tüm PDF Genişletilmiş Tarih ürünlerimizde ve mümkün olan yerlerde basılı ürünlerimizde Erken Breen Önemleri başlığı altında yer almaktadır.
Breen göçü +
Bu aile adının ilk yerleşimcilerinden bazıları şunlardı:
18. Yüzyılda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Breen Yerleşimcileri
- 1755'te Massachusetts'e inen 3 yaşındaki Elizabth Breen [2]
- John Batiss Breen, 6 yaşında, 1755'te Massachusetts'e geldi [2]
- John Breen, 15 yaşında, 1755'te Massachusetts'e ayak bastı [2]
- 1755'te Massachusetts'e gelen 17 yaşındaki Joseph Breen [2]
- 1755'te Massachusetts'e inen 10 yaşındaki Molly Breen [2]
- . (Daha fazlasını mümkün olan her yerde tüm PDF Genişletilmiş Geçmiş ürünlerimizde ve basılı ürünlerimizde bulabilirsiniz.)
19. Yüzyılda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Breen Yerleşimcileri
- 1812'de Delaware'de kayıtlara geçen Francis Breen
- 1812'de Philadelphia, Pennsylvania'ya gelen Francis Breen [2]
- 1824'te Charleston, Güney Carolina'ya inen Philip Breen [2]
- 1825'te New York'a ayak basan William Breen [2]
- Philip Breen ve eşi Anne, 1830'da Güney Carolina'daki Charles Town [Charleston]'da vatandaşlığa alındı
- . (Daha fazlasını mümkün olan her yerde tüm PDF Genişletilmiş Geçmiş ürünlerimizde ve basılı ürünlerimizde bulabilirsiniz.)
Kanada'ya Breen göçü +
Bu aile adının ilk yerleşimcilerinden bazıları şunlardı:
19. Yüzyılda Kanada'daki Breen Yerleşimcileri
- Thomas Breen, 30 yaşında, bir işçi, 1834'te Dublin, İrlanda'dan "quotEdwin" gemisiyle Saint John, New Brunswick'e geldi.
- 27 yaşındaki Eliza Breen, 1834'te Dublin, İrlanda'dan "quotEdwin" gemisiyle Saint John, New Brunswick'e geldi
- 6 yaşındaki Ann Breen, 1834'te Dublin, İrlanda'dan "quotEdwin" gemisiyle Saint John, New Brunswick'e geldi
- 4 yaşındaki Patrick Breen, 1834'te Dublin, İrlanda'dan "quotEdwin" gemisiyle Saint John, New Brunswick'e geldi
- 1842'de Nova Scotia'ya gelen James Breen
- . (Daha fazlasını mümkün olan her yerde tüm PDF Genişletilmiş Geçmiş ürünlerimizde ve basılı ürünlerimizde bulabilirsiniz.)
Avustralya'ya Breen göçü +
Avustralya'ya göç, hükümlülerin, tüccarların ve ilk yerleşimcilerin İlk Filolarını izledi. Erken göçmenler şunları içerir:
19. Yüzyılda Avustralya'da Breen Yerleşimciler
- Bay Martin Breen, (d. 1798), 25 yaşında, İrlandalı bir çiftçi ve Tipperary, İrlanda'da olduğu için 7 yıl mahkûm edildi ve İrlandalı isyancı, 28 Eylül 1823'te "Forbes Kalesi" ile nakledildi ve Yeni Güney Galler, Avustralya'ya vardı, 1830'da öldü [3]
- Bay Michael Breen, (d. 1786), 40 yaşında, İrlanda Tipperary'de hırsızlıktan 7 yıl hüküm giyen İrlandalı bir çiftlik işçisi, 28 Ekim 1826'da "Boyne" gemisine bindirildi ve Avustralya, Yeni Güney Galler'e vardı[4]
- 1850'de "Countess of Yarborough" gemisiyle Avustralya'nın Adelaide kentine gelen John Breen [5]
- 22 yaşında bir çiftlik hizmetçisi olan Mary Breen, 1853'te "Epaminondas" [6] gemisiyle Güney Avustralya'ya geldi.
- 1853'te "Epaminondas" gemisiyle Güney Avustralya'ya gelen 19 yaşındaki bir çiftlik hizmetçisi olan Catherine Breen [6]
Yeni Zelanda'ya Breen göçü +
Yeni Zelanda'ya göç, Kaptan Cook (1769-70) gibi Avrupalı kaşiflerin izinden gitti: ilk önce denizciler, balina avcıları, misyonerler ve tüccarlar geldi. 1838'de İngiliz Yeni Zelanda Şirketi, Maori kabilelerinden toprak satın almaya ve yerleşimcilere satmaya başlamıştı ve 1840'ta Waitangi Antlaşması'ndan sonra birçok İngiliz aile, başlamak için İngiltere'den Aotearoa'ya altı aylık zorlu bir yolculuğa çıktı. yeni bir hayat. Erken göçmenler şunları içerir:
19. Yüzyılda Yeni Zelanda'daki Breen Yerleşimcileri
- 1872'de "Schiehallion" gemisiyle Wellington, Yeni Zelanda'ya gelen 32 yaşındaki Michael Breen
- John Breen, (d. 1845), 30 yaşında, 18 Kasım 1874'te "Rakaia" gemisiyle yola çıkan İngiliz işçi, 7 Şubat 1875'te Lyttelton, Canterbury, Yeni Zelanda'ya varıyor.
- Andrew Breen, 23 yaşında, bir işçi, 1875'te "Clarence" gemisiyle Hawkes Körfezi'ne geldi
- John Breen, 24 yaşında, bir işçi, 1877'de "Hurunui" gemisiyle Wellington, Yeni Zelanda'ya geldi.
- 20 yaşında bir aşçı olan Bessy Breen, 1878'de "Gainsborough" gemisiyle Nelson, Yeni Zelanda'ya geldi.
Breen adının çağdaş ileri gelenleri (1700 sonrası) +
- Gary Breen (d. 1973), İrlandalı futbolcu
- Dan Breen (1894-1969), İrlanda'nın bağımsızlık mücadelesinde önemli bir rol oynayan IRA'nın 3. Tipperary Tugayı'nın (1923) Genel Komutanı
- James Breen (1826-1866), İngiliz astronom, Hugh Breen'in ikinci oğlu, kıdemli, Greenwich Kraliyet Gözlemevi'ndeki ay indirgemelerini denetleyen [7]
- Bayan Joanne Marie Breen R.V.M., İngiliz Polis Memurluğu, Kraliyet Victorian Madalyası (Gümüş) ile 29 Aralık 2018'de, Metropolitan Polisi ile Kraliyet ve Uzman Koruma hizmetleri için atandı [8]
- Bobby Breen (1927-2016), Kanada doğumlu, Amerikalı aktör ve şarkıcı Isadore Borsuk doğumlu
- Joseph M. Breen (1897-1978), Kanadalı CFL futbolcusu, Kanada Futbol Onur Listesi'ne girdi (1963)
- Hava Mareşal John Breen CB, OBE (1896-1964), İkinci Dünya Savaşı sırasında RAF'ta İngiliz kıdemli subay
- Stephen Paul Breen (d. 1970), 1998 ve 2009'da Editöryel Karikatür dalında iki kez Pulitzer Ödülü'nü kazanan, ulusal çapta sendikalı Amerikalı karikatürist
- Peter James Breen (d.1947), Avustralyalı politikacı, Yeni Güney Galler parlamentosu üyesi (1999) Marie Breen DBE (1902-1993), Avustralya Senatörü
- . (Mümkün olan her yerde tüm PDF Genişletilmiş Geçmiş ürünlerimizde ve basılı ürünlerimizde 32 önemli isim daha mevcuttur.)
Breen ailesi için Tarihi Olaylar +
Halifax Patlaması
- Bay James Irving'in Breen (1892-1917), Kanada, Nova Scotia, İspanyol Gemi Körfezi'nden HMCS Musquash gemisinde patlamada ölen Kanadalı Able Seaman [9]
- Bay Samuel Gordon's160 Breen (1895-1917), Kanada, Nova Scotia, İspanyol Gemi Körfezi'nden HMCS Musquash gemisinde patlamada ölen Kanadalı Stoker [9]
HMS Kraliyet Meşe
- John Breen, İngiliz Deniz Kuvvetleri ile Royal Marine ile HMS Royal Oak'ta U-47 tarafından torpidolandığında ve battığında batan hayatta kaldı [10]
RMS Lusitania
- Bay James Breen, Liverpool, İngiltere'den İngiliz Lider İtfaiyeci, RMS Lusitania'da çalıştı ve batarken öldü [11]
İlgili Hikayeler +
Breen Sloganı +
Slogan aslında bir savaş çığlığı veya sloganıydı. Sloganlar ilk olarak 14. ve 15. yüzyıllarda silahlarla gösterilmeye başlandı, ancak 17. yüzyıla kadar genel olarak kullanılmadı. Bu nedenle, en eski armalar genellikle bir slogan içermez. Sloganlar nadiren silah bağışının bir parçasını oluştururlar: Çoğu hanedan otoritesi altında, bir slogan armanın isteğe bağlı bir bileşenidir ve birçok aile bir sloganı göstermemeyi tercih ettiğinde isteğe bağlı olarak eklenebilir veya değiştirilebilir.
sloganı: Comnac ve Ceane
Slogan Tercümesi: Hak için Savaş
Seçilmiş Sunumlar:
Breen, P. Virginia Forumu. , Lexington, VA - "William Styron'un Nat Turner İtiraflarının Tarihsel Yeniden Değerlendirilmesi" Mart, 2011
Breen, P. The Economic & Business History Society. , Providence, UR - "Başkan: Oturum 1, Panel B (Kölelik Ekonomisiyle Bağlantılı Bildirilerin Başkanlığı ve Yorumu)" Nisan, 2007
Breen, P. Southwest Texas Popüler Kültür/Amerikan Kültürü Derneği yıllık toplantısı. , Albuquerque, NM - "Nat Turner'ın İtirafı" Şubat, 2007
Lisansüstü Tarih Fakültesi
Aşağıdaki fakülte listesi, aynı zamanda lisansüstü programda ders veren Providence College Tarih ve Klasikler Bölümü'nün tam zamanlı üyelerini temsil etmektedir. Profillerine giderek araştırmaları ve bursları hakkında daha fazla bilgi edinebilirsiniz.
2019 yazından itibaren geçerli olacak yeni müfredat uygulamasının bir parçası olarak, Lisansüstü Tarih Programının her öğrencisine bir fakülte danışmanı atanacaktır. Bu yeni girişim, öğrencilerin yüksek lisans programı boyunca ilerledikçe düzenli rehberlik ve yönlendirme almalarını sağlayacaktır. Katılımcı Enstitü Danışmanları ile çalışmaları ve başarıları hakkında bilgiler aşağıda yer almaktadır.
Dr.Edward Andrews
Tarih Bölümünde Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: Erken Amerika Atlantik dünyası ırk köleliği
Patrick Breen
Tarih Bölümünde Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: Kölelik Afrikalı-Amerikalı Güney 19. Yüzyıl
Dr. Matthew Dowling
Tarih Yardımcı Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: Modern Fransa, Fransız İmparatorluğu
Dr. Vefa Erginbaş
Tarih Bölümünde Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: İslam ve Ortadoğu Tarihi
Robin Greene
Tarih Doçenti
[email protected]
Konsantrasyonlar: Antik Yunan tarihi ve edebiyatı, özellikle Büyük İskender sonrası Antik popüler edebiyat ve popüler kültür
Dr. Thomas Grzebien
Doçent
[email protected]
Konsantrasyonlar: Ortaçağ Avrupası
Dr. Karen Hollanda
Tarih Yardımcı Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: Erken Modern İrlanda, İrlanda Tarihi Erken Modern Avrupa
Dr. Melissa Huber
Tarih Yardımcı Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: Antik Yunan ve Roma Tarihi Kent Tarihi
Dr. Jennifer Illuzzi
Tarih Bölümünde Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: Modern Avrupa Tarihi Roman nüfusu Almanya İtalya
Dr. Colin Jaundrill
Tarih Bölümünde Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: Doğu Asya Tarihi Modern Japonya
Jeff Johnson
Direktör, Tarih Lisansüstü Programı Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: Amerikan Batısı, İşçi Tarihi, Yaldızlı Çağ ve Aşamalı Dönem
Margaret Manchester
Tarih Doçenti
[email protected]
Konsantrasyonlar: Amerikan Dış İlişkileri Soğuk Savaş Modern Ortadoğu Modern Amerikan Kadınları
Dr. Sharon Ann Murphy
Tarih Profesörü, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: 19. ve 20. ABD sosyal, ekonomik ve iş tarihi finans tarihi kölelik
Paul O'Malley
Tarih Yardımcı Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: 19. ve 20. Yüzyıl İrlanda İrlanda Katolikliği Amerika'da İrlanda
Rev. David Orique, O.P.
Tarih Bölümünde Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: Sömürge ve Modern Latin Amerika İber Atlantik Dünya Tarihi
Paul Quinlan
Tarih Profesörü
[email protected]
Konsantrasyonlar: Modern Rusya Modern Doğu Avrupa
Dr. Usame Siddiqui
Tarih Yardımcı Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: Modern Britanya Britanya İmparatorluğu Modern Güney Asya entelektüel tarihi ve ekonomik düşünce tarihi tercüme tarihi
Steven Carl Smith
Tarih Bölümünde Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: Amerikan Devrimi Erken Cumhuriyet Kent Tarihi Medyası
Adrian Weimer
Tarih Bölümünde Doçent, Yüksek Lisans Danışmanı
[email protected]
Konsantrasyonlar: Sömürge Amerikası Erken Modern İngiltere Dini, Siyasi ve Anayasa Tarihi
‘Birth Of A Nation,’ The Historian’s İncelemesi: Bir Bilim Adamı, Parker’'nin Günümüz Filminde Geçmişin Kullanımını Düşünüyor
Editörün Notu: Nate Parker, filminin tarihsel temelleri konusunda ikilemde kaldı. Bir Ulusun Doğuşu1831'deki Nat Turner köle isyanına dayanan bir hikaye anlatıyor. Geçen Pazar gibi yakın bir tarihte Parker, Anderson Cooper'a bir 60 dakika Filmin aslında gerçekliğe dayalı bir kurgu olduğuna dair röportaj. Parker, &ldquoHiçbir zaman tarihsel olarak %100 doğru olan bir film olmadı&rdquo dedi. &ldquoİşte bu yüzden &lsquogerçek bir hikayeye dayanıyor&rsquo diyorlar ve &lsquo, &lsquoGerçek bir hikaye.&rsquo&rdquo demiyor.
Ancak geçen ay Toronto Uluslararası Film Festivali'nde düzenlenen bir basın toplantısında Parker, filminin aslında çok temelli olduğu konusunda ısrar etti. "Benim için tarihsel doğruluk çok önemliydi" dedi ve umduğunu da sözlerine ekledi. Bir Ulusun Doğuşu izleyicileri gerçek hikayeye daha derinden bakmaya yönlendirir. &ldquoDaha fazlasını öğreneceksin&rdquo dedi.
İlgili Hikaye
Nate Parker#039s #039American Skin#039 BET+ Spike Lee EP#039d Filmi İçin Set Gelecek Hafta Yayında!
Bu ruhla, Deadline Providence College'da tarih doçenti olan Patrick H. Breen'den Bir Ulusun Doğuşu tarihçi gözüyle. Breen'in yazarıdır. Toprak Kana Bulanacak: Nat Turner İsyanı'nın Yeni Tarihi2015 yılında Oxford University Press tarafından yayınlandı.
Son Tarihte İzle
Breen'in misyonu, basitçe filmi gerçekleri kontrol etmek ya da "takımı kontrol etmek" değildi, daha çok sinemanın ve güncel toplumsal tartışmanın hizmetinde tarihin kullanımını düzenlemeye yardımcı olmaktı. izledikten sonra Bir Ulusun Doğuşu Boston'da, Breen aşağıdakileri yazdı.
Karşınızda Frederick Douglass&rsquos 1845 Frederick Douglass'ın Hayatının Öyküsü, ünlü kölelik karşıtı William Lloyd Garrison, Douglass'ın kölelikteki yaşamının açıklamasının güvenilirliğine kefil oldu: "Hiçbir şeyin kötü niyetle yazılmadığı, hiçbir şeyin abartılmadığı, hiçbir şeyin onun hayal gücünden çıkarılmadığının tüm ifadelerinde esasen doğru olduğundan eminim. OLDUĞU GİBİ KÖLELİK ile ilgili tek bir gerçeği abartmak yerine gerçeğin gerisinde kalıyor.& rdquo Garrison ve Douglass'a göre, oluşturulabilecek en güçlü kölelik iddianamesi, kurumun açık görüşlü ve dürüst bir tasvirini gerektiriyordu.
İçinde NS Bir Ulusun Doğuşu, Nate Parker farklı bir yol izliyor. Parker, 1831'de Virginia, Southampton County nüfusunun neredeyse yarısını köleleştiren köle sahiplerini kınarken, öfkesi ekrandan fırlıyor. Southampton film için bir ayar sağlarken, Bir Ulusun Doğuşu Turner'ın haçlı seferi, neredeyse iki yüz yıl önce Virginia'nın küçük bir köşesindeki bir kölelik sisteminin yozlaşmalarından çok daha fazlasıdır. Filmin asıl konusu, siyahilerin son dört yüz yılda Amerika'da karşılaştığı tüm korkunç adaletsizliklerdir.
Bir Ulusun Doğuşu açıkça tüm Amerikan tarihinden yararlanır. Filmin sonunda Cherry Turner, Nat'a köle sahiplerinin siyah olmaktan başka bir şey için insanları öldürdüğünü söylediğinde, izleyicilerden sesli bir nefes aldım çünkü sözlerinin bir tweet olabileceğini hemen anladılar #BlackLivesMatter. Bir Ulusun Doğuşu hem köle ticaretinin silmek için çok şey yaptığı Afrika mirasını hem de iç köle ticaretinin dehşetini çağrıştırıyor. Film, özellikle köleliğin mümkün kıldığı ve Yeniden Yapılanma ve Jim Crow dönemi boyunca devam eden sadizm üzerinde duruyor. İzleyicilere, D. W. Griffith gibi beyazların, siyah erkeklerin beyaz kadınlara tecavüz ettiği efsanesini icat edip yaymasından çok önce, beyaz erkeklerin herhangi bir sonuç korkusu olmadan siyah kadınlara tecavüz ettiğini hatırlatıyor.
Nina Simone'un barebone yorumu Garip meyve yüzyıl önce çok korkutucu bir şekilde yaygın olan linç olayına ilişkin tek ima bu değil. Cherry Turner'ın tecavüze uğradıktan sonra şişmiş yüzünün fotoğrafı, 1955 yılında çekilmiş fotoğrafları andırıyor. Jet Emmett Till'in dergisi, 14 yaşındaki çocuğun beyaz bir kadına ıslık çaldığı için işkence edilip öldürülmesinden sonra açık bir tabutta yatan şekli bozulmuş cesedi. Nat Turner'ın okumayı öğrenirken karşılaştığı zorluklar, Amerika'nın ırk ayrımcılığı yapan okullarına sıkışan zavallı siyah öğrencilerin karşılaştığı zorluklarla paraleldir. Turner'ın sahibinin Turner'ın vaazlarından para kazanma yeteneği, bu kadar çok beyazın sömürülen siyahlardan nasıl giderek artan miktarda para kazandığını hatırlatır. Filmin belki de en güçlü sahnesinde, Nat Turner'ın beyaz bir çocuğa düşürdüğü bir oyuncak bebeği geri verdiği için vurulduğunda, çoğu zaman soğuk kalpli bir gaddarlıkla geri ödenen tüm küçük insani iyilikler görülebilir.
Parker'ın Amerika'nın ırkçı geçmişine yönelik suçlaması kısmen güçlü çünkü Amerikan tarihinden çok fazla yararlanıyor, ancak en büyük gücü aynı zamanda en büyük zayıflığı. Parker yapımı Bir Ulusun Doğuşu Amerika'nın hikayesi, ancak bunu yaparken film, 1831'de Southampton'da olanları tasvir etmekte başarısız oluyor.
Nat Turner'ın hikayesinin Parker'ın hikayesine uymayan kısımları&mdash asilerin kadınları ve çocukları kasten hedef almaları, Turner'ın Margaret Whitehead dışında kimseyi kendi eliyle öldürememesi, bir köle isyancı ordusunun gerçekten başaramayan iktidarsızlığı gibi Kudüs'e on mil uzaklıkta ve Turner'ın, isyanın başladığı yerin çok yakınında "küçük bir delikte" keşfedildiğinde nihai teslimiyeti, filmin tamamen dışında bırakılıyor.
Parker'ın Amerika aleyhindeki iddianamesinin diğer kısımları başka yerleri tarif ediyor ama Nat Turner'ın Virginia'sını değil. Örneğin, Parker'ın belirttiği gibi, Southampton'da yüzlerce ölüme yol açan ayrım gözetmeyen linç, aslında gerçekleşmedi. Southampton'da köleler en değerli mülk biçimiydi ve vergi kayıtları, isyan bastırılırken beyazların kabaca üç düzine köleyi öldürdüğünü ortaya koyuyor. Öldürülen bu siyahların bazıları kesinlikle masumdu, ancak isyancıların sayısı doruk noktasında altmış civarındaydı, bu da isyandan sonra öldürülenlerin büyük çoğunluğunun aslında isyancılar veya onların müttefikleri olduğunu gösteriyor. İsyandan sonra siyahlara karşı büyük bir öfke olması şaşırtıcı değildi. Beyaz muhabirlerden biri, başka bir isyanın "güney ülkesindeki ırklarının tamamen yok edilmesine" yol açacağını ve Southampton'ın köle sahiplerinin, öfkeli beyazların servetleri için oluşturduğu tehlikenin farkında olduklarını ve ayrım gözetmeyen cinayetleri durdurmak için ellerinden gelen her şeyi yaptığını kaydetti.
Yönetmenin, Parker'ın tecavüz ve cinsel saldırıdan yargılandığı ve beraat ettiği kendi geçmişine ve tecavüzü isyanın tetikleyicisi olarak kullanmasına ilişkin en tartışmalı kararı bile kanıtlara uymuyor. Filme göre Turner'ın efendisi ve ilk kurbanı olarak sunulan adam Samuel Turner, Turner'ın en iyi arkadaşının karısını başka bir adama pezevenk ettiği için göğsündeki baltayı fazlasıyla hak etmişti. Bu, ilk kez ortaya çıkan köle sahibinin nihai alçalmasına işaret ediyordu. Bir Ulusun Doğuşu bir arkadaş ve köle liderinin bir savunucusu olarak.
Filmde, Samuel Turner'ın acımasız bir sarhoş olurken kişisel yörüngesi, Frederick Douglass'ın filminde başka bir ünlü figür olan Sophia Auld'u hatırlatıyor. Anlatı köleliğin her şeyi, hatta bu iyi kalpli ve iyi niyetli köle sahibinin karısını bile yozlaştırdığını kişileştirdi. Ancak bu noktada Douglass'ın yaklaşımı ile Parker'ın yaklaşımı arasındaki temel fark en açık şekilde ortaya çıkıyor. Auld daha büyük bir temayı temsil edebilir, ancak kişi onun Douglass'ın tarif ettiği kötü sarhoş haline geldiğine güvenir.
Parker'ın hikayesine kimse aynı inanca sahip olamaz. Bu sadece Parker'ın Turner'ın efendisi dediği ve adı aslında Joseph Travis olan adamı doğru dürüst tanımlamamış olması değildir. Bunun yerine, Parker, Turner'ın efendisini tamamen kötüleşmiş bir insan haline getirerek, Nat Turner'ın ilk saldırısını hak edilmiş bir kişisel intikam olarak haklı çıkarır. Turner, yakalandıktan sonra verdiği (ve tam geçerliliğine yönelik zorluklara rağmen mevcut bilim tarafından büyük ölçüde desteklenen) itirafında bunu farklı şekilde tanımladı. Travis çiftliğine yapılan ilk baskını tartışırken, Nat Turner, Travis'in "aslında bir efendi" olduğunu hatırladı," diye ekledi Turner, "Bana yaptığı muameleden şikayet etmek için hiçbir nedenim yoktu. isyanı için yeterli gerekçe sağladı. Bir kölenin bu sistemi reddetmesi için en iğrenç suçları deneyimlemiş olması gerekmez. Bir Ulusun Doğuşu Nate Parker onların güvenini paylaşmış olsaydı farklı bir film olabilirdi.
Patrick Breen
PATRICK BREEN, Warwick ilçesinde çiftçiliğin işgalini takiben, siyasi çevrelerde de aktif ve etkili olan, 26 Aralık 1830'da İrlanda'nın Tipperary ilçesinde doğdu, ebeveynleri James ve Mary (Hays) Breen'di. Evliliklerinin kutlandığı İrlanda. Bayan Breen seçkin bir ailedendi, büyük amcalarından biri İngiliz ordusunda generaldi. Baba tarafından büyükbabası John Breen, İrlanda'da ikamet ediyordu ve tüm hayatını orada geçirdi. Tek çocuğu, evliliğinin ardından İrlanda'da bir çiftliğe yerleşen ve tüm çocukları o ülkede doğan James Breen'di. 1849'da Amerika'ya göç etti ve ertesi yıl ailesi katıldı. Önce New Jersey'e gitti, ancak kısa süre sonra Pennsylvania'daki Bucks ilçesine taşındı ve Northampton kasabasında bulundu. Orada işçi olarak çalışıyordu ve paralı yollarda müteahhitlik yapıyordu. Daha sonra Wrightstown ilçesinde küçük bir çiftlik satın aldı ve daha sonra bu mülkü sattı ve Northampton ilçesinde bir arazi parçası satın aldı. Karısı 1858'de Northampton kasabasında öldü ve daha sonra tekrar evlendi. Yaşlılığında, o ve ikinci karısı, oğlu Patrick ile birlikte evlerini yaptılar ve 1881'de burada öldü. Siyasi görüşlerinde sıkı bir Demokrattı, ancak hiçbir zaman göreve aday olmadı. Hem kendisi hem de Patrick Breen'in annesi, dini inançta Katoliklerdi. Beş çocukları vardı: 1861'den beri Baltimore yakınlarındaki Mount Hope Retreat olarak bilinen manastırda bulunan Patrick Johanna, Spring House'da ölen tanınmış bir çiftçi olan Patrick McNanaman William'ın karısı Maryland Margaret ve karısı olan Elizabeth. New Jersey, Jersey City'den A. Colligan'dan ama ikisi de vefat etti.
Patrick Breen eğitimini anavatanındaki abonelik okullarında sürdürdü ve on dokuz yaşındayken Atlantik'i yeni dünyaya geçti. Dört yıl boyunca bir işçi olarak çalıştı ve daha sonra bir çiftlik kiraladı, evliliğinden sonra iki yıl orada kaldı, 1856'da şu anda üzerinde oturduğu ve Thomas Helm çiftliği olarak bilinen çiftliği satın aldı. O zaman kısmen iyileştirildi, ancak büyük bir ticari çerçeve konut, önemli bir ahır ve tahıl ve hayvan barınağı için gerekli diğer ek binaları inşa etti ve yerini mükemmel bir ekim durumunda tutarak tüm modern ekipmanları ekledi. Genel çiftçiliği takip ediyor ve ürünlerini Philadelphia'da pazarlıyor. Ayrıca bir miktar hayvan yetiştiriyor, iyi bir inek sürüsü besliyor ve sütü mandırada satıyor. Her zaman pratik ve başarılı bir çiftçi olmuştur ve Creamery Company'nin hissedarıdır.
1853 yılının Ocak ayında, Bay Breen, tüm hayatlarını o ülkede geçiren Bay ve Bayan Thomas Maher'in kızı olan İrlanda'da doğan Bayan Catherine Maher ile evlilikte birleşti. Bayan Breen, onunla birlikte Amerika'ya gelen ve daha sonra topluluğunun önde gelen bir ziraatçısı olarak bilinen kardeşi Timothy Maher gibi bir teyze tarafından büyütüldü. Öldü ve Doylestown'a gömüldü. Bay ve Bayan Breen'in ailesinde, on üç yaşında vefat eden Lizzie de dahil olmak üzere altısı çocuklukta ölen dokuz çocuk vardı. Diğerleri: Kasaplık işini takip eden William, geç saatlere kadar ressam olan ve hatırı sayılır bir sanatsal yeteneğe sahip olan Thomas ve bir kasap olan James. Son isim şu anda yaşayan tek kişi. Bayan Catherine Breen, Temmuz 1879'da Katolik kilisesinin inancıyla bu hayattan ayrıldı. 24 Kasım 1881'de Sn.Breen, Temmuz 1846'da İrlanda'da doğan, aynı zamanda 1849'da Amerika'ya geldikleri ülkenin yerlileri olan Michael ve Mary Brahan'ın kızı olan ve Bucks ilçesine yerleşen Bayan Annie Brahan ile evlendi. Babası çalışkan ve çalışkan bir adamdı. Demokrasiye oy verdi ve hem kendisi hem de karısı Katolik inancına sahipti. 1903 yılında seksen yaşında iken, eşinin ölümü ise 1882 yılında, yetmiş beş yaşındayken meydana geldi. Çocukları Annie Kate, merhum Maria, merhum William J. Brennan Bridget'in eşi merhum idi. Bay ve Bayan Breen'in 15 Ocak 1892'de doğan ve 14 Nisan 1892'de ölen John adında bir oğlu vardı.
Bay Breen, erken siyasi desteğini Demokrasiye verdi, ancak isyanın başlangıcında, Cumhuriyet ilkelerinin bir şampiyonu oldu. Dünya tarihi ile ilgili tüm sorular hakkında derinlemesine bilgi sahibidir. Her zaman siyasetle aktif olarak ilgilendi, seçim yargıçlığı yaptı ve 1892'de Bucks ilçesinde üç yıl boyunca kendisine güvenilir ve seçmenlerini tatmin edici bir şekilde hizmet veren çeyrek oturum katipliği pozisyonunu doldurmak için seçildi. 1879'da yasama organı tarafından Harrisburg'daki sermaye için mühendis pozisyonuna atandı ve iki yıl boyunca bu kapasitede hareket etti. İlk erkekliğinden günümüze kadar yaşadığı ilçede geniş ve elverişli bir tanıdığı vardır.
Davis, William W.H., AM Bucks County Tarihi, Pensilvanya [New York-Chicago: The Lewis PublishingCompany, 1905] Cilt III
'Irkların Savaşı': Nefret dolu bir ideoloji Amerikan tarihi boyunca nasıl yankılanıyor?
Beyaz mafya, Colfax'a at sürdüğünde, Paskalya 1873'te öğlen vaktiydi.
Beş ay önce, Louisiana, İç Savaşın sona ermesinden ve siyah erkek oy hakkının başlamasından bu yana ikinci seçimini yapmıştı. Ancak bazı beyazlar sonucu tanımayı reddetmişti ve eski Konfederasyon askerleri eyalet çapında ırksal şiddet eylemleri gerçekleştirmişti.
Colfax yakınlarında eski bir köle vurularak öldürüldüğünde, yaklaşık 150 siyah adam federal birlikleri beklemek için nehir kasabasının adliye binasına sığındı.
Bunun yerine, mafya tarafından karşılandılar.
Charles Lane'in "Özgürlüğün Öldüğü Gün"e göre, bir Ku Klux Klan lideri mafyaya, "Çocuklar, bu beyazların üstünlüğü için bir mücadele" dedi.
Küçük bir top da dahil olmak üzere üstün silahlarla donanmış mafya, adliye binasını ateşe verdi ve ortaya çıkan herkesi vurdu. Bazı siyahlar mendil sallayarak teslim olmaya çalıştığında, biçildiler ve kalıntılarına saygısızlık edildi. Washington Post editör yazarı Lane'e göre, 62 ila 81 Afrikalı Amerikalı öldürüldü.
New York Times'ta "IRKLARIN SAVAŞI" bir manşet ilan edildi.
Colfax Katliamı, bilineceği gibi, Amerika'daki uzun ve kanlı “ırk savaşı” tarihinin bir bölümüdür. Irkçı görüşlerin en radikalidir: Beyazların yok olma tehlikesiyle karşı karşıya olduğu inancıyla yönlendirilen kıyamet ideolojisi.
İdeoloji Yeniden Yapılanma sırasında zirveye ulaşmış olsa da, Klan Güney'de yeni özgürleşmiş siyahların ilerlemelerini geri döndürmek için terör uygulamaya başladığında, bugün hala çok canlı.
Son beş yılda, Amerika Birleşik Devletleri'nde beyaz üstünlüğü yükselirken, uzmanlar bir ırk savaşını kıvılcım çıkarmaya yönelik girişimlerde veya komplolarda bir artış olduğunu söylüyor.
Dylann Roof'un 2015'te Charleston'daki bir İncil çalışmasında dokuz Afrikalı Amerikalıyı katletmesinden, 2017'de New York'ta nefretle beslenen bir kılıç saldırısına ve bu Ağustos'ta Las Vegas'ta bomba yaptığı iddia edilen bir neo-Nazi'nin tutuklanmasına kadar uzanıyor. “bir ırk savaşına yardım etmek” için.
ADL'de aşırı sağcılık konusunda uzman olan Mark Pitcavage, ırk savaşı fikrini sert beyaz üstünlüğünün “temel”i olarak nitelendiren, “Bu tür bir düşünme ya da hayal kurma geleneği var” dedi.
Amerikan Üniversitesi'nde profesör ve "Stamped" kitabının yazarı Ibram X. Kendi, ırk savaşı fikrinin, Yeniden Yapılanma veya daha yakın zamanda Black Lives Matter hareketi gibi "beyaz ırkçılığa karşı yoğun aktivizm anlarında" yeniden yüzeye çıkma eğiliminde olduğunu söyledi. Baştan: Amerika'da Irkçı Fikirlerin Kesin Tarihi” ve “Nasıl Irkçılık Karşıtı Olunur?” Beyaz ırkçılığın savunucuları kendilerini kurbanlar olarak resmederek, çok sayıda beyaz insanı örgütlerine katmayı başardılar.
ABD'den daha eski bir tehdit
Providence Koleji'nde tarih profesörü olan Patrick Breen'e göre, kavram ülkeden daha eski, kölelikle değil, beyaz kolonistlerin Yerli Amerikalıların sayısından daha fazla olma endişesiyle başlıyor.
"Kızılderililer birleşirse soykırım olacağı endişesi vardı" dedi.
Bu korku daha sonra yüzyıllardır süren şiddeti körüklemeye yardımcı oldu karşısında Yerli Amerikalılar.
Köleleştirilmiş Afrikalıların 1619'da İngiliz kolonisi Virginia'ya gelmesiyle birlikte, aynı korku çok geçmeden siyahları, özellikle de 19. yüzyılın başlarında kölelerin sayıca beyazlardan fazla veya neredeyse sayıca fazla olduğu Güney Carolina, Mississippi ve Louisiana gibi eyaletlerde hedeflendi. .
Breen, 1804'te eski Fransız köle kolonisinden kaçmamış beyazların katledilmesiyle sona eren Haiti Devrimi'nin birçok Amerikalı köle sahibini korkuttuğunu söyledi.
"Kendilerine anlattıkları hikaye -ki bu tam olarak doğru değil- siyahların kontrolü ele geçirmesi ve ister istemez beyazları öldürmeye başlamasıydı" dedi.
Pitcavage, “İç Savaştan önce, siyahların beyazların kontrolü altında olmadığı bir durum olmadıkça beyazların ve siyahların birlikte yaşayamayacağını savunan insanlar vardı” dedi. “Özgürlüğünüz varsa, kaçınılmaz olarak ırk savaşınızın olacağını savundular.”
Amerikalı köle sahipleri, 1831'de Nat Turner'ın Virginia'daki isyanının ardından beyazların 120 siyahı öldürmesi gibi, isyanları bastırmak ve güçlerini korumak için Birleşik Devletler'deki bu bir ırk savaşı tehdidini kullandılar.
Ancak bazı köle sahipleri, “The Land Shall Be Deluged in Blood: A New History of the Nat Turner”ın yazarı Breen'e göre, muhtemel sonuç Afrika kökenli Amerikalıların yok edilmesi olacağı için bir ırk savaşı konuşmasını bastırmaya çalıştı. İsyan.”
“En büyük korkuları, ırk savaşının olacağı ve tüm mallarını kaybedecekleriydi” dedi.
John Brown, Kansas'ta ve ardından Virginia'da kölelik karşıtı baskınlar başlattığında, İç Savaş'a kadar bu fikir yeniden alevlendi.
Breen, "John Brown temelde 'bir ırk savaşı başlatabiliriz' diyor. Bu fikir Afrikalı Amerikalılara pek çekici gelmedi, ancak baskınlar yine de Güneylilerin korkularını artırdı.
Bu korku, İç Savaş sırasında, birçok beyaz Güneyli'nin kölelerini geride bırakarak savaşmaya gittiği zaman yoğunlaştı.
Breen, “Ülke cephesinde dört milyon köle ve birkaç beyaz adam var” dedi. "Bir ırk savaşı olasılığı kesinlikle bir endişe."
Aynı endişeyi paylaşan Abraham Lincoln'den başkası değildi. Breen, cumhurbaşkanının Güney'deki kölelerin gerilla savaşının Kuzey'i bir arada tutmayı zorlaştıracağından korktuğunu söyledi. Bunun yerine, Lincoln köleleri Güney'den kaçmaya ve Birlik için savaşmaya teşvik etti.
'Hükümeti geri alın'
İç Savaş sona erdiğinde, binlerce Birlik askeri düzeni sağlamak için Güney'de kaldı.
Breen, silahlı Afro-Amerikalı askerlerin varlığının beyaz Güneylilerin bir ırk savaşı korkularını körüklediğini ve siyahların beyazları katletmek üzere olduklarına dair yanlış söylentilere yol açtığını söyledi.
Bunun yerine, esas olarak katliamı yapanlar beyazlardı - özellikle eski Konfederasyon askerleri tarafından yaratılan Klan.
Lane, "O zamanlar 'ırk savaşı' terimi kullanılmadı, ancak eşdeğeri olan 'ırkların savaşı' çok havadaydı, dedi. "Sık sık Yeniden Yapılanma'ya ve özellikle siyahların oy haklarına, bunun bir ırk savaşını tetikleyeceği gerekçesiyle karşı çıktığını duyarsınız."
Colfax'ta, siyah milislerin şiddeti önlemek için beyazlardan silahlara el koyma çabaları, Lane'e göre, yalnızca siyahların bir saldırı hazırladığına dair yanlış iddiaları besledi. Sonra beyazlar “[siyahları] adliyeden atmak ve 'hükümeti geri almak' için bir savaş başlattı” dedi.
1876'ya gelindiğinde, Klan şiddeti ve Jim Crow yasaları siyahların oylarını bastırdığı ve beyaz Demokratların iktidarı geri almasına izin verdiği için Güney'de tam olarak olan buydu.
'Beyaz kadınlar korunmalı'
Breen, beyazların bir kez daha kontrolü ele geçirmesiyle, artık siyahların gerçek bir ırk savaşı yürütme tehdidi olmadığını söyledi. Böylece Güneyli beyazlar, Afrikalı Amerikalıları başka bir tür tehdit olarak tasvir etmeye başladılar.
“Irk savaşı artık güçlü bir motive edici değil” dedi. "Güçlü bir motivasyon kaynağı, siyahları güneyin cinsel protokolü içinde tutmaya çalışmaktır: 'Beyaz kadınlar korunmalı'.
NAACP'ye göre, 1882'den 1968'e kadar, Amerika Birleşik Devletleri'nde, başta Güney'deki siyah erkekler olmak üzere yaklaşık 3.500 Afrikalı Amerikalı linç edildi. Sahte tecavüz suçlamaları nedeniyle birçoğu öldürüldü. Belki de Amerika'nın en rezil linçinde, Emmett Till, iddiaya göre beyaz bir kadına ıslık çaldığı için öldürüldü.
Kendi'ye göre, bazen ırk savaşı kaygıları askeri ya da cinsel değil ekonomikti.
"Siyahların beyazlara karşı savaştığı projeksiyonu, Tulsa'daki 'Black Wall Street'i ve Fla.'nın yükselen siyah kasabası Rosewood'u yok etmek için desteği harekete geçirmek için kullanıldı" dedi.
Kendi ve Breen, Martin Luther King Jr. gibi liderlerin çabalarını barışçıl olarak göstermekte zorlandıkları medeni haklar döneminde ulusal konuşmalardan ırk savaşının büyük ölçüde silindiğini söyledi. Aynı zamanda, beyaz üstünlüğü daha az ana akım haline geldi.
Bununla birlikte, bu sivil haklar liderlerinin çoğu öldürüldükten sonra, daha militan Kara Güç hareketinin yükselişi, beyaz üstünlükçüleri yeniden bir ırk savaşı konusunda uyarmaya ve bazı durumlarda kıvılcım çıkarmaya çalıştı.
Kendi, Black Power hareketinden, “Beyaz ırkçılığına karşı oldukları konusunda çok net olan siyah aktivistleriniz var” dedi. “Beyaz ırkçılığını sorgulamak istemeyenlerin savunması, bu siyah grupların beyazlara saldırdığını ve böylece bir ırk savaşı başlattığını söylemekti.”
Turner Günlüklerinden Günümüze
1970'lerin sonlarında, beyaz üstünlükçüler beyaz egemenliğini sürdürmeye çalışmaktan beyaz ırkın hayatta kalmasının risk altında olduğu konusunda uyarıya geçtiler.
Pitcavage, "70'lerden itibaren beyaz üstünlüğü kıyametvari bir ton alıyor" dedi. "Irk savaşı bunun bir parçası."
Pitcavage, ırk savaşının beyaz üstünlükçü yandaşlarını üç kategoriye ayırır. "İsteksiz" ırk savaşçıları çatışma istemiyor ama bunun kaçınılmaz olduğuna inanıyorlar, bu yüzden yiyecek ve silah stoklayarak hazırlanıyorlar, dedi. "Fırsat penceresi" ırk savaşçıları çatışmayı arzulayabilir veya istemeyebilir, ancak beyazlar hala çoğunluktayken bunun yakında olması gerektiğine inanırlar.
Son olarak, toplumun yıkımını sağlamak isteyen ve ırk savaşını bunu hızlandırmanın bir yolu olarak gören “hızlanmacılar” olduğunu söyledi.
Beyaz üstünlükçü seri katil Joseph Paul Franklin'in 1977'den 1980'e kadar ülke genelinde siyahları, Yahudileri ve ırklararası çiftleri hedef alırken yapmaya çalıştığı buydu.
Cinayet çılgınlığı neo-Nazi lideri William Pierce'a, bir adamın ırklararası çiftleri öldürme arayışının bir ayaklanmaya yol açtığı ırkçı romanlar “Hunter” ve böyle bir ayaklanmanın nükleer savaşa ve yok olmaya yol açtığı “The Turner Diaries”i kaleme almasına ilham verdi. beyaz olmayanlardan.
Özellikle ikinci kitap, Oklahoma City bombacısı Timothy McVeigh'den -kitabın alıntıları kaçış arabasında olan-- bankaları soyan, bir tiyatroyu ve bir sinagogu bombalayan ve terörist bir grup olan The Order'a kadar beyaz üstünlükçü nesillere ilham verecekti. 1980'lerde bir Yahudi radyo sunucusunu öldürdü.
Daha sonra hapishaneden kötü şöhretli “14 kelimeyi” kaleme alacak olan Teşkilat'ın bir üyesiydi.
David Lane'in sloganı - "Halkımızın varlığını ve beyaz çocuklar için bir geleceği güvence altına almalıyız" - beyaz üstünlüğünün kalbindeki demografik kaygıyı ve ırk savaşıyla meşguliyetini yansıtıyor.
Pitcavage ve diğer uzmanlara göre, otuz yıl sonra Amerika bir kez daha beyaz üstünlüğünde bir artışın ortasında.
Bugün “The Turner Diaries” internette dolaşıyor. Çeteler artık at sırtında değil, üniversite kampüslerinde veya daha sık olarak anonim İnternet mesaj panolarında toplanıyor.
Lane, zaman içinde biraz evrimleşmiş olsa da, ırk savaşı fikrinin Klan'ı Charles Manson ve Dylann Roof'a bağlayan ortak bir konu olduğunu söyledi.
Breen, “Irk savaşı, Amerikan tarihinin belirli noktalarında ortaya çıkan ve diğerlerinde kaybolan bir fikirdir” dedi. “Ancak onu bu kadar güçlü bir fikir yapan şey, bir ırk savaşının kendisinin gerçek bir tehlikesi değil, bu suçlamaların politik olarak faydalı doğasıdır. Politikacılar, kendi tabanını harekete geçirerek veya rakiplerini bastırarak iktidara gelmelerine yardımcı olmak için bunun gibi ırkçı kışkırtıcı söylemler kullandılar, ancak son oyların sayılmasından çok sonra bile, ırksal demagojinin mirası devam ediyor.”
Patrick ve Margaret Breen
anısına
Patrick ve Margaret Breen Bu öncüler 1828'de İrlanda'nın Carlow ilçesinden ayrıldılar. 1845'te Iowa Territory'de bir çiftliğin sahipleriydiler.
Tekrar batıya doğru ilerleyerek, 1846 kışında Sierra Nevada'nın karlarında hayatta kalmak için verdiği kahramanca mücadeleleri yaygın olarak bilinen Donnor Partisi'ne katıldılar.
Şubat 1848'de yılmaz Breen ailesi bu vadide İngilizce konuşan ilk yerleşimciler oldu. Patrick Breen 1866'da San Juan Bautista'da, Margaret 1874'te öldü. Onlar bu işaretin üzerindeki tepeye gömülürler.
1968 yılında San Juan Bautista Tarih Derneği tarafından dikilmiştir.
Konular. Bu tarihsel işaretçi şu konu listelerinde listelenmiştir: Tarım ve boğa Mezarlıkları ve Mezar Alanları ve boğa Yerleşimleri ve Yerleşimciler. Bu giriş için önemli bir tarihsel ay Şubat 1848'dir.
Konum. 36° 50.752′ K, 121° 32.699′ W. Marker, San Juan Bautista, California, San Benito County'dedir. Marker, Church Street'in batısındaki Monterey Caddesi'nde, batıya giderken sağda. İşaretleyici, San Juan Bautista-Campo Santo Mezarlığı'nda bulunur. Harita için dokunun. Marker şu posta adresinde veya yakınında: 75 Monterey Street, San Juan Bautista CA 95045, United States of America. Yol tarifi için dokunun.
Yakındaki diğer işaretçiler. Bu işaretleyiciye yürüme mesafesinde en az 8 başka işaretleyici vardır. Campo Santo (bu işaretleyiciden birkaç adım ötede) San Juan Bautista WW II Gaziler (birkaç adım uzaklıkta)
Castro - Breen Adobe
Bu kerpiç bina, Meksika Hükümeti'nden 1845-1846 geçici Komutanı ve 1835-1836 Alta California geçici Valisi Don Jose Maria Castro'ya 1500 İspanyol varasının hibesi üzerine 1838'de inşa edildi. 7 Şubat 1849'da Kıdemli, Pioneer ve 1846 Donner Partisi üyesi Patrick Breen'e tapu verdi. O zamandan beri ailesinin mülkiyetinde kaldı.
1932'de Kaliforniya Tarih Kurumu'nun Tarihi İsimler ve Siteler Komitesi tarafından 21 Ağustos 1932'de dikilmiştir. (Marker Numarası 179.)
Konular ve diziler. Bu tarihsel işaretçi şu konu listelerinde listelenmiştir: Mimarlık ve boğa Hükümet ve Politika & boğa Sanayi ve Ticaret & boğa Yerleşimleri ve Yerleşimciler. Ayrıca California Historical Landmarks dizi listesine dahil edilmiştir. Bu giriş için önemli bir tarihi ay Şubat 1825'tir.
Konum. 36° 50.684′ K, 121° 32.141′ W. Marker, San Juan Bautista, California, San Benito County'de. Marker'a Second Street ve Washington Street'in kesiştiği yerden ulaşılabilir. İşaretleyici binaya monte edilmiştir. Bina, San Juan Bautista Eyalet Tarihi Parkı'nda yer almaktadır. Harita için dokunun. İşaretçi bu postane bölgesinde: San Juan Bautista CA 95045, Amerika Birleşik Devletleri. Yol tarifi için dokunun.
Yakındaki diğer işaretçiler. Bu işaretleyiciye yürüme mesafesinde en az 8 başka işaretleyici vardır. Castro/Breen Adobe ve Plaza Hotel (bu işaretçiye bağırma mesafesinde) Şehir Hapishanesi
(bu işarete bağırma mesafesinde) San Juan Bautista Tarihi Bölgesi (bu işarete bağırma mesafesinde) Dünya Savaşı Gazileri (bu işarete bağırma mesafesinde) İlerleme Tarihe Geçiyor (bu işarete bağırma mesafesinde) Yerleşimci Kulübesi (yaklaşık 300 metre uzakta, doğrudan bir hatta ölçülmüştür) Mission San Juan Bautista (yaklaşık 400 fit uzakta) Anza House (yaklaşık 400 fit uzakta). San Juan Bautista'daki tüm işaretçilerin bir listesi ve haritası için dokunun.
Ayrıca bkz. . . San Juan Bautista Tarihi. 1834'ten sonra eski misyona yakın olan San Juan kasabası geçici olarak San Juan de Castro olarak tanındı. Jose Tiburcio Castro, misyonun sivil veya laik yöneticisi oldu ve o yıl yayınlanan misyon laikleştirme kararnamesine uygun olarak hareket ederek misyon malını böldü ve arkadaşlarına, komşularına ve akrabalarına açık artırmaya çıkardı. (16 Ocak 2009'da gönderildi.)
Ek yorum.
1. Castro Evi
Bu bina California Kayıtlı Tarihi Dönüm Noktası olarak belirlenmiştir.
No.179, 6 Mart 1935.
Önem Beyanı:
1840'larda Castro Evi, General Jos Castro'nun idari ofisini ve sekreterini barındırmak için inşa edildi. 1848'de Castro, evi 1846'daki talihsiz Donner partisinden kurtulan Patrick Breen'e sattı ve Breen ailesi uzun yıllar burada yaşadı.
Bu mülk, 4/15/70 tarihinde Ulusal Tarihi Yerler Sicilinde de listelenmiştir.
Miras
Donner partisinin çilesi, büyük kara yolculuğunun doğasında bulunan inanılmaz riskleri vurguladı, ancak göçün hızını yavaşlatmak için çok az şey yaptı. Gerçekten de, partiden sağ kurtulanlar bile başkalarını yolculuğa çıkmaya teşvik etti. Virginia Reed, Illinois'deki kuzenine yazdığı bir mektupta, "Size kötülüğün yarısını bile yazmadım, ama şimdi size kötülüğün ne olduğunu anlatayım diye yazdım" diyerek sözlerini noktalamadan önce, "Bu mektubun kimsenin canını sıkmasına izin vermeyin. Asla kesinti yapmayın ve olabildiğince çabuk acele edin." 1848'de Kaliforniya'da altının keşfi, göçmen akışını sanal bir sele dönüştürecek ve Donner partisinin mirası, batıya doğru giden büyük hareketin hikayesinde uyarıcı bir hikayeden daha acımasız bir tarihsel dipnot haline gelecekti.
Alder Creek kamp alanından kalıntıları inceledikten sonra, 2010 yılında araştırmacılar, herhangi bir insan kemiği veya yamyamlığın diğer fiziksel kanıtlarını bulamadıklarını açıkladılar.Bununla birlikte, araştırmacıların kendileri, özellikle kurtarma ekiplerinin üyeleri ve hayatta kalanların kendilerinin kapsamlı çağdaş hesapları göz önüne alındığında, arkeolojik kanıtların yokluğunun yamyamlığın meydana gelme olasılığını dışlamadığını açıkladılar.
Britannica Ansiklopedisi Editörleri Bu makale en son Editör Michael Ray tarafından gözden geçirilmiş ve güncellenmiştir.