Adamların yaptığı saldırılardan, ufak bir adım salvosu ile kurtulmayı başarmıştım. Ne o, savruklaşıyor muydum yoksa? Rakiplerimi ciddiye alıp, onların bileklerini kopartmak istemiyor muydum? Yoksa sadece egoma kapılıp, onları küçümsemeye mi başlamıştım? Bu sorular zihnime hücum edip, onu işgal ederlerken; bedenim temposunu kaybetmedi. Elimde tuttuğum katanam, basit bir savurma hareketi ile havayı yardı; adamlardan bir tanesinin bıçak tutan eline isabet etti. Herifin bileğinde hatrı sayılır bir yara açılırken, bıçağı elinden uçtu. Ne vardı ki, beklediğim etkinin onda birini bile yaratamamıştım.
Ve birkaç saniye sonra, her şey olmuştu da...
'Kendini topla, Shun. Sen bundan daha fazlasısın. Nispeten önemsiz adamlarla dalaşmak ve kavga çıkarmak, izini ve yerini belli etmek için fazla akıllı değil miydin? Yok eğer amacın şatafatlı bir giriş yapmak ve geri kalan her şeyi siktir etmek ise... O zaman bunun HAKKINI VER! Kımıldamaya ve gerçek bir savaşçı gibi karşılık vermeye başla. Eğer böyle bir yerde düşüp gideceksen, istediğin ihtişamı alsa yakalayamazsın. Eğer böyle bir yerde bile ilgiyi toplayamayacaksan, neden Tsuneboshi'den kurtulmak için onca çabaya girdin ki? En azından orada, seni öldürmek için hazır bekleyen bir Tanrı vardı.'
Derince bir nefes aldım. Haklıydım, haklı olduğumu biliyordum.
İçinde bulunduğum duruma şöyle bir göz attım. Şu saatten sonra savaşmaya bir son veremeyeceğim için, esas planıma sadık kalmaya karar vermiştim: savaşacaktım. Adamların son durumlarına kısa bir göz attığımda, yaralı olanın; ötekinin hemen yanına çekildiğini fark etmiştim. Bıçağını yerden almamıştı, silahsız, yaralı ve bir 'saldırı' yapmaktan uzak görünüyordu. Ötekisi ise bıçağını bana doğrulmuş, ama bir yandan da arkadaşını kollamaya çalışıyordu. Auraları tamamen değişmişti, artık savruk ve bilinçsiz değillerdi. Daha temkinli ve kızgın bir auraya bürünmüşler, konuşmayı da kesmişlerdi.
"Çabanız..."
Aniden, boşta kalan elimi bir mühür için hazır hale getirdim. İçimde yanıp dolanan chakra, bir atımlık adımlama tekniği için gereken şekle hızlıca büründü ve uygulanmaya koyuldu:
Shunshin no Jutsu!
Eğer jutsum başarılı olursa, eli silah tutan adamın hemen yanına (yaralı olan adamın olmadığı tarafa) adımlamaya çalışacaktım. Adımlama başarılı olduğu anda, tekniğin doğasından habersiz bu insanların şaşkınlıklarını lehime kullanmaya çalışacaktım. Onlar bir anda yok olup, yanlarında bitivermeme tepki veremeden; ben katanamı tekrar savurmak için pozisyon alacaktım. Katanamı, yere dikey bir şekilde tutup, silahlı adamın 'silah tutan koluna' dar açılı bir saplama hareketi deneyecektim. Bu saplama hareketinin hemen ardından, katanamı tekrar kendime doğru çekip, birbiri ardına birden çok dar açılı saplama hareketi yapıp; adamın kolunu kopartmak için onlarca farklı yara açmayı deneyecektim. Her biri nispeten farklı yönlerden olacak darbeler, tamamen adamın bileği ile dirseği arasındaki bölgeye yoğunlaşmış bir şekilde gerçekleştirmeye çalışacaktım.
Adamlar bana karşılık vermeye yeltendiği anda, yerden güç alıp, sol ayağım ile önümdeki adamın karnına sert bir tekme geçirmeyi ve böylece iki adamı birbiri üstüne yıkmayı deneyecektim. Birbirlerinin içine sokuldukları için, yaralamayı hedef edindiğim adam daha sarsılmış bir hedef olacaktı ve tek bir tekme ile onu arkadaşının üzerine düşürebilirsem; iki adamı da gafil avlayabileceğim bir açık yakalamış olacaktım.
"...nafile!"