

||1 Temmuz 2022|
Charles Mark Correa (1 Eylül 1930 – 16 Haziran 2015) Hintli bir mimar ve şehir plancısıydı. Bağımsızlık sonrası Hindistan’da modern mimarinin yaratılmasıyla tanınan, şehirli yoksulların ihtiyaçlarına duyarlılığı ve geleneksel yöntem ve malzemeleri kullanması nedeniyle ünlü oldu.
Alma mater Mumbai Üniversitesi, Massachusetts Teknoloji Enstitüsü, Michigan üniversitesi öğretim üyeliklerini yaptı.
Kısa bir hastalıktan sonra 16 Haziran 2015’te 84 yaşındayken Mumbai’de öldü.
Correa yüksek öğrenimine St. Xavier’s College’da başladı. (1953–55). 1958’de Mumbai merkezli kendi profesyonel uygulamasını kurdu. Kısa bir hastalıktan sonra 16 Haziran 2015’te Mumbai’de öldü.
Mesleki Yaşamı:
Correa, dünya çapında çağdaş mimaride önemli bir figürdü. Olağanüstü ve ilham verici tasarımları ile Bağımsızlık sonrası Hindistan için bir mimarinin yaratılmasında çok önemli bir rol oynamıştır. Tüm çalışmaları – Ahmedabad’daki Sabarmati Ashram’daki özenle ayrıntılı anıt Mahatma Gandhi Anıt Müzesi’nden Mumbai’deki Kanchanjunga Apartman kulesine, Jaipur’daki Jawahar Kala Kendra’ya, Navi Mumbai’nin planlamasına, MIT’nin Cambridge’deki Beyin ve Bilişsel Bilimler Merkezine ve Son zamanlarda, Lizbon’daki Champalimad Bilinmeyenler Merkezi, mekanın düzenlenmesinde ana belirleyiciler olarak hakim kaynaklara, enerjiye ve iklime özel bir vurgu yapmaktadır. Parumala Kilisesi’ni de tasarladım.
İlk önemli projesi Ahmedabad’daki Sabarmati Ashram’daki (1958–1963) “Mahatma Gandhi Sangrahalaya” (Mahatma Gandhi Anıtı) idi, ardından 1967’de Bhopal’daki Madhya Pradesh Yasama Meclisini tasarladı. Ayrıca Ulusal El Sanatları Müzesi, Yeni Delhi (1975–1990), Bharat Bhavan, Bhopal (1982), Jawahar Kala Kendra (Jawahar Sanat Merkezi), Jaipur, Rajasthan (1986–1992), British Council, Delhi’nin ayırt edici binalarını tasarladı. , (1987–92) MIT, Boston’daki McGovern Beyin Araştırmaları Enstitüsü (2000–2005), Kalküta’daki Şehir Merkezi (Salt Lake City, Kalküta) (2004) ve Lizbon, Portekiz’deki Champalimaud Bilinmeyenler Merkezi (2007– 2010).
Ayrıca Mahindra & Mahindra Ltd’nin çeşitli Ar-Ge ağlarının merkez üssü olan Chennai’deki Mahindra & Mahindra Ltd’nin (Mahindra Araştırma Vadisi) son teknoloji araştırma ve geliştirme tesisini tasarladı.
1970-75 yılları arasında, mevcut Mumbai kentinden limanın karşısındaki 2 milyon kişilik bir kentsel büyüme merkezi olan New Bombay’ın (Navi Mumbai) Baş Mimarıydı, burada Shirish Patel ve Pravina Mehta ile birlikte kapsamlı kentsel planlamaya dahil oldu. yeni şehrin. 1985 yılında Başbakan Rajiv Gandhi, onu Ulusal Şehirleşme Komisyonu Başkanı olarak atadı.
1984’te Bombay’da, yapılı çevrenin korunmasına ve kentsel toplulukların iyileştirilmesine adanmış Kentsel Tasarım Araştırma Enstitüsü’nü kurdum. Correa, yaşamının son kırk yılı boyunca, Üçüncü Dünya’da kentsel sorunlar ve düşük maliyetli barınma konularında öncü çalışmalar yaptı.
2005’ten 2008’deki istifasına kadar Correa, Delhi Kentsel Sanatlar Komisyonu’nun Başkanıydı.
18 Aralık 2011’de, Goa’nın Kurtuluşunun Altın Jübilesinin arifesinde, Correa, Goa’nın en yüksek sivil onuru olan Gomant Vibhushan ile bahşedilmişti.
2013 yılında, Kraliyet İngiliz Mimarlar Enstitüsü, modern kentsel Hint mimarisi üzerindeki çalışmalarının etkileri hakkında “Charles Correa – Hindistan’ın En Büyük Mimarı” adlı retrospektif bir sergi düzenledi.
Erken dönem
Goan asıllı bir Roma Katolik olan Charles Correa, 1 Eylül 1930’da Secunderabad’da doğdu.[2][3] Yüksek öğrenimine Mumbai’deki St. Xavier’s College’da başladı. Buckminster Fuller’ın öğretmenlik yaptığı Michigan Üniversitesi’nde (1949–53) ve yüksek lisans derecesini aldığı Massachusetts Teknoloji Enstitüsü’nde (1953–55) eğitimine devam etti.
Kariyeri
1958’de Charles Correa, Mumbai’de kendi profesyonel uygulamasını kurdu. İlk önemli projesi Ahmedabad’daki Sabarmati Ashram’daki Mahatma Gandhi Sangrahalaya (Mahatma Gandhi Anıtı) (1958–1963), ardından Bhopal’daki Madhya Pradesh Yasama Meclisi (1967). 1961-1966’da Mumbai’deki ilk yüksek binasını, Sonmarg dairelerini tasarladı. Yeni Delhi’deki Ulusal El Sanatları Müzesi’nde (1975–1990), sistematik avlu kullanımı olan “gökyüzüne açık odalar”ı tanıttı. Jaipur’daki Jawahar Kala Kendra’da (Jawahar Sanat Merkezi) (1986–1992), Jai Singh II’ye yapısal bir saygı duruşunda bulunur. Daha sonra İngiliz sanatçı Howard Hodgkin’i Delhi’deki British Council’in dış tasarımı için davet ettim (1987–1992)
Correa’nın sonraki en önemli projelerinden biri, resmi bahçelerin ortasında yer alan ve peyzaj mimarı Vladimir Djurovic tarafından tasarlanan büyük bir parkla çevrili, Toronto, Kanada’daki yeni İsmaili Merkezi. Siteyi Fumihiko Maki tarafından tasarlanan Ağa Han Müzesi ile paylaşıyor.
1970-75 yılları arasında Charles Correa, Yeni Bombay’ın (Navi Mumbai) Baş Mimarıydı ve burada yeni şehrin kapsamlı kentsel planlamasına güçlü bir şekilde dahil oldu. 1984’te Charles Correa, Bombay’da, yapılı çevrenin korunmasına ve kentsel toplulukların iyileştirilmesine adanmış Kentsel Tasarım Araştırma Enstitüsü’nü kurdu. Correa, yaşamının son kırk yılı boyunca, Üçüncü Dünya’da kentsel sorunlar ve düşük maliyetli barınma konularında öncü çalışmalar yaptı. 1985 yılında, Başbakan Rajiv Gandhi onu Ulusal Şehirleşme Komisyonu Başkanı olarak atadı.
2005’ten 2008’deki istifasına kadar Correa, Delhi Kentsel Sanatlar Komisyonu’nun Başkanıydı.
Daha sonra Charles Correa, Fumihiko Maki tarafından tasarlanan Ağa Han Müzesi[8] ve Portekiz Cumhurbaşkanı Aníbal Cavaco Silva tarafından açılışı yapılan Lizbon’daki Champalimaud Vakfı Merkezi ile siteyi paylaşan Toronto, Kanada’daki[7] yeni İsmaili Merkezi’ni tasarladı. 5 Ekim 2010’da.[9]
Correa stili
Charles Correa, Hindistan’da düşük gelirli konutlardan lüks apartmanlara kadar yaklaşık 100 bina tasarladı. Bazı post-modernist yapıların cam-çelik yaklaşımını reddederek, yerel kültürlere dayanan tasarımlara odaklanırken, yaratıcı tasarımları altında modern yapısal çözümler sunar. Onun tarzı ayrıca dış mekanları ve terasları yeniden tanıtmaya odaklandı.
Eserleri, Hint ulusu, modernite ve ilerleme fikrinin fiziksel tezahürüdür. Vizyonu, çağdaş Hint duyarlılığını tanımlayan bağlantı noktasına oturur ve küresel bir rezonansa sahip bir dille yeni bir Hint kimliğini ifade eder. “Kültür” ya da “toplum” gibi soyut bir şeye fiziksel biçim vermek gibi ender bir yeteneğe sahip olan kişidir ve bu nedenle işi kritiktir: estetik açıdan; sosyolojik olarak; ve kültürel olarak.
— İngiliz mimar David Adjaye, 2013 ‘de şöyle diyor: 2013 yılında, Kraliyet İngiliz Mimarlar Enstitüsü, çalışmalarının modern kentsel Hint mimarisi üzerindeki etkileri hakkında “Charles Correa – Hindistan’ın En Büyük Mimarı” adlı retrospektif bir sergi düzenledi.
CHARLES CORREA YAPITLARI
Madya Pradeş Yasama Meclisi
Gandhi Smarak Sangrahalay at Sabarmati Ashram, Ahmedabad
Hindistan-2004 35. Uluslararası Film Festivali’nin (29 Kasım – 9 Aralık 2004 tarihleri arasında gerçekleştirilecek) açılış töreninin ana mekanı olan Kala Akademisi, Goa’dan bir görünüm.
El Sanatları Müzesi’nin girişi
Bharat Bhavan Bhopal İçeriden görünüm
Jaipur’daki mimar Charles Correa’nın Jawahar Kala Kendra’sının 1993 yılında inşa edilmiş bir iç avlusundan.
Connaught Place, Yeni Delhi, Hindistan’daki Jeevan Bharati binası, (Life Insurance Corporation of India (LIC) binası, mimar Charles Correa tarafından tasarlandı, 1986
British Council Delhi Genel Merkezi, Mix The City’nin lansmanı, 6 Nisan 2017
Bu, JNCASR, Jakkur, Bangalore, Hindistan’daki Pauling Binası’ndaki Buckyball’un resmi.
Parumala, Kerala, Hindistan’daki Parumala Kilisesi.
Aralık 2018’de alınan SCIENTIA Heykeli ile McGovern Beyin Araştırmaları Enstitüsü Girişi.
Aralık 2018’de alınan SCIENTIA Heykeli ile McGovern Beyin Araştırmaları Enstitüsü Girişi.
Aralık 2018’de alınan SCIENTIA Heykeli ile McGovern Beyin Araştırmaları Enstitüsü Girişi.
Charles Correa, Padma Vibhushan’ı Başkan Dr. A.P.J.’den alıyor. 2006 yılında Abdul Kalam
CHARLES CORREA ÖDÜLLERİ
1972: Padma Shri
1984: Kraliyet İngiliz Mimarlar Enstitüsü tarafından mimarlık için Kraliyet Altın Madalyası.
1994: Praemium Imperiale
1998: Madhya Pradesh Yasama Meclisi için 7. Ağa Han Mimarlık Ödülü[18]
2005: Avusturya Bilim ve Sanat Dekorasyonu
Charles Correa, Padma Vibhushan’ı Başkan Dr. A.P.J.’den alıyor. abdul kelam
Charles Correa, Padma Vibhushan’ı Başkan Dr. A.P.J.’den alıyor. 2006 yılında Abdul Kalam
2006: Hindistan Hükümeti tarafından verilen Padma Vibhushan
2011: Goa Hükümeti tarafından verilen Gomant Vibhushan
Charles Correa’nın Mirası
Mimara yapılan sayısız övgü, onun yükselen itibarına tanıklık ediyorsa, aynı zamanda birçok kişinin adama duyduğu sevgiyi de açıkça göstermektedir.
Charles Correa, birçok yönden Hindistan’ın dünya mimarıydı. 2005 yılında Charles Correa’nın ofisinde lisans stajyeri olarak çalıştığım beş olaylı ay – on yıl önce – bu büyük adamla yaşadığım tek ilişki değil. Hâlâ mimarlık okulundayken çalışmalarını öğrendiğimden beri hayatımdaki uğultu varlığı ‘beyaz gürültü’ olarak hakim oldu.
Charles Correa ve eşi Monika, 1981’de NationalGeographic tarafından gösterilen Sonmarg’daki evlerinde
Charles Correa, büyük bir vaat ve ulus inşası döneminde yeni bağımsız bir Hindistan’da çalışmaya başladı. Ahmedabad, Delhi ve Chandigarh, modernist mimari tarzlarda yeni kurumların kurulmasına tanık oldular, ancak Correa 1958’de Bombay’da kendi pratiğini kurdu.
Önümüzdeki elli yıl boyunca, Correa’nın pratiği, kültürümüzdeki değerlerde – idealist bağımsızlık sonrası coşkudan yoğun ticari zihniyete kadar değişen – talihsiz bir değişime tanık olacaktı; ve bu çılgınlığın ortasında, mimarlığın toplumu şekillendirme gücünü elinde tuttuğuna dair asırlık inancını destekledi.
Adamın birden fazla boyutu vardı ve ofis alanının dışında, Charles cömert bir insan çıkardı. Hiçbir zaman hayranlarından eksik olmayan, halka açık sunumları coşkuluydu – fikirlerinde iddialı olduğu kadar başarılarında da kendini sildi.
Bombay’daki çevreye duyarlı Kanchanjunga dairelerinin tasarım geliştirmesi sırasında Correa’nın ofisinden eskizler
Charles, deneyimli bir tiyatrocu gibi, dördüncü duvarı kırar ve eserlerini sunarken sık sık hazırlıksız ifadelerle izleyicisine ulaşırdı.
Bir keresinde, Pune’da canlı bir sunumun ortasında, belli ki yorgun, onu topladım: “Kanvinde’nin bunu 2 saat boyunca oturmadan nasıl yaptığı hakkında hiçbir fikrim yok.”
Aynı halka açık forumda, hangi binalarını yeniden yapmak istediği sorulduğunda Correa, “Ah, hepsi!” Geçmişteki tüm binalarını daha iyi yeniden yapabileceğini ve önemli olanın bir sonraki projesi olduğunu savundu – Frank Lloyd Wright ve Louis Kahn’ın ünlü olarak kullandıkları ruhla.
Charles’a en çok azim ve dürüstlüğü için hayrandım. Onu eleştirenleri (ve hatta çoğu zaman işbirlikçilerini) yanlış şekilde şımartacağına güvenebilirsiniz. Bu, tüm hiyerarşileri aştı ve çoğunlukla başkalarının aptal, küstah olmayı seçmesinden kaynaklandı.
Birkaç Hint arşivinin koleksiyonunu koruyamadığı, ancak küçümseyici olduğu açıkken, 2013 yılında tüm çizimlerini ve modellerini RIBA’ya bağışlamaya karar verdi: “Altyapıları yok, ki o kadar da değil, düşünün. – sadece biraz klima ve koruma isteği.
Ancak Londra’da (RIBA) iyi durumda tutulacaktır. Yine de, Hintlilerin erişemeyeceği düşüncesi beni incitmişti. Çalışmam burada yer almaktadır. Buraya ait.”
Ülkedeki genel durum hakkında ne kadar kırıcı olursa olsun, objektifi en iyi anladığı iki konuya odaklanmıştı: şehir planlaması ve mimarlık.
Ve Charles Correa Associates (CCA) ofisinde elinden gelenin en iyisini yaptı. Zevkli, köşeli ve çıtalı bir kapı, sizi parlak çalışma alanına karşıladı. İçeride, CCA her zaman aromatik bir kahve ve klima karışımına sahipti.
Hafifçe aydınlatılan resepsiyonun arka planında, arkadaki parlak beyaz çalışma alanlarına giden Corbusier’s Modulor’un kırmızı renkte tam boyutlu bir reprodüksiyonu vardı. Her tarafı modeller ve çizimlerle bezenmiş bu ofis, karakterli ve gerilimli bir ofisti.
Charles Correa ve eşi Monika, 1981’de NationalGeographic tarafından gösterilen Sonmarg’daki evlerinde
Charles Correa ve eşi Monika, 1981’de NationalGeographic tarafından gösterilen Sonmarg’daki evlerinde
Korkaklar için bir yer değil, birçok çocuğun erkek olduğu bu hareketli ortamdaydı. Charles’ın hepimizde uyandırdığı enerjiyle patlayarak, dün ipleri öğrenmiş olmanız bekleniyordu.
Beceriksizlik ve sıradanlık sabırsızlıkla ele alındı. Charles bir yandan karmaşık bir inşaat projesinin dizginlerini elinde tutarken, diğer yandan basılı bir rapordaki en küçük ayrıntılara kafayı takıyordu: seçilen yazı tipinden arka kapağın rengine kadar.
Ancak mimari mekanlarında da belirgin olan bu ritmik iplikti ve belki de en büyük eksikliği mimarlığı çok kolay göstermesiydi.
Charles’ın estetik anlayışı sağlam olsa da, şaşırtıcı bir hızla hesap yapabiliyordu. Günlük Sudoku onun için bir dindi. Bir projeyle ilgili dolambaçlı, ölçülebilir verileri tartışırken, gök gürültülü bulutların saf parlaklığınızı kapsamasından önce gerçekte ne kadar az takip ettiğinizi anlayana kadar geride kalmanıza izin verildi. Olağanüstü yüksek standartları korumak, ofisin temel inancıydı ve orada geçirdiğim zamana her zaman benzersiz bir ayrıcalık olarak baktım.
Aftab Khalia Kıç