Steven Spurrier ile yıllar içinde en fazla yarım düzine kez tanıştım, ama her uzaklaştığımda bunun için daha iyi.
Birincisi, 9 Mart’ta 79’da ölen Bay Spurrier, bana her zaman unutulmaz bir şey bıraktı.
İlk kez 2007’de Napa Vadisi’nde şarap yazarları konferansındaydı. Daha önce tanışmamıştık ve konuşmalar başlamadan önce kendimizi zar zor tanıttık. Bir kişi uçarken, bana hiçbir şeyden yoksun bir not uzattı:
“Kimse rüşvet vermeyi umut edemez, ne de dürüst İngiliz gazeteciyi şaşırtamaz. Ama arkadaşların rüşvet verilmeden yaptıklarını düşünürsek, bunun için bir neden yok. ”
Beni güldürdü. Daha sonra 1920’lerde ve 30’larda İngiliz bir yazar olan Humbert Wolfe’un yorumunu yaptığını anladım. Bay Spurrier benimle dalga mı geçiyordu, bir Times yazarının raffish sularında dolaştığı varsayılan dürüstlüğüyle dalga mı geçiyordu?
Belki de birkaç yıl önce Paris’te arkadaşı olan selefim Frank J. Prial’in yerine geçtiğimi bilerek beni rahatlatmaya çalışıyordu.
Bay. Spurrier’ın kariyerinin bu aşamasındaki itibarı ona yardımcı olamadı ama ondan önce geldi. Uzun yıllar İngiliz dergisi Decanter’da köşe yazarlığı yaptı. Yazar, eğitimci, eğlenceli bir konuşmacı ve şarap tadımlarının lideriydi.
Ama en önemlisi, az bilinen Amerikan şaraplarının ağustos Fransız meslektaşlarına üstün geldiği ve dünya çapında şarap severlerin algısında bir ayak parmağı kazandığı ünlü 1976 şarap tadımı olan Paris Yargısı’nı tasarladığı ve düzenlediği biliniyordu. sonra onları kovdu.
Steven Spurrier, 1975’te Paris’teki şarap akademisi L’Académie du Vin’de. Kredi. . . Trinity Mirror / Mirrorpix, Alamy Stock Photo aracılığıyla
İlk tanışmamızdan kısa bir süre sonra, ’76 tadımı, Alan Rickman’ın Mr. Spurrier’ı canlandırdığı “Bottle Shock” filmiyle beyazperdede anıldı. Film, hikayeyi kazananlardan Chateau Montelena’nın bakış açısından anlattı. Klişe ve unutulabilir olsa bile, bir şarap yazarı ne sıklıkla filmlerde bir karakterdir?
“Şişe Şoku”, Paris’in Yargısı’na çok az not katarken, “Somm” serisinin yönetmeni Jason Wise’dan bu yaz çıkacak tadımın belgeselini dört gözle bekliyorum. Bay Spurrier, proje için kapsamlı bir şekilde röportaj yaptı. Belki de olaya tanık olan tek muhabir George M. Taber tarafından yazılan “Paris’in Yargısı” kitabına kavrayışlı bir yol arkadaşı olacak.
Bay Spurrier ile ikinci kez 2011’de İngiltere’deydim, burada nispeten yeni olan İngiliz köpüklü şarabı fenomeni hakkında yazmak için seyahat ediyordum. Bay Spurrier bu zamana kadar uzun kariyerinin son eylemlerinden birine başlamıştı, Dorset’te karısı Bella tarafından yönetilen bir koyun çiftliğini köpüklü şarap için bir bağa dönüştürdü.
Ziyaret, küçük Litton Cheney köyündeki Spurriers’in evinde öğle yemeği ile başlayacaktı. Olduğu gibi, Hampshire’dan batıya doğru giden muazzam bir trafik sıkışıklığına yakalandım ve arabamın GPS sistemi, evleri adres numaralarından ziyade sevecen adlarıyla tanımlama geleneği tarafından engellenmişti. Saatler geciktim.
Ne olursa olsun, karşılama ve Bay Spurrier’in mahzenini ziyaret ederek (çok geç) öğle yemeğimiz için bir şarap seçmeye davet olabileceği kadar sıcaktı. Yemek, taze pişmiş ve şahane. Bay Spurrier, şarap ve üzüm bağıyla ilgili planlarını Bride Valley Vineyard olarak açıkladı ve tek bir küvet yerine birden fazla küvet yaratma stratejisinin ana hatlarını çizdi.
“İki şarabın olması lazım,” dedi. Öyleyse, “Şarabımı beğendin mi?” Yerine, “Şaraplarımdan hangisini tercih edersin?” Diyebilirsiniz. “
Daha sonra, güneye bakan kireçli toprakların doğal amfitiyatrosunda genç bağda yürürken, Gelin Vadisi cennet gibi görünüyordu. Haykıran kuzuların ve ötüşen horozların sesi vadide yankılandı ve bir Thomas Hardy romanından çıkmış bir şey gibi küçük bina kümeleriyle noktalı ve çitlerle bölünmüş tarlaların yamalı yapısını görebiliyordum.
Bay Spurrier bana projesinin temelindeki amacını açıkladı; bu, yıllar boyunca yaptığı pek çok proje gibi, finansal başarı ihtimalini yalnızca ikincil olarak değerlendirdi.
Onun için bağının en önemli amacı, İngiltere’nin bu bölgesindeki kırsal kültürün korunmasına yardımcı olmaktı. Avrupa’nın dört bir yanındaki tarım alanlarında olduğu gibi, Dorset de genç insanlar daha kazançlı ve daha az zahmetli hayatlar arayan şehir merkezlerine taşınırken nüfusunu kaybediyordu. Bay Spurrier, bazıları için şarap endüstrisinin bir alternatif sunabileceğini umuyordu.
“Tarihsel olarak, burada tarımdan başka sanayi yoktur” dedi. “Günümüzde evler insanlar tarafından tatil evi olarak satın alınmaktadır. ”
Şanslıyız, hala bir barımız var, hala bir okulumuz var, diye devam etti. “Bir pubınız ve okulunuz varsa, bir topluluğunuz vardır. Güneye bakan yamaçları ve kireçli toprakları olan bazı insanlar üzüm ekecekler. Dorset Kooperatifi fikrini seviyorum. ”
Bay Spurrier ayrıca kasıtlı olarak ünlü isminden yararlanmamayı seçti. “Spurrier Üzüm Bağlarını istemedim,” dedi. “Bride Valley Üzüm Bağı – onu bölgesel yapıyor. Bölgesel yapmak için hemen yarasayı tercih ettim. ”
Başarılı Bride Valley ve İngiliz köpüklü şarabı ne kadar başarılı olursa olsun, Bay Spurrier’in mirası, bir şarap yazarı, eğitimci ve provokatör olarak işi olmaya devam edecek. Çok azının dünyanın en nadide ve en büyük şarapları konusunda daha fazla deneyimi vardı, ancak Bay Spurrier çoğunlukla günlük şarapların muhteşem çeşitliliğinin savunucusuydu. Küresel ekonomiye katılırken, yeni üzümler ve yeni pazarlar için yeni stiller yaratırken dünyanın dört bir yanındaki bölgeleri keşfetmeyi asla bırakmadı.
1970’lerin başında Paris’te genç bir şarap tüccarı olarak, birkaç ünlü bölgenin şarap severlerin ilgisini çekmeye başladığı bir dönemde, daha az bilinen bölgelerden şişeler aradı. 1970’lerin ortalarında yayınlanan ilk kitabı, Bordeaux, Burgundy veya Şampanya’dan gelmeyen herhangi bir şey için kapsamlı bir terim olan “Fransız Ülke Şarapları” olarak adlandırıldı.
Bu acımasız merak, 1970’lerde şarap bölgeleri arasında bir durgun su olarak kabul edilen Kaliforniya şaraplarına olan ilgisini uyandırdı. Paris’te işlettiği şarap okulu L’Académie du Vin’deki Amerikalı ortağı Patricia Gallagher’in, şarap dükkanı Cave de la Madeleine’in yanında teşvikiyle 1976 etkinliği fikri şekillendi.
24 Mayıs 1976’da Paris’teki Intercontinental Otel’de düzenlenen sonraki tadım, Bay Taber’in kitabının önerdiği gibi şarap dünyasında devrim yaratmamış olabilir. Ancak küresel pazara yeni giren Kaliforniya şarap endüstrisine son derece ihtiyaç duyulan bir güven oyu sağladı ve 1980’ler ve 90’lar boyunca hızlı büyümesine yardımcı oldu.
Tadımın mitolojisi, Fransız şarap jüri üyelerinden gelen sulu “gotcha” sı ile o zamandan beri, özellikle de Amerikan zaferini, zorba Fransız züppeliğine karşı bir zafer olarak tasvir eden “Şişe Şoku” filminde, jingoistik Amerikan çıkarlarına hizmet etti.
Elbette gerçek, çok daha karmaşıktır. Bu tatmadaki Amerikan şaraplarının her biri, Fransız şaraplarına saygı duyan ve Fransız şişelerinin yanında durabileceğini umdukları şarapları yapmak için Fransız üzümlerini ve Fransız yöntemlerini kullanan kişiler tarafından yapıldı.
Tadım, Amerikan şaraplarının olanaklarına zihin açarken, insanların alışkanlıklarını ve zevklerini değiştirmedi. Bay Spurrier’in kendisi 2020 tarihli bir makalesinde kendi mahzenini yüzde 90 Avrupalı ve yüzde 70 Fransız olarak tanımladı.
“Steven Spurrier: Şarapta Bir Yaşam” adlı anı kitabının yeni yayımlanmış bir baskısında, mahzeninden geçerken, “yıllardır unutulmuş olan tuhaf şişeyi açtığını” anlattı. ”
Portekiz’in Douro bölgesinden 2001’leri, İspanya’nın Toledo yakınlarındaki Dominio de Valdepusa’dan “hala kadifemsi titizlikle dolu” 2000 syrah’ı, 1999’dan Brunello di Montalcinos’u ve Margaret Nehri, Şili, Tazmanya ve Napa Vadisi’nden kabernetlerin tadına baktı.
“Bu şarapların ve diğerlerinin her birinin yeri ve insanları anlatacak bir hikayesi vardı,” diye yazdı, “ama 1990’ların son Léoville Barton şişeleri bana şunu hatırlattı: ‘Biri her zaman bordoya geri döner. ’”
Takip et NYT Food Twitter’da ve Instagram’da NYT Yemek Pişirme, Facebook, YouTube ve Pinterest. NYT Cooking’den tarif önerileri, pişirme ipuçları ve alışveriş önerileriyle düzenli güncellemeler alın.