Siyasi deneme hiçbir zaman açıkça tanımlanmış bir tür olmadı. David Hume, 1758'de kendi kolektif bir değerlendirme tablosu altında sınıflandırdığında bunu meşrulaştırmış olabilir. Denemeler, Ahlaki, Politik ve Edebiyat. Bununla birlikte, Hume politikaya spekülatif ve tarafsız bir bakış açısıyla yaklaştığından ve siyasi bir amaç için tutku hissetmekten aciz göründüğünden, 'politik' sonuncu olmalıydı. Siyasi düşünceyi, siyaset anlayışları insan doğası hakkındaki açıklamalarının merkezinde yer alan farklı türden filozofların tam ölçekli incelemeleriyle ilişkilendiririz. Hobbes's Leviathan , Montesquieu’nun Kanunların Ruhu , Rousseau’nun Sosyal Sözleşme , Mill's Temsili hükümet ve zamanımıza yaklaştıkça Rawls’un Adalet Teorisi hepsi bu beklentiyi karşılıyor. Öyleyse siyasi makale nedir? 18. yüzyılın sonlarında, Steele, Swift, Goldsmith ve Johnson'ın periyodik yazıları, ciddi amaçlarla İngilizce denemesinin kapsamını genişletmişti. Kültür kadar siyaset alanı da haleflerine toplum ve hükümet hakkındaki tartışmalara çok uygun göründü.
Kamusal bir övgü, muhalefet veya orijinal açıklama eylemi, şimdiki anın ötesinde endişeleri içerdiğinde kalıcı bir değer kazanabilir. Meselenin çok önemli olduğu, bağlılığın tutkuyla karıştırıldığı ve yazmanın yeterince güçlü olduğu yerlerde, bir makale siyaset dilinde derin kökler kazabilir. Bir deneme bir girişim , kelimenin ima ettiği gibi - insanların zihinlerini konuşma özgürlüğüne sahip olduğu bir toplumda herhangi bir vatandaşın tehlikeye atabileceği bir duyu ve ikna sınavı. Daha kısıtlayıcı bir siyasi argüman fikri - seçkin bir yöneticiler, danışmanlar ve sembolik analistler sınıfına özel meşruiyet kazandıracak bir fikir - devlet belgelerinin siyasetin üzerindeki bir bölgeden alınan kararları haklı çıkardığı bir ortamı varsayar. Aksine, makale için resmi kısıtlamaların veya yerleşik bir dinleyicinin olmaması, yazarın günlük deneyiminin kanıt olarak kabul edildiği anlamına gelir. Bir kriz mevsimi insanları politik düşünmeye teşvik eder; bu süreçte bazen inançlarını desteklemek için nedenler keşfederler.
Yurttaşlık özgürlüğü deneyimi ve hoşnutsuzlukları denemeciyi siyasetin ötesinde düşünmeye sevk edebilir. 1940'ta Virginia Woolf, bir gece önce tepelerinde dolaşan Alman bombardıman uçaklarının sesini hatırladı; böcek benzeri rahatsız edici, saldırganlık vaadiyle onu korkuttu: 'Karanlıkta yatmak ve sizi her an ölüme sokabilecek bir eşek arısının zumunu dinlemek tuhaf bir deneyim.' Woolf için çirkin gürültü, türlerin savaşan yarısının ayrıcalığına işaret ediyordu: İngiliz kadınları 'bu gece silahsız kalmalı.' Yine de İngilizlerden tehdidi yok etmeleri istenecekti; ve yardımları için üzülmedi. Yazarın ruh hali, minnettarlık ve şaşkın bir hayal kırıklığı arasında dengelenmiştir. Woolf’un “Hava Baskınında Barış Üzerine Düşünceler” adlı makalesi, pozisyonundaki çoğu muhabirin kendisini çekmiş hissedeceği vatansever duyguyu sergilemeyi reddediyor. Aynı zamanda, kişisel vurgusu, kendi bağımlılığının farkında olarak yazarı dürüst tutar.
Bir olayla başlayın— Dün gece ölebilirdim —Ve insan doğası üzerine spekülasyonlarla bitirebilirsiniz. Üzüldüğünüz ulusal bir politikayla başlayın, sizi 'Komşularım kimler?' Sorusuna geri götürebilir. 1846'da Henry David Thoreau, anket vergisi ödemeyi reddettiği için tutuklandı; iki yıl sonra, Meksika Savaşı'nın açgözlülüğünü ve sahtekarlığını görünce direnişinden bir ders çıkardı: 'Her şeyi haksız yere hapseden bir hükümet altında, adil bir insan için gerçek yer aynı zamanda bir hapishanedir.' Ancak Thoreau’yu şaşırtacak şekilde, hapishanenin penceresi, gündelik işleri ve görevleri, ödünleri ve düzenlemeleriyle içinde yaşadığı kasabanın hayatına açılmıştı ve ona göre bu bakış bir vahiydi:
Sokaklarda duyduğum yaşlı kentlilerin sesleriydi bunlar. Bitişikteki köy hanının mutfağında yapılan ve söylenenlerin gönülsüz bir izleyicisi ve denetçisiydim, bu benim için tamamen yeni ve nadir bir deneyim. Bu benim memleketime daha yakından bakıyordu. Oldukça içindeydim. Kurumlarını daha önce hiç görmemiştim. Bu, kendine özgü kurumlarından biridir; çünkü burası bir köy kasabası. Sakinlerinin neyle ilgili olduğunu anlamaya başladım.
O zamanlar kölelik, 'özel kurum' olarak adlandırılıyordu ve hapishaneyi kendine özgü bir kurum olarak adlandırarak ve belki de bitişiğindeki hanı da akılda tutarak, Thoreau okuyucusunu, onun zımni bir koşulu olan kısıtlamaları düşünmeye teşvik ediyor. sosyal hayat.Özgürlüğün, doğrudan önyargı ve şiddetli baskıdan daha ince bir düşmanı, uygunluğa doğru psikolojik itici güçtür.
risk Siyasi yazı vatandaşı yazmaya çekebilir - Hazlitt'in ikinci cümlesinin denemenin onu kovuşturmaya açıp açmayacağını merak ettiği 'On the Regal Character' adlı makalesinde kabul ettiği bir gerçek: 'Bir eleştiri yazarken, umarız ki biz iftira niyetiyle suçlanmayın. ' (Arkadaşı Leigh Hunt geçtiğimiz günlerde Vekil Prensi'nin 'kışkırtıcı iftira' suçundan iki yıl hapis yatmıştı - onu gösteriş ve obezitesiyle züppe bir şöhreti olarak nitelendirmişti.) Yazarın kışkırtıcı niyet bilinci, gerçekten de ikna etmek; bağlılığın tonu, izleyicinin şevkine ve kompozisyonuna göre değişecek olsa da, bu ister bir siyasi parti, bir hareket, bir aydınların öncüsü veya genel olarak 'halk' anlamına gelebilir.
Örneğin Edmund Burke, İngiliz savaş bakanlığı tarafından 1777'de habeas corpus'un askıya alınmasına karşı uyarmak için Bristol şeriflerine (ve onlar aracılığıyla şehrin seçmenlerine) yazıyor. Baskıcı eylemin aniden tanıtılması, diyor. seçmenler, şu an için bireysel olarak muaf olsalar bile özgürlüklerini tehlikeye attılar. Bağımsızlık için savaşan Amerikalıların temsili olmayan bir azınlık olduğu suçlamasına yanıt olarak şu uyarıda bulunuyor: ' genel bütün bir halkın isyanları ve isyanları asla cesaretlendirdi , şimdi veya herhangi bir zamanda. Onlar her zaman kışkırttı. Aynı şekilde Mahatma Gandhi, neden şiddetsiz protestoların savaşçınınkinden daha yüksek derecede cesaret gerektirdiğini açıklarken, İngiliz yönetimine ve davaya çekilebilecek diğerlerine karşı direniş hareketini ele alıyor: 'Şiddetsizlik sonsuz derecede üstündür şiddete karşı affetmek cezadan daha erkeksi. ' Her iki durumda da yazar, ani adaletsizliği, adaletin doğasına ilişkin daha geniş çaplı kısıtlamalara neden olarak ele alıyor. Valilerin yönetilenlere borçlu oldukları belirli görevler vardır ve görevler halkın kendilerine borçlu olduğu kadar zor değildir.
Görünüşe göre farklı konular, makaleleri birbirine bağlar Politika Yazmak ; ancak tarihsel bir sürekliliği tasvir etmek için gevşek bir şekilde ele alındığında, baskı ve şiddetin değişen yüzünü ve adaleti iyileştirmek için yeni yolların icadını gösterirler. Keyfi güç, baştan sona düşmandır - iddia edilen kapsamı ve yetkisinin doğası gereği, kendisini kendi davasının yargıcı yapan güçtür. Saltanatı 1760'tan başlayarak altmış yıl süren Kral III.George, ilkinden itibaren aşırı monarşik güce ve ayrıcalığa sahip olduğu ve bunu yaparak selefleri tarafından zımnen tanınan parlamenter egemenlik anlayışını tersine çevirdiği düşünülüyordu. Kral aleyhinde yazan “Junius” (Philip Francis'in takma adı) hükümdarın hatalarının kötü bir eğitime kadar izini sürüyordu; ve keyfi güce yönelik saldırıya kasıtlı bir küstahlık kenarı verdi, krala şu şekilde hitap ederek: sen. 'Hayatınızın talihsizliğidir ve aslen hükümetinize katılan her sitem ve sıkıntının sebebidir, halkınızın şikâyetlerinde bunu duyana kadar hakikat dilini asla tanımamış olmanız gerekir.'
Benzer bir açık sözlülük, Burke'ün hem yurtiçinde hem de yurtdışında monarşik hürriyet güvensizliğine saldırısında da hissedilebilir: 'Herhangi biri bana özgür bir Hükümetin ne olduğunu sorarsa, bu, herhangi bir pratik amaç için, insanların öyle düşündüğü şey bu; ve bu konunun doğal, yasal ve yetkili yargıçları ben değil onlardır. ' Amerika'dan aynı anahtarda yazan Thomas Paine, yedinci sayısında Kriz , İngilizlerin imparatorluğun birliğini silah zoruyla koruma girişimine yeni bir tanım verdi. Buna fetih savaşı dedi; ve uyarısını doğrudan “İngiltere halkına” yönelterek, kralın tebaasına savaşın her zaman sosyal bir kötülük olduğunu, çünkü kendi başına sona ermeyen bir şiddeti desteklediğini hatırlattı. Savaş, monarşilere aşina olan bir hastalık olan övünme fırsatını genişletiyor.
Demokrasinin gelişi, modern egemenlik tartışmalarında ve özgürlüğün gerekli korumalarında bir dönüm noktasıdır. Amerika'nın 1846-48'de Meksika'nın bazı kısımlarını ilhak etmesi ile karşı karşıya kalan Thoreau, bir fetih savaşının aynı zamanda halkın iradesi olan insanların ezilmesine yönelik bir halk savaşı olabileceğini iğrenerek gördü. Demokrasi tarafından inşa edilen devlet aygıtının en iyi durumda bireysel hakların muğlak bir müttefiki olduğu sonucu çıkar. Yine de, Emerson'un 'Kaçak Köle Yasası' konferansında kabul edeceği ve Frederick Douglass'ın 'Savaşın Misyonu' nda doğrulayacağı gibi, devletin kitlesel gücü, aynı şekilde, bir zulüm sistemini yıkmak için yeterince güçlü tek araçtır. Amerikan köleliğinin 1850'lerde olduğu gibi.
En yetenekli kanun koyucuları yozlaştırabilecek ahlaki bir durgunluk olan siyasi kötülüğün kabulü, pek çok kişinin memnun olduğu barış içinde bir toplumun rahatlığıyla kolayca gider. 'Soru şuydu,' diye yazıyor Emerson: 'Sen insan için misin, insanlığın iyiliği için misin; Yoksa insanın incinmesi ve zararı için misin? İnsana deri muamelesi yapılıp yapılmayacağı soruldu mu? Zenciler, İspanyol Amerika'daki Kızılderililer gibi mi olacak, bir parça para mı? ' Emerson, Daniel Webster'ın intikamını merak etti, Oraya nasıl geldi? Cevap, Webster'ın, yanlışla seri uzlaşmadan olası bir hakkı yansıtarak kendisini kandırmasıydı.
Halkın iradesini uysal rızaya ve oligarşinin egemenliğine geri dönmeden düzeltmenin iki yolu vardır. Katılımcı topluluğunu genişleterek söylem ve eylem koşullarını genişletebilirsiniz. Alternatif olarak, örnek protesto eylemleri yoluyla muhalefet fırsatlarını güçlendirebilirsiniz - sözde, eylemde protesto veya her ikisi. Gandhi ve Martin Luther King, Jr. bu konuda komuta eden örnekler olmaya devam ediyor. Her taraftarından protestonun meydana getirdiği toplumun açık bir imajı olarak hizmet etmesini talep eden her iki lider hareket. Şiddetsiz direniş buna göre vicdan çalışmasının kamuya açıklanmasını içerir - kendini savaşsız örnek bir savaşçı yapma konusunda gösterilmiş bir isteklilik. Pratik reformcular oldukları için, Gandhi ve King, reform yapmaya çalıştıkları toplumlar içinde, Michael Oakeshott'un “yakınlaşma arayışı” dediği şeyle meşgul oldular. Dışarıdan yaratılan iyi bir toplum modelinden başlamadılar. Mevcut hoşgörü, arkadaşlık, komşuluk bakımı ve yabancıların onuruna saygı uygulamaları üzerine inşa ettiler.
Şiddetsiz direniş, bir ikna taktiği olarak, disiplin ve yurttaşlık sorumluluğu gösterisiyle adanmış olmayanların izleyicisini uyandırmayı amaçlamaktadır. Peki ama neden direnmiyorsun? Kökten değişmeyi amaçladığınız bir hükümetin yasalarına neden saygı gösterin? Gandhi ve King için şiddetsizlik hiçbir zaman sadece bir taktik olmadı ve toplumsal öz saygı ve kendi kendini yönetme etiği için ahlaki ve retorik nedenler vardı. Gandhi, İngiliz imparatorluğunu reform yapma yeteneğini kanıtlamış bir topluluk olarak görüyordu. King, bir Amerikan yerlisi otoritesiyle konuşarak tüm Amerikalıların haklarını talep etti ve vatandaşlarının sık sık yaşamak istediklerini söyledikleri idealleri hatırlattı. Ulusun kendisiyle ilgili anlatmayı sevdiği hikayeler, fetih ve tahakkümden çok daha fazla özgürleşmeyle gurur duyuyordu. Birmingham Şehri Hapishanesinden King, 'Öyleyse,' İnsanları Yüksek Mahkemenin 1954 kararına itaat etmeye çağırabilirim çünkü bu ahlaki açıdan doğru ve onları ahlaki açıdan yanlış oldukları için ayrımcılık kurallarına uymamaya çağırabilirim. '
Özgürlüğün, doğrudan önyargı ve şiddetli baskıdan daha ince bir düşmanı, uygunluğa doğru psikolojik itici güçtür. Bu içselleştirilmiş uysallık yaşar ve bir demokraside görgü kostümünü dikte ettiği söylenebilir. Çünkü kütle kuralı görüş artık mevcut olmayan mutlak otoritenin pratik bir ikamesi olarak hizmet eder, muazzam ve gizli bir baskı uygular. Tocqueville'in dediği gibi, bu tehlikeli 'çoğunluğun her şeye gücü' kendisinden daha büyük bir güç bilmez; ne teçhizata ne de kendisine karşı bir yargıya varma nedenine sahip olmadığı için mutlak bir hükümdarı andırır. Dolayısıyla hoşgörü, özgürlük kadar ihtiyatlı bir savunma gerektiren siyasi bir değer haline gelir. Azınlıklar yalnızca ırk, din ve örgütlenme alışkanlıklarıyla değil, aynı zamanda fikirlerle de işaretlenir.
Walter Bagehot, 'Tolerasyonun Metafiziksel Temeli' nde, 'Görmek kolay' diye yazıyor, 'eğer onlara araçlar verilirse, pek çok inanan şüphecilere zulmederdi', 've pek çok şüpheci inananlara zulmeder. Bagehot özellikle dini inanca sahiptir, ancak aynı hoşgörüsüzlük, bir yurttaşın gücendiğini iddia edebileceği bir sözcüğü, bir hareketi, yanlış bir şekilde sempatik veya sempatik olmayan bir duygu gösterisini cezalandırma sorunu olduğunda da işler. Toplum ne kadar bölünürse, örtülü birlik güvencelerini o kadar çok isteyecektir; ne kadar birleşikse, o kadar daha büyük bir birlik gösterisi ister - kolektif dayanışmanın kanıtı olarak okunabilecek açık bir üyelik ve aidiyet sinyali. 'Suçlu eleştiri korkusu,' Mary McCarthy 1950'lerde komünizm iç korkusuna dikkat çekti, 'değersiz bir dünya ile çevrili olma duygusu' Amerikan yaşamına hesaplanan bir test rejimi, kodlar ve sadakat yemini getirdi. kaygıyı bastırmak yerine doğrulamak için.
Yasaklanan ve zulüm gören gruplar doğal olarak kendilerine ait müstahkem bir topluluk ararlar, bu da hakarete karşı kanıt olmalıdır; ve 1870 civarında, böyle bir topluluk yaratmanın kesin yöntemi yeni bir ulus bulmaktı. George Eliot, Siyonistlerin bir Yahudi devleti arayışına dair sempatik ilk açıklamasında bu çareyi ihtiyatlı ve kaçınılmaz olarak kabul etti, ancak İngiliz antisemitizminin acımasız portresi, ulus çareyi umduğu aynı dışlamanın taşıyıcısı olarak kabul ediyor gibi görünüyor. ortadan kaldırmak için. Belki de genişlemiş bir topluluk duygusunun önündeki en büyük engel, insanları ırksal, dini ve etnik kimliklere ayırdığımız görünürde sezgisel - ama aslında düzenli olarak telkin edilen - entelektüel alışkanlıktır. Uluslararası barış konfederasyonu fikri 20. yüzyılda Milletler Cemiyeti ve Birleşmiş Milletler ile iki kez başarısızlıkla denendi; ama ilk olarak Kant'ın politik yazılarında formüle edilen bu türden bir hedef, tekrar tekrar unutulmaz popüler ifadeler buldu.
W. E. B. Du Bois'in “Of the Maning of Men” adlı makalesi, yazara sadece insanlık davasında sağduyunun bir sonraki gerekli ilerlemesi gibi görünen bir uluslararası özgürlük beklentisi sunar. Du Bois 1920'de hakların genişlemesinin kadın haklarına ne kadar geç ulaştığını fark etti. Her zaman, keyfi iktidarın son saklanma yerleri, bir toplumun geleneksel olarak kabul etmeye başladığı ve onu doğal düzenin bir parçası olarak varsaymanın sahte onurunu verdiği güvenilen ayrıcalık alanlarıdır: erkeklerin kadınlara karşı; zayıflar üzerinde güçlü uluslar; kurumsal çalışanlar üzerinde yönetir. Bu model, Harriet Taylor Mill’in “Kadınların Yetkilendirilmesi” nde incelemeye alınmıştı ve mülkiyet ve emek hiyerarşilerine uygulanması William Morris’in “Yararsız İşe Karşı Yararlı İş” dersinde onaylanacaktı. Ticaret ve imalat sınıfı Morris, ' güç onlara sağlayacak gerçek işçiler ”; Mülkiyetin nedenini savunma işlevi olan 'asalaklar', 'bazen avukatların durumunda olduğu gibi, gizlice öyle' değildir. Sosyalistler Morris ve Du Bois, demokratik bir dünyanın nihai amacını, işe yaramazın yerine faydalı bir iş koymak olarak görüyorlar. Bu değişimle birlikte, ne savurgan ne de düşüncesiz olmayan paylaşılan bir boş zaman deneyiminin icadı da gelmelidir.
Kişisel özgürlüğün gerekli bir siperi mülkiyettir ve son üç yüzyıldır ticari demokrasilerde mülkiyetin savunulması için olağan bir anlaşma yolu sözleşme olmuştur. T.H. Green, sözleşmenin kutsallığına itiraz ederken, ortak bir menfaatle bazı ihtilaf durumlarında, “sözleşme özgürlüğü” fikrini doğanın alanından, konvansiyonla belirlenen ve dolayısıyla revizyona tabi olan sosyal düzenlemelere taşıdı. Sözleşme özgürlüğü, bir kamu refahı standardını karşılamadığında değişikliğe açık olmalıdır. Örneğin bir fabrika sahibinin, çocuğun kabul etmesi halinde çocuk işçi çalıştırma hakkı korunmamalıdır. Green'e göre 'sözleşme yok, isteyerek veya istemeyerek insan kişilere meta olarak muamele edildiğinde geçerlidir'; çünkü özgürlükten bahsettiğimizde, 'yapmaya veya zevk almaya değer bir şeyi yapma veya bundan zevk alma konusunda pozitif bir güç veya kapasiteyi kastediyoruz.' Ve yeniden:
Bir toplumun ilerlemesini özgürlükteki büyümesiyle ölçtüğümüzde, onu artan gelişimle ölçüyoruz ve toplumun üyelerine bahşedileceğine inandığımız sosyal iyiye katkıda bulunma güçlerinin tamamı üzerinde uyguluyoruz; kısacası, vatandaşların kendilerinden en iyi ve en iyisini yapmak için bir vücut olarak daha büyük güç tarafından.
Kamu çıkarına yönelik mevzuat, sözleşmeye dayalı bireyciliğin önde gelen ilkelerinden ayrıldığında, özgür toplum ilkeleriyle hala tutarlı olabilir.
Sosyal sözleşme fikri, genellikle devlet için ölme zorunluluğunu ima etmek için alınmıştır. Hobbes ve Locke bu noktada çekinceler öne sürseler de, klasik teorisyenler devletin, onsuz insan hayatının sosyal olmayacağı ve büyük ölçüde yoksullaşacağı 'rahat yaşam' olasılığını verdiği konusunda hemfikirler; ve devletin ancak yurttaşların fedakarlığıyla hayatta kalabileceği zamanlar vardır. Bir de fedakarlık görevi olabilir mi? karşısında tüm yönü ve ivmesi onu adaletsizliğe yönelten bir devlet mi? Hannah Arendt, “Diktatörlük Altında Kişisel Sorumluluk” da, bu soruyu devlet görevlilerinin ve sıradan insanların 1930'larda Nazi Almanyası'nın tecavüz eden tiranlığı altındaki davranışları ile ilgili sordu. Arendt, o zaman vatandaşların pasif itaat ve açık isyanın yanı sıra canlı siyasi davranış seçeneklerine sahip olduklarını gözlemliyor. Vicdani muhalefet, kamuya açık göstergelerde kendini gösterebilir. desteksiz . Bu, kitle toplumlarında konformizm ve kariyerciliğin yaygınlığının görülmesini olması gerekenden daha zor hale getirdiği bir gerçektir.İyi ya da tahammül edilebilir bir toplum fikri, artık birbirlerinden akla gelebilecek en geniş mesafedeki insanlar arasındaki ilişkileri kapsıyor.
Arendt'ten olabildiğince mizaç olarak farklı bir yazar olan Jonathan Swift, 'A Mütevazı Bir Öneri' de insan varlığının ne kadar acımasız olursa olsun herhangi bir eylemi veya herhangi bir politikayı rasyonelleştirmeye devam ettiğini gösteriyor. Normalleştirme, yaşamı daha düzenli hale getiren her şeyi onaylama eğilimimiz, İrlandalı yoksulların bebeklerini yemeye uygun et olarak pazarlamaya yönelik en hafif ve uygun adımlarla yol açabilir. Sonuçta, Swift'in kurgusal anlatıcısı, nüfusun büyük bir kesimi arasındaki yoksulluğu ve sıkıntısı azaltmak ve daha yüksek türden insanları tiksindiren pislik ve kalabalığı ortadan kaldırmak için makul bir tasarım olduğunu iddia ediyor. Gerekçe, tamamen faydacıdır ve öneren, en ilgisiz motiflerden söz eder: Tasarımda hiçbir mali veya kişisel menfaati yoktur. Nezaket genellikle politik tartışmanın bir gereği olarak övüldü, ancak Swift'in önerisi hem medeni hem de kendi içinde iğrenç.
Burada toplanan diğer deneme yazarlarının birçoğu gibi, Arendt’in derinlikli bir endişesi, düşünmenin zorluğuydu. Ölçüyoruz, hesaplıyoruz, hesaplıyoruz, avantajları ve dezavantajları tartıyoruz - bu sadece mantıklı, sadece mantıklı - ama çoğu zaman güdülerimize kör olan nedenler veriyoruz, rasyonelleştiriyoruz ve kendimizi haklı çıkarmak için normalleştiriyoruz. Ebeveynlerden ve öğretmenlerden öğrendiğimiz, bize insanlarla nasıl adil davranacağımızı ve bunu kişiler ve toplum arasındaki ve toplumun tavırları ile bir ulusun yasaları arasındaki ilişkiye nasıl uygulayacağımızı öğreten ekipmanı kullanmak son derece zordur. 21. yüzyıl, organize insan yaşamı için gezegensel bir çevrenin yok edilmesi gibi felaket bir olasılıkla tüm uluslardan insanları eyerledi; ve geçmişin siyasi düşünürleri, çıkmazla doğrudan yüzleşirken ve sorduğu soruya yanıtlar formüle ederken, bize esas olarak imalar yoluyla yardımcı olabilir. İyi ya da tahammül edilebilir bir toplum fikri, artık birbirlerinden akla gelebilecek en geniş mesafedeki insanlar arasındaki ilişkileri kapsıyor. Aynı zamanda insanlık ve doğa arasındaki yeni bir yönetim ilişkisini de kapsamalıdır.
Mevcut seçimi, yukarıda belirtilen konular göz önünde bulundurularak - keyfi iktidara karşı cumhuriyetçi savunma; özgürlüğün ilerlemesi; kitlesel oy hakkı demokrasisinin gelişi ve kendine özgü tehlikeleri; siyasi muhalefet ve itaatsizliğin gerekçeleri; egemenlik amacıyla seçildiği veya daha büyük bir kötülüğü yok etmek için gerektiği şekilde savaş; vatandaşın sorumlulukları; çalışmanın politik anlamı ve çalışma koşulları - tamamı İngilizce olan yazılardan oluşan bir antoloji, konu tarafından garanti altına alınmış görünüyordu. Geçtiğimiz üç yüzyılda, bu konular en çok Britanya ve Birleşik Devletler'deki siyasi eleştirmenler ve teorisyenler tarafından araştırıldı.
Aralık, Görkemli Devrimi ve onun parlamento egemenliğine ulaşmasını kapsar; Amerikan Devrimi ve haklı olarak ikinci Amerikan devrimi olarak adlandırılan iç savaş; imtiyazın İngiltere'deki iki büyük reform tasarısı ve ABD anayasasında 15. değişiklik kapsamında genişletilmesi; iki dünya savaşı ve Holokost; ve Hindistan'a ulusal bağımsızlık getiren ve siyah Amerikalıların vatandaşlık şartlarını genişleten şiddetsiz direnişin kitlesel hareketleri. Sıra, tek bir sohbete katılan düşünürlere dair yeterli kanıt sağlar. Bu yazarların çoğu kendilerinden önce gelen denemecileri okuyordu; ve birçok durumda (Burke ve Paine, Lincoln ve Douglass, Churchill ve Orwell) birbirlerini okuyorlardı.
Politika Yazmak yarı-politik, yarı-ticari “liderlik” yazı türünün hiçbir örneğini içermez. Editöre rehberlik eden diğer bazı ilkeler bir bakışta açık olacaktır, ancak bunlar da ifade edilebilir. Yalnızca tam makaleler dahildir, alıntı yoktur. Bu, kesin politik yazıları tam uzunlukta kitaplar şeklinde gelen büyük yazarların - Hobbes, Locke, Wollstonecraft ve John Stuart Mill'in dışlanması anlamına geliyordu. Aynı şekilde kitap bölümleri de yoktur; hiçbir parti manifestosu veya inanç beyanı; ilk kez ölümünden sonra yayınlanan hiçbir şey. Bu denemelerin tümü, belirtilen zamanda yazıldı, dönemin bir dinleyici kitlesine yönelikti ve anında etki edecek şekilde basıldı. Bu, yazarın bütün bir düşünce tarzının reformunu gördüğü durumlarda (Morris ve Du Bois gibi) bile böyledir. Bazı konferanslar dahil edildi - basılı konferans, 19. yüzyılda siyasi fikirler için vazgeçilmez bir araçtı - ancak o anın nedenini ilerletmek için bir yetkili tarafından yapılan hiçbir parti konuşması yok.
İlkelerin iki istisnası kuralı kanıtlayabilir. Abraham Lincoln’ün James C. Conkling’e yazdığı mektup Kurtuluş Bildirisi’ni savunmak için yazılmış ve birkaç ay önce Başkan Lincoln’ün isyan eden eyaletlerdeki tüm kölelerin özgürlüğünü ilan ettiği kamuya açık bir mektuptu; şimdi, Birlik için savaşan siyah askerleri kapsayacak şekilde emri genişletti: 'Hayatlarını bizim için tehlikeye atarlarsa, en güçlü neden, hatta özgürlük vaadi bile onları harekete geçirmelidir. Ve verilen söz tutulmalı. ' Lincoln, bu olağanüstü çağrıyı ve tavsiyeyi yayınladığında başkanlığını riske atıyordu ve görüşü, 'Savaşın Misyonu' nda Frederick Douglass tarafından paylaşılmıştı: 'Savaş yok, bir Kaldırılma savaşı, barış yok, ancak bir Kaldırılma barışı.' Diğer istisna ise John Ruskin’in 19. yüzyıl kapitalizminin paralı ahlakına yönelik saldırısı olan 'The Roots of Honor' dur. . Bölümüne 'Deneme I' adını verdi Sona Kadar ve onun terminolojisi, kaçınılmaz bir kehaneti yeniden basmak için adil bir bahane gibi görünüyordu.
__________________________________
Nereden Politika Yazmak , David Bromwich tarafından düzenlenmiştir. Telif hakkı 2020, David Bromwich; NYRB Classics'in izniyle.