Rock tarihinin en önemli iki müzik grubundan biri olan Pink Floyd’un, diğeri de The Beatles, basçısı Roger Waters, yaklaşık 25 yıl sonra yeni bir albüm çıkardı ama ne albüm.
Waters, Floyd’un en etkili üç elemanından biri. Syd Barrett ilk ağır toptu, sonra Waters geldi, en son da Gilmour. Waters, yaklaşık 35 yıldır Pink Floyd’dan ayrı. Solo albümler yapmıştı birkaç tane. Hepsi de elbette Pink Floyd müziği idi. Ya da devamı gibi.
Waters, hep hüzünlü, karamsar ve öfkeli müzik yaptı, şarkı sözleri hep böyle oldu. İkinci Dünya Savaşında babasını kaybeden kuşaktan o. Savaştan hep nefret etti. Dünyanın gidişini hiç iyi görmedi. Halen de öyle. Şimdi daha da karamsar. Eskiden Thatcher, Bush, dönemlerini eleştirirdi. Şimdi artık Trump dönemini.
Pink Floyd, en son 3 yıl önce albüm çıkarmıştı, Gilmour artık bu son demişti. Silent River, yumuşak ve huzurlu bir albümdü. Bir Gilmour dokunuşu çünkü o. Elegant Touch diyebiliriz ona. Ama şimdi Pink Floyd’un kötümseri, şairi Waters müthiş bir albümle döndü. Yani, bir Dark Touch.
Waters, bu albümde bizi doyuruyor. Tam Pink Floyd tarzı bir albüm. Waters dönemi Pink tarzı. Müzik, Final Cut’ı andırıyor. Sözler ise işte bizim Waters. Karamsar ve öfkeli, her zamanki gibi. Waters, o uzun yıllar içinde müzikte hiç geriye gitmemiş.
Baştan sona yine bir opera gibi albüm. Bütün şarkıları ve sözleri iyi. Özellikle Smell the Roses ve Deja Vu adlı şarkılar, Waters’ın başyapıtları gibi. Bu kadar da Pink Floyd şarkılar yani. Mükemmel.
Is this the life what we really want?, gerçekten de istediğimiz hayat bu mu? diye soruyor, şarimiz.