-Beni nereye götürüyorsunuz? Bırak! Bu kanunen suçtur! - Ama bu adamın umurunda bile değildi ve beni taşımaya devam etti. Biraz yürüdükten sonra adam durdu ve kapının açılma sesi duyuldu kapıdan içeri girdik ve kapı kapandı. Adam daha sonra beni yere indirdi. - Hapse gireceksin! Bu bir adam kaçırma! Dedim pes etmeden. - Kapa çeneni fahişe! Dedi Şişman, kır saçlı bir adam. Bana doğru geldi ve boğazımdan yakaladı. Beni oyuncak bebek gibi sallamaya başladı. - Bırak gideyim! Diye bağırmaya başladım. Şişman adam daha çok sinirlendi ve parmaklarını sıkıp beni boğmaya başladı. Kurtulmaya ve nefes almaya çalışıyordum ama beni bırakmıyordu. Sadece gözlerimin içine bakarak benim acı çekmemden daha çok zevk alıyormuş gibi daha çok sıkıyordu boğazımı. Ama bir anda aklına bir şey gelmiş beni bıraktı. Yere düştüm ve deli gibi öksürmeye başladım. Bir yandan öksürüp bir yandan deli gibi nefes almaya çalışıyordum. -Şeytan ne derse onu yapacaksın. Aksi takdirde... Deyip önümde çömeldi. Cebinden bir çakı çıkarıp yüzümde gezdiremeye başladı –Aksi takdirde bu güzelim yüzünde sanatımı konuştururum ve seni annen bile tanıyamaz. Dedi.
Adam dudaklarını yaladı, dolgun dudaklarına dikkat çekerek aniden şöyle dedi: - Ne izliyorsun? Şimdi bana hizmet et. İleri, - yanındaki yeri işaret ederek kafamı karıştırdı. Sadece bir saniye sonra neyle ilgili olduğunu anladım ve hemen karşı çıktım: - Beni başkasıyla karıştırıyorsun! Bu salağın beni o fahişe zannetmesine kızdım ve bu kadar küstahça sanki patronummuş gibi yüzüme karşı talimat vermesi ve parmaklarını şıklattığında her isteğini yerine getireceğimi falan sanıyordu herhalde. - Ne düşünüyorsun, çabuk buraya gel! - diye hırladı ve ben içgüdüsel olarak geri çekildim. - Ben... yanlış anladın, o başka... - Zoru elde etmek ister misin? Bunu söylerken suratında bir piç sırıtışı vardı. Derken kapıyı kilitlemesi bir oldu, şimdi kaçacak yerim kalmamıştı ... Bana yaklaştı ve kısa bir süre gözlerime baktı, gözlerindeki girdaplarda hala duygusuzluk ve korkutucu bakışlar vardı, bunu bilmemin sebebi tüylerimin diken diken olmasıydı. Bu yaptıkları irademi kolayca kıracak ve ne isterse yapmamı sağlayacaktı. - Bebeğim, senin aptal oyunlarına ayıracak vaktim yok. Kendine boyun eğdirdi - omuzlarıma sıkıca bastırdı, başka seçeneğim yoktu, önünde diz çökmek ve aşağılayıcı bir poz vermek zorunda kaldım. Artık onun elinde bir oyuncak bebektim ama onun istediğini yapmam düşünülemezdi! Adamın dizlerini avuçlarıyla kavradım ve kasıklarından yeterince uzak durmaya çalıştım. Hayır, hepsi sadece bir tür kötü rüya! Neden direnmiyorum? Neden çığlık atmıyorum? Benim sorunum ne?! Mavi gözlere bakmaya devam ettim ve onlarda en az bir cevap bulmaya çalıştım, fakat boşuna. Adam kendinden emin bir şekilde, sanki böyle bir durum onun için sıradanmış gibi hareket ediyordu. Tuvalette olmamız umurunda bile değildi, burası temiz de olsa, yine de ... Vahşi ve iğrenç bir durumdu!
Her şey güzeldi… Yeni kurduğumuz küçük ailemiz her şeyin üzerinden gelebilir sanıyorduk, meğer her şey rayına oturmuş olsa da tepetaklak olabiliyormuş. Verilen sözlerin temelini oluşturan sevginin dayanmadığını fark edememiştik, en azından karşımdaki kişi öyle diyordu. Daha evliliğimiz için attığımız imzalar kurmadan kendimi yolun kenarında elimde bir valizle Ankara sokaklarında bulmuştum. Onlarca yaşanmışlığın üzerini örten Ankara soğuğu sanki benim zihnimdeki acıyı da örtmek istermiş gibi vücuduma sirayet ediyordu, her sonun bir başlangıca gebe olduğu söylenir fakat benim için başlangıç sondan önce gelmişti. Kimine göre artık özgürdüm, kimine göre yanlış bir karar almıştım. Fakat o günden sonra yaşadıklarım hem hayatım için bir dönüm noktası hem de sonu gelmez bir maceranın başlangıcı olacaktı…
Dear Reader, we use the permissions associated with cookies to keep our website running smoothly and to provide you with personalized content that better meets your needs and ensure the best reading experience. At any time, you can change your permissions for the cookie settings below.