We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Söylem, insanlar, şeyler, toplumun sosyal organizasyonu ve üçü arasındaki ve arasındaki ilişkiler hakkında nasıl düşündüğümüz ve iletişim kurduğumuz ile ilgilidir. Söylem tipik olarak medya ve politika gibi sosyal kurumlardan (diğerleri arasında) ve dile ve düşünceye yapı ve düzen vermek suretiyle ortaya çıkar, yaşamlarımızı, başkalarıyla ve toplumla ilişkilerimizi düzenler ve düzenler. Böylece zamanın herhangi bir noktasında ne düşünebileceğimizi ve bileceğimizi şekillendiriyor. Bu anlamda, sosyologlar söylemleri üretici bir güç olarak çerçevelerler; çünkü düşüncelerimizi, fikirlerimizi, inançlarımızı, değerlerimizi, kimlikleri, başkalarıyla etkileşimi ve davranışlarımızı şekillendirir. Bunu yaparken, içimizde ve toplum içinde meydana gelenlerin çoğunu üretir.
Sosyologlar, söylemi iktidar ilişkilerinin içine gömülmüş ve çıkmış olarak görürler; çünkü kurum benzeri medya, politika, hukuk, tıp ve eğitim kontrolü altındakiler oluşumunu kontrol ederler. Dolayısıyla söylem, güç ve bilgi birbirine bağlıdır ve hiyerarşiler oluşturmak için birlikte çalışırlar. Bazı söylemler ana akıma (baskın söylemler) hükmetmeye gelir ve diğerleri marjinalleştirilir, damgalanır ve yanlış, aşırı ve hatta tehlikeli olarak kabul edilirken doğru, normal ve doğru olarak kabul edilir.
Genişletilmiş Tanım
Kurumlar ve söylem arasındaki ilişkilere daha yakından bakalım. (Fransız sosyal teorisyen Michel Foucault, kurumlar, iktidar ve söylem hakkında üretken bir şekilde yazdı. Bu tartışmada teorilerini üzerine çekiyorum). Kurumlar, bilgi üreten topluluklar düzenler ve hepsi ideoloji ile birlikte çerçevelenmiş ve üretilen söylem ve bilginin üretimini şekillendirir. İdeolojiyi, kişinin toplumdaki sosyoekonomik pozisyonunu yansıtan dünya görüşü olarak tanımlarsak, ideolojinin kurum oluşumunu ve kurumların yarattığı ve dağıttığı söylem türlerini etkilediğini izleriz. Eğer ideoloji bir dünya görüşü ise, söylem bu dünya görüşünü düşünce ve dilde nasıl örgütlediğimiz ve ifade ettiğimizdir. Böylece ideoloji, söylemi şekillendirir ve bir kez söylem toplum içinde yayılırsa, bu da ideolojinin çoğalmasını etkiler.
Örneğin, ana akım medya (bir kurum) ile ABD toplumunu saran göçmen karşıtı söylem arasındaki ilişkiyi ele alalım. Fox News’ın ev sahipliği yaptığı 2011’de cumhurbaşkanlığı cumhurbaşkanlığı tartışmasına egemen olan sözler. Göç reformu tartışmalarında en sık konuşulan kelime “yasadışı” dır, ardından “göçmenler”, “ülke”, “sınır”, “yasadışılar” ve “vatandaşlar” izlenir.
Birlikte ele alındığında, bu kelimeler ABD’yi bir yabancı (göçmen) suç tehdidi (yasadışı, yasadışı) saldırısı altında tutan bir milliyetçi ideolojiyi (sınırlar, vatandaşlar) yansıtan bir söylemin parçası. Bu göçmen karşıtı söylem içerisinde, “yasadışı” ve “göçmenler” her biri diğerini muhalifleriyle tanımlamaya çalışan “vatandaşlara” karşı yan yana yerleştiriliyor. Bu kelimeler göçmenler ve ABD vatandaşları hakkındaki haklar, kaynaklar ve aidiyet hakkındaki çok özel değerleri, fikirleri ve inançları yansıtır ve çoğaltır.
Söylemin Gücü
Söylemin gücü, başkalarına zarar verirken, belirli bilgi türleri için meşruiyet sağlama yeteneğinde yatar; ve özne pozisyonları yaratma kabiliyeti ve insanları kontrol edilebilecek nesnelere dönüştürmek. Bu durumda, kolluk kuvvetleri ve hukuk sistemi gibi kurumlardan çıkan göçmenlik konusundaki egemen söylem devlete kökleri tarafından meşruiyet ve üstünlük kazandırılmaktadır. Yaygın medya, baskın devlet tarafından onaylanan söylemleri benimser ve bu kurumlardan otorite şahsiyetlerine hava zamanı ve baskı alanı vererek bunu sergiler.
Doğasında anti-göçmen olan ve otorite ve meşruiyete sahip olan göçmenlik üzerine egemen söylem, korunmaya muhtaç insanlara ve “yasadışı” gibi nesnelere karşı tehdit teşkil eden “vatandaş” gibi konu pozisyonları yaratır. vatandaşlar. Buna karşılık, göçmenlerin eğitim, politika ve aktivist gruplardan oluşan kurumlardan çıkan haklar söylemleri, “yasadışı” nesnesi yerine “belgesiz göçmen” konu kategorisini sunmaktadır ve çoğunlukla yasadışı olarak kullanılmaktadır. hakim söylem tarafından.
2014'ten 2015'e kadar sürmekte olan Ferguson, MO ve Baltimore, MD'deki ırksal olaylara bakıldığında, Foucault'nun söylemsel “kavram” ı söylemekte oyuna eklemlendiğini de görebiliriz. Foucault, kavramların kendisiyle ilişkili olanları nasıl anladığımızı ve ilişkimizi anladığımızı düzenleyen “tümdengelimli bir mimari yarattığını” yazdı. Michael Brown ve Freddie Gray'in polis cinayetlerini izleyen ayaklanmanın genel medya yayınlarında “yağma” ve “isyan” gibi kavramlar kullanılmıştır. Bu gibi kelimeler duyduğumuzda, kavramlar anlam dolu, katılımcılar hakkında bir şeyler çıkarırız - hukuka aykırı, çılgın, tehlikeli ve şiddetli oldukları. Onlar kontrole ihtiyacı olan suçlu nesnelerdir.
Protestocuları tartışmak için kullanıldığında ya da 2004 yılında Katrina Kasırgası gibi bir felaketin ardından hayatta kalmak için mücadele edenler, bir suçluluk söylemi doğru ve yanlış hakkındaki inançları yapılandırır ve bunu yaparken de belli davranışları cezalandırır. "Suçlular" "yağmalanırsa", onları sahada çekmek haklı olarak çerçevelenir. Tersine, Ferguson veya Baltimore bağlamında “ayaklanma” veya New Orleans bağlamında “hayatta kalma” gibi bir kavram kullanıldığında, ilgili olanlar hakkında çok farklı şeyler çıkarırız ve bunları insan denekleri olarak görme olasılıkları daha yüksektir. tehlikeli nesneler yerine.
Söylemin toplumda çok fazla anlamı ve çok güçlü etkileri olduğu için, genellikle çatışma ve mücadele alanıdır. İnsanlar sosyal değişim yapmak istediklerinde, insanlar hakkında nasıl konuştuğumuz ve toplumdaki yerleri süreçten ayrılamaz.