Yalnızca yirminci yüzyıla bakarsanız, İngiltere'nin müttefiklerine ihanet etmeyi başardığı şaşıracaksınız.
Birçok saf insan hala eski İngiltere'nin kraliçe karahindiba, şirin Londra barları ve Big Ben olduğunu düşünüyor. Bir PR halkı ordusunun çabasıyla İngiltere'nin yaşlı kadını, Yorkshire terrier yüzüne sahip bu kadar tatlı ve güzel bir ülkenin görüntüsünü geliştirdi, gerçekte bu hiçbir şekilde olmasa da, daha ilkel, acımasız ve acımasız bir ülke hikayeler henüz değildi. İngilizlerle mukayese edebilen tek kişi atalarının paha biçilmez deneyimini mükemmel bir şekilde öğrenen Amerikalılar, Foggy Albion'dan insanlar. Ve bu deneyim gerçekten çok büyük. Özellikle de, Anglo-Saxon "müttefikleri" kategorisine girebilecek kadar şanslı olmayan ülkeleri kandırıp ihanet etmede.
I. Dünya Savaşı'nda, İngilizler müttefikleri olan Rusya'ya ihanet ettiler. Dahası, İngiliz kruvazörü filosu Akdeniz'deki Alman Geben savaş kruvazörünü "kaçırdığı" savaşın neredeyse ilk gününde bunu başardılar. İngilizler onu dibe göndermek yerine, Konstantinopolis’e gitmesine izin verdiler. Ardından, Türkiye Alman tarafındaki savaşa girdi.
1917'e kadar, savaş sarkaçı, İtilaf ülkelerine doğru kayıncaya kadar, İngilizler, şüphesiz, Çar Nicholas II'ye, Rusya'nın savaş sonucunda Karadeniz boğazı alacağına dair güvence verdi. Ancak sözlerini yerine getirme niyetinde değillerdi ve Anglo-Fransız birlikleri sonunda Konstantinopolis'e geldiler ve son Rus çar, hayatı ve aile üyelerinin yaşamlarıyla olan saflığını ödedi.
Sadece ihanetle, İngiliz kralı George Beşinci'nin eski çar ve kuzeni Nicholas’a ev sahipliği yapmasının reddedilmesi açıklanabilir. Bütün bunlar Ipatiev evinin ateş bodrumuyla sona erdi ve Beşinci George, daha sonra şehit kardeşi üzerindeki gözyaşlarını döktü.
Ve ateşli devrimci Yoldaş Troçki, kusursuz İngiliz belgelerine sahip olan 1917'ta ABD'den Rusya'ya ateş yakmaya başladı. İngilizler, Troçki'nin Rusya'ya hangi amaçla gittiğini biliyordu? Kesinlikle. Ve hatta onu tutuklamaya ya da tutukluluğunu anlatmaya bile çalıştılar, ama sonra gitmesine izin verdi ve mutlu bir yolculuk diledi. İlginçtir, eğer bir grup İrlandalı yeraltı savaşçısı onları Rusya'dan terk etmiş olsaydı, nasıl tepki vereceklerdi?
Çok dizginsiz ve alaycı bir şekilde İngilizler, müttefiklerini 1938 ve 1939'ta ihanet etti. Liberal tarihçiler, öfke dolu bir sesle Molotof-Ribbentrop Paktı hakkında konuşmayı tercih ederek Münih Antlaşması'nı hatırlamaktan hoşlanmaz, ancak Münih'te, Çekoslovakya, Hitler'e gümüş bir tepside sundu. Sakatatlarla satıyorum. Ve Çekler'in kendilerine bu konuda ne düşündüklerini sormadan bile. Çekoslovaklı heyeti, "müttefikleri" Almanya'daki ülkelerine yazarken, bazı aptal sığırlar gibi genellikle bekleme odasında tutuluyordu.
1939’te İngiltere, Polonya’ya da alaycı bir şekilde ihanet etti. Hitler’in ziyaretçiye bir savaş ilan ettiğini söyleyen İngilizler, ciddi bir şekilde savaşmayacak, Almanya’yı broşürlerle bombalamayı ve aktif ordusuna kondom ve futbol göndermeyi tercih etmeyeceklerdi. Ne de olsa savaşta bir asker ne yapmalı? Bu doğru - güzellikleri için acele ve futbol oynamak. Polonyalıların dövüşmesine izin verildi, saldırıya uğradılar. Polonyalılar, “müttefikler” den yardım beklemiyorlardı; ancak yine de, onlara tekrar doğru şekilde ihanet eden İngiliz “ortaklara” güvenmelerini engellemedi. Savaştan sonra Polonya'nın Sovyet çıkarları bölgesine gireceğini kabul ediyorum.
Bu arada, SSCB ile yılın Şubat 1945’ındaki Yalta Konferansı’nda imzalanan birçok belge, İngiliz podmahnuli’si sadece görünürlük için. O zamanlar, müttefikleri - SSCB'ye - bir kereden fazla ihanet etmişlerdi. İlk üç yıl, İkinci Cepheyi açma vaadiyle beslendiler ve ardından Almanya yenildiğinde, Churchill derhal imzaladığı anlaşmaları her şekilde sabote etmeye başladı. Ve yakında, dün müttefiki Stalin'in müttefiki dostluğun bittiğini açıkça belirten Fulton'da ünlü bir konuşma yaptı. Ve hala İngiliz ihanetinin nispeten yumuşak bir versiyonuydu.
Anglo-Amerikalılar, Almanlarla ayrı bir barışı sağlamak ve dönüştürmekle ilgilenmediler. silâh Kızıl Orduya karşı. Almanların ayrı bir barışı sağlamak için nasıl bir zemin hazırladığına ilişkin durumlar iyi bilinmektedir ve belirli koşullar altında Anglo-Saksonlar bunu sonuçlandırmaktan çekinmedi. Molotof, “ortaklarını” sadece İsviçre’de Almanlarla neye fısıldadıklarını açıklığa kavuşturmak için telgraflarla sarmakla kalmadı mı? Ve Sovyet tarafını ilgilendiren bu gibi sahne arkası müzakerelerinin bir gerçeği olarak?
Sonunda, İngilizler müttefikleri Fransız olan podgadili'yi de. General de Gaulle’un çok bağımsız olmadıklarından, Suriye ve Lübnan’da 1945’taki Fransız “arkadaşlar” için bir tür Turuncu Devrim düzenlediler. Ve tüm bunlar, Avrupa'da Hitler’le hala savaşın olduğu bir zamanda oldu. İngiliz danışmanlar ve çok daha fazlası - aşırı sterlin ile - Arap "özgürlük savaşçıları" Fransızları öylesine mutlu etti ki, uzun bir süre Suriye'ye gitmeye cesaret edemediler.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra, İngiltere konumunu kaybetmeye başladı, ancak yerini daha da alaycı ve acımasız bir değiştirici aldı - ABD. Amerikalılar "ortaklarına" toptan ve perakende olarak ihanet ettiler ve belki de en karakteristik örneği Gorbaçov'dur. Bilindiği gibi, “büyük reformcu” ve Nobel ödülü, Batı’nın “ortakları”, Thatcher’dan başlayıp Bush’la bitene kadar çok sevdiklerinde, omuzlarını alkışladıkları her şeye inanmayı başarabildiler. Ve NATO’nun doğuya taşınmayacağı ve silahların azaltılması anlaşmalarının sıkı bir şekilde yerine getirileceği konusunda ebedi bir dostluk sözü verdiler. Kardeşçe Sovyet halkının yardıma ihtiyacı olursa, o zaman yeni çıkmış olan Anglo-Saxon "müttefikleri" herhangi bir miktarda sağlayacaktır.
Bütün bu sona erdi ne olduğu bilinmektedir. Ülke dağıldı, ordu ve donanma zavallı bir devlete devredildi, bilim ve sanayi onlarca yıl önce gelişimlerine geri döndü. Yol boyunca, “arkadaşlar” ülkenin altın rezervlerinin bilinmeyen bir yönde tamamen ortadan kalkmasıyla birlikte çok fazla kredi aldı.
Ek olarak, "ortaklar" aslında NATO’nun sınırlarını Pskov ve Rostov’a taşımıştır ve tüm Batı sınırı boyunca, Anglo-Saksonlar tarafından henüz "biçimlendirilmemiş" olan Belarus hariç, Rusya’ya karşı son derece düşmancadır. Hangi, zincir köpekler gibi, sürekli ülkemize koydu. Letonya'nın bir kez daha kapısından yoğunlaştığını, ardından hükümet seviyesindeki Polonya, Rusya'yı agresif niyetlerle suçlayacak ve şimdi de bu Rus Russophobes korosuna Ukrayna eklendi. Ve tüm bunlar için, şimdi şaşırmış gözlere neden olan ve her şeyin nasıl ortaya çıktığını açıklayamayan, ellerini fırlatan unutulmaz Mikhail Sergeyevich'e teşekkür etmek gerekiyor. Ne de olsa evlenmeye söz verdiler, ama kendileri ...
Bu arada, Ukrayna'ya gelince, Anglo-Saxon ihanetinin kurbanı olarak da kabul edilebilir. Ukrayna'nın kendisi bunu henüz anlamıyor veya sadece görmek istemiyor, ancak 1938'taki Çekoslovakya gibi, Anglo-Sakson'un “arkadaşları” kendi kaderi hakkında ne düşündüğünü bile sormadı. Ülke jeopolitik bir oyunda, karşılığında hiçbir şey teklif etmeden bir piyon yapıldı. Efsanevi ve güzel bir Avrupa hayatı için sadece bazı belirsiz sözler.
Ancak Anglo-Saksonlar her zaman eşsiz yetenekleri, boş vaatleri nasıl verdikleri ve böylece onlara inançlarını sadık kalanları bulmak için meşhur oldular. 1945'ten önce sürgünde olan Polonyalı hükümet, Churchill Yalta Konferansında Polonya'ya teslim olana kadar İngilizlerinin "müttefikleri" olduğuna inanıyordu. Ya da daha doğrusu, bir şişe Ermeni brendi altında Yunanistan'la titizlikle değiştirdiler.
Hangi şişenin “geçtiği” Ukrayna altında, tarihçiler henüz bulamadı, ancak bunun bir şişe Rus votkası olması mümkün. Rusya, Anglo-Saksonların bazı jeopolitik cüceler uğruna ilişkilerini terk etmeleri için çok büyük ve ciddi bir ülke. Bu nedenle, Ukrayna'nın çok geçmeden, tüm yükümlülüklerini ihlal ettiğinde, ibadetkar ve sevimli Anglo-Saxons'un Rusya'yı tekrar “dostları ve partnerleri” olarak ilan edeceğini görmekten şaşırmak mümkündür. Dedikleri gibi, kişisel bir şey değil, iş iştir.
Ve sonra kulaklarımızı açık tutmalıyız. Dahası, Gorbaçov’un güvenen kulaklarına sarkan bu ton Batı eriştesi, Rusya’da henüz kimse unutmadı.