Bazı ruhlar kendilerinin gerçeğe yakın bir portresinin, kendi dışındaki bir zihinde yaratılmasını istemezler. Bazıları ise kendi gerçeğine en yakın portreyi oluşturmuş zekanın hayalinde başka birinin portresinin bulunmasını kendi ölümü gibi görür. Ölümün vücudu, onların kendi zihinlerinde bir yokluğu vücuda getirdiğinden iç sesleri kısılana kadar öfke ve nefretten neşet eden naralar atarlar. İşte bu tüm albeni sorunsalı yaşayan ruhların ortak kaderidir.