Sadece bir günün ardından dramatik değişiklikler beklemek biraz fazlaydı.
Yine de.
Mevcut istatistikler: [ Güç 4 (F+) ] [ Çeviklik 4 (F+) ] [ Beceri 5.2 (D-) ] [Büyü 10 (C) ] [ Dayanıklılık 6.5 (D) ]
Gücüm 0,5, Çeviklik 0,3 ve Dayanıklılık 0,6 arttı. Nedenini tam olarak bilmiyordum ama Magic’in de 0,1 arttığını doğruladım.
Tabii daha önce de açıkladığım gibi seviye ne kadar düşükse gelişmeler o kadar çabuk görülebiliyordu. Açıkçası, bu bir günlük eğitime ek olarak Temple’ın müfredatını gözden geçirmenin de etkisi olabilir, ancak ilahi gücün etkisi altındayken bu eğitimin etkilerinin muazzam olduğunu görmek açıktı.
Ancak Adriana bunun pek iyi bir yöntem olmadığını düşünüyor gibiydi, bu yüzden olmamasının bir nedeni olmalıydı.
Ayrıca bunun yarattığı yorgunluk aslında etkileri kadar büyüktü, sanki bedenim ve zihnim ayrı ayrı hareket ediyormuş gibi geliyordu.
Dürüst olmak gerekirse, gelecekte kılıç ustalığına devam edip etmeyeceğimden pek emin değildim ama şu anda sadece vücutla ilgili şeyleri öğrenebiliyordum.
Kılıç ustalığı teorisini ve pratik eğitimini geçen haftadan farklı bir zihniyetle ele aldım. Önemli bir gelişme olmadı.
Ellen bir onur öğrencisiydi ve aynı zamanda Kraliyet Sınıfının bir parçası olmama rağmen ben daha çok aşağı taraftaydım. Genel sınıfın insanlarının görünüşleri umurumda değildi. Böyle bir şeyi umursuyor olsaydım, bunu yapmazdım.
Her şeyden önce, Kraliyet Sınıfında bulunan pek çok yetenek vardı! Burada tuhaf olan ben değildim! Bunun çok çalışmakla ilgisi yoktu! Bunu savunmak istedim ama yapamadım çünkü artık bana bakmıyorlardı.
Elbette benim hakkımda dedikodu yapan bazı adamlar vardı çünkü Ellen ve ben Kraliyet Sınıfında olmamıza rağmen tamamen farklıydık.
Ancak, onlara nezaketle Gerçek Eğitim vermek için endişelenmem gereken çok fazla şey vardı. Dürüst olmak gerekirse, o adamların isimlerini bile bilmiyordum.
Güçlü fikirli olmalıydım. Her zaman benimle kavga etmek isteyen insanlar olurdu ve benim sadece bir zavallı olduğumu anladıktan sonra veya becerileri geliştikten sonra çektikleri aşağılanmanın bedelini ödemek isteyenler olurdu.
İki haftadaki düello sadece bir olaydı. Beden eğitimime devam etmem gerekiyordu. Kılıç ustalığından dövüş sanatlarına. Başlamak için burada büyüyü doğru düzgün öğrenemedim, doğaüstü gücüm henüz uyanmamıştı ve henüz ilahi güç için bir yeteneğim yoktu, bu yüzden tamamen sıfırdan başlamam gerekiyordu.
Bu noktada inanabileceğim tek şey, antrenman yaptıkça büyüyecek olan vücudumdu.
Sonunda huysuz bir adam olarak kalamazdım. Gerçek bir güce sahip olmalıydım ve eninde sonunda Bertus’la Charlotte’un elinden kurtulmalıydım.
Kaybedecek zamanım yoktu.
“…Geçen seferki kadar garip değil.”
Geçen sefer nasıl gittiğine bakılmaksızın Ellen, cheonggukjang’a tekrar meydan okudu ve beklenmedik bir şekilde sakince yedi.
İkinci kez yediği için alıştı değil mi?
“…Bu lezzetli olduğu anlamına gelmez.”
Ellen, herhangi bir yanlış anlamadan kaçınmaya çalışır gibi, bunu ekledi.
Ama bunu yemekten hoşlanmadıysa neden beni buraya kadar takip etti? Satın aldığım için miydi?
Onu bedava yemeklerden hoşlanması için mi ayarladım?
Yine de geçen seferkinden daha fazla yedi ve hatta geğirdi.
Ne de olsa o tam bir efsaneydi.
“Hey, her zaman aldığım yemeği yediğin için benden daha dilenci değil misin?”
Dükkandan çıktıktan sonra onu bıçakladığımda Ellen bana baktı. Bana bakmak yerine, düşünceler içinde kaybolmuş gibi geldi.
“Öyleyse bir dahaki sefere ben öderim.”
Bu ne?
Bir dahaki sefere tekrar birlikte yemek sözü vererek sorunsuz bir şekilde cevap verdi.
Acaba gerçekten iyi biri olduğumu mu düşünmüştü?
Ellen elbette bu sefer vedalaşmadan gitti.
Çok nankör bir çocuk.
* * *
Henüz belirli bir becerim olmadığı için sınıfta öğrenecek çok şeyim yoktu.
Büyü derslerini Bay Epinhauser’in izniyle bıraktım ve onun yerine ata binme eklendi. Bir gün ata binmek zorunda kalacağımı düşündüm.
O kadar korkmuştum ki neredeyse kendime işeyecektim. Vahşi bir hayvana binip hayatımı ona emanet etmem mi gerekiyordu? Onlar deli miydi? Mana arabalarının falan var olduğu ayarını yapmalıydım.
Ayrıca Demon King’s Castle’dan kaçtığımızda onunla birlikte binmeme izin veren Dyrus’un binicilik becerilerinin birinci sınıf olduğunu bir kez daha anladım.
Sabah antrenmanında zaten tüm zihinsel gücümü tüketmiştim ama mola verememiştim. Dersten sonra, bugün spor salonunda akşama kadar öğrendiklerimi ve ayrıca biraz beden eğitimi gözden geçirdim.
Tamamen bitkin düştüğümde ve artık hareket edemediğimde, Adriana’nın ilahi gücünü özlemiştim.
O da akşam gelir mi diye merak ettim ama gelmedi. Dürüst olmak gerekirse, vicdanım izin vermiyordu ve onun bana zaten yaptığından daha fazla yardım etmesine neden oluyordu.
Ancak Adriana’nın bana söylediklerini unutmadım, büyük bir akşam yemeği yedim ve kısa bir sindirim molasından sonra koşuya çıktım ve ardından biraz kuvvet antrenmanı yaptım.
Aşırıya kaçtığımı düşündüm ve bu aslında vücudumu incitmek için yeterli olurdu. Ancak Adriana’nın bir şekilde bununla başa çıkabileceğini düşünerek kendimi daha da zorlamaya devam ettim.
“Nefes… Nefes nefese…”
Ellerimdeki ter, eğitim kılıcının elimden kaymasına neden oldu.
Gerçekten böyle yapmak zorunda mıydım? Ne de olsa egzersiz yapmaktan zevk alan bir insandan çok uzaktaydım. Böyle bir şeyi yapacak iradeye gerçekten sahip değildim ve odamın bir köşesinde hikayeler yazmaya devam ettim. Bir şeylere bu kadar çaba sarf etmeyi ne severdim ne de yeteneğim vardı.
Nefesim kesildiğinde ve parmaklarım yorgunluktan titrediğinde bu düşünceyi onlarca kez daha düşündüm.
Zaten o düelloyu kaybetmeye mahkumdum. Bu gelecekte endişelenmem gereken bir şeydi.
Bu yüzden sakin olmalıyım.
Elimden gelenin en iyisini yapsam bile, benden bir yaş büyük bir adamı sadece iki haftalık antrenmanla yenemem.
Ne zaman bu tür kayıtsız düşünceler aklıma gelse, kendimi kılıcımı sımsıkı tutmaya zorladım.
O düelloyu iki hafta içinde kaybedeceğimden emindim. Ancak, kaybedeceğimi bildiğim için kayıtsız olmamalıydım.
Bu boku benden bir yaş büyük birini yenmek için yapmıyordum.
“Hop!”
-Pok! Pok! Pok!
Dikkatsizce karaladığım gelişmeler yüzünden, kapılar çok geçmeden açılacak ve birçok insanın ölmesine neden olacaktı. Ben de ölebilirim.
Bunu daha sonra ölmemek için yaptım.
Şu anda ölesiye çalışabilirim ve bu hala çok uzak bir gelecekte, ama şimdi bir şey yapmazsam daha sonra pişman olurum.
Bu romanın gelişimi için yeterince pişmanlık duydum. Kayıtsız ya da tembel olmayı hak etmedim.
Şu anda sadece iğrenç bir piçtim.
Hatta bazılarına pis, zalim bir piç gibi görünebilirim.
“Hop!”
-Pek!
Salıncağımla parçalanan o korkuluk gibi insan benzeri gelişmeler olmadı.
“Ha!”
-Pek!
Ancak üzerine sayısız çizik ekledim.
* * *
Bazı flört simülasyonlarında, boş zamanınızı nerede geçirmek istediğinize karar verebileceğiniz diziler olacaktır. Ortam bir okulsa, müzik odası, spor salonu, bilim odası, çatı katı vb. yerler vardı.
Bu tür oyunlar söz konusu olduğunda, her yerde belirli bir karakter bulunur. Enstrüman çalmayı seven kızlar müzik odasında, spor yapmayı sevenler spor salonunda ve gerçekten zeki olanlar bilim odasında olurdu.
Bu yüzden.
“….Bunlar fena değil.”
“….”
Ellen Artorius’la karşılaşılabilecek tüm yerleri bildiğimi hissettim.
Yemek odasında tek başına oturmuş sosis yiyordu.
Sabah erkenden, eğitimine başlamadan önce lobide olacaktı. Ondan sonra yemek odasına gider, okul bittikten sonra spor salonuna giderdi.
Ve gece geç saatlerde yine yemek odasında olacaktı.
Buraya diyetimi önceden tamamlamaya geldim çünkü yarın Adriana ile antrenman yaptıktan sonra kendimi süper ölü hissedecektim ama Ellen çoktan buradaydı. Muhtemelen her gün böyle antrenmandan sonra buraya yemek yemeye geldi.
Atıştırmalıklar için olan dolabı açtım ve hala doldurulmadığını gördüm. Ne? O zaman ne yiyordu?
“Bunu olduğu gibi mi yiyorsun?”
Elinde bir tepsi dolusu sosis vardı ve onları çiğniyordu. İnanmayan tavrım üzerine Ellen, yediği sosisleri işaret etti.
“Sosisleri aynen böyle yiyebilirsin.”
“Evet, belki tütsülenmiş oldukları içindir. Ama neden sadece soğuk sosis yiyorsunuz?”
Atıştırmalıkları bitmişti, bu yüzden yiyecek deposunu karıştırdı ve o sosisleri buldu. Zaten önceden pişirilmişlerdi, bu yüzden muhtemelen onları olduğu gibi yedi.
“Yemeden önce ocağı açıp bir tavaya koyup biraz döndüremez miydiniz? Bunu yapmak çok mu zor?”
Pete aşkına biraz pişirme kabı kullan!
Sana bir mutfak felaketi veya ditz niteliği yüklemedim! Demek istediğim, akıllı olman gerekiyordu!
Bu zeki insan neden bir serseri gibi davranıyordu?
Ellen sözlerime başını salladı.
Gelin ve wuxia worldsite web sitemizi okuyun. Teşekkürler
“Fazla sinir bozucu.”
“Nasıl olduğunu bilmiyorsun, değil mi?”
“Denemedim.”
Onları nasıl kullanacağını öğrenemeyecek kadar tembel olduğunu söylüyordun. Çok sinir bozucu bir özelliği vardı. Bu sahneye bakınca bile sinirlendim.
“Onları buraya ver.”
“…”
Sosis tabağını aldığımda Ellen sessizce bana baktı. Ne? Onları sana geri vermemi mi söylüyordun? Gerçekten obur bir karakter olsaydın, böyle yapardın, değil mi? Ancak tabağı geri koymamı söylemedi, sadece bana baktı.
Her iki durumda da, biraz daha sosis çıkardım, bir tavaya koydum ve en azından tüketecek kadar ısıttım. Neden en iyi malzemelerle yapılan normal sosislerden bile daha kaliteli çiğ yiyecekler yiyordu?
Sosisleri ocaktan aldığımda Ellen hâlâ bana bakıyordu.
Neden kıpırdamadan durduğunu şimdi anlayabiliyordum.
“Gelecekte de onun için bir şeyler yapacağımı düşündü mü?”
Sosisleri kızartacağımı kesin olarak bildiğini hissettim. Bu yüzden sessiz kaldı.
Dediğim gibi huysuz biri olabilirim ama tamamen soğukkanlı da değildim.
Bu yüzden o tür bir mizacım olmasına rağmen yine de bu yemeği bu soğuk insanla paylaşırdım.
Sosisleri çatalla yemeye başladık.
“Bu ne kadar iyi, ha? Suyu neredeyse dışarı fırlıyor ve sen onu sokaktaki bir köpek gibi çiğ yemeye çalışıyordun.”
Ellen, dırdırımı duymazdan gelerek yemeye devam etti. Ne dediğim önemli değildi, özellikle umursamayacaktı.
“Yine de yiyeceğim, hav.”
Bu muydu?
Çatalımı bırakmadan önce bir süre biraz sosis yedim.
Ellen da aynısını yaptı.
“Tuzlu.”
“Evet.”
Ellen sözlerime başını salladı.
Sadece sosisimiz olduğu için, hiçbir şey eklenmeden gerçekten tuzlu bir tadı vardı. Genellikle garnitür olarak pirinç veya hatta belki bir somun ekmek olması mantıklı olur.
Sadece su ve sosisim olduğu için daha çok yemek istiyordum ama daha fazlasını yapamayacak kadar yorgundum. Ellen gitmek istiyor gibi görünmüyordu, ben de istemiyordum.
Hâlâ on beş sosis daha kalmıştı.
“Vay…”
Ölmek üzere olduğumu düşündüm çünkü her yerim çok yorgundu. Bunları çöpe atmak israf olur. Bununla birlikte, artıklarla bir şeyler yapmalıyız, ama onun sadece beni çalıştırdığını görünce biraz sinirlendim.
“Hey. Bundan sonra sana ne dersem onu yapacaksın.”
“?”
Gönüllülüğüm bitti.
Artık yemeği için bir şeyler yapması gerekiyordu.
* * *
“Bunun gibi?”
“Evet, iyi gidiyorsun.”
Soğanların ince ince kıyıldığını görünce başımı salladım. Bir kılıcı tutmanın bir mutfak bıçağını tutmaktan ne kadar farklı olduğunu gerçekten bilmiyordum ama Ellen tam olarak emrettiğim gibi yapabildi.
Sanırım mesele kılıçları iyi idare edebilmek değil, yüksek düzeyde el becerisine sahip olmak meselesiydi.
“Gerçekten yemek yapmayı bilmiyor musun?”
“Hayır, bu benim ilk seferim.”
Sanki bugün ilk kez bir mutfak bıçağına dokunmuş gibiydi. Ama becerisinin düzeyine bakılırsa, bir şef olarak bile iyi iş çıkarırdı. Tabii ki, savaşta gerçek olamayacak kadar yetenekliydi.
“Sırada havuçlar var, aynı şey.”
-Kakakakaka
Havuçların bir anda doğrandığını görünce ona bir sonraki adımı anlatmaya başladım. Sanki sanal bir avatarı kontrol ediyormuşum gibi hissettim.
Ben de yapabilirdim ama şu an yapamadım.
O kadar yorgundum ki mutfak bıçağını elime alırsam parmaklarımı keseceğimden oldukça emindim.
Çok karmaşık bir şey yapmaya niyetim yoktu. Mutfakta bir sürü farklı pişirme aleti ve malzeme vardı ama geceydi. Çok can sıkıcıydı.
Pilavları vardı ama ben gerçekten pişirmek için çok yorgundum. Tabii undan yeni ekmek yapmak da istemiyordum.
Yapacağım şey, sebzeleri pirinçle birlikte bir tavada yağ ile karıştırarak kızartmak, sonra su eklemek, sosisleri koymak ve yulaf lapası gibi kaynatmaktı. Görsellik benim için pek önemli değildi. Peki ya yenilebilir olduğu sürece bal lapasının sahte bir versiyonuysa? Risotto olarak adlandırılabilir mi?
Cheonggukjang’a giriş dersimi başarıyla bitirmeyi başaran ben ve Ellen için gerçekten önemli değildi.
Öncelikle, benim standartlarıma göre, sosisleri çiğ yerken, vahşi bir köpeğin tat alma tomurcuklarına sahip görünüyordu.
Yenilebilir olduğu ya da öyle göründüğü sürece her şeyi yerdi.
Ellen tam sipariş ettiğim gibi sebzeleri ve pirinci, kıyılmış sarımsakları ekleyerek karıştırmaya başladı. Doğru koşullarda yapmaları istenen şeyi yapacak türden biri gibi görünüyordu.
En iyi gece yarısı aperatif pişirme öğrencim olarak anılmayı hak etti.
“Unutma ve bundan sonra kendin pişir. Ne de olsa buraya benden önce geldin.”
“Sinir bozucu.”
Bunu yapmak istemedi ama başkaları tarafından beslenmeye devam edebilecek gibi değil. Biri ona yapmasını emrettiğinde sinir bozucu olduğunu düşündüğü bir şeyi yapması ilginçti. Tabii ki, muhtemelen sosislerin tadı kendi başlarına çok tuzlu olduğu içindi.
Sosisleri ve suyu doğru zamanda koydum ve çok geçmeden tavada kaynamaya başladılar. İçine biraz bitki koydum. Sosisler zaten yeterince tuzluydu, bu yüzden onları ayrı baharatlamadım.
Rastgele sosis lapası tamamlandıktan sonra onu yemek odasına geri getirdik.
Ellen sanki umursayacak başka bir şey yokmuş gibi kepçesiyle birazını aldı.
“!”
Sonra gözlerini kocaman açtı.
Tabii ki, özellikle lezzetli olduğu için değildi.
“Tavadan çıkar çıkmaz ağzına tıkmanın sıcak olmayacağını mı düşündün?”
“!!!!”
Ona bir bardak su verdiğimde, hemen yuttu. Belli ki zekiydi ve iyi bir fiziği vardı.
Kendi açlığı yüzünden aptallaşacak bir tip miydi? Yemek karşısında bir aptala mı dönüşecekti?
“Nasıl? Çok daha iyi, değil mi? Nefis değil mi?”
Soğuduktan sonra yemeye devam eden ona baktığımda, bana baktı.
“Ben yaptım.”
“Ne? Az önce kollarını oynattın, sana bunu nasıl yapacağını öğreten aslında bendim.”
“Ama bunu gerçekten yapan bendim.”
Ne? Şu an benimle tartışıyor muydu? Bir kavga mı çıkarıyordu?
1’e 1’de beni yeneceğinden %100 eminim. Buna devam etmeli miyim?
Ellen bu kez bir kaşık alıp üzerine üfledi ve sonra şöyle dedi:
“Birlikte başardık.”
Nedense kendimi küçük bir piç gibi hissettim, bu yüzden ondan sonra fazla bir şey söylemedim.
Hayır, sadece küçük bir piç gibi değildim, aslında biriydim.
* * *
Ellen’la gece yarısı atıştırdıktan sonra odama döndüğümde birinin odamda olduğunu gördüm. Bir çalışan olduğunu düşündüm. Yurt çalışanları Royal Class öğrencilerinin odalarını temizlediğinden beri.
Ama genellikle sabahları derslerim olduğu zaman odayı temizlerlerdi. Bu şekilde gece burada olmaları biraz beklenmedikti.
Odamda görmemem gereken hiçbir şey yoktu. Öğrenci listesini düzenledim, hatırladım ve sonra yok ettim. Hizmetçi giysili işçi odamda dolaşıyor gibiydi ama bana pek dikkat etmiyor gibiydi.
Ancak içeri girdiğimde görevli gelip benim adıma kapıyı kapattı.
“…?”
Ne?
Bu tuhaftı.
Çalışan bana baktı ve kısaca konuştu.
“Ekselânsları.”
“!”
“Ben Sarkegaar.”
Mesajları bana nasıl iletmeyi planladıklarını hayal bile edemiyordum, ama sanki onları şahsen bana getireceklermiş gibi görünüyordu!