Dertsizmiş gibi görünen insanlardan sıkılıyorum. Yalan söylüyorsunuz. Aslında sizin bir şey söylediğiniz yok da bana o sinyalleri veriyorsunuz. Ya da ben paranoyağım. Ya da sıkıntıları algılayış biçimim arızalı. Aslında şu ana kadar hiç psikoloğa gitmedim. Depresif bir küçüklüğüm, ilk gençliğim, son gençliğim? (bu ne zamansa) oldu. Psikoloğa gitmemem çılgınlık olmalı. Bazen herkesten önce bunalıp daralıyorum stresli olaylar karşısında.
-Ya aslında hayat dediğim şey normalde hissettiklerim değilse?.
-Ya ben ağır duyguların altında yaşayacağım diye sürünüyorsam da aslında diğer insanlar yer yer evhamlı ama genelinde dinginse?.
Bu nasıl anlaşılır?. Bir ortak ölçü birimi bulmak lazım diğer insanlarla. Bunun anlayabilmenin tek yolu bu. Belki de psikologlar bulamadığımız ortak ölçü birimlerimizdir.Fahrenheit ile Celcius'un kesişmesi gibi, kesişmeye koşarız doktorlara. "Anlat doktor, diğer insanlara göre çok mu vahimim?!"
Kankalarımla aramda şapşal bir muhabbette çıkan bir ölçü birimimiz var aslında; Kolej plaketlerimiz. Etrafta sayı barındıran ölçüleri bulundurmuyoruz. Boyun kaç kolej plaketi boyunda?. gibi sorulara cevap veriyoruz. Maymunluk yapmayı özledim:).. Otobüsten dolmuştan çok gülüyoruz diye kovulmayı özledim. O günler, kaç plaket uzaklığında?
Eeh be gelecek korkusu!, tıktın bizi kalabalık şehirlere, kalabalık şehirlerdeki minik ofislere, indirdin hayatımızı 1/7'ye, alacağın olsun..