Oğlum kendisini kedi sanıyor, yani neredeyse.
Kedileri her zaman severdi. Eski evimizin bahçesine kediler için artık yiyecekleri falan atardık. Biz onu kuzum, kedim diye hayvan benzetmeleriyle severdik.
Bir süre önce ben annemin kedisiyim, babamın kedisiyim demeye başladı. Bizim de hoşumuza gitti, olumlu tepkiler verdik. Sonra kedi gibi miyavlamaya başladı. Sonra kedi gibi mızırdanmaya, kedi gibi sevinç sesleri çıkarmaya başladı. Böyle miyavlamayı nereden öğrendin diyoruz, sokaktaki kediyi dinledim diyor. Bir dönem kedi gibi yalayarak etrafı temizlemeye ve kedi gibi yalayarak süt içmeye kalkıştı ama onu çabuk atlattık neyseki. Ne zaman oğlum canım diye sevmeye niyetlensem, peşinden "bu kedi annesini çok seviyor diyor", o zaman ben mutlaka annesi de kedisini seviyor demeliyim, o da hemen "miyaaav" demeli.
Başlarda eğlenceliydi ama biraz kabak tadı verdi. Bu takıntı önemli bir şey mi acaba? Ne yapmalı?