Yirminci yüzyılın ikinci yarısında, bugün modern tarım olarak bilinen şey, dünya nüfusu tarafından giderek artan bir gıda talebinin karşılanması konusunda çok başarılı olmuştur. Pirinç ve buğday gibi birincil ürünlerin verimleri dramatik bir şekilde arttı ve gıda fiyat düşmüştür, mahsul verimi artış hızı genel olarak nüfus artışına ayak uydurdu ve sürekli aç olan kişilerin sayısı hafifçe azaltıldı. Gıda üretimindeki bu artış temel olarak, yeni ürün çeşitlerinin geliştirilmesi, böcek ilacı ve gübrelerin kullanılması ve büyük sulama sistemlerinin inşası da dahil olmak üzere bilimsel gelişmeler ve yeni teknolojiler nedeniyle olmuştur.
Modern Tarım Sistemlerinin Temel Uygulamaları
Modern tarım sistemleri iki ilgili hedef ile akla gelmektedir: mümkün olan en yüksek getiriyi elde etmek ve mümkün olan en yüksek ekonomik kârı elde etmek temek esastır. Bu hedeflerin peşinde, yoğun arıtma, monokültür, inorganik gübre uygulama, sulama, kimyasal zararlı kontrolü ve bitki bitkilerinin genetik manipülasyonu gibi altı temel uygulama üretim omurgasını oluşturmuştur. Her uygulama verimliliğe bireysel olarak katkıda bulunur, ancak hepsi bir tarım sisteminde birleştirildiğinde her biri diğerlerine bağlıdır ve diğerlerini kullanma ihtiyacını güçlendirir. Tarımsal üretimin uzmanı olan tarımcıların çalışmaları bu uygulamaların geliştirilmesinde anahtar olmuştur.
Yoğun Zirai yöntemler;
Toprak modern tarım sistemlerinde derinden, tamamen ve düzenli olarak yetiştirilmekte ve bu uygulamayı kolaylaştırmak için çok sayıda traktör ve çiftlik imalatı geliştirilmektedir. Toprak gevşer, su daha iyi gider, kökleri daha hızlı büyür ve tohumları daha kolay ekebilir. Yetiştirme, yabani otları kontrol etmek ve ölü bitkisel maddeleri toprağa işlemek için de kullanılır.
TEK TİP TARIM YÖNTEMLERİ;
Bir mahsul tek başına bir tarlada yetiştirildiğinde buna bir tek kültür denir. Tek kültür, tarımı kolaylaştırır, tohum ekimi, yabani otları kontrol eder ve hasat yapar, aynı zamanda çiftlik faaliyetinin boyutunu genişletir ve karlılık ve maliyet yönlerini iyileştirir. Aynı zamanda, monokültürler, modern tarımın diğer beş temel uygulamasının kullanımını teşvik etme eğilimindedir.
Sentetik gübrelerin kullanımı.
Sentetik kimyasal gübrelerin uygulanmasıyla çok çarpıcı verim artışı meydana gelir. Üretim ya da maden taşıması, taşınması ve uygulanması göreceli olarak kolay olan gübre kullanımı, II. Dünya Savaşı’nın bitiminde (1939-45) onun gücünün beş katından on katına çıkmıştır. Sıvı veya granül formunda uygulanan gübre, kolaylıkla elde edilebilen ve birkaç üniform miktarda bitki besin maddesi olan bitkiler tedarik edebilir.
Sulama Teknolojileri.
Kuru havalarda ya da doğal yağışların çoğu ürünün yetiştirilmesi için yeterli olmadığı yerlerde bitkilere su tedarik ederek, sulama, besin arzını büyük ölçüde artıracaktır. Yeraltı kuyuları, bina rezervuarları ve dağıtım kanallarından suyun çekilmesi ve yön değiştiren nehirler verimliliği artırdı ve mevcut arazi alanını arttırdı. Özel fıskiyeler, pompalar ve damla sistemleri su uygulamasının verimliliğini büyük ölçüde geliştirmiştir.
Kimyasal Zararlılarla Mücadele.
Modern tarımın çoğunun geniş monokültür alanlarında zararlılar, bitkiler yetiştiren böcekler, bitki büyümesine müdahale eden zararlı otlar ve bitki ve hayvan gelişimini yavaşlatan veya ölümüne neden olan hastalıklar gibi organizmaları içerir. Doğru şekilde kullanıldığında, sentetik kimyasallar, böyle bir kontrol sağlamanın etkili, nispeten kolay bir yolunu sağlamıştır. Kimyasal spreyler, zararlı salgınlarına hızlı bir şekilde cevap verebilir.
Genetik manipülasyon.
Çiftçiler, binlerce yıldır mahsul bitkileri ve hayvanlar arasında spesifik özellikler seçiyorlar. Ancak modern tarım, daha yeni yeni yetiştirme tekniklerinden faydalanmıştır. Bir ürünün iki veya daha fazla suşunun birleştirilerek daha üretken bir yavrunun üretilmesi için melez tohum geliştirilmesi, en önemli stratejilerden biri olmuştur. Genetik mühendisliği, bir organizmadan diğerine, çoğunlukla çok ilgisiz organizmalardan genetik bilgiyi seçici olarak tanıtan moleküler teknikler geliştirmeye başlamış ve belirli yararlı özelliklere ağırlık verilmesi hedefi ile başlamıştır.
Fakat modern tarımın neredeyse her yararı için genellikle problemler vardır. Aşırı toprak işleme toprak parçalanmasına, organik maddenin kaybına, su ve rüzgarla toprak erozyonuna ve toprak sıkışmasına yol açtı. Büyük monokültürler, özellikle kimyasal zararlıların sürekli ve aşırı kullanımını gerektiren büyük, tek bir mahsul türünde muntazam bir alanda karşılaştıklarında ortaya çıkan, zararlı salgınlara neden olabilir. Aşırı miktarda kullanıldıklarında, kimyasal gübreler topraktan yakındaki akarsulara ve göllere, hatta yeraltı su kaynaklarına kolayca süzülebilir. Çiftçiler kimyasal zararlılara ve yabancı ot kontrolüne bağımlı hale gelebilir. Modern çiftlik sistemleri, biyolojik zararlı yönetimi için gerekli doğal kontrol maddelerinden yoksundur ve zararlıların direnci hızla geliştirdiği için daha büyük miktarlardaki spreyler kullanılmalıdır. İnsanlar aynı zamanda çevrenin kimyasal kirliliğini spreyler ve gübreler ile besin maddelerinin muhtemel kontaminasyonundan endişe ediyorlar. Modern tarım su kullanım kaynakları gibi böylesine büyük bir kullanıcı haline gelmiştir; su kaynakları, aşırı tüketim, tuzlu su kirliliği, topraktaki tuz birikimi, gübre süzdürme ve toprak erozyonu çok yaygın hale gelmiştir. Tarımsal su kullanıcıları kentsel ve endüstriyel kullanımlar ve yaban hayatı ile de rekabet eder. Hibrit tohum, genetik çeşitliliğin kaybına ve büyük bitki yetmezliği riskinin artmasına ve ayrıca yüksek verim sağlamak için gerekli olan sentetik ve yenilenemez girdilere bağımlılığın artmasına katkıda bulundu. Genetik olarak tasarlanmış bitkiler, özellikle kendi alanlarında çalışan çiftçilerin elinde, daha doğrusu uzaktaki laboratuvarlarda, daha az ve daha az yer kaplayan seçim sürecinde olduğu gibi, aynı negatif potansiyele sahiptir.
Gelecekte, yeni teknolojilerden ve uygulamalardan yararlanmak için, tarım sistemlerinin ekosistemler veya tarım ekosistemleri olarak görülmesi gerekecek. Modern tarım uygulamalarının hem olumlu hem de olumsuz etkilerini izleyerek çiftliklerde ve yakın çevrelerdeki toprak, hava ve suyun sağlığını koruyan, üretimin ekonomik maliyetlerini düşüren ve yaşayan tarım topluluklarını teşvik eden ekolojik temelli alternatifler geliştirilebilir Dünya. Organik tarım, koruma toprak işleme, entegre zararlı yönetimi (IPM) ve yerel uyarlamayı ve çeşitlilik performansını arttıran uygun genetik tekniklerin kullanımı, gelecek nesiller çiftçilerin sürdürülebilirliğini sağlamanın olası yollarından birkaçıdır.