Evrende her şeyin bir sınırı vardır. Aklın sınırı ise Tanrı'dır. Çünkü, Evren' de her şey kendi doğasını dışavurur ve dışavurum, sınırlarına ulaşınca durur. Aklın neredeyse sınırı yoktur. Örnek olarak, insan, doğası gereği uçamaz ama aklıyla uçak yaparak uçabilir. Aslında uçak, uçan insan aklıdır. Çünkü uçak, insan aklının cisimleşmiş halidir. Bu durum, atom bombası için de geçerlidir. Patlayan atom bombası değil, insan aklının bizatihi kendisidir.
Cemal Süreya’nın ölüm yıldönümünde onun için yaptığım bir çizimi size göstermek istiyorum. Burada Cemal Süreya’nın elinde sigara şeklinde bir saksafon görüyorsunuz. Ben Cemal Süreya’yı bir Jazz müzisyenine benzetirdim, aynı o türdeki bir müzik gibi özgür ve kendisine has tarzı vardı Süreya’nın şiirinin de. Ama tek farkla, onun enstrümanı sigara, hayatına giren kadınlar, minareler ve dünyaydı.
Süreya’nın sigara enstrümanının notaları kadındı, her kadın farklı bir ses demekti. Her notaya bastığında farklı bir dışavurum oluşuyordu Süreya’nın dizelerinde. Sigarayı kişisel olarak hiç sevmem fakat belki de onun içine çekip bıraktığı sigara dumanıyla bir Jazz müzisyeninin saksafonundan çıkardığı seslerin özgürlüğü aynı olabilirdi.
Bu dünyaya gelen her insanın "bir hikayesi" var. Hikayeler insanın yaşadıklarının toplamını "bir kelime" ile tek bir "duygu" içinde barındıran manalar taşıyan bir dışavurum. Bunun içine bir çok duyguyu koyabilirsiniz. Suçluluk, beğenilmeme, istenilmeme, korku gibi. Saymak dahi bazen zor gelir insana. İnsan bir çok duygu ile karşı karşıya kalıyor ve o birçok duygu ile yaşıyor, böylece karmaşık, çözülmeyen bir makine gibi görünüyor.