Sis kovalamak;
Şairin acı çekmeden yaşamı nedir?
Ve fırtınasız okyanus nedir?
М.Ю. Лермонтов
Büyük şairin büyük büyükbabası, George Lermont adlı bir İskoç asiliydi. Polonyalılara hizmet etti ve 1613'te Belaya kalesinin kuşatması sırasında Rus askerleri tarafından yakalandı. Paralı asker hiçbir zaman memleketine dönmedi ve Rusya’da hizmet almayı tercih etti. Kostroma eyaletindeki 1621’te ödül olarak kendisine bir mülk verildi. Lermontov'un babası Yury Petrovich, askeri bir adamdı ve piyade kaptanı rütbesiyle emekli olan, “eski asil bir aileden” soylu olan Maria Mikhailovna Arsenyeva ile evlendi. Düğünden sonra, yeni evliler Tarkhany adlı Arsenyev arazisindeki Penza eyaletine yerleşti. Ancak, sağlık durumu iyi olmayan Maria Mikhailovna, tıbbi yardımın daha gelişmiş olduğu Moskova'ya gitti. Şehrin üzerinde öfkeli fırtınanın ortasında, Ekim ayında 14'ten 15'e kadar gecenin başkenti olan 1814, bir çocuğun "acı bacak ve kol şekilleriyle" doğdu. Maria Lermontova, doğumundan önce hayatta kaldı, büyükbabası Michael adında korku ve bebeğin durumuna neden oldu.
Sadece Aralık ayının sonunda, Maria Mikhailovna nihayet iyileşti ve oğluyla birlikte eve döndü. Yeni doğan büyükannesi Elizaveta Alekseevna ve bebeğin babası ne kadar mutlu olursa olsun, aralarındaki düşmanlık da azalmadı. Maria Mikhailovna’nın annesi, en başından beri, kategorideki kızının “fakir soylu kadın” ile evliliğine karşıydı. Ancak, Masha, kalbine seçti, kalan bilgilere göre, emekli kaptan Lermontov, rafine görgü ile nadir bir yakışıklı bir adamdı. Kızının düğününden sonra, Elizaveta Alekseevna, yeni evlilerin mirastan kurtulmasına izin vermedi. Lermontov'un konumu “alışkın” idi, ama en zor şey iki ateş arasında yakalanan Maria Mihailovna idi. Eşlerin ilişkisindeki kopuş, şairin annesi Yury Petrovich’in sadakatsizliklerini öğrendiğinde meydana geldi. Kısa süre sonra hastalandı: önce zihinsel, sonra fiziksel olarak. Şubat ayında 1817 gitmişti. Ölümünden önce, Maria Mihailovna kocasını affetti ve annesine onunla olan ilişkileri koparmaması için yalvardı. 1818'in baharında, baba çocuğun gelmesini istedi. Torununu kaybetme fikrindeki büyükanne paniğe kapılmıştı ve Misha'ya ancak on altı yıla kadar yaşadığı takdirde bir miras vaat ettiği bir irade yaptı. Çocuk için iyi bir gelecek sağlayamadığını fark eden Yuri Petrovich pes etti.
Michael hasta bir çocuk büyüdü - scrofula nedeniyle, tüm vücudu sürekli ıslak kabuklarla ve kızarıklıklarla kaplıydı. Lermontov'un iyi kalpli yaşlı hemşiresi Christina Roemer tarafından halledildi. Onun yardımı ile, çocuk Schiller ve Goethe'nin dilini ve Rusya'da 1812'tan sonra kalan Napolyon Muhafızları Jean Cape'i Fransızca olarak öğretti. Öğretmen ayrıca ona ilk binicilik ve eskrim derslerini verdi. Genellikle Afanasy Stolypin Tarkhany'ye (Arsenyeva'nın küçük kardeşi) geldi ve çocuğa katıldığı Yurtseverlik Savaşı'nı anlattı. Lermontov'un mobil ve canlı aklı, Arsenyev’in akrabalarına olan Kafkasya gezileri sırasında birçok yeni izlenim aldı. Elizaveta Alekseevna onu üç kez oraya sürdü. Sağlam iklim ve kükürt banyoları gerçekten çocuğa yardım etti - scrofula geri çekildi. Michel'in kendisi, yerel halkların özgürlüğü seven dünyası tarafından etkilendi. Eve geldiğinde Çerkeslerin figürlerini oydu ve ayrıca "Kafkasya'da" oyunu için kendisini köylü çocuklarından küçük, eğlenceli bir ordu yaptı. Bu arada Lermontov, yoldaş eksikliği hissetmedi, bu arada - Arsenyeva akrabalarından akranları ve aynı zamanda komşu toprak sahiplerinin çocuklarını Tarkhany'de yaşamak için çağırdı. Bu huzursuz çetenin bakımı her yıl on bin ruble büyük anneye mal oldu. Çocuklar sadece yaramazlık değil, aynı zamanda ilkokul eğitimi aldı. Özellikle Michael, renkli balmumundan çizim ve modelleme yeteneğini gösterdi.
1827 yazında, Lermontov babasının mülkünü ziyaret etti ve sonbaharda Arsenieva onu Moskova'da okumak için aldı. Seçimi, hayırsever atmosferi ve eğitimcileri ile ünlü Moskova'nın asil konukevine düşerek öğrencilerin doğal yeteneklerini geliştirmeye çalıştı. Latin ve Rus dillerinin öğretmeni Alexander Zinoviev, çocuğu kabul için hazırlamayı taahhüt etti. Her ihtimalde, o iyice çekti Lermontov - Mikhail sınavları hemen dördüncü sınıfa geçti (toplam altı tane vardı). 1828'un sonbaharında bir genç, eğitimine bir pansiyonda başladı. Doğru, çalışmalarının koşulları özeldi - büyükannesi, hala onunla ayrılmak istemiyordu, idarenin torununu akşamları eve götürme iznini düşürdü. Ancak, evde Lermontov bilim çalışmaya devam etti. İnanılmaz derecede kaprisli ve amaçlı, sınıftaki ilk öğrenci olmak istiyordu. İsteği üzerine Arsenyev bir İngilizce öğretmeni tuttu ve Mikhail kısa süre sonra orjinalinde Byron ve Shakespeare'i okudu. Oğlan, onunla resim yapan sanatçı, sadece şaşkınlıkla, elleri tarafından hayrete düşecek şekilde çizdi. Bununla birlikte, şiir Lermontov'un gerçek bir tutkusu haline geldi. 1828’te ilk defa “ayetleri kirletmeye başladı”. Dünya "Çerkesler", ardından "Kafkasya Tutsağı", "Kafkasya", "Dua", "Corsair" ve "Demon" un ilk versiyonunu gösterdi. Fakat Lermontov'un eserlerini yayınlamaktan vazgeçmek için acelesi yoktu. Öğretmenleri bile, ünlü şairler Alexei Merzlyakov ve Semyon Raich, o yıllarda, Mikhail gözetiminde edebi becerinin temelini ve terbiye teorisini kavrayan eserleri görmediler.
Sanat ve çalışkanlık yetenekleri Lermontov, onu bir dizi diğer kuruldan hızlı bir şekilde tanımladı. Michael'ın resimleri, sanat sınavları sırasında 1829'te en iyisi olarak kabul edildi. Coşkuyla piyano ve keman çaldı, dikkatlice okundu, sevildi ve nasıl dans edileceğini biliyordu. Pansiyon, Michel'i özgürce seven bir atmosferle çevriliydi. Örneğin, daha büyük öğrenciler kendilerini Decembristlere duydukları sempatileri ifade etmiyorlardı. Kralın konukevinden hoşlanmadığı ve Mart ayında 1830'in “sefahat okulu” nu kişisel olarak ziyaret etmeye karar verdiği bu “kırılgan zihinlere zarar veren bir ruh” içindi. İmparatorluk ziyareti sırasında bir merak yaşandı - öğrenciler majestelerini tanımıyorlardı ve yakınlarda öğretmen yoktu, emperyalist uyarılmadan ziyarete geldi. Gemilerden biri nihayet Nikolai Pavlovich’de çar görünce ve onu her şekilde selamladığında, yoldaşlar onu bağırdı - generali imparator olarak selamlamanın ne kadar cesurdu. Nicholas çok sinirlenmiştim ve yakında ayrıcalıklı yatılı okul düzenli bir spor salonuna indirgendi.
Yatılıların çoğu ve aralarında Lermontov, okuldan istifa etmeye karar verdi. Yine de Mikhail, 1830'in ilkbaharındaki kamu sınavlarında, akademik başarılarından dolayı ilk ödülünü aldı. Anılarında kendisini hatırlatan bilen memoist Yekaterina Sushkova: “Muzaffer olduğunu görmek sevindirici… Gençliğinden katlanmış, kötü, asil kökenli değil düşüncesi ... Bir kereden fazla insanlara nasıl girmek istediğini bana itiraf etti. ve bu işte kimse olmamalı. " Bu arada, şair 1830'in kışın Sushkova ile tanıştı ve zaten yazın, yakınları ile Serednikovo'da dinlenerek, "kara gözlü" kıza aşık oldu. Ancak, on sekiz yaşındaki Catherine sadece 15 yaşındaki erkek arkadaşına sakarca güldü.
Torununun on altıncı doğum günü Elizaveta Alekseevna, oğluyla tekrar bir araya gelme niyetini tekrar belirten Yuri Petrovich'in devralabileceğinden korktuğu için endişeyle bekledi. Misha da babasıyla birlikte ayrılmak istedi, ama son anda büyükannesinin acılarını ve göz yaşlarını görerek bunu yapmadı. Bu çok yıllı aile draması sona erdi ve tüm katılımcıların kalplerinde silinmez izler bıraktı. Yaz sonunda 1830 Lermontov, Moskova Üniversitesi sınavlarını geçti. İlk başta ahlaki-politik bölümü seçti, ancak kısa sürede sözlü fakültenin içsel istekleriyle daha uyumlu olduğunu fark etti ve ona geçti. Bununla birlikte, bu genç adamdan önce, tüm Muskovitler gibi, Eylül 1830'ta başlayan kolera salgını kurtuldu. Şairin arkadaşı olan öğrenci Peter Wistenhof, şöyle hatırladı: “Tüm ofisler ve eğitim kurumları kapatıldı, ticaret durdu, halk eğlenceleri yasaklandı. Moskova askeri bir kordon tarafından kordon altına alındı ve karantinaya alındı. Zamanı olanlar şehirden kaçtı ... Gerisi evlere kilitlendi ... ”. Elizaveta Alekseevna, sıhhi önlemlerin izlenmesinin bulaşmanın önlenmesine yardımcı olacağına güvenerek, tanıdık yerinden ayrılmamayı tercih etti. Evdeki zeminler günde birkaç kez ve her zaman ağartıcı ile yıkandı, tüm meyveler ve yeşillikler gıdadan çıkarıldı ve sadece acil bir ihtiyaç durumunda ve Arsenyeva'nın kişisel izniyle bahçeden çıkmasına izin verildi. Bir kez tecrit edildiğinde, Mikhail baba ve büyükanne arasındaki çatışmaya dayanan romantik drama İnsanlar ve Tutkular'ı oluşturmaya başladı.
Kışın, kolera salgını azaldı ve şehir her zamanki hayatına geri döndü. Üniversite derslere devam etti ve Lermontov bilim dalına girdi. Ancak, çok geçmeden, öğretmenlerin eğitim seviyesinin arzu edilenden fazlasını bıraktığını görünce şaşırdı. Şair, evde bağımsız olarak ders çalışarak sınıflara geçmeye başladı. Ve çok yakında, öğretmenlerin çoğu bilgilerini aştı. Zarif edebiyat öğretmeni Peter Pobedonostsev'in (bu arada, Synod'un ünlü Ober-Savcısı'nın babası) ile tartışmaya girdiği biliniyor. Aynı Wistenhof'un anılarına göre, öğrenilen kocanın hızlı cevabı, “Bunu sana okumadım ve bana tam olarak verdiğim şeyi cevaplamanı istiyorum” sözleriyle kesintiye uğradı. Cevap onu cesaretlendirdi: “Bu, Sayın Profesör, doğru. Şimdi söylediklerim bize okumadınız ve veremediniz, çünkü bu yeni ve henüz size ulaşmadı. Her şeyle donatılmış kendi modern kütüphanemdeki kaynakları kullanıyorum. ” ilgili hikayeler Nümismatik ve hanedanlık armaları derslerinde yer aldı.
Bu yıllarda, Lermontov ışıkta görünmeye başladı, toplarda, maskeli balodalarda, tiyatrolarda görülebildi. Eski ürkek genç adam yavaş yavaş geçmişe kayboldu - bundan sonra şair sosyal dişi aslanları nasıl etkileyeceğini biliyordu. 1830-1831'taki Mikhail Yuryevich'in aşk sözlerinin alıcısı belli bir Natalia idi - oyun yazarı Fyodor Ivanov'un kızı. Ne yazık ki, duygularını paylaşmadı ama haber Evliliği hakkında ve tamamen şairi umutsuzluğa soktu. Sonbaharda, genç adam iyi arkadaşları Lopukhins'in küçük kız kardeşi Varenka ile tanıştı. Çok yakında, Lermontov'un Varya'ya olan tutkulu sevgisi artık başkaları için bir sır değildi. Bu kez Mikhail Yuryevich'e karşılıklı sempati kazandı, ancak kendisini potansiyel bir damat olarak ilan etmek için acele etmedi.
Kışın, şair babasının ölümünü öğrendi. Son ahit mektubunda, Yury Petrovich ona şöyle talimat verdi: “Hala genç olmana rağmen, onun zihinsel yeteneklere sahip olduğunu görüyorum. Onları ihmal etmeyin ve çoğu, onları işe yaramaz ya da zararlı bir şey için kullanmaktan korkmayın - bu, bir zamanlar Tanrı'ya bir rapor vermekle yükümlü olacağınız bir yetenek ... ”. Lermontov, babasının, daha iyi bir eğitim almak isteyen 1832'in baharındaki isteğini hatırladı ve St. Petersburg Imperial Üniversitesi'ne transfer dilekçesi verdi. Moskova Üniversitesinin gecikmeden yönetimi tüm kağıtları hazırladı ve mutlulukla zeki bir öğrenciden kurtuldu.
Şair bir kerede kuzey başkentiyle iyi geçinemedi - lüksün kabarık arzusu gözlerimi kırdı ve beni ne yazık ki basit Moskova'yı hatırlatmaya zorladı. Belki de ilk izlenimler farklı olurdu, şairin çeviriyle ilgili fikri başarısız oldu - üniversite yönetimi Mikhail Yuryevich'i daha önce katıldığı kurslarda saymayı reddetti ve sıfırdan eğitime başlamayı teklif etti. Elizabeth Alekseevna ile görüştükten sonra, Lermontov yeteneklerini askeri alanda sergilemeye karar verdi. Arsenyeva'nın gözlerinden önce kardeşlerinin mükemmel örnekleri vardı: eski bir biyografi yazarı ve Suvorov'un komutanı Alexander Stolypin'in yanı sıra generaller Dmitry ve Nikolai ile mücadele. Mikhail Yuryevich Lopukhina'yı şöyle yazdı: “Şimdiye dek edebi bir kariyer için yaşadım ... ve şimdiden itibaren ben bir savaşçıyım. Belki de bu, Providence'ın özel iradesi ... göğsünde bir kurşunla ölmek, yaşlılığın yavaş acı çekmesinden daha kötü değildir. ”
M. Yu Lermontov, Yaşam Muhafızları Hussar Alayı üniformasıyla. P. Z. Zakharov-Chechen'in portresi
Kasım ayında, gönüllü olarak Hussars Life Guards Regiment'e kayıtlı olan 1832 Lermontov ve yakında bir talihsizlik yaşandı. Üst düzey yoldaşları tarafından yönlendirilen şair, kırılmamış bir kısrakta oturuyordu. Atı, diğerleri arasında koşmaya başladı ve biri biniciyi sağ bacağına sokarak kırdı. Tedavi birkaç ay sürdü, ancak bacak birlikte büyümüştü, bu da sonrasında çok çarpıcıydı. Buna rağmen, Nisan 1833'te şair, Süvari Junkers Okulu ve Muhafızların Anlayışındaki sınavları kolayca geçti. Bu arada, Lermontov'un büyükannesi Moika'daki Junkers Okulu'na yakın bir ev aldı ve hemen hemen her gün torununa çeşitli lezzetler şeklinde "kaçakçılık" gönderdi. Arsenyeva, tüm hurdacıların öğrenci kampına gönderildiği yaz aylarında en zor zamanları geçirdi. Mihail Yuryeviç'in kendisi bivouac hayatı, yoldaşlarını onunla paylaşarak sabırla yıkıldı. Özellikle o yıllarda çok yakın bir tarihte, gelecekteki yazar Vasily Vonlyarlyarsky ve kuzeni Alex Stolypin ile “Mongo” olarak adlandırıldı. Büyükannenin vesayeti altından kaçan - hurdacıların sadece pazar ve tatil günlerinde eve gitmelerine izin verildi - şair vahşi bir hayata daldı ve çoğu zaman çeşitli şakaların başlatıcısı oldu. Bir şaka olarak, Mikhail Yuryevich kendini "Maeshka" olarak adlandırdı - Fransız karikatürlerinin, onurlu ucube, kaba ve haydutların karakterinin onuruna. Anlamsız Lermontov, görevliler ve öğrenciler tarafından gerçekten hussar şeyler olarak saygı duyulan “Uşak”, “Goshpital”, “Peterhof Holiday”, “Sığınağa Ode”, “Peterhof Tatil” i çalışır.
Aralık ayında, şair 1834 yine "kara gözlü" Ekaterina Sushkova ile bir araya geldi. Ancak bu sefer “cellat” ve “kurban” yer değiştirdi. Bir kıza aşık olan Lermontov, Alexei Lopukhin ile düğününü üzdü ve sonra dünyanın gözünden ödün verdikten sonra onu attı. Mektuplardan birinde, şair bunu, “beş yıl önce dökülmek üzere yapılmış S-coquetry'nin gözyaşları için ödediğini” söyleyerek açıkladı. Entrika farklı bir geçmişe sahipti, Lermontov her ne pahasına olursa olsun yoldaşını Sushkova'dan korumaya çalıştı ve ona “kanatları yaklaşmakta olan bir yarasa” dedi. Ancak, intikam almak için şair için intikam geçmedi. Lermontov ve Sushkova arasındaki ilişkiyi yanlış yorumlayan Varenka Lopukhina, 1835 kışın çaresizlik içinde, uzun zamandır kendisine giden zengin toprak sahibi Nikolai Bakhmetyev'i kabul ederek cevap verdi. Wari'nin evliliği haberi yazarı şoka soktu. Edebi ilk yayın bile onu desteklemedi - “Haji Abrek” popüler “Okuma Kütüphanesi” dergisinde yayımlandı. Yazının gizlice yazının, editöre Lermontov'un uzak bir akrabası olan Nikolai Yuriev tarafından gönderildiği belirtilmelidir. Yayın hakkında bilgi sahibi olan Mihail Yuryeviç, minnettarlık yerine “neredeyse bir saattir azalıyordu”. Varya Lopukhina, tüm yaşam sevgisi ve büyük şairin ana nedeni olarak kaldı. Lermontov, “Şiirin Kahramanı”, “Litvanya Prensesi” ve “İki Erkek Kardeş” in imanının prototipidir ve birçok şiir ve şiir yazmıştır. Mikhail Yuryevich'in Vari'nin üç suluboya portresini korudu. Bu arada Bakhmetev, evliliği boyunca karısını şairleri için kıskandı ve onu, onunla olan bütün yazışmalarını mahvetmeye zorladı. Varya, otuz altı yaşında ölen Lermontov’a ancak on yıl kaldı.
Kasım ayında, 1834 Lermontov, Yaşam Muhafızları Hussar Alayı'nın korsesi oldu. Ordu tatbikatları ve yaz kampanyaları, Tsarskoe Selo'daki gösterişsiz kesmeler ve St. Petersburg'da kış sezonu sezonu ile değiştirildi. Mikhail Yuryevich, büyükannesinin görkemli maaşı sayesinde büyük ölçekte yaşadı. Ateşli bir süvari olarak, atlar için hiç para ayırmadı. Örneğin, 1836 ruble için 1580'in ilkbaharında (o günlerde büyük miktarda) yazarın bir generalden bir at aldığı bilinmektedir.
Ocak ayının sonunda, 1837 Lermontov hastalandı ve tedavi için eve yollandı. Orada Puşkin'in düellolarıyla ilgili haberleri aldı. Ertesi gün, şok Mikhail Yuryevich, “Şairin Ölümü” şiirinin ilk bölümünü oluşturdu ve arkadaşı Svyatoslav Raevsky birçok kopya çıkardı. Çalışmalar, gençler arasında ve genel havayı çok kesin bir şekilde formüle eden yazarları arasında hızla yayıldı ve hemen ülkenin genel jandarması olan Benkendorf'un hedefine düştü. Bu arada, başlangıçta Stolypin ile yabancı olan Alexander Khristoforovich, aldatıcı bir şekilde alçakgönüllü tepkilere tepki gösterdi. Ancak kısa bir süre sonra Mikhail Yuryevich “Ve siz, kibirli torunları…” ile başlayan 16 satır daha bitirdi. Zaten genç adamın basit kibiriyle değil, laik toplum karşısında çınlayan tokatla, “devrime çağrı” ile zaten bir “koku” vardı. Şubat ayının ortalarında şair gözaltına alındı.
Mtsheta yakınlarında Gürcü Askeri Yolu (Sacley'den Kafkas manzarası). 1837. Resim M. Yu Lermontov. Karton üzerine yağ
Tutuklanan Lermontov, coşkuyla çalıştı. Akrabası şöyle hatırladı: "Michel, kibrit kağıdına ve bu hurdalara kibrit, fırın kurum ve şarap yardımı ile sarmayı emretti, birkaç yeni oyun yazdı." Bu arada, beste yapabilmek için, Lermontov'un hiçbir zaman özel dış şartlara ihtiyacı yoktu. Aynı kolaylığı ile ofisinde, bir vagonda veya bir tavernaya oturarak yazabiliyordu. Edebi tarihçi Pavel Viskovatii şöyle ifade etti: “Her yere, ruhun her hareketini kağıda emanet eden şiir ve düşünce parçalarını attı. Karşılaşılan her kağıdı kullandı ve çoğu geri dönüşü olmayan bir şekilde kayboldu ... Şaka yoluyla adamına şöyle dedi: “Al, al, zamanla büyük para ödeyecekler, zengin olacaksın”. Elinin altındaki kağıt olmadığında, Lermontov kitapların kapağına, tahta bir kutunun altında, nereye giderse gitsin, masalara yazdı. ”
Arseniev, sevgili torununu kurtarmak için tüm etkili akrabalarını ayağa kaldırdı. Mikhail Yuryevich'in “sanrılarını” “tövbe etmesinden” dolayı önemli bir rol oynadı. Şubat ayının sonlarında, imparatorun Gürcistan'da bulunan Nizhny Novgorod Dragoon Alayı'ndaki aynı sırada şairin taburcu edilmesine izin verdiği belli oldu. Mart ayında, 1837 Lermontov, St. Petersburg'dan ayrıldı ve Mayıs ayında, annesi, akrabası Genelkurmay Başkanı General Pavel Petrov tarafından sıcak bir şekilde karşılandığı Stavropol'a geldi. Yazar ilk şey mahalleyi gezdirdi. Terek'in sol yakasında Kızyar'a gitti, ancak ateşi nedeniyle geri dönmek zorunda kaldı. Stavropol doktoru Pyatigorsk'ta tedavi için bir memur gönderdi. İyileşen Mikhail Yuryevich, yerel "su" topluluğunu ziyaret etmeye başladı. Bunu sadece eğlence uğruna değil, kafasında olgunlaşan yeni bir çalışma fikri için de yaptı.
Ağustos ayında, Lermontov'a Anapa'ya gelmesi talimatı verildi. Meraktan, şair orada giderken bir "aşağılık sahil kasabası" sürdü. Açıkçası, “Taman” da anlatılan hikaye ona oldu. Mikhail Yuryevich, Stavropol'a geri dönmeden tüm ayrıntılarını saklayarak eşya ve para harcamadan gizlice sokulduğunu söyledi. Aynı zamanda, “saygıdeğer yaşlı kadın” Arsenyeva'nın hazzıyla itilen Benkendorf, şairi Grodno Hussarlara aktarmayı başardı. Ocak ayının başlarında, 1838 Mikhail Yuryevich Moskova'ya geldi ve iki hafta sonra kuzey başkentinde belirdi. Bir arkadaşına yazdığı bir mektupta: “Ayette yürüttüğüm herkes beni şerefle yıkıyor ... Güzel kadınlar bana şiir arıyor ve onları zaferle övüyorlar ... Bu topluma erişmeyi aradığım bir zaman vardı, ama şimdi Yavaş yavaş hepsini dayanılmaz bulmaya başladım. ” Şubat ayının sonunda, Lermontov yeni bir hizmet yerine Novgorod'a geldi, ancak uzun süre orada kalmadı. Benkendorf’un çabalarıyla, Yaşam Muhafızları Hussar Alayı’na döndü.
Mayıs ayının ortalarında Mikhail Yuryevich Tsarskoye Selo'daydı. Aynı zamanda Vary Bakhmeteva ile son görüşmesi yapıldı. Ne yazık ki, hiçbiri bu toplantının hatıralarını bırakmadı, fakat o zamandan beri şairler aşırı güçlendi. Tsarskoye Selo'da Lermontov sonunda salon bürokrasisinin takımının kendisi için çok küçük olduğunu ve hiçbir sosyal eğlencenin onu sıkıntıdan kurtaramayacağını fark etti. Yazarın asıl önem verdiği şey yaratıcılıktı. Şairin neşesine "Tambov Treasurer" Vyazemsky ve Zhukovsky tarafından onaylandı. Bu ona güven verdi ve Ağustos ayında, Mikhail Yuryevich ilk defa o yıllarda St. Petersburg'un edebi beau monde merkezlerinden biri olan Yekaterina Karamzina'nın kulübesinde göründü. Edebi oturma odalarında eserlerini okumak gelenekseldi, ama Lermontov bu geleneği gönülsüzce ve nadiren takip etti. Arkadaşlarından biri şöyle yazdı: “Yazarlıktan çok fazla gurur duymuyordu, kendine güvenmiyor ve istekli bir şekilde, bencil hesaplamaları ile cesaretlendirilen, bencil hesaplamalar ile cesaretlendirilmiş olan kişilerin baskın olarak seçtiği eserlere kesin bir seçim yaptığını” söyledi. . Aynı zamanda, yoldaşlarından bir başkası da şöyle belirtti: “Yalnızken veya sevdikleriyle birlikte iken, dalgın oldu, yüzü ciddi, alışılmadık şekilde açıklayıcı, biraz üzgün bir ifadeye kapıldı, ancak gardiyanlardan biri göründüğünde hemen geri döndü. derin bir şekilde hor gördüğü laik Petersburg hayatının boşluğunu ilerletmek için çabalıyordu. Lermontov'un inanılmaz bir içgörüsü olduğu belirtilmelidir. Filozof Yury Samarin şöyle yazdı: “Onunla konuşmak için vaktin bile yoktu, ama zaten seni gördü ... Senin söylediklerini asla dinlemiyor, seni dinliyor ve gözlemliyor…”.
1839’te, Anavatan Notları dergisinin yıldızı Rus edebi ufkunda yükseldi. Hemen hemen her sayı Mikhail Yuryevich'in eserlerini bastırdı ve şair, egemenliğin hizmetini Muses'in hizmetiyle birleştirmeye devam etti. Stolypin-Mongo ile birlikte Tsarskoye Selo'da yaşadı ve "süvariler subayları en çok toplandı". Aralık ayında, 1839 Lermontov, teğmenliğe terfi etti ve Şubat ayının ortasında, 1840 ilk düellosunu düzenledi. Düşman, Fransız büyükelçisi de Barant'ın oğluydu ve nedeni Mikhail Yuryevich ile ilgilenen genç prenses Maria Shcherbatova idi. Buna karşılık Shcherbatova ona cevap verdi ve prensesin arkasına sürüklenen Ernest de Barant, buna dayanamadı, şeref kurallarına uygun olarak memnuniyet istedi. Başka bir versiyona göre, eski bir ayet, Şairin Ölümü bir kavgayı kışkırttı. Düellodaki mücadeleden birkaç gün önce, Peder de Baranta, Lermontov'un kendisine kim karşı çıktığını öğrendi: bir Dantes veya bütün Fransız milleti.
M. Yu Lermontov 1840 yılında
Düello Kara Nehir'in arkasından geçti. Alay komutanına yaptığı açıklamada, Lermontov şunları yazdı: “Sayın Barant kendisini rahatsız ettiğinden beri, seçim оружия Ona verdim. Kılıçları seçti, ama yanımızda tabancalar vardı. Kılıçları geçmeyi başardığımız anda, sonum kırıldıkça ... Sonra tabancaları aldık. Beraber ateş etmelilerdi ama geç kaldım. Kaçırdı ve ben de tarafıma ateş ettim. Ondan sonra, bana bir el verdi ve sonra yollardan ayrıldık. ” Nicholas I'in kararları, Mihail Yuryeviç, tutuklanırken bekledi. Genel beklentilerin aksine, imparator Lermontov'a son derece ağır davrandı ve onu Tenginsky piyade alayında Kafkasya'ya gönderdi. Burada, kendisinin iyi bir hatırasını bırakmak isteyen Nicholas I'nin tüm muhalif yazarları çok dikkatli bir şekilde takip ettiği belirtilmelidir. Mikhail Yurevich, “Şairin Ölümünün” ortaya çıkmasından hemen sonra görüş alanına girdi. Çağdaşların anılarına göre, imparator, ayetleri okuduktan sonra rahatsızlıkla şöyle dedi: "Bu bir saat bile değil, Puşkin'in ülkesinin yerini alacak." 1840 tarafından, okuma halkının kafasında ustalaşan Lermontov, Nicholas I için gizli tehditler ve sürekli tahriş kaynağı oldu. Şairleri görüş alanından uzaklaştırmak için bir neden olduğunda, kral en iyi çözümün Mikhail Yuryeviç'in sürgünden geri dönmemesini sağlamak olduğunu anladı.
Göndermeden hemen önce (Mayıs 1840'te) şair Moskova'da iki hafta geçirdi. Zamanımızın Kahramanı'nın ilk basımının yayınlanmasını bekledi, Gogol'un yurtdışındaki tellerine katıldı, ki burada mevcut olanların isteği üzerine Mtsyri'den bir alıntı yaptı. Bir dereceye kadar, Lermontov, Kafkas sürgününden memnundu, manzara değişikliği yalnızca onun yaratıcı dehasını teşvik etti. Fakat Kafkasya hattındaki birliklerin komutanı General Pavel Grabbe başını tuttu. Rus edebiyatını yakından takip eden çok eğitimli bir adam olarak, zaten işgal ettiği yerin ve sürgün teğmeninin gelecekte neler alabileceğini çok iyi anladı. Kraliyet kararnamesi ihlal edildiğinde, Grabbe, şairi piyadelerin ön saflarına göndermedi, fakat General Apollo Galafeev'i süvari ayrılığına atadı. Halkı Grozni kalesine dayanıyordu ve Kafkas çizgisinin sol kanadına baskın basıyordu. Burada hayatta kalma şansı çok daha büyüktü.
Lermontov için yaz mevsimi sıcak geçti ve sadece sıcak hava nedeniyle değil - Galafeev'in astları Çeçenlerle sürekli şiddetli bir çatışma yaşadı. Temmuz ayı ortalarında, daha sonra Valerik Nehri'ndeki “düşmanlıklar dergisi” nde açıklanan düşman tıkanıklıklarıyla ilgili bir saldırı gerçekleşti. Bilinmeyen bir kronik kişi, "mükemmel cesaret ve rahatlama" ile Mikhail Yuryeviç'in ön sütunun eylemlerini "başarıların şefine bildirdiği" ve ardından "ilk cesaretin düşman engellerine girdiği" olarak izlediğini bildirdi. Görevin yerine getirilmesinde şair, bir düşmanın her ağacın arkasına saklanabileceği ormana katlanmak zorunda kaldı. Ertesi gün Lermontov, savaşın resmini kağıda kaydırdı, bu yüzden ünlü "Valerik" doğdu.
Ağustos boyunca, Mikhail Yurievich sularda dinlendi ve sonbaharın başında tarladaki orduya geri döndü. Yakında yüzlerce Kazaklık görevinden alındı. Neredeyse hemen Lermontov, astlarının saygısını kazanmıştı - sıradan askerler ile günlük yaşamın tüm yüklerini paylaşan (onlarla bir kazandan yediği kadar) sıradan askerlerle paylaştığı ve ilk önce düşmana koştuğu mükemmel bir askeri ilişkiler bilgisi sergiledi. “Ateşli cesaret”, şairin cesaret ve çabukluğu emrin dikkatini çekti. Özellikle ödül listesinde, “Daha iyi bir seçim yapmak mümkün değil - her yerde Teğmen Lermontov, her yerde, her yer ilk çekimlere maruz kaldı ve her şeyden öte övgüyle ayrılan özveri başlarında” bulundu. Lermontov'un teşviki için Grabbe ve Süvari Komutanı Prens Golitsyn, dilekçe verdi. Buna karşılık olarak, yalnızca hükümdarın süvari ayırımındaki şairi keyfi bir şekilde “kullanmaya” cesaret ettikleri için tazminat aldılar.
Bu sırada, Arsenieva torununu Kafkasya'dan çıkarmak için mümkün olan her şeyi yapıyordu. Ancak, elde ettiği tek şey, Lermontov’un tatilinin geri ödenmesi. Şubat ayında, 1841 Mikhail Yuryevich, Mayıs ayına kadar kaldığı St. Petersburg'a geldi. Geri dönerken ağır bir yürekle gitti, şair kötü sözlerle eziyet edildi. Stavropol'den Dağıstan kalesine giden yolda Temir-Khan-Shura Lermontov ve sadık yoldaşı Stolypin-Mongo, bir istasyondaki yağmur yüzünden sıkışıp kalmıştı. Burada arkadaşlar tesisi Pyatigorsk'u aramaya karar verdi. Daha sonra, sahaya vardıklarında, Lermontov ve Stolypin, su arıtma ihtiyacına ilişkin kurgusal sonuçlar aldı - belirli şartlar altında, askeri doktorlar memurlarla buluşacaktı. Pyatigorsk'taki ana laik nokta General Versilin'nin evi idi. Temmuz ortasındaki 1841’ta, okul zamanından bir şairin arkadaşı olan Mihail Yuryeviç ve Nikolai Martynov arasındaki kavga meydana geldi.
Lermontov, son saatlerini, yaklaşmakta olan savaş hakkında hiçbir şey bilmeyen kuzeni Ekaterina Bykhovets'te geçirdi. Ayrılıkta elini öptü ve şöyle dedi: "Kuzen, bu hayatta daha mutlu saatler olmayacak." Temmuz akşamı saat yedinci saatinde, 15, Mashuk Dağı'nın eteğinde bir düello düzenlendi. Ekibin "yakınsamasını" takiben şair yerinde dondu, sağ tarafını düşmana çevirdi, elini kapattı ve silahını kaldırdı. Martynov, aksine, hızla nişan alarak bariyere gitti. Tetiği çekti ve Lermontov "yere düştü" yere düştü. O anda, efsaneye göre, gök gürültüsü saldırdı ve korkunç bir fırtına başladı.
Bu saçma düello hakkındaki gerçek, büyük olasılıkla, hiç kimse bilmeyecek. Tutarsızlıklar şairin çağrısı sırasında zaten görülebilir. Resmi sürüme göre, düello, Lermontov’un şakasını kışkırttı, Martynov’u kadınların huzurunda “büyük bir hançerle dolu bir yayla” olarak nitelendirdi. Ancak, bu önemsiz durumlarda, soylular, kural olarak, ateş etmediler. Bir başka versiyona göre, Pyatigorsk'taki Mikhail Yuryevich, Emilia Verzilina ile ilgilenmeye başladı ama Martynov'u kendisine tercih etti. Stung şairi rakibe şakalar, epigramlar ve karikatürler dolu yağdırdı. Boşuna ve kibirli bir adam olan Martynov'un, bir yaz ay önce bir kart hilesiyle yakalanmasından istifaya zorlandığı için, aşırı derecede depresyonda olduğu belirtilmelidir. Düello kendisi katı “beyaz lekeler” de doludur. Tüm kurallara karşı mücadele yapıldı, özellikle olay yerinde doktor ve mürettebat yoktu. Aynı zamanda, Martynov'un doldurulmasıyla, düello şartları en şiddetliydi - güçlü tabancalardan üç denemeye on beş adım mesafede vuruldu! Resmi saniyeler Prens Alexander Vasilchikov ve kornet Mikhail Glebov'dı; ancak isimleri, Kafkasya'da zaten sürgün edildikleri için karşılıklı olarak araştırmacılardan ikna edilen Stolypin-Mongo ve Sergey Trubetskoy'un varlığından şüphelenmek için her türlü neden var. Ve en önemlisi - Lermontov, çağdaşlarına göre, “mermiye kurşun sıkılabilsin”. Düello arifesinde, kamuoyunda Martynov'da ateş etmeyeceğini açıkladı. Düelloda Mikhail Yuryevich tekrarladı: "Bu aptala ateş etmeyeceğim." Ve sözde havada vuruldu. Bu ışıkta, Martynov savunmasız bir adamı öldürdü. Mahkeme görüşüne göre, bir merminin sağ akciğerini deldiği ve şairin anında öldüğü belirtildi. Ancak, Lermontov'lu hizmetkarının ifadesine göre, "nakliye sırasında Mikhail Yurevich inliyordu ... yarısını kesiyordu ve sakince öldü." Ancak düellodan dört saat sonra Pyatigorsk'a taşındı. Şehirdeki düelloların trajik sonuçlarına kimse inanmadı, memurlar şampanya aldı, şenlikli bir masa hazırladılar. Ayrıca nesnel bir soruşturmayla ilgilenen hiç kimse yoktu - düello anlarından biri Çar Illarion Vasilchikov'un favorisinin oğluydu ve bu sorunun acilen kapatılması gerekiyordu. Muhtemel tanıklar - Sergey Trubetskoy ve Stolypin-Mongo - onlarla birlikte tüm sırları mezara götürdüler ve Martynov'un ortakları daha sonra torunların gözünde kendilerini rehabilite etmek için çok fazla enerji harcadılar.
Mikhail Yurevich'in cenazesinde neredeyse bütün şehri topladı. Sadece dokuz ay sonra, Arsenyeva'nın torunun küllerini eve taşımasına izin verildi. Büyük şair Tarkhany aile kilisesinde son bir sığınak buldu. Elizaveta Alekseevna ondan sadece dört yıl hayatta kaldı.
Lermontov'un hayatı, yıldızın Rus edebiyatının ufku üzerindeki parlak ışığıyla parladığı anda kısaldı - titanik yetenekler ve kibarlık ve yaratıcılık ile birlikte büyük yetenek, Anavatan'a henüz bilmediği bir dahi vermeye söz verdi. Büyük şairin anısına, saldırıya kadar çok az kişi kaldı, bir ay önce sadece yetmiş şiir, birkaç şiir ve bir roman yazdı (Mikhail Yuryevich’in toplam yaratıcı mirası dört yüz şiir, 5 dramaları, 7 hikayeleri, 25 şiirleri, 450 çizimleri ve kalem, 51 suluboya ve 13 yağda çalışır). Filozof Vasily Rozanov yazılarında şöyle yazıyor: “Lermontov, Pushkin'den çok daha güçlü bir kuşu yükseltti. Yerli literatürde başka hiç kimsenin böyle bir sesi yoktu ... ”Bunun ışığında, Leo Tolstoy'un sözleri o kadar abartı gibi görünmüyor,“ eğer bu çocuk hayatta kalırsa, ne Dostoyevski'ye ne de ihtiyacım olacak ”.
Sitenin malzemelerine göre http://www.mlermontov.ru/ ve haftalık baskı “Tarihimiz. 100 Harika İsimler »