21 Aralık 2007 Avrupa Birliği'nin yeni 9 üyesi olan Letonya, Litvanya ve Estonya, Schengen Anlaşmasına katıldı. Böylece Avrupa-Atlantik yapılarına dahil olma sürecini tamamladılar. Fakat ondan sonra gelecek olan refah ve refah umutları mıydı?
AB, 2004’te genişlediğinde, Schengen Anlaşması, Avrupa entegrasyonunun başlangıcını belirleyen ana belge olan Maastricht Antlaşması’nın bir parçası oldu. “Yeni gelenler” için, mevzuatlarını Avrupa gereklilikleri ile uyumlu hale getirecekleri üç yıllık bir geçiş dönemi öngörülmüştür.
Özellikle, yerel bütçelerdeki fon eksikliği nedeniyle, sınır gümrük noktalarının birleşik Schengen Bilgi Sisteminin standartlarına göre yeniden bir araya getirilmesi için Brüksel’den ilave fonlar talep edildi - Avrupa Birliği’nde yer alan üçüncü ülke vatandaşları hakkında bilgi içeren bir veri tabanı. Avrupa ülkelerine giriş yapılması yasaktır.
Dönüşüm süreci, kamu yönetiminin birçok alanını etkiledi: sınır kontrolü, bilgi güvenliği, polisle etkileşim, idari prosedürler. Doğal olarak, reformlar Brüksel'in merkezindeki yetkililerin sayısız komisyon ve denetimlerinin sürekli gözetimi altında gerçekleştirildi.
Baltık ülkeleri ve AB üyesi komşuları arasındaki Schengen Anlaşması'nın yürürlüğe girmesiyle birlikte, vatandaşların seyahat etmelerine, vize almadan başka ülkelere gitmelerine vb.
Ancak, Avrupa Birliği içinde insanların ve sermayenin serbest dolaşımı konusundaki çekici fikir, Baltık devletlerinin ekonomisinin mevcut durumu göz önüne alındığında, iki ucu keskin bir kılıç olduğunu kanıtladı. 2004 yılında, Letonya, Litvanya ve Estonya, Batılı yatırımcılar tarafından finansal yatırımlar için çekici olarak görülüyorsa, küresel finansal krizin başlamasıyla birlikte, bu ülkelerin ekonomik gelişimi olumsuz dinamiklerle karakterize edilmeye başlandı. Bu nedenle, 2009’te, GSYİH’nın ortalama yüzde 15’i, sosyal güvenlik ve sağlık maliyetleri açısından olumsuz sonuçlara yol açtı.
İzlenen tasarruf politikasının bir sonucu olarak, Estonyalı sakinlerin neredeyse beşte biri yoksulluk sınırının altına düştü. Litvanya ve Letonya'da, bu rakam, çeşitli tahminlere göre% 30-40'e kadardı. Bu şartlar nüfusun, özellikle çalışma çağındaki nüfusun batı Avrupa ülkelerine keskin bir şekilde çıkmasına neden olmuştur. Rekabetçi uzmanlar, kendilerine en iyi yaşam koşullarını, eğitimi ve işi sağlamaya çalışıyorlar.
Bugüne kadar, devletin sosyal kalkınmanın sağlanmasında aktif rolünü öngörmeyen neoliberal paradigmaya uymaya devam eden Letonya, Litvanya ve Estonya hükümetlerinin başarısızlıkları, her şeyden önce bu ülkelerin sakinleri için belirgin hale geliyor. Ne yazık ki, gelir düzeyinden ve devlet tarafından sunulan hizmetlerin kalitesinden memnuniyetsizlik, doğum oranındaki keskin bir düşüşün yanı sıra birçok Balt'ın anavatanının dışında güneş altında bir yer bulma arzusundaki ciddi düşüşün neden olduğu demografik krizde ifade edilmektedir. Bu, bu ülkelerin yöneticilerinin koşulsuz arzularının, “Avrupa ortak evine” üye olma pahasına olan bedelidir.