6 Ağustos 1945'te Amerika Birleşik Devletleri, savaş sırasında Japonya'nın Hiroşima kentine atom bombası attığında atom silahı kullanan ilk ve tek ülke oldu. Patlamanın doğrudan bir sonucu olarak yaklaşık 80.000 kişi öldü ve 35.000 kişi de yaralandı. Yıl sonuna kadar en az 60.000 kişi daha serpinti etkisinden ölecekti.
İZLE: Tech Effect: HISTORY Vault'ta Hiroşima
Japonya'ya atom bombasının atılması II. Dünya Savaşı'nın sonunu işaret etse de, birçok tarihçi bunun Soğuk Savaşı da ateşlediğini iddia ediyor.
1940'tan beri ABD, Nazi Almanyası'nın zaten nükleer silahlarla ilgili araştırmalar yürüttüğü konusunda uyarıldıktan sonra bir atom silahı geliştirmek için çalışıyordu. Amerika Birleşik Devletleri ilk başarılı testi yaptığında (Temmuz 1945'te New Mexico'daki çölde bir atom bombası patladı), Almanya zaten mağlup olmuştu. Ancak Pasifik'te Japonya'ya karşı savaş şiddetle devam etti. Başkan Harry S. Truman, bazı danışmanları tarafından Japonya'yı işgal etmeye yönelik herhangi bir girişimin korkunç Amerikan kayıplarına yol açacağı konusunda uyardı, yeni silahın savaşı hızlı bir şekilde sona erdirmek için kullanılmasını emretti.
6 Ağustos 1945'te Amerikan bombardıman uçağı Enola Gay Japonya'nın Hiroşima kentine 5 tonluk bomba atıldı. 15.000 ton TNT gücüne eşdeğer bir patlama, şehrin dört mil karesini harabeye çevirdi ve hemen 80.000 insanı öldürdü. Sonraki haftalarda yaralardan ve radyasyon zehirlenmesinden on binlercesi daha öldü. Üç gün sonra, Nagazaki şehrine başka bir bomba atıldı ve yaklaşık 40.000 kişi daha öldü. Birkaç gün sonra Japonya teslim olduğunu açıkladı.
DEVAMINI OKU: Fotoğraflar: Hiroşima ve Nagazaki, Bombalardan Önce ve Sonra
Hiroşima ve Nagazaki'nin Bombalanması
Japonya'ya iki atom bombasının atılmasından bu yana geçen yıllarda, bazı tarihçiler silahların iki yönlü bir amacı olduğunu öne sürdüler. Birincisi, elbette, Japonya ile savaşı hızlı bir şekilde sona erdirmek ve Amerikalıların hayatını kurtarmaktı. İkinci hedefin Sovyetler Birliği'ne yeni kitle imha silahını göstermek olduğu öne sürüldü.
DAHA FAZLA OKUYUN: Hiroşima Bombalaması Sadece İkinci Dünya Savaşı'nı Bitirmedi—Soğuk Savaşı Başlattı
Ağustos 1945'e gelindiğinde, Sovyetler Birliği ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki ilişkiler kötü bir şekilde kötüleşmişti. ABD Başkanı Harry S. Truman, Rus lider Joseph Stalin ve Winston Churchill (yerini Clement Attlee'ye bırakmadan önce) arasındaki Potsdam Konferansı, Hiroşima'nın bombalanmasından sadece dört gün önce sona erdi. Toplantıya, Amerikalılar ve Sovyetler arasındaki suçlamalar ve şüphe damgasını vurdu. Rus orduları Doğu Avrupa'nın çoğunu işgal ediyordu. Truman ve danışmanlarının çoğu, ABD atom tekelinin Sovyetlerle diplomatik koz sunabileceğini umdular. Bu şekilde Japonya'ya atom bombasının atılması, Soğuk Savaş'ın ilk atışı olarak görülebilir.
ABD yetkilileri atom tekellerini diplomatik avantaj için kullanabileceklerine gerçekten inanıyorlarsa, planlarını uygulamaya koymak için çok az zamanları vardı. 1949'da Sovyetler kendi atom bombasını geliştirdi ve nükleer silahlanma yarışı başladı.
HİROŞİMA VE NAGASAKİ'NİN BOMBALAMALARI HAKKINDA DAHA FAZLA OKUYUN:Hiroşima, Sonra Nagazaki: ABD Neden İkinci Atom Bombasını Yerleştirdi?
İki Atom Bombasından Kurtulan Adam
En Korkunç Manzara: Hiroşima'nın Atom Bombalaması
6 Ağustos 1945 sabahı, Amerikan B-29 bombardıman uçağı Enola Gay Japonya'nın Hiroşima kentine atom bombası attı.
En İyi Resim: Uzakta görünen Hiroşima Valiliği Endüstriyel Tanıtım Salonu'nun kubbesi ile Hiroşima'nın harap olmuş şehir merkezi. Ulusal Arşivler fotoğrafı.
Temmuz 1945'te Almanya teslim oldu ve Avrupa'daki savaş sona erdi. Ancak Japonya, Müttefiklerin Potsdam Deklarasyonu'nda belirtilen şartlara uymayı reddetti. Amerikalı liderlere, Japonya'yı koşulsuz teslim olmaya zorlamanın tek yolunun Japon ana adalarını işgal etmek ve fethetmek olduğu göründü. Tahminen 300.000 Japon sivili açlıktan ve bombalama baskınlarından ölmüş olmasına rağmen, Japonya hükümeti hiçbir teslimiyet belirtisi göstermedi. Bunun yerine, Amerikan istihbaratı, 2 Ağustos'a kadar Japonya'nın, beklenen Amerikan Japonya işgalini karşılamak için Kyushu adasında 560.000'den fazla asker ve binlerce intihar uçağı ve teknesi konuşlandırdığını ortaya koydu. Ek raporlar, Japon ordusunun bir Müttefik çıkarma durumunda Japonya'daki tüm Amerikan mahkumları infaz etmeyi amaçladığını doğru bir şekilde tahmin etti. Bu ürkütücü rakamlar, Amerika Birleşik Devletleri için daha önce savaş sırasında verilenlerden daha maliyetli bir savaşın habercisiydi. Karşılaştırıldığında, ABD kuvvetleri, Nisan-Haziran 1945 tarihleri arasında Okinawa adası için yapılan savaşta 120.000'den az Japon askeriyle karşı karşıya kaldıklarında, 12.000 asker dahil olmak üzere 49.000 kayıp verdi. En az 110.000 Japon askeri ve 100.000'den fazla Okinavalı sivil, adanın savaş öncesi nüfusunun üçte biri de sefer sırasında telef oldu. Okinawa'daki Amerikan kayıpları, Japonya'nın işgalini bekleyen Amerikalı planlamacıların kafasında büyük bir ağırlık oluşturdu. Japonya'nın liderleri, Amerikan güçlerini yenerek değil, büyük kayıplar vererek ve böylece Amerikan halkının kararlılığını kırarak galip gelmeyi umuyorlardı.
1945 yazında dünyanın ilk atom bombasının kullanılmasına izin verdiğinde Amerikan Başkanı Harry S. Truman'ın karşılaştığı durum buydu. Japonya'nın savaşmaya devam etme taahhüdü hakkındaki istihbarat raporları ışığında, Truman ve askeri danışmanları, savaşı derhal sona erdirmek için ellerindeki her silahı kullanmaya kararlıydılar. Sonuç olarak, ne Truman ne de danışmanlarından herhangi biri, Eğer atom bombaları kullanılmalı, sadece nasıl ve nerede kullanılmaları gerekir. 1945 baharında, Amerikan hükümeti bombaların en iyi nasıl kullanılacağını belirlemek için bilim adamları ve askeri görevlilerden oluşan bir komite topladı. Bu grup oybirliğiyle, bombaları ıssız bir bölgede Japonlara göstermenin Japon liderlerini teslim olmaya ikna edeceğinin hiçbir garantisi olmadığını açıkladı. Japonya'nın mümkün olduğu kadar çabuk teslim olmaya ikna edilmesi hayati önem taşıyordu çünkü Birleşik Devletler'in Temmuz 1945'te elinde sadece iki atom bombası vardı ve ek silahlar birkaç hafta daha konuşlanmaya hazır olmayacaktı. Bu arada, savaşın devam ettiği her gün binlerce Çinli, Amerikalı ve Japon askeri ölmeye devam etti.
Sonuç olarak, Truman, ABD Ordusu Hava Kuvvetleri'nin önceden seçilmiş Japon şehirleri listesine atom bombası atması için uzun süredir devam eden planlarını onayladı. Siyasi ve tarihi önemleri nedeniyle hedef listesi Tokyo ve Kyoto'yu hariç tuttu. Bunun yerine, ilk bombanın amaçlanan hedefi, Ota Nehri'nin ağzını işgal eden yaklaşık 550.000 kişilik yelpaze şeklindeki bir şehir olan Hiroşima'ydı. Şehir aynı zamanda Kyushu adasını savunan Japon ordusunun karargahının yanı sıra bir dizi savaş endüstrisine de ev sahipliği yapıyordu.
6 Ağustos 1945 Pazartesi günü saat 2:45'te, 509. Kompozit Grubuna ait üç Amerikan B-29 bombardıman uçağı, Japonya'nın 1.500 mil güneyinde, Pasifik adası Tinian'daki bir havaalanından havalandı. Albay Paul Tibbets, “Little Boy” lakaplı bir nükleer bomba taşıyan baş bombacı “Enola Gay”e pilotluk yaptı. Bombanın takma adına rağmen, yaklaşık 10.000 pound ağırlığındaydı. Sonuç olarak, aşırı yüklenmiş Enola Gay havalanmak için iki milden fazla pist kullandı. Sabah 7:15'te bombardıman ekibi bombayı silahlandırdı ve uçak 31.000 fitlik bombalama irtifasına yükselmeye başladı.
Tinian adasındaki B-29 Superfortress Enola Gay. ABD Ordusu Hava Kuvvetleri fotoğrafı.
Bu arada, Hiroşima'da Rahip Kiyoshi Tanimoto, Hiroşima saatiyle sabah 5'te uyandı, bu da Tinian saatinden bir saat geriydi. Tanimoto, Hiroşima Metodist Kilisesi'nin papazıydı ve “kısa bir adam, çabuk konuşan, gülen ve ağlayan” biriydi. Tanimoto, karısını ve bebeğini kuzeydeki bir banliyönün göreceli güvenliğine gönderen düşünceli ve temkinli bir adamdı. Tanimoto, kilisesindeki taşınabilir nesneleri bir banliyö mülkünün güvenliğine çıkarmak için şehirde kaldı. Önceki gece birkaç hava saldırısı uyarısı nedeniyle kötü uyumuştu. Hiroşima henüz bir Amerikan bombalı saldırısına dayanmamıştı, ancak iyi şansının sürmesi beklenmiyordu. O sabah Tanimoto, bir arkadaşına giysilerle dolu büyük bir gardıropu banliyölere taşımasında yardım etmeyi kabul etmişti. İki adam mobilyayı sokaklarda gezdirirken bir hava saldırısı sireninin çaldığını duydular. Alarm, her sabah Amerikan hava uçakları tepeden uçtuğunda çalıyordu, bu yüzden adamlar özellikle endişeli değildi. El arabalarıyla şehrin sokaklarında ilerlemeye devam ettiler. Çift gidecekleri yere vardığında, “Uçaklardan ses gelmedi. Sabah hala serin ve hoş bir yerdi.”
Hiroşima saatiyle sabah 9:14'te, Enola Gay şehrin üzerine geldi. Bombardıman uçağı Thomas Ferebee'nin nişan alma noktası olarak kullandığı Aioi Köprüsü, uçağın bomba görüş alanından açıkça görülüyordu. Ferebee bombacının kontrolünü ele geçirdi ve bomba bölmesi kapılarını açtı. Sabah 9:15'ten hemen sonra, Ferebee Little Boy'u zincirlerinden kurtardı ve bomba yerden uzağa düştü. Enola Gay. Uçak, ani ağırlık kaybıyla yaklaşık 10 fit sıçradı. Tibbets hemen uçağın kontrolünü yeniden ele geçirdi ve 155 derecelik bir dönüşle keskin bir şekilde yatırdı. Bu zor manevrayı aylarca uygulamıştı çünkü uçağını sonraki patlamadan kurtarmak için 45 saniyeden daha az zamanı olduğu söylenmişti. Bombayı tasarlayan bilim adamları bile emin değildi. Enola Gay patlamanın şok dalgalarından kurtulacaktı.
Küçük Çocuk, 2.000 fit yükseklikte patlamadan önce 43 saniyede neredeyse altı mil düştü. Bomba, 15.000 tondan fazla TNT gücüyle, doğrudan Aioi Köprüsü'nden 500 metre uzakta bir cerrahi kliniğin üzerinde patladı. Bombanın uranyumunun yüzde ikisinden daha azı fisyona ulaştı, ancak sonuçta ortaya çıkan tepki, şehri kör edici bir ısı ve ışık parıltısıyla kapladı. Yer seviyesindeki sıcaklık, bir saniyeden daha kısa sürede 7.000 Fahrenheit'e ulaştı. Bomba, sıfır noktasından yarım mil uzaktaki insanları buharlaştırdı. Bronz heykeller eridi, çatı kiremitleri birbirine kaynaştı ve kilometrelerce uzaktaki insanların maruz kalan derileri yoğun kızılötesi enerjiden dolayı yandı. En az 80.000 kişi anında öldü.
6 Ağustos 1945'te sabah 9:15'te atom bombası patladıktan sonra Hiroşima'nın üzerinde bir mantar bulutu yükseliyor. Fotoğraf Kongre Kütüphanesi tarafından.
Rahip Tanimoto, “gökyüzünü doğudan batıya, şehirden tepelere doğru muazzam bir ışık parlaması gördü. Bir güneş yaprağı gibiydi.” Tanimoto, patlamanın merkez üssünden üç mil uzakta olduğu için, arkadaşının evinin bahçesindeki iki büyük kayanın arasına kendini atmak için birkaç saniyesi vardı. "Ani bir baskı hissetti ve ardından kıymıklar, tahta parçaları ve kiremit parçaları üzerine düştü." Ev, bahçeyi çevreleyen beton duvarla birlikte çöktü. Gün, devasa bir toz bulutunun altında giderek daha da karardı.
Bombardımandan sonra Hiroşima'dan bir görüntü. Ulusal Arşivler fotoğrafı.
itibaren Enola Gay, Tibbets ve ekibi, "zaten 45.000 fit yüksekliğe, bizim irtifamızın üç mil üzerine çıkmış ve hâlâ çok canlı bir şey gibi yukarı doğru kaynıyor" olan "dev mor bir mantar" gördüler. Uçak zaten kilometrelerce uzakta olmasına rağmen, bulut onu doğuran bombacıyı yutacak gibi görünüyordu. Tibbets'e göre "Daha da korkutucu", "aşağıdaki yerdeki manzaraydı. Bulutun dibinde, köpüren sıcak katran görünümündeki çalkantılı bir duman kütlesinin ortasında her yerden ateşler fışkırıyordu… Birkaç dakika önce güneş ışığında çok net gördüğümüz şehir şimdi çirkin bir lekeydi. Bu korkunç duman ve ateş örtüsünün altında tamamen kaybolmuştu.”
Hiroşima'nın enkazının ortasında imha edilen itfaiye araçları. Ulusal Arşivler fotoğrafı.
Bombalamayı izleyen dakikalar, saatler ve günlerde, Hiroşima'da hayatta kalanlar umutsuzca sevdiklerini bulmaya ve binlerce yaralıya yardım etmeye çalıştılar. Bazı insanlar korkunç yanıklar sergilerken, dışarıdan zarar görmemiş görünen diğerleri daha sonra radyasyon zehirlenmesinden acı çekerek öldü. Binlerce insan evlerinin enkazına gömüldü. Şehirdeki yapıların çoğu kiremit çatılı ahşaptan yapılmıştır. Şehir merkezindeki birkaç beton yapı dışında tamamı yerle bir edilmişti.
Atom bombasının kurbanı olan bir Japon. Ulusal Arşivler fotoğrafı.
Başkan Harry Truman, USS kruvazöründeydi Augusta Potsdam Konferansı'ndan dönerken bombanın başarılı bir şekilde patlatıldığını öğrendiğinde. Haberi hemen danışmanları ve gemi mürettebatı ile paylaştı. Bilgi dünya çapında yayınlanırken, dünyanın dört bir yanındaki Müttefik askerleri, ölüm cezasından kurtulmuş gibi hissettiler. İkinci Dünya Savaşı'nın sonu nihayet göründü.
İnce Adamdan Küçük Çocuğa
Little Boy, terk edilmiş Thin Man tasarımının geliştirilmiş haliydi. Patlayıcı gücünü, başlangıçta İnce Adam - plütonyum-239'da kullanılmak üzere ayrılmış izotoptan ziyade uranyum-235'in nükleer fisyonundan elde etti.
Sonuçta, plütonyum pratik olmayan bölünebilir bir malzeme olarak kabul edildi ve bu nedenle tasarımlar uranyum kullanımına uyacak şekilde yeniden düzenlendi. Bombanın geliştiricileri, bir B-29 uçağının bomba bölmesine sığabilecek daha küçük bir silah yaratarak İnce Adam tasarımını basitleştirebildiler.
Little Boy, 3 metre uzunluğunda ve 71 santimetre çapında, 5.2m uzunluğunda ve 97cm çapında Thin Man tasarımından daha küçüktü. Bu arada Şişman Adam'ın uygun şekilde yuvarlak oranları 3,3 m'ye 1,5 m idi. Little Boy 9.700 pound ağırlığındayken, Fat Man 10.800 ağırlığındaydı.
İçindekiler
Erken tarih Düzenle
NS Enola Gay (Model numarası B-29-45-MO, [N 1] Seri numarası 44-86292, Victor numarası 82), Glenn L. Martin Company (daha sonra Lockheed Martin'in bir parçası) tarafından Bellevue, Nebraska'daki bombardıman fabrikasında inşa edildi. Offutt Field'da, şimdi Offutt Hava Kuvvetleri Üssü'nde bulunuyor. Bombardıman uçağı, "Silverplate" spesifikasyonuna göre inşa edilen ilk on beş B-29'dan biriydi (sonunda 65'i II. Bu modifikasyonlar arasında, pnömatik kapılar ve İngiliz bomba takma ve bırakma sistemleri, inişte daha fazla frenleme gücü sağlayan ters çevrilebilir pervaneler, yakıt enjeksiyonlu ve daha iyi soğutma ile geliştirilmiş motorlar, [2] [3] ve koruyucu parçaların kaldırılması ile kapsamlı bir şekilde değiştirilmiş bomba bölmesi yer aldı. zırh ve silah taretleri. [4]
Enola Gay 509. Kompozit Grubunun komutanı Albay Paul W. Tibbets Jr. tarafından 9 Mayıs 1945'te henüz montaj hattındayken şahsen seçildi. Uçak, 18 Mayıs 1945'te Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Hava Kuvvetleri (USAAF) tarafından kabul edildi ve 393d Bombardıman Filosu, Ağır, 509. Kompozit Grubuna atandı. Kaptan Robert A. Lewis tarafından komuta edilen B-9 mürettebatı, bombacıyı teslim aldı ve 14 Haziran 1945'te Omaha'dan Utah, Wendover Ordu Hava Sahası'ndaki 509. üsse uçtu. [5]
On üç gün sonra, uçak Wendover'dan Guam'a hareket etti ve burada bir bomba bölmesi modifikasyonu aldı ve 6 Temmuz'da Tinian'daki North Field'a uçtu. İlk başta Victor (filo tarafından atanan kimlik) numarası 12 verildi, ancak 1 Ağustos'ta bir güvenlik önlemi olarak 6. Bombardıman Grubu'nun daire R kuyruk işaretleri verildi ve gerçek 6. Bombardıman Grubu uçağı. [5] Temmuz ayında, bombardıman uçağı sekiz tatbikat veya eğitim uçuşu yaptı ve 24 ve 26 Temmuz'da Kobe ve Nagoya'daki endüstriyel hedeflere balkabağı bombaları atmak için iki görev uçtu. Enola Gay 31 Temmuz'da gerçek görev için bir prova uçuşunda kullanıldı. [6]
10.000 pound (4.500 kg) ağırlığındaki kısmen monte edilmiş Little Boy silah tipi fisyon silahı L-11, 41 inç (100 cm) × 47 inç (120 cm) × 138 inç (350 cm) ahşap bir kutunun içindeydi. USS'nin güvertesine sabitlenmiş sandık Indianapolis. Daha sonra 28 ve 29 Temmuz'a varan üç ayrı uçakla Tinian'a uçurulan altı uranyum-235 hedef diskinden farklı olarak, monte edilmiş dokuz uranyum-235 halkalı mermi, 300 pound ağırlığındaki kurşun astarlı tek bir çelik konteyner içinde sevk edildi ( 140 kg), Kaptan Charles B. McVay III'ün kamarasının güvertesine kaynaklı parantezlere kilitlendi. [N 2] Hem L-11 hem de mermi 26 Temmuz 1945'te Tinian'a bırakıldı. [8]
Hiroşima görevi Düzenle
5 Ağustos 1945'te, ilk atom görevine hazırlanırken, Tibbets uçağın komutasını üstlendi ve ona bir romanın kahramanı olarak adlandırılan annesi Enola Gay Tibbets'in adını verdi. [N 3] Sıra uçak için bir isim seçmeye geldiğinde, Tibbets daha sonra şunları hatırladı:
. Bu noktada düşüncelerim, çocukluğumdan beri ve özellikle askeri bir pilot olmak için tıp kariyerinden vazgeçmeye karar verdiğim ruh arayışı döneminde, sessiz güveni benim için bir güç kaynağı olan cesur kızıl saçlı anneme döndü. . Babam bilyelerimi kaybettiğimi düşünürken, benim tarafımı tutmuş ve "İyileşeceğini biliyorum oğlum" demişti. [10]
Sabahın erken saatlerinde, 6 Ağustos görevinden hemen önce, Tibbets, genç bir Ordu Hava Kuvvetleri bakım görevlisi olan Er Nelson Miller'ın adını pilot penceresinin hemen altına yazdırdı. [11] [5] Düzenli olarak atanan uçak komutanı Robert Lewis, bu önemli görev için Tibbets tarafından yerinden edilmesinden mutsuzdu ve 6 Ağustos sabahı uçağa geldiğinde, şimdi ünlü burun ile boyanmış olduğunu görünce öfkelendi. Sanat. [12]
Hiroşima, 6 Ağustos'taki ilk nükleer bombalama görevinin birincil hedefiydi ve alternatif hedefler olarak Kokura ve Nagazaki vardı. Enola GayPilotu Tibbets tarafından yönetilen, Kuzey Mariana Adaları'ndaki North Field'dan havalandı, Japonya'dan yaklaşık altı saatlik uçuş süresi ve diğer iki B-29 ile birlikte, Büyük Sanatçı, enstrümantasyon taşıyan ve daha sonra adı bilinmeyen bir uçak gerekli kötülükFotoğraf çekmek için Kaptan George Marquardt tarafından komuta edildi. Manhattan Projesi'nin direktörü Tümgeneral Leslie R. Groves Jr., olayın gelecek nesiller için kaydedilmesini istedi, bu yüzden kalkış projektörlerle aydınlatıldı. Taksiye binmek istediğinde Tibbets, yoldan geçenleri yoldan çekmek için pencereden dışarı doğru eğildi. İstek üzerine kameralara dostça el salladı. [13]
Tinian'dan ayrıldıktan sonra, üç uçak ayrı ayrı Iwo Jima'ya doğru yola çıktılar, burada 2440 metrede (8.010 ft) buluşup Japonya'ya doğru yola çıktılar. Uçak, 9,855 metrede (32,333 ft) net bir görüşle hedefin üzerine geldi. Görevin komutanı olan Alberta Projesi'nden Kaptan William S. "Deak" Parsons, kalkış sırasındaki riskleri en aza indirmek için uçuş sırasında bombayı silahlandırdı. Asistanı Teğmen Morris R. Jeppson, hedef bölgeye ulaşmadan 30 dakika önce güvenlik cihazlarını çıkardı. [14]
08:15'te (Hiroşima saati) salıverme planlandığı gibi gitti ve Küçük Çocuğun 31.060 fit (9,470 m) yükseklikte uçan uçaktan yaklaşık 1.968 fit (600 m) yukarıda önceden belirlenmiş patlama yüksekliğine düşmesi 53 saniye sürdü [15] şehir. Enola Gay patlamadan kaynaklanan şok dalgalarını hissetmeden önce 11.5 mil (18,5 km) yol kat etti. [16] Şok tarafından sarsılmış olsa da, ikisi de Enola Gay ne de Büyük Sanatçı Hasarlıydı. [17]
Patlama, 16 kiloton TNT'ye (67 TJ) eşdeğer bir patlama yarattı. [18] U-235 silahı, bölünebilir malzemesinin yalnızca %1,7'si tepki verdiği için çok verimsiz olarak kabul edildi. [19] Toplam yıkım yarıçapı yaklaşık bir mil (1.6 km) idi ve bunun sonucunda 4.4 mil kare (11 km 2 ) boyunca yangın çıktı. [20] Amerikalılar şehrin 4.7 mil kare (12 km 2 )'nin yok edildiğini tahmin ediyorlardı. Japon yetkililer, Hiroşima'nın binalarının %69'unun yıkıldığını ve %6-7'sinin hasar gördüğünü belirledi. [21] Şehir nüfusunun %30'u olan yaklaşık 70.000-80.000 kişi patlama ve bunun sonucunda çıkan yangın fırtınası nedeniyle öldü, [22] ve 70.000 kişi de yaralandı. [23] Ölenlerin 20.000'i asker ve 20.000'i Koreli köle işçiydi. [24]
Enola Gay 12 saat 13 dakika sonra saat 14:58'de yere inerek büyük bir tantanayla Tinian'daki üssüne güvenle döndü. Büyük Sanatçı ve gerekli kötülük kısa aralıklarla takip edilir. Gazeteciler ve fotoğrafçılar da dahil olmak üzere birkaç yüz kişi, uçakların dönüşünü izlemek için toplanmıştı. İlk inen Tibbets oldu ve olay yerinde Üstün Hizmet Haçı takdim edildi. [17]
Nagazaki görevi Düzenle
Hiroşima görevini başka bir atom saldırısı izledi. Başlangıçta 11 Ağustos olarak planlanan tarih, kötü hava tahminleri nedeniyle iki gün ertelenerek 9 Ağustos'a alındı. Bu kez "Şişman Adam" kod adlı bir nükleer bomba B-29 tarafından taşındı. Bockscar, Binbaşı Charles W. Sweeney tarafından yönetildi. [25] Enola GayKaptan George Marquardt'ın Mürettebatı B-10 tarafından uçurulan , birincil hedef olan Kokura için hava keşif uçağıydı. [26] Enola Gay Kokura üzerinde açık bir gökyüzü bildirdi, [27] ancak o zamana kadar Bockscar Bir gün önce 224 B-29 tarafından Yahata'nın konvansiyonel bombalanmasından çıkan yangınlardan çıkan dumanlar şehir tarafından gizlenmişti. Üç başarısız geçişten sonra, Bockscar ikinci hedefi Nagasaki'ye [28] yönlendirildi ve burada bombasını attı. Hiroşima misyonunun aksine, Nagazaki misyonu, misyon hedeflerine ulaşmış olmasına rağmen, taktik olarak başarısız olarak tanımlandı. Mürettebat, uygulamada bir dizi sorunla karşılaştı ve Okinawa'daki Yontan Hava Alanı acil durum yedek iniş sahasına indiklerinde çok az yakıtı vardı. [29] [30]
Hiroşima görevi Düzenle
Enola Gay'6 Ağustos 1945'te mürettebatı 12 kişiden oluşuyordu. [31] [32] Mürettebat: [33]
- Paul W. Tibbets Jr. – pilot ve uçak komutanı Robert A. Lewis – yardımcı pilot Enola Gay'düzenli olarak atanan uçak komutanı* Thomas Ferebee – bombardıman uçağı
- Kaptan Theodore "Hollandalı" Van Kirk - denizciWilliam S. "Deak" Parsons, USN - silah ustası ve görev komutanı. Jacob Beser – radar karşı önlemleri (her iki nükleer bombalama uçağında da uçan tek adam. [34] ) Morris R. Jeppson – yardımcı silah ustası Robert "Bob" Caron – kuyruk nişancısı*
- Başçavuş Wyatt E. Düzenbury – uçuş mühendisi* Joe S. Stiborik – radar operatörü*
- Çavuş Robert H. Shumard – asistan uçuş mühendisi* Richard H. Nelson – VHF telsiz operatörü*
Yıldız işaretleri, geminin düzenli mürettebatını gösterir. Enola Gay.
Görev komutanı Parsons hakkında şöyle deniyordu: "Bu bombayı laboratuvardan çıkarmaktan ve savaş operasyonları için yararlı bir şekle sokmaktan, mühimmat işindeki açık dehasıyla Kaptan Parsons'tan daha sorumlu kimse yoktur." [35]
Nagazaki görevi Düzenle
Nagazaki görevi için, Enola Gay normalde atanan Mürettebat B-10 tarafından uçtu Yukarı Bir Atom:
- Kaptan George W. Marquardt – uçak komutanı
- Teğmen James M. Anderson - yardımcı pilot
- Teğmen Russell Gackenbach - denizci
- Kaptan James W. Strudwick - bombardıman uçağı
- Teknik Çavuş James R. Corliss – uçuş mühendisi
- Çavuş Warren L. Coble – telsiz operatörü
- Çavuş Joseph M. DiJulio – radar operatörü
- Çavuş Melvin H. Bierman - kuyruk nişancı
- Çavuş Anthony D. Capua Jr. – asistan mühendisi/tarayıcı
Kaynak: Campbell, 2005, s. 134, 191–192.
6 Kasım 1945'te Lewis, Enola Gay 8 Kasım'da New Mexico'daki Roswell Ordu Hava Üssü'ndeki 509. 29 Nisan 1946'da, Enola Gay Roswell'den Pasifik'teki Crossroads Operasyonu nükleer silah testlerinin bir parçası olarak ayrıldı. 1 Mayıs'ta Kwajalein Atolü'ne uçtu. Test düşüşünü Bikini Atoll'de yapmak için seçilmedi ve testin yapılacağı 1 Temmuz'da Kwajalein'den ayrıldı ve ertesi gün California, Fairfield-Suisun Ordu Hava Sahası'na ulaştı. [36]
korunmasına karar verildi. Enola Gayve 24 Temmuz 1946'da uçak, depolamaya hazırlanmak üzere Tucson, Arizona'daki Davis-Monthan Hava Kuvvetleri Üssü'ne uçtu. 30 Ağustos 1946'da uçağın ünvanı Smithsonian Enstitüsü'ne devredildi ve Enola Gay USAAF envanterinden çıkarıldı. [36] 1946'dan 1961'e kadar, Enola Gay çeşitli yerlerde geçici depolamaya alındı. 1 Eylül 1946'dan 3 Temmuz 1949'a kadar Davis-Monthan'daydı ve Smithsonian tarafından kabul edilmek üzere Tibbets tarafından Orchard Place Hava Sahası, Park Ridge, Illinois'e uçtu. 12 Ocak 1952'de Teksas, Pyote Hava Kuvvetleri Üssü'ne ve ardından 2 Aralık 1953'te Maryland'deki Andrews Hava Kuvvetleri Üssü'ne taşındı, çünkü Smithsonian'ın uçak için depolama alanı yoktu. [38]
Hava Kuvvetlerinin uçağı koruyacağı umuluyordu, ancak hangar alanı olmadığı için hava üssünün uzak bir bölümünde açık havada, hava koşullarına maruz kaldı. Hediyelik eşya avcıları içeri girdi ve parçaları çıkardı. Böcekler ve kuşlar daha sonra uçağa erişim sağladı. Smithsonian Enstitüsü'nden Paul E. Garber, Enola Gay [38] ve 10 Ağustos 1960'ta Smithsonian personeli uçağı sökmeye başladı. Bileşenler 21 Temmuz 1961'de Suitland, Maryland'deki Smithsonian depolama tesisine nakledildi. [37]
Enola Gay Uzun yıllar Suitland'da kaldı. 1980'lerin başında, 509'uncu filonun iki gazisi Don Rehl ve 509'daki eski denizci Frank B. Stewart, uçağın restore edilmesi ve sergilenmesi için lobi yapmaya başladı. Kampanyalarına Tibbets ve Senatör Barry Goldwater'ı dahil ettiler. 1983 yılında, Stratejik Hava Komutanlığı'nda eski bir B-52 pilotu olan Walter J. Boyne, Ulusal Hava ve Uzay Müzesi'nin direktörü oldu ve Enola Gay Restorasyon bir öncelik. [38] Tibbets, uçağa bakmanın "üzücü bir toplantı olduğunu hatırladı. [Benim] düşkün anılarım ve bombanın düşmesini kastetmiyorum, uçağı uçurduğum sayısız olaydı. Çok, çok zorladım. zordu ve beni asla hayal kırıklığına uğratmadı. Muhtemelen herhangi bir pilotun uçtuğu en güzel makine parçasıydı." [38]
Bombardıman uçağının restorasyonu, 5 Aralık 1984'te Maryland, Suitland-Silver Hill'deki Paul E. Garber Koruma, Restorasyon ve Depolama Tesisinde başladı. Bombalama görevinde kullanılan pervaneler daha sonra Texas A&M Üniversitesi'ne gönderildi. Bu pervanelerden biri, üniversitenin Oran W. Nicks Düşük Hızlı Rüzgar Tüneli'nde kullanılmak üzere 12,5 fit (3,8 m) olacak şekilde budandı. Hafif alüminyum değişken hatveli pervane, saatte 200 mil (320 km/s) rüzgar hızı sağlayan 1.250 kVA elektrik motoruyla çalışır. [39] Garber'de iki motor ve San Diego Hava ve Uzay Müzesi'nde iki motor yeniden inşa edildi. Bazı parçalar ve aletler çıkarılmış ve yeri tespit edilememiştir. Değiştirmeler bulundu veya üretildi ve gelecekteki küratörlerin bunları orijinal bileşenlerden ayırt edebilmesi için işaretlendi. [40]
Sergi tartışması
Enola Gay Müze, 1995 yılında Hiroşima'ya atom bombasının atılmasının 50. yıldönümünü anmak için düzenlenen bir serginin parçası olarak, müzenin gövdesini halka açık sergilemeyi planladığı Smithsonian Enstitüsü'nde bir tartışmanın merkezi haline geldi. [41] Sergi, Kavşak: İkinci Dünya Savaşı'nın Sonu, Atom Bombası ve Soğuk Savaş, Smithsonian'ın Ulusal Hava ve Uzay Müzesi personeli tarafından hazırlanmış ve restore edilmiş Enola Gay. [42]
Planlanan serginin eleştirmenleri, özellikle Amerikan Lejyonu ve Hava Kuvvetleri Birliği, serginin bombalama nedenleri veya bombanın tartışılmasından ziyade nükleer bombanın neden olduğu Japon kayıplarına çok fazla dikkat çektiğini iddia etti. Japonya ile çatışmayı sona erdirme rolü. [43] [44] Sergi, bombalamaların geçmişe dönük görüşleri ile ilgili uzun süredir devam eden birçok akademik ve siyasi meseleyi ulusal dikkatin önüne getirdi. Rakip çıkar gruplarının memnuniyetini karşılamak için sergiyi revize etme girişimlerinden sonra, sergi 30 Ocak 1995'te iptal edildi. Ulusal Hava ve Uzay Müzesi Müdürü Martin O. Harwit, tartışmalar nedeniyle istifa etmek zorunda kaldı. [45] [46] Daha sonra şunları yansıttı:
Tartışma sadece atom bombasıyla ilgili değildi. Aksine, anlaşmazlık bazen birçok Amerikalı'nın Amerikan gücünün görünüşteki düşüşünü, yerel ekonominin zorluklarını, dünya ticaretindeki tehditleri ve özellikle Japonya'nın başarılarını, ev işlerinin kaybını bir araya getirdiği bir "kültür savaşında" sembolik bir meseleydi. ve hatta Amerikan toplumsal cinsiyet rollerindeki değişiklikler ve Amerikan ailesindeki değişimler. Bazı Amerikalılar için senaryodan sorumlu olan kişiler Amerika'yı değiştiren insanlardı. İkinci Dünya Savaşı'nın sonunu temsil eden ve Amerikan gücünün doruklarına işaret eden bomba kutlanacaktı. Bu yargıya göre, Amerika'nın birleştiği bir zamanda asil amaçlar için adil bir şekilde savaşan Amerika'nın "iyi savaşının" çok önemli bir sembolüydü. Bombanın kullanımını herhangi bir şekilde sorgulayanlar, bu duygusal çerçevede Amerika'nın düşmanlarıydı. [47]
Ön gövde 28 Haziran 1995'te sergilendi. 2 Temmuz 1995'te, daha önceki bir olayda bir protestocunun galerinin halısına kırmızı boya atması üzerine, üç kişi uçağın gövdesine kül ve insan kanı döktükleri için tutuklandı. [48] Sergi 18 Mayıs 1998'de kapandı ve gövde, son restorasyon için Garber Tesisi'ne iade edildi. [49]
Restorasyonu tamamlayın ve görüntüleyin Düzenle
Restorasyon çalışmaları 1984'te başladı ve sonunda 300.000 personel saatini gerektirecekti. Gövde sergilenirken, 1995'ten 1998'e kadar, geri kalan restore edilmemiş bileşenler üzerinde çalışmalar devam etti. Uçak, Mart-Haziran 2003 tarihleri arasında Virginia, Chantilly'deki Ulusal Hava ve Uzay Müzesi'nin Steven F. Udvar-Hazy Merkezine parçalar halinde sevk edildi, gövde ve kanatlar 1960'tan beri ilk kez 10 Nisan 2003'te [3] ve montaj 8 Ağustos 2003'te tamamlandı. Uçak, müze ekinin 15 Aralık 2003'te açılmasından bu yana Udvar-Hazy Center'da sergileniyor. [49] Daha önceki tartışmaların bir sonucu olarak, uçağın etrafındaki işaretler sadece aynı özlü ifadeyi sağladı. teknik veriler, tartışmalı konular tartışılmadan müzedeki diğer uçaklar için sağlanmıştır. Okur:
Boeing'in B-29 Superfortress'i, II. Dünya Savaşı'nın en gelişmiş pervaneli bombardıman uçağıydı ve mürettebatını basınçlı bölmelerde barındıran ilk bombardıman uçağıydı. Avrupa cephesinde savaşmak için tasarlanmış olmasına rağmen, B-29 nişini dünyanın diğer tarafında buldu. Pasifik'te B-29'lar çeşitli hava silahları teslim etti: konvansiyonel bombalar, yangın bombaları, mayınlar ve iki nükleer silah.
6 Ağustos 1945'te Martin yapımı bu B-29-45-MO, Japonya'nın Hiroşima kentine savaşta kullanılan ilk atom silahını düşürdü. Üç gün sonra, Bockscar (Dayton, Ohio yakınlarındaki ABD Hava Kuvvetleri Müzesi'nde sergileniyor) Japonya'nın Nagasaki kentine ikinci bir atom bombası attı. Enola Gay o gün avans hava keşif uçağı olarak uçtu. Üçüncü bir B-29, Büyük Sanatçı, her iki görevde de gözlem uçağı olarak uçtu.
ABD Hava Kuvvetleri'nden transfer edildi
Kanat açıklığı: 43 m (141 ft 3 inç)
Uzunluk: 30,2 m (99 ft)
Yükseklik: 9 m (27 ft 9 inç)
Ağırlık, boş: 32.580 kg (71.826 lb)
Ağırlık, brüt: 63.504 kg (140.000 lb)
Azami hız: 546 km/sa (339 mph)
Motorlar: 4 Wright R-3350-57 Cyclone turbo kompresörlü radyal, 2.200 hp
Mürettebat: 12 (Hiroşima görevi)
Silahlanma: iki adet .50 kalibrelik makineli tüfek
Mühimmat: Little Boy atom bombası
Üretici: Martin Co., Omaha, Nebraska, 1945
A19500100000 [50]
Ekranı Enola Gay Dünya Savaşı, Soğuk Savaş veya nükleer silahların geliştirilmesi ve konuşlandırılmasının tarihsel bağlamına atıfta bulunmadan tartışmalara yol açtı. Kendilerine Nükleer Tarih ve Güncel Politika Ulusal Tartışma Komitesi adını veren bir grubun dilekçesi, Enola Gay bunu "kurbanlara karşı olağanüstü bir duygusuzluk, Amerikan vatandaşları arasındaki bu eylemlerin uygunluğu konusundaki derin bölünmelere kayıtsızlık ve dünya halklarının çoğunun duygularını umursamama" olarak nitelendirdiği teknolojik bir başarı olarak nitelendirdi. [51] Tarihçi Gar Alperovitz, sosyal eleştirmen Noam Chomsky, muhbir Daniel Ellsberg, fizikçi Joseph Rotblat, yazar Kurt Vonnegut, yapımcı Norman Lear, aktör Martin Sheen ve film yapımcısı Oliver Stone gibi önemli isimlerden imza topladı. [51] [52]
Tinian ve Manhattan Projesi
Japonya'ya yakınlığı ve mevcut altyapısı ile Tinian, 1945 Şubat'ında Japonya'ya yapılacak bir atom saldırısının operasyon üssü olarak seçildi. Atom bombası montajı ve 509. Kompozit Grubunun hazırlanması için hazırlıklar 3 Nisan'da başladı. Tinian'a gönderilmek üzere, 509'uncusu Utah, Wendover'da isabetli bomba atımı gerçekleştirdi.
Tinian'daki tüm bombardıman grupları, Tokyo'ya karşı başlatılan yıkıcı yangın bombalama baskınlarına katıldı. 509. Kompozit Grup, Japonya üzerinde 51 muharebe görevi uçtu ve birçok hedefin üzerine yüksek patlayıcı "balkabağı bombaları" attı. Bunlar 6,300 pound B Bileşimi yüksek patlayıcı ile dolduruldu. “Kabak bombası” terimi, hem Wendover'da kullanılan sahte beton bombaları hem de bu hedeflere Japonya'ya atılan yüksek patlayıcı dolu bombaları ifade eder. Sahte “balkabağı bombaları” 393. Filo tarafından kullanıldı. Grup Tinian'a vardığında, bu bombalar sahte bombalar olarak değil, gerçek hedefler üzerinde yıkıcı güçler olarak kullanıldı.
Kabak bombası görevleri, Grupları gelecekteki atom görevlerine hazırlamak amacıyla test ve eğitim amacıyla kullanıldı. Bu bombalar, "Şişman Adam" atom bombasına boyut, ağırlık ve düşme özellikleri bakımından benzerdi. Bu görevlerin amacı, onları, silahın serbest bırakılmasının ardından uygun kaçış manevraları ile nükleer saldırılarmış gibi gerçekleştirmekti. Kısacası, balkabağı bombaları pratik yapmak için kullanılırken, Japonya'daki hedefleri hedeflemek için de kullanılıyorlardı.
J. Robert Oppenheimer, Japonya'yı yenmek için elli atom bombasına ihtiyaç duyulacağına inanıyordu. Birçok bilim adamı ve askeri figür, onları büyük ölçekli konvansiyonel silahlardan başka bir şey olarak görmedi. Her atom bombası, geleneksel bombalama ile bir hafta süren şeyi başarabilirdi ve radyasyonun etkileri hala nispeten bilinmediğinden, onları kullanmaktan vazgeçmek için bir neden yok gibiydi. 509. Birliğin üyelerine Tinian'da kalmalarının uzun süreceği bilgisi verildi.
5 Ağustos 1945'te, bir B-29 bomba yükleme çukuru üzerinde manevra yaptı ve ardından North Field'daki Runway Able'a taksi yaptı. 6 Ağustos günü sabah saat 02:45'te, uçağa annesi Enola Gay'in adını vermiş olan 509. Kompozit Grubundan Yarbay Paul Tibbets tarafından yönetilen B-29 havalandı. 6 Ağustos'ta Hiroşima saatiyle 08:15'te Little Boy bombası Hiroşima'ya atıldı. Bir dakika sonra bomba patladı. Üç gün sonra, 9 Ağustos'ta B-29 Bockscar ve destek uçakları Tinian'dan havalandı. "Şişman Adam" atom bombası, Nagazaki saatiyle 11:02'de Nagazaki şehri üzerinde patladı. Atom bombaları ve Japon kayıpları hakkında daha fazla bilgi için lütfen Hiroşima ve Nagazaki Bombalamaları - 1945'e bakın.
ABD, Japonya'yı geleneksel bombalarla da bombalamaya devam etti. 14 Ağustos'ta Guam, Saipan ve Tinian'dan yüzlerce B-29, Koromo ve Nagoya da dahil olmak üzere birçok Japon şehrini bombaladı. Göreve 509'uncu Kompozit Grubu'nun mürettebatıyla birlikte yedi B-29 katıldı.
Japon İmparatoru Hirohito, 15 Ağustos 1945'te ünlü Jewel Voice Yayını'nda ülkenin teslim olduğunu duyurdu.
GeçmişLink.org
6 Ağustos 1945'te ABD, bu hafta Japonya'ya atılan iki atom bombasından ilki olan Hiroşima'ya atom bombası attı. 6 Ağustos 1945'te yerel saatle 02:45'te bir B-29 Superfortress aradı. Enola GayBoeing Airplane Company tarafından tasarlanan ve şirketin Wichita, Kansas fabrikasında modifiye edilen bir savaş uçağı, Marianas'taki küçük bir ada olan Tinian'dan iki eskort B-29 ile havalanıyor. Uçaklar Japonya'ya 1500 mil uçuyor ve Enola Gay bombayı bırakır.
Güneşin Gücünü Çektiği Kuvvet
O gün, Başkan Harry Truman (1884-1972), ABD'nin bombayı attığını duyurdu. Başkan şunları söyledi: "Güneşin gücünü aldığı güç Uzak Doğu'ya savaş getirenlere karşı gevşetildi... Yeryüzünde benzeri görülmemiş olan hava" (Seattle Yıldızı, s 5).
İlk atom bombaları üç ana bölgede üretildi ve inşa edildi: Knoxville, Tennessee Richland, Washington yakınlarındaki Oak Ridge ve Santa Fe, New Mexico yakınlarında. Sakinlerinin yalnızca atom bombası üretmek için çalıştığı Richland'da, kasabanın nüfusu iki yıl içinde neredeyse hiç yoktan birkaç bine çıktı.
Nasıl Yapıldı
Hiroşima'yı bombalama görevi 6 Ağustos 1945'te yerel saatle 02:45'te başladı. Enola Gay Marianas'taki küçük bir adadan iki eskort B-29 ile havalandı ve Japonya'ya 1500 millik bir yolculuk yaptı. Superfortress, Boeing Airplane Company tarafından tasarlanan, Martin tarafından Omaha'da inşa edilen ve Boeing tarafından Wichtita, Kansas'ta özel olarak modifiye edilen bir savaş uçağıydı.
Tinian Adası'ndan kalkışta, Enola Gay pilot Albay Paul W. Tibbets Jr. (1915-2007) ve birkaç teknisyen, uçağın atom bombası taşıdığını biliyorlardı. 6 1/2 saatlik uçuş sırasında albay mürettebatın geri kalanına 10 1/2 fit uzunluğunda, 9.700 pound bombayı "Küçük Çocuk" olarak nitelendirdi. Uçaklar Japonya'ya yaklaşırken, iki B-29 eskortu çekildi ve Enola Gay tek başına devam etti. Saat 9:15'te 31.000 fit yükseklikte hedefe ulaşıldı ve bomba serbest bırakıldı.
Kırk üç saniye sonra atom bombası 343.000 kişinin yaşadığı Hiroşima şehrinin 1.850 fit üzerinde patladı. O gün ölenlerin sayısı anlaşılmazdı. Tahminler 60.000 ila 100.000 arasında değişiyordu. Radyasyon, takip eden aylarda ve yıllarda binlercesini daha öldürdü. Şehirdeki 76.000 binadan 70.000'i yıkıldı veya hasar gördü. Dört mil karelik bir alan buharlaştı.
Atom Çağı
Ertesi gün, 7 Ağustos'ta Seattle Yıldızı atom bombası üzerine bir başyazı yazdı. Aşağıdaki bir alıntıdır:
“Savaşın en iyi saklanan sırrı! Bu, 'atom bombasının' yapım öyküsü olan Hanford'du. Bu kadar çok insanın bir proje üzerinde çalışabilmesi, bu kadar çok insanın bombaları kendilerinin yapması ve gerçekte ne olduğu hakkında tek bir kelime bile sızdırılmaması neredeyse akıl almaz bir şey. orada üretiliyor.
"Şu anda açığa çıkan sır çok büyük. Başkanın uyarı sözlerine iyi dikkat edin - 'ABD'de atom gücünün üretimini ve kullanımını kontrol etmek için uygun bir komisyonun kurulmasını düşünmeliyiz.' Bu, dünyadaki en büyük bilimsel ilerlemelerden biridir. insanlık tarihi, en büyüğü değilse bile. …
"Bu keşif, ulusların birbirleriyle iyi geçinmeyi öğrenmelerini zorunlu kılıyor, kaçınılması gereken bir savaştan [hatta] söz ediyor. Atom bombası o kadar güçlü, etkisi o kadar muazzam ki, insan sonunda kendini ortadan kaldırabilir. İsviçre gibi küçücük bir ulus, bilim adamlarına sahip olsaydı ve kendini hazırlasaydı, kendi büyüklüğünden birçok kez bir ulusu makul bir şekilde yok edebilirdi.
"Böylece ulusların insanlığı yeniden eğitmek için adımlar atması gerekli hale geliyor, teknoloji veya mekanikte değil - neredeyse çok ileri gitti - ama psikoloji ve sosyolojide. İnsanlar arasında sağduyu ve anlayış üzerine yeni bir prim var. Bu evrimi, sürmesi veya insanın tutulmasıyla sonuçlanması gereken bir barış planı için zorlar. … Başka bir deyişle, bu silah o kadar korkunç ki, insanın ilk içgüdüsü savaşlara dalmak DEĞİL, savaşları önlemek olmalıdır” (Seattle Yıldızı, 7 Ağustos 1945).
Japonya'nın hemen teslim olmamasından sonra, ikinci bir B-29, Bock'un Arabası, 9 Ağustos'ta Nagasaki şehrine "Fat Boy" adlı ikinci bir atom bombası atmak üzere gönderildi. Nükleer silahların bugüne kadarki tek savaş zamanı kullanımı (1999) 100.000'den fazla can aldı ve on binlercesini daha yaraladı veya hasta etti.
Atom gücünün korkunç yeniliğine rağmen, geleneksel yangın bombalarıyla Tokyo ve diğer Japon şehirlerine yapılan toplam B-29 baskınları çok daha ölümcüldü. ABD askeri planlamacıları, Japonların 10 Ağustos'ta (2 Eylül'de imzalandı) teslim olmasının, Müttefiklerin Japon Ana Adalarını işgalinden kaynaklanabilecek bir milyon ek sivil ve savaşçı ölümünü önlediğini savundu.
Albay Paul Tibbets ve B-29 Enola Gay, 1945
Nezaket Ulusal Arşivleri (NWDNS-208-LU-13H-5)
Kaynaklar:
“Yeni Patlayıcının Gücü 20.000 Ton TNT'ye Eşit” Seattle Yıldızı, 6 Ağustos 1945, s. 1, 5 “Hanford Job İşçilere Sır Verdi” Seattle Yıldızı, 6 Ağustos 1945, s. 1, 5 Seattle Yıldızı, 7 Ağustos 1945, s. 4 Zaman Editörü, 20. Yüzyılın Büyük Olayları (New York: Zaman Kitapları, 1997), 32 Amerika Kroniği ed. John W. Kirshon (New York: Chronicle Publications, yaklaşık 1989), 726 Robert J. Serling, Legend & Legacy, Boeing ve İnsanlarının Hikayesi (New York: St. Martin's Press, 1992) Peter M. Bowers, 1916'dan beri Boeing Uçakları (Londra: Putnam, 1993) Boeing Tarihsel Arşivleri.
Hiroşima Atom Bombasından Önce Düşen Bildiriler
6 Ağustos 1945 sabahı Hiroşima aydınlık, güneşli ve belki de biraz rahatsız edici derecede sıcaktı. Sakinleri arasında özel bir şey için geldiklerine dair kalıcı bir endişe dışında - Hiroşima, o yaz komşularına karşı başlatılan hava saldırılarından ve yangın bombalarından kurtulmuştu - endişelenecek bir şey önermek için Amerikan B-29'larının gelip geçen vızıltıları vardı. . Birkaç gün önce, Hiroşima da dahil olmak üzere Japonya'nın çoğu, Amerikan kuvvetleri tarafından, her biri, broşürün arka tarafında adı geçen on iki şehrin vatandaşlarını tahliye etmek için görünüşte insani bir savunma içeren milyonlarca broşürle yağdırıldı. General Curtis LeMay tarafından tasarlanan bu broşürün bilinen üç versiyonu vardır ve adı geçen şehirlerin neredeyse tamamı şüpheli askeri veya ekonomik değere sahiptir. Hiroşima onların arasında değildi. Sabah 8:15'te şehir "uzak güneşlerin kısa reenkarnasyonları" tarafından yerle bir edildi.
LeMay broşürünün arkasına yazılan mesajlar (büyütmek için tıklayın) (Gifu Eyaletinden görüntü)
Bilindiği gibi “LeMay broşürü” yirmi bir santimetre genişliğinde ve on dört santimetre yüksekliğindeydi. Siyah beyaz basılmış ve beş Boeing B-29 Superfortress bombardıman uçağının yüklerini görünmeyen hedeflere gelişigüzel bir şekilde düşürdüğü korkunç bir fotoğrafı içeriyor. Görüntü, 29 Mayıs 1945'te meydana gelen ve 8.000 kadar insanı öldüren, Hava Kuvvetleri tarafından resmi olarak yayınlanan, daha az bombardıman uçağı içeren kırpılmış bir versiyon olan Yokohama'ya yapılan bir hava saldırısından alındı. Yangın bombaları, doğrudan, on bir ya da on iki şehrin adını içeren fotoğrafın üzerine bindirilmiş çizimler olan düzenli dairelerin yarım sınırına düşüyor gibi görünüyor. Broşürün diğer yüzü, onu keşfeden farazi sivile uzun ve sert bir çağrıya adanmıştır ve "Amerika, Japon halkıyla savaşmıyor, Japon halkını köleleştiren askeri klikle savaşıyor" diye açıklıyor, sivilleri, tahliye için belirli şartlar yok.
1958'de, Johns Hopkins'in Birleşik Devletler ordusu tarafından finanse edilen bir bölümü olan Yöneylem Araştırma Ofisi, çalışanlarından William E. Daugherty'yi askeri propagandanın kullanımını ve etkinliğini belgelemesi için görevlendirdi. Daugherty tarafından kapsamlı bir şekilde derlenen ortaya çıkan çalışma çağrıldı. Bir Psikolojik Savaş Vaka Kitabı, ve LeMay broşürünün üç ayrı günde gerçekleştiğini açıklar. Aşağıdaki broşür 27 Temmuz'da düştü:
LeMay broşürünün resmi, saat yönünün tersine, çevrelerde okundu: Tokyo, Ujiyamada, Tsu, Koriyama, Hakodate, Nagaoka, Uwajima, Kurume, Ichinomiya, Ogaki, Nishinomiya ve Aomori (papersleuth.com aracılığıyla görüntü)
Ertesi gün, bu şehirlerin yarısı - Aomori, Ichinomiya, Tsu, Ujiyamada, Ōgaki ve Uwajima - yangın bombalarına maruz kaldı ve binlerce kişi öldü.
Daugherty, Japon şehirlerinin bir sonraki broşürün 30 Temmuz'da ve tekrar 1 Ağustos'ta yayınlandığını yazıyor. Merkezi İstihbarat Teşkilatı'nın “İstihbarat Çalışmaları” web sitesinde yer alan bir rapor, broşürlerin 3 Ağustos'ta Hiroşima ve Nagazaki de dahil olmak üzere “33 şehre” atıldığını iddia ediyor. .
LeMay broşürü saat yönünün tersine, metin şöyledir: Nagano, Takaoka, Kurume, Fukuyama, Toyama, Maizuru, Otsu, Nishinomiya, Maebashi, Koriyama, Hachioji ve Mito (cia.gov üzerinden görüntü)
Bu broşürler, bazı istisnalar dışında, farklı şehirler grubunu içeriyor, ancak tasarımları ve arkalarındaki mesaj değişmedi. 1 Ağustos'ta Mito, Hachioji ve Nagaoka bombalandı ve sonraki günlerde Toyama, Maebashi ve Saga onları takip etti. Sonraki Pazartesi, atom bombasının insanlık tarihindeki ilk kullanımı ve Perşembeyi izleyen ikinci gün görüldü. Japonya İmparatorluk Ordusu 15 Ağustos'a kadar savaşmaya devam etti ve yangın bombaları o zamana kadar devam etti, çoğu broşürlerde uyarılan şehirlere karşı, ama aynı zamanda olmayan bazılarına karşı. Akita'da olduğu gibi bazı durumlarda, şehirler bir broşürde isimlendirildikten sonra iki haftadan fazla bir süre boyunca bir hava saldırısına hedef olmadı.
Daugherty, broşürlerin bir açıdan başarılı olduğunu açıkça ortaya koyuyor: Vatandaşları kurtarmayı değil korkutmayı başardılar. İnsanlar tahliye etmeye çalıştıkça, savaş zamanı üretim durdu ve savaşçı olmayanların hareketi askeri güçleri bağlayarak “Japon topluluklarındaki sosyal yapının daha da bozulmasına” yol açtı. B-29'lar nihayet geldiğinde, ister yangın çıkarıcı cihazlar, nükleer bombalar ya da sadece daha fazla broşür taşısın, ne ordunun ne de sivillerin yapabileceği çok az şey vardı. Kitabı açıkça “Ordu personelinin özel ihtiyaçlarını karşılamak” için yazılan Daugherty'nin açıkladığı gibi, “Uyarılar… ölümcül silahların etkisini artırma eğilimindedir.” Ardından gelen kaos ve kargaşada ABD ordusu daha fazla kayıp vermeyi umabilir. Ancak aldıkları broşürlerde adı geçmeyen Hiroşima ve Nagazaki örneğinde, insani bahane tamamen düştü. Kimsenin ne olacağını beklememesi küçük bir şaşkınlıktı.
İçindekiler
Fizikçi Robert Serber, II. Dünya Savaşı sırasında ilk iki atom bombası tasarımını şekillerine göre adlandırdı: İnce Adam ve Şişman Adam. "İnce Adam" uzun, ince bir cihazdı ve adı Dashiell Hammett'in dedektif romanından ve hakkında yazılan bir dizi filmden geliyordu. ince adam. "Şişman Adam" yuvarlak ve şişmandı, bu yüzden Hammett'in 1930 romanındaki çürük bir karakter olan Kasper Gutman'ın adını aldı. Malta Şahini1941 film versiyonunda Sydney Greenstreet tarafından canlandırıldı. Little Boy, tasarımına dayandığı için başkaları tarafından Thin Man'e bir gönderme olarak adlandırıldı. [1]
Uranyum-235'in bölünebilir olduğu bilindiğinden, bomba geliştirme yaklaşımında izlenen ilk malzemeydi. Geliştirilen ilk tasarım (ve savaş için kullanılan ilk tasarım) olarak bazen Mark I olarak bilinir. [2] Çalışmanın büyük çoğunluğu, silah için gerekli olan uranyumun izotop zenginleştirmesi şeklinde geldi. uranyum-235, 140 doğal uranyumun sadece 1 kısmını oluşturduğundan. [3] Zenginleştirme, Y-12 olarak bilinen elektromanyetik ayırma tesisinin Mart 1944'te tam olarak faaliyete geçtiği Tennessee, Oak Ridge'de gerçekleştirildi. [4] Yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyumun ilk sevkiyatları Haziran ayında Los Alamos Laboratuvarı'na gönderildi. 1944. [5]
Bombanın üretimi için gerekli uranyumun çoğu Shinkolobwe madeninden geldi ve 1.200 kısa ton (1.100 ton) uranyum cevheri taşıyan Yüksek Katanga Madencilik Birliği CEO'su Edgar Sengier'in öngörüsü sayesinde sağlandı. [6] 1944 ve 1945'te Alsos Misyonu tarafından ele geçirilen uranyum cevheri ve uranyum oksidin yanı sıra 1.200 kısa tonun (1.100 t) en azından bir kısmı, zenginleştirme için Oak Ridge'e gitti, [7 ] Japonya'ya bağlı Alman denizaltısında yakalanan 1.232 pound (559 kg) uranyum oksit gibi U-234 Almanya'nın Mayıs 1945'te teslim olmasından sonra.[8]
Little Boy, önceki silah tipi fisyon silah tasarımı olan Thin Man'in basitleştirilmiş haliydi. 17 fit (5,2 m) uzunluğundaki İnce Adam, plütonyum kullanmak üzere tasarlandı, bu nedenle zenginleştirilmiş uranyum kullanma kapasitesinden de fazlasıydı. İnce Adam tasarımı, Emilio G. Segrè ve onun P-5 Grubu tarafından Los Alamos'ta Oak Ridge'den yeni reaktör tarafından üretilen plütonyum üzerinde yapılan deneylerden sonra terk edildi ve Hanford sahasında plütonyum-240 izotopu şeklinde safsızlıklar içerdiği gösterildi. . Bu, orijinal ölçümlerin yapıldığı siklotron tarafından üretilen plütonyumdan çok daha yüksek bir kendiliğinden fisyon hızına ve radyoaktiviteye sahiptir ve reaktörde yetiştirilmiş plütonyuma dahil edilmesi (gerekli miktarlardan dolayı bomba yapımı için gerekli) kaçınılmaz görünüyordu. Bu, plütonyumun arka plandaki fisyon hızının o kadar yüksek olduğu anlamına geliyordu ki, kritik bir kütlenin ilk oluşumunda plütonyumun önceden patlaması ve kendisini parçalaması büyük olasılıkla olacaktı. [9]
Temmuz 1944'te, Los Alamos'taki neredeyse tüm araştırmalar, patlama tipi plütonyum silahına yönlendirildi. Uranyum tabancası tipi silahın genel sorumluluğu Kaptan William S. Parsons'ın Mühimmat (O) Bölümüne verildi. Los Alamos'taki tüm tasarım, geliştirme ve teknik çalışmalar, Binbaşı Francis Birch'ün grubu altında birleştirildi. [10] Plütonyum patlaması tipi nükleer silahın ve plütonyum tabancası tipi fisyon silahının aksine, uranyum tabancası tipi silah, tasarımı önemsiz olmasa da basitti. Konsept, bir plütonyum bombası geliştirilmemesi durumunda silah ilkesini kullanmak hala mümkün olacak şekilde takip edildi. Silah tipi tasarım bundan böyle sadece zenginleştirilmiş uranyumla çalışmak zorundaydı ve bu, İnce Adam tasarımının büyük ölçüde basitleştirilmesine izin verdi. Yüksek hızlı bir silah artık gerekli değildi ve daha basit bir silah ikame edilebilirdi. Basitleştirilmiş silah, bir B-29 bomba bölmesine sığacak kadar kısaydı. [11]
Tasarım spesifikasyonları Şubat 1945'te tamamlandı ve bileşenlerin inşası için sözleşmelere izin verildi. Tasarımın tamamının bir kopyasına kimsenin sahip olmaması için üç farklı bitki kullanıldı. Tabanca ve kama, Washington DC'deki Donanma Silah Fabrikası tarafından hedef kasa ve diğer bazı bileşenler Center Line, Michigan'daki Donanma Mühimmat Fabrikası tarafından ve kuyruk kaplama ve montaj braketleri Detroit, Michigan'daki Expert Tool and Die Company tarafından yapıldı. . [12] Bomba, uranyum yükü hariç, Mayıs 1945'in başında hazırdı. [13] Manhattan Bölge Mühendisi Kenneth Nichols, 1 Mayıs 1945'te 1 Ağustos'tan önce bir silah ve ikinci bir silah için uranyum-235'e sahip olmasını bekliyordu. Aralık ayında bir ara", ikinci silahın silah tipi olacağını varsayarak uranyum-235 için bir patlama bombası tasarlanması düşünüldü ve bu üretim oranını artıracaktı. [14] Uranyum-235 mermisi 15 Haziran'da, hedef ise 24 Temmuz'da tamamlandı. [15] Hedef ve bomba ön montajları (bölünebilir bileşenleri olmayan kısmen monte edilmiş bombalar) 16 Temmuz'da USS ağır kruvazör gemisiyle California, Hunters Point Donanma Tersanesi'nden ayrıldı. Indianapolis, 26 Temmuz'da geliyor. [16] Hedef ekler 30 Temmuz'da havalanır. [15]
Tüm bileşenleri test edilmiş olmasına rağmen, [15] Küçük Çocuk Hiroşima'ya düşürülmeden önce silah tipi bir nükleer silahın tam testi yapılmadı. Bir nükleer silah konseptinin tek test patlaması, bölünebilir materyali olarak plütonyum kullanan iç patlama tipi bir cihazdı ve 16 Temmuz 1945'te Trinity nükleer testinde gerçekleşti. Little Boy tipi bir cihazı test etmemenin birkaç nedeni vardı. Öncelikle, Hanford Bölgesi reaktörleri tarafından üretilebilmesi beklenen nispeten büyük miktarda plütonyumla karşılaştırıldığında çok az uranyum-235 vardı. [17] Ayrıca, silah tasarımı o kadar basitti ki, yalnızca silah tipi düzenek ile laboratuvar testleri yapılması gerekli görüldü. Biçimlendirilmiş patlayıcı yüklerin karmaşık koordinasyonunu gerektiren iç patlama tasarımının aksine, silah tipi tasarımın işe yarayacağı neredeyse kesin olarak kabul edildi. [18]
Little Boy çeşitli güvenlik mekanizmalarını dahil etse de, kazara bir patlama yine de mümkündü. Örneğin, cihazı taşıyan bombardıman uçağı çarparsa, içi boş "mermi" "hedef" silindire sürülebilir, bombayı patlatabilir veya en azından büyük miktarlarda radyasyon testleri bırakabilir, bunun 500 kez çok düşük bir ihtimal olan bir etki gerektireceğini gösterdi. yerçekimi kuvveti. [19] Bir başka endişe de, bir çarpışma ve yangının patlayıcıları tetikleyebileceğiydi. [20] Suya daldırılırsa, uranyum bileşenleri bir patlamaya neden olmayacak ancak radyoaktif kontaminasyon salacak bir nötron moderatör etkisine maruz kaldı. Bu nedenle pilotlara deniz yerine karada çarpmaları tavsiye edildi. [19]
Küçük Çocuk 120 inç (300 cm) uzunluğunda, 28 inç (71 cm) çapındaydı ve yaklaşık 4.700 pound (4.400 kg) ağırlığındaydı. [21] Tasarım, içi boş bir alt kritik zenginleştirilmiş uranyum kütlesini ve katı bir hedef silindiri birlikte süper kritik bir kütleye patlayıcı bir şekilde zorlamak için silah yöntemini kullandı ve bir nükleer zincir reaksiyonu başlattı. [22] Bu, dört silindirik ipek kordit tozu torbası aracılığıyla bir parça uranyum diğerinin üzerine vurularak gerçekleştirildi. Bu, yüzde 65 nitroselüloz, yüzde 30 nitrogliserin, yüzde 3 petrol jölesi ve yüzde 3 karbamit karışımından oluşan ve boru şekilli granüllere ekstrüde edilen, yaygın olarak kullanılan dumansız bir itici gazdı. Bu, ona yüksek bir yüzey alanı ve hızlı bir yanma alanı verdi ve inç kare başına (280.000 kPa) 40.000 pound'a kadar basınçlara ulaşabilirdi. Savaş zamanı Little Boy için Cordite Kanada'dan tedarik edildi Savaş sonrası Little Boys için itici güç Picatinny Arsenal'den elde edildi. [23] Bomba 64 kg (141 lb) zenginleştirilmiş uranyum içeriyordu. Çoğu %89'a kadar zenginleştirildi, ancak bazıları ortalama %80 zenginleştirme için sadece %50 uranyum-235'ti. [22] Bir kilogramdan daha az uranyum nükleer fisyona maruz kaldı ve bu kütlenin yalnızca 0,6 g'ı (0,021 oz), çoğunlukla kinetik enerjinin yanı sıra ısı ve radyasyon olmak üzere çeşitli enerji biçimlerine dönüştürüldü. [24]
Montaj detayları Düzenle
Silahın içinde, uranyum-235 malzemesi silah ilkesine göre iki kısma ayrıldı: "mermi" ve "hedef". Mermi, toplam kütlenin %60'ı (38.5 kg (85 lb)) olan içi boş bir silindirdi. Merkezde 4 inç (100 mm) delik ve toplam uzunluğu 7 inç (180 mm) olan, her biri 6.25 inç (159 mm) çapında dokuz uranyum halkası yığınından oluşuyordu. 16,25 inç (413 mm) uzunluğunda ince duvarlı bir merminin ön ucu. Mermideki bu halkaların arkasındaki boşluğun geri kalanını çelik sırtlı bir tungsten karbür disk doldurdu. Ateşleme sırasında, mermi mermisi 72 inç (1.800 mm) uzunluğunda, 6.5 inç (170 mm) düz delikli silah namlusu boyunca 42 inç (1.100 mm) itildi. "Ek" parçası, 1 inç (25 mm) eksenel delik ile 7 inç (180 mm) uzunluğunda 4 inç (100 mm) bir silindirdi. Salyangoz, toplam bölünebilir kütlenin (25,6 kg veya 56 lb) %40'ını oluşturuyordu. Ek parça, 1 inçlik (25 mm) bir çubuk üzerine kaydırılan mermi halkalarından biraz daha kalın olan altı pul benzeri uranyum diskten oluşan bir yığındı. Bu çubuk daha sonra tungsten karbür kurcalama tıkacı, darbe emici örs ve burun tıkacı geri tahdidi boyunca ileriye doğru uzatıldı ve sonunda bomba muhafazasının önünden dışarı çıktı. Bu hedef tertibatın tamamı her iki uçtan kilit somunlarıyla sabitlenmiştir. [25] [26]
Oyuk ön mermi hedefe ulaştığında ve hedef parçanın üzerinden kaydığında, monte edilmiş süper kritik uranyum kütlesi, her iki malzemenin de birleşik kütlesi 2.300 kg olan tungsten karbür ve çelikten bir kurcalama ve nötron reflektörü ile tamamen çevrelenecektir ( 5,100 libre). [27] Merminin tabanındaki nötron başlatıcılar, çarpma ile aktive edildi. [28]
Karşı sezgisel tasarım
1945'ten sonraki ilk elli yıl boyunca, Little Boy mekanizmasının yayınlanan her açıklaması ve çizimi, daha büyük, sabit bir hedefin merkezine küçük, sağlam bir merminin ateşlendiğini varsayıyordu. [29] Bununla birlikte, kritik kitle değerlendirmeleri, Little Boy'da daha büyük, içi boş parçanın mermi olacağını belirledi. Birleştirilen bölünebilir çekirdek, ikiden fazla kritik uranyum-235 kütlesine sahipti. Bu, iki parçadan birinin birden fazla kritik kütleye sahip olmasını gerektirdi; daha büyük parça, şekil ve nötron yansıtan tungsten karbür kurcalama ile minimum temas yoluyla montajdan önce kritiklikten kaçındı.
Daha büyük parçanın ortasındaki bir delik, kütleyi dağıttı ve yüzey alanını artırdı, daha fazla fisyon nötronunun kaçmasına izin verdi, böylece erken bir zincir reaksiyonunu önledi. [30] Ancak, bu daha büyük, içi boş parçanın kurcalama ile minimum teması olması için, mermi olmalıdır, çünkü patlamadan önce yalnızca merminin arka ucu kurcalama ile temas halindeydi. Tungsten karbürün geri kalanı, kritik altı kütle hedef silindirini (tasarımcılar tarafından "insert" olarak adlandırılır) bununla uç arasında hava boşluğu ile çevreledi. Bu düzenleme, maksimum miktarda bölünebilir malzemeyi bir tabanca tertibatı tasarımına yerleştirir. [30]
Fünye sistemi Düzenle
Ateşleme sistemi, en yıkıcı irtifada tetiklenecek şekilde tasarlandı, bu da hesaplamaların önerdiği 580 metre (1.900 ft). Üç aşamalı bir kilitleme sistemi kullandı: [31]
- Bir zamanlayıcı, uçağın güvenliğini sağlamak için bombanın serbest bırakıldıktan sonra en az on beş saniye, öngörülen düşme süresinin dörtte biri kadar patlamamasını sağladı. Zamanlayıcı, bomba düştüğünde onu uçağa bağlayan elektrik prizleri gevşeyip, dahili 24 voltluk piline geçtiğinde ve zamanlayıcıyı başlattığında etkinleştirildi. 15 saniyenin sonunda bomba uçaktan 3.600 fit (1.100 m) uzakta olacaktı ve radar altimetrelerine güç verildi ve sorumluluk barometrik aşamaya geçti. [31]
- Barometrik aşamanın amacı, radar altimetre ateşleme komut devresinin etkinleştirilmesini patlama yüksekliğine yakın olana kadar geciktirmekti. Bir vakum odasını çevreleyen ince metalik bir zar (benzer bir tasarım bugün hala eski moda duvar barometrelerinde kullanılmaktadır) alçalma sırasında ortam hava basıncı arttıkça kademeli olarak deforme olur. Hava basıncı yerel koşullara göre değiştiğinden, barometrik fünye bombayı kesin ateşleme yüksekliğinde patlatacak kadar doğru kabul edilmedi. Bomba bu aşama için tasarım yüksekliğine ulaştığında (bildirildiğine göre 2.000 metre, 6.600 ft), zar bir devreyi kapatarak radar altimetrelerini harekete geçirdi. Barometrik aşama, harici radar sinyallerinin bombayı çok erken patlatabileceği endişesi nedeniyle eklendi. [31]
- Nihai irtifayı güvenilir bir şekilde tespit etmek için iki veya daha fazla gereksiz altimetre kullanıldı. Altimetreler doğru yüksekliği algıladığında, ateşleme anahtarı kapandı ve her biri 2 pound (0,9 kg) WM içeren dört ipek tozu torbasından oluşan yükü başlatan, kama tapasındaki üç BuOrd Mk15, Mod 1 Navy silah astarını ateşledi. oluklu tüp kordit. Bu, uranyum mermisini silah namlusunun karşı ucuna, nihai olarak saniyede 300 metre (980 ft/sn) namlu çıkış hızıyla fırlattı. Yaklaşık 10 milisaniye sonra zincirleme reaksiyon meydana geldi ve 1 mikrosaniyeden daha kısa sürdü. Kullanılan radar altimetreleri, normalde arkadan yaklaşan başka bir uçağın bir savaş pilotunu uyarmak için kullanılan "Archie" lakaplı ABD Ordusu Hava Kuvvetleri APS-13 kuyruk uyarı radarlarıydı. [31]
Little Boy ön montajları L-1, L-2, L-3, L-4, L-5, L-6, L-7 ve L-11 olarak adlandırıldı. L-1, L-2, L-5 ve L-6, test damlalarında harcandı. İlk düşme testi 23 Temmuz 1945'te L-1 ile yapıldı. Daha sonra olarak bilinen B-29 tarafından radar altimetresini test etmek için Tinian yakınlarında denizin üzerine düşürüldü. büyük koku509'uncu Kompozit Grubu'nun komutanı Albay Paul W. Tibbets tarafından yönetildi. Tüm bileşenleri test etmek için 24 ve 25 Temmuz'da L-2 ve L-5 birimleri kullanılarak deniz üzerinde iki düşme testi daha yapıldı. Tibbets her iki görev için de pilottu, ancak bu sefer kullanılan bombacı, daha sonra olarak bilinen bombardıman uçağıydı. jabit. L-6, 29 Temmuz'da kostümlü prova olarak kullanıldı. B-29 Sonraki HedefPilotu Binbaşı Charles W. Sweeney tarafından yönetilen , Iwo Jima'ya uçtu ve burada bombayı beklemedeki bir uçağa yüklemek için acil durum prosedürleri uygulandı. Bu prova 31 Temmuz'da tekrarlandı, ancak bu sefer L-6 farklı bir B-29'a yeniden yüklendi. Enola Gay, Tibbets tarafından yönetildi ve bomba Tinian yakınlarına düşürüldü. L-11, Hiroşima bombası için kullanılan düzenekti. [32] [33]
Parsons, Enola Gay ' s silah ustası, uçak kalkışta düşerse kazara bir patlama olasılığından endişe duyuyordu, bu yüzden dört kordit toz torbasını uçak hareket edene kadar silah namlusuna yüklememeye karar verdi. Kalkıştan sonra, Parsons ve asistanı Teğmen Morris R. Jeppson, iskele tarafındaki dar podyum boyunca bomba bölmesine girdiler. Jeppson bir el feneri tuttu, Parsons primer kabloları söktü, kama fişi çıkardı, toz torbalarını yerleştirdi, kama tapayı değiştirdi ve kabloları yeniden bağladı. Hedefe yaklaşırken irtifaya tırmanmadan önce Jeppson, dahili bataryanın elektrik konnektörleri ile ateşleme mekanizması arasındaki üç güvenlik fişini yeşilden kırmızıya çevirdi. Bomba daha sonra tamamen silahlıydı. Jeppson bombanın devrelerini izledi. [34]
Bomba 6 Ağustos 1945'te yaklaşık 08:15'te (JST) düştü. 44.4 saniye düştükten sonra zaman ve barometrik tetikler ateşleme mekanizmasını başlattı. Patlama, 1.968 ± 50 fit (600 ± 15 m) yükseklikte meydana geldi. Nagazaki'ye atılan Şişman Adam'dan daha az güçlüydü, ancak Hiroşima düz bir arazide olduğu için Hiroşima'daki hasar ve kurbanların sayısı çok daha yüksekti, Nagazaki'nin merkez üssü küçük bir vadide yatıyordu. 1945'te yayınlanan rakamlara göre, Hiroşima patlamasının doğrudan bir sonucu olarak 66.000 kişi öldü ve 69.000 kişi değişen derecelerde yaralandı. [35] Bu ölümlerin 20.000'i Japon İmparatorluk Ordusu üyesiydi. [36]
Silah hiç test edilmediğinden, verimin kesin ölçümü sorunluydu. Başkan Harry S. Truman, 20 kiloton TNT (84 TJ) verimini resmen açıkladı. Bu, Parsons'ın patlamanın Trinity nükleer testinde gördüklerinden daha büyük olduğuna dair görsel değerlendirmesine dayanıyordu. Bunun 18 kiloton TNT (75 TJ) olduğu tahmin edildiğinden, konuşma yazarları 20 kilotona yuvarlandı. Daha sonra, bombanın Japonlar üzerindeki etkisini azaltma korkusuyla daha fazla tartışma bastırıldı. Veriler, Luis Alvarez, Harold Agnew ve Lawrence H. Johnston tarafından alet düzleminde toplanmıştır. Büyük Sanatçı, ancak bu, o zaman verimi hesaplamak için kullanılmadı. [37]
Çatışmalar sona erdikten sonra, Manhattan Projesi'nden William Penney, Robert Serber ve George T. Reynolds'tan oluşan bir araştırma ekibi patlamanın etkilerini değerlendirmek için Hiroşima'ya gönderildi. Nesneler ve yapılar üzerindeki etkileri değerlendiren Penney, verimin 12 ± 1 kiloton olduğu sonucuna vardı. [38] Daha sonra kömürleşmeye dayalı hesaplamalar, 13 ila 14 kiloton arası bir verime işaret etti. [39] 1953'te Frederick Reines, verimi 15 kiloton TNT (63 TJ) olarak hesapladı. [37] Bu rakam resmi getiri oldu. [40]
Proje Ichiban Düzenle
1962'de Los Alamos'taki bilim adamları, bazı cevaplanmamış soruları cevaplamak için "Project Ichiban" olarak bilinen Little Boy'un bir maketini yarattılar, ancak tüm sorunları çözemedi. 1982'de Los Alamos, orijinal çizimler ve özelliklerden bir Little Boy kopyası yarattı. Bu daha sonra zenginleştirilmiş uranyumla test edildi, ancak nükleer bir patlamaya neden olmayacak güvenli bir konfigürasyonda. Mermiyi hareket ettirmek için bir hidrolik kaldırma kullanıldı ve nötron emisyonunu değerlendirmek için deneyler yapıldı. [41] Buna ve elde edilen verilere dayanarak Büyük Sanatçı, verim 16.6 ± 0.3 kiloton olarak tahmin edildi. [42] Birçok tahmin yöntemini değerlendirdikten sonra, 1985 tarihli bir rapor, verimin 15 kiloton TNT (63 TJ) ± %20 olduğu sonucuna varmıştır. [40]
Nisan 1945'te seçildikten sonra Hiroşima, nükleer bombanın hasar görmemiş bir şehir üzerindeki etkilerinin gözlemlenebileceği bozulmamış bir hedef olarak hizmet etmek için geleneksel bombalamadan kurtuldu. [43] Hasar daha sonra incelenebilirken, denenmemiş Little Boy tasarımının enerji verimi, bombayı atan uçakla düzen içinde uçan bir uçaktan paraşütle atılan aletler kullanılarak yalnızca patlama anında belirlenebildi. Bu aletlerden radyo ile iletilen veriler, yaklaşık 15 kilotonluk bir verim gösterdi. [40]
Bu verimin gözlemlenen hasarla karşılaştırılması, inç kare başına 5 pound (34 kPa) öldürücü alan kuralı olarak adlandırılan bir başparmak kuralı üretti. Şok dalgasının böyle bir aşırı basınç veya daha fazlasını taşıdığı bölgedeki yaklaşık olarak tüm insanlar öldürülecektir. [44] Hiroşima'da bu alanın çapı 3,5 kilometre (2,2 mil) idi. [45]
Hasar üç ana etkiden geldi: patlama, yangın ve radyasyon. [46]
Patlama Düzenleme
Bir nükleer bombanın patlaması, X-ışını ile ısıtılan havanın (ateş topu) her yöne, başlangıçta ses hızından daha yüksek bir hızda bir şok dalgası veya basınç dalgası göndermesinin sonucudur, [47] tarafından oluşturulan gök gürültüsüne benzer. Yıldırım. Kentsel patlama tahribatı hakkındaki bilgiler büyük ölçüde Hiroşima'daki Little Boy'un çalışmalarına dayanmaktadır. Nagasaki binaları benzer mesafelerde benzer hasar gördü, ancak Nagasaki bombası şehir merkezinden 3,2 kilometre (2,0 mil) uzakta, kısmen binalardan yoksun olan engebeli arazide patladı. [48]
Hiroşima'da, patlamanın hemen altındaki noktanın 1,6 kilometre (1,0 mil) içindeki hemen hemen her şey, sadece kabukları ayakta kalan yaklaşık 50 ağır takviyeli, depreme dayanıklı beton bina dışında tamamen yok edildi. Çoğu, pencereleri, kapıları, kanatları ve çerçeveleri sökülmüş halde tamamen boşaltılmıştı. [49] Şiddetli patlama hasarının çevresi yaklaşık olarak 1,8 kilometrede (1.1 mil) 5 psi (34 kPa) sınırını takip etti.
Daha sonra evler ve yakındaki diğer test yapıları ile nükleer silahların test patlamaları, 5 psi aşırı basınç eşiğini doğruladı. Bunu yaşayan sıradan kentsel binalar, hava basıncının gücüyle ezildi, devrildi veya içini boşalttı. Sağdaki resim, nükleer bomba tarafından üretilen 5 psi basınç dalgasının 1953'te Nevada'daki bir test yapısı üzerindeki etkilerini göstermektedir. [50]
Bu tür yapısal hasarın önemli bir etkisi, şiddetli yıkım bölgesi boyunca aynı anda başlayan yangınlar için yakıt oluşturmasıydı.
Yangın Düzenle
Patlamanın ilk etkisi, ateş topundan yayılan ısının eşlik ettiği kör edici ışıktı. Hiroşima ateş topu 370 metre (1.200 ft) çapındaydı ve yüzey sıcaklığı 6.000 °C (10.830 °F) idi. [51] Sıfır noktasına yakın, yanıcı her şey alev aldı. Bir ünlü, anonim Hiroşima kurbanı, ikiyüzlü merkezden 260 metre (850 ft) uzaktaki taş basamaklarda oturan, çevredeki taşı kalıcı olarak ağartan ateş topu ısısını emerek yalnızca bir gölge bıraktı. [52] Alev topu ısısı ve devrilmiş sobalar ve fırınlar, elektrikli kısa devreler, vb. ile patlamadan zarar gören bölgede eş zamanlı yangınlar başladı. Patlamadan yirmi dakika sonra, bu yangınlar bir ateş fırtınasına dönüşerek her yönden yüzey havasını çekti. yanıcı her şeyi tüketen bir cehennemi besleyin. [53]
Hiroşima yangın fırtınasının çapı kabaca 3,2 kilometre (2,0 mil) idi ve şiddetli patlama hasar bölgesine çok yakındı. (Sağdaki USSBS [54] haritasına bakın.) Patlamadan zarar gören binalar yangın için yakıt sağladı. Yapısal kereste ve mobilyalar parçalanmış ve etrafa saçılmıştı. Enkaz dolu yollar itfaiyecileri engelledi. Kırık gaz boruları yangını körükledi ve kırık su boruları hidrantları işe yaramaz hale getirdi. [53] Nagazaki'de, yangınlar tek bir yangın fırtınasında birleşmeyi başaramadı ve yangından zarar gören bölge, kısmen yangınları şehirden uzaklaştıran güneybatı rüzgarı nedeniyle Hiroşima'dakinin sadece dörtte biri kadar büyüktü. [55]
Haritanın gösterdiği gibi, Hiroşima yangın fırtınası, doğal yangın korumalarının (nehir kanalları) yanı sıra hazırlanan yangın korumalarını da atlattı. Yangının yayılması ancak patlamadan zarar gören alanın kenarına ulaştığında durdu ve daha az kullanılabilir yakıtla karşılaştı. [56]
Kesin zayiat rakamlarını belirlemek imkansızdır, çünkü birçok kurban, varlıklarına dair tüm kayıtlarla birlikte yangın fırtınası tarafından yakıldı. Manhattan Projesi'nin Hiroşima hakkındaki raporu, ani ölümlerin %60'ının yangından kaynaklandığını tahmin ediyor, ancak "patlama merkezine yakın birçok kişinin birden fazla bomba etkisinden dolayı ölümcül yaralanmalara maruz kaldığı" uyarısıyla birlikte. [57] Özellikle, birçok yangın kurbanı ayrıca ölümcül dozlarda nükleer radyasyon aldı.
Radyasyon Düzenleme
Yerel serpinti, radyoaktif fisyon ürünleriyle kirlenmiş bir bomba kraterinden çıkan toz ve küldür. Kraterin rüzgar yönünde yeryüzüne düşer ve yalnızca radyasyonla, patlama ve ateşten çok daha büyük ölümcül bir alan üretebilir. Bir hava patlamasıyla, fisyon ürünleri stratosfere yükselir, burada dağılır ve küresel çevrenin bir parçası haline gelir. Little Boy yerden 580 metre (1.900 ft) yükseklikte bir hava patlaması olduğu için, bomba krateri ve yerel radyoaktif serpinti yoktu. [58]
Ancak, doğrudan ateş topundan yoğun bir nötron ve gama radyasyonu patlaması geldi. Ölümcül yarıçapı, yangın fırtınası alanının yaklaşık yarısını kaplayan yaklaşık 1,3 kilometre (0,8 mil) [45] idi. Ani ölümlerin tahminen %30'u, bu doğrudan radyasyonun ölümcül dozlarını alan, ancak radyasyon yaralanmaları belirgin hale gelmeden önce yangın fırtınasında ölen insanlardı. 6.000'den fazla insan patlama ve yangından kurtuldu, ancak radyasyon yaralanmalarından öldü. [57] Yaralı kurtulanların %30'unda radyasyon yaralanmaları vardı [59] ve bu yaralardan kurtuldular, ancak kanser riskinde yaşam boyu bir artış oldu. [60] [61] Bugüne kadar, hayatta kalanların çocuklarında radyasyona bağlı kalıtsal hastalıklara ilişkin hiçbir kanıt gözlenmedi. [62] [63] [64]
Konvansiyonel silah eşdeğeri
Little Boy, 16.000 ton TNT'ye eşdeğer enerjiyle patlamasına rağmen, Stratejik Bombalama Araştırması, aynı patlama ve yangın etkisinin 2.100 ton konvansiyonel bombadan kaynaklanabileceğini tahmin etti: "1200 ton yangın bombası taşıyan 220 B-29, 400 tonlarca yüksek patlayıcı bomba ve 500 ton anti-personel parçalanma bombası." [65] Hedef iki boyutlu bir düzleme yayıldığından, tek bir küresel nükleer patlamanın dikey bileşeni büyük ölçüde boşa gitti. Daha küçük patlamalardan oluşan bir küme bombası modeli, hedefe daha enerji verimli bir eşleşme olurdu. [65]
Savaş sona erdiğinde, verimsiz Küçük Çocuk tasarımına bir daha ihtiyaç duyulması beklenmiyordu ve birçok plan ve diyagram imha edildi. Bununla birlikte, 1946'nın ortalarında, Hanford Bölgesi reaktörleri Wigner etkisinden ciddi şekilde zarar görüyordu. Manhattan Projesi Direktörü Tümgeneral Leslie R. Groves, yeni çekirdekler için plütonyum ve halihazırda üretilmiş çekirdekler için başlatıcılar için daha fazla polonyum olmaması beklentisiyle karşı karşıya kalan, bazı Little Boys'un bir çekirdek olarak hazırlanmasını emretti. Bir tedavi bulunana kadar geçici önlem. Küçük Oğlan tertibatları mevcut değildi ve çeşitli bileşenlerin çizimleri ve yedek parça stokları olmasına rağmen, Küçük Oğlan'ın kapsamlı bir diyagram seti bulunamadı. [66] [67]
Sandia Üssü'nde, üç Ordu subayı, Kaptanlar Albert Bethel, Richard Meyer ve Bobbie Griffin, Küçük Çocuğu yeniden yaratmaya çalıştı. Tinian'da Alberta Projesi'nde görev yapan ve şu anda Sandia'daki Los Alamos Laboratuvarı'nın Z Bölümü'nün Z-11 Grubunun lideri olan Little Boy uzmanı Harlow W. Russ tarafından denetleniyorlardı. Yavaş yavaş doğru çizimleri ve parçaları bulmayı başardılar ve nasıl bir araya geldiklerini anladılar. Sonunda, altı Küçük Çocuk meclisi inşa ettiler. Kovanlar, namlular ve bileşenler test edilmiş olmasına rağmen, bombalar için zenginleştirilmiş uranyum sağlanmadı. 1947'nin başlarında, Wigner etkisinin neden olduğu sorun çözüm yolundaydı ve üç subay yeniden görevlendirildi. [66] [67]
Donanma Mühimmat Bürosu, 1947'de nükleer yetenekli Lockheed P2V Neptune uçak gemisi uçakları tarafından kullanılmak üzere (Midway sınıfı uçak gemilerinden fırlatılabilir, ancak bu uçaklara inemez) 25 Little Boy meclisi inşa etti. Bileşenler, Pocatello, Idaho ve Louisville, Kentucky'deki Donanma Mühimmat Tesisleri tarafından üretildi. 1948'e kadar on mermi ve hedef inşa etmek için yeterli bölünebilir malzeme mevcuttu, ancak yalnızca altı için yeterli başlatıcı vardı. [68] Tüm Little Boy birimleri Ocak 1951'in sonunda hizmetten çekildi. [69] [70]
Smithsonian Enstitüsü, 1986 yılına kadar Küçük bir Çocuk (zenginleştirilmiş uranyum hariç eksiksiz) sergiledi. Enerji Bakanlığı, bombaların çalınmaması ve bölünebilir malzeme ile patlatılmaması için iç bileşenlerini çıkarmak için silahı müzeden aldı. Hükümet, boş kovanı 1993'te Smithsonian'a iade etti. ABD'de silahsız üç bomba daha sergileniyor, bir diğeri Londra'daki Imperial War Museum'da. [29]
Ölümün İnsan Gölgesi
Fotoğrafçılar atom bombalarının ardından çok sayıda korkunç fotoğraf çektiler. Ancak en rahatsız edici fotoğraf, Hiroşima'daki Sumitomo Bank'ın merdivenlerinde bir kişinin gölgesinin fotoğrafı. Gölge adını aldı "Ölümün İnsan Gölgesi".
Banka, atom bombası 'Little Boy'un şehirle çarpıştığı noktadan sadece 260 metre (850 fit) uzaktaydı. Bomba, 1600 metrelik (bir mil) patlama yarıçapındaki her şeyi yaktı. Yoğun ısı 4.000 santigrat dereceye (7.200 derece Fahrenheit) ulaştı.
Isı dalgası, patlama bölgesinin içindeki her şeyi tam anlamıyla ağarttı. Patlamanın önüne geçen her nesne, ağartılmış arka plana bir gölge olarak basıldı.
Patlama sırasında sabah saat 08.15'te bankaya giden merdivenlerde bir kişi oturmuş bankanın açılmasını bekliyordu. Kişinin vücudu hemen kemiklere ve karbonlaşmış organlara dönüştü. Bununla birlikte, vücut basamakların bir kısmını korudu ve böylece beyazlatılmış basamaklarda koyu bir gölge oluşturdu.
Savaştan sonraki yıllarda, gölge ünlü bir dönüm noktası oldu. Sumitomo Bank, onu erozyondan korumak için çok çalıştı. 1971'de basamaklar kaldırıldı ve Hiroşima Barış Anıtı Müzesi'nde sergilendi.
Bu basamaklarda öldürülen kişinin kimliği bilinmiyor. Birçok Japon aile, gölgenin ölen akrabalarına ait olduğunu iddia edemedi.
Atom bombası Hiroşima'da daha çok böyle uğursuz gölgeler yarattı. Örneğin, yerde bir bisiklet, bastonlu bir figür ve merdiven tutan bir kişinin taslağı.
Istihbarat bağlamı
John Ehrman'ın 1953 açıklaması, istihbarat konusunda doğal olarak suskundu, ancak bombaların atılması bağlamında önemli bir unsurdu. Hem Signals Intelligence (SIGINT) hem de diğer kaynaklardan gelen Müttefik istihbaratı, Japonların ABD tarafından adaları veya Mançurya ve diğer bölgeleri Ruslar tarafından işgali sonucunda teslim olma ihtimalinin düşük olduğunu belirtti. Ayrıca, savaş sonrası Avrupa'daki Sovyet planlarının ölçeği ve hırsı hakkında uyarılar içeriyordu. Yine de Sovyetler Birliği, Müttefiklerin zaferine büyük bir katkıda bulunmuştu ve Stalin büyük ölçüde "Üç Büyük"ten biriydi. Ruslara bombayı anlatmak için güçlü argümanlar vardı.
Amerikalıların ve İngilizlerin bilmediği şey, Stalin'in Manhattan Projesi ve başka yerlerdeki casusları tarafından bombanın gelişimi hakkında zaten iyi bilgilendirilmiş olduğuydu. Bunun kapsamı, kaçan Igor Gouzenko ve VENONA trafiğinin ifşaatlarıyla birkaç yıl boyunca ortaya çıkmayacaktı. 8 Bu arada Truman, Alamogordo testinden sonra Potsdam Konferansı'ndaki bombayı Stalin'e söylemeye karar vermiş ve bunu yapmanın en iyi yolu konusunda Churchill'e danışmıştı. 24 Temmuz'daki dikenli bir konferans oturumunun ardından Truman, Stalin'e yeni silahtan bahsetti. "Joe Amca" Başkan'a teşekkür etti ama şaşırmamış görünüyordu. 9