Podcast # 570: St. Augustine’in Huzursuz Kalpler İçin Gerçek Dünya Maneviyatı
Huzursuz hissediyor musun? Hiç gece yatağınızda yatıp tavana bakarak 'Hayatın hepsi bu mu?' Diye merak ettiniz mi? Ya da hayatta sadece hayal kırıklığına uğramak için büyük bir hedefe ulaştınız mı?
1500 yılı aşkın bir süre önce, Katolik piskopos, filozof ve Hippo'lu ilahiyatçı Augustine, aynı endişe duygularına sahipti ve bunlarla nasıl başa çıkılacağına dair bazı içgörüler yazdı ve bugün de o zamanlar olduğu kadar alakalılar.
Bugünkü konuğum, Augustine’in modern yaşamın kaygısı üzerine eski görüşleri ve bu ünlü Katolik ilahiyatçının 20. yüzyıl varoluşçu filozoflar da dahil olmak üzere Batı felsefesi üzerinde nasıl derin bir etkiye sahip olduğu üzerine bir kitap yazdı. Onun adı James K. A. Smith ve onun kitabı Saint Augustine ile Yolda. Gösterimize, Augustine’in biyografisini ve Heidegger, Sartre ve Camus gibi ateist varoluşçu filozoflar üzerindeki genellikle gözden kaçan etkisini tartışarak başlıyoruz.
Daha sonra Augustine'in ünlü kitabına attığı büyük fikirleri araştırıyoruz. İtiraflar varoluşsal endişeyle nasıl başa çıkılacağı, gerçek benliğinizi nasıl bulacağınız, hayatta gerçekten özgür olmanın ne anlama geldiği ve huzursuz hırsımızla nasıl başa çıkılacağı dahil. Bu arada James, 20. yüzyıl varoluşçu filozofların bu sorularla nasıl ilgilendiklerini, neden varoluşçuluğun bu soruları yanıtlamakta yetersiz kaldığını ve Augustine’in çözümlerinin neden daha iyi olabileceğini gösteriyor.
Bu bölümde büyük hayat soruları hakkında birçok harika fikir.
Öne Çıkanları Göster
- Aziz Augustine kimdi? Neden hala ondan bahsediyoruz?
- Augustine’in 20. yüzyıl varoluşçu filozoflar üzerindeki etkisi
- Bu filozoflar huzursuzluğa nasıl tepki verdi?
- Neden her zaman yolda olmak hiç de zor değil
- İnsanoğlunun sürekli ev arayışı
- Augustine, şimdi yaşayan yaşamın gerilimine karşı sonsuzluğun özlemi ile nasıl başa çıkıyor?
- Varoluşçuluk neden hem çekici hem de yorucudur
- Tamamen skandal bir zarafet fikri (özellikle Amerikan bağımsızlık dinimizin ortasında)
- Augustine özgürlük fikrini ele alıyor
- Ajans ve özerklik
- Kim olduğun olmak ne anlama geliyor? Özgünlük nedir?
- İnsanlar özgünlüğümüzü bulmamıza nasıl yardımcı olabilir?
- Hırsın huzursuzluğunu dizginlemek
- Huzursuz bilgi arayışı
- Neden şüphelerinizden şüphe etmelisiniz
- Ölüm kaygısıyla başa çıkmak
Podcast'te Bahsedilen Kaynaklar / Kişiler / Makaleler
- James KA Smith ile ilk röportajım
- İtiraflar
- Sonsuzluk Şimdi
- Nietzsche ile Yürüyüş
- Nietzsche’nin Büyük Fikirleri Üzerine Erişilebilir Bir Astar
- Yolda Jack Kerouac tarafından
- Neden Muhteşem Gatsby Dayanır
- Martin Heidegger
- Hayatta Aramanızı Nasıl Bulunur?
- Mutluluğa Takıntılı Bir Dünyada Tatmini Bulmak
- Varoluş Endişesinin Kaynakları
- Sisifos Efsanesi
- Savurgan Oğul meselesi
- Varoluşçuluk
- Dan özgürlük . . . Özgürlük
- 15 En İyi Arkadaş Filmi
- Kaybetme Korkusunu Yıkacak 4 Soru
James ile bağlantı kurun
Podcast'i dinleyin! (Ve bize bir inceleme bırakmayı unutmayın!)
Reklamsız dinleyin Stitcher Premium; Kasada 'erkeklik' kodunu kullandığınızda bir ay ücretsiz kazanın.
Podcast Sponsorları
Zicam. Diğer soğuk algınlığı ilaçları yalnızca soğuk algınlığı semptomlarını gizler, ancak Zicam homeopatiktir ve ilk belirtide alındığında soğuk algınlığını kısalttığı klinik olarak kanıtlanmıştır. Ziyaret etmek Zicam.com/manliness Bir sonraki satın alma işleminizde 2 $ 'lık kupon almak için.
Oyuk açmak. Eski yumrulu bir kanepeniz mi var? Onu Burrow’un kanepelerinden biriyle değiştirin. Dayanıklı, özelleştirilebilir ve hepsinden önemlisi, doğrudan ön kapınıza ücretsiz gönderim. Git burrow.com/manliness 75 ABD doları ve bir haftada ücretsiz gönderim için.
Transkripti okuyun
Brett McKay: Manliness Sanatı podcast'inin başka bir sayısına hoş geldiniz. Huzursuz hissediyor musun? Bazen kim olduğunu, hayatın neyle ilgili olduğunu ve nereye gittiğini merak ediyorsun? Hedeflerin ve ilişkilerin peşine, onları elde ettiğinizde nihayet sadece tekrar tekrar hayal kırıklığına uğramaktan mutlu olacağınızı mı düşünüyorsunuz? 1500 yılı aşkın bir süredir, Katolik Piskopos, filozof, ilahiyatçı, Hippo'lu Augustine aynı endişe duygularına sahipti ve düşüncelerini ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ünlü kitabı The Confessions'da yazdı. Daha sonraki arayışçılar ve filozoflar, günümüze kadar sözlerinden etkilenmişlerdir.
Bugünkü konuğum, Augustine’in kadim anlayışları ve huzursuzluğun doğası ve bu kavrayışların, özellikle 20. yüzyılın varoluşçuları arasında Batı felsefesi üzerinde nasıl derin bir etkisi olduğu hakkında bir kitap yazdı. Onun adı James K. Smith. O bir felsefe ve teoloji profesörü ve kitabı Huzursuz kalpler için Saint Augustine gerçek dünya maneviyatıyla Yolda. Augustine’in biyografisini ve Heidegger, Sartre ve Camus gibi varoluşçu filozoflar üzerindeki genellikle gözden kaçan etkisini tartışan gösterimize başlamak için. Daha sonra Augustine'in nasıl bir varoluşçu olduğunu ve yine de modern varoluşçuluktan önemli ölçüde saptığını açıklıyoruz. Ve fikirleri ve karşılaştırmaları, yaşamın bir yolculuk olduğu konusundaki görüşleri ile onların bakış açılarını karşılaştırıyor.
Birisi gerçek benliğini nasıl bulabilir, özgür olmanın anlamı ve huzursuz hırsla nasıl başa çıkılacağı. Bu bölüm bittikten sonra hayatın büyük soruları hakkında pek çok ilginç bilgi, aom.is/augustine adresindeki şov notlarımıza göz atın.
James K. Smith, gösteriye tekrar hoş geldiniz.
Jamie Smith: Oh, tekrar sizinle birlikte olmak çok güzel.
Brett McKay: Birkaç yıl önce, Charles Taylor’ın kitabı A Secular Age ve modernitede neden bu kadar varoluşsal kaygı olduğu hakkındaki fikriniz hakkında konuşmanız için sizi ağırlamıştık. On the Road with Saint Augustine adında yeni bir kitabınız var. huzursuz kalpler için gerçek dünya maneviyatı. Bunun bir devamı gibi hissediyorum. Huzursuzluğun panzehiri gibidir. Saint Augustine’in 21. yüzyılda varoluşsal kaygılarla nasıl başa çıkılacağına dair görüşlerine geçmeden önce. Burada seyahat arkadaşımız hakkında biraz bilgi bulalım. Onlara aşina olmayanlar için Saint Augustine kimdi? 21. yüzyılda neden bugün hala ondan bahsediyoruz?
Jamie Smith: Evet. Augustan, 300'ün sonlarında ve 400'ün başlarında yaşamış eski bir düşünür, ilahiyatçı ve Piskopos'du. Dolayısıyla, Roma İmparatorluğu'nun son aşamalarında ve bu dinamiklerin bazılarına çok fazla karışmıştı. Ancak, o Kuzey Afrika'dandı. O, bugün çağdaş Cezayir'den gelmekteydi. Babası Romalı ve Pagandı. Annesi Afrikalı ve Hıristiyan'dı. Çift kültürlü hatta çift ırklı bir deneyime aşina olduğunu söyleyebilirsin. Şu anda Kuzey Afrika, Roma imparatorluğunun dış kenarıydı. Sınırlarda olma deneyimi hakkında bir şeyler biliyor ama aynı zamanda merkezde olmayı arzuluyor. Muhtemelen en ünlüsü, hala dünyanın dört bir yanındaki üniversitelerde görevlendirilen ve genellikle Batı'nın ilk anılarından biri olarak tanımlanan 'İtiraflar' adlı çalışmasıyla ünlüdür.
Evet. Büyümeye devam ediyor. Washington postasından Elizabeth Bruenig ile birkaç ay önce DC'de kitap hakkında bir konuşma yaptım. 'Dördüncü yüzyıldan başka kimde hâlâ Augustan gibi nefretler var' dedi. Tartışmasız bir figür değil. Ama hayal gücünü yakalamaya devam ediyor ve kilisenin doktorlarından biri olarak adlandırdığımız kişi olmaya devam ediyor. Muhtemelen İsa ve elçi Pavlus'tan sonra, muhtemelen Batı Hıristiyanlığının en önemli etkileyicilerinden biri ve aynı zamanda özellikle 20. yüzyıl da dahil olmak üzere yüzyıllar boyunca filozoflar tarafından okunmuştur.
Brett McKay: Peki, bunun hakkında konuşalım. Demek istediğim, İtiraflar'ın Hıristiyanlara inanma üzerinde derin bir etkisi olduğu aşikar çünkü bu Augustine’in din değiştirmesiyle ilgili. Bu kitap boyunca bildiğiniz ve bahsettiğiniz gibi; Saint Augustine ile Yolda. Augustinus'un bu kıta, varoluşsal ve genellikle 20. yüzyılın ateist filozofları üzerinde büyük bir etkisi oldu. Demek istediğim Sartre, Camus, Heidegger'den bahsediyoruz… Bu adamlara aşina olmayanlar için. Bu adamlar kimdi ve Augustine onları nasıl etkiledi?
Jamie Smith: Evet. Bu harika bir soru çünkü bazı açılardan bu rakamlar bugün her gün insanlara aşina olmayacak; şimdi 21. yüzyılın başlarında. Yine de benim iddiam, 20. yüzyılın ortalarında olanların farkında olmasak bile aslında hepimizin kuyularından içtik. Varoluşçuluk olarak nitelendirilen bu hareket, ikinci dünya savaşından hemen önce ve İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Almanya ve Fransa'dan filizlenen bu harekettir. Martin Heidegger ve Jean-Paul Sartre gibi bu filozoflar etkiliydi ve Albert Camus gibi yazarlar vb. Mücadele ettikleri şey, şimdi özgünlük açısından bahsettiğimiz şeydi.
Bu yeni benlik yükü duygusu vardı. Bir anlam yaratacak ve anlamlı hayatlar bulacaksak; bu çağrıya cevap vermeyi sevmeliydik, kararlı olmalıydık ve gitmeliydik… Kendimizi bulmalıydık dil olmalıydık. Filmlere, sinemaya, dergilere ve bunun gibi şeylere sızma şekli. Pek çok yönden, 21. yüzyılın başlarında, kendimizi bulma konusundaki bu varoluşsal projenin hâlâ mirasçıları olduğumuzu düşünüyorum; bu özgünlük arayışı. Yine de bir filozof olarak benim için asıl ilgi çekici olan şey, yüzeyin altına inmenizdir. Heidegger, Camus ve bu insanın söylediklerinin yüzeyinin altına kaşıdığınızda. Ortak etkinin, Augustine adlı bu dördüncü yüzyıl Afrikalı ilahiyatçısı olduğu ortaya çıktı.
Augustine’in düşüncesi ile çok, çok doğrudan karşılaştıklarını. Bazı yönlerden Blaise Pascal ve Soren Kierkegaard gibi, bu Augustus mirasıyla da boğuşan bu varoluşçu geleneğin öncüsü olan insanlar tarafından da hızlandırılmıştı. Görünen o ki, Augustine ilk varoluşçu. Bu nedenle, kendi içinde kim olduğunu anlamaya çalışırken duyduğu The Confessions gibi bir kitap yazması bir hata değildir. Ne hakkında olduğu, neye çağrıldığı ve neyi sevdiği. Evet. Kendini bulmaya çalışıyor ve bunun çok eski bir görev olduğu ortaya çıktı. Yine de, geç modern çağımızda belki daha da yaygın olan bir şey olduğunu düşünüyorum.
Evet. Dediğin gibi, bundan sarhoş olduk. Bu varoluşsal felsefeye nüfuz ettik. Kendi anlamınızı yaratma, gerçek değerlerinizi bulma, gerçek Kuzeyinizi bulma hakkında bir Instagram memi gördüyseniz; işte orada varoluşçular.
Evet. Evet. Bu varoluşçu dürtü, kendini bulmaya çağrıldığın kişi olmaya yönelik günlük tercümedir.
Brett McKay: Augustine, ona hep Augustine derim ama sanırım Augustine.
Jamie Smith: Her iki şekilde de gider. Ben yargılamıyorum.
Brett McKay: Tamam. Yok, önemli değil. Burada yargılayabilirsiniz. Augustine, ona Augustine diyeceğim. İtiraflarında hayata bir yolda yolculuk olarak atıfta bulunur. Bu yaptığımız başka bir modern şey. Hayat bir yolculuktur. Yola çıkmalısın. Yol filmleri var, bunun hakkında konuşabiliriz. Augustine'in kitapta işaret ettiği ve her zaman yolda olmanın sizi yenebileceğine işaret ettiğiniz gibi. Sizi huzursuz ediyor ve yolda olmanın ve hayatı düşünmenin bir yolda yolculuk olduğunu söylüyorsunuz. Bizi iki şekilde huzursuz hissettiriyor. Bu yollar nelerdir?
Jamie Smith: Evet. Sanırım haklısın, bu varoluşsal çizgiyi miras aldığımız başka bir yol da herkes bir yolculuğa çıkıyor, değil mi? Bu, maneviyatın seküler bir çağda ne anlama geldiğini düşündüğümüz için çok, çok yaygın bir dildir. Şey yoldayım, bakıyorum, arıyorum, seyahat ediyorum. Hatta buna hac ya da onun gibi bir şey diyebiliriz. Augustine, 'Evet, bu doğru. Bu insanlık durumu için doğru ”derdi. İnsanlık halinin doğasının senin yolda olman olduğunu düşünüyor. Bir şeyin peşinde olamazsın. Bir yere varmayı düşünemezsiniz. İki tür huzursuzluk vardır; evin nerede olduğunu bilmemekten kaynaklanan huzursuzluk var, değil mi?
İşte Gatsby'nin huzursuzluğu bu. Yolda Kerouac’ın huzursuzluğu budur. Çünkü orada olan şey, pekala, taşınmalıyız. Bakmalıyız. Aramalıyız; yola çıkmalıyız. Ve huzursuzluk, belki de nereye gitmeniz gerektiğini bilmemekten kaynaklanıyor. Ya da varış noktası olduğunu düşündüğünüz yere gidip, “Ah, başardık. Biz geldik. Bu mutluluk olacak. Bu anlam olacak. ' Sadece bunun buharlaştığını anlamak için. Bu yüzden bu dönüşte hep Gatsby'yi düşünüyorum, değil mi? Düşündüğünüz şeye ulaştığınız yer, umduğunuz her şeydir. Ve bu harika malikaneye ve en güzel güne sahipsin. Ama hala körfezin diğer tarafında yeşil yanıp sönen işaret var ve aniden başka bir şey istiyorsun ve 'Ah, mutluluk orada olmalı' diye düşünüyorsun.
Bu tamamen yorucu, bizi yutan ve bir anlamda umutsuzluğa kapılan huzursuzluktur. Augustine'in dürüst olduğu başka bir huzursuzluk daha var. Sanırım takdir ettiğim şey bu. Bir Hristiyan olarak Augustine’in inancını paylaşıyorum ve… Ama bunun beni huzursuzluktan izole ettiğini düşünmüyorum. Şimdi, bu tür bir huzursuzluktan kaynaklanıyor. Evin nerede olduğunu biliyorum. Her gün krallığının gelmesi için dua ediyorum, ama burada değil ve ne kadar zamandır Oh Tanrım diyorum. Bu kutsal bir sabırsızlık ve zorluğun dinamiğidir. Pusulamız olsa bile, yurdun nerede olduğunu bilsek bile, gerçek kuzeyin kim olduğunu bilsek bile, üzerinde yolculuk ettiğimiz gözyaşı perdesi. Bu, mantıklıysa, yolculuğun kendi huzursuzluğumuzla gelen yüklerinin hâlâ olmadığı anlamına gelmez.
Brett McKay: Hayır. Bu mantıklı. Bence herkes bu ilk iki tür huzursuzluğu yaşadı. Evinizin nerede olduğunu bilmediğiniz ilk tür. Geceleri yatakta yatarken ve beğenirken, hayatımda ne yapıyorum? Ne yapmam gerekiyor? Sonra ikinci tür huzursuzluk ve bu, o büyük hedefe ulaştığınızda ve seviyorsanız, pekâlâ bu ezici oldu. Bu inanılmaz derecede yetersizdi.
Jamie Smith: Çünkü aslında temelde ruhsal gerçeklerden bahsediyoruz, değil mi? Augustine'in söyleyeceği şey; yani o bir piskopos, o bir vaiz, o bir Hıristiyan. 'Tanrı'nın kim olduğunu ve ne için umut vereceğimi bilsem bile, bu hala bu tür hayal kırıklıkları yaşamadığım anlamına gelmez. Batmaktan kaynaklanan yönelim bozukluğu, bir yere yerleşip bunun işe yaramadığını fark edebilirdim. ' Bu yüzden bununla yüzleşmesindeki gerçekçiliğini takdir ediyorum.
Brett McKay: Evet. Bazı Hıristiyanlar için hayattaki zorlukları açıklarken de bir eğilim var. Her şey bir sonraki hayatta yolunda gitti. Bunu ne zaman duysam, bu bir polis değil mi? Demek istediğim şu anda hala berbat ama Augustine diyor ki, 'evet berbat, ama devam etmelisin. Olacak. '
Jamie Smith: Beni mutlu edecekmiş gibi güzel şeylerin tuzağına düşmeye karşı bağışıklığım yok. Ne demek istediğimi anlıyor musun? Ya da başarının beni mutlu edebileceği tuzağına düşmek. Augustine, 'Bu her zaman tedirgin ve kırılgan bir olasılık çünkü her zaman kaybedebilirsiniz' diyor. Bununla uğraşmak nasıl bir duygu?
Brett McKay: Peki, bu varoluşçu filozoflara geri dönelim çünkü sizin de dediğiniz gibi; bu fikri Augustine'den aldılar ya da Augustine’in fikrinden etkilendiler. İnsanların sırf onun olduğu için hissettiği bu huzursuzluğa verdikleri tepkiler neydi? Buna nasıl tepki verdiler?
Jamie Smith: Evet. Bu harika bir soru. Birkaç farklı yol var. Ne kadar sabırlı olduğunu bilmiyorum. Sana bir örnek vereceğim. Tamam harika. Bir bakıma bu hareketin büyükbabası olan Martin Heidegger cevabını söylüyor. Kendimizi bulmamız gereken bir yere giden yolda olduğumuza dair bir çağrıya cevap vermemiz gerektiği hissini Augustine'den miras alıyor. Bunu belirtmekten vazgeçiyor ve 'günün sonunda ne olacağına karar vermen gerekiyor' diyor. Bir şeye çağrıldıysam, aslında kendi kendime arıyorum. Biraz daha ağır bir Alman felsefi versiyonuna benziyorsun, bu da demek oluyor ki kendimi yapma yüküm üzerimde. Ve bence bu kendi bitkinliği ve felçiyle geliyor. Bence kültürümüz bunu yaşıyor.
Kim olacağımın çağrısına cevap vermek gerçekten tamamen ve sadece bana bağlıysa, bunu yapmak için kendime ya da devam etmem gerekip gerekmediğinden emin değilim. Bence bu yükten kaynaklanan bir endişe var. Camus gibi biri, Camus Tanrı'sız olabildiğince Augustinian'dı. Diğer bir deyişle, Augustine'in dünya hakkında söylediği her şeyi anladı ama sonra 'İnanamıyorum' dedi. Bu yüzden saçma dediği şeyle yüzleşiyor. Dünya beni tüm bunlara çağırıyorsa ama imkansızsa, buna rağmen nasıl bir hayat kurabilirim? Bu yüzden en büyük felsefi sorunun intihar olduğunu düşünüyor.
Bazı Kerouac'lar, romanını yolda hiç okumamış olsalar bile insanların düşündüğünden daha da alakalı olduğunu düşünüyorum. Çünkü Kerouac için yaptığınız şey, 'yol hayattır' diyen bu felsefeyi benimsemek, değil mi? Aslında hiçbir yere varabileceğinizi düşünmüyorsunuz ya da evin nerede olduğunu bilmiyorsunuz. Sadece bu felsefeyi benimsiyorsunuz diyor ki, 'Oh, her şey yolculukla ilgili. Her şey yolla ilgili. ' Yolun ortasında bir yorgunluk ve çaresizlik birikintisi olana ve 'Eve dönemez miyim?' Diye merak edene kadar işe yaradığını düşünüyorum. Sanki kimse beni eve karşılayamazmış gibi. Augustine 'o ses, içinizde bir yuva ve sizi karşılayacak biri olduğunu ümit eden o açlık' derdi, Augustine bunun yerleşik bir açlık olduğunu söylerdi. Yapmanız gereken şey, kendinizi, bunun doğru olabileceği ve sizi karşılaması için o evi yapan kişinin aslında Tanrı olduğu ihtimalini eğlendirmeye açmaktır.
Brett McKay: Hayır. Evet. Camus, Sisifos efsanesine yolun ev olduğu fikrini söyledi, değil mi? Tanıdık olmayanlar için Sisifos; Sisifos'un kayayı yukarı itmesi ve sonra aşağıya yuvarlanması gibi bir fikir. Onu sonsuza kadar zorlamaya devam edecek ve belli bir noktada Sisifos bundan hoşlanıyor. Ben sadece buna bayılacağım. Bu saçma. Ben bayılacağım. Modern hayatın bu huzursuzluğu ve endişesi sorunuyla bu şekilde başa çıkıyorsunuz.
Jamie Smith: Kesinlikle. Camus'u kesinlikle seviyorum. O benim en sevdiğim yazarlardan biridir. Sanırım dürüstlüğünü takdir ediyorum çünkü… Bunu fazla doldurmak istemiyorum. Ama Camus'la birlikte olsaydım ve ötesinden bir Tanrı'dan bir lütuf alma olasılığını göze alamazsam, muhtemelen bulabileceğim en iyi şey olacağını düşünürdüm. Camus'la ilgili dikkat çekici olan şey, buna rağmen hâlâ Aziz olarak çağrıldığını düşünmesidir. Hâlâ ahlaki kaygılarla dolu bir hayat kurdu ve bu böyle devam ediyor. Günün sonunda her şeyin saçma olduğunu düşündü. Bu benim için üzücü ve üzücü, çünkü sanırım başka türlü olasılığı hayal edebiliyorum. Sanırım Camus'u içinde bulduğu durumla yüzleştiği için de takdir ediyorum.
Brett McKay: Pekala, varoluşçular hayatın yolda yaşandığını söylüyor. Bu bir yolculuktur, ama ya nereye gideceğini kendiniz seçersiniz ya da yolculuk oradadır. Hayatın hepsi bu. Augustine, evet, hayat bir yolculuktur diyor ama hepimiz kesin bir eve doğru ilerliyoruz. Şimdi olduğu gibi yaşamak ile gelecek hayatta dinlenmek ve mutluluk ummak arasındaki gerilimle nasıl başa çıkıyor?
Jamie Smith: Evet. Augustine için, insanlık durumunu açıkladığını düşündüğü yolculuk. Bu savurgan oğul benzetmesi, sanırım yaygın ve varsayabileceğimiz kadar yeterince biliniyor. Paralel, baba, diyen oğul… Temel olarak babasına diyor ki, 'Keşke ölmüş olsaydın, lütfen mirasımı şimdi alabilir miyim?' Babası ona veriyor. Uzak bir ülkeye kaçar; şaraba, kadınlara, içkiye ve yoksuluna üfler. Hayvanlardan daha aşağıda yaşıyor ve sonra kendine geliyor ve onu zarif bir karşılama evinde toplayan babasına geri dönüyor. Kendini de burada buluyor. Augustine için, insanlık durumunun geçerli olma olasılığı budur. Onun söyleyeceği şey, 'lütuf, benim olmadığımı, bir babanın beni karşılamayı beklediğini fark etmektir.' Bir bakıma beni bu karşılama konusunda temin etti.
Kendimizi içinde bulduğumuz bu ölümlü durumda henüz dinamik olmayan bir şey de var. Bahsettiği teknik kelime, eskatoloji dediği şeydir. Hala krallığın tam anlamıyla varmasını beklediğimiz anlamın var olduğu. Bu arada biz haccıyız. Hatta bazen bizim sürgün olduğumuzu söylüyor. Nereye gittiğimizi biliyoruz. Bizi karşılayacak bir yuvaya sahip olduğumuzdan eminiz, ama bu… Uyumadan önce daha çok yolumuz var. Bu yolculukta umutlu olmak nasıl görünüyor? Bu yolculuk hakkında gerçekçi olmak nasıl bir duygu? Her şeyin iyi olduğunu varsaymak anlamına gelmez. Bu dünyanın kırıklığına, düşkünlüğüne ve acınacak yönleriyle yüzleşmek demektir. Ne kadar zor? Söylemek gerekirse, hendekler arasında kalmak ne kadar zor?
Brett McKay: Bunlardan bazılarından ayrıntılı olarak bahsedeceğiz, ancak varoluşçu filozoflara geri dönüyorsunuz. Sanırım bundan da bahsetmiştin. Felsefelerinde aşırı sağlam bireycilikle ilgili bir şeyler var, değil mi? Kendi anlamını yaratıyorsun. Sana kalmış. Her şey cesaretle ilgili; Saçma olanla yüzleşme cesareti ve çekici. Dediğin gibi, bir kez sevmeyi denediğinde, 'tamam, kendi anlamımı bulacağım', ama 'Ah, adamım, bu çok yorucu. Ben yapamam. ' Pek çok insan, birine bağımlı olmaları gerektiğini hissetmek istemez. Daha yüksek bir güç bile öyle göründüğü için, iğdiş etmeyi veya çocuklaştırmayı bilmiyorum. Bilmiyorum. İnsanların bir şeyi istemesine dair bazı sorunlar var, ama onu almaktan korkuyorlar.
Jamie Smith: Oh, kesinlikle haklı olduğunu düşünüyorum. Bence Augustine’in vizyonunun en skandal yönü zarafet çünkü en alttaki zarafet, 'Bunu kendi başıma yapamam. Bunu başarmak benim için imkansız. ' Ben buna güceniyorum. Sanırım bu, geç modern seküler bir dünyada yaşayan bizler için özellikle rahatsız edici. Çünkü kültürel anımızdaki en kutsal değer bence özerklik, bağımsızlık. Bunun erkekler için özellikle doğru olabileceği yollar var. Cinsiyete dayalı bir yol varmış gibi. Bence genel olarak ayrıca özerklik, bağımsızlık, kendi kendine yeterlilik bizim dinimizdir. Augustine sadece düşünüyor; insan olamazsın ve bağımlı olamazsın. Nihayetinde Tanrı'ya bağımlılığınıza, aynı zamanda insan bağımlılığınıza sahip olmadan asla tamamen insan olamazsınız.
Kültürümüz olarak izolasyon ve yalnızlık salgınını açıklamanın bir yolu, aslında özerklik ve bağımsızlığa değer vermemizin bir yansıması ve etkisi olduğunu düşünüyorum. Topluluğa, arkadaşlığa ve bağımlılığa nasıl değer vereceğimizi gerçekten bilmiyoruz. Kolektif olarak birlikte olma yollarımız olsa da; benden önce gelen, çevremdeki vb. topluluklara bağımlı olduğumu kabul etmekle aynı şey değiller. Bence sen haklısın. Bence varoluşçuluğun kök salmasının nedenlerinden biri de o ... Bu özerklik mitini doğruladı. Augustine neden kendimiz olmak istediğimizi anlıyor. Yüzleşen bir bireysellik değil. Bu bireyciliği sorguluyor ve Augustine için aslında kendinizin doluluğunu asla tek başınıza bulamazsınız. Evet. Bunun neden skandal olduğunu anlıyorum ve yine de düşünüyorum… Kültürümüzün bizim en iyi ustalarımız olmadığımızı keşfetmekte olduğunu düşünüyorum. Sanırım kendime güvenmek isteyeceğim son kişi benim. Aslında düşünmemin sebeplerinden biri de bu; Kitapta fark edip etmediğini bilmiyorum. Ancak kurtarma topluluklarından sürekli olarak bahsettiklerimizin bir benzeri olarak bahsedilir. Bağımlılıktan kurtulmanın yolunun özerklik ve bağımsızlık illüzyonunu tanımak olduğunu düşünüyorum.
Brett McKay: Tamam. Orada açılacak çok şey var.
Jamie Smith: Afedersiniz. Evet.
Brett McKay: Hayır. Evet. her zaman bu kazma vardır. Bunu biraz ayrıştıracağım. Orada özgürlük fikirleri olduğundan bahsediyorsun. Sonra kimlik veya özgünlük hakkında da konuştunuz. Augustine ve varoluşçuların bu konuda farklı görüşleri vardı. Özgürce konuşalım. Anlamını veren bu özerk bireyin bu fikri, yaşam seçimleri yapar. Bu varoluşçu bir şey. Kitapta bahsettiğiniz gibi, varoluşçu özgürlük düşüncesi temelde kısıtlamalardan kurtulmaktır. Ama bu özgürlüğe odaklanmanın bizi gerçekten tuzağa düşürüp daha az özgür kılabileceğini öne sürüyorsunuz. Nasıl yani?
Jamie Smith: Evet. Sanırım bu, Augustine'in bize özgürlüğü analiz etmek gibi bize verebileceği en büyük armağanlardan biri. Bu arada, bunun özellikle Amerikan bağlamlarında gerçekten heyecanlandığını düşünüyorum. Evet. Özgürlük kelimesini kullandığımızda; Özgürlüğü hayal etmemizin neredeyse tek yolu, Isaiah Berlin'in negatif özgürlük dediği şeydir. Özgürlüğü, kısıtlamaların olmaması olarak anlaşılan özgürlüktür. Kimse beni itmiyor. Kimsenin özgürlüğü yok ve ben ne istediğimi seçebilirim. Özgür seçim dediği budur. Aslında özgür seçimin kendi köleliğine ve bağımlılığına yatkın olduğunu düşünüyor. Bugün söyleyebiliriz, çünkü eğer özgürlük sadece istediğimi yapmayı seçecek güç ve fail ise; özgürlüğüm aslında hiçbir zaman iyiliğe yönelik bazı özsel vizyon vizyonuna yönlendirilmiyor, hedeflenmiyor veya yönlendirilmiyor veya yönlendirilmiyor.
Bunun yerine, seçeneklerimi çoğalttığım ölçüde daha özgür olduğumu hayal ediyorum. Ama seçeneklerimi katlarsam, felç de olabilir. Bunun önemsiz örneği; Markete diş macunu almaya gidiyorum ve 17.000 çeşit diş macunu var, nereden başlamalıyım? Sanki, iyi eve gidiyorum. Nereden başlayacağımı bile bilmiyorum. Bunun derin bir varoluşsal versiyonu var, neyi seçeceğimi nasıl bileceğim? Sonra ikinci olarak; Ne seçmem gerektiğine dair gerçek bir spesifikasyon yoksa ve sadece bir şeyler denemeye başlarsam, orada ne olabilir… Özgür seçim gibi görünen şey, benim kendi bağımlılığımın ve şeye köleleştirmenin başlangıcı olabilir. Augustine, İtiraflar'ın sekizinci kitabında bu analizi yapıyor ve şöyle diyor: 'Pekala, bunu yapmayı seçeceğimi ve bunun beni mutlu edeceğini düşünerek başlıyorum.'
Sonra bir süre sonra herhangi bir mutluluk hissine sahip olmak için bunu yapmak zorundayım. Çok geçmeden bunu yapmak artık beni mutlu etmiyor. Yine de bunu yapamıyorum çünkü şimdi sadece deneyimlediğim tabiri caizse taban seviyemi yüksek tutmaya çalışıyorum. Tam olarak bağımlılığın dinamikleri. Augustine için bu olumsuz özgürlüktür ve pek iyi gitmez. Hikaye iyi sonuçlanmıyor. Pozitif özgürlük. Şimdi ne için özgürlük? Benim ajansım olduğunda, seçme gücüm canlanır ve güçlendirilir, çünkü bir iyiye yöneliktir. İyi hayatın ne olduğuna dair bir miktar vizyon ve bu yüzden şimdi benim iyiliğim için olan bir şeyi takip etme ve kovalamama güç veriyor. Bunun anlamı, Augustine'in korkulukların ve iskelenin bana hediye olduğunu hayal edebilmesi.
Artık kısıtlama değiller, sınırlama değiller, seçeneklerimi kapatmıyorlar. Beni kendi iyiliğime yönlendiren korkuluklardır ve bu özgür olmadığım anlamına gelmez. Aslında, Augustine için en özgür olan budur.
Brett McKay: Bu korkuluklar ve zarafet arasındaki Augustine'in ilişkisi nedir?
Jamie Smith: Muhafız, zarafetin bir tezahürü olacaktır. Augustine için de şunu söyleyebilirim, zarafet aynı zamanda tekerleğime yeniden canlanmış bir kapasitenin aşılanmasıdır. Ne demek istediğimi anlıyor musun? Temel olarak, iyi bir seçim yapabilmek için dirilmiş bir iradeye ve seçme gücüne ihtiyacım var. Ama bunun içinde Tanrı bana iyi koruma rayları verirse, bunlar da bir lütuf aracıdır çünkü beni doğru yöne kanalize ediyorlar. Başka bir analog gibi düşünmeye çalışıyorum. Bir saniye yüksek sesle düşünelim. Birinin 20 yıldır hapsedildiğini ve gelip kapıyı açıp özgür olduğunuzu söylediğinizi hayal edin.
Bunu yapmanın çok farklı iki yolu var. Kapıyı kustun, özgür olduğunu söyle. Devam et. İstediğini yapabilirsin. Ya da özgür olduğunu söyleyebilirsin. Size biraz yön vereyim. Size bir özlem vereyim. Size belirli bir yaşam biçiminde yaşamanın gücünü vereyim. Hangi kişinin gerçekten eylemlilik ve yetkilendirmeyi deneyimlemesi daha olasıdır? İkinci olacak çünkü bir şeye yönelik bir hayat yaşadılar. Ve kesin olarak mümkün kılınmıştır çünkü birileri seçenekleri gerçekten daraltmış, ancak onlara kendi çıkarları için olanı kovalamak için güç ve yön vermiştir. Diğer kişinin hiçbir kısıtlaması yoktur, ancak yönü de yoktur.
Brett McKay: Hayır o iyi. İlginç. Yani özerklik değil, ajans kelimesini kullanıyorsunuz. Augustine, özerkliğe değil, daha çok ajansa odaklandı.
Jamie Smith: Evet. Aslında bu gerçekten önemli olabilir. Augustinus özerkliği eleştiriyorsa, demek istediğimiz, benim kendime bir yasa olduğum şeklindeki bu fikri eleştirmesidir. Sağ? Kendi kendime yeterli olduğumu. Bunun tersi ya da alternatifi, bir otomat hakkı ya da robot ya da başka bir şey olmamaktır. Aslında ona gerçekten yeniden canlandırılmış, yeniden enerji verilmiş bir ajans veriliyor, böylece kendim haline geliyorum. Ben sadece Tanrı'nın damgaladıklarını anlamaya çalışmıyorum. Aslında kendim olduğum için diriliyorum. Bu güzel şeyleri seçtiğimde, seçen benim. Zarafet aşılaması nedeniyle seçim yapabiliyorum.
Brett McKay: Sponsorlarımızdan bir söz almak için kısa bir ara vereceğiz. Şimdi gösteriye geri dönelim. Pekala, bu zarafet fikrini araştırmaya başladınız çünkü özellikle Amerika'da insanlar… Bu çok yüklü bir lütuftur çünkü Evanjelikten… Çünkü çoğu insan lütuf duyduğunda, Evanjelik Protestan bakış açısı gibi düşünüyorlar. Sunak çağrısını duyarsınız; günahkarın duasını söylüyorsun, sonra bir kez kurtardığında, her zaman kurtarılır Görünüşe göre Augustine bunu böyle düşünmüyordu, değil mi?
Jamie Smith: Sanırım o sadece temelde farklı bir metaforla çalışıyor. Augustine'in lütuftan bahsederken kastettiği şudur: Zarafetin temel terimi hediyedir. Augustine için tüm yaratılış, baştan sona bir armağandır. Ne demek istediğimi anlıyor musun? Tüm yaratılışın olması gerekmiyor, bu yüzden verilmiştir. Bir şekilde sahip olduğum her şey bana verildi. Yetenekli olduğu için minnettarım. Sonra da düşündüğü şey, beni bir savurgan olarak kendi aygıtlarıma bırakırsanız, kendi aygıtlarıma bıraktım. Her zaman ve sadece tüm yanlış yerlerde aşkı arayacağım. Augustine için zarafetten yoksun olmak, kendi cihazlarımda ve kendi cihazlarıma bırakılmak anlamına geliyor ve sonsuz bir açlığı her türden sonlu şeyle tatmin etmeye çalışacağım.
Kendimi o delikten çıkaramıyorum. Kalbimin o kıvrımını geri alamam. İhtiyacım olan şey, eğer mantıklıysa, Tanrı'nın açlıklarımı yenilemesi ve yeniden yönlendirmesi armağanıdır, böylece doğru yerlerde tatmin arayayım. Grace gerçekten yetenekli bir eylemlilik duygusuyla ilgilidir, bu yüzden şimdi iyi seçiyorum. Augustine için gerçekten önemli olan şey, zarafetin tam tersi özerklik ve bağımsızlıktır. Ve kendi kendine yetme, yani kendi yolunuzu kazanabileceğinizi hayal ediyor ve Augustine bunun her zaman hayal kırıklığına ve hüsrana mahkum olacağını düşünüyor. Bu arada, her türden dindar insan var. Kendilerine Hıristiyan diyen ve aslında günün sonunda lütuftan çok rahatsız olan her türden insan var çünkü hala bunun performansla ilgili olduğunu düşünüyorlar. Augustine, zamanında gerçekten hararetli tartışmalara girdiğinde; birlikte oldukça politik olduğu bir grup Pelagian.
Nedeni, Pelagian'ın sürekli 'Ah, bunu kendi başımıza yapabilmemiz için içimizde bir iyilik var' demesiydi. Augustine buna çok içgüdüsel tepki verdi. Bunun doğru olduğunu düşünüyorum. Demek istediğim, Augustine için nasıl göründüğünün bir resmini istiyorsan, düşünmemin nedenlerinden biri de bu; bağımlıların ve iyileşme deneyimlerine bakın. İyileşme yolculuğunun önemli bir parçası, kişinin daha yüksek bir güce bağımlı olduğunu ve başkalarına borçlu olduğu tüm borçları kabul etmektir. Yaptığı şey, tüm süreç ve yolculuk bizi kendi kendine yeterliliğimizden alıkoyuyor.
Brett McKay: Evet. Özgürlükle, özerklikten özgürlük olan varoluşsal bir özgürlük anlayışı vardır. Seçimlerinizi yaparsınız, hepsi size kalır. Augustine, 'hayır, bu da özgürlük' diyor. Gerçekten özgür olmak istiyorsak birine güvenmek zorundayız.
Jamie Smith: O zaman gerçekten özgürsünüz. Sen sadece bir robot gibi değilsin. Şimdi sen olabilirsin.
Brett McKay: Tamam. Kendin olmak, değil mi? Bu varoluşsal bir şeydir. Augustine'in itaat ederek kim olduğun hakkında fikrine sahip olduğunu söylüyorsun. Varoluşçu, 'hayır, kendini yaratmak zorundasın' derdi. Bu gerçek. Bu özgünlük fikrine bakalım. Varoluşçu, otantik olmanın ne anlama geldiğini düşünüyordu?
Jamie Smith: Evet. Varoluşçular için gerçekten özgünlüğün temel kriteri, belki de birkaç yönü varken, ama şunu söyleyelim, varoluşçu için otantik olmak, kitlelere uymaya direnmek, kasıtlı olarak kim olacağınızı seçmek ve o kimliği uydurmaktır. kendin için. Sağ? bu mantıklı mı? Özgün olmanın bir anlamı var, akışla gitmemek, herkesin yaptıklarına varsayılan değil, Heidegger'in dediği gibi onları taklit etmek ve taklit etmek değil. O zaman, benzersiz ve bireysel birini seçerken niyetinde kararlı olmak. Bu, kendi kimliğinizi oluşturmak anlamına gelir.
Brett McKay: İnsanları önemsememek mi yoksa reddetmek mi demek?
Jamie Smith: Ah evet. Bu konuda derin bir bireysellik var, öyle ki, evet diğer insanlar; Özellikle Heidegger ve Sartre ve büyük ölçüde Camus, insanların benim özgünlüğüme nasıl katkıda bulunduğuna dair yapıcı bir açıklamaya sahip değiller. Bunun yerine, başkalarının beni nasıl gerçek dışı yaptığına, benim özgünlüğümü elimden aldıklarına dair ezici bir fikir edinirsiniz. Sartre, elbette bu oyunda diğer insanlar cehennemle ünlüdür. Heidegger'e göre, başkalarının hayatım üzerindeki etkisinin tasviri, beni uygunluğa ve dolayısıyla kendimi kaybetmeye götüren neredeyse tamamen olumsuzdur. Sadece kitleyi taklit ettiğimde ve taklit ettiğimde; gerçek kişiliğimi kaybettiğim kitleler. Bu felsefenin neden Amerikan popüler kültüründe oldukça benzersiz bir yuva bulduğunu düşündüğümü de anlayabilirsiniz. Fransız kafelerinde yumurtadan çıkmış olmasına rağmen, neredeyse Batı felsefesi seviliyordu.
Brett McKay: Augustine, özgünlük veya kim olduğunuza dönüşme fikrine verdiği cevabın insanlara ihtiyacınız olduğunu söylerdi. Kabul ederdi, evet insanlar sizi kötü etkileyebilir. Hatta İtiraflarında bundan bahsediyor. Dönüşümünü başlatan tek şey, bir çift çalmaktan hoşlanıyordu ve 'Pekala, çünkü bu çeteyle birlikteydim ve bana bunu havalı olmak için yapmam gerektiğini söylüyorlardı' dedi. Ayrıca hayır diyor, ama insanlar da olmam gereken kişi olmama yardım edebilir.
Jamie Smith: Evet. Bu yüzden hala derin bir rezonans olduğunu düşünüyorum. Hala Augustine'i varoluşçu bir gelenek içinde konumlandırmak istiyorum çünkü bu özgünlük arayışına katılıyor. Ayrıca, özgünlüğün bizim açımızdan kasıtlılık gerektirdiğini kabul ettiğini düşünüyorum. Yani, hayatımı otopilotta geçirirsem ve herkesin yaptığı her şeye uyarsam, bu gerçek olmayacak. Augustine ile Heidegger ve Sartre ve Camus arasındaki fark, Augustine için iki şeydir. Nasıl insan olunacağına dair normatif bir vizyon var. Ne demek istediğimi anlıyor musun? Augustine için; bize bir çağrı var, ama bize yapılan çağrı bizi yapan kişiden geliyor. İnsan olmanın bütünlüğünü yaşamanın neye benzediğine dair normatif, esaslı bir vizyon var. Bu sadece uydurduğum bir şey değil.
Brett McKay: Bu Aristotelesçi, değil mi?
Jamie Smith: Aynı zamanda çok Aristotelesçi, derin bir Aristotelesçi. Kesinlikle. Öyleyse Saint Augustine'i 20. yüzyıl varoluşçusundan ayıran diğer kısmı, başkalarının kendimi bulmam ve bu çağrıya cevap vermeme nasıl katkıda bulunduğuna dair bir hesaba sahip olmasıdır. Augustine’in İtiraflarını düşünürseniz; Onun alıntı olmayan sonbahar sözü, ağaçtan meyveyi çaldığı ikinci bölümdür. Ding Ding Ding. Yaratılış üçüncü bölüm, bunun paralelinin bir bahçeye geri döndüğü sekizinci kitapta olduğu ve bu onun dönüşümü. Ama aslında tüm sahne bir arkadaşlık, topluluk ve onunla tanışan insanlardan oluşan bir ağın içine gömülüdür. Aslında dürüst olmak gerekirse, onu, yaşamaya çağrıldığını düşündükleri, nasıl insan olunacağına dair vizyonlar, ona tutunacak kadar sevin.
Onun arkadaşlığı kurtardığını ve farkına vardığını görüyorsunuz… Aynı şekilde ikinci kitapta günahına düştüğünde; tabiri caizse düştüğü zaman “yalnız; Ben yapmazdım. ' Sekizinci sıraya koyduğunuzda ve hayatının geri kalanında, 'Arkadaşsız mutlu olamazdım' diyecek. Augustine mutlu dediğinde, sadece 'Neşelenmek veya iyi bir gün geçirmek gibi' demek değildir. Demek istediği, hayatımda bir anlam ifade ediyor. Arkadaşsız olarak çağrıldığım kişi olamazdım. Bence, bir ilişkiler ağında bir düğüm olarak konumlanmış biri olarak otantik benlik duygusu, sağlıklı insanlığın neye benzediğini düşünmek için çok önemli.
Brett McKay: Hayatın bir oyun gibi olduğunu söyleyebileceğiniz başka bir benzetme, değil mi? Shakespeare. Bir kez parçası olmanız gereken rolü bulduğunuzda, size uyuyorsa. İyi hissettiriyor. Orada seninle birlikte başka insanlar da var. Başkaları size bunu söylemeden kim olduğunuzu ve rolünüzün ne olduğunu bilemezsiniz.
Jamie Smith: Sağ. Kesinlikle. On the Road with Saint Augustine kitabında oynadığım bir başka yol da, kendinizi bulmanın yolu olarak varoluşsal olan açık yolun özgürlüğü üzerinde tutulmuş olsa bile. Elbette, bir yola çıktığınız anda; Zaten birini takip ediyorsunuz değil mi? Bir iz bırakmıyorsun. Bir yol izliyorsun. Soru muhtemelen insanlarla birlikte olup olmadığınız değil. Kiminle birlikte olduğunuz ve onların nereye gittiği. Kendimize sormamız gereken soru bu.
Brett McKay: Tüm bu yol filmlerinin yer aldığı kitapta da; dost filmleridir. Sanki, 'Hey, kendimi bulmalıyım. Benimle birlikte gel.'
Jamie Smith: Evet. Evet. Bence bu bir bakıma çok ilgi çekici bir paradoks.
Brett McKay: Pekala, çok özgünlük. Onun buna cevabı, kendinizi diğer insanlarla bütünleştirmeniz ve lütfu kabul etmeniz gerektiğiydi. Sonra kaygıya neden olan diğer kaygı sorunlarını da yapar. Erken yetişkinlik yaşamında bununla mücadele etmek zorunda kaldığı için sert vurduğu bunlardan biri, hırsın neden olabileceği bir endişenin huzursuzluğuydu. Augustine’in hırsla mücadelesinden bahsedin.
Jamie Smith: Evet. Biraz geri adım atmak için. Augustine'in analiz ettiği şeylerin çoğu insan eğilimidir… Daha önce de söylediğim gibi, aşkı tüm yanlış yerlerde aramak. Bu, yalnızca sonlu şeylere razı olmak suretiyle, içsel sonsuz özlemi tatmin etmeye çalışmanın insan eğilimidir. Her ne olursa olsun, bunun her türlü örneği vardır; güç olabilir, seks olabilir, eğitim olabilir. Olabilir… Nihayetinde bizi mutlu edecek şeyi başarmamıza yardımcı olacağını düşündüğümüz her türlü şey vardır. Bunlardan herhangi birini bu şekilde çerçevelerseniz, muhtemelen siz ... Hayal kırıklığına uğrayacağınızı düşünüyor. Hırs hakkında düşünürken, liderlik etmek istediğimde ne istiyorum, kazanmak istediğimde ne isterim diye soruyor.
Hristiyan olmadan önceki erken yaşamında. Erken yaşamında çok hırslı bir genç adamdır. Hem eğitimin hem üniversitenin hem de siyasi iktidarın merdivenlerini tırmanmaya çalışıyor. Sonunda Afrika'daki imparatorluğun sınırlarından ve vilayetlerinden Roma'daki bir karakola tırmanır ve sonunda onu İmparatorluk politikalarının bir parçası haline getirir. Beyaz Saray konuşma yazarı olayından neredeyse hoşlanıyordu. Merak uyandıran şey, Augustine'in sonunda arzuladığı her şeye ulaşırsa tatmin olacağını hayal etmeye devam etmesi. Gerçekte, sonuçta dönüşüm olarak ortaya çıkacak olan şeyin açılışı ve başlangıcı başarısızlık değildi. Başarıydı. Aslında, dağın en tepesine ulaşmayı umduğu her şeyi başarıyor ve sonra oturup etrafına bakıp 'gerçekten, işte bu, daha fazlasını umuyordum' diye düşünüyordu. Sanırım çoğumuz, umduğunuz her şeyi zaten başardıktan sonra ortaya çıkan doğum sonrası depresyonu biliyoruz.
Augustine için bu, 'Adamım, ne umuyorum? Ne için bakıyorum?' O zaman beni gerçekten ilgilendiren şey, sanırım onun din değiştirmesinden sonra bile. Augustine bir rahip ve daha sonra da bir Piskopos ve çok etkili bir Piskopos olmaya devam ettiğinde, hırsla boğuştuğu konusunda hala çok dürüst. Demek istediği övgü için enayi olduğu. Kime 'Augustine, sen harikasın' demesini sevmez. Başkalarının onlar hakkında düşündüklerinde nihai mutluluğu bulmaya hâlâ çok hassastır. Bu konudaki dürüstlüğünü sevmemin nedeni, Augustine 'iyi bakın, sanırım bunun muhtemelen her zaman beni rahatsız eden bir iblis olacağını anlamam gerekiyor.' Diyor. Övgü ve övgüden kaçınmanın bir yolu, yaptığınız işi emmektir.
Augustine, 'Sanırım bu benim sorunumu çözer' diyor. Tabii ki, istemediğin için değil. Bu yüzden itiraf ediyor. 'Bunu Tanrı için mi yapıyorum yoksa bunu kendim için mi yapıyorum?' Cevabının evet olduğu. O her zaman bu bakımdan bölünecek. Hala bununla mücadele ettiği Tanrı'nın önünde dürüst olmanın, içinde yaşadığı lütfun bir parçası olduğunu biliyor. Bir kitap yazan, umut eden ve iyi eleştiriler duymak isteyen biri gibi, ama tevazu hakkında bir kitap, değil mi? Bu asla tevazu üzerine başarılı bir kitap yazmak istemeyeceğiniz anlamına mı geliyor? Ben öyle düşünmüyorum. Ama bunda aradığınız şey ve buna ne kadar beklenti ve umut veriyorsunuz.
Brett McKay: Ben de ilginç olduğunu düşündüm. Augustine’in cevabı, daha az hırslı olma gibi değil. Hayatınızla küçük oynamayın. Tamam derdin, Tanrı sana lütuf yoluyla hediyeler verdi. Bunları kullanmalısın yoksa tembel ve tembel bir hizmetkarsın, değil mi? Bu yetenekler korkunç diyor. Evet diyor, bu tutkuyu doğru nedenlerle kullandığınızdan emin olmalısınız.
Jamie Smith: Evet. Bu gerçeklik kontrollerini kendinize yaptırmaya devam edin. İsteğiniz ve hırsınız için iç denetimlere devam edersiniz. Dışarı çıkmaya devam ediyorsun ve sonra Tanrı'nın bize günah çıkarma pratiği verdiğini de fark ediyorsun. Biliyorsun demek için, bunu söylemekten gerçekten hoşlanıyorum; bu gerçekten içimdeki bir şeyi ateşledi. Bence bu konularda dürüst olmak, sahte alçakgönüllülükten çok daha iyidir. Bence sahte tevazu, özellikle Hıristiyan topluluklarında korkunç bir idol çünkü aslında sahte tevazu, gururun maskesidir. Bence bu idolleri kırsak iyi olur.
Brett McKay: Ayrıca alçakgönüllü övünme yok.
Jamie Smith: Mütevazi övünme yok. Kesinlikle.
Brett McKay: Alçakgönüllü övünme yapmayın. Augustine'in yaptıklarını yaparken huzursuzluğa da neden olan bu bilgi arayışından bahsedelim. Modern yaşamımız bizi bilgi ve bilgiyi huzursuzca takip etmeye nasıl teşvik ediyor? Bu, dünyamızda nasıl ortaya çıkıyor?
Jamie Smith: Evet. Bence bilginin içinde olmanın, değerli olduğumuzu hissetme yollarımızdan biri olduğu geç modern kültürün bir özelliği. Bazı açılardan bunun uzun bir mirası var, aydınlanmanın Ütopya yolunda kendi yolumuzu düşüneceğimizi söylemesi. Daha dünyevi bir düzeyde, sadece bir şeyleri dövüp aydınlanacak bir bilgi çağında yaşıyor. Neler olup bittiğini bilmek ve cahil hissetmemek, başkaları tarafından değerli görülmek için taktığımız rozetlerden biridir. Akıllı olmanın önemli olduğunu ya da nasıl fark edileceğimi bilen biri olduğumuzu hayal etmeye hâlâ yatkın bir insan olmamızın yanlış olmadığını düşünüyorum.
Brett McKay: Evet. Bir Portlandia Eskizine atıfta bulundun, sanki bitmiş gibi… Ama yaptıkları yerde bir tane daha var, sanki… Birbirleriyle yarıştıkları yerde okudun mu? Bütün bu belirsiz, havalı şeyleri mi okuyorlar?
Jamie Smith: Evet. Evet. İlginç bir şekilde, insanların bize zaten bildiğimiz şeyleri veya bilmediğimiz şeylerin söylenmesini sevmediğimiz şeyleri söylemelerini de sevmiyoruz. Sağ? Çünkü o zaman bu, hızlı olmadığımız anlamına gelir ve bu nedenle önemli olmamamız gerekir.
Brett McKay: Bu sorunu var mıydı ve öyleyse cevabı ne oldu?
Jamie Smith: Augustine'in bununla paralel bir şekilde mücadele ettiğini düşünüyorum. Bence bazı çağdaş mücadeleler. Bu şekilde anlatayım. Eğitimin anlam kazanmanın yolu olduğu fikri ne kadar eski ilginç, değil mi? Özellikle Augustine'in sınırlardaki illerde ve imparatorlukta yaşadığını ve güç merkezlerine tırmanmanın aydınlanma ve eğitim olduğunu hatırlayın. Şimdi orada olan şey şu ki, kendinizi ve dünyayı gerçekten anlamaktan başka bir şey elde etmek için idolleştiriyorsunuz ve eğitimi kullanıyorsunuz çünkü bu, erişebilmeniz için kullanmak istediğiniz bir silah. Bu gerçekten içeriden öğrenilen bir alana tırmanmakla ilgili ve hala bunun bir… Üniversitede öğretmenlik yapan biri olduğunu düşünüyorum. Pek çok insanın hala eğitim hakkında düşündüğü şey kesinlikle budur.
Bilgelikle pek ilgilenmezler. Güç ve nüfuz merkezlerine erişmelerini sağlayan kimlik bilgileriyle ilgileniyorlar ve Augustine buna çok duyarlıydı.
Brett McKay: Evet. O bir Mani oldu.
Jamie Smith: O yaptı. Evet. Maniheistler, kendimizi içine almanın çok zor olduğu o dönemde bu çılgın dini mezhepti. Gnostiktiler, astrolojiye ve yıldızları okumaya çok ağırlık veriyorlardı. Yıldızlara bakma dinamiği nedeniyle, aslında kendilerini günün bilim adamları sandılar. Günün akılcıları olduklarını düşünüyorlardı. Augustine, Maniheistin içine çekildiğinde ya da onu cezbettiğinde; tam da kendilerini alıntı olmayan bilimle aynı hizaya getirerek hayal eden insanlar gibiydi. Bağımsızlıklarını ve aydınlanmalarını gösteriyorlar ve bu yüzden alay ediyorlar. Bir şeye inanacak kadar kayıtsız ve sulandırılmış olan herkes.
Augustine bunu fark etti; Maniheist ile yaklaşık 10 yıl geçirdi. Ve farkına vardı ki, her toplulukta insanlar günün sonunda sanki hala varmış gibi bir şeye inanıyorlar ... Perdenin arkasına baktıktan sonra, bu aydınlanma ve akılcılık mitini gördü ve bunun sabitlendiğini fark etti. kendi günah çıkarma inancıyla ve incelemeye karşı çıktığını düşündüğü biri değil. Bence ilginç. Augustine inanamazsın diyor. Bir hikayeye, bir topluluğa, kelime hakkındaki bir mite, temel bir güvene dayanmayan hiçbir insani bakış açısı yoktur ... Efsane, bir masal anlamında değil, dünya hakkında yönlendirici bir hikaye anlamında . Augustine günün sonunda düşündü. Hristiyanlık, deneyimini anlamlandıracak en kapsamlı hikayeye sahipti.
Brett McKay: Bu bir analog, bu fikrin modern bir analoğu. Bazı gizli bilgileriniz veya gizli bilgileriniz var ve diğer insanlarla, yabancılarla alay ediyorsunuz, bunu internet kültüründe her zaman görüyorsunuz, değil mi? Sanal makineler veya CrossFitters veya Quito insanları veya… Hatta evrimsel psikoloji gibi. İnsan doğası hakkında her şeyi biliyorum ve bu… Her şeyi açıklayabilirim. Augustine bunu daha önce gördüğüm gibi olurdu.
Jamie Smith: Evet. Bu, bizim kibirimizin başka bir tezahürü. Elbette, bu cehaleti teselli etmek veya mantıksızlığı övmek değildir. Sadece bu aklın kendisinin güven temelinde işlediğini ve insanların bağımlı olmadığı bir bakış açısı olmadığını kabul etmek. Bu, hepimizin sahip olduğu bir bağımlılık açısından daha önce bahsettiğimiz şeyin epistemolojik eşdeğeridir.
Brett McKay: Hepimiz bir şeye inanıyoruz. Bu bana bir Kierkegaard ve Platon hakkındaki bu kitabı okuyorum hatırlattı. Jacob Howland ve onun Kierkegaard'ın Sokrates ile bağlantısı gibi. Bir felsefe hakkındaki bu ilginç noktayı şüpheyle başlar. Ancak, şüphe olması için önce bir şeye inanmanız gerektiğini söylüyor.
Jamie Smith: Evet evet. Hayır. Kierkegaard'da başka bir satır var… Sanırım günlüklerinde 'Dünyayı ortaya çıkaran inançtır' diyor. Onlar kızkardeşler; onlar arkadaş, onlar… Ve Augustine. Bazı insanlar, diğer dogmacılar gibi Augustine'in bu resmine sahiptir. Vaazlarından göstermeye çalıştım; örneğin, aslında, insanlara şüpheleri konusunda dürüst olmaları için yer veriyor. Onlara her zaman öğüt verir. Şüphelerinize kesinlik vermeyin.
Brett McKay: Şüphelerinizden şüphe edin.
Jamie Smith: Evet. Şüphelerinizden şüphe edin. Bence özellikle bu, köktendinci topluluklardan hangi çizgide olursa olsun ve hiçbir şeyden şüphe etmelerine izin verilmeyen insanlar için akıllıca bir öğüt olabilir. Ve sonra diğer tarafa dönün ve yeni rasyonel aydınlanmaları konusunda eşit derecede yılmazlar. Augustine şöyle düşünür, 'Ah, sanırım gerçek bu iki kutup arasında bir yerdedir.'
Brett McKay: Bu bilgi arzusunun biraz entelektüel alçakgönüllülüğe sahip olması ve hatta entelektüel bilginin size anlam vereceğini düşünmemesinin cevabı sanırım. Bence kitabında 'Sen sevdiğin şeysin.' Augustine'in dediği gibi, kafa bilgisi ile yaratık bilgisi arasındaki farktan bahsediyorsunuz. İçinizdeki yaratığın sevgiye, sosyal ilişkilere ihtiyacınız olduğunu kabul edin. Hayata anlam veren budur.
Jamie Smith: Evet. Demek istediğim, entelektüel uğraşları aşağılamadan. Augustine'in kelimenin tam anlamıyla Batı'nın entelektüel devlerinden biri olduğunu mu söylüyorsunuz? O halde sevdiğim şey, çok zeki ve entelektüel açıdan çok zeki olan, aynı zamanda bildiklerinin sınırlarını da tanıyan biri. Bence dünyamız, içinde yaşamaya ve bildiklerinin sınırlarını tanımaya istekli daha fazla insanı kullanabilir. Ayrıca, gizemin kendi derinliği olduğunu kabul etmek. Gizem sadece çözülmesi gereken bir bulmaca değildir. Aslına bakarsan, asla anlayamayacağım ezici bir gerçek olduğu duygusu.
Brett McKay: Huzursuzluğa neden olan başka bir şeyden bahsedelim ve bu da ölüm. Şimdi, ölüm varoluşçuların çok ciddiye aldığı bir şeydi çünkü bir kez öldüğünüz gibi, varlığınız sona eriyor.
Jamie Smith: Bu gerçekten yüksek. Heidegger, kendi deyimiyle kendi kendini tasarlamanın en temel duruşunun ölüme doğru olmak olduğunu düşündü. Bu gerçek uyanma çağrısıydı.
Brett McKay: Nasıl başa çıktılar? Demek istediğim varoluşsal, ölümün çağrıştırabileceği endişeyle nasıl başa çıkıyorlar? Tıpkı kabul etmek ve bugün hayatı dolu dolu yaşamak gibi miydi?
Jamie Smith: Evet. Demek istediğim, bunun farklı versiyonları var. Heidegger için; ölüm, kişinin ölümünün mutlak tekilliğiyle yüzleşmek gibiydi, bu çözücü katalizörler olması gerekiyordu, böylece ben kimim ve ne için yapacağım? Camus için ölümsüzlük beklentisi olmaması anlamında Camus ile benzer bir şey olduğunu söyleyebilirsin. İşte bu yüzden adalet için burada ve şimdi çalışmalıyız. Bu Camus için çok çok önemli bir temaydı. Adalet olacaksa, insanların sonlu yaşamları boyunca ya da bunun için emek vermesi nedeniyle olacaktır. Yine, Camus hakkında bunu takdir ediyorum çünkü bundan sonra hiçbir şey olmadığını söyleyen başka bir çekim hayal edebilirsiniz, öyleyse yiyelim, içelim ve Mutlu olalım çünkü yarın öleceğiz. Oysa Camus bunun ahlaki sorumluluğumuzu artırdığını düşünüyordu.
Brett McKay: O halde Augustine’in cevabı neydi?
Jamie Smith: Augustine’in cevabı, ölüm korkusunun bize insan arzusu hakkında bir şeyler söylediğini ciddiye almak istiyor, değil mi? Her korkunun diğer yüzü bir açlık ya da umuttur. Ve herhangi bir yarışla yüzleşmenin zor görünmesi, ölüm korkusu. Augustine, 'Bunu dinleyelim ve söyleyelim, bu ölümsüzlük için daha fazlasını umduğumuzun ve özlediğimizin bir işareti değil' diyor. Elbette, bu yüzden Hıristiyanlığın kalbinde bu en şaşırtıcı olayın, ölülerin dirilişi olduğunu düşünüyor. Daha önce Platon'dan bahsetmiştin, genç Augustine muhtemelen 'Ah, umabileceğimizin en iyisi ruhun ölümsüzlüğü' diye düşünmüştü. Hristiyanlığa henüz olgunlaştığında, 'Ah hayır, aslında Hristiyanlık ruhun ölümsüzlüğünü göstermez. Bedenin dirilişinden bahsediyor. ' Yani burada sahip olduğumuz umut aslında yeni bir cennet ve yeni bir dünya içindir. Sağ? Bu umuttur, kozmik umudumuz sadece bedensiz bir varoluş için bir umut değildir. Her şeyi uzlaştıran ve yaratılışın tüm mallarını toplayan Tanrı'ya aittir. Bu çok, bence insan olmanın tüm yönlerini onurlandırması anlamında nihayetinde insancıl bir vizyon.
Brett McKay: James, bu harika bir sohbet oldu. Demek istediğim, bu kitabım umarım bu evli insanların iştahının İtiraflar'ı okumaya gitmesi. Dördüncü yüzyılda yazılmış olmasına rağmen gerçekten okunabilir bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Jamie Smith: Evet. Özellikle de çağdaş bir çeviriyle okursanız.
Brett McKay: Önerdiğiniz herkes.
Jamie Smith: Sarah Rutan’ın modern kütüphanedeki yeni çevirisinin çok iyi olmasını öneririm. Henry Chadwick's, güzel ve ucuz bir Oxford ciltsiz kitap. İkisi de mükemmel. Chadwick’in eski bağlama aşina olmayan insanlar için bazı harika dipnotları var.
Brett McKay: James, insanlar Saint Augustine ile Yolda kitabınız hakkında daha fazla bilgi edinmek için nereye gidebilir?
Jamie Smith: jameskasmith.com muhtemelen başlamak için en iyi yerdir.
Brett McKay: Tamam. James Smith. Zaman ayırdığınız için çok teşekkürler. Bir zevkti.
Jamie Smith: Seninle tekrar konuşmak harika. Çok teşekkürler.
Brett McKay: Benim tahminim James K. A. Smith'ti. On the Road with Saint Augustine adlı kitabın yazarıdır. Amazon.com'da ve her yerde kitapçılarda mevcuttur ve web sitesinde çalışmaları hakkında daha fazla bilgi edinebilirsiniz; jameskasmith.com. Ayrıca aom.is/augustine adresindeki gösteri notlarımıza göz atın. Bu konuyu daha derinlemesine incelediğiniz kaynaklara bağlantılar bulabilirsiniz.
Bu, AOM podcast'inin başka bir baskısını tamamlıyor. Göz atın [e-posta korumalı] Podcast arşivlerimizde kişisel finans, felsefe, fiziksel uygunluk hakkında binlerce makale var. Nasıl daha iyi bir koca, daha iyi bir baba olunur ve AOM podcast'lerinin reklamsız bölümlerinin keyfini çıkarmak istiyorsanız, priminiz için çok şey yapabilirsiniz. Stitcherpremium.com'a gidin, kaydolun, ücretsiz bir aylık deneme için Manliness kodunu kullanın. Kaydolduktan sonra, Stitcher uygulamasını Android veya iOS'a indirin ve AOM podcast'inin reklamsız bölümlerinin keyfini çıkarmaya başlayın. Henüz yapmadıysanız, iTunes veya Stitcher'da bize bir yorum yapmak için bir dakikanızı ayırırsanız sevinirim, çok yardımcı olur. Bunu zaten yaptıysanız. Teşekkür ederim. Lütfen gösteriyi ondan bir şeyler çıkardığımızı düşündüğünüz bir arkadaşınız veya aile üyesiyle paylaşmayı düşünün. Her zaman olduğu gibi, sürekli desteğiniz için teşekkür ederiz. Bir dahaki sefere kadar bu Brett McKay, size sadece AOM podcast'ini dinlemekle kalmayıp, duyduklarınızı eyleme geçirmenizi de hatırlatıyor.