İnsanın çalışmasını iyileştirmek ve kolaylaştırmak çabaları olarak ele alınacak olursa, iş etüdünün tarihi insaanlık tarihi kadar eskidir.
İnsanoğlu varoluşundan itibaren, varlığını sürdürebilmesi için gerekli olan işleri, daha kısa sürede ve daha etken olarak yapabilirimin arayışı içinde olmuştur. Bunun nedeni, kişilerin gerçekleştirmek zorunda oldukları işleri çok, buna karşılık zaman ve kaynakları ise kıttır. Özel hayatta olduğu kadar iş hayatında da söz konusu olan bu durum, insanları sürekli "işlerini daha kısa sürede ve daha etken olarak nasıl gerçekleştirebileceğini" düşünmeye zorlar.
İş etüdünün gelişimini, sayısız örnek arasından birkaç tanesini seçerek açıklamaya çalışalım. Örneğin, ilk çağlarda avlanarak hayatlarını sürdüren insanlar yüklerini sırtlarında taşıyorlardı. Bu çağlarda yaşayan avcılardan biri bir gün avını bir dalın üzerine koyup sürüklediği zaman daha az güç harcadığını ve bir defada daha çok av taşıyabildiğini farketti. Çok ama çok yıllar sonra da yuvarlanan bir ağaç gövdesi, daha uygun bir taşıma imkanını beraberinde getiren buluşun meydana gelmesine öncülük etti. Silindirik cisimlerle yapılan taşımadan, günümüzden 7000 yıl öncesine dayanan tekerleğin icadına kadar muhakkak ki binlerce yıl daha geçti.
İnsan çalışmasının büyük ürünleri tarihin ışığında belirmeye başladığından itibaren, bunların iş etüdüne dayanan düşünce ve hesaplar eşliğinde geliştiği izlenmektedir. Örneğin, Babil kralı Hamurabi (M.Ö. 1728-1686)'nin çalışma süresi ve taban ücrete dayanan ücret listeleri oluşturduğu bilinmektedir. Yine milattan önce 200 yılından sonra yapımına başlanan Çin Seddi inşaatı çalışmalarında da "çalışanların performans verilerini gösteren hesap çubukları" kullanılmıştır.
Daha yakın çağlara gelindiğinde ise, iş etüdü kapsamında yer valan iş bölümü çalışmalarıyla ilgili örnek olarak Peronnet'in 1760'lı yıllarda geliştirdiği toplu iğne imalatı verilebilir. Peronnet'in çalışmalarından önce bir atölyede on işçinin her biri, miktar bölümü prensibine göre günde toplam 200 iğne imal ediyordu. Peronnet toplu iğne imalatı ile ilgili iş akışını tür bölümü prensibine göre 18 akış dilimine ayırmış ve bu dilimleri basit düzeneklerden de yararlanarak (kısmi mekanizasyon) iş düzenleme yoluyla 10 çalışana dağıtmıştır. Böylece Peronnet, günlük imal edilen toplu iğne sayısını 200'den 48.000 adede çıkartmayı başararak performansı 240 kat artırmıştır. Toplu iğne ancak bu gelişmeden sonra herkes tarafından kullanılabilen bir ürün haline gelmiştir.
Ancak bilinçli olarak iş etüdü çalışmaları 20. yüzyılın başlarında ortaya çıkmıştır. Modern iş etüdünün kurucuları olarak da Taylor (1856-1915), Gilbreth (1868-1924), Fayol (1841-1925) ve Bedaux (1887-1944)'yu sayabiliriz.
Bu örneklerden de anlaşılacağı gibi, geçmişte her çağda insan işini iyileştirme ve kolaylaştırma çabalarına yönelik araştırma ve geliştirme çalışmaları yapılmıştır. Ancak tarihsel süreç içerisinde, bilim ve tekniğin gelişmesiyle birlikte bu çalışmalar daha sistematik hale dönüşmüş ve "iş sistemlerinin incelenmesi ve düzenlenmesine ilişkin yöntem ve deneyimlerin, çalışan kişinin iş yapabilme gücü ve ihtiyaçlarını da göz önünde tutarak, işin iyileştirilmesi ve işletmenin daha ekonomik çalışmasını sağlamak amacıyla uygulanması" olarak tanımlanan ve disiplinler arası bir bilgi alanı olan "iş etüdü" kavramı doğmuştur.