Aile dostumuz Selami amcanın oğlu Alper okula başlayınca evde kıyamet koptu. Kıyamet alameti ne Selami amca ne de Alper. Annemin herhangi bir toplu organizasyonda, yeni elbisesine, altın dolu bileklerine, gerdanlığına, 40' ından sonra azdığına delalet kaş hizasındaki pirsingine "benden hem daha güzel, hem daha zengin, hem daha zayıf, hem daha üstü açık daha sportif" diye ayar olmuş annemin, göbeğini depeleyerek, çatık gözlere yapmacık gülümsemeler ekleyerek, göğsüne vura vura çürüttüğü sol yanıyla aklından geçirdiği cinayet senaryolarının sahibi Nesrin teyze ile annemin sidik yarışı beni daha konuşmaya yeni çıktığım yıllarda okula gitmeye zorladı. Alper' in benden 3 yaş büyük oluşu değildi önemli olan. Önemli olan Nesrin teyzenin olası ortamlarda "ben kalkayım bizim Alperin sınavı var" çalımına "Bizim oğlanında var bende kalkiyim" diye annemin yatarak Nesrin teyzeye müdahale edebilmesi, kaleciyle karşı karşıya kalmayı önleyebilmesi..
İlk kez okula kayıt için Annem eşliğinde okula gidiyordum. Aynı anda yaşıtlarımı 3 tekerlekli bisiklet sürerke bırakmıştım. Okul müdürü beni görür görmez yaşımı sordu "ben bu kadaaar yasındayım" diye elimle 3 işareti yapmaya çalıştım. Ancak o zamanlar 3 yaparken kaçan bücür parmağı baş parmağımla tutmayı akledemediğimden bücür parmağımın diğer üç parmağın yanına kaçışı 3.5-4 gibi bir anlam katıyordu. "hanımefendi bu çocuk nasıl öğrenecek bu yaşta okumayı, uzun eşek oynamayı? Hem gözlerinde de bi mallık var bunun.. kulakları da acayip..3 ü de yapamadı?" deyince annemi farklı frekansta izlemenin ayrıcalığını tattı. Annem o gece sabaha kadar babamı rehin aldı. Babamın acilen bana okumayı öğretmesi gerekiyordu. Annem de başlangıç seviyesinde okuma biliyordu ama hala "d" ile "b" yi karıştırıyordu. Bu riski alamazdı. "başak" gibi bir kelime gelebilir, yanlış öğrenme sonucu "b" yi "d" diye okuyabilirdim. Adama da ayıp olurdu ayrıca.
Nesrin teyzenin ucunda üç beş tüy barındıran, dudağının sol yanında konuşlanmış benini gülerken yukarı doğru kalkan halini görmektense babamın üstünlüğünü kabul etmek daha mantıklıydı. Babam içinse annemin susmayan, ucu bucağı olmayan sesindense bana o okumayı öğretmek daha münasip geldi. Sonuç olarak herkes düştüğü denizde bir yılana sarılmış, banada yılanın panzehir etkisine sahip idrarı kalmıştı.
1 haftalık hızlandırılmış kurs ile, hızlıca harfleri öğrendik, hecelere ayırdık, kelime oluşturduk, çok hızlıca cümleye çevirdik ve yapamadığımız yerde hızlıca dayağımızı yedik. Derken yine o gün geldi çattı. Bütün yok boyunca annem bana tembihler yağdırıyordu; okula yazılmak istiyormusun diye sorarsa "eveeet" diye sempatikçe bağırcam. "Yok yok olmaz" derse ağlayacam. "Ağlama evladım bu yaşta okumayı öğrenemezsin!" derse masaya vurup "hayır ben okumayı biliyorum" diye anaların ne dahiler yetiştirdiğini, gözler önüne serecektim. Bunların hiçbirini yapmadım. Benim yerime annem yaptı. Benden sadece önüme gelen sınıf listesinde isimleri okumam istendi. Onlara da mal mal bakınca "Oku lan! ananın dayağı adıyla oku!" göz elektiriğiyle vahiy verdi bütün bedenime. Okudum. Okula alındım. İyi bok yedim. Aferin.
Annem başlarda sevinçten kaset çalara 1990 senelerinin hit mezdekelerini veriyor göbeğini hoplattıkça "Nesriiinnn, Nessriiinnn" diye coşuyordu. Sonraları başarı olarak kıytırık aile dostum terimli aynı zamanda sınıf arkadaşım Alperin beni suya götürüp susuz getirdiğini görünce yeni planlar geliştirdi. Nabza göre verdiği mezdekenin yerini ben aldım. Aslında okula yazılmak isteyen benmişim. Ayaklarımı yerlere vurmuşum, bağırmış çağırmışım, evdekileri tehdit etmişim, bu kadar uzun cümleler kurabilmişim ama en şaşırtıcısı bu kadarını yaptıktan sonra tek bir fiske dayak yememişim. Hatta "hadi o kadar istiyorsan olsun bakalım" diye beni okula yazdırmışlar. Vay be. Bu ihtimallerin oluruna dayanarak rahatlıkla gelecek seçimlerde tek başına iktidar Cindoruk diyebilirim o zaman.
Eninde sonunda bu iş bitti. Düşe kalka hepsini bitirdik. Küçük yaşta üniversiteye gelince çok faidesini gördüm. Millete rahat rahat artisliğimi çekiyordum. Öğrencilik zamanımda çalışmaktan kurumuş ve yıpranmış imajımın muhtelif ortamlarda "kafakağıdı" eşliğinde genç yaşta elime aldığım sazı gösterip, dinç ve sağlıklı kalmasını sağlıyordum. Bir yerde milletin aklına zekiymiş tohumu atmak, sıcak kumlardan serin sulara işemek kadar hoş bir duyduydu. Şimdi sıfırdayız o ayrı konu.
***Alper; Alper kod adlı arkadaşımız şimdilerde büyük bir televizyon kanalında ekonomi haberleri sunuyor. İsminin altına da "ekonomi uzmanı" yazıyor. Sınıf arkadaşımı her gördüğünde annemin gözleri doluyor. Nedenini hala bilmiyoruz.