23 Ağustos 1813, savaş Grosberen'de gerçekleşti. Bu savaşta muhalifler Mareşal Nicolas Charles Oudinot komutasındaki Fransız ordusu ve Taç Prens Jean Battiste Bernadotte komutasındaki Prusya-Rus-İsveç ordusuydu. Yılın 1813 kampanyasında ateşkesin bitiminden sonraki ilk büyük çaplı savaştı. Müttefikler, Fransızların Prusya'nın başkenti Berlin'i ele geçirme girişimini engelledi.
tarih öncesi
Lutzen ve Bautzen'deki yenilgilerden sonra (Lutzen Savaşı; Bautzen Muharebesi), Haziran ayındaki 4, Plesvice’de yılın 1813’i, yılın Temmuz 20’ine kadar olan bir yıl için 1813’in (daha sonra Ağustos’un 10’ine kadar uzatıldığı) bir süre için ateşkes kararı aldı. Her iki taraf da bu ateşkes kuvvetlerini harekete geçirmek ve saflarını güçlendirmek için kullanmayı umuyordu. Daha sonra araştırmacılar ve Napolyon'un kendisi bu ateşkes hayatındaki en büyük hatalardan biri olarak adlandırdı. Müttefikler bu sefer Fransızlardan daha verimli çalışıyorlardı.
İngilizler Rusya ve Prusya'ya savaşı sürdürmeleri için önemli sübvansiyonlar sözü verdi. Londra hala kurnaz bir politika izledi, yabancı askerlerin kanını altınla ödemeyi tercih etti. Haziran 1813 ortasında Büyük Britanya sübvansiyonlarla ilgili bir anlaşma imzaladı. İngiltere, Prusya'ya 6 ay boyunca 1813 666,6 bin lira (gümüşte 4 milyon ruble) ödeme sözü verdi ve bu da 80 bin askeri destekleyecekti. İngilizler Prusya topraklarını 1806'nın sınırlarına yükseltmeye yardım sözü verdi. Prusya kralı, Hildesheim piskoposu İngiliz tacı olan Hannover'e vermeyi vaat etti. Aynı zamanda İngiltere, 1 Ocak 1814'ten önce Petersburg'a 1 bin askeri destekleyecek 333,3 milyon 8 bin lira (160 milyon gümüş ruble) ödeme sözü verdi. İngilizler ayrıca kendilerini Rus gemileri tedarik etmeye adadı filo İngiltere'nin limanlarında 500 bin lira (gümüşte 3 milyon ruble). Müttefikler, İngiltere, Rusya ve Prusya tarafından garanti edilen federal para olan 5 milyon sterlin (30 milyon gümüş ruble) banknot çıkarmayı kabul etti. Bu miktarın üçte ikisi Prusya'ya üçüncüsü olan Rusya'ya sağlandı. Savaşın ve Barış Kongresinin bitiminden sonra ödeme yapmayı planladılar.
Fransız karşıtı koalisyondaki Haziran 22, Danimarkalı Norveç'e verileceğine söz veren İsveç'e girdi. Fransa ile Avusturya arasındaki müzakereler başarısız oldu, 12 Ağustos Viyana resmen koalisyon tarafındaki savaşa girdi. Sonuç olarak, Müttefikler zaten önemli bir avantaj elde etti. 30 Haziran (12 Temmuz) 1813, Müttefiklerden söz aldı. Trachenberg planında, doğrudan Napolyon Bonapart’ın önderlik ettiği ve ordusunun belli kısımlarını, marşal ve generallerin önderliğini yenmesini öneren düşmanın kuvvetleriyle doğrudan çarpışmalardan kaçınmayı planlıyordu. Bu, düşmanın ana güçlerinin kanamasına ve Napolyon'un kendisiyle genel bir savaş olasılığına yol açacaktı. Bu fikir, Rus imparator Alexander Pavlovich tarafından Kuzey Amerika'dan çağrılan Bernadot ve Fransız General Jean Victor Moreau tarafından önerildi. Moreau, Fransa'nın en yetenekli komutanlarından biriydi, ancak yerine sürgüne yol açan hapis cezasına çarptırılan komplo ile suçlandı. Bernadot'un tavsiyesi üzerine Moreau, Müttefiklerin hükümdarlarının ana dairesinde danışman oldu.
Müzakerelerin başarısızlığı
Bir süredir kavgayı durduran ateşkes barışa yol açamadı. Dünya için, savaşan taraflardan birinin stratejik bir taviz vermesi gerekiyordu. Askeri başarılardan ilham alan Napolyon açık olanı anlamak istemiyordu - yıpratma savaşında kaynakları Rusya, Prusya, İngiltere ve İsveç'in yeteneklerinden daha zayıf. Kaçınılmaz olarak koalisyona ve güçlü Avusturya imparatorluğuna katılıyordu. Fransa savaştan tükenmişti, demografik, ekonomik ve askeri kaynakları sona ermekteydi. Belirleyici bir zafer için umut yoktu. Fransa'nın önceki yenilgileri göz önüne alınarak Prusya ve Avusturya ordularında reform yapıldı. Savaş yetenekleri önemli ölçüde arttı. Prusyalıların intikam almak için istekli oldukları moral yüksekti. Napolyon’un Büyük Ordusunu 1812’ta mağlup eden Rus ordusu, Müttefik kuvvetlerinin çekirdeği oldu.
Öte yandan, Napolyon, Avrupa'nın büyük bir bölümünü kontrol etmek ve önceki başarıların çoğunu korumak isteyen, vermek istemedi. Sadece Fransa'yı yönetmek istemedi. Yakın zamana kadar, Fransız imparator, müttefiklerin saflarında birlik eksikliği, Avusturya’nın tarafsızlığını korumayı umduğunu umuyordu. Nisan ayında, 1813, Viyana'ya Silezya ve ardından Illyria'yı teklif etti. Ayrıca, Rus İmparatorluğu için ayrı bir barış önerdi. Napolyon, Vestfalya Krallığı'nı artırmak için Fransa'nın kontrol ettiği Oder'e devredilen Ren Birliği'nin mülkiyetini genişletmek istedi. Tazminat olarak, Prusya'ya Varşova Dükalığı'nı Danzig'le birlikte vermeyi teklif etti. Avrupa'ya egemenlik, Avusturya ve Prusya'ya bölünmüş Rusya ve Fransa'yı aldı. Bununla birlikte, Alexander I, Rusya’nın ulusal çıkarlarının üstüne "ortak bir Avrupa (ortak) iyiliği" ilüzyonunu koyarak, bu teklifi değerlendirmeye bile başlamadı.
Viyana yanıltıcıdır. Yılın 1812 kampanyasında, Avusturyalılar Fransa'nın resmi müttefiki olsalar bile kimin kazanacağını beklediler. 1813’te, kamuoyu ve ordu Fransızlara karşı çıkma eğilimindeydi. Bununla birlikte, imparator Franz, Napolyon'un gücünden korkarak, bir sendika anlaşması ve hanedan bir evlilikle sınırlandırıldığından şüphe ediyordu (Napoleon’un karısı Avusturya’nın okçusu Marie-Louise’di). Belki de Napolyon lehine önemli tavizler vermiş olsaydı Viyana tarafsızlığı daha da ileriye götürürdü. Fakat Napolyon uzun zamandır böyle bir ihtiyaç görmedi, Rusya ile işbirliğine hazırdı ve Avusturya’da güç görmedi. Avusturya, kendi görüşüne göre, hiçbir şeyi haketmedi. Başlangıçta, dikkatleri Metternich’in akıllı politikaları ve İmparator Franz’ın aldatıcı masumiyetleri ile uykuya daldı. Viyana Bakanlar Kurulu Napolyon'u sadakatine ikna etti ve müzakerelerde arabuluculuk sundu. Aynı zamanda, Viyana Prusya'yı mücadeleye devam etmeye çağırdı. Aynı zamanda, Avusturya'da düşmanlıklara yönelik yoğun hazırlıklar devam ediyordu.
1813'in en başından beri, Viyana, Napolyon'un düşmanlarıyla gizli müzakerelere öncülük etti. Haziran ayındaki 8 (20), Rusya ve Prusya hükümdarları Yozefstadt'taki İmparator Franz ile bir araya geldi. Gizli bir anlaşma, ateşkesin tamamlanmasının ardından Napolyon'un Müttefiklerin şartlarını kabul etmemesi halinde, Avusturyalıların Rusya ve Prusya'ya karşı çıkacağı sonucuna varıldı. Müttefiklerin ana şartları şu maddelerdi: 1) Varşova Dükalığı'nın Rusya, Prusya ve Avusturya arasındaki bölümü; 2) Prusya’nın Polonya toprakları ve Danzig’in maaşına bağlı olarak artması, Prusya’daki tüm kalelerin Fransızları ve Varşova Dükalığı’nın arınması 3) İliryalı illerin Avusturya Fransızları tarafından iadesi; 4) Fransa'nın Alman bölgelerinden reddetmesi.
Bir ateşkes kararının ardından, Napolyon Prag'da bir barış kongresi düzenlemeyi teklif etti. Viyana, müzakereleri geciktirmek ve savaşa hazırlamak için mümkün olan her şekilde bir arabulucu misyonunu üstlendi. Napolyon, Fransız imparatoru Metternich’i beklediğinde, Haziran’ın 16’inde (28) Avusturya’nın tutumunun kopukluğunu dile getirdi. haber müzakereler hakkında. Bir Avusturyalı ile şu sözleri buldu: “... neden bu kadar geç geldin? Zaten bir ayını kaybettik ... Arabuluculuğun hareketsizliği bana çok zarar verdi. ... Eğer benimle müttefik bir anlaşma yapmasaydınız, belki de oradan geri döndüğümde açıkça anlatırsanız, Rusya’ya gitmezdim, önerilerimi değiştirir ve yeni bir savaştan kaçınırdım. Her ihtimalde, beni yeni çabalarla tüketmek istediniz ... Zafer onları taçlandırdı; zaten düşmanlarım aldatmacalarını kabul etmeye hazırdı ... Birdenbire savaşan güçler arasında gizlice giriyorsun, bana arabuluculuğunu ve düşmanlarımı seninle bir araya getirmem için teklif ediyorsun; Senin sıkıcı müdahalenin olmadan, şimdiden barış yapardık. Yardımlarını kovalamadım, benim için tarafsızlığın yeterliydi. Ama sen arabuluculuk bahanesi altında, büyük silahlar yaptın ve onları bitirdiğinde, bana barış koşullarını yazmak istiyorsun ... ”
Metternich sakinliğini korudu ve Müttefiklerin taleplerini belirledi. Napolyon bağırdı: “Nasıl! Sadece Illyria değil, aynı zamanda Polonya, Lübeck, Hamburg ve Bremen ve Ren Birliğinin yıkılması! ... tüm İtalya'yı almak istiyorsun; Rusya - Polonya, İsveç - Norveç, Prusya - Saksonya, İngiltere - Hollanda ve Belçika. Bu kaleleri, bir çok zaferle fethedilen kalem el yazısı ile edinmeyi umuyorsunuz! Geleceğimi az önce kazandıklarımın şüpheli cömertliğine vereceğime inanıyorsun. Muzaffer birliklerim Berlin ve Breslavl'ın kapılarında durduğunda, burada 300-bin ordusuyla birlikteyken bana böyle teklifler yapıyorlar ... ”dedi.
Prag'daki müzakereler başarıya yol açmadı. Her iki taraf da vermek istemedi. Napolyon her şeyi savaştan önceki gibi tutmak istedi. Zaten müttefikleri tarafından işgal edilmiş olan Varşova Dükalığı'nı kabul etmeye hazırdı. Müttefikler de hiçbir ılımlılık göstermediler. Müttefik Komiserler taleplerini Fransa temsilcisi - Kolenkur'a devretti. Avusturya, yılın 1805'inden önce sınırlara, İtalya ve Prusya'daki kaybolan bölgeleri, Prusya - yılın 1806'una kadar olan bölgelere geri getirildi. Ren Birliği dağıldı, bütün Alman devletleri Fransa'dan bağımsızlık kazandı. Fransızlar Kuzey Almanya'yı terk etti. Varşova Dükalığı yıkıldı. Fransızlar İtalya ve Hollanda'yı terk etti. İspanya'da eski hanedanı restore edildi. Böylece Müttefiklerin iştahları daha da arttı. Aslında Müttefikler, Avusturya'nın Fransa'ya karşı olacağını bildiği için savaşa devam etmek istedi.
Ağustos Ayındaki Muhalif Kuvvetler 1813
Ateşkes sırasında Rus ordusu önemli ölçüde güçlendirildi. Haziran ayının başında 90 bin kişiyi sayıyorsa, ateşkes sonunda kuvvetleri 175 silahlı 648 bin kişiye yükseldi. Ayrıca, Danzig'in altında, 30 silahlı bir 59 bin bina vardı ve Polonya'da, Bennigsen orta bir rezerv oluşturdu - 70 silahlı 200 bin kişi. Prusya, 235 silahlı 376 bin askerini sergiledi, birliklerin bir kısmı bir tür milis olan Landwehr idi. Avusturya'da 110-th var. 270 silahlarındaki ordu, savaş sırasında zaten hızla doldurulan ve sayısı arttı. Aynı zamanda, Avusturya İtalya'ya bir ordu gönderdi. Ayrıca 28, binlerce İsveçli, 13, diğer devlet kurumlarını temsil eden binlerce Alman, Napolyon’un ordusuna karşı savaştı.
Trachenberg planına göre, Müttefik kuvvetleri üç orduya bölündü: 1) Bernadotte tahtına İsveç mirasının emrindeki kuzey ordusu - 150 silahlı 369 bin kişi (çoğu Rus ve Prusyalı). Aşağı Elbe ve Berlin arasında Prusya'da bulunuyordu. 2) Prusyalı general Gebhard Blucher komutasındaki Silezya ordusu - yaklaşık 100 bin kişi (61 bin Rus askeri ve 38 tabanca ile 340 bin Prusyalı). Ordu Shveydnitsa bölgesinde idi. 3) Avusturya ordusu mareşal Karl Schwarzenberg komutasındaki Bohem ordusu (Güney) - 230 bin süngü ve 672 silahlı kılıç (110 bin Avusturyalı, 82 bin Rus, 42 bin Prusyalı). Bohem ordusu Budina bölgesinde konuşlandırıldı. Baş komiserin resmi komutanı Mareşal Schwarzenberg'di. Ancak güçleri üç hükümdarın (Rusya İmparatorluğu, Avusturya ve Prusya) merkezi - müttefik "Genelkurmay" ile sınırlıydı. Siyasi nedenlerden ötürü, Rus imparatoru, bir Rus komutanının başkomutan veya ordulardan birinin komutanı olarak atanması konusunda ısrar etmedi. Ayrıca, ulusal birliklerin komutanları karar alma sürecinde önemli bir özerklik elde ettiler.
Rus birlikleri en istikrarlı olarak kabul edildi ve Napolyon birliklerine karşı mücadelede başarılı deneyime sahip olarak, tüm müttefik ordulara bölündü. Ordu Generali P.Kh. Wittgenstein ve MB genel komutasındaki birkaç rezerv kolordu Barclay de Tolly Bohem ordusunun bir parçasıydı. Generallerin bileşikleri F.V. Saken ve A.F. Langeron Silezya Ordusuna dahil edildi. General F.F. Wintzingerode Kuzey Ordusunun bir parçasıydı. Merkezde bulunan Silezya ordusunun gösterici eylemler gerçekleştirmesi ve gerektiğinde Kuzey veya Güney ordularını desteklemesi gerekiyordu. Her üç Müttefik ordusu Saksonya'daki Fransız ordusunu kuzey, doğu ve güneydoğudan kapsıyordu. Napolyon'un birliklerinin Müttefik ordulardan birine karşı performans göstermesi durumunda, diğerleri operasyonel hattında grev yapacaktı.
Ağustos ayında Fransız ordusunun 6'i, bireysel birimleri hesaba katarak 420 bin kişiyi, 440 silahları olan asker sayısını 1180 bin kişiye çıkardı. Ayrıca, Elbe'deki garnizonlara yerleştirilmiş birlikler ve Vistül ve Oder boyunca kuşatılmış kaleler olduğunu da hesaba katmak gerekir. Elbe'deki kale zincirine dayanan Napolyon, taarruzu sürdürmeyi planladı, ana düşman kuvvetlerini parçaladı ve Berlin'i işgal etti, sonra müzakerelere başladı. Saksonya'da, 122 inci grubu, Napolyon Bonapart'ın kendisinin (Muhafız, 1, 2, 8, 14 piyade ve 4 süvari kuvvetleri) komutasına yerleştirildi. Silezya'da, 105-bin Jacques Macdonald - 3, 5, 6, 11 piyade ve 1 süvari birliklerinin komutasındaki ordu. Prusya'da, Berlin yönünde, 70-th Nikola Udino - 4, 7, 12 ve piyade 2 ve süvari kuvvetleri komutasındaki grup. Bavyera'da, Mareşal Augereau'nun 9 inci Piyade Birliği kuruldu. Danzig, 10 Piyade Birliği'ni Rapp liderliğinde savundu. 13 Piyade Birlikleri ve Louis Nicholas Davout komutasındaki Danimarka birlikleri Hamburg'da durdu.
Devam edecek ...