Dillard’ın filmi 1948’de Hudner’ın Pensacola, Florida’daki Donanma Hava Üssü Pensacola’ya gelişiyle başlar. Öfkeli hakaretlerle dolu ahenksiz bir erkek soyunma odasına girer. Bu kaba dikenler bir güruhtan kaynaklanmıyor. Tek bir adamdan geliyorlar: Kahverengi. Hudner, Brown’ın kendisine bağırdığını asla görmez, çünkü bu Siyah adamın döktüğü gözyaşları Hudner için değildir (gerçi Dillard ve görüntü yönetmeni Erik Messerschmidt bize bu gözyaşlarını dördüncü duvarı yıkan çarpıcı bir ayna çekimiyle gösteriyor). Sakin, naif, tamamen Amerikalı Hudner, sessiz, münzevi, saçma sapan Brown’dan farklı bir gölge düşürüyor. Mizaç açısından, arkadaş olmamalılar. Senaristler Jake Crane ve Jonathan Stewart da konuyu zorlamaya çalışmıyorlar, bu da “Adanmışlık”a olağanüstü bir özgürlük veriyor. Bunun yerine, bu heyecan verici, nabzı atan yolculuk, yer ve zamanın fantastik bir şekilde yanlış anlaşılmasından çok, iki adamın ortak saygı yoluyla bir bağ oluşturmasıyla ilgilidir.
Brown, pek çok görünmeyen yarası olan bir havacıdır; Kendisine bağırdığı müstehcen sözler, kendisine yöneltilen her hakareti sakladığı küçük bir kitaptan çıkıyor. Donanmanın ilk Afro-Amerikan havacılarından biri olan Brown, kariyerinin ilk yıllarında ayrımcı “yoldaşları” tarafından bedensel zarar gördü ve hayatına yönelik birkaç girişimde bulundu. Brown’ın katlandığı şiddeti görmüyoruz. Dillard, böyle alçakta asılı bir meyve için fazla akıllı. Bunun yerine, Majors’ın usta fiziksel performansı, geniş omuzlarındaki ağırlığı ve yüzünü saran gerginliği gizleyen sıkı bir havalı yürüyüş demeti aracılığıyla Brown’ın ruhu üzerindeki yansımalara tanık oluyoruz.
“Adanmışlık”, Hudner’ın bu gururlu pilotu çocuklaştırmadan Brown’ı anlamaya yönelik istikrarlı ilerlemesini anlatıyor. Brown da Hudner’ı yavaş yavaş yörüngesine sokar ve Brown’ın kızı Pamela ve sadık eşi Daisy (Christina Jackson) ile tanıştırılırız. Dillard, Brown’ın baskıları ve ırkçılığı bırakabileceği, tüm çerçevesinin ve yüzünün neşeyle aydınlandığı bu ev hayatını, beyaz donanma havacılarından oluşan bir denizdeki tek Siyah adam olmanın zorlu manzarasıyla yan yana getiriyor. Jackson, Daisy rolünde coşkulu bir hava patlaması sergiliyor ve resme çok ihtiyaç duyulan hafifliği ve zarafeti sunuyor. Ve birçok yönden, Daisy ve Jesse’nin paylaştığı bağ, ayrımcılığın kaldırılması veya savaştan çok daha fazla, resme elle tutulur bir kalp atışı sağlıyor.
Kaynak : https://www.rogerebert.com/reviews/devotion-movie-review-2022