Oktay, hiç oyalanmadan öyle bir vuruyor ki topa... Gergin sinirler yumuşuyor, korkular dağılıyor ve fark beklentileri başlıyor. Sağımdan solumdan yükselen seslere kulak kabartıyorum, hepsinde erken golün getirdiği sevinç ve mutluluk dalgaları esiyor.
Sahadaki Beşiktaş'a bakıyorum, geri vitesi kaldırmış, hep ileri oynuyor. Yan ve geri paslar azalmış, tempo artmış. Rakip alana geçişler çabuklaşmış, hücuma sanki bir ordu ile gidiyor Beşiktaş...
Amokachi bir sağ kenarda bir solda. Sola geldiği anlarda yanına Mutlu'yu da alıp, tam gaz kaleye... Şifo, oynadığı oyundan zevk alıyor, Ertuğrul ayağına oturan her topta kaleye sanki bir füze gönderiyor.
SABRIN SINIRI
Öyleyse, nerede beklenen fark, nerede goller? İlk yarıda kaçanları parmak hesabına döküyorum, bir elimi kaplıyor. Atamazsan atarlar be kardeşim. Bu kuralın değiştiğini hiç gördün mü? Şans da sana uzak durursa, ayıkla pirincin taşını... Erzurum'un golünden sonra Oktay'ın direkte patlayan kafa vuruşuna bakıyorum, ne söyleyebilirim, koca bir talihsizlik...
Ve geçen dakikalar ilk yarıdaki Beşiktaş'ı alıp götürüyor. Amokachi kayboluyor, eli ayağına dolanıyor. Ve oyundan çıkarılırken, belki de ilk kez tepki alıyor. Sevgili Daniel, sabrın da bir sınırı var... Ertuğrul, Şifo, Tayfur, Yasin, Allahaşkına nerelerdesiniz?
Daha dikkatli izlemeye koyuluyorum Beşiktaş'ı, yine eski tas, eski hamam... Meğer, bir atımlık barutu varmış, onu da ilk yarıda kullanıp bizleri kandırmış... Şifo'nun golü mü? Kaçan bunca fırsattan sonra tribünde acı içinde kıvranan binlerce taraftara koca bir son dakika armağanıydı.