Büyük Vatanseverlik Savaşı, Kızıl Bayrak, Vatanseverlik Savaşı ve Kızıl Bayrak Nişanlarının sahibi olan Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın katılımcısı, onuncu sınıftan sonra Omsk Tıp Enstitüsüne girdi. Staj sırasında, morgda öğrencileri cesetlerle çalışırken gördüğünde, enstitüden kaçtı. Ancak bunun arkasında üniversitenin öğretmenleri geldi, dünyada doktorun mesleğinden daha asil ve onurlu bir meslek olmadığını açıkladı. Ve bir doktoru başka bir yerden neredeyse başka bir hastadan kurtarırken hissetmek hissi hiçbir şeyle karşılaştırılamaz. Lyuba sınıfa geri döndü.
1943'te, tıp enstitüsünün 150 mezunları arasında öne çıktı.
“Yılın 4'u Temmuz 1943'i” diye hatırlıyor Lyubov Lukinichna, “trenimiz Kursk kentinin 20 kilometresinde bulunan Otreshkovo istasyonuna geldi. İstasyon endeksi korunmuştu, ancak istasyonun kendisi yoktu, sadece sefil kalıntılar, yanmış binalar, kırılmış lokomotifler ve arabalar kaldı. Bizi kurdular, arama yaptılar. Cephenin baş cerrahı geldi ve şöyle dedi: "On erkek cerraha ihtiyacım var." Ve biz sadece dokuz adamımız vardı, gerisi kadındı. Erkekler için ilk 10'a girdim. Kamyonla, yaralıların doğrudan açık havaya yerleştirildiği ortak çiftlik MTS alanına götürüldük. Korku beni yakalayan birçoğu vardı.
Hızlandırılmış bir hızla çadırları kurduk ve yaralıları onlara taşıdık. Faaliyetime sıradan bir asker rütbesiyle askeri doktor olarak başladım. Tecrübeli bir çalışan kız kardeşi bana bağlandı. Enstitünün bankasından ön cepheye çağırıldığımı öğrendiğinde, dostu dedi: "Tereddüt etme, bana sor, sana söyleyeceğim." İlk ameliyatları gerçekleştirirken bana şöyle işaret etti: "Burada, işte, boynu." Ve çabucak yerleştim.
Hastanede cerrahlar için katı kurallar vardı: ampute bacak - bunun üzerine el at, aksi takdirde bacak fareler tarafından sürüklenecek. Aynı zamanda, farelerin yaralıları ısırmadığından emin olmak için doktorlara reçete edildi.
Yemin ettikten sonra bana tıbbi hizmetten kıdemli teğmen unvanını verdiler. Verilen komutan üniformaları, omuz kemeri, alan çantası ve tabanca. Sovyet uçakları hastanenin bulunduğu yerin üzerinden geçtiğinde neşeli ve neşeliydi. Alman uçakları ağır, motorlarının ağır uçağı karanlık düşünceler önerdi.
Her savaştan sonra yaralıların akışı arttı. Bazıları bize kendi başlarına süründüler, biri kollarında taşındı.
Biz cerrahlar, hem gündüz hem de gece sayıları kaybettik, çalıştık. Geceleri, sahip olduğumuz lamba mermiden bir kabuktu, yedekte ve dizel yakıtla doldurulmuştu.
Burada Kursk yakınında, yaralı bir savaşçı bize geldi, milliyetten kim olduğunu bilmiyorum. Bize yalvarırken baktı ve sordu: “Beni kurtar. Evde bir sürü baranchuk var (çocuklar). ” Karında yara vardı, bağırsak kırıldı. Her şeyi olması gerektiği gibi yaptık ve yaralı adama şöyle dedi: “Yaşayacaksınız”. Bana hangi şükranla baktığını ve gözlerindeki neşe dolu gözyaşlarını bilmelisin. Enstitü öğretmenimin sözlerini tekrar hatırladım: “Tıp mesleğinden asil bir meslek yok”
Kasım ayının başında, 1943 ön hastanemiz No. 1679, Dinyeper kıyılarındaki Darnitsa'da bulunuyordu. Kiev karşısında kıyısında savaşıyorlardı. Bir ekip geldi: “Cerrahlar, orada çok sayıda yaralı olduğu için karşı kıyıya paraşütle attılar.” Birlik sayısına girdim, ancak yüzemem gerçeği dikkate alınmadı. Gecenin ortasında teknede yerimizi aldık.
Dinyeper'daki su, kelimenin tam anlamıyla bir parça parça ve mermiden kaynıyordu. Kürekçimiz küreklere karşı çabucak kıyıya kaymaya çalışıyordu.
Birdenbire teknemiz sıkıca tarafa fırlatıldı ve bir patlama ile yukarı doğru yükselen kocaman bir su kütlesi bizi baştan aşağı örtüldü. Kendimi suyun içinde buldum, tüm gücümle dalga geçtim, kayan bir tahta aldım ve onunla dibe gittim. Sonunu düşündüm. Ama birinin saçımı yakaladığını ve beni yüzeye çektiğini hissediyorum. Askerler beni başka bir tekneye sürükledi. Botlarım nehrin dibine gitti ve artık kıyıya nasıl ulaştığımızı hatırlamıyorum.
Sahilde, kuru bir elbise giymiştim, eski bir yerde botlar vardı. Ve yine, savaşçıların yaşam için savaşmalarına yardımcı olmak için açık gökyüzü altında operasyonlar yapmaya devam ettim.
Kasım 6 işgalciler Kiev'den kovuldu. Hastanemiz mucizevi bir şekilde korunmuş en yüksek parti okulunun bulunduğu bir binada bulunuyordu ve çalışma normale yakın olan şartlarımız vardı.
Bir zamanlar, kavgalar arasında bir mola sırasında, ciddi yaralı Kızıl Ordu adamlarının kurtuluşu için, Kızıl Yıldız Emri verildi. Ödüller ön merkezdeki generaller tarafından verildi.
1944'te, 1-th Ukrayna Cephesi'nin komutanı Vatutin'in cenazesine katıldık. Birçok yaradan öldü. Kırık Kiev Khreshchatyk kalıntıları ile bir topçu vagonuna bindi ve tüm askeri onurlarla defnedildi.
Kısa süre sonra hastanemizi Polonya'ya yeniden yerleştirme emri alındı. Lviv yolunda, kademe Alman uçakları tarafından tekrar bombalandı. Bombalardan kim, nereye gidebildiğini sakladık.
Lviv'den farklı evlere yerleştirildiğimiz Polonya'nın Legnica kentine ulaştık. Yakında Sovyet savaş esirleri için yeni kurtarılmış kamptaki tüm doktorlara gitme ve bu kamptan güçsüzleştirilmiş, neredeyse ölmek üzere olan esirlere yardım etme emri geldi. Kollarımda bir adam taşıdım. Ağırlık olarak, bir tavuk gibiydi. Her zaman, inleme ve tekrarlama: "Ah, nasıl yemek istiyorum."
Onu beslemesine yardım ettik. Bu mahkum, Ufa Tıp Enstitüsünde profesör oldu. Biraz daha güçlendikten sonra bize teşekkür etti: “Aferin, doğru olanı yaptın, beni bir kerede beslemedin, hayatta kalamazdım.”
Savaşın son yılında, tıbbi ekipler hastanemizde çalışmaya başladı, yani, yaralıların bize getirilmesini beklemiyorduk, ancak savaşçılara ilk yardım sağlayarak cepheye gittiler ve ciddi şekilde yaralandılar.
Bir gün, Studebaker'ımız Alman yolunda hızla koştu. Aniden bir Alman uçağı gördük. Uçağın bir arabadan sonra kovalamayacağını düşünerek, sürücü en yüksek hızı geliştirdi. Ve sıralardan birinde o kadar sarsılmıştık ki vücuttan düştük. Orası yağışlı havadı ve sıvı çamurun içine düştük. Sovyet birlikleri tarafından kurtarılan bir Alman köyünde uyandım. Kırık bir bacağım vardı. Köyün sakinleri olan Almanlar bize abartılı kibarlık gösterdi. Bir araba geldi ve beni Zafer Bayramı ile tanıştığım hastaneye geri götürdüler.
Ön tarafta ne gördüğümüzü söylemek mümkündür, ancak önden neler geçtiğimizi, hareket ettiğimizi ve hissettiğimizi iletmek imkansızdır. Sana söyledim savaşı hatırladım, şimdi bütün gece uyumayacağım.
Önden dönerek, 32'te Chelyabinsk'deki sağlık sisteminde bir yıl boyunca çalıştı ve 20 yıllarında şehir gazileri konseyinin sağlık komisyonuna başkanlık etti.
Katerina, 45 yıllarında bir kahraman oldu.
Sovyetler Birliği'nin kahramanı Ekaterina Illarionovna Mihaylova (Demina) en küçük ayrıntıya kadar Leningrad’da trene bindiğinde ilk geldiği bombalamanın ayrıntılarını hatırlıyor. Böylece, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk dakikalarında, genç onuncu sınıf öğrencisi, 1418 günleri ve geceleri boyunca uzanan kahramanca yoluna başladı. En karmaşık savaş operasyonlarında yer aldı, cesaret ve cesaretinden dolayı defalarca ödüllendirildi, hatta Sovyetler Birliği Kahramanını Altın Yıldız'a sundu. Ancak bu yüksek rütbe 45’te savaştan yalnızca 1990 yıl sonra aldı. Arşivdeki askerleri, adaleti ön plana çıkaran önünde gözenekli bir bakış açısı buldular.
9'ten mezun olduktan sonra, Katya, Haziran gecesi, 22, Leningrad'dan Brest'te görev yapan askeri bir erkek kardeşi olan Leningrad tatilleri için 1941'e gitti.
Birden araba vahşice sallandı, ardından üçte biri patlama oldu. Tren aniden durdu, yolcular hızla koşup pencerelerden atlamaya başladılar.
Catherine son arabanın merdivenlerinden kaçtığında, önünde bir lokomotif yandı, siyah haçlı uçaklar gökyüzünde yuvarlandı. Çalılıklara kaçan insanlar öldü, yaralandı düştü. Ve sonra tıp eğitimi onun için işe yaradı - tıp fakültesinden “mükemmel derecede iyi” mezun oldu.
Kız kurbanlara yardım etmek için koştu. Sonra diğer yolcularla birlikte bolşoya çarptım, ama yine de düşman uçağı uçtu, bombalandı ve ateş etti, ormanda saklanmak zorunda kaldı.
Arabayı Smolensk'e götürdüğü için şanslılardı. Garip bir şehirde, askeri kayıt ve kayıt ofisine gitti: “Komsomol üyesiyim, tıbbi derslerden mezun oldum, beni ön tarafa gönder,” dedi. O sırada 16 yaşındaydı. O alınmadı. Katya binayı gözlerinde yaşlarla terk etti. Dinyeper'ın kıyısında, askerlerin bir şeyi boşalttığı ortaya çıktı. Kız komutanı gördü: “Beni ünitene götür, yaraları sardırabilir, çekim yapabilir, ateş edebilirim” dedi Katya. Memur evrakları kontrol etti, merkeze götürdü. Böylece Ekaterina Mihaylova, taslak çağına ulaşmasa da Kızıl Ordu'nun savaşçısı oldu. Şimdi bandaj, koşum takımı, ilaçlarla dolu hijyenik bir torbaya girmedi.
Kavgaların bir kısmı Smolensk'ten geri çekildi. Yelnya'nın etrafı sarıldılar, kendi yollarıyla savaştılar. Mihailova her zaman ön saflarda yer aldı: bağladı, yaralıları bombanın dışına çıkardı ve gerekirse makineli tüfekle ateş etti.
Bandajlar bittiğinde, savaşçıların alt gömleklerini yırtıyor, bandajlıyordu. Gzhatskiy’de, Catherine yaralandı - bacağı üç yerden kıymıklar tarafından parçalandı. Bir sonraki bölümden bir sağlık görevlisi bir tahtayı bacağına bağladı, hastanede ameliyat oldu, Moskova'ya ve oradan Sverdlovsk'a gönderdi. İltihap başladı, doktorlar bacağını kesmeyi amaçladı, Mihailova vermedi.
Kemikler birlikte büyüdü, ama bacak bükülmedi. Bunu geliştirmek için, Bakü'ye, tedavi gördüğü rehabilitasyon hastanesine genç bir hemşire gönderdiler.
- O zaman sadece bir arzum vardı - cepheye gitmek, Anavatanı savunmak. Bütün akranlarımın böyle bir vatansever coşkusu vardı.
Tedavi sırasında Katerina, Yaralıları Stalingrad'dan Volga boyunca Hazar Denizi'nden Krasnovodsk'a ulaştırmak için Kızıl Moskova ambulans gemisi için Bakü'de bir ekip kurulduğunu öğrendi. Mikhailova bir rapor yazdı, hastaneden erken taburcu olduktan sonra denizci oldu.
Ekaterina Illarionovna, “Güçlü bir dalga vardı” dedi, birçok asker yalnızca acıdan değil, aynı zamanda yuvarlanmadan da acı çekti. Yanmış bir tanker için özellikle zordu: savurma, bağırarak, bandajları kırmaya çalışmak. Ona nasıl güvence verebildi ve burada diğerleri içmek, daha fazla rahat etmek için içki istediler. Birden düşman uçakları uçtu, bombalamaya başladılar. Şükürler olsun, savaşçılarımız ortaya çıktı, uzaklaştı, güvenle Krasnovodsk'a ulaştık. Geminin bütün sağlık personeli tam anlamıyla yorgunluktan düştü.
1943'in baharında, Kafkasya'da başarılı bir saldırı olan Stalingrad Savaşı'nın sona ermesinden sonra yaralıların akışı azaldı. O zamanlar baş subay olan Katerina, Bakü'deki gönüllülerden bir tabur denizciliğin oluştuğunu öğrendi.
Tabur, Taman Yarımadası'nın kurtuluşu sırasında bir vaftiz ateşi aldı. Mihailova saldırganların ön saflarında yer aldı. Tıbbi poşetlere ek olarak, ceplerinde el bombalarında asla silahla ayrılmadı. Bombardımanın altında, erkekleri kendisinden daha ağır olan 2-3'in içine çekti. Ona acıyan denizciler tekerlekleri pelerin üzerine takmayı başardılar, böylece daha kolaydı. Saldırılardan birinde, ölü makineli tüfekçiyi değiştirerek, denizcileri rakımı fırtınaya soktu.
Temryuk çekerken özellikle güçlü savaş başladı. Tabur geceleri denizden düşman topraklarına indi. Saldırı güçlüydü, ancak Naziler çok kuvvetlendirilmiş bir sınır işgal etti: Sağlam hap kutuları ve bunkerler, kablo bariyerleri. Denizciler ileri koştu. Mihailova yaralıları bağladı, onları dışarı çıkardı ve bombardımandan çıkardı, dikenli telden çıkardı ve ölümcül bir tehlike altındaydı. Temryuk'ü yakalamak için cesaret Madalyası aldı.
“Ekim 1943'ün sonunda,” Mikhailova hikayesine devam etti, “Azak'ın bir parçası olan deniz piyadeleri taburumuz filotilla, geceleri, fırtınalı havalarda, Kerç limanına indi. Kıyıya teknelerle yaklaştığımızda, güçlü bir dalga vardı, suya atladılar, bazıları bir kafa ile boğulmuştu. Sahile yaklaştıklarında suyun altında dikenli teller belirdi. Naziler ateş açtı. Tam bir cehennemdi. Çok fazla yaralıyı kaldırdım, dikenli telden öldürdüm, teknelerin mürettebatı tarafından toplandılar. Savaş düzensizdi, büyük kayıplar verdik. Üç gün ana kuvvetler ininceye kadar köprü başını tuttu. Taburdaki 1200 kişiden sadece 69'u hayatta kaldı.
Kerç'in yakalanması için, hemşire Ekaterina Mikhailova Kızıl Bayrak Nişanı ile ödüllendirildi.
Yenileme ve dinlenmeden sonra, Kırım'da çatışmalar oldu, tabur Mariupol'u kurtardı, sonra da Tuna Filosuna transfer edildi. Belgorod-Dniester şehrine yapılan saldırı için hazırlıklar başladı. Amiral gemisi istihbarat yürütmek için bir denizci müfrezesi atandı, Catherine de onlarla birlikte gitti. Geceleri teknelerde kılık değiştirerek Dinyester'i geçtik. Kıyı çok dik, taşlıydı, denizciler bir tepenin üzerinde durdu ve bir uçurumun üstesinden geldi.
Savaş sırasında baş askeri subay, içinde Romen 16 ve Alman 2 olan sığınağın personelini ele geçirdi. Ama kendisi yaralandı. Bu dövüş için 22 Ağustos 1944, Ekaterina, Sovyetler Birliği Kahramanı unvanına sunuldu, ancak Kızıl Bayrak'ın ikinci sırasını aldı.