herşeyin başladığı noktaya dönmek
yok böyle olmayacak, son dönemde okuduğum kitapların hiçbirini sevemedim, bu kadar da üst üste olmaz ki! en son okudugum murakami'den sonra heyecanla beklediğim masumiyet müzesi tam bir hayalkırıklığı oldu. sadık bir orhan pamuk okuru olarak o kitaba ikna olmadım, kandırılmış hissettim. o zaten bi travma oldu, ondan sonra polisiye/gerilim bir şey okuyayım dedim, konu çok iyiydi ama doğan kitap'ın özensiz çevirisi ve yazım yanlışları yüzünden kör topal ilerledi. e bir başka sevdigim yazar sezgin kaymaz'ın yeni kitabı (ateş canına yapışsın) derdime derman olur dedim ama ı-ıh, onu da sevmedim, yer yer yaptığı tekrarlar içimi baydı. şimdi uçurtma avcısı'nı okuyorum, fena degil sanki..
böyle "talihsiz serüvenler dizisi" gibi üstüste hayalkırıklıkları yaşayınca bu bir işaret olabilir mi diye düşündüm bu sabah, belki de yeni çıkan şeyleri bi kenara bırakmak lazım. nicedir kitaplığın üst rafında gözüme takılıp duran don kişot'un laneti belki bu... "yıllardır abuk subuk bi sürü şeyi okumakla vakit kaybettiğin yeter" diyor belki de, bilemedim. uçurtma avcısı bitsin de don kişot'u deneyeyim ben bir de.
zaman: 10/13/2008