Türkler değil Ermeniler soykırım yaptı
Azerbaycan Ulusal Bilimler Akademisi Felsefe Enstitüsü
(Hocalı soykırımı bağlamında Türklere karşı 100 yıllık soykırımların analizi, Türk soykırımlarının tarihi ve siyasi nedenleri)
Hocalı soykırımı, 1988’de başlayan Ermenistan-Azerbaycan savaşı tarihindeki en korkunç, trajik olaylardan biriydi. Hocalı trajedisi, 20. yüzyılın en korkunç ve acımasız trajedileri olan Hiroşima trajedisine eşittir.
Hocalı soykırımı ile ilgili resmi bilgiler Azerbaycan medyasında ve internette şu şekilde yayınlandı: 25-26 Şubat 1992 gecesi, Hankendi’de bulunan eski SSCB’nin 366. motorlu piyade alayının yardımıyla Ermeni silahlı kuvvetleri saldırıya geçti. . Şehir, 26 Şubat sabah saat 5’e kadar Ermeni işgalciler tarafından işgal edildi.
Şehirde kalan yaklaşık 2.500 kişi Ermeni silahlı grupları ve motorlu piyade alayının askerleri tarafından gözaltına alındı. Bu katliam sonucunda 613 kişi öldü: çocuklar – 63 kişi; kadın – 106 kişi; yaşlılar – 70 kişi; 8 aile tamamen yok edildi; 25 çocuk her iki ebeveynini de kaybetti; 130 çocuk ebeveynlerinden birini kaybetti; Aşağıdakiler dahil 487 kişi yaralandı: çocuklar – 76; 1275 kişi esir alındı: 150 kişi kayıp. Bu suçta 56 kişi özel zulüm ve zulümle öldürüldü. Canlı diri yakıldılar, kafaları kesildi, yüzleri derileri yüzüldü, bebeklerin gözleri çıkarıldı, hamile kadınların karınları süngü ile yırtıldı. Ermeniler cesetlere hakaret bile ettiler …
Hocalı’da Türklere yönelik bu katliamlar – Hocalı trajedisi – aslında “Türk soykırımı” dediğimiz XIX-XX yüzyıllarda İran-Anadolu-Azerbaycan coğrafyasının her yerinde gerçekleştirilmiştir. Nitekim Türk coğrafyasında Türk devletlerinde “denizden denize Büyük Ermenistan” inşa etmek isteyen Ermeniler tarafından Türk soykırımları yapılmıştır ve Hocalı soykırımı bunlardan sadece biridir.
Ermeniler, iki fikir kullanarak Türk topraklarını işgal etme ve daha büyük bir Ermenistan inşa etme planlarını hayata geçirdiler.
- Hıristiyan kimliği
İlk olarak 12 Eylül 1919’da Amerika Birleşik Devletleri’nde yayınlanan Ermenistan’ın “Ermenistan’ın Amerika’ya Çağrısı” başlıklı feryadını düşünün. İngilizce, Ermenice, Fransızca ve İbranice yazılmış bu belgede şunları okuyoruz: Ermenistan, Ermenistan’ı kurtarmak için son mazeretini Hıristiyan Amerika’ya gönderir… Ermeni halkı yok edilirse, Hıristiyan Kilisesi sonsuza kadar utanacaktır. Bunu derhal kilise cemaati örgütünüzün dikkatine sunmanız ve her erkek ve her kadından devlet başkanlarına ve senatörlerine Ermenistan’ı kurtarmak için gerekli önlemleri almalarını isteyen bir telgraf göndermelerini istemeniz gerekmez mi? Ermenistan ölüyor. Amerika söz hakkına sahip olmalı “
Bu sinsi tarihi belgenin yazılmasının üzerinden neredeyse 100 yıl geçmesine rağmen, hala modern ve dün yazılmış gibi görünüyor. Fransız tarihçi Pierre Loti şöyle yazıyor: “Ermeniler, Hıristiyan kimliğinden tam anlamıyla yararlandılar ve herkesi aldattılar.”
- Hint-Avrupa-Aryan ırksal kimliği
Paris Barış Konferansı hazırlıklarının arifesinde İttihat ve Terakki Hükümeti, Osmanlı İmparatorluğu’ndaki Ermenilerin ihanetlerini, Türklere yönelik yağma ve cinayetleri yansıtan Beyaz Kitap adlı bir kitap yayınladı. Bu kitaba cevaben Ermeni Grigor Çalguşyan, Taşnaklar tarafından çok değer verilen “Kırmızı Kitap” ı yazdı. Kitap, Türk ırkının aşağı olduğunu, Hint-Avrupa kökenli olmadıklarını, Moğollarla akraba olduklarını ve bu nedenle düşük kültürlü bir ulusun haklı olduğunu savunuyor. “Ermeniler en yaşlı insanlar, en barışçıllar, en yüksek ırklardan birinin temsilcileridir. Doğu Avrupa’nın büyük şehri Konstantinopolis’e gelen Ermeniler 1453’ten beri acı çekiyor. Türk kafesi bir vahşidir ”,“ Bir Hıristiyan cemaatinin Müslüman boyunduruğunun boyunduruğu altında olması çok tehlikelidir ”,“ Türk neden ilerlemeye bu kadar heveslidir? ”,“ Türkler en iyi insan ırkıdır – Hint -Ermeniler gibi Avrupalılar veya Aryanlar bir silah değil. Türk ırklarının ikinci en iyisi değil – Yahudiler ve Araplar gibi Semitik ırktan değil. Moğol ırkının bir kolundan gelir ve bu nedenle kafa karıştırıcı düşünme ve en önemlisi yüksek ahlaki değerlerden yoksun olmasıyla bilinir. Türk düşünce düzeyindeki düşüş, dinin en alt düzeyine tapınma, onu bugün en düşük düzeye indirmiştir. Ahlaksız bir varlık olan Müslüman, kişiliği ve iradesi yönünden zayıflığı ile dikkat çeker.
Rusya’nın Kafkasya’yı işgalini, Birinci Dünya Savaşı sırasında Müttefiklerin Osmanlı Devleti’ni bölmek için Osmanlılara karşı savaşını ve SSCB’nin kurulma sürecini kullanarak Anadolu’nun çeşitli yerlerinde Ermeniler ve Azerbaycan kurmak için katliamlar yaptılar. Ermeni devletinin etnik temizlik ve soykırım yoluyla kurulması planlanan bölgeler aşağıdaki gibidir.
1. Güney Kafkasya Ermeni devleti – Ermenistan
2. Doğu Anadolu Ermeni devleti
3. Adana-Çukhurova – Kilikya’da kurulan Ermeni devleti
4. Urumiye’deki kısıtlama hareketi tarafından kurulan Küçük Ermenistan devleti
5. Şaumyan – Bakü Ermeni devleti önderliğinde Bakü’de kurulan Merkezi Hazar hükümeti
1919’da Taşnaktsutyun partisi lideri Hovhannes Kaçaznuni liderliğinde Ermeniler, “daha büyük Ermenistan” fikrini hayata geçirmek için Paris Barış Konferansı’na bir muhtıra sundular. Muhtıra, Karadeniz’den Akdeniz’e, Karabağ dağlarından Arap çöllerine kadar topraklarda bir Ermeni devletinin kurulmasını talep etti. Bu Memorandumda:
- Genişletilmiş sınırlarla Güney Kafkasya Cumhuriyeti
2. Türkiye’nin yedi ili
3. Kilikya’da dört iğneli alanlar Ermeni toprakları olarak sunuldu.
Ermeni yazar SQPirumyan “Dashnaki za rubejom” adlı kitabında şöyle yazıyor: “Karadeniz’den Akdeniz’e, Karabağ dağlarından Arap çöllerine kadar topraklarda , milyonlarca Türk ve diğer Ermeni olmayanlar arasında tek bir Ermeni yoksa , başka saçma bir fikir olabilir mi? “” Birinci Dünya Savaşı sırasında Müttefikler Osmanlıları bölme politikası izlediler. İngiltere, Fransa ve Rusya, Osmanlı İmparatorluğu’nu bölmek için gizli bir anlaşma yaptı. Bu ülkelerin dışişleri bakanları Sykes-Pico-Sazonov, Ortadoğu coğrafyasını ikiye böldü. Fransa, İngiliz Osmanlı İmparatorluğu’nun Güney Anadolu, Kayseri, Ortadoğu (Arap toprakları), İstanbul, Muş ve Trabzon arasındaki tüm toprakları, İtalya Antalya, Konya ve Ege kıyılarını alacaktı. Savaşın sonuna doğru İtalya’nın sahip olduğu bu topraklar Yunanistan’a vaat edildi. Bundan ilham alan Yunanistan, 15 Mayıs 1919’da İzmir’i işgal etti. İngilizler, Ortadoğu, Suudi Arabistan, Suriye ve Irak’ı işgal etmek için Osmanlılara isyan etti.
Adana-Kozan-Çukhurova’da kurulan Kilikya Ermeni devleti
1918 yılında İngiliz Dışişleri Bakanlığı’nın planına göre Türkiye ile Arabistan arasında Fransız ve İngiliz işgali altındaki Adana-Çukhurova ve Kuzey Suriye’de bir ileri karakol Ermeni devleti kurulması planlandı. Bu plana göre bölgeye Amerika, Mısır, Suriye ve Fransa’dan Ermeniler hızla yerleştirildi. Kısa süre sonra bölgeye yaklaşık 100.000 Ermeni yerleşti. Ancak Ermeni sayısının az olması nedeniyle burada devlet kurmak için yerli Türklere karşı soykırım ve etnik temizlik yapmaya başladılar. Fransız askeri üniforması giymiş 10.000 Ermeni askeri Fransız adıyla Türklere karşı soykırıma başladı. Bu soykırımda Çukhurova ve Adana’da kurulan “Kamavor” ve “Ermeni İntikam Alayı” da Ermeni askerlerine yardım etmiştir.
Türkiye-Ermenistan Doğu Anadolu’da kuruldu
1807-1917 yılları arasında beş Rus-Türk savaşına sahne olan Kars, üç kez Rusya tarafından işgal edildi (1828, 1877, 1915). Rusya’da Şubat ve Ekim 1917’deki devrimler Birinci Dünya Savaşı’nın sonucunu değiştirdi. 3 Mart 1918’de Rusya, Brest-Litovsk Antlaşması ile savaştan çekildi. Brest-Litovsk anlaşmasına göre Rusya, işgal altındaki Doğu Anadolu vilayetlerini terk edip Türkiye’ye iade edecekti. Rus orduları Doğu Anadolu’dan ayrılınca geri dönerek tüm silahlarını Türkiye’ye karşı savaşan Ermenilere teslim ettiler. Bu silahlarla Ermeniler, Doğu Anadolu ve Güney Kafkasya’da Türklere karşı bir soykırıma başladı. Rusya’da Bolşeviklerin iktidara gelmesine ve Rus birliklerinin Brest-Litovsk Antlaşması uyarınca Doğu Anadolu’dan ayrılmalarına rağmen, Lenin ve Milli İşlerden Sorumlu Komisyon Üyesi I. Stalin, Doğu Anadolu’yu Ermenileştirme politikasını sürdürdü. Doğu Anadolu’da etnik demografik statükoyu Ermeniler lehine değiştirme (Ermenilerin yeniden yerleştirilmesi ve yerel Türklerin soykırımı) ve Doğu Anadolu’yu Rus Bolşevik İmparatorluğu (Ermenistan) ile birleştirmek için bir referandum politikası izlediler. Bu amaçla, yerel Türkleri soykırım yaparak ve 1915’te tehcir edilen Ermenileri yerli Türklerin yerine yerleştirerek Doğu Anadolu’da bir Ermeni devleti kurmaya çalıştılar. Rus ordusu geri çekilse de Ermeni ordusu geri çekilmedi ve Türk ordusu 12 Şubat 1918’de Erzincan ve Erzurum’u Ermeni işgalinden kurtardı. 5 Nisan’da Kars’ın girişi olan Sarıkamış Ermenilerden temizlendi ve 25 Nisan’da, Kars, Ardahan ve Batum Ermenilerden temizlendi ve Osmanlılara katıldı. 11 Mayıs 1918’de Batum Konferansı yapıldı. Batum Antlaşması’nda Ahiska, Akhirkalak ve Gümrü Osmanlılar tarafından talep edildi. 4 Haziran Batum Antlaşması ile Erivan bölgesi Ermenilere taviz verilmiş, böylece Güney Kafkasya’da Azerbaycan, Ermenistan, Gürcistan ve Dağıstan arasında barış ilan edilmiştir.
O dönemde Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere, Osmanlı İmparatorluğu’nun “Wilson İlkeleri” temelinde bölünmesini ve Osmanlı topraklarında bazı büyük güçlerin himayesinde “bağımsız bir Ermenistan yaratma” planını desteklediler. Osmanlı İmparatorluğu’nda Talat Paşa hükümeti Wilson İlkelerini reddederek istifa etti (8 Ekim 1918). Halefi Ahmed İzzet Paşa hükümeti, Osmanlı İmparatorluğu’nun I.Dünya Savaşı’ndaki yenilgisini fiilen kabul etti. 30 Ekim 1918’de Osmanlı İmparatorluğu ile Müttefikler arasında Mondros Antlaşması imzalandı. Bu anlaşmaya göre Osmanlı devleti yenilgiyi imzaladı ve bir kısmı Ermenilere, bir kısmı Rumlara verilen Türk topraklarının bölünmesi için şartlar yarattı. Bu anlaşmaya göre Osmanlı toprakları müttefiklerin eline geçti. Anlaşmaya göre, Kazım Karabağ Paşa’nın kuzeybatı İran’daki birlikleri (Güney Azerbaycan’ın Urmiye bölgesinde Ermeniler tarafından kurulan küçük Ermeni devletini yıktı, Osmanlı ordusu Urmiye bölgesindeki yerel nüfusu Ermeni çetelerinden koruyordu) ve Güney Kafkasya (Kafkasya’da Azerbaycan Ulusal Konseyi Seym) Resulzade ile Osmanlı Hükümeti arasındaki anlaşmaya göre Azerbaycan’a gelen Nuru Paşa liderliğindeki Kafkas İslam Ordusu, Türklere soykırım yapan ve Bakü’nü kurtaran Ermeni haydutları yok etti. Osmanlı ordusu Birinci Dünya Savaşı’nın sınırlarına çekilmek zorunda kaldı. Mondros Antlaşması’nı imzalayanlar, Rusya ile Osmanlı İmparatorluğu arasındaki Brest-Litovsk Antlaşması’nı tanımadıklarını belirttiler. Brest-Litovsk Antlaşması’na göre Rusya, Doğu Anadolu’dan çekilerek bölgeyi Osmanlılara iade edecekti. Ancak Mondros Antlaşması ile Doğu Anadolu yeniden Osmanlı kontrolünden kurtarıldı ve İngilizler tarafından ele geçirildi. İngilizler Batum, Ahıska ve Ardahan Gürcüler ile Kars Ermenilerini askeri olarak işgal etti. Bu dönemde 1918’de Kars’ta “Kars Milli Meclisi Merkez Genel Kurulu” adıyla bir yerel yönetim kuruldu. 1 Aralık 1918’de Ulusal Konsey, “Güney-Batı Kafkasya (Kars) Cumhuriyeti” ni kurdu. Güney Batı Kafkasya Cumhuriyeti toprakları, Erivan eyaletinin Kars ve Batum vilayetleri, Ahıska, Akhirkalak, Şarur, Nahçıvan, Surmalı, güneydoğu bölgelerini kapsıyordu. Güneybatı Kafkasya Cumhuriyeti Parlamento Başkanı Esad bey Hacıyev, Bakanlar Kurulu Başkanı İbrahim bey Cahangirov, Savunma Bakanı Hasan bey Cihangirov İçişleri Bakanı Rza Bey, Dışişleri Bakanı Fahrettin Bey, Maliye Bakanı Mammad Bey Sultanov ve Milli Eğitim Bakanı Andrianov atandı. Güneybatı Kafkasya Cumhuriyeti’nde Ermeni çetelerini Doğu Anadolu’dan temizleyecek 15.000 kişilik bir ordu kuruldu. Türk askeri komutanlığı ve Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti, Azerbaycan’ın ikinci cumhuriyeti olan Güney Kafkasya Cumhuriyeti’ni destekledi, ancak Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere, Güney Batı Kafkasya (Kars) yerine Doğu Anadolu Ermeni devleti kurmaya çalıştı. Wilson Antlaşması. Bu amaçla 12 Nisan 1919’da Güney-Batı Kafkasya Cumhuriyeti parlamentosu İngiliz ordusu tarafından kuşatıldı ve 30 milletvekili ve hükümet üyesi tutuklanarak Batum’a ve oradan da Malta’ya sürüldü. Kars Cumhuriyeti’nin dağılmasının ardından Ermeni Osipyalıların komutasındaki Ermeni askeri birlikleri Kars’a girdi. İngilizler, güçlü bir Taşnak milliyetçisi Korganov’u Kars ilinin valisi olarak atadı. Kars bölgesi İngilizler tarafından Ermenilere teslim edildi ve Ermeniler yerel halka karşı soykırıma başladı. Sarıkamış trajedisinin ardından Rusların esir aldığı 1.800 Türk askeri Ermenilerin eline geçti. Bu askerler bir gecede öldürüldü. Ermeniler Kars, Gümrü, Kağızman, Ardahan, Akhirkalak ve Erivan bölgelerinde soykırıma başladı. Şorayel-Ağbaba bölgesinin nüfusu (şimdiki Amasya), Zarshad, Çıldır ilçesi nüfusu, Erivan ili genelindeki 30’dan fazla köyün nüfusu, Kars Subatan, Shishtepe, Düzkend, Malazbert, Alaca, Takkli, Hajikhalil, Kalakoyu , Kulveren, Ilanli Arpaçay’daki tüm köylerin nüfusu katledildi ve öldürüldü. Aynı katliam Akhirkelek, Iğdır ve Ağrı bölgelerinde de devam etti. Böylece 1878’den itibaren Rus işgali altında açlık ve yoksulluk içinde yaşayan Doğu Anadolu-Kars yöresinin yerel Türk-Müslüman nüfusu Ermeniler tarafından katledildi. Azerbaycanlı bilgin Oktay Hacımusali, Hocalı 1992 adlı kitabında Doğu Anadolu’daki dört milyon Türk’ün etnik temizlik politikasının kurbanı olduğunu yazıyor. 15. Ordu Komutanı Kazım Karabağ Paşa’nın 21 Mart 1920 tarihli Ermenistan Cumhuriyeti Askeri Komutanlığına yazdığı mektupta, Ermenilerin Erivan vilayetinde ve Kars’ta Türklere karşı işledikleri soykırıma İngiliz Misyonu temsilcisi tarafından da tanık olduğu belirtiliyor. Erzurum Ravlinson ve Amerikan General Harbort. 23 Nisan 1920’de Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin açılması ve Ankara’da Milli Hükümet’in kurulması bir dönüm noktasıydı. Ermeniler Türkiye’de devlet kurma planlarından mahrum bırakıldı. Atatürk’ün önderliğinde Türkiye’nin bağımsızlık mücadelesi sonucunda Doğu Anadolu’da bir Ermeni devleti kurma planı başarısız oldu. Taşnaktsutyun Partisi liderlerinden Hovhannes Kaçaznuni, Taşnaktsutyun Partisi’nin XI. Kongresi’nde şunları söyledi: “Türkiye Ermenistan diye adlandırılmıyor. Bu konu Lozan’da gömülüdür. ” Ancak Ermeniler bu politikadan vazgeçmediler. Doğu Anadolu’da bir Ermeni devleti kurmak için 4T planı yaptılar ve 1950’lerde “Ermeni soykırımı” iddiasıyla Türk devletine baskı yapmaya başladılar. Ermeniler Türkiye’de devlet kurma planlarından mahrum bırakıldı. Türkiye’nin Atatürk önderliğindeki bağımsızlık mücadelesi sonucunda Doğu Anadolu’da bir Ermeni devleti kurma planı başarısız oldu. Taşnaktsutyun Partisi’nin liderlerinden Hovhannes Kaçaznuni, Taşnaktsutyun Partisi’nin XI. Kongresi’nde şunları söyledi: “Türkiye’ye Ermenistan denmiyor. Bu konu Lozan’da gömülüdür. ” Ancak Ermeniler bu politikadan vazgeçmediler. Doğu Anadolu’da bir Ermeni devleti kurmak için 4T planı yaptılar ve 1950’lerde “Ermeni soykırımı” iddiasıyla Türk devletine baskı yapmaya başladılar. Ermeniler Türkiye’de devlet kurma planlarından mahrum bırakıldı. Türkiye’nin Atatürk önderliğindeki bağımsızlık mücadelesi sonucunda Doğu Anadolu’da bir Ermeni devleti kurma planı başarısız oldu. Taşnaktsutyun Partisi’nin liderlerinden Hovhannes Kaçaznuni, Taşnaktsutyun Partisi’nin XI. Kongresi’nde şunları söyledi: “Türkiye Ermenistan diye adlandırılmıyor. Bu konu Lozan’da gömülüdür. ” Ancak Ermeniler bu politikadan vazgeçmediler. Doğu Anadolu’da bir Ermeni devleti kurmak için 4T planı yaptılar ve 1950’lerde “Ermeni soykırımı” iddiasıyla Türk devletine baskı yapmaya başladılar. Taşnaktsutyun Partisi’nin liderlerinden Hovhannes Kaçaznuni, Taşnaktsutyun Partisi’nin XI. Kongresi’nde şunları söyledi: “Türkiye’ye Ermenistan denmiyor. Bu konu Lozan’da gömülüdür. ” Ancak Ermeniler bu politikadan vazgeçmediler. Doğu Anadolu’da bir Ermeni devleti kurmak için 4T planı yaptılar ve 1950’lerde “Ermeni soykırımı” iddiasıyla Türk devletine baskı yapmaya başladılar. Taşnaktsutyun Partisi’nin liderlerinden Hovhannes Kaçaznuni, Taşnaktsutyun Partisi’nin XI. Kongresi’nde şunları söyledi: “Türkiye’ye Ermenistan denmiyor. Bu konu Lozan’da gömülüdür. ” Ancak Ermeniler bu politikadan vazgeçmediler. Doğu Anadolu’da bir Ermeni devleti kurmak için 4T planı yaptılar ve 1950’lerde “Ermeni soykırımı” iddiasıyla Türk devletine baskı yapmaya başladılar.
Ermeni soykırımı iddiası veya sözde “Ermeni soykırımı”, Anadolu’da yaşayan Ermenilerin Birinci Dünya Savaşı arifesinde sistematik olarak imha edildiği iddiasıdır. Rusya’nın başını çektiği Ermeni milliyetçiliği, Doğu Anadolu ve Kilikya’nın güney bölgelerinde yaşayan Ermeniler arasındaki ayrılıkçı eğilimleri yoğunlaştırırken, silahlı Ermeni ayaklanmaları artmaya başladı. İlk ayaklanma 1890’da Erzurum’da gerçekleşti, ardından Van, Sason ve Adana isyanları geldi. Bu olaydan sonra 1905’te padişaha suikast girişiminde bulunuldu ancak başarısız oldu. Birinci Dünya Savaşı arifesinde Ruslara katılan Ermenilerin Türklere karşı ayaklanmaları ve savaşları neticesinde Osmanlı İmparatorluğu 27 Mayıs 1915’te “Göç” kararını yayınladı. Bu karardan önce, bugün Ermeniler tarafından soykırım günü olarak kabul edilen 24 Nisan’da 2.345 Ermeni lider tutuklandı. Birçoğu köylere saldıran ve silahsız insanları öldüren suçlulardı. “Ermeni soykırımı” iddiaları, “soykırım” teriminin resmi olarak uluslararası yasal statüye kavuşmasından sadece iki yıl sonra 1950’lerde gündeme geldi. Kilisenin iddiaları, Ermeni lobisinin desteğiyle Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa’da büyük bir kampanya haline geldi. Böylece 1950’lerde kampanyayı başlatan ve 1965’te ilk resmi kararı alan Ermeniler, Latin Amerika, Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa Birliği’nde “Ermeni soykırımı” iddialarını yaygınlaştırmayı başardılar. Soykırım iddialarının yayıldığı alan ağırlıklı olarak Avrupa ve Amerika ülkeleri. Avrupa’daki karar alıcıların çoğu, Türkiye’nin kapıştığı Avrupa Birliği üyesidir. Türkiye’nin “stratejik müttefiki” Amerika Birleşik Devletleri’nde “soykırımı” tanıyan devlet sayısı 30’a ulaştı. “Soykırım” ile ilgili iki konu her zaman ABD Kongresi’nin gündemindedir. ABD başkanları her yıl 24 Nisan’da “soykırım” kelimesini tekrarlıyor. Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa’nın dışında “soykırımı” tanıyan sadece iki ülke var: Rusya ve Lübnan. “Ermeni soykırımını” tanıyan uluslararası örgüt Avrupa Parlamentosu’dur. Bu örgüt 1987’de “Ermeni soykırımı” nı tanımaya karar verdi ve bu kararı 2005 yılında Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne üyelik başvurusu öncesinde yeniledi. Kararda, Türkiye’nin 1915 olaylarını “soykırım” olarak tanımasının, Avrupa Birliği üyeliğinin temel şartlarından biri olduğu belirtiliyor. Ermeni Devrimci Federasyonu’nun Taşnaktsutyun liderlerinden Hrant Markaryan, şunu kabul ediyor: “Soykırım” savunuculuk faaliyetleri Batı Ermenistan’ı (Doğu Anadolu) kurtarma amacının bir parçasıdır. Genel olarak Ermenilerin ve Ermeni lobisinin amacı sözde “4 T” taleplerini yerine getirmektir.Ermeniler, “Ermeni soykırımı” politikası ile Türkiye’nin Doğu Anadolu bölgelerini ve Nahçıvan’ı Ermenistan ile birleştirmek için 4T adlı stratejik bir siyasi programı benimsemişlerdir.
4T programı şunları içerir:
- a) dünyadaki Ermeni soykırımının tanınması,
- b) Türkiye’nin soykırımı tanıması,
- c) Türkiye’nin soykırım tazminatı,
- d) Türkiye’nin doğusunda, Doğu Anadolu’da Nahçıvan dahil Ermenilere arazi tahsisi.
4T programı ile Türkiye’nin bölünmesi ve topraklarının Ermenistan’a ilhak edilmesi planlanıyor. Bu plana göre Türkiye ile Azerbaycan arasındaki kara sınırları ortadan kaldırılacak ve birbirinden izole edilecektir. 4T programına göre 20’den fazla ülke, 30 ABD devleti, Vatikan ve Avrupa Parlamentosu “Ermeni soykırımını” tanıyor ve Türkiye topraklarını bölme fikrini hayata geçiriyor. İran parlamentosu, yerel Türklerden korktuğu için soykırımı tanımaya henüz karar vermemiş olsa da, soykırıma bir anıt dikmeyi başardı ve İran, Ermenistan’ın en yakın stratejik müttefiki. “Ermeni soykırımını” dünyada tanıtmak için 45.000 web sitesi oluşturuldu, birçok eser yazıldı, resimler ve filmler dağıtıldı. Aynı zamanda Rusya ve İran, Ermenistan’ı stratejik bir müttefik olarak güçlendiriyor.
Bu nedenle, Türkiye’de bir “Türkiye-Ermenistan” kurma planı gerçekleşmese de Ermenilerin nefret politikalarından vazgeçmedikleri, bu planları terörizm yaparak uygulamaya çalıştıkları belirtilmelidir.
Ermeniler, Güney Kafkasya’nın Erivan-Nahçıvan, Karabağ, Tiflis-Borçalı-Loru, Pambak-Ahıska ve Bakü gibi birçok bölgesinde Ermenistan Eyaleti’ni kurmaya çalıştı. Güney Kafkasya’da Ermeni devletinin kurulması üç aşamada gerçekleştirildi.
- Azerbaycan’ın batı topraklarında (tarihi Erivan hanlığı) etnik temizlik, soykırım ve yerli Türklere karşı politika uygulayarak Ermeni devletinin kurulması;
2. SSCB döneminde Azerbaycan topraklarının Ermenistan ile birleştirilmesi;
3. Karabağ ve çevre bölgelerin işgali ve Ermenistan ile birleşme girişimleri.
1. aşama; Rusya’nın Erivan ve Nahçıvan hanlıklarından oluşan “Ermeni vilayeti” nin kurulması, yerli Türklerin Erivan’a katledilmesi, Ermenilerin Erivan bölgesine yeniden yerleştirilmesi, Erivan’ın belirli koşullar altında Ermenilere imtiyazı, Batum konferansı. Bu dönem 1828-1918 yıllarını kapsar.
Kitabi Dada Gorgud destanlarında bir Türk toprağı olarak bahsedilen Erivan bölgesi, Anadolu-Azerbaycan coğrafyaları ile Türk kültürünü birbirine bağlayan bir köprü olarak stratejik öneme sahiptir. Uzun yıllar Osmanlı idaresinde kalan Erivan bölgesi 1600’lerde ya Safevilerin ya da Osmanlıların bir parçası oldu ve 1639’da Osmanlı-Safevi Kasrı-Şirin anlaşmasıyla Safevilere verildi. 1722 yılında yine Osmanlı Devleti sınırları içinde kalan Erivan, 1746 yılında Nadir Şah ile imzalanan anlaşma ile tekrar Safevilere geçti ve Nadir Şah’ın ölümünden sonra Erivan’da bağımsız bir Türk hanlık kuruldu. . 1800’lü yıllarda Erivan hanlığı, Girkhbulag, Zangibasar, Garnibasar, Vedibasar, Sharur, Surmalı, Darakand, Korpubasar, Abaran, Darachichek, Başarkechar (Göye Gölü dahil) gibi ilçeleri de bünyesinde barındırıyordu. Rus-Qacar, Rusların zaferi ile Rus-Osmanlı savaşlarının sona ermesinin ardından Bükreş barışı (1812) ve Gülustan barışı (1813) sona erdi, Erivan ve Nahçıvan hanlıkları Gacarların himayesinde bağımsızlıklarını savundular. 1826-1828’de Rus-Ghajar devletini yendi. Rus işgaline karşı Gence ayaklanmasını (1827) bastırdı ve 10 Şubat 1828’de Türkmençay Antlaşması imzalandı. Bu anlaşmaya göre Kuzey Azerbaycan, Erivan ve Nahçıvan hanlıkları Rusya’nın bir parçası oldu. 21 Mart 1828’de Çar I. Nicholas, Erivan, Nahçıvan ve Ordubad’ı “Ermeni vilayeti” olarak adlandıran bir kararname imzaladı. Gürcü Alexander Chavchavadze bu sözde Ermeni vilayetinin valiliğine atandı. O zamandan itibaren Ermeni nüfusu Güney Kafkasya, Erivan ve Karabağ’a taşınmaya başladı.
- 1914-1922’de: – Türkiye’den 70.000, Fransa’dan 30.000 kişi,
- 1946’dan beri: – İran, Suriye, Lübnan, Bulgaristan, Yunanistan, Romanya’dan 409.000 kişi,
- 1947’de: – ABD, Filistin, Suriye, Lübnan, Fransa, Mısır, Bulgaristan ve Romanya’dan 35.000 kişi,
5. 1948-1953: – Amerika Birleşik Devletleri, Suriye, Lübnan, Fransa, Mısır, Bulgaristan ve Romanya’dan 100.000 kişi.
Transkafkasya İstatistik Komitesi’nin 1886, 1897, 1902, 1915, 1917’de verdiği bilgiye göre buraya yerleştirilen Ermenilerin sayısı yaklaşık yüz yıl artmıştır. Ancak, ne kadar artmış olurlarsa olsunlar, yine de yerel Türklerin azınlığındaydılar. Ermeni rahip Hovannes Şahhatunyan’ın derlediği liste, Erivan hanlığını 390 yıl (1441-1828) yöneten 49 hanın tamamının Azerbaycan Türkleri olduğunu gösteriyor. Halen haydutların yuvası olan Erivan hanlığı topraklarında bulunan Ermeni Katolik kiliselerinin rahipleri bile Erivan hanlarınca atanmıştır. Hanların isim listesi “Ermeni Sovyet Ansiklopedisi” nde yansıtılmıştır. Ermeni yazarlar Z. Lalayan’ın “Tarihi Anılar” kitabı H. Hakopyan, S. Melikbakhshyan ve Kh.
Bu nedenle yerel Türkler, Ermeni devletini kurmak için etnik temizlik ve soykırıma maruz bırakıldı. Kafkasya Takvimi’ne göre, “1918-20’de terörist Taşnak hükümeti Ermenistan’daki Türk-Müslüman nüfusa soykırım gerçekleştirdi ve bugün Ermenistan’da yaşayan 575.000 Türk’ün 565.000’i sürgün ve soykırıma maruz kaldı.” Ermeni tarihçi Zaven Gordoyan, “Son yüz yıl 1831-1931’de Sovyet Ermenistanı’nın Nüfusu” adlı kitabında “Taşnaklardan 10.000’den biraz fazla Türk’ün Sovyet Ermenistanı’nda kaldığını” yazıyor. Böylece Türk ülkesi Erivan’ın etno-demografik durumu, Rus-Ermeni güçleri tarafından Türk soykırımı ile Ermeniler lehine değiştirildi. Azerbaycan Cumhuriyeti, Erivan bölgesindeki Ermenilere taviz vermek zorunda kaldı.
Yerli Türklerin Erivan hanlığından etnik temizlik süreci beş aşamada gerçekleştirildi;
İlk aşama 1828-1905 yıllarını kapsadı ve 595.000 yurttaşımız sınır dışı edildi. İkinci aşama, 275.000 Türk’ün ülkeden çıkarıldığı 1905-1907’de gerçekleşti. 3. Aşama 1914-1920 yıllarını (575.000 Türk sınır dışı edildi), 4. Aşama 1948-1953 yıllarını (105.000 Türk sınır dışı edildi) ve 5. Aşama 1988-1990 yıllarını kapsayarak Batı Azerbaycan’a 250.000 tehcirle sonuçlandı. son kişiye sınır dışı edildi. Bu yıllarda Türklere karşı sayısız katliam yapıldı, yaklaşık 900.000 Batı Azerbaycanlı öldürüldü, yerel halkın tüm malları yağmalandı, evleri yıkıldı. Azerbaycan Türkleri ve Müslüman nüfus öldürüldü.
Milli Meclis, Şaumyan’ın Bakü’de kurduğu Orta Hazar hükümetinin komutasındaki 20.000 Bolşevik-Taşnak ordusunun soykırımını önlemek ve Ermeni hareketini etkisiz hale getirmek için Batum görüşmelerinde Ermenilere taviz vermek zorunda kaldı. Kafkasya.
Batum görüşmeleri sırasında Erivan ve çevresindeki Azerbaycan topraklarının Ermenilere devredilmesine ilişkin Batum Antlaşması (11 Mayıs – 4 Haziran 1918) imzalandı. Anlaşmaya göre, Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti Milli Konseyi’nin 29 Mayıs 1918 tarihli Erivan ve çevresindeki Azerbaycan topraklarının Ermenilere devredilmesine ilişkin kararı kabul edildi. Batum görüşmeleri sırasında Ermeni tarafı, Ermenilere Azerbaycan topraklarında devlet kurmaları için toprak verilmesi halinde Azerbaycan ve Türk devletlerine bir takım yükümlülükleri yerine getirmeyi taahhüt etti. Bu yükümlülükler aşağıdaki gibidir.
- Ermenilerle Müslümanlar arasındaki düşmanlık ortadan kaldırılacak ve Ermeni tarafı Bakü’deki Müslüman nüfusun güvenliğini sağlamak için S. Şaumyan ile temas kuracak ve Azerbaycanlılara yönelik katliamların önüne geçilecektir. Ermeni tarafının bu taahhüdü, Osmanlı İmparatorluğu ile yeni kurulan Ermenistan Cumhuriyeti arasında 4 Haziran 1918’de Batum’da imzalanan “Barış ve Dostluk” Antlaşması’nda da tescil edilmiştir. Batum Antlaşması’nın 11. maddesine göre, Ermenistan Cumhuriyeti Hükümeti, Ermenistan silahlı kuvvetlerini bir an önce Bakü’den çekmek için tüm güçlerini seferber etmeyi taahhüt etti.
- Ermeni tarafı, Azerbaycan’da Ermeni silahlı kuvvetlerinin Müslüman katliamlarını durdurmayı taahhüt etti.
- Ermeni hükümeti, Müslümanların Erivan’da ve yeni kurulan Ermeni devletinin diğer bölgelerinde anadillerinde ücretsiz dinsel ibadet, kültür, siyaset ve eğitim hakkını güvence altına almayı taahhüt etti.
- Batum görüşmelerinde varılan mutabakata göre Ermeniler Azerbaycan’a karşı toprak iddialarından vazgeçeceklerdi.
- Ayrıca, Erivan ve çevre toprakların devri karşılığında Ermeniler, tek bir konfederasyon devletinde Azerbaycan ile birleşmek zorunda kaldılar.
Böylece 29 Mayıs 1918 tarihinde Batum müzakerelerinde yukarıdaki konularda ön anlaşmaya vararak Azerbaycan Milli Konseyi kararıyla eski Azerbaycan şehri Erivan ve 9.000 kilometrekare taviz vermeye zorlandı. Ermeniler. Böylece Erivan bölgesinde Güney Kafkasya’da Ermenilerin Rusya’nın yarattığı Ermeni vilayetine yerleştirilmesiyle, yerli Türklerin soykırımı ile Ermeni devletinin kurulması sağlandı.
- İkinci aşama; Azerbaycan topraklarının SSCB döneminde Ermenistan ile birleştirilmesi
Bu dönem 1920-1985 yıllarını kapsar. Bağımsız Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti’nin 27 Nisan 1920’de Rus Bolşevik Kızıl Ordusu tarafından işgal edilmesinden sonra, Rusya Sovyet İmparatorluğu’nun 1 Aralık tarihli açıklamasına göre, Zangazur’un bir bölümü (4505 km kare) – Gafan, Gorus, Sisyan ve Mehri bölgeler Ermenistan’a ilhak edildi. 1920’de Nahçıvan’ın Ordubad, Shahbuz ve Sharur ilçelerinin bir kısmı Ermenistan’a katıldı. 1918-1920’de Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti’nin toplam alanı 114.000 km2 idi. 1922’de Göye Gölü havzasındaki Daraçiçek, Kavar ve Başarkeşar bölgeleri Ermenistan’a katıldı. 1922’de Daralayaz toprağı Ermenilere verildi. 1929-30’da Aldara, Lehvaz, Astazur, Nuvedi ve diğerleri. Köylerin Ermenistan’a taşınması ve bu bölgede Mehri bölgesinin kurulması sonucunda Nahçıvan bölgesi Azerbaycan’dan koparıldı. Şu anda Ermeniler ve Kürtler Nahçıvan’ın kontrolü için savaşıyor. 5 Mart 1938’de Sadarak ve Kerki çevresindeki topraklar Ermenilere verildi. 1946’da MCBagirov, Ermenilere 40 kilometrekarelik bir ormanlık alan verdi. 1969’da Vali Akhundov, Ermenilere 7.6 kilometrekarelik bir alan verdi. 1980’lerin ortalarında, Ordubad’daki Kotam ve Kilid köylerinin bir kısmı Ermenistan’a verildi. 1982 yılında Kazak köyleri Kemerli, Aslanbeyli ve Kaymaglı meralarının bir kısmı Ermenistan topraklarına katıldı. Batı Azerbaycan’da 11. Rus Ordusu tarafından Ermeni SSC’nin kurulmasından sonra 1920’de Göye ve Garagoyunlu mahalleleri Azerbaycan’dan alınarak Ermenistan SSC’ye verildi. 6.000 kilometrekarelik bir alandı. Ermeniler, Garagoyunlu bölgesini Chambarak ve Göyçe olarak Başarkeşar ilçe merkezlerine böldüler. Chambarak’ın Azerbaycan’dan çıkarılması, Ermenistan’da SSCB’nin kurulması ile bağlantılıdır. Chambarak 31 Aralık 1937’de kuruldu. O yıla kadar Dilijan bölgesinin bir parçasıydı. Yüzölçümü 697 kilometre karedir. Bölgenin merkezi, Agstafachay nehrinin bir kolu olan Getik nehri kıyısında yer alan Girmizikend (adı Mikhailovka, Krasnoselk) yerleşimidir. İlçe merkezinin Erivan’a uzaklığı 125 km’dir. Gence (Yelizavetpol) vilayetinin Gazakh ilçesinin Chambarak ilçesi olarak Azerbaycan’ın bir parçası olan Chambarak ilçesi topraklarında 1920 yılının sonuna kadar sadece iki Ermeni köyü vardı: Chambarak ve Goturbulag. Bu Ermeniler, Erivan Hanlığı’nın Çarlık Rusyası tarafından işgal edilmesinden sonra Anadolu’dan da tehcir edildi. SSCB döneminde Ermenilerin bu yerlere nakledilmesiyle üç Ermeni köyü daha yaratıldı: Yeni Başkend,
Chambarak bölgesinin bir bölümü Göye, bir bölümü de Garagoyunlu’dur. Ana bölümü Chambarak bölgesinin bir parçası olan Garagoyunlu vadisi, Dilijan geçidi ile Soyugbulağ yaylası arasında yer alır. Çarlık Rusyası döneminde bu yerler, Gence (Yelizavetpol) vilayetinin Gazakh ilçesine de girdi. Chambarak bölgesi, Murguz ve Shahdag sıralarıyla çevrilidir. Adatepe (h.2427 m), Chaldash (h.2743 m), Goşadağ (h.2901 m) zirveleri de bölgede yer almaktadır. Azerbaycanlıların 1988 yılına kadar yaşamaya devam ettiği ve o yıl terk etmek zorunda kaldıkları yerleşim yerleri şunlardı: Jil, Ardanish, Shorja, Tokhluja, Golkend, Chaykend, Amirkheyir, Baryabad, Yanigpeya, Agbulag, Civikhli, Garagaya, Girmizikend ve diğerleri. 1938’de Azerbaycan’ın Gedebey bölgesinin Eski Başkend köyü de bir bölge statüsünü yeni almış olan Chambarak bölgesine tabi oldu. Göyçe ilçesinin merkezi olan Başarkeşar ilçesi 9 Eylül 1930 tarihinde kurulmuştur. 11 Haziran 1969’a kadar adı Başarkechar, bu tarihten sonra Vardenis mahallesi olarak değiştirildi. Yüzölçümü 1151 km²’dir. İlçe merkezi Başarkechar (Vardenis olarak değiştirildi) ilçesidir. İlçe merkezinin Erivan’a uzaklığı 168 km’dir. Bölgede irili ufaklı birçok dağ zirvesi ve Göye Gölü’ne akan nehirler var. Bunların en büyüğü Mazra nehridir (Masrik olarak yeniden adlandırılmıştır). Çakırlı yaylası da bu bölgededir. 1948-1951’de bölge nüfusunun bir kısmı Azerbaycan SSR topraklarına taşındı. Hanlar (şimdiki Göygöl ilçesi) ilçesine Zod köyünden sadece 100 aile yerleştirildi. O dönemde Başarkeşar’ın 37 köyünden 30’u Azerbaycan, 5’i Ermeni ve 2’si karma köylerdi. Başarkechar semti aynı zamanda ünlü Azerbaycan halk sanatçısı Ashig Alasgar’ın da anavatanıdır. Aşuğun mezarı ve büstü memleketi Ağcılsa’daydı. Azerbaycanlıların 1988 yılına kadar yaşadığı ve o yıl terk etmek zorunda kaldığı yerleşim yerleri: Garagoyunlu, Hüseynguluagali, Aşağı Şorja, Yukarı Şorja, Taşkent, Sarıyagub, Gayabaşi, Goshabulag, Zarkand, Ağkılsa, Zod, Babajan, Pembek, Dere, Şişkaya, Göysu, Kıyık Mazra , Ogruca, Kasaman, İnekdağı, Ganli, Kırkibaş, Subatan, Sultanaligişlağ, Agyokhush, Şeytanakhaj, Yukarı Zagali, Çakırlı, Tuskulu, Boyuk Mazra, Gizilvang, Torfavan. Dolayısıyla tüm bu gerçekler, Kafkasya’da tarihsel olarak ne devlet kurabilecek bir Ermeni milletinin ne de Ermenistan denen bir devletin var olduğunu göstermektedir.
ABD’li araştırmacı Samuel Wimzin şunları yazdı: “Terörist Hıristiyan Ermeni devletinin mevcut saldırganlık politikasının temelleri,” Ermeni sorunu “gündeme geldiğinde 19. yüzyılın sonlarında atıldı. Bu politika, Ermenistan’ın SSCB döneminde de resmi politikasıydı.
- Üçüncü aşama; Karabağ’ın ve Azerbaycan Cumhuriyeti’nin yedi çevre bölgesinin Ermenistan ve Rusya tarafından işgal edilmesiyle SSCB’nin dağılmasının ardından “Dağlık Karabağ Cumhuriyeti” oyuncağının kurulması ve Ermenistan Cumhuriyeti’ne katılması;(1988-1994 yıllarında Ermenistan Azerbaycan’a savaş ilan ederek Dağlık Karabağ ve çevresini işgal etti – Khankendi, Hocalı, Şuşa, Laçin, Hocavend, Kelbecer, Ağdara, Ağdam, Cebrayil, Fuzuli, Güdeli, Zangilan. Azerbaycan’ın tamamının ayrılmaz bir parçası olan Batı Azerbaycan tamamen Ermenistan’a devredildi, Kuzey Azerbaycan Cumhuriyeti topraklarının% 20’si işgal edildi, 2 milyon Azerbaycan Türkü terör ve soykırımla yok edildi. Ermenistan’daki Türklerin izlerini, “Ermeniler bugün iğrenç işlerine devam ediyor ve tüm yerleşim yerlerinin isimleri dahil tüm yer isimlerini değiştirmeye çalışıyorlar. Değiştirilen isim sayısı 590’dan fazla.Görünüşe göre Ermeniler, hamilerinin yardımıyla 21. yüzyılın başında tek bir ulus devlet kurmayı başardılar ve Batı Azerbaycan’a (şimdiki Ermenistan) yönelik tüm planlarını uyguladılar.
1917’de Rusya’da Bolşeviklerin Ekim darbesinden sonra Aralık ayından itibaren Bakü’de iktidar Bolşeviklerin elindeydi. Lenin’in Petrograd’dan atadığı Kafkas Acil Durum Komiseri Stepan Şaumyan’ın 18 Mart 1918’de düzenlediği darbe sonucunda Bakü’de iktidar Merkez Hazar (Bakü Komünü) hükümetine geçti. Bolşeviklerden ve Ermeni Taşnaklardan oluşan hükümet, Bakü’yü Türk-Müslüman nüfusundan kurtarmak için bir plan yaptı. Bakü’nün ve kuzey-güney kesiminin kontrolünü ele geçiren Ermeniler, Karabağ ve Zangazur, Yevlakh, Goranboy, Gence ve Karabağ’ı ele geçirerek Azerbaycan Türklerinin bağımsızlık mücadelesini engellemek ve yerli Türkleri soykırım yapmak istediler. S. Shaumyan Bakinski Rabochi gazetesinde yayınlanan bir yazıda, “Azerbaycan Türkleri özerklik istiyorsa, mahvolacaklar. ” Şaumyan 31 Mart 1918’de Türk soykırımını gerçekleştirmek için 20.000 Rus-Ermeni-Taşnak askerine Bakü’de Türk soykırımını başlatmalarını emretti. Üç gün süren katliamda 15.000 kişi öldürüldü. 18 Mart’ta 4.000 Ermeni askeri Şamahı’da yerel halka karşı katliamlar başlattı. 1.653’ü kadın ve 965’i çocuk olmak üzere yaklaşık 4.000 sivil öldürüldü. Ermeni katliamlarını soruşturan Acil Durum Araştırma Komisyonu, Şamahı’nın 58 köyünde 3204 erkek, 1979 kadın ve 959 çocuğun öldürüldüğünü bildirdi. Bahçe kaynaklarına göre 90 köyde toplam 40.000 kişi öldürüldü. Guba’da 162 köy yıkıldı, 4.000 Türk ve 14.000 Lezgiler öldürüldü. Haziran 1918’de Andronicus’un 15.000 kişilik ordusu Nahçıvan’a girdi ve Yayji köyünde 700 kişiyi öldürdü. Osmanlı Devleti ile Azerbaycan Cumhuriyeti arasında imzalanan anlaşmaya göre Osmanlı Ordusu sivil halkın korumasını devraldı. Nuru Paşa liderliğindeki Kafkas İslam Ordusu, Azerbaycan’daki bu Ermeni katliamlarını durdurdu. “Bakü Ermeni Devleti” çöktü.
Güney Azerbaycan’ın batısındaki Urmiye-Khoy-Sulduz-Salmas’daki soykırımların sadece bölgede değil dünyada da benzerleri yoktur. Ermeniler İngiltere, Fransa ve Rusya’nın desteğiyle “Küçük Ermeni Devleti” oluşturmak için Urmiye Gölü çevresinde silahlı askeri birlikler kurdular. Plana göre Batı Azerbaycan topraklarında Urmu Gölü çevresinde federal bir Ermeni-Süryani-Kürt devleti kurulacaktı. Bu devletin kurulmasındaki amaç, Güney Azerbaycan’ı Türkiye’ye bağlayan bölgede bir Hıristiyan tampon devlet kurarak Anadolu-Azerbaycan Türkçülüğünü izole etmekti. Batılı Hıristiyan çevrelerin talimatıyla Ermeniler ve Asuriler, Türklerin yaşadığı toprakları ele geçirmeyi ve nüfusu Hıristiyanlaştırmayı hedefliyordu. Urmu, Khoy ve Salmas’ın Güney Azerbaycan’ın batısındaki konumlarından dolayı stratejik öneme sahip oldukları unutulmamalıdır. Ermeni-Asur federasyonu kurmak isteyen güçlerin niyeti, daha sonra bu toprakları Ermenistan’a katmak ve bölgedeki büyük Türk şeridini bloke etmekti. İngiltere ve Rusya’nın himayesinde Ermeniler ve Asuriler, Birinci Dünya Savaşı’nda Osmanlı Türkiye’sine karşı savaşmış, Türkleri yenmek için Osmanlı Devleti’ni arkadan vurmuşlardır.
Silahlı Kürt grupları, Smithko olarak bilinen İsmail Han, Ermeniler Petros Ağa ve Hıristiyan Asurlular Marshimon tarafından yönetiliyordu. Birleşik koalisyonun tüm eylem planları Batı’da yapıldı ve hatta silahlı çeteler Batılı misyonerlerin desteğiyle silahlandırıldı. Rus ve Fransız subaylar 30.000 kişilik koalisyon gücünde görev yaptı. Urmu, Salmas ve Khoy şehirlerinde Azerbaycan Türklerinin katliamları Şubat 1918’de başladı. Şubat-Mart aylarında, birleşmiş Ermeni-Kürt ve Süryani çeteleri, Urmu, Khoy ve Salmas gibi ayrı köylerde Türk nüfusunu yağmaladılar ve sivil halkı öldürdüler. Barışçıl Türklerin yaşadığı köyler basıldı, kadınlar ve çocuklar basıldı, yaşlılar vuruldu, kılıçla öldürüldü ve halk evlerinden sürüldü.
Güneyde hala Kara Çarşamba olarak anılan o korkunç günde, Urmu halkı şehirdeki bir kervansarayda toplanıp diri diri yakıldı. Cilovluq trajedisinden sonra, katliamlar Urmu eyaletinin tüm köylerine yayıldı. Türkiye’den bir Ermeni paşası olan Andronik, Nahçıvan’dan geçerek birleşik koalisyonun işini kolaylaştırdı. Yol boyunca Türk köylerini acımasızca yağmalayan ve halkı katleten Andronicus, Urmu’da bir koalisyona katılmak istedi. Ancak Ermeni-Süryani-Kürt koalisyonu çöktü. Kürt Smithko koalisyondan ayrıldı, Ermenilerin Hristiyan bir devlet kurma planlarını reddederek Müslüman Kürtleri oyundan çıkararak Asur lideri Marshimon’a suikast düzenledi. Osmanlı ordusu, Kazım Karabağ Paşa komutasında bir “Küçük Ermenistan” devleti kurma planlarını engelledi. 1918 Mart sonu, Nisan ayı başlarında Türkler Güney Azerbaycan topraklarına girdi ve yurttaşlarımızın katledilmesine son verdi. Türk askerleri, Ermeni-Asur kuvvetlerinin Urmu Gölü üzerinden Tebriz’e girmesini engelledi ve Ermeni haydutlarının botlarını gölde batırdı. Dağlara kaçan Ermeni haydutlar, Şubat 1919’a kadar köylere inerek Türk halkına zulmetmeye devam ettiler.
İranlı tarihçi Ahmed Kesrevi’ye göre Cilovluq olayları sırasında 100.000 Azerbaycan Türkü öldürüldü. Urmiye tarihçisi Ayrumlu, öldürülen ve soykırıma uğrayan Azerilerin sayısının 300.000 olduğunu yazıyor.
Ancak Ermenilerin niyeti gerçekleşmedi. Güney Azerbaycan Türkleri, Osmanlı ordusunun yardımıyla batı topraklarında sözde Ermeni-Asur devletinin kurulmasına izin vermediler.
Son olarak, XIX-XX yüzyıl tarihinin tüm sayfalarının, Rusya’nın önderliğinde Anadolu, Kafkaslar, İran ve Türkistan’da Ermenilerin işlediği Türk Soykırımını anlattığına dikkat çekiyoruz. Ermeniler doğuda Ruslarla, güneyde İngiliz ve Fransızlarla birleşerek Türk soykırımını gerçekleştirdiler. Bu nedenle Ermeniler, soykırıma uğrayanlara değil, Türklere karşı soykırım yapan bir halk olarak Türk Milletine ve tarihine karşı sorumlu olacaklardır. İntikam kıyamete kadar kalmayacaktır.
Yasemen Qaraqoyunlu