Ve zaman yetişip sonunda tüm çocukların oyunlarını bozacaktı.
Çünkü zaman akşam ezanı gibiydi ya da yarılıp kanayan bir diz gibi.
Zaman patlayan top gibiydi ya da topunu alıp giden zengin çocuğu gibi.
Zaman eve çağıran anne gibiydi ya da sokağın başında elinde market poşetleriyle beliren baba gibi.
ya da zaman mahallenin delisi gibiydi, saatinden sarkan kollarını bir o yana bir bu yana savuran.
Ve zaman sonunda o çocukların hepsini çağırdı.
Kimisini hayata çağırdı.
Ucuz takım elbiseli devlet dairelerine.
Ve belki uzun mesai saatlerine.
Akşam ezanında eve yetişememeye.
Ve belki eve, çocuğuna eli boş dönmeye.
Çocuğuna bir futbol topu alamamaya.
Ve belki aşağıdan çağıracak bir çocuğa sahip olamamaya...
Ve evet.
Zaman sonunda o çocukların hepsini çağırdı.
Kimisini hayata.
Kimisini de aşağıya; oynamaya çağırırmış gibi mezara...
Annesinin izin verip vermemesine bakmadan.
ya da güneş tepedeymiş umursamadan.
ya da ailesiyle gezmeye gideceklerini bilmeden.
ya da hasta, sağlıklı dinlemeden.
Zaman, "ben bu oyunu bozarım" dedi.
Ve o oyun illâki bozuldu...
Oyun bozuldu,
Hayat bozuldu,
Zaman bozuldu,
Biz bozulduk.
Ve bu oyunun kazananı hep zaman oldu.
Çünkü kuralları hep zaman koydu...
@BeyazAtlıKurbağa