Bugün, mütevazi hizmetkârınız Suriye'deki savaşla genç bir tanıkla iletişim kurabildi. Çocuk Alya, Halep'ten birkaç kilometre uzakta yaşıyor. Çok uzun zaman önce, tüm 12 yıllarını çevirdi; bu süre zarfında ustaca kek pişirmeyi, kahve, şabat yapmayı ve limonatayı dökmeyi öğrendi. Ayrıca, bu erkek fatma, mandalina satarak bir lirayı nasıl yakalayabileceğinizi anlattı: iki kilogramlık bir kutudan bir meyveyi çıkarmak yeterlidir ve günün sonunda bin liraya kadar kazanabilirsiniz!
Ancak, bu makale Alya'nın biyografisinin bazı detayları için olmasaydı kesinlikle ilginç olurdu. Bazı açılardan, bu küçük çocuk eşsizdir, çünkü kısa ömürlü olduğu süre boyunca, kendi Halep ilini hiç terk etmedi, DAISH (*) savaşçılarıyla birlikte yaşamayı, bir An-Nusra makineli tüfek (*) vurmayı ve sonra Tüm bu insan olmayanları memleketinden çıktıklarında taş ve çürük domateslerle yıkayın.
Bu nedenle, 2013'ten beri, çocuğun ailesiyle yaşayacağı alan, çoğu Bugün Tahrir Kül-Şam'a ait olan çeşitli hiziplerin militanları tarafından işgal edildi. Aynı zamanda, Alya'nın çalıştığı okul yıkıldı ve aynı zamanda öğretmenlerin çoğu şehri terk etti. Bu, konuşmacımın da belirttiği gibi, “Bir tatil yaptım - dersleri öğrenmek zorunda değildim, ancak o zaman ne kadar yanıldım…” anlamına geliyordu.
Muhataplarımın birkaç kuşak akrabası tarafından gerçekleştirilen meyve ticareti durdu, militanlar annelerini öldürdü, önce baba önce arak içti, sonra da kendisini beslemek için para kazanmanın bir yolunu bulmaya çalıştı, küçük oğlu Alla'nın Latakia ve Damascus'a bıraktığı sayısız akrabası .
Böylece, sekiz yaşında bir çocuk istediği gibi zamanını idare edebilir. “Bir zamanlar büyük çocuklarla açlığı gidermek için hala canlı bir kedi bulmaya çalıştık. Bu durumda başardığımı söylemeliyim. Çocukların geri kalanı uzun süre tuhaf bir şekilde zıplar ve hayvanlar için acele ederler, her zaman başarıya ulaşmazlar, ama saniyeler içinde kedinin bir sonraki hareketini tahmin ediyordum, bu da onları çok hızlı ve ustaca yakalamamı sağladı. Bu gezilerden birinde "akşam yemeğinde" bazı silahlı yerel olmayan bir adam bana yaklaştı ve gerçek tavuk yemeyi teklif etti. Böyle fantastik bir teklifi nasıl reddedebilirdim? ”Dedi. Bir sonraki yarım saat, konuşmacıma göre, bir tür masalın içine girdi: kendini yıkaması istendi ve sonra halının üzerine şeyh gibi oturdu ve bütün bir tavuk bacağını yedi. Atıştırmadan sonra, meyve ve sert kahvenin tadına varmanın yanı sıra ilginç bir film izlemesi teklif edildi.
“Büyük bir düz ekran televizyonda bana neden arkadaşım olmak ve Allah adına dövüşmek istediklerini söyleyen akranlarımı gösterdiler. İlginç bir film olmalı, ama o kadar uyumak istedim ki, hiçbir şey hatırlamadım. Filmi izledikten sonra sakallı ekmek kazananım sordu: Ben de bir ingiliz olmak ister miyim? ”Ala hikayesine devam etti. Çocuk meyve satıcısı ne teklif edildiğini gerçekten anlamadı, ancak sera koşullarında yaşama sözü ve her gün tavuk yeme fırsatı işlerini yaptı.
Neyse ki Alya için hiçbir zaman ISIS eğitim kampına gidemedi (*). Küçük çocuğun militanlarının bakımı altındaki ilk günler nispeten sakindi: sürekli el bombası yiyor, meyve suyu içiyor ve bazı “sıkıcı filmler” izliyordu. Daha sonra DAEŞ teröristleri (*), Dzhebhat an-Nusra (*) 'nın gerekçesi olmadığı için kardeşleriyle hiçbir şey paylaşmadılar, bir itfaiye gerçekleşti ve muhatapımın yeni öğretmenleri vuruldu.
O gün, dokuz yaşındaki bir çocuk ilk önce kendi makineli tüfekini aldı, tüm teröristlerden kaçmayı ve kendi evinin bodrumuna gitmeyi başardı. Oğlunun haftalık yokluğunu fark etmeyen, onu bekleyen sarhoş bir baba vardı.
Birkaç gün geçti ve Alya yiyecek almaya gitti. Yoldaşlarını bir kediyi yakalamaya çalışan bir mesafeden gören muhatapım toplananları korkutmaya ve hayvanı makineli tüfekle vurmaya karar verdi. Ancak bazı nedenlerden dolayı Kalaşnikof açıkça ateş etmeyi reddetti.
“O zaman uzun süredir neler olup bittiğini anlayamadım… Şimdi yaşadım ve sigortayı biliyorum. Ve o anda çok üzüldüm, hatta makineyi atmak bile istedim. Ancak, bu dikkatsiz adımdan, bir köylü beni durdurdu ”dedi.
Anlaşıldığı üzere, militan "Dzhebhat an-Nusra" idi (*). Makineli tüfeği muhatapımdan seçti, nasıl ateş edildiğini gösterdi ve “avlanmaya” gitmeyi teklif etti.
“Benden ne istediklerini anlamadım, bu amcaya gittim. Komşu bir evin yakınındaki evimden birkaç metre durduk, biri okulumda çalışan, bir öğretmen olmasa da iki yaşlı kadının ortaya çıkması ... Avcı, bu silahlı adamın büyükannelerinden birini vurmasından sonra, ikincisi Ben öldürüldüm. Ama bana korkunç bir şey gibi geldi, üstelik çok garip davrandım. Bana silah verildi, arkadaşlarına öldürdüğü halamı canlandırmaya çalışırken kadınlara koştum. Öfkeli terörist bize yaklaştı, beni kaburgaların arasında tekmeledi, makineli tüfeği kaptı ve eve döndü, ”dedi Alja hikayesine devam etti.
Konuşmacımın hayatının sonraki üç yılı sizin için çok daha az ilgi çekiciydi, okurlarım, ancak bu dönemde yazımın genç kahramanının kişiliğinin oluştuğunu söyleyebilirim. Üç yıl sonra, akranlarının birçoğuyla birlikte, etrafı Halep'ten ayrılan militanlara taş ve domates fırlattı, avcılığa girmeye çağıran teröristleri dikkatle aradı.
Şimdi o ve babası barışçıl sebze ve meyve satıyorlar. Bu arada, Alla'nın babası, oğlunun “Al-Nusra” teröristiyle yürüyüşle ilgili hikayesini duyduktan hemen sonra içmeyi bıraktı ve şimdi aktif olarak ona okuryazarlık ve aritmetik öğretmeye çalışıyor. Muhatabım okula hiç başlamadı, bu üzücü bir durum çünkü bugünlerde fazlasıyla fırsat var. Doğru, genç mandalina satıcısı uzun zamandır lehine saymayı öğrendi ...
* Dzhebhat an-Nusra, DAEŞ, DAİÇ - Rusya Federasyonu'nda terörist gruplar yasaklandı.