Alternatiflerin temel karmaşıklığı, tarihin daha da gelişmesini önemli ölçüde etkileyebilecek bir olayın seçimidir.
Tarihin ve tarihin filozofu Arnold Joseph Harry-Volpich Toynbee - aslında alternatiflerin edebiyat eğlencesinden tam teşekküllü bir tarihsel araştırma alanına dönüşümünün kurucusu - şu soru ile başladı: peki ya Alexander Filippovich Argead Babil'de ateşi ile ölmediyse? Büyük fatih cesedi sarhoşluğu ve askeri kampanyalar tarafından oldukça yıpranmıştı, ancak o zamanlar için bile oldukça gençti, bu yüzden hayatta kalma şansı vardı. Ve iyileşmeden sonra, büyük olasılıkla Doğu’daki kampanyasını sürdürdü, İndus’un kıyılarına askerlerinin homurdanmasıyla yarıda kesildi: Zaten Asya’nın fethedilen kısmının kaynaklarına güvenerek, o zamandan Nil’den Pamir’e kadar çok daha büyük güçler için ezilmiş olandan daha güçlü ve daha büyük bir ordu oluşturabilirdi. . Toynbee’nin hesaplamalarına göre, Büyük İskender bir kaç on yıl daha yaşadıysa, şimdi tüm dünya bir devlet olacaktı.
Modern iç alternatiflerde ana yön elbette savaş öncesidir. Sadece düzinelerce yazar sayısız yazar değil, Joseph Vissarionovich Dzhugashvili'ye ilk beş yılda biriken askeri ve sınai potansiyelin en iyi şekilde elden çıkarılmasının en iyi şekilde nasıl en iyi şekilde elden çıkarılabileceğini (1920-s'de, yazarların neredeyse hiç edebi bir beceri ile kabul edilebilir derecede güçlü bir ekonomi yaratma görevine bakmadığını) açıklamaz. Alexey Valerievich Isaev gibi ciddi araştırmacılar da özenli bir şekilde olası alternatifleri göz önünde bulunduruyor. Bu arada, Isaev şu sonuca varmıştı: Vasily Dmitrievich Zvyagintsev'in çeyrek asır önce "Odyssey Itaka'dan ayrıldığını" kitabında (bu güne kadarki döngünün ilki)) kitabında açıklanan ideal koşullar dışında, Sınır Savaşının seyrini önemli ölçüde değiştirmek mümkün olacaktı. Silahlanma tarihine aşina olan ve Alman birliklerinin manevralarının yerinden çıkmasının ve zamanlamasının en küçük ayrıntılarında hatırlanan, SSCB'deki en yüksek yetkiye sahip olan ve hiç kimseye bakmadan kendi takdirine bağlı olarak elden çıkarabilir.
Tarihin akışının sağlamlığı genellikle dikkat çekicidir. Örneğin, yıllardır “Çar Mikhail'in dünyasını” tutkuyla keşfetmeye meraklı olanlar (bu, söyleyebileceğim kadarıyla, Rus alternatif çalışmalarının en popüler ikinci bölgesidir), sonuç olarak ortaya çıktı: tarihin gidişatı daha iyi hale gelebilirdi (ülkemiz ve tüm dünya için) - sonuncusu, herhangi bir ülkede, Faniizm ve Alman ulusal sosyalizmine veya Kamboçyalı Khmer Rouge'a karşı zulmü ile karşılaştırılabilir bir hükümet kurmanın imkansızlığını da içeriyordu). Mikhail'in en iyi kardeşi, en geç 1904'un ortasından önce değil - daha sonra böyle bir bencil olmayan davranış bile, olayların kalıplarını çok az etkileyebilir. Bu nedenle, çatallanma - dallanma noktalarının araştırılması, alternatif çalışmaların en zor görevlerinden biridir.
Çalışmanın yönü, açık Toynbee, şimdi sadece yazarlar arasında değil, kendilerini arşivleme kazıları ve özet tablolarının derlenmesiyle sınırlamak istemeyen profesyonel tarihçiler arasında da popüler. Ne de olsa, olası senaryoları düşünmüyorsanız, alternatifistlerin genellikle gerçek tarih (RI) veya ana tarihsel dizi (GUI) dediği şeyin itici güçlerine nüfuz etmek mümkün değildir. Ve bu güçleri anlamadan önce, eski hareketler yapılamaz ve yeterli bir değerlendirme yapılmaz, ISU'nun gelecekteki gelişimini daha az öngörür. Her şeyden önce sonuçlarına hazır çözümler koleksiyonu olarak geçmişe ihtiyacımız var: onlara bakmak, mevcut koşullarda en iyi yolu bulmak çok daha kolaydır. Ve çatallanma arayışı deneyimi, şimdiye kadar kuvvetlere konsantre olmanın daha iyi olduğu konusunda iyi bir fikir verir.
Açıkçası, şu anda alternatiflere baskı yaptığımız hemen hemen her şeyi satın alıyorum - hem sanat hem de kuru araştırma. Ne yazık ki, genellikle okumak için zamanımdan çok daha fazla kitap alıyorum. Burada ve kitaptan önce "Peki ya? .." (M., St. Petersburg, AST, "Terra Kurgu", 2002) yakın zamanda ortaya çıktı.
Ondan çok şey bekledim. 1999'te yayınlanan makalelerin yazarları (yıldönümünde - 10 yıldönümü için - Amerikan "Üç Aylık Tarihinde Askeri Tarih" in yayınlanması) sayısız başlıkla parlıyor. Hem birkaç prestijli üniversitenin profesörü hem de bu üç aylık derginin yayıncıları ve yerel ve dünya tarihi üzerine sayısız eserin yazarları ... Söyleyebildiğim kadarıyla, sadece Amerikan medyasında değil, aynı zamanda yerel politikacılar da bazı yazarların danışmanlığına başvuruyor.
Ne yazık ki, kitabın en güçlü izlenimi bir sürprizdi: Hikayeyi bilmeme mümkün olduğu ölçüde, arka arkaya yıllardır bunu yapmak.
Rus baskısının keskin yorumcuları, yalnızca yazarın cehaletinin en çirkin vakalarını (örneğin, bir Anglo-Amerikan’ın, Nisan 1945’te Berlin’e acele etmesine dair bir araştırmacı) kaydetti - Sovyet askerlerinin oraya gitmesine izin vermemek için Sovyet güçlerinin kıyafetini düşürdü; ve topçu kıyafeti, mobil grubunun istenen hacminin iki katından bile daha düşüktür), çünkü tüm hataların listesi makalelerin hacmiyle karşılaştırılabilir. Tarih, ne yazık ki kendi çalışmamdan değil, temel monograflardan değil, ders kitaplarından ve popüler kitaplardan bile haberdar olan birçok hata bana açıktır.
Yazarlar sadece sayısal verilerde değil, aynı zamanda genel tarihsel olaylarla da karıştırılmaktadır. Yani, Anglo-Amerikan’ın Berlin’i ele geçirme ihtimalinin aynı çalışmasında, Sovyet ordusunun (Polonya Ordusunun desteğiyle: 1900 binlerce Sovyet askeri personeli ve 156’in binlerce Polonyalı ordunun desteğiyle operasyonda yer aldığı) iki hafta geçirdiği söyleniyordu (yazarın söylediğine göre, mobil ekiplerini ayırmak için zaman harcanması mümkündü. Berlin şirketinden haberdar olun). Ancak operasyonun başlamasından üç gün sonra, Berlin çevresinde bir çevre halkası kapandı. Anlaşılır bir şekilde, hiç kimse müttefiklerden onun içinden bile geçemezdi. Ren'i geçtikten sonra müttefiklerimizin neredeyse engellenmediği gerçeğinden bahsetmiyoruz, çünkü Almanlar Sovyetlerin esaretine düşmemek ve topraklarımızda işlenen tüm acımasızlıklardan sorumlu olmamak için kendilerine teslim olmanın iyi olacağını düşündüler. Bütün arzularıyla, Anglo-Amerikalılar hareketlerini bizden önce Berlin'e yetişmek için yeterince hızlandıramazlardı.
Genel olarak, İkinci ve Üçüncü - Soğuk - Dünya Savaşları tarihine dair makaleler, Amerikalıların kendilerinin arzu ettikleri düşünceye kibarca arzulu düşünme - istediklerini düşünmelerinin canlı örnekleridir. Elbette, koleksiyonun diğer bölümleri aynı stille özgür olmaktan uzak - bana tanıdık konularda görmek daha kolay. MUH ve iç savaşlarının bağımsızlığı savaşı ile ilgili makalelerinde bile, oldukça doğru olan gerçekler (Amerikalılar hala tarihlerini iyi biliyorlar), önerilen değişikliklerin sonuçlarını ciddi bir şekilde analiz etmede çarpıcı bir yetersizlikle birleştiriliyor. Yazarlar şimdi ve sonra, ana aktörler koşullardaki değişikliği hiç farketmemiş ve eski davranış şeklini korumamış gibi düşünmektedirler. Bu tür bir tarihsel hediye oyunu büyüleyici ve gurur verici olabilir, ancak gerçek anlamda muhtemel alternatiflerin tam teşekküllü çalışmasıyla ilgisi yoktur. Sanatsal olmak bile istemiyor, çünkü eskiden beri, arsanın temel avantajları, mümkün olan en az sayıda rastgele varsayımlar (eski dramatik sanatta bile, “arabadan tanrı”, oyunda bir defadan fazla görünmeyebilir) ve onlardan sonuç çıkaran en büyük doğruluktur.
Amerikalılara bu tür öğretmenler tarafından tarih öğretilirse, Amerikalı siyasetçilere bu tür analistler tarafından tavsiye edilirse, Amerika Birleşik Devletleri'nin tüm dünyaya bakışları ve onunla etkileşime girme biçimlerinin eski bir şakaya kayması şaşırtıcı değildir: gergedan çok kötü bir görüşe sahiptir - ancak kütlesi ile artık onun sorunu. Dahası, tarih derslerine aşina olmadan, insanların öfkeli gergedanlarla nasıl davrandığını hayal bile edemezler. Ve Amerikan tarihçiliğindeki durum değişmezse - er ya da geç, MU, tehlikeli hayvanlarla kendi derisindeki başa çıkma kurallarını kavramak zorunda kalacaktır.