Lütfen Beni Susma.
Ruhu satırlar arasına sıkışmış kızın artık susmak istemeyişinin cümlesiydi. Sesinin çıktığı tek an, bu cümle zihninde yankılandı. Kaynadı, kazındı, kırıldı, söküldü…
Öfkenin koynunda yetişmiş hatta kendini ifade şekli olmuş bir çocuk, barış ne bilmezken yaşamayı öğrenmiş. O öğreti ruhu satırlar arasında yaşayan kadını doğurmuş. Satırlar arasına sıkışmış o kız nasıl bir cümle kurduysa, nasıl yazdıysa, ne hayal ettiyse o şekildeydi. 10 yaşındaki yazıları da var, kayıp sonrası yazdıkları, satırlar arasında yaşayana dönüştüğündeki yazıları da.
Lütfen Beni Susma. Susulanların ne dışa vurumu ne de kusması, inanın başlamadık bile. Yalnızca bazı şeylerle barışmak zorunda olunmadığının, yaşamayı öğrenerek de devam edilebileceğinin kanıtı. Her şey bitti derken başlamasıyla yükümlü bir hayatın kaynağı.
Size (de) ses olsun.
Tanıtım Bülteni:
Çok küçük yaşta hayatın acına saygısı olmadığını, senin için durmayacağını öğrendin. Neden şimdi durması için düğme arıyorsun? Bilmiyor musun, karanlıkta bir düğme yok. Işık yok.
**
Oturdum, kaldırım arasına ekilmiş ve ezilmiş ruhları saydım. Tanrı geçti karşıma, dokunduğum kaldırım taş (lar)ını kana boyadı.