rüyamda Turgut Uyar'ı gördüm.
kalbimin acısıyla uyandım.
nedendir bilinmez turgut uyar girdi rüyama. oysa ben Cemalciyim. Cemal benim süsüm, Cemal edebiyatım, Cemal acım, Cemaldir iyi kalpli üvey anam.
Cemal'dir yahu nefesim şiirim.
hiçbir adama inanamam ben artık aşık diye, Cemal'i okudum okuyalı.
sevda sözleridir kutsal kitabım. ama bir rüyada gönlüm Turgut Uyar'a kayıvermiş belli ki. fotoğraflarındaki gibi ince, ince dediğim de fiziksel değil, anlatılmaz bir incelik bu.
halbuki Cemal'dir benim yaram.
Cemal'dir yaramı saran.
ben aşık oldum bi kaç kez. beni dinleyen de beni anlatan da hem cemal oldu, yapacak bir şey yok. değiştirecek, değiştirilecek bir şey değil bu. mühim olan cemal'dir. gerisi belki teferruat.
ama rüyamda Turgut Uyar'ı görmek...
o da bir başka his. sanki gerçek gibi, O'nu tanımış gibi hissediyorum. sepya tonlarda, bir ağacın önünde, fotoğraflarındaki bakışı ile.
cemal'i bilmesem belki Turgut'u da bilmezdim kim bilir?
ama bildim; şu lafıyla bildim Turgut'u;
"ikimiz birden sevinebiliriz, göğe bakalım"
ikimiz birden sevinebiliriz?!
ikimiz birden sevinebilir miyiz?
benim yaram Cemal'dir. Turgut'un öldüğü gün Cemal'i işten attılar...