"Sanırim daha o zaman anladınız. Ben her şeyi hemen anladım, daha ilk gece. Dikkat edin, papazın sözcükleri benim evrensel olduğuna inandığım bir yasanın özel bir
durumundan başka bir şeyi dile getirmiyor. Yalnızca yaşamın gizi ölümde değil, Işığın gizi de karanlıkta, iyinin kötülükte, doğrunun gizi yanlışta, evetin gizi hayırda-
yasamak isteyen her Faust, yaşamı tıpkı
kucaklar gibi, onun her seyini duyumsamak
dir! Bu yüzden her yaninı kucaklamak isteyen, her şeyin tadina varmak
isteyen her tutkulu ruh, ölmeye hazırlanmalı, kendini ölümün içine koymalidir. Bir an yoğun bir bicimde yaşamayı
başarabilirsek, yaşam ağır bir ölümdür, her duyusal haz,bu uzun can çekişin onca siçrayışından, ölüm hinltısından
biridir yalnızca.
"O günden başlayarak yaşamı yadsımaya, kendimi bir ölü cana dönüştürmeye hizla ölmeye karar verdim. Ama bir anda değil, dışsal, somut araçlarla değil.Gömülmeye gerek olmaksızın bir ceset olmak - öyle bir
biçimde cana kıymalı ki ölüm doğal, istemsizce olsun.
İşte benim buluşum: Kendini istemle öldürmek, ruhun kendisiyle; silahla, ellerle ya da zehirle değil. Ölmek isteme düşüncesinin zoruyla ölmek. Benim yaptığım da
bu. Benden öğrenmek istediğiniz de bu işte. Memnun musunuz?"
Saşkınlıkla baktım ona, çünkü son sözcükleri neredeyse asağılayan bir öfke tınısıyla söylemişti. Ama hemen ardından yeniden söze başladı:
Aldırmayın: Ölüm henüz tamamlanmadı.