ABD hükümeti yılda 60 milyar dolar harcayarak bilimsel araştırmaları destekliyor ve ABD üniversitelerindeki fen ve mühendislik yüksek lisans programları dünyanın geri kalanından en iyi ve en parlak öğrencileri çekecek kadar iyi durumda [kaynak: National Science Foundation]. Teknolojik mucizelerle çevrili, konuşan ATM'lerden ve telekomünikasyon uydularından, lezzetlerini korumak için genetiği değiştirilmiş süpermarket domateslerine kadar, Amerikalılar bilim söz konusu olduğunda oldukça akıllı olmalılar mı?
Şey, tekrar tahmin et. Rahatsız edici gerçek şu ki, ABD'li yetişkinler temel bilimsel bilgi söz konusu olduğunda utanılacak şekilde cahil olmaya eğilimlidirler. 2009 Harris Interactive araştırmasında, sadece yüzde 53'ünün Dünya'nın güneşin etrafında dönmesinin bir yıl sürdüğünü ve yüzde 59'unun en erken insan ve dinozorların aynı zamanda, " Çakmaktaşlar." Ve sadece yüzde 47'si doğru bir şekilde - yüzde 10'luk bir hata aralığında - Dünya yüzeyinin yaklaşık yüzde 70'inin su ile kaplandığını belirtiyor. Beş ABD'deki bir yetişkinden sadece biri, bu üç soruya doğru bir şekilde cevap verebilir [kaynak: ScienceDaily]. 2011 Michigan Üniversitesi'nde yapılan bir araştırmaya göre, Amerikan yetişkinlerinin sadece yüzde 28'i New York Times'ın Salı Bilim bölümünü okuyabilecek ve anlayabilecek kadar bilimsel bilgiye sahipti. Kuşkusuz bu, 1988'deki bir çalışmanın, yetişkinlerin sadece yüzde 10'unun Times'ın bilim makalelerini [kaynak: ScienceDaily] hakkında anlamlı bir şekilde anlayabileceği bir gelişmeydi.
Açıkçası, evrensel bilimsel okuryazarlığa benzeyen bir şeye ulaşmak için gitmemiz gereken bir yol var. Ama birisi Higgs bozonundan söz ettiğinde konuyu değiştirmek için çaresizce dürtü duyanlar için, dinozorların tüyleri olup olmadığı konusunda muazzam derecede paralel süper hesaplama ya da tırmanan tartışmalar. Herkesin nasıl cevap vereceğini bilmesi gereken 10 temel bilim sorusunun cevabı ile sizi kolaylaştıracağız.
Armstrong ile söyle: "Mavi gökyüzünü görüyorum..." Goodshot / Thinkstock
"Mavi ve beyaz bulutların gökyüzünü görüyorum" Louis Armstrong 1968 yılında "Ne Harika Bir Dünya" şarkısında şarkı söyledi. Muhtemelen, şarkılarının iyimserlik için bir tezat olduğu düşüncesiyle yaptı. Avrupalı araştırmacılar, spektrumun mavi kısmından gelen ışığın duyguları olumlu yönde etkilediğini ve bizi duygusal uyarıcılara karşı daha duyarlı hale getirdiğini ve duygusal zorluklara daha fazla uyum sağladığını keşfettiler [kaynak: Opfocus].
Ama biz kazıyoruz. Gökyüzünün mavi görünmesinin nedeni, bir etkiden dolayıdır. saçılma. Güneş ışığı, yeryüzünün atmosferinden geçmek zorundadır, ki bu gazlar ve parçacıklarla dolu bir parçacıktır. Ama eğer elinizde bir prizma tuttuysanız, güneş ışığının aslında farklı dalga boylarına sahip bir grup farklı renkten oluştuğunu biliyorsunuzdur. Mavi ışık nispeten kısa bir dalga boyuna sahiptir, bu yüzden filtreden daha uzun dalga boylu renklere göre daha kolay bir şekilde girer ve sonuç olarak atmosferden geçerken daha geniş bir alana yayılır. İşte bu yüzden gökyüzünün gökyüzünün gökyüzünde olduğu günlerde mavi görünmesine sebep olur (aslında durduğun gezegendeki nokta, güneşe göre hareket ediyor).
Güneşin doğuşunda ve günbatımında güneş ışınlarının konumunuza ulaşmak için daha uzun bir mesafe kat etmesi gerekir. Bu, mavi ışığın dalga boyu avantajını iptal eder ve diğer renkleri daha iyi görmemizi sağlar, bu nedenle gün batımları genellikle kırmızı, turuncu veya sarı görünür [kaynak: NASA, ScienceDaily].
Ne yazık ki, Dünya gezegeninin etrafında çok fazla yer var. Maciej Frolow / Photodisc / Getty Images
Yeryüzünün yaşı, insanların uzun zamandan beri uzun bir süredir tartıştığı bir şey. 1654 yılında, hesaplamaları Kutsal Kitabın Yaratılış Kitabı'na dayanan John Lightfoot adındaki bir araştırmacı, Dünya'nın tam olarak, 9 Ekim 4004'te, Mezopotamya zamanında oluşturulduğunu ilan etti. 1700'lerin sonlarında, Comte de Buffon adlı bir bilim adamı, yarattığı ve soğutulduğu hızı ölçtüğü gezegenin küçük bir kopyasını ısıtdı ve bu verilere dayanarak, Dünya'nın yaklaşık 75.000 yaşında olduğunu tahmin etti. 19. yüzyılda, fizikçi Lord Kelvin, Dünya'nın yaşını 20 ila 40 milyon yıl arasında ayarlamak için farklı denklemler kullandı [kaynak: Badash].
Fakat tüm bunlar radyoaktivitenin keşfiyle 1800'lerin sonlarında ve 1900'lerin başında kondu. Bunu takip eden çeşitli radyoaktif maddelerin [kaynak: Badash] oranlarının hesaplanması takip etti. Yeryüzü bilimcileri, bilginin Yeryüzü kayalarının yaşını ve astronotlar tarafından aydan getirilen göktaşları ve kayaçlardan alınan örnekleri belirlemek için kullandılar. Örneğin, kayalardaki kurşun izotoplarının bozulma durumuna bakmışlar ve daha sonra kurşun izotoplarının zamanla nasıl değişeceğine dair hesaplamalara dayanan bir ölçekle karşılaştırmışlardır. Bundan dolayı, Dünya'nın yaklaşık yüzde 1'in altında bir belirsizlikle yaklaşık 4,54 milyar yıl önce oluştuğunu belirleyebildiler [kaynak: ABD Jeoloji Anketi].
Deniz tabanında kamufle edilmiş bir boynuz köpekbalığı; renkleri için doğal seçilim mi? Gerard Soury / Oxford Bilimsel / Getty Images
Yeryüzünün yaşı gibi, evrim teorisi - ilk olarak 1800'lerin ortalarında biyolog Charles Darwin tarafından geliştirildi - insanların üzerinde çalıştıkları bir başka konu. Eğer "Wind the Inherit" isimli klasik filmi daha önce görmüşsünüz de, muhtemelen 1925 tarihli, ünlü The Monkey Monkey Deneme hakkında bilgi sahibi olabilirsiniz. Ünlü avukat Clarence Darrow, suçlanan John Scopes adındaki bir lise biyoloji öğretmeni adına başarısız oldu. kimsenin “daha düşük bir hayvan düzeninden” kaynaklandığını öğreten bir Tennessee yasasını ihlal eden ve İncil'in yaratılış hikâyesinin kabul edilebilir tek açıklaması olduğu sonucuna vardı [kaynak: Linder]. Son yıllarda, evrim teorisinin [kaynak: Raffaele] yanı sıra, çocukların okulda "yaratılış bilimi" öğrenmelerini gerektiren mahkemelerde ve yasama meclislerinde savaşan anti-evrimcilerdi.
Ve özellikle de anti-evrimcilerin karşısına çıkan bir fikir varsa, Darwin'in doğal seçilim denilen merkezi kavramı. Anlamak gerçekten zor bir fikir değil. Doğada, mutasyonlar - yani, organizmaların genetik planında, atalarından farklı özellikler geliştirmelerine neden olabilecek kalıcı bir değişiklik - rastgele meydana gelir. Ancak evrim, hayvanların ve bitkilerin birden fazla nesilde değiştiği uzun süreli süreç, şansa sahip değildir. Bunun yerine, organizmadaki değişikliklerin organizmanın daha iyi hayatta kalmasına ve çoğalmasına yardımcı olması halinde zaman içinde daha yaygın hale gelme eğilimi vardır.
Örneğin, bazı böceklerin yeşil olduğunu hayal edin, ama sonra bir mutasyon, bazı böceklerin kahverengi olmasına neden olur. Kahverengi böcekler çevrelerine yeşil böceklerden daha iyi karışırlar, bu yüzden çoğu kuş tarafından yenilmez. Bunun yerine, daha fazlası hayatta kalacak ve çoğaltacak ve yavrularını kahverengileştirecek genetik değişim boyunca geçebilecek. Zamanla, böceği popülasyonu yavaş yavaş kahverengi rengine geçecektir. Bu, elbette, basit bir versiyon. Pratikte, doğal seçilim, belirli bireylere değil, ortalamalara dayanmaktadır ve bu, bir sürecin (kaynak: UC Berkeley) pürüzsüz ve düzenli bir hali değildir.
Son yıllarda güneşin nasıl görüneceği bu mu? Comstock / Thinkstock
Bu soru bize başka bir pop şarkısı olan Skeeter Davis'in 1962 tarihli “The End of the World” adlı şarkıcısını hatırlatıyor; şarkıcı, erkek arkadaşının onu terk ettikten sonra neden güneşin parıldadığını merak ediyor. Sözlerin kibirleri, etrafımızdaki gerçeği - ister parlayan güneş ister ağaçlarda şarkı söyleyen kuşlar olsun - kırılgan küçük duygularımızdan daha dayanıklıdır. Gerçekte, yine de, bizim lovelorn lass çok yakında doğacak talihsizliğe sahipti - yaklaşık 5,5 milyar yıl, ver veya al. Başka bir yıldız gibi devasa bir füzyon reaktörü olan güneşin, çekirdeğindeki hidrojen tükeneceği ve güneşi oluşturmak için yakıt yaktığı ve çevredeki katmanlarda hidrojen yakmaya başlayacağı noktadır.
Güneşin ölüm sargısının başlangıcı olacak, çekirdeğinin küçüleceği ve dış tabakalarının kitlesel olarak genişleyeceği, onu kırmızı bir devasa dönüştürecek. Son bir patlamada, güneş, güneş sistemini, genellikle Pluto ve Kuiper Kuşağı'nın (Neptün'ün dışında) orta dereceli bölgesini geçici olarak bir göksel saunaya çevirecek bir ısı patlamasıyla kızartır. Dünya dahil, iç gezegenlerin ya ölmekte olan devasa ya da başka bir deyişle [kaynak: Overbye] 'e dönüştüğü muhtemeldir.
Artı tarafta, insanlar diğer yıldızların güneş sistemlerini kolonize etmeyi başaramazlarsa, bu son cehennemi deneyimlemek için kimse etrafta olmayacak. Beklenen ömrünün yaklaşık yarısı olan güneş, zaten yavaş yavaş ısınıyor ve bundan bir milyar yıl sonra, şimdi olduğundan yaklaşık yüzde 10 daha parlak olması bekleniyor. Güneş ışınımındaki bu artış gezegenimizin okyanuslarını yok etmek için yeterli olacaktır. Bu da bizim türümüzün hayatta kalmaya bağlı olduğu sudan ayrılır [kaynak: Overbye].
Mıknatıslar: Nasıl çalışırlar? iStockphoto / Thinkstock
"[Bleeping] mıknatıslar: Nasıl çalışırlar?" Böylelikle Insane Palyaço Posse'nin birkaç yıl önce tek "Mucizeler" oluşturduğu sorusu, "Cumartesi Gecesi Canlılığı" ndaki o hüzünlüleri onları acımasızca alay etmeye yöneltmişti. Ve bu talihsizti, çünkü düşünmek için kesinlikle makul bir şey. Bir mıknatıs, manyetik alana sahip herhangi bir nesne ya da malzemedir - yani, etrafına aynı yönde akan bir grup elektron. Şimdi, elektronlar - Detroit'ten palyaço maskeleri takan rapçiler, çok lanet ve Faygo Cola'yı içiyorlar - çiftlere takılmaktan hoşlanıyorlar, üstelik de demir, aksiyona girmeye hevesli çok sayıda eşleşmemiş elektrona sahip. Yani, katı demir olan veya içinde çok demir bulunan nesneler - örneğin çivi, yeterince güçlü bir mıknatısa doğru çekileceklerdir. Mıknatıslara çekilen maddeler ve nesneler ferromanyetik maddeler olarak adlandırılır [kaynak: Illinois Üniversitesi].
İnsanlar uzun zamandır manyetizma olgusunu biliyorlardı. Doğal olarak meydana gelen mıknatıslar, mıknatıs taşı gibi, ama ortaçağ yolcuları, elektronları alıp mıknatıslanmış hale gelmek için çelik pusula iğnelerinin nasıl taşlanacağını anladılar, yani kendi manyetik alanlarını geliştirdiler. Bu mıknatıslar özellikle dayanıklı değildi, ancak 20. yüzyılda araştırmacılar, daha güçlü kalıcı mıknatıslar üretmelerini sağlayan yeni malzemeler ve şarj cihazları geliştirdiler [kaynak: Stupak].Bir elektromıknatıs olarak adlandırılan bir mıknatıs türünü, etrafındaki bir elektrik telini sararak ve ardından uçları klipsleri üstte olan bu büyük pillerin kutuplarına bağlayarak bir parça demirden oluşturabilirsiniz [kaynak: Illinois Üniversitesi ].
Yere göre alt yarısı göremediğiniz bir gökkuşağı bir yay gibi görünüyor. Havada, bir disk gibi görünebilir. iStockphoto / Thinkstock
Antik çağlardan beri insanlara korku veren bu atmosferik fenomen hakkında bir şey var. Yaratılış Kitabı'nda Tanrı, Büyük Sel'den sonra göğe bir gökkuşağı koydu ve Nuh'a “benim ve Dünya arasındaki antlaşmanın bir belirtisi” nin bir işareti olduğunu söyledi [kaynak: Biblos]. Eski Yunanlılar daha ileri gitti ve gökkuşağının aslında İris adını verdikleri bir tanrıça olduğuna karar verdi. Ama onu, uğursuz bir figür yaptılar - Olimpiyat tanrılarının savaş ve çile hakkındaki düşünceleri [kaynak: Lee ve Fraser, pg viii]. Yüzyıllar boyunca, Aristotle'dan Rene Descartes'a uzanan büyük akıllar, hangi sürecin gökkuşağıların çarpıcı renk dizisini oluşturduğunu anlamaya çalıştı [kaynak: Broughton ve Carriero].
O zamandan beri, bilim adamları çok iyi çivilediler. Temel olarak, gökkuşakları bir yağmur fırtınasından sonra atmosferde asılı kalan su damlacıklarından kaynaklanır. Damlacıklar, çevreleyen havadan farklı bir yoğunluğa sahiptir, bu yüzden güneş ışığı onlara çarptığı zaman, damlacıklar küçük parçacıklar olarak hareket ederler, ışığı dalga boyuna parçalayacak şekilde bükerler ve sonra bunları bize yansıtırlar. Bu sırayla ark, gördüğümüz görünür spektrumun renk bantları ile yayı yaratır. Damlacıkların ışığı bize yansıtması gerektiğinden, bir gökkuşağını görebilmek için, güneşe sırtlarımızla ayakta durmamız gerekiyor. Ayrıca, yaklaşık 40 derecelik bir açıda, gökkuşağının sapma açısı olan, yani güneş ışığını bükme açısı olan yere bakmamız gerekiyor. İlginç bir şekilde, eğer bir uçaktaysanız ve yukarıdan bir gökkuşağı görüyorsanız, aslında bir ark [kaynak: Fizik Sınıfı] yerine bir disk gibi görünebilir.
Dahinin kendisi: Albert Einstein. MPI / Getty Images
Birisi "görelilik kuramı" na atıfta bulunduğunda, gerçekte kastedilen, 1900'lü yılların başında teorik fizikçi Albert Einstein tarafından tasarlanan iki teori, özel görelilik ve genel göreliliktir [kaynak: nobelprize.org]. Ama ne Einstein'ın işin bedeni dediğiniz önemli değil, şüphesiz çoğu bilim insanı için şaşırtıcı değil. Einstein bunu açıklamak için akıllıca bir yol olduğunu düşündü: "Bir adam güzel bir kızla bir saatliğine oturduğunda, bir dakika gibi gözüküyor, ama bir dakika boyunca bir ocağa otursun ve herhangi bir saatten daha uzun olsun. " [kaynak: Mirsky].
Ve detaylar biraz daha karmaşık olsa da, bu aslında oldukça iyi özetliyor. Einstein'dan önce, herkes uzay ve zamanın değişmez niteliklere sahip olduğuna inanıyordu, ki bu hiç değişmemişti, çünkü bu bizim Dünya'daki bakış açımızdan bize bakma biçimiydi. Fakat Einstein, matematiği, nesnelerin mutlak görüşünün bir yanılsama olduğunu göstermek için kullandı. Bunun yerine, mekânın ve zamanın her ikisinin de değişime uğradığını açıkladı - uzay uzayabilir, genişleyebilir veya eğri yapabilir ve bir nesnenin güçlü bir çekim alanına maruz kalması veya çok hızlı bir şekilde hareket etmesi halinde zaman geçme hızı da değişebilir..
Dahası, mekân ve zamanın nasıl ortaya çıktığı, onları gözlemleyen kişinin bakış açısına bağlı olabilir. Örneğin, zamanı anlatmak için elleriyle eski moda bir gıdıklama saatine baktığınızı düşünün. Şimdi, o saati Dünya'nın etrafında yörüngeye yerleştirmeyi hayal edin, böylece yüzeydeki konumunuza kıyasla çok hızlı hareket ediyor. Eğer saatin ellerini hala görebiliyor olsaydınız, size Dünya'da olduğundan daha küçük görünürlerdi ve saatin kenarı daha yavaş olurdu [kaynak: Cornell University].
Saat, "zaman genişlemesi" adı verilen bir fenomen yüzünden daha yavaş hareket eder. Uzay ve zaman aslında yerçekimi ve ivme ile bozulabilen uzay zamanı olarak adlandırılan tek bir şeydir. Yani eğer bir nesne çok hızlı hareket ederse veya üzerine etki eden gerçekten güçlü bir çekim gücüne sahipse, bu nesnenin zamanı, aynı kuvvetlere maruz kalmayan bir nesneye kıyasla yavaşlayacaktır. Hızlı hareket eden bir nesne için ne kadar zamanın yavaşlayacağını tahmin etmek, matematiksel hesaplamaları kullanarak mümkündür.
Muhtemelen oldukça garip geliyor. Ama aslında bunun doğru olduğunu biliyoruz. Dünyadaki harita konumlarını sağlamak için zamanın kesin ölçümüne dayanan uydular kanıt niteliğindedir. Uydular, saatte yaklaşık 8.700 mil (14.000 kilometre) civarında gezegenin etrafında dolaşıyorlar ve mühendisler göreliliği telafi etmek için saatlerini ayarlamadılarsa, bir gün içinde akıllı telefonlarımızdaki Google haritaları, bize 6 mil olan konumları veriyordu. (9.86 kilometre) kapalı [kaynak: OSU Astronomi].
Kabarcıklar yuvarlak çünkü istedikleri gibi - uyum sayesinde. Ryan McVay / Getty Images
Aslında, kabarcıklar her zaman mükemmel bir şekilde yuvarlak değildir, muhtemelen sabun balonlarını üflemek için bu oyuncak şeylerden birini kullandıysanız fark etmişsinizdir. Ancak kabarcıklar küresel olmak isterler ve eğer birisini daha çok puro şeklinde üflerseniz, kendini yeniden şekillendirmek için mücadele eder. Çünkü kabarcıklar temel olarak molekülleri birbirlerine bağlı oldukları için birbirine yapışan ince sıvı katmanlarıdır. birleşme [kaynak: USGS]. Bu, yüzey gerilimi olarak düşündüğümüz şeyi yaratır - yani, nesnenin içinden geçmeye çalışan nesneler karşısında direnen bir bariyer [kaynak: USGS].Tabakanın içinde, tuzağa düşen hava molekülleri, suya doğru itmelerine rağmen dışarı çıkamazlar. Ama bu katman üzerinde hareket eden tek güç bu değil. Dışarıda, daha fazla hava içeriye doğru iter. Sıvı tabakanın bu kuvvetlere direnmesi için en etkili yol, hacim yüzey alanı [kaynak: Popüler Bilim] oranı açısından bir küre olan en kompakt şekli almaktır.
İlginçtir ki, bilim adamları yuvarlak olmayan kabarcıklar yapmanın yollarını bulmuşlardır, bu yüzden yüzeylerin geometrisini inceleyebilirler. İstenilen şekle [kaynak: NEWTON] biçimlendirilmiş bir tel çerçeve üzerinde ince bir sıvı tabakasını süspanse ederek kübik ve hatta dikdörtgen olan kabarcıklar oluşturabilirler.
Hayır, bulutlar melek kılından değil, buz kristallerinden ve sudan yapılmış. Yine de güzel. Medioimages / Photodisc / Thinkstock
Umarım, bu Joni Mitchell hayranlarını çok fazla hayal kırıklığına uğratmaz, ancak bulutlar aslında havada melek tüyleri ve dondurma kaleleri değildir. Bir bulut, görünür bir su damlacıkları kütlesi veya buz kristalleri veya her ikisi de Dünya yüzeyinin üzerinde asılı duran bir karışımdır. Nemli ve sıcak hava yükseldiğinde bulutlar oluşur. Daha yüksek ve daha serin bir alana ulaştığında, nemli sıcak hava da soğuyor ve su buharı ne kadar soğuk aldıklarına bağlı olarak minik su damlacıkları ve / veya buz kristallerine dönüşüyor. Bu damlacıklar ve kristaller, daha önce tartıştığımız birleşme ilkesi nedeniyle birlikte kütle halinde kalırlar. Sonuç bir buluttur [kaynak: Britannica]. Bazı bulutlar diğerlerinden daha kalındır çünkü daha yüksek bir su damlacıkları yoğunluğuna sahiptirler.
Bulutlar, gezegenimizin hidrolojik döngüsünün, suyun yüzey ve atmosfer arasında sürekli olarak hareket ettiği ve sıvıdan sıvıya, sıvıdan sıvıya ve bazen de katıya değiştiği bir dönüm noktasıdır. Bu döngü olmasaydı, muhtemelen gezegenimizde [kaynak: NASA] herhangi bir yaşam olmazdı.
1803'te, Luke Howard adında bir meteoroloji uzmanı, isimleri Latin sözcüklerine dayanan dört ana bulut sınıflandırmasıyla ortaya çıktı. kümülüsLatince "kazık" kelimesi olan bu kelime, gökyüzünde sıklıkla gördüğümüz yığınlı, topaklı bulutları tanımlar. saçakbulut"saç" anlamına gelen "saç" anlamına gelir, saçın kilitleri gibi yumuşak görünen yüksek seviyeli bulutların terimidir. Düz görünümlü, yaprak formlu bulutlar ortaya çıkar. stratus, "katman" için Latince sözcüktür. Sonunda, var yağmur bulutu bulutlar (adı aslında "bulut çökeltme" için Latince), gri yağmur bulutları [kaynak: NASA]. Ve bazen bir araya geliyorlar - fırtınalardan önce gördüğünüz çok uzun gri renkli sarp bulutlar gibi - cumulonimbus!
İnsanları gerçeğin, başka bir yere gitmesini istemedikçe aynı yerde kaldığı güzel ve istikrarlı bir yer olarak düşünmeyi seviyoruz. Ama hayal et. Gerçekte, moleküler düzeyde suya bakarsanız, bir köpek yatağına daldıran bir sürü yavru gibi davranır, moleküller birbirlerini çarparlar ve pozisyon için vurgularlar. Havada çok miktarda su buharı olduğunda, moleküller bir yüzeye çarpacak ve ona yapışacaktır, bu nedenle nemli bir günde soğuk bir içeceğin dışında yoğuşma oluşur.
Tersine, hava kuruduğunda, su çantanızdaki su molekülleri havaya çarpabilir ve etraftaki diğer moleküllere yapışabilir. Bu sürece buharlaşma denir. Hava yeterince kuru ise, daha fazla molekül havadan suya yapışacak şekilde çantanızdan havaya atlar. Zamanla, su molekülleri havaya kaybetmeye devam edecek ve sonunda boş bir fincan ile sonuçlanacaktır [kaynak: NEWTON].
Moleküllerin bir sıvıdan havaya itilmeleri ve ona yapışması yeteneği, buhar basıncı olarak adlandırılır, çünkü atlama molekülleri, bir şeye karşı baskı yapan bir gaz veya katı gibi bir kuvvet uygular. Farklı sıvılar farklı buhar basınçlarına sahiptir. Aseton - oje çıkarıcı gibi bir sıvı - çok yüksek bir buhar basıncına sahiptir, yani kolayca buharlaşır ve havaya karışır. Buna karşılık zeytinyağı, çok düşük bir buhar basıncına sahiptir, bu nedenle oda sıcaklığında [kaynak: NEWTON] çok fazla buharlaşma olasılığı yoktur.
Sonic the Hedgehog, süpersonik hızları gerçekçi bir şekilde ele alabilir mi? WordsSideKick.com, Sonic'in hızından kurtulmak için neye ihtiyaç duyabileceğini araştırıyor.
8 yaşımdan beri bilim ve teknolojiden çok etkilendim, nükleer fiziği dinozorlara aktaran konularla ilgilenen Nasıl ve Niçin Harika Kitaplar adlı bir dizi ile hevesle döktüm. Kitaplarda anlatılan deneyleri çoğaltmaya çalıştım ve ailemi bana ihtiyaç duyduğum piller, teller, alüminyum folyolar ve diğer malzemelerle donatmayı denedim. Matematikten hoşlanmadığım lisede fark ettiğim dışında, bazı bilimsel alanlarda kariyer yapmamış olabilirim ve çalışmaları kendim yaptığımdan başka deneylere ve çalışmalara açıklamakta daha iyiyimdir. Bugün, WordsSideKick.com için yazmanın yanı sıra, aynı zamanda Science Channel Web sitesi için bir blog yazarıyım.