3043-bolum-9
Bölüm 9
Her şeyden sonra… korkunç derecede utanç verici oldu. Olaylar yavaş yavaş gelişti ve Isaac’ın zihni rahat bırakılmayı reddetti.
“Dışarıdaki adamın Benjamin’in babası olduğunu düşünmüyor musun?”
“Sanırım, çünkü tıpatıp aynı görünüyordu.”
Isaac’in konuşma arasında aniden yeni bir ses duydu. Bakışları çevredeki tüm konukları taradı, ebeveyn kalabalığı arasında sesin sahibini aradı. Sonunda arkasında ince yapılı bir adam gördü. Bu kişinin Benji’nin arkadaşı Hitome’nin babası olduğu ortaya çıktı, onu geçmişte birkaç kez uzaktan görmüştü. Bir beta ile evlenmiş bir omega.
İnce yapılı omega sakin ve güzel bir aura yayıyordu. Isaac yanından geçerken bilinçaltında her zaman boynuna bir bakış atardı: boynunun arkasından birkaç santim ötede, birkaç dişin izleri oldukça güçlü bir şekilde basılı olduğunu görürdü. Bir dövme gibi… Aslında Isaac onu çok kıskanıyordu. Belki de bu çift San Diego’daki çoğu aile gibiydi – her zaman birlikte, kendi küçük dünyalarında uyum içinde, sorunsuz yaşıyorlardı.
“Alfa ve omega birbirleri için yaratılmışlardır,” lafı çocukluğundan beri her köşe başında söylenirdi. “Ne saçmalık, bu çok saçma,” diye düşündü Isaac.
“Çocuğun babası o, değil mi?” Hitome aniden yaklaştı ve sanki hayatları boyunca arkadaş olmuşlar gibi elini uzattı. Her şeyden haberdar olmak isteyen meraklı ebeveynlerden birine benziyordu.
“Merhaba, küçük kızımız Benjamin ile anaokuluna gidiyor. Anneni falan tanıyoruz.”
Isaac ona baktı ve çok sahte bir gülümseme sergiledi:
“Hayır, o benim oğlum.”
“Anlıyorum, eğer oğlunuz değilse, muhtemelen amcasıdır.! Ben de tam kocamla babası hakkında konuşuyordum…”
Isaac konuşmanın hızından oldukça rahatsızdı. Göz ucuyla, yan taraftaki annesinin heyecanla ona işaret ettiğini ve elleriyle garip hareketler yaptığını fark etti…
“…İçeri girdiğimizde sarı saçlı bir adam ve küçük bir at vardı. Etraflarındaki atmosfer o kadar sıra dışıydı ki, biz de düşündük ki…” Isaac omega’nın hareketli monologunu tekrar yakaladı. Bekle, ne?
“Pardon, ne atı? At kimdeydi?
İşte tam o anda, sanki her şey bu soruyu bekliyormuş gibi, bir çocuk çığlığı aniden babanın kulaklarına ulaştı. Isaac deli gibi avluya koştu, tüm misafirlerin gözünü alan resmi görmeyi beklerken kalbi sıkışıyordu. Her yerden duyabildiği tek şey şuydu:
“Tanrım… Tanrım!”
“Isaac, ne yapacaksın?”
Başını annesine çevirdi ama annesinin ağzından çıkan tek şey şuydu:
“…Tanrım!”
Arkasını döndüğünde, belli belirsiz bir inilti istemsizce ağzındandışarıya doğru kaçtı… Benjamin ve Felix kapıdan birlikte giriyorlardı. Ve haklıydılar! Beyaz bir at vardı! Daha doğrusu bir midilli… Felix dizginleri tutmuştu ve yavaşça bahçeye doğru ilerliyordu.
Benjamin, kovboy şapkası takmış, küçük bir eyerin üzerinde oturuyordu. Heyecanlı bir bakışla eyerin kolunu tuttu ve… yine oradaydılar, o küçük ışıltılı gözler. Çocuk yüksek sesle güldü.
“Midilli…” Isaac sanki artık başka seçeneği yokmuş gibi mırıldandı. Ne hissedeceğini bilemiyordu. O gün yaşananlar zaten cesaretini tamamen kırmıştı. Felix gururlu bir ifadeyle midillinin dizginlerini tutmuş, Benjamin’i bahçenin her yerinde dolaşıyordu. Allied Fansub tarafından çevrilmiştir. Üstelik ilk kez ata biniyor ve atın sırtına kendi başına oturuyor, her zamanki gibi sakin bir şekilde tadını çıkarıyordu. Arada bir ellerini çırpıp gülüyordu bile.
Avlunun ortasında korktukları için ebeveynlerinin yanına koşan çocuklar vardı, birçoğu heyecanlıydı ve kendilerinin de ata binip binemeyeceklerini sordular. Felix, Benjamin’in hediyeyi seveceğine gerçekten ikna olmuştu. Ve haklı olduğu ortaya çıktı.
Kahretsin, midilliyi bir gecede nereden bulmuştu? Aklından ne geçiyordu? Bir midilli ne kadar eder ki?! Gerçi adamları için bir ahır bulup at sipariş etmek kolaydı. İsterse ucuza koca bir çiftlik satın alabilir ve tüm hayvanları oraya bağlayabilirdi!
Isaac sırayla onlara baktı ve cevap olarak ikisi de ellerini komplo kurar gibi Isaac’e doğru kaldırdı ve yüzlerinde mutlak bir zevk ifadesiyle ona el salladı.
Esmerin içini bir ürperti kapladı. Bunun kesinlikle olmaması gerekiyordu…
“Peki, şimdi ne olacak? Hâlâ Benjamin’in babası olmadığını söyleyebilir misin?” Annesinin sesi dışarıdan geldi. Isaac hiçbir cevap veremedi. Kalbi gittikçe ağırlaşıyordu… Bu ona bataklığın çamurlu bataklığında batan bir taşı hatırlatıyordu.
***
Tony’nin kafası düşüncelerle kaynıyordu. Dün gece Felix’in dileğini açıkladığını duymuştu:
“Beyaz bir midilli. Zarif ve safkan.”
Gözünü bile kırpmamıştı, bu yüzden şimdi gözleri koyu halkalarla çevriliydi ve yüzü tamamen solgundu. Tam bir kaostu!
Dünyaca ünlü bir markanın sınırlı sayıda üretilen bir arabasını satın alması istenseydi daha kolay olurdu. Ama beyaz bir midilli bulması gerekiyordu… açıkçası nereden ve kimden alacağından emin değildi. Bütün gece sabaha kadar, sonra da öğlene kadar aramıştı. Bir ahırı aradı, üçüncüyü, beşinciyi… ve hatta doğudaki yirminciye gitmek zorunda kaldı.
Nihayet, birkaç saat sonra, Felix’in “imkansız görevinin” gerekleri yerine getirdi. Bu bir telefon emriydi, bu yüzden onu kendi gözlerinizle görene ve hayatta olduğundan ve nefes aldığından emin olana kadar, artan gerginlikten herhangi bir rahatlama hissedemezdiniz. Onu henüz doğum günü partisine sağ salim ulaştıramamışlardı. Tony evin hemen dışında bekliyordu.
Tony’nin bilekleri sıkılı yumruklarından dolayı ağrıyordu, sırtı soğuk terden sırılsıklamdı… Kamyon ve ekibi iki dakika geç gelmişti ama safkan ve zarif beyaz midillinin hayatta ve mükemmel durumda olduğundan emin olabildi. Muhteşemdi.
“Vay be!”
Tony ve adamları rahat bir nefes aldı. Sonunda rahatlayıp omuzlarını esnetebildiler, bazıları bacakları uyuştuğu için yere oturdu. Bazıları aşırı efordan kızarmıştı ve bazılarının korkunç derecede sağlıksız bir görünümü vardı. Eğlenceli bir gece olmuştu.
Midillinin geliş haberi La Jolla’daki eve yayılmadan önce Felix, Benjamin’i oyuncak ayısı gibi bahçenin dışına taşımıştı. Rahat adımlarla dışarı çıktı, arka kapıyı açtı ve doğruca arabaya yürüdü.
Bütün gün ilk kez derin bir nefes alabilmiş olsalar da Tony, Felix’in ruh halinin saatli bir bomba gibi olduğunu, bir şeylerin ne zaman ve nasıl korkunç bir şekilde ters gideceğini kimsenin bilmediğini biliyordu. Tedbirli davranıyordu.
Felix yaklaştığında tekrar gerildi. Yumruklarını tekrar sıkmak ve tükürüğünü yutmak zorunda kaldı… Ancak, adam dudaklarının üzerinden yumuşak bir çizgi çizilmişti ve bu da kendisini gülünç hissetmesine neden oldu.
“Benjamin’in güvenliğinden kim sorumlu?”
Bu sözler göğsüne saplanmış keskin bir kılıç gibiydi ve bu konuda yapabileceği hiçbir şey yoktu. Tony daha da gerildi.
“Ona bir şey mi olmuştu? Fark edilmesin diye yerel muhafızların komutanını tuttuk.”
“Sence partide iyi iş çıkardı mı?”
Tony etrafına bakındı. Ona öyle geliyordu ki La Jolla Muhafızı sınıfının en iyilerinden biriydi. İyi eğitimliydi, hiç hata yapmamıştı ve sicilinde şüpheli hiçbir şey yoktu.
“Sanırım.”
“Komutan mı? Yukarı gelebilir mi?”
Park etmiş arabanın arkasında biraz uzakta bekleyen adam, kıçına tekme yemiş gibi ilerledi.
Hatası neydi? Sorun neydi?
“İstiyorum… Öhöm…” Felix her zamanki gibi tehditkâr ses tonuyla nefret uyandıran sözler söylemek üzereydi… ama aniden boğazı düğümlendi ve ağzını kapattı. Benjamin kollarını adamın boynuna doladı ve saçlarıyla oynamaya başladı. Çocuğa bakmak için başını çevirdi ve hatta bir şekilde beceriksizce (?) gülümsedi
“Bir şey yok”
Tony’nin gözleri, patronun garip bir nedenle bebeği başının üstünden öptüğü resmi gördüğünde gerçekten kocaman oldu. Sonra, Felix Benjamin’i dikkatle kollarına teslim etti. Kelimeler gereksizdi.
“Oh, Benjamin! Şuraya bak, ne kadar çok kuş olduğunu gördün mü?
“Hani? Nerede?”
Benjamin başını Felix’in işaret ettiği yere doğru çevirdi. Çok ama çok kötü bir şey olacağını bildikleri için herkes başka tarafa bakıyordu.
“Onları bulmalısın, Benjamin! Aramaya devam et.”
Tam o sırada, kırılan bir kemiğe yumruğunuzla olabildiğince sert vurduğunuzda çıkan o korkunç ses duyulur. Zavallı piçin vücudu şiddetle sarsılır ve birkaç dakika sonra birkaç inleme duyuldu. Sonra bir darbe daha, bir tane daha ve bir tane daha… Boğazından dolup burnundan çıkan kanlı hırıltıyı herkes duyabiliyordu. Allied Fansub tarafından çevrilmiştir. Ancak bir süre sonra bir şeyin sürünme, bir şeyin yere çarpma ve yere düşme sesi duyuldu ve sonra… sessizlik. Bir adam, güvenlik şefi, yerel muhafızların komutanı, yüzü tamamen buruşmuş bir halde yerde kıvranıyordu. Felix hâlâ bacağını kırma lüksüne sahipti.
Felix’in sert bakışları herkesin üzerine düştü.
“Ve sen kendine güvenlik şefi diyorsun!” diye bağırdı.
“Bir dakika önce neredeydin? Çocuk koştu ve düştü! Dizlerine bak! Onları görüyor musun, seni lanet olası aptal?”
“Efendim, çocuk…”
“Ya bir yeri kırılsaydı? Ya bir yara bandıyla düzeltilemeyecek bir şey olsaydı? Çocuk yüzüstü düştü! Bahçeyi kontrol etmediniz mi? Çimlerin onun için çok yüksek olduğunu fark etmedin mi?”
“Çim mi?”
“Bugün kulaklarını yıkamadın, değil mi? Söylediğim hiçbir şeyi duymadın mı?”
“Duydum! Duydum! Özür dilerim! Bir dahaki sefere daha iyi yapacağım! Daha iyi yapacağım, yemin ederim! Çimleri keseceğim!”
Adam o kadar çok hıçkırıyordu ki… onları izleyen herkesin yüzü gittikçe soluyordu.
Bu durum özellikle Tony için çok zor bir hal almaya başlamıştı. Onlar, yürümeye başlayan çocukla birlikte hala gökyüzünde hayali kuşlar arıyorlardı. Eğer birileri bu kişinin çimler yüzünden bu kadar acı çekeceğini öngörmüş olsaydı, çimleri kendileri biçerdi.
“Çimler sizin sorumluluğunuzda çünkü orada bir çocuk yaşıyor ve onu her türlü zarardan korumak sizin göreviniz. Size bunun için para ödüyorum.”
“Evet! Evet, hepsi benim hatam!”
“ Eğer çocuk bir daha yaralanırsa, kafanı, bacaklarını, kollarını keserim ve balıkları beslemek için seni parça parça denize atarım.”
Aniden garip bir sessizlik oldu. Herkes dondu kaldı.
“Balıkları mı besleyeceksin?”
Benjamin hızla arkasını döndü ve Felix’in onu kaldırması için ellerini uzattı. Tony çocuğu teslim ederken kendi kendine nefes verdi, bir daha böyle değerli bir yükü almak istemezdi…
Adam cevap verdi:
“Evet.”
“Ben de gidebilir miyim?”
Ortam tuhaflaşmaya başlamıştı. Kanlı ve korkunç sözlerin buradan taşınıp taşınmadığına bakılmaksızın, çocuk sadece balıkları duymuş gibi görünüyordu.
“Bir bakalım…”
Tony yutkundu. Çiçekçinin oğlunu yaralanmaktan korumak önemli bir görevdi, çimler söz konusu olduğunda ise gereksizdi. Tony ağzını kapalı tutmak istiyordu ama aynı zamanda konuşmak da istiyordu. Düşüncelerini çürütmek, karşı koymak, bu tür uyarıların abartıldığını, çimlere düşmenin hiçbir çocuğa zarar vermeyeceğini söylemek ya da bağırmak istiyordu ama yapamayacağını fark etti. Her zaman yaptığı gibi boğazına kadar gelen ateşi yutmaktan ve Muhafız komutanının bakışlarından kaçınmaktan başka çaresi yoktu. Onu hastaneye götürmeli ve daha sonra ona bir içki ısmarlamalıydı.
“Hediyeler nerede? Söz vermiştin!”
“Söz mü verdim?”
“Evet…”
Başını umursamazca Felix’in omzuna yaslayan çocuk, bacaklarını ısrarla ileri geri sallamaya başladı.
“Kuşlar senin hediyendi.”
“Ama… ben onları görmedim,” dedi küçük çocuk eğlenerek.
“Gerçek bir doğum günü hediyesi almak ister misin?”
“Evet!!!”
“Emin misin?”
“Evet! Evet!”
“Tony, çocuğun hediyesi neden burada değil?”
“Almam gerektiğini unuttum.”
“Unutulmamaya çalış.”
Tony bu sefer birinin gerçekten balık yemi olabileceğini düşündü. Buz gibi ter damlayan alnını bez bir mendille sildi ve sonra etrafına bakındı. Lanet midilliyi dışarı çıkarması gerekiyordu! Acele et!
Çocuklara baktı. Hepsi koşuşturuyordu. İçlerinden biri hızla koştu ve midilliyi dizgininden tutup sürükleyerek eve kadar getirdi.
“Benjamin, atları sever misin?”
“WAAAUUUUUUUU!” çocuk cevap vermek yerine, mutlak bir zevkle bağırır.
“Bak, bak!”
Felix geniş bir gülümsemeyle çocuğa sarıldı ve onu hemen midilliyle tanışmaya götürdü. Bir süre sonra Benjamin küçük eyerine oturmuştu bile. Allied Fansub tarafından çevrilmiştir. Kayışları bağladığından ve üzengileri ayarladığından bile emin oldu. Sonunda bir kovboy şapkası bile verdi. Şapkayı çocuğun kafasına geçirdiğinde, çocuk o kadar heyecanlandı ki, Felix’in yüzü anında eridi ve tamamen kontrolden çıktı.
Bütün bu süre boyunca kenardan izleyen Tony, dizginleri çoktan eline almış olan patronunun peşinden koşarak bahçeye açılan kapıya yöneldi.
“Ben…”
“Tamam, her neyse… Hepsi daha sonra.”
Ve böylece Felix arkasına bile bakmadan başka bir emir vermedi… çünkü midilliyi yönetmek ve ellerini tam olarak nereye koyacağını bilmeyen çocukla ilgilenmekle çok meşguldü.