İki adımda varabiliyorum burada kapına. Çok basit birkaç adımla, toprak ne de olsa hep ayaklarım altında. Gökte parlayan yıldızları izliyorum ama yine de tam o anda, soluğunun karşısında buluyorum kendimi. Derin bir nefesten hemen sonra. Hem de okyanusta ki sessizliği bozarken ormanda ki rüzgar, dağda kırılan taştan sorumluyken karıncalar, karanlıkta dalga dalga surete dokunuşlar; İmkansız mı yoksa her şeye rağmen gözlerinin gördüğü her yerde olan imkanlar. Burada iki adımda ellerimde bulutlar, ellerine uzattığım yağmurlar. Karanlıkta dokunduğun sesim, içmeye yeltendigin su bir an olsun tüm diyeceklerim; Ve dalından düşen yapraklar, hepsinin üzerinden birkaç kelime umudum var. İsmini kulağıma milyar sene önce fısıldadı tanrılar. Unutmadım, her an hatırlarım. Şurada, bir iki adım sonra veyahut ömrün son anında, çiçekler koparınca, ağaçta bir dal kırılınca, güneşi bulutlar kapatınca, düşler gerçeğe dokununca ya da dudaklar kuruyunca, sesler susunca, gün doğmadan karanlık bastırınca yanıbaşımdasın. Hayatımın her anına elbet bir parçasın. Söylüyorum fakat bir tek sen anlarsın.