Kafamı sert bir yere vuruşun acısıyla hissettim kendimi.Neredeyim ben ? Öldün! Dedi bir ses. Ama neden? Dedim. Ölüm muhakkak! Dedi. Bütün sevdiklerim,dostlarım,yakınlarım,canlarım koyup gitmişler miydi beni burada yapayalnız? Ya annem?! O neredeydi? Hani canı pahasına olsa bile beni koruyacaktı. Nerede şimdi o? Yavrucağı burada üşüyor, yavrucağı burada azap çekiyor.. Nerede,nerede,nerede?!! Yine konuştu o ses: Hakkın yok üşümeye,ağlamaya bağırmaya. Ölüsün sen! Cansız boş bir bedensin yalnızca! Ne sanmıştın yalan dünyayı? Gördüğün gibi işte bir yalansız ölüm var. Ama ben daha çok gencim? Yaşlılar mı ölür yalnızca?dedi ve devam etti: Ölüm herkesedir! İyi de neden haber vermedi ölüm gelirken?diye sordum. Başkalarının ölümüyle hatırlatır kendini ölüm dedi ses. Her ölüm kendinin o tabutun içinde düşündürmeli insana … Dünya kime kalmış ki,sana kalsın? Bilmiyor muydun sana da kalmayacağını? Haklıydı… Ama daha yapacak çok şeyim vardı!diyiverdim birden. Bugüne kadar olan ömrün ne içindi?dedi aynı ses. Düşündürdü bu soru beni.. Günü kurtarmaya baktım hep,kazanmaya değil.. Sonra cılız bir sesle : Bir şans daha verin bana ! Dünyaya sevdiklerimin yanına döneyim söz hakkını vereceğim yaşadığım her anın. Yalnızca birkaç yıl daha yaşam istiyorum… Bu derinden gelen ses sözümü keserek ‘Olmaz!’ diye bağırdı ve ekledi: Unutma,ölüsün sen !