[COLOR=tomato]Tüm korkularina ragmen, Brenda azimliydi. Emniyet kemerini takti, ipi yakaladi ve kayanin dik yüzüne tirmanmaya başladi. Bir süre tirmandiktan sonra, nefeslenebilecegi bir oyuk buldu. Orada asili dururken, gruptan yukarida ipi tutan kişi dalginliga düşerek ipi gevşetiverdi. Aniden boşalan ip, hizla Branda`nin gözüne çarparak lensinin düşmesine neden oldu.
Lens çok küçüktü ve bulunmasi neredeyse imkânsizdi. Lens yamacin ortasinda bir yerlerde kalmişti ve Brenda artik bulanik görüyordu. Ümitsizlik içinde Brenda, lensini bulmasi için Allah`a dua edebilirdi yalnizca... Içten içe düşünüp dua etmeye başladi.
"Allah`im! Sen bu anda buradaki tüm daglari görürsün. Bu daglar üzerindeki her bir taşi ve yapragi bildigin gibi, benim lensimin yerini de biliyorsun. Onu bulmama yardim et."
Patikalardan yürüyerek aşagi indiler. Aşagi indiklerinde, tirmanmak üzere oraya dogru gelen yeni bir grup gördüler. Içlerinden biri "Aranizda lens kaybeden var mi?" diye bagirdi.
Brenda`nin sonradan ögrendigine göre, lensi bir karinca taşiyordu ve karinca yürüdükçe yavaşça kayanin üzerinde hareket edip parlayan lens kizlarin dikkatini çekmişti.
Eve döndüklerinde Brenda lensini nasil bulduklarini babasina anlatacak ve bir karikatürcü olan babasi da agziyla lens taşiyan bir karinca resmi çizerek, karincanin üzerindeki baloncuga şunlari yazacakti:
"Allah`im! Bu nesneyi neden taşidigimi bilemiyorum. Bunu yiyemem ve neredeyse taşiyamayacagim kadar agir. Ama istedigin sadece bunu taşimamsa, senin için taşiyacagim..."
"BU YÜKÜ NIYE TAŞIYORUM" demeyin... [/COLOR