İnsanoğlu rızkı peşinde koşar da koşar. Kimi zaman rızkı yanıbaşındadır farketmez, kimi zaman önünden geçer anlamaz. Oysa Yaratan her doğanı rızkı ile yaratır.
Yahudiler " onun rızkını ben değil Allah düşünür" der, her doğan için. Müslüman, "Rızkı veren hüdadır, kula minnet eylemem" der. Der de acaba insanoğlu ne kadar gereğini yapar.
Hepimizin kazancında fakirin de hakkı vardır. Acaba biz fakirin hakkını verirken ne kadar cömertiz? Ramazan'dan Ramazan'a fakiri hatırlayan da vardır, hatırlamayanda. Oysa cömertlik müslümanın en erdemli duruşu olmalı değil midir?
Şunu asla unutmamalıyız ki; Büyük insanların yüceliği, onların iyi ahlakları, cömertlikleri ve güzel hasletleri sebebiyledir.
HİKAYE:
Gerçek Cömertlerin Ahlakı
Biri Hâşimoğulları'ndan diğeri de Ümeyyeoğulla-rı'ndan iki kişi kendi kabile reislerinin büyüklüğü ile iftihar ediyorlardı. Bir gün bu iki zat birbirlerine: "Haydi o zaman gidelim, görelim; hangimizin reisleri daha cö-mertmiş" diye iddiaya girdiler.
Ümeyyeoğulları'ndan olan zat, kendi reislerine giderek onlara durumunun çok sıkışık olduğunu ve paraya ihtiyacı olduğunu anlattı. Reisleri de ona on bin dirhem verdiler. Daha sonra bütün Ümeyyeoğulları aşiretinin kabile büyüklerinden yüz bin dirhem topladı. Bütün topladıklarını Hâşimoğullarından olan zatın önüne koyarak: "Haydi, şimdi sen iste, bakalım sana ne kadar verecekler" dedi.
Bu zat ilk önce Haşimoğullarının reislerinden Hüseyin b. Ali'nin (r.a) yanına geldi. Sıkışık durumunu ve düştüğü fakirliği anlattı. Hz. Hüseyin (r.a), bu adama yüz bin dirhem verilmesini emretti. Sonra Abdullah b. Rebia'ya (r.a) gitti, o da yüz bin dirhem verdi. Ardından Abdullah b. Cafer'e (r.a) gitti, o da yüz bin dirhem verdi. Bu zat, bütün topladıklarını Ümeyyeoğullarından olan zatın önüne koyarak:
"Sizin efendileriniz iyilik yapmayı bizden öğrenmişlerdir. İstersen ikinci bir kere tecrübe edinmek için beraber gidelim ve aldıklarımızı geri verelim," dedi.
Ümeyyeoğullarından yardım toplayan zat, onlara giderek: "Artık benim bu paralara ihtiyacım kalmadı. Şimdilik durumum iyileşti, bütün paraları geri iade etmek istiyorum" deyince herkes parasını geri aldı.
Hâşimoğul-larından yardım toplayan zat, efendilerinin yanına gelerek: "Efendilerim, şu anda durumum iyileşti.
Artık bunlara ihtiyacım kalmadı, ben bunları tekrar iade etmek istiyorum" deyince onlar:
"Biz tasadduk ettiğimizi geri almayız. Onun tekrar bizim malımıza karışmasına müsaade etmeyiz" dediler.