- 1997'de Kyoto Protokolü'nü 180'den fazla ülke imzaladıktan sonra, bu fikir çok açıktı: Dünyayı iklim değişikliği nedeniyle telafisi mümkün olmayan zararlardan kurtarmak için ilk adımı at. Protokol, hazırlayıcıların gelişmiş ülkeler için gerçekçi emisyon azaltma hedefleri olarak gördüklerini, esas olarak iklim değişikliğini hafifletmeye başlayacak olan kirlilik seviyelerindeki düşüşü ortaya koydu.
Bu iklim değişikliği, en azından kısmen insanlara atfedilen ortalama küresel sıcaklıklarda ve çoğu zaman otomobillerde, fabrikalarda ve enerji santrallerinde fosil yakıtların yakılmasından kaynaklanan sera gazı emisyonlarımızdaki artış anlamına gelmektedir. Karbon dioksit, metan ve azot oksit, sadece birkaç sera gazıdır. Yerkürenin atmosferinde, bir seranın içinde bir cam tavan tuzaklarının ısınmasına neden olacak kadar ısınmaya neden olurlar. Sonuç, dünyadaki hava sistemlerini ve okyanus seviyelerini değiştirebilecek yükselen sıcaklıklardır.
2009 yılında rekor kış mevsimi ile karşı karşıya kalan dünyanın birçok alanı ve Doğu Avrupa'daki gaz dağıtım problemleri, bu insanların bir kısmının ısıya maruz kalmamasından dolayı, sıcaklıktaki artış bu kadar kötü bir şey gibi görünmeyebilir. Ancak, bu sıcaklık artışının yan etkileri, şiddetli seller, daha sık gerçekleşen daha hain fırtınalar ve okyanus sıcaklığındaki önemli deniz yaşamını etkileyen değişiklikler de dahil olmak üzere felaket olabilir.
Kyoto Protokolü'nün amacı, sera gazı emisyonlarını azaltmak ve bu felaketi ümitle atlatmaktı. Emisyonları 1990’larda yüzde 5’in altına çekecek bir kombine çaba göstermeyi hedefliyordu. İmzalanan yaklaşık 200 ülke arasından yalnızca 37’si “gelişmiş” ülkeler emisyon azaltma hedeflerini üstlendi; Gelişmekte olan ülkelere bir çevre izni verildi, böylece çevresel kaygılar ekonomik gelişmelerine engel olmadı. Bunun yerine, bu ülkeler, emisyon hedeflerini daha da ileriye götürecek projelere ev sahipliği yapacaktı - gelişmiş ülkeler tarafından ödenen projeler.
37 gelişmiş milletten biri, hiç onaylamadı. Onaylama, bir ülkeyi belgeyi imzaladığı zamanki taahhüdüne yasal olarak bağlı kılar. Bu bir ülke, sera gazlarının en büyük yayıcılarından biri olan ABD'dir. Ancak taahhütte bulunan birçok ülke, kendilerine yetişememekte.
Bu yazıda, Kyoto'nun amacına bugüne kadar neden başarısız olduğunu ve bir sonraki sözleşmeyi (Kyoto'nun 2012'de sona ermesiyle yürürlüğe girecek olan) ne tür değişiklikler yapabileceğini daha başarılı göreceğiz.
Kyoto'nun karşılaştığı başlıca sorunlardan biri, tüm dünya anlaşmalarını etkileyen bir şeydir: Tüm dünyayı tek bir hedefe doğru çalışmak, başarmak için çok zor bir başarıdır. Bu yüzden protokolün arkasındaki konsept çok basit olsa da, onun uygulanması bir şeydi.
-
Çevre aktivistleri, Kyoto'daki Kyoto sonrası bir konferansta katı emisyon yönetmeliklerini göstermektedir.
-2005 yılında Kyoto Protokolü yürürlüğe girmiştir. 1997'de imzalandı, ancak dünyadaki sera gazlarının yarısından fazlasını oluşturan sanayileşmiş uluslar anlaşmayı onaylayana kadar, bir topal ördek anlaşmasıydı. Rusya 2005 yılında Kyoto'yı onayladığı zaman, yasal olarak bağlayıcı bir belge haline geldi.
O zamandan beri, birbiri ardına yasal olarak bağlanmış bir ülke, taahhütlerini yerine getirmeyeceklerini bildirdi. En sonuncusu, emisyonunu 1990 seviyelerinin yüzde 6'sına indireceğine söz veren Kanada'dır. Avusturya, İrlanda ve İspanya da hedeflerinin gerisinde kalıyor. Buna ek olarak, dünyanın en büyük kirleten Amerika Birleşik Devletleri'nin anlaşmayı asla onaylamadığı gerçeğini de ekleyin; Gelişmekte olan ülkelerin ikisinden de indirimler yapmaktan muaf iki ülke, Amerika Birleşik Devletleri'nin arkasındaki en büyük emitörlerden ikisi olan Çin ve Hindistan'dır. Çok büyük bir soruyla ayrıldık: Kyoto başarısızlığa mahkum muydu?
Bu büyüklükteki herhangi bir anlaşma gibi, başarı şansı da pek çok farklı etkene dayanır. İlk olarak, küresel müzakerelerin sonsuz bürokrasisi var. Dünyayı herhangi bir anlaşma içine sokmanın ne kadar zor olduğunu anlamak için Kyoto Protokolü'nün yerini almaya yönelik mevcut girişimlere bakabiliriz. 2006 yılında binlerce delegenin Kenya'da Birleşmiş Milletler iklim görüşmesinde bir araya gelmesi, umutların Kyoto sonrası bir anlaşmaya varmak için bir çerçeve oluşturmasıydı. Bu kimsenin tatminine gelmedi. Bir yıl sonra, dünya milletvekilleri, temsilciler gelecekteki bir tarihte müzakereye başlamak için bir anlaşmaya varmalarıyla müzakere edildiğinde, başarının ilan edildiği Bali'ye temsilciler gönderdi. Bu arada Amerika Birleşik Devletleri, Kyoto-sonrası müzakerelerden çıkarılan emisyon sınırlarının kaldırılması ve Çin, Hindistan ve Brezilya ile birlikte G-8 ülkelerinin içten ve tamamen bağlayıcılığı olmayan bir deklarasyon oluşturan kendi iklim değişikliği zirvesine ev sahipliği yapmak için kulis yapıyordu. Gelecekte emisyon azaltma hedefleri belirleyecektir. Son olarak, 2008 yılında, Kyoto Protokolü yürürlüğe girdikten sadece üç yıl sonra, Tayland'da yerini almak üzere müzakereler başladı.
Bu görüşmeler, Kyoto'nun şu ana kadar başarısız olmasının bazı temel nedenlerini ortaya koymaktadır. Büyük bir sorun, ABD'nin anlaşmayı onaylamalarının reddedilmesidir. Ancak sorunun, Amerika Birleşik Devletleri ve ticaret ortakları arasındaki ilişkinin, dünyanın en büyük kirleteninin de yer almasının başarısızlığıyla olduğu kadar çok şey var. Bir şey için, en büyük ABD ticaret rakibi olan Çin, herhangi bir indirime bağlı değildir.Birleşik Devletler, Çin'in kirlilik sınırlaması olmaksızın mal üretmede üst düzey eline sahip olacağından bunun ekonomisine haksız bir yük getireceği yönünde bir tavır takındı. Daha sonra, Amerika Birleşik Devletleri ile ticaretinin çoğunluğunu yapan Kanada, taahhüdünü yerine getirmeyeceğini açıkladı. Bu muhtemelen en azından kısmen, emisyonları azaltmakla sınırlı olmayan bir ülke ile ticaret statüsünden kaynaklanmaktadır.
Ancak Kanada ve diğer ülkelerin taahhütlerini yerine getirme yeteneğini etkileyen bir başka konu ise zaman. Kyoto, 2008 ve 2012 yılları arasında emisyon hedeflerini karşılama niyetiyle 2005 yılında yürürlüğe girmiştir. Yedi yıllık bir sürenin çok fazla olduğu, ancak ekonomik, politik ve sınai açıdan bakıldığında bu durumun yakınlaştığı anlamına gelebilir. İngiltere ve Almanya dahil olmak üzere hedeflerine ulaşan tek ülkeler, Protokolün yasal olarak bağlayıcı hale gelmesinden yıllar önce enerji tasarrufu sağlayan altyapı değişiklikleri üzerinde çalışmaya başlamıştı.
Bu zaman meselesi, 2012 sonrası bir anlaşma için müzakerelerin 2008'de başlatılmasının nedenidir. Umut, ülkelere ayarlama yapmak için yeterli zamandan fazlasını vermenin, başarı şansını artıracağıdır.
-Post-Kyoto görüşmeleri, başlangıç anlaşmasındaki sorunları çözmeyi amaçlayan diğer konulara odaklanıyor. En büyük noktalar, ekonomileri daha fazla karbon-nötr konuma getirmenin ne kadar karmaşık olduğuna ışık tutuyordu.
Kyoto sonrası bir antlaşma için başarılı olmak için Çin, Hindistan ve Brezilya gibi kirletici unsurların bir parçası olması gerekiyordu. Brezilyalı Amazon, kayıtçılar, çiftçiler, çiftçiler ve geliştiriciler tarafından hızla yok ediliyor.
-
Birçok uzman, 2008 e-misyon seviyesini 2050'ye kadar yarı yarıya düşürmenin, sıcaklık artışlarını 3.6 Fahrenheit'ten (2 santigrat derece) daha düşük bir seviyede tutmayı umduğuna inanıyor. Eğer emisyonlar artmaya devam ederse [kaynak: Haag] meydana gelmesi beklenen ciddi hasarı önleyecektir. Bu düşüşü sağlamak kolay olmayacak.
2012 sonrası iklim değişikliği anlaşması Kyoto Protokolü'nün başarısı yolunda duran faktörleri ele almak zorunda kalacaktı. Tablodaki önemli değişikliklerden ikisi, azaltımdan adaptasyona ve küresel karbon piyasasının oluşturulmasına odaklanmaktır.
Her zamankinden daha fazla, dünya ekonomileri ayrılmaz bir şekilde iç içe geçmiştir. Kyoto sonrası bir anlaşmanın bir umudu, dünyanın bunu çevresel avantajı ile kullanabilmesidir, bu da aslında tüm dünya için iklim değişikliğini hafifletmeye yönelik olarak birlikte çalışmak için ekonomik açıdan yararlıdır. Buna bir yaklaşım küresel karbon piyasasıdır. Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere dahil olmak üzere pek çok ülkenin, şirketlerin karbon kredileri ticareti yapabileceği karbon ticareti pazarları var (bkz. Chicago İklim Değişiminin, ABD'nin versiyonu hakkında nasıl bilgi sahibi olabileceğine bakın). Bu temel olarak, kirlilik azaltma hedeflerini karşılayan veya aşan bir şirketin hedeflerine ulaşmayan başka bir şirkete "karbon kredisi" satabileceği anlamına gelir. Buradaki fikir, "yeşil" uygulamaları paraya çevirenlere dönüştürerek ortalama olarak emisyonları azaltmaktır. Uluslararası ticaretin meteorik yükselişi ile, dünya çapında bir karbon piyasası yaratmak, küresel ölçekte bir finansal oyuncu emisyonlarını azaltmanın etkili bir yolu olabilir.
Diğer bir önemli sorun da, Kyoto Protokolünün gelişmekte olan ülkeler için uyum sorunlarına tam olarak cevap verememesidir. Kyoto, dünyanın çoğunluğunu daha Dünya dostu bir ekonomik duruşa dönüştürecek değişikliklerin aksine, çoğunlukla mevcut kirlilik düzeylerinin azaltılmasına odaklandı. Zengin ülkeler için uyum, (pahalıysa) uygun bir harekettir. Ancak Güney Afrika ve hatta Çin gibi daha fakir ülkeler için üretim yöntemlerinde bir değişim gerçekçi olmayabilir. Kyoto Protokolünde, gelişmekte olan bir ülkede temiz bir enerji projesi üzerinde gelişmiş bir ülke tarafından harcanan paranın küçük bir yüzdesinin bir adaptasyon fonu haline geldiği bir fon kurulmuştur. Bu fon yoksul ülkelerde uyum çabaları için kullanılmaktadır. Kyoto'nun şu ana kadar dokuz milyar dolar toplandı; Dünya Bankası, gelişmekte olan ülkelerde gerçekten bir fark yaratmak için 40 milyar dolar alacağını tahmin ediyor [kaynak: Haag]. Bu kadar parayı toplamak için yeni anlaşma, adaptasyonu bir ana odak haline getirecek.
Son olarak, Çin, Hindistan ve Brezilya gibi Kyoto Protokolü kapsamındaki taahhütlerden muaf olan bazı gelişmekte olan ülkelerin kirletici seviyelerine dayanan yeni bir anlaşmaya dahil edilmesi gerekecek. Çin ve Hindistan, diğer ülkelerin indirimlerini iptal edecek bir oranda sanayileşiyorlar. Brezilya, bitkilerin karbondioksiti emmesinden dolayı ormansızlaşma uygulamaları nedeniyle büyük bir yayıcıdır. Büyük orman yolları ortadan kaldırıldığında, bu karbonun tamamı çevreye pompalanır. Gelişmekte olan ülkelerin aşırı derecede kirletilmeleri, küresel emisyonlarda gerçek bir düzelme sağlamaksa, yeni anlaşma kapsamında taahhütler almak zorunda kalacaklar. Ve yeni anlaşma onlar için ekonomik olarak yararlı hale getirmek zorunda kalacak.
Washington, D.C., Çin, Hindistan ve Brezilya'daki 2007 zirvesinde Kyoto sonrası antlaşma kapsamında taahhütlerde bulunmayı kabul etti. Çin ve Hindistan'ın katılımıyla birlikte, ABD'nin Demokrat kontrollü bir Kongre ve başkanlık şubesine siyasi bir değişimi varken, ABD'nin yeni bir anlaşmayı onaylaması çok daha muhtemel hale geliyor.
Bu yeni anlaşmanın zamanlaması çok önemlidir. 2008 yılının Mart ayında Tayland'da müzakereler başladığında, delegeler 2009 yılı sonunda yeni bir anlaşmaya varmayı kabul ettiler. Bu noktada, bunun gerçekçi bir zaman çerçevesi olup olmadığı net değil. Bazıları 2010'un daha muhtemel olduğunu düşünüyor. Umarız, erken bir anlaşma, ülkelere ve şirketlere, değişim için hazırlanmak için yeterli zaman tanıyacak ve bu nedenle, ikinci kez daha başarılı olmalarını sağlayacaktır.
İklim değişikliği, Kyoto Protokolü ve ilgili konular hakkında daha fazla bilgi için bir sonraki sayfadaki bağlantılara bakınız.
-