Muhtemelen hiç hindi yoktu.
İlk Şükran Günü
O inanılmaz zor yılların yoksunluklarına göğüs geren Amerika'nın ilk yerleşimcileri gerçekten de muhteşem bir kalabalıktı. Yeni bir ülkede kendilerine yeni bir hayat kurmak için katlandıkları yükleri hayal bile edemiyoruz. Dönüm noktaları, 1621 Martının ortasında bir Cuma günü başladı.
Deri peştemalden başka bir şey giymeyen bir Kızılderili, ana caddelerinden ortak eve doğru yürüdü ve şaşkın yüzlerine kusursuz bir İngilizce "Hoş Geldiniz" diye gürledi.
Adı, Algonquins'in bir destanı (ya da şefi) olan Samoset'ti. Yıllar içinde Maine kıyılarına gelen çeşitli balıkçı kaptanlarından İngilizce öğrendiği için son sekiz aydır bölgeyi ziyaret ediyordu.
Ertesi Perşembe günü, kendisi de İngilizce konuşan ve "beklentilerinin ötesinde, onların iyiliği için Tanrı'nın özel bir aracı olduğunu" kanıtlayacak olan başka bir Hintli ile geri döndü. Hikayesi, Mısır'a köle olarak satılan Yusuf destanından daha az olağanüstü olmadığını kanıtlayacaktı. Adı, Squanto olarak da bilinen Tisquantum'du.
Hikayesi 1605'te Squanto ve diğer dört Kızılderili esir alınıp İngiltere'ye gönderildiğinde ve koloniler kurmak için en uygun yerlerde istihbarat arka planı sağlamak için İngilizce öğrettiğinde başladı. İngiltere'de dokuz yıl geçirdikten sonra Squanto, 1614'te Kaptan John Smith'in yolculuğunda Plymouth'a dönebildi.
Kötü şöhretli Yüzbaşı Thomas Hunt tarafından tuzağa düşürülüp yakalanan o, diğer 27 kişiyle birlikte büyük bir köle ticareti limanı olan İspanya'nın Mlaga kentine götürüldü. Squanto, birkaç kişiyle birlikte yerel rahipler tarafından satın alındı ve kurtarıldı ve Hıristiyan inancına tanıtıldı. Böylece, Tanrı'nın onu sonunda Plymouth'ta oynayacağı rol için hazırladığı anlaşılıyor.
Kendisini Londra'ya giden bir İngiliz'e bağlamayı başardı, sonra zengin bir tüccarın ailesine katıldı ve nihayetinde 1619'da New England'a gitti. Hacılar 1620'de karaya çıkmadan altı ay önce karaya çıktı.1
Karaya çıktığında hayatının en trajik darbesini aldı. Ne bir erkek, ne bir kadın, ne de kendi kabilesinden bir çocuk sağ kaldı! Önceki dört yıl boyunca, aralarında gizemli bir veba patlak vermiş ve her birini öldürmüştü. 2 Yıkım o kadar tamamlanmıştı ki, komşu kabileler o zamandan beri bölgeden uzak durdular. Hacılar, kimseye ait olmayan temiz bir alana yerleşmişlerdi. En yakın komşuları Wampanoag'lar yaklaşık 50 mil güneybatıdaydı.
Kimliği ve yaşama nedeni elinden alınan Squanto, gidecek başka yeri olmadığı için Wampanoag'lara katılana kadar amaçsızca dolaştı. Ama Tanrı'nın başka planları vardı.
Wapanoag'ların sachem'i (veya şefi) Massasoit, Plymouth kolonisi ile kırk yıl boyunca bir model olarak sürecek bir karşılıklı yardım barış anlaşmasına girdi. Massasoit ve maiyeti ayrıldığında Squanto kaldı. Yaşama nedenini bulmuştu: Bu İngilizler vahşi doğada çaresizdiler. Squanto onlara yılan balığı yakalamayı, geyik avlamayı, balkabağı dikmeyi, akçaağaç şurubunu rafine etmeyi, hem yenilebilir bitkileri hem de ilaç için iyi olanları ayırt etmeyi vb. öğretti.
Belki de onlara öğrettiği en önemli şey, Hindistan'ın mısır dikme yöntemiydi. Altı metrelik kareleri merkeze doğru çapaladılar, dört ya da beş tane çekirdek koydular ve ardından mısırı balıkla gübrelediler: her karede üç balık, merkezi işaret ederek konuştu. Tarlayı kurtlara (balıkları çalmaya çalışacak olan) karşı korurken, yazın her birinin hayatını kurtaracak 20 dönüm mısırları vardı.
Squanto ayrıca onlara Avrupa'da bol miktarda bulunan ve büyük talep gören kunduz postlarından yararlanmayı da öğretti. Hatta en kaliteli postların tam fiyatını almalarını sağlamak için ticarete rehberlik etti. Mısır onların fiziksel kurtuluşuydu, kunduz postları ise ekonomik kurtuluşları olacaktı.
Hacılar minnettar insanlardı - Tanrı'ya minnettar, Wamp-anoag'lara minnettar ve ayrıca Squanto'ya minnettardı. Vali Bradford, Ekim ayında yapılacak halka açık bir Şükran Günü ilan etti.
Massasoit davet edildi ve beklenmedik bir şekilde bir gün erken geldi - ek doksan Kızılderili ile! Böyle bir kalabalığı beslemek, kış için stoklarını derinden kesecekti, ancak tüm uğraşları boyunca Tanrı'ya dolaylı olarak güvenilebileceğini öğrenmişlerdi.
Ve Kızılderililerin eli boş gelmedikleri ortaya çıktı: beş giyinmiş geyik ve bir düzineden fazla şişman yabani hindi getirdiler. Hazırlıklara yardım ettiler, Hacı kadınlara mısır unu ve akçaağaç şurubundan kek yapmayı ve lezzetli bir puding yapmayı öğrettiler. Aslında, onlara Hint favorilerinden birini nasıl yapacaklarını da gösterdiler: beyaz, kabarık patlamış mısır! (Sinemaya her gittiğinizde, bu popüler ikramın kaynağını hatırlamalısınız!)
Hacılar da bahçelerinden birçok sebze sağladılar: havuç, soğan, şalgam, yaban havucu, salatalık, turp, pancar ve lahana. Ayrıca Kızılderililerin kurutmuş olduğu yaz meyvelerinin bir kısmı ile değerli unlarının bir kısmını kullanan Hacılar, onları yaban mersini, elma ve vişneli turta ile tanıştırdı. Yabani üzümlerden yapılan tatlı şarabın yanı sıra, gerçekten de ilgili herkes için neşeli bir fırsattı.
Hacılar ve Kızılderililer atış yarışmalarında, ayak yarışlarında ve güreşte mutlu bir şekilde yarıştı. İşler o kadar iyi gitti ki (Masasoit ayrılmaya hiç niyeti yoktu) bu ilk Şükran Günü üç gün uzatıldı.
Hacıların anılarında en çok dikkat çeken an, William Brewster'ın festivale başlarken yaptığı dua oldu. Tanrı'ya şükredecek o kadar çok şeyleri vardı ki: tüm ihtiyaçlarını ve O'nun, öğretmenleri, rehberleri ve o kritik ilk kışları geçirecek arkadaşları olan Squanto'yu temin ettiği için.
19. yüzyılın sonunda, Şükran Günü New England'da bir kurum haline gelmişti. 1863'te Başkan Abraham Lincoln tarafından resmi olarak ulusal bayram ilan edildi. Geleneksel olarak Kasım ayının son Perşembe günü kutlandı, 1941'de bir Kongre kararı ile o ayın dördüncü Perşembe günü olarak değiştirildi. 3
Başlangıçta Tanrı'nın hükmünü kabul ettiğimizi gözlemlediğimiz için, bu ulusal bayramı, kendi rızkımız -ailelerimiz, rızkımız ve her şeyden önce Oğlu'ndaki kurtuluşumuz için O'na teşekkür etmek için çok özel bir zaman yapalım!
Ayrıca, o ilk Hacıların çok değer verdiği dini özgürlüğü geri getirmesi ve topraklarımızı işgal eden mevcut zorunlu putperestliğin kısıtlanması için dua edelim. Bu ülke şimdi Hacıların kaçmak için hayatlarını riske attıkları bir yer haline geliyor.
Bu makalenin çoğu The Light and the Glory, Peter Marshall ve David Manuel, Fleming H. Revell Co., Old Tappan, NJ, 1977'den alınmıştır. bir zamanların büyük ülkesi olan bu kitap "okunması gereken" bir kitap.
- Hacılar o ilk kışı gemide yaşadılar ve 47 sömürgeciyi kaybettiler.
- 1615'ten 1617'ye kadar olan bu salgının 95.000 Kızılderili'yi öldürdüğüne ve kıyı boyunca sadece yaklaşık 5.000 kişi bıraktığına inanılıyor.
- Kanada, Şükran Günü'nü ilk olarak Kasım 1879'da ulusal bir tatil olarak kabul etti ve şimdi her yıl Ekim ayının ikinci Pazartesi günü orada kutlanıyor.
Bu makale ilk olarak şu adreste yayınlanmıştır:
Kasım 1997 Kişisel Güncelleme Haber Dergisi.
Sorumluluk reddi
LÜTFEN DİKKAT: Aksi açıkça belirtilmedikçe, bu maddelerde belirtilen fiyatlandırma ve teklifler yalnızca ilk yayın tarihinden itibaren 30 gün süreyle geçerlidir ve değişikliğe tabi olabilir.
Dr. Chuck Missler'den İncil inceleme kaynakları, DVD, CD, ses ve video indir.
Amerikan Deneyimi
Bay Kasırga araştırma ve uygulamalı bilimdeki çığır açan çalışması binlerce hayat kurtaran ve Amerikalıların tehlikeli hava olaylarına hazırlanmalarına ve tepki vermelerine yardımcı olan adamın olağanüstü hikayesi.
Çocuk felci haçlı seferi
Çocuk felci haçlı seferinin hikayesi, Amerikalıların korkunç bir hastalığı yenmek için bir araya geldiği bir zamana saygı duruşunda bulunuyor. Tıbbi buluş sayısız hayat kurtardı ve Amerikan hayırseverliği üzerinde bugün de hissedilmeye devam eden yaygın bir etki yarattı.
Amerikan oz
Sevgilinin yaratıcısı L. Frank Baum'un hayatını ve zamanlarını keşfedin Harika Oz Büyücüsü.
3b. William Bradford ve İlk Şükran Günü
İlk Jamestown yerleşimcileri ile ilk Plymouth yerleşimcileri arasındaki en büyük benzerlik, büyük insan ıstırabıydı.
Kasım ekin dikmek için çok geç oldu. Birçok yerleşimci, o korkunç ilk kış sırasında iskorbüt ve yetersiz beslenmeden öldü. 102 orijinal Mayflower yolcudan sadece 44'ü hayatta kaldı. Yine Jamestown'da olduğu gibi, yerel Yerli Amerikalıların nezaketi onları soğuk bir ölümden kurtardı.
Hacıların olağanüstü cesareti bir sonraki baharda sergilendi. Mayflower Avrupa'ya döndüğünde, tek bir Hacı Plymouth'u terk etmedi.
Yardımcı Eller
Wampanoag kabilesinin şefi Massasoit, Pilgramlarla 1621'de asla bozulmayan bir anlaşma imzaladı. Sonuç olarak, iki grup barış içinde bir arada yaşamanın keyfini çıkardı.
1621'in başlarında, Hacılar Plymouth Körfezi kıyılarında kaba kulübeler ve ortak bir ev inşa ettiler. Yakında komşu Kızılderililer Hacılarla ilişkiler kurmaya başladı. Yaklaşık on yıl önce kaçırılıp İngiltere'ye götürülen yerel bir Kızılderili olan Squanto, yerel kabilelerle tercümanlık yaptı. Squanto, Hacılara, yıldız mısır mahsulü üretmek için toprağı kurutulmuş balık kalıntılarıyla gübrelemeyi öğretti.
Yakındaki Wampanoag'ların şefi Massasoit, yaz aylarında Hacılarla bir ittifak anlaşması imzaladı. Korkulan Narragansett kabilesine karşı savunma yardımı karşılığında Massasoit, ilk birkaç yıl boyunca Hacıların yiyecek tedarikini tamamladı.
Vali Bradford
Modern bir Hacı kavramı, siyah şapkalı ve tokalı bir adamı içerebilir, ancak Plymouth County'nin orijinal yerleşimcilerinin tümü bu tanıma uymuyor.
Başarılı koloniler başarılı liderlik gerektirir. Plymouth kolonisinde öne çıkan adam William Bradford'du. Mayflower Compact kapsamında seçilen ilk vali sert kıştan öldükten sonra, Bradford önümüzdeki otuz yıl için vali seçildi. Mayıs 1621'de koloninin ilk evlilik törenini gerçekleştirdi.
Bradford'un rehberliğinde Plymouth, Virginia'daki İngiliz yurttaşlarından daha az zorluk çekti. Plymouth'ta yerel yerlilerle ilişkiler nispeten yumuşak kaldı ve gıda arzı her geçen yıl arttı.
1621 sonbaharında, Hacıların müteşekkir olacakları çok şey vardı. Hasattan sonra, Massasoit ve yaklaşık doksan başka Kızılderili, büyük İngiliz geleneği olan Hasat Festivali için Hacılara katıldı. Katılımcılar, bol mısır hasadının sonucu olan geyik eti, kaz, ördek, hindi, balık ve tabii ki mısır ekmeği ile yemek yiyerek günlerce kutladılar. Bu gelenek sonraki yıllarda hasat zamanında tekrarlandı.
1863'te Şükran Günü'nü ulusal bir kutlama ilan eden Başkan Lincoln'dü. Plymouth Hacıları sadece hayatta kalmanın yanı sıra önümüzdeki yıllarda iyi şans umutlarını da kutladılar.
Şükran Günü Hakkında Daha Fazla Not
1. Püritenler, yalnızca Ortodoks olmayan inançları nedeniyle Kral ve İngiltere Kilisesi tarafından zulme uğrayan basit dini muhafazakarlar değildi. Onlar yalnızca İngiltere hükümetini devirmeyi amaçlayan değil, aynı zamanda 1649'da bunu gerçekten yapan siyasi devrimcilerdi.
2. New England'a gelen Püriten &ldquoPilgrims&rdquo, Hollywood filmlerinin bize öğrettiği gibi, Kuzey Amerika'nın &ldquoboş vahşi doğasında&rdquo kaderini Tanrı'nın ellerine bırakmaya karar veren mülteciler değildi. Herhangi bir zamanda herhangi bir kültürde, bir sınırdaki yerleşimciler çoğunlukla toplumlarının ana akımına şu veya bu şekilde uymayan dışlanmış ve kaçaklardır. Bu, sınırlara yerleşen insanların cesaret vb. gibi kurtarıcı nitelikleri olmadığı anlamına gelmez, ancak Püritenlerle ilişkilendirdiğimiz asalet imgelerinin en azından kısmen daha sonraki yazarların iyi & ldquoP.R.&rdquo çabaları olduğu anlamına gelir. kim onları romantikleştirdi.
Ayrıca, Püritenlerin bu doğal olmayan soylu görüntüsünün, &ldquoNoble Civilization&rdquo ve &ldquoSavagery&rdquo mitolojisi ile sarılmış olması da çok makul. Püriten olmayan İngiltere'den bağımsız. 1643'te Püriten/Hacılar, Amerikan Devrimi'nden yüz kırk üç yıl önce kendilerini bağımsız bir konfederasyon ilan ettiler. Avrupa'da Armegeddon'un yakında meydana geleceğine inanıyorlardı ve Vahiy kitabında önceden bildirilen "Tanrı'nın Krallığını" yeni dünyada burada kurmayı umuyorlardı. İngiltere'de kalan Püriten kardeşlerinden, yalnızca Kralı ve Parlamentoyu başarılı bir şekilde devirebilecekleri konusunda çok az gerçek umutları olduğu için ayrıldılar ve böylece "Azizler Kurallarını" (katı Püriten ortodoksluğu) İngiliz halkının geri kalanına empoze ettiler. . Bu yüzden Amerika'ya sadece bir gemiyle (Mayflower) değil, aynı zamanda yüzlerce başka gemiyle geldiler ve her türlü niyetle, kehanet ettikleri "Kutsal Krallık"ı inşa etmek için toprakları yerli halkından uzaklaştırdılar.
3. Hacılar sadece dini zulümden kaçan masum mülteciler değildi. İngiltere'de bağnazlığın kurbanlarıydılar, ancak bazıları modern standartlarımıza göre dinsel bağnazlardı. Püritenler ve Hacılar kendilerini Vahiy kitabında bahsedilen "Seçilmiş Seçilmişler" olarak görüyorlardı. Kendi kutsal metin yorumlarında kabul etmedikleri her şeyi önce kendilerini sonra diğerlerini "arındırmaya" çalıştılar. Daha sonra New England Püritenler, bu amaca ulaşmak için aldatma, ihanet, işkence, savaş ve soykırım dahil her türlü yolu kullandılar. Kendilerini Şeytan'a karşı kutsal bir savaş veriyor olarak gördüler ve onlarla aynı fikirde olmayan herkes düşmandı. Bu katı köktencilik Amerika'ya Plymouth kolonistleri tarafından aktarıldı ve onlar hakkında sahip olduğumuz "LdquoPilgrim" imajına çok farklı bir ışık tutuyor. Bu, en iyi şekilde, 1623'te Plymouth'ta &ldquoYaşlı Mather&rdquo tarafından verilen Şükran Günü vaazının yazılı metninde gösterilmektedir. onların hayırseverleri olmuştu. Tanrı'ya, "artışın tohumları olan genç erkekleri ve çocukları, yani daha iyi bir büyümenin yolunu açmak için ormanları temizleyen", yani Hacıları yok ettiği için övdü. Bu Kızılderililer, Hacı'nın hayırseverleri ve özellikle Squanto, o ilk yıl kurtuluşlarının aracı olduğu kadar, talihsizliklerine yönelik bu bariz duygusuzluğu nasıl yorumlamalıyız?
4. Wampanoag Kızılderilileri, ilkokuldayken bazılarımıza anlatılan “arkadaş canlısı vahşiler” değildi. Ayrıca, Hacıların kalplerinin iyiliğinden dolayı, Hacıların hasadının meyvelerini Hıristiyan hayırseverliği ve ırklar arası kardeşliğin bir gösterisinde paylaşmaya davet edilmediler. Wampanoag, Delaware Birliği olarak bilinen Algonkianca konuşan halkların yaygın bir konfederasyonunun üyeleriydi. Altı yüz yıldır kendilerini diğer atalarım Iroquois'ten koruyorlardı ve son yüz yıldır Avrupalı balıkçılar ve kaşiflerle, özellikle de kıyı köylerini yağmalayan Avrupalı köle tacirleriyle karşılaşmışlardı. Beyazların gücü hakkında bir şeyler biliyorlardı ve onlara tam olarak güvenmiyorlardı. Ancak dinleri, çaresizlere sadaka vermelerini ve kendilerine eli boş gelenlere misafirperverlik göstermelerini öğretti. Ayrıca, Şükran Günü hikayesinin Hint kahramanı Squanto, Hacılar Plymouth'a varmadan birkaç yıl önce kendisine ikinci bir baba olan John Weymouth adlı bir İngiliz kaşif için çok gerçek bir aşka sahipti. Açıkça, Squanto bu Hacıları Weymouth'un insanları olarak görüyordu. Hacılar için Kızılderililer kafirdi ve bu nedenle Şeytan'ın doğal araçlarıydı. Wampanoaglar arasında eğitimli ve vaftiz edilmiş tek Hıristiyan olan Squanto, seçilmiş halkı olan Hacılar'ın hayatta kalmasını sağlamak için vahşi doğada bulunan yalnızca Tanrı'nın bir aracı olarak görülüyordu.
Kızılderililer nispeten güçlüydü ve bu nedenle tehlikeliydi ve bir sonraki gemiler daha fazla Hacı sömürgeciyle gelene ve güç dengesi değişene kadar onlara kur yapılacaktı. Wampanoag, aslında Hacılar için Plymouth Ovası topraklarını güvence altına alacak bir anlaşmayı müzakere etmek amacıyla Şükran Günü ziyafetine davet edildi. Ayrıca Kızılderililerin, muhtemelen ev sahiplerine karşı bir hayırseverlik duygusundan dolayı, ziyafet için yiyeceğin çoğunu getirdiğine de dikkat edilmelidir.
5. Bir nesil sonra, güç dengesi gerçekten değiştikten sonra, o Şükran Günü'nün Kızılderili ve Beyaz çocukları, Kral Philip'in Savaşı olarak bilinen soykırım çatışmasında birbirlerini öldürmeye çalışıyorlardı. Bu çatışmanın sonunda, New England Kızılderililerinin çoğu ya yok edildi ya da Kanada'daki Fransızlar arasında mülteci oldular ya da Püritenler tarafından Carolinas'ta köle olarak satıldılar. Hint kölelerinin bu erken ticareti o kadar başarılı oldu ki, Boston'daki birkaç Püriten gemi sahibi, Afrika'nın Fildişi Sahili'ne baskın düzenleyerek siyah köleleri Güney'in müseccel kolonilerine satmaya başladı ve böylece Amerika merkezli köle ticaretini kurdu.
Açıkçası, New England'daki Hint/Püriten ilişkileri hikayesinde çocukken duyduğumuz şükran günü hikayelerinden çok daha fazlası var. Plymouth'daki &ldquoFirst&rdquo Şükran Günü hakkındaki çağdaş mit ve tarih karışımımız 1890'larda ve 1900'lerin başında gelişti. Ülkemiz umutsuzca çok çeşitli halklarını ortak bir ulusal kimlikte bir araya getirmeye çalışıyordu. Geçen yüzyılın sonu ve bu yüzyılın başında birçok yazar ve eğitimci için bu aynı zamanda ortak bir ulusal tarihe sahip olmak anlamına geliyordu. Bu, sosyal ilerlemenin &ldquomelting pot&rdquo teorisinin çağıydı ve halk eğitimi, sosyal birlik için önemli bir araçtı. Federal hükümet, Kasım ayının son Perşembesini 1898'de Şükran Günü'nün yasal tatili olarak ilan etti.
Şükran Günü'nün Korkunç Tarihi
Tabağınızı doldurmadan önce lütfen bu günü neden işaretlediğimizi hatırlayın.
Ben çocukken Şükran Günü basitti. Hindi ve giyinme, aşk ve kahkaha, ailenin bir şölen etrafında toplanıp geçen yıl için şükretme ve gelecek yıl için umutlu olma zamanıydı.
Okulda öğrendiğimiz hikaye de basitti: Hacılar ve Yerli Amerikalılar teşekkür etmek için bir araya geldiler.
Toplantının fotoğraflarını çektik, herkes gülümsüyordu. Hindileri renklendirdik veya el yapımı kağıttan yaptık. Bazen sınıfta mini bir şölen yapardık.
Çok güzel bir hikaye olduğunu düşündüm: Birbirleriyle paylaşmak, birbirleriyle iletişim kurmak için ırk ve kültürler arasında uzanan insanlar. Ama bu Şükran Günü'nün tam hikayesi değil. Amerikan tarihinin çoğu gibi, hikaye de en az çekici özelliklerine sahip oldu - beyaz insanlar anlatıya odaklandı ve tüm vahşet kibarca kağıtlara döküldü.
Yaygın olarak ilk Şükran Günü olarak görülen şey, Hacıların yerel Wampanoag halkını hasat kutlaması olarak davet ettiği üç günlük bir şölendi.
Yaklaşık 90 kişi geldi, Hacıların neredeyse iki katı. Bu ilk efsanedir: İlk Şükran Günü'ne Kızılderililer değil, Hacılar hakimdi. Manataka Amerikan Kızılderili Konseyi'ne göre, Yerli Amerikalılar yiyeceğin büyük kısmını bile sağladı.
Bu, sıklıkla sunulan Hacı merkezli görüşe aykırıdır. Gerçekten de, ilk Şükran Günü'nü tasvir eden en ünlü iki resim - biri Jennie Augusta Brownscombe ve diğeri Jean Leon Gerome Ferris'e ait - yerlileri, sayıca fazla ve çerçevenin kenarında yere çömelmiş itaatkar bir pozisyonda gösteriyor.
Hacılar çaresiz, hasta ve ölüyorlardı ama sonunda mahsul konusunda biraz şansları vardı.
İkinci efsane, Wampanoag'ın arkadaşlarıyla ziyafet çekmesidir. Bu doğru görünmüyor.
Güney Kaliforniya Üniversitesi'nde profesör olan Peter C. Mancall'ın Çarşamba günü CNN için yazdığı gibi, Vali William Bradford 1630'da yazmaya başladığı “Of Plymouth Plantation” adlı kitabında Püritenlerin buraya geldiğini söyleyecekti. "vahşi hayvanlar ve vahşi adamlarla dolu korkunç ve ıssız bir çöl."
Mancall ayrıca, Samuel de Champlain ve Yüzbaşı John Smith'in 1600'lerin başlarında Yeni Dünya'yı ziyaretlerinden sonra, Yerli Amerikalılar arasında “bölgeye korkunç bir hastalık yayıldığını” açıkladı. Devam etti: "Modern bilim adamları, yerli toplulukların, Avrupa gemilerine gelen farelerin dışkısı yoluyla New England'a ulaşan Eski Dünya bakterilerinin neden olduğu bir hastalık olan leptospirosis tarafından harap edildiğini savundular."
Yeni gelenlerin gemilerinden kaynaklanan hastalık nedeniyle yerli nüfusun bu zayıflaması Hacılar için bir açıklık yarattı.
King James'in patenti, bu hastalığın yayılmasını, bölgeyi harap etmeye ve nüfusun azalmasına yardımcı olabilecek “harika bir Veba” olarak nitelendirdi. Bazı arkadaşlar.
Ancak hastalık tarafından öldürülmeyen yerli insanların çoğu doğrudan eylemle öldürülecekti.
Grace Donnelly'nin Fortune için 2017'de yazdığı bir yazıda:
1621'deki kutlama dostça bir dönüm noktası olmadı ve yıllık bir olay haline gelmedi. Wampanoag ve yerleşimciler arasındaki ilişkiler bozuldu ve Pequot Savaşı'na yol açtı. 1637'de, yerleşimciler Wampanoag'ların öldürdüğüne inandıkları bir adamın öldürülmesine misilleme olarak yakındaki bir köyü yaktılar ve 500 kadar erkek, kadın ve çocuğu öldürdüler. Katliamın ardından, Plymouth Valisi William Bradford, “önümüzdeki 100 yıl boyunca, bir Vali tarafından atanan her Şükran Günü, savaşın kazanıldığı için Tanrı'ya şükrederek kanlı zaferin onuruna verildi” diye yazdı.
Wampanoag o yemeği paylaştıktan sadece 16 yıl sonra katledildi.
Bu, yerleşimcilerin ve sömürgecilerin yerlilere korkunç bir şey yaptığı en eski bölümlerden sadece biriydi. Başka katliamlar ve birçok savaş olacaktı.
History.com'a göre, "Avrupalıların Amerikan kıyılarına vardığı andan itibaren, sınır - beyaz adamın uygarlığı ile evcilleştirilmemiş doğal dünya arasındaki sınır bölgesi - ABD hükümetinin 1.500'den fazla kişiye yetki vermesine yol açan geniş ve çatışan farklılıkların ortak bir alanı haline geldi. Yerli halkına karşı dünyanın herhangi bir ülkesinde en çok Kızılderililere karşı savaşlar, saldırılar ve baskınlar. ”
Ve bu, arabuluculuk yapılan ve daha sonra bozulan tüm anlaşmalardan ya da en ünlü yerlilerin göçü de dahil olmak üzere nüfusların toprak gaspından hiçbir şey söylemez: Gözyaşı Yolu. 1831'den başlayarak, on binlerce Yerli Amerikalı, Güneydoğu'daki atalarının topraklarından Mississippi Nehri'nin batısındaki topraklara taşınmaya zorlandı. Birçoğu yolda öldü.
Hayatımın çoğunu Şükran Günü'nün anaokulu versiyonuna inanarak, sadece bayramları ve aileyi, hindiyi ve sosu düşünerek geçirdim.
Sanırım Şükran Günü hikayesinin daha kanlı tarafına, daha dürüst tarafına karşı kördüm, kasten cahildim.
Ancak, druther'ları olsaydı Amerika'nın böyle olacağına inanmaya başladım: Mutlu bir şekilde kör olurduk, sert gerçeklerden ağarmış yumuşak bir dünyada yaşıyor olurduk. Artık buna tahammül edemiyorum.
Şükran Günü Gerçeği: Size Okulda Asla Öğretmedikleri Şey
İlkokulda sana ne öğretildiğini hatırlıyor musun? Dini zulümden kaçan Hacılar, İngiltere'den yola çıktılar, iki ay sonra Plymouth kayasına indiler, ilk kışlarından zar zor kurtuldular. Squanto'nun ve onlara yerel balıkları ve av hayvanlarını nasıl kullanacaklarını, mısır ve kabak ekmeyi öğreten ve aynı zamanda onları diğer düşman kabilelerden koruyan dost canlısı Wampanoag'ın yardımıyla, koloniciler grubu, bölgenin sınırında zayıf bir dayanak oluşturmayı başardı. Kuzey Amerika vahşi doğası. 1621'deki ilk Şükran Günü, bunu mümkün kılan kabile ile bol bir hasadı kutlamak için yapıldı.
Görünen o ki, gerçek hikaye, bu küçültülmüş tarihin önerdiği kadar basit ya da teselli edici değil. Tarihçiler gerçek Şükran Günü hikayesinin ne olduğu konusunda hemfikir değiller. Ve Amerika'nın bayram gününün önemi üzerinde tartışanlar sadece tarihçiler değil. Örneğin, dört yüz yıl önceki olayları tartan Rush Limbaugh gibi sıradan Amerikalılar.
Rush, oturdukları ve serbest dolaşan hindi ve organik sebzelere sahip olduklarını, "ama Kızılderililer değildi. Günü kurtaran kapitalizm ve Kutsal Yazılardı" diye izin veriyor. Ve Pilgrim'in hayatta kalmasını tehlikeye sokan sadece acı bir kış ve yiyecek kıtlığı değildi, tahmin ettiniz, sosyalizm ve komünlerde yaşayan hippi Hacıların kendileri.
Popüler radyo programı sunucusu, Koloninin yüz yerleşimcinin yarısının açlıktan ve hastalıktan öldüğü kayalık ilk yıl için Hacı'nın ortak çalışma etiğini ve emeklerinin meyvelerini eşit şekilde paylaşmasını suçluyor--
"En yaratıcı ve çalışkan insanlar, kişisel motivasyonun gücünü kullanamadıkça, herkesten daha fazla çalışmak için hiçbir teşvike sahip değildi!"
Rush'a göre, koloninin valisi William Bradford, her aileye özel bir arsa tahsis ettiğinde ve böylece Halk Cumhuriyeti Plymouth Rock'taki pazarın faydalı güçlerini serbest bıraktığında gelgit değişti.
Bu revizyonist tarih, profesyonel tarihçiler tarafından şaşkınlıkla karşılanmaktadır. Ancak Limbaugh, Şükran Günü'nü bazı siyasi puanlar kazanmak için kullanma konusunda yalnız değil. Şükran Günü meraklıları bunu ilk Avrupalı göçmenlerin Amerikan kıyılarına gelen cesaret, dindarlık ve fedakarlıklarının bir kutlaması olarak görse de, tatili eleştirenler bunun yerli halkın soykırımını ve etnik temizliğini beyaza boyadığını iddia ediyor.
Şükran Günü'nü bu yıl Plymouth Massachusetts'te geçirirseniz, iki halka açık anma arasında seçim yapabilirsiniz. Kasabalıların hacı gibi giyinmiş ve davullar çalarak Plymouth Kayası'na yürüdükleri resmi geçit törenini izleyebilirsiniz. Ya da Coles Hill'in tepesinde yerli halk ve onların destekçileriyle birlikte durabilir ve Hint kültürünün ve halklarının yıkımının anısına "ulusal yas günü" dedikleri günü kutlamak için oruç tutabilirsiniz.
Bu iki olay, Amerikan tarihinin kökten farklı vizyonlarını temsil ediyor. Okulda öğrendiğimiz resmi versiyon, esasen Mayflower'ın 1620'de Cape Cod'un kuzeyindeki küçük bir koyda karaya çıkmasıyla başlıyor. Yerli versiyonda ise Hacıların Amerika kıyılarında ortaya çıkması sonun başlangıcını işaret ediyor.
Aslında, Massachusetts Kızılderilileri için son zamanlar birkaç yıl önce, İngiliz köle ekiplerinin yanlışlıkla New England kıyılarına çiçek hastalığını (enfekte sığırları tarafından taşınan) getirmesiyle, hastalıkla savaşmak için antikorları olmayan yerel nüfusun yüzde doksanından fazlasını öldürmesiyle başladı. . (Bu şaşırtıcı rakamı Kara Veba'nın zirvesindeki yüzde 30 ölüm oranlarıyla karşılaştırın.)
Kırılan Wampanoag, İngiliz tekne halkının ilk üzücü yıllarında hayatta kalmasına yardımcı olurken, Yerli Amerikalılar iyiliğin geri dönmediğini söylüyor. Kendisine "New England'ın Birleşik Amerika Kızılderilileri" adını veren bir grup, Hacıların Kızılderili cömertliğine karşılık olarak tahıl depolarını ve Wampanoag mezarlarını soyduğunu iddia ediyor.
Mezar soygunculuğunun tarihsel kanıtı biraz zayıf. Ve belki de açlıktan ölmek üzere olan Hacıları küçük bir Hint mısırını çaldıkları için affedebiliriz. Her halükarda, bu küçük hırsızlık, kuşkusuz, üç günlük bir şölenle kutlanan ilk bol hasatlarıyla sona erdi. Bununla birlikte, Wampanoag'ın gerçekten davet edilip edilmediği, yoksa bazı tarihçilerin şimdi önerdiği gibi, şarlatan köyden silah sesleri duyunca ve kargaşanın neyle ilgili olduğunu kontrol etmeye geldiklerinde partiyi mi çökerttikleri açık bir soru olarak kalıyor.
Menüde ne olduğu çok tartışılan bir soru da var. Görünen o ki, hindi için hiçbir kanıt yok, sadece bir tür yabani kümes hayvanları -- muhtemelen kazlar ve ördek -- geyik eti, mısır lapası ve haşlanmış balkabağı ya da geleneksel Wampanoag sukkotası. Kızılcık, bölgeye özgü olsa da, çöl için fazla ekşi olurdu ve üzüm ve kavun bulunsa da, Kuzey Amerika'da tatlı patatesler henüz yetiştirilmedi.
İlk Şükran Günü'nün, tasvir edildiği gibi, bir tür kültürler arası aşk festivali olduğu fikri, yerleşimcilerin ve Kızılderililerin gerçek dostluktan ziyade, onların aşırılıkları nedeniyle bir araya geldiklerini söyleyen tarihçiler tarafından da tartışılıyor. karşılıklı ihtiyaç. Mücadele eden iki topluluk, hiçbir zaman diğer kabilelere karşı ihtiyatlı müttefiklerden daha fazlası olmadı.
Sömürgeciler, medeniyetsiz ve şeytani putperestler olarak gördükleri Kızılderilileri hor görüyorlardı ve Yerli Amerikalılar ile ilk yerleşimciler arasındaki kırılgan erken barış, Pequot kabilesinin yeni yıllarını kutladığı şimdi Mystic Connecticut'ta çok geçmeden korkunç bir şekilde çözülecekti. kendi Şükran Günü, yeşil mısır festivali. Şafak vaktinde yerleşimciler - Hacılar değil, bir grup Püriten - köylerine indi ve 700'den fazla yerli erkek, kadın ve çocuğu kurşunladı, sopayla diri diri yaktı.
Austin'deki Texas Üniversitesi'nde profesör olan Robert Jensen'e göre bu katliam, Şükran Günü'nün gerçek kökeniydi - 1637'de Massachusetts Körfezi Valisi John Winthrop tarafından Tanrı'nın savunmasız Pequot köyünü yok ettiği için şükranla ilan edildi. Bundan sonra Kızılderililerin katliamlarını rutin olarak "şükran günleri" izledi.
Bazı blogosfer tarihçileri, George Washington'un 1789'da Şükran Günü Bildirisini bu korkunç şölen bolluğunu pekiştirmek için yaptığını iddia edecek kadar ileri gittiler. Gerçekte, ilk başkanımızın amacı Kızılderililere karşı soykırımı kutlamak değildi, ama acemi ama yine de tehlikede olan ulusun hayatta kalması için haraç ödemek. Bununla birlikte, milli bayramımızın kökenleri hakkında rahatsız edici sorular devam etmektedir.
Brandeis Üniversitesi'nde tarih profesörü olan Jane Kamensky, Common-Place web sitesinde (2001'de) tarihi potu karıştırmanın, "her şeyin altını çizmek için - ilk Şükran Günü'nün sadece Şükran Günü olup olmadığını belirlemek için mantıklı olup olmadığını merak etti. sonraki yıllarda izleyecek olan kan dökülmesi, köleleştirme ve yerinden edilme bahanesi."
"Bunun doğru olup olmadığını sormak yanlış soruyu sormaktır. Şükran Günü amaçlarına uygundur," diye yazıyor Kamensky, "Ve olması gereken de bu. sürekli değişen bir Şimdi'de kim olmak istediğimizden çok."
Bir tarihçi için tarihin önemli olmadığını iddia etmesi garip görünüyor. Plymouth şöleninin hemen ardından gelen Hint kültürlerinin sistematik yıkımını görmezden gelen bir Şükran Günü, sadece yerli halklara zarar vermekle kalmaz, kendimizi ve tarihimizi anlamamızı da tahrif eder.
Çok az kişi Şükran Günü'nün yıllık suçluluk duygusunun bir vesilesi olması gerektiğini öne sürse de, biz ailemiz ve arkadaşlarımızla cömert masanın etrafında otururken, ilk Amerikalıların Avrupa'nın kendi topraklarına yayılması için ödediği bedeli hatırlamakta fayda var. Tüm Amerikalıların müteşekkir hissedebileceği bir geleceğe doğru ilerlemek, ancak kolektif geçmişimizin günahlarını açıkça kabul ederek mümkün olabilir.
Daha Fazla Yorum:
Michelle lee fortin - 21.11.2007
Aaawwww, havayı biraz mahvetti!!
Bu efsanelere inanmayı sevdim!! :)
Mich Kütüphaneci - 14.11.2007
İlk Kuzey Amerika Şükran Günü, 1578'de İngiliz kaşif martin Frobisher tarafından Newfoundland'da (Kanada) düzenlendi.
John H. Kimbol - 14.11.2007
"seks Tanrı vergisi bir sorumluluktur"
hahahah. siz Hristiyanlar ve sizin aptalca utanç kavramlarınız.
Philip Taterczynski - 29.11.2004
Aslında yakılarak değil asılarak idam edilen cadılar. Tarihsel olarak, dünya çapında, büyücülük için değil, sapkınlık nedeniyle çok daha fazla insan idam edildi, ancak birçok insan bu ayrımı yapamıyor.
John H. Lederer - 11/25/2004
"böylece Randolph Roth gibi yazarların, silahların hedefleri vuracak kadar isabetli olduğu yönündeki iddialarını destekleme eğilimindeydi."
Çok sayıda kuştan, kullanılan ateşli silahların ya "kuş avcısı" ya da "kumpas silahları" olduğundan şüpheleniyorum. Bunlar, uçmayan bir kuş sürüsü (genellikle su kuşları) yönünde büyük miktarda atış yapan çok büyük delikli düz deliklerdir. Tipik olarak, bir atışta bir düzine veya iki kuş öldürülebilir. Genellikle dinlenmeden vurulurlar (çatallı uzuv, oarlock vb.)
Doğruluğun iyi bir kanıtı değil <g>
Bu perküsyon avcısı çok daha geç tarihli olsa da, bunun bir çakmaktaşından bir dönüşüm olduğundan şüpheleniyorum. Benzer boyutlar, daha az zarif çizgiler ve hisse senedine daha sert bir popo muhtemelen bir kümes hayvanına benzeyecektir.
O zamanlar ateşleme sistemi muhtemelen bir matematik kilidiydi, ancak erken çakmaklı kilitler devralmaya başlayacaktı.
Pratikte, erken bir ateşli silahın doğal doğruluğu çok anlamlı değildir. Kullanımda, yanlıştırlar. Bir kibrit ile anında kuş vurmak çok zordur ve bir çakmaktaşı ile oldukça zordur. Sorun, tetik çekişinden ateşlemeye kadar olan düzensiz zaman ve atıştan önceki kargaşa miktarıdır. Atıcı, yüzüne oldukça yakın, ağır bir çekiç düşerken ve yüzünün yakınında bir ısı ve beyaz duman patlaması çıkarken ateşli silahını hareketli hedef üzerinde sallamaya devam edecek disipline sahip olmalıdır.
Darbeli ateşli silahla sorun çok daha basit hale gelir.
Lloyd G Drako - 11/25/2004
Yani, tüm Hacılar Püritendi, ancak tüm Püritenler Hacı değildi. Orada, bu halleder.
Val Jobson - 24.11.2004
1578'de Martin Frobisher'ın keşif gezisi, doğu Kuzey Kutbu'nu keşfederken Şükran Günü'nü kutladı.
Ernesto Paris - 12/1/2003
Bence bu kutlama GÜZEL
Tim Hamilton - 12/1/2003
Sadece yorum yapmak zorunda kaldım. Hacılar yerlileri davet etmedi. Tam tersi oldu çünkü Hacılar açlıktan ölüyorlardı, yerliler onlara acıdıklarını hissettiler ve Şükran Günü törenleri sırasında onlara yiyecek getirdiler.
Yerli Amerikalıların ziyafetin arkasında tamamen ve daha inandırıcı bir hikayesi var.
Ayrıca bir veya iki yıl yerel bir köy tarafından beslendikten sonra, Avrupalılar köye gittiler ve yiyeceklerini çalmak için insanların çoğunu katlettiler.
İşgalin Tarihine Karşı Ezilenlerin Tarihi.
AJ - 28.11.2003
Ve İngiltere'de kalan püritenler de eğlenceli değildi - Oliver Cromwell makyajı, tiyatroyu ve Noel'i yasakladı ve binlerce İrlandalı Katolik'i katletti.
Sccatalyst - 28.11.2003
Püritenler için iyi. Düşünün ki, diğer insanlara görüşlerinin mutlaka doğrulanmadığını söylemenin topluma zararlı olduğunu düşünün. Propagandanıza zorla çalıştırma ve sakat bırakma hakkında atıfta bulunsanız iyi olur ve ben birinin kendi web sitesi web sitesinden bahsetmiyorum.
Belki de bugün bu ülkede yaptıkları gibi esnemeliyiz.
Jonathan Edwards ve Püritenler rock.
Gece Baykuşu - 27.11.2003
"Genellikle Püritenlere atfedilen Sebtî, içki karşıtı ve seks karşıtı tutumlar, çok daha fazlasına on dokuzuncu yüzyılda yapılan bir eklemedir. hayatın kötülüklerine ılımlı ve sağlıklı bir bakış New England'ın ilk yerleşimcileri tarafından tutuldu."
Cadıları yakma arzusu, hayatın kötülüklerine dair bu ılımlı ve sağlıklı bakışın bir parçası mıydı? Yoksa hepsi sadece iyi, temiz eğlence miydi?
David - 27.11.2003
"Kime veya neye teşekkür ettiklerini bilmiyorum! Belki de birbirlerine hayatta kalmaları için yardım ettikleri için.
Ülkemizin ve kültürümüzün kökenlerine ve geleneklerine tipik ve beklenen çok kültürlü bir bakış.
Küçümsenmiş hissettiysen özür dilerim. Şükran gününde seni diğerlerinden daha az "değerli" hissettirmek değildi niyetim. Allah'a inanmıyorsanız, teşekkürleriniz başka yerlere, belki de dediğiniz gibi insanlara yönelecektir. Her biri kendine.
Ama ben sadece geçmişi amansızca yeniden yazarken, bazı basit gerçeklerin bu kasap baltasından yara almadan kurtulacağından emin olmak istedim.
Hayır, benim arkadaşım. Püritenler her şeye rağmen Tanrı'ya şükrediyor, tarihi yeniden yazmaya çalışıyor ve "mitleri ortadan kaldırıyor".
Allen Burnsworth - 27.11.2003
Kime veya neye teşekkür ettiklerini bilmiyorum! Belki de hayatta kalmak için birbirimize yardım etmek için. Belki de o zamanki Tanrı algıları ne kadardı. Kızılderililerin o sırada orada olduklarından oldukça emin olduğum için şüpheliyim. Sanırım hepimiz anladık Dave. Köktendinci bir fanatik olduğunuzu biliyoruz. O.K., O.K.! Biz senin kadar iyi değiliz! Anladık!
Ama ne olduğunu biliyorsun. Ailem, arkadaşlarım, fırsatlar, harika seks, harika rap müziği, harika klasik müzik, harika sanat, beni güldüren, ağlatan ve tüm zaafları ve sahte paslarıyla hayattan zevk alan tüm bu şeyler için hala minnettarım. ' yanı sıra sadece yaşamanın heyecanı ve coşkusu. Ve hayır, bana bunu söylemesi için bir tanrıya ihtiyacım yok. tanrı var mı bilmiyorum. Ama şundan oldukça eminim ki, eğer O varsa, birisini kendi tarzımızı düşünmesi için küçümseyip küçümsemememizden çok, hayattan zevk almamızla ilgileniriz. Hayatın amacı ondan zevk almak değilse, o zaman ne olabilir bilmiyorum.
Bu senin gezegenin. Neyi seviyorsan onu yap!,
Allen
Jahfrey - 26.11.2003
David - 26.11.2003
'Püritenler', 'hacılar', 'ayrılıkçılar' vb. arasındaki şeytani nüansları tartışmak konusunda kendinizi özgür hissedebilseniz de, onların Amerika'ya dini nedenlerle gelen bir hıristiyan dini mezhebi olduğu gerçeği hala geçerliliğini koruyor.Ve ne Kızılderililere, ne hindilere teşekkür ettiler, ne de yeraltı şehri Zion'daki Hiçbir Özel İlahın Tapınağı'na teşekkür etmediler. İncil'in Tanrısı olan ALLAH'a şükrettiler.
Beth Quitslund - 26.11.2003
Evet, Mass Bay kolonisi dini uyum konusunda çok katıydı ve özellikle yerli halka karşı kötüydü. Plymouth grubu ile Mass grubu arasındaki en büyük anlaşmazlıklardan biri, aslında, yerli halkların muamelesiydi: Plymouth plantasyonu, yerel kabilelerle müzakere etmeye çok daha meyilliydi ve Mass Bay Colony'nin yerli halka karşı bitmek bilmeyen düşmanlığını gördü. tedbirsiz olarak.
David - 25.11.2003
Kime teşekkür ediyorlardı? Hintliler? Hindiler mi?
Vahşi bir tahminde bulunun, Tanrı'dan nefret eden ateist arkadaşlarım.
Wesley Akıllı - 24.11.2003
HNN'nin editörü, düzenlemelerini belirli gönderilerin içeriğine genişletmenin HNN'nin politikası olup olmadığı konusunda herkese cevap verebilir mi? Geçen gün Prescott Bush makalesindeki bir başlıkta materyal yayınladım ve Ralph Luker'ın cevap verip vermediğini kontrol ederken birkaç kez tekrar okudum.
Bugün kontrol ettim ve çoğunun kaldırılmış olduğunu gördüm. Yorumun tamamı değil, kusura bakmayın, sadece Ralph Luker'ın argümanıma cevap veremediği kadarı.
Dave Livingston - 22.11.2003
Rick, El Paso'nun C of C yutturmacasına yenik düşmüş olabilir veya olmayabilir. Yine de doğru, Rick, Şükran Günü'nün Amerika'daki Hıristiyanlar tarafından Plymouth Rock'tan çok önce kutlandığı konusunda haklı. Örneğin, Santa Fe'de Plymouth Rock'tan yüz yıl önce her gün ayin yapılan bir kilise olduğu söylenir. Gerçekten de birkaç yıl önce Curenevaca'da, temel taşının Cortes adında bir adam tarafından atıldığı söylenen bir katedralde ayine gittim. Belki laik akıl kavramı kavrayamaz, kutlanan her Ayin bir şükran günü kutlamasıdır.
Biz Avrupalı Amerikalılar için, Hacıların gelişinden önce Taş Devri Kızılderililerinin kutladığı hasat kutlamaları ne olursa olsun, çoğu Amerikan evinde kutlanan Şükran Günü'nün her şeyden önce bir Protestan dini kutlaması olduğu noktasından uzaktır. Kime şükrediyoruz? Tanrı. O'nu tanımadan, yüceltmenin anlamı yoktur.
Açıkça, günümüzün laik zihni, Orta Çağ ve erken modern dönemde Avrupa mandasındaki Hıristiyan zihniyetinin ne kadar yaygın olduğunu kavramakta (kızıyor?)
Bu laik toplumdaki en önemli iki bayramımızın dinsel olması, dinden, Amerika'nın geleneksel Hıristiyanlığa dalmasından nefret eden seküler zihin için ne kadar can sıkıcı olabilir: Protestan Şükran Günü ve Katolik Noeli (Mesih Ayini).
HNN Editörü - 12/4/2002
Boston Habercisi
28 Kasım 2002 Perşembe TÜM BASKILAR
HEADLINE: Prof: İspanyol kolonistler ilk Şükran Günü'nü düzenlediler
BYLINE: Jules Crittenden tarafından
VÜCUT:
Floridalı bir profesör, Hacıların Şükran Günü'nün Yeni Dünya'da ilk olmadığını ve Amerikalıların diğer tarihi geleneklere yer açmak için masaya birkaç sandalye daha koymasının zamanı geldiğini söylüyor.
Florida Üniversitesi Profesörü Michael V. Gannon, Hacıların yerel Wampanoag ile paylaştığı 1621 yemeğinden çok önce, bir Fransız saldırısını savuşturduğu için minnettar olan 800 İspanyol sömürgeciden oluşan bir grubun dua etmek için oturduklarını ve ardından yerel Seloy kabilesiyle birlikte yemek yediklerini söyledi. St. Augustine, Fla.
Bu Şükran Günü Ayini, Mayflower'ın Cape Cod'dan demir atmasından 55 yıl önce 8 Eylül 1565 - 55 yıl önce gerçekleşti. Gannon, "Plymouth'daki olayların gözlemlendiği bayram milli kültürümüzde önemli bir bayram olsa da, bunun 56 yıl önce benzer bir olaydan önce geldiğini unutmayalım."
"Plymouth hikayesi umurumda değil. Ama daha önceki yerleşimler ve daha önceki Şükran Günleri olduğu gerçeğini gözden kaçırıyor. Hadi hepsinin tadını çıkaralım."
Gannon, kaşif Pedro Menendez de Aviles ve İspanyol takipçilerinin yemeklerini muhtemelen kokdo - tuzlu domuz eti ve garbanzo fasulyesinden yapılmış, sarımsaklı baharatlarla bağlanmış bir güveç - sert deniz bisküvileri ve kırmızı şarapla yediklerini söyledi.
Seloy Kızılderilileri yemekle katkıda bulunmuş olsaydı, menüde yabani hindi, geyik eti, kaplumbağa, balık, mısır, fasulye ve kabak olabilirdi” dedi.
Gannon, "Otantik bir Şükran Günü yemeği için insanların sahip olduğu şey budur" dedi.
İlk Şükran Günü, Gannon tarafından, bu ay St. Augustine Katolik Piskoposluğu'nun yayını olan St. Augustine Catholic'te yayınlanan bir makale olan "We Gather Together"da anlatılıyor.
Gannon ve Boston Koleji tarihçisi Thomas O'Connor, Pilgrim hikayesinin büyük ölçüde Kuzey Amerika'ya egemen olan İngiliz ve Protestan kültürünü yansıttığı için kazandığını söyledi.
O'Connor, "Aynı zamanda Avrupa'dan ithal edilmeyen yerli bir kutlama. İspanyol Şükran Günü'nün arkasında İspanyol kilisesi ve İspanyol tacı var. Hacı Şükran Günü'nün arkasında Mayflower Compact var" dedi. Yeni Dünya'da demokrasiye doğru ilk adım.
Ancak O'Connor, İspanyol ve Katolik Şükran Günü mirasının popüler hale gelmesine şaşırmayacağını söyledi.
Plymouth'taki Pilgrim canlandırma alanı olan Plimoth Plantation'da araştırmacı olan Carolyn Travers, geleneksel New England Şükran Günü'nün en az 1693'ten beri her yıl kutlanmasıyla ayırt edildiğini söyledi.
Ancak Plymouth'un görüntüler ve şükran ifadeleri üzerinde tekeli olmadığını söyledi.
Travers, "Ne kadar çok, o kadar neşeli," dedi.
James Lindgren - 28.11.2002
Plymouth'daki ilk Şükran Günü'nün tek orijinal anlatımı, Edward Winslow'un buradaki ilk girişinde:
Bahsedilen ana yemeğin kümes hayvanı olduğunu unutmayın, ancak 90 Kızılderili dışarı çıkıp 5 geyiği öldürdü, ister gelmeden önce, ister (daha büyük olasılıkla) 3 günlük ziyafetten sonra belirsiz. Ayrıca eğlence için silahlarını kullandıklarını ve dört sömürgecinin bir günde 50'den fazla insanın yaklaşık bir hafta boyunca ziyafet çekmesine yetecek kadar kümes hayvanı vurduğunu ve böylece Randolph Roth gibi yazarların silahların hedefleri vurmak için yeterince hassas olduğu yönündeki iddialarını destekleme eğiliminde olduklarını unutmayın. .
"Corne'umuz iyi övündü ve Tanrıya şükür, Indian Corne'da iyi bir artış ve Barly'nin kayıtsız iyiliği vardı, ancak Pease'imiz toplanmaya değmez, çünkü çok geç ekilmiş olduklarından korktuk, çok iyi geldiler, ve çiçek açtı, ama Sünne onları çiçekte kavurdu, hasadımız geldi, Valimiz kümes hayvancılığına dört adam gönderdi, böylece daha özel bir şekilde birlikte savaşabiliriz, böylece emeklerimizin meyvesini topladıktan sonra, birer birer dördüler. kadar kümes hayvanının öldürüldüğü gün, yanında küçük bir yardımcıyla birlikte, Şirkete neredeyse bir hafta hizmet etti, bu sırada diğer Dinlenmelerin yanı sıra, Kızılderililerin çoğu ve geri kalanların arasında en büyük Kral Massasoyt ile birlikte Silahlarımızı kullandık. üç gün boyunca ağırladığımız ve ziyafet verdiğimiz doksan kadar adam dışarı çıktılar ve Plantasyona getirip Valimize, Kaptana ve diğerlerine bahşettikleri fiue Deere'i öldürdüler ve her zaman bu kadar bol olmasa da , olduğu gibi vs zamanıdır, yine de Tanrı'nın iyiliği adına, yokluktan o kadar uzağız ki, sık sık bolluğumuzun paylaşılmasını diliyoruz."
Akinyele brandley - 7/31/2002
Avrupa kökenli yazarların pek çoğu, gerçek hakkında açık ve net, güzel hakkında yazmaz.
Michael Grace - 4/25/2002
Hacıların Şükran Günü kutlamasını İngiltere/İngiltere'den getirdikleri iyi bir bahistir. Bu insanların Amerikalı değil, göçmen İngiliz olduklarını akılda tutarak, Kuzey Amerika topraklarında eski gelenekleri sürdürmek istediklerine şüphe yok.
Britanya'da Hıristiyanlık öncesi zamanlardan beri bir şükran günü kutlaması var ve bu güne hala Hasat Festivali olarak biliniyor ama aynı zamanda şükran günü olarak da anılıyor. Peki, ilk şükran günü ile ne kastedilmektedir? Açıkça şükran günü, Avrupalıların Kuzey Amerika topraklarına ulaşmasından önce gelir.
Ronald Dale Karr - 23.11.2001
Gura bile biraz flört ediyor. Özellikle İngiliz biliminde, "Püriten" veya "püriten" terimi, çok az tarihsel anlam sağladığı için terimin tanımlanmasının çok zor olduğunu savunarak, çok fazla sorgulamaya tabi tutulmuştur. (Katıldığım bir konferansta, "Bu Püritenlik, Jim, ama bizim bildiğimiz gibi değil!" ifadesini içeren bir İngiliz bilim adamının makalesine yer verildi.) Sevgi Ailesi üzerine son zamanlarda yapılan araştırma kesinlikle düşündüğümüz birçok şeyi sorguluyor. İngiliz dini radikalizmini biliyorduk.
İngiliz bağlamında, Hacılar gibi ayrılıkçılar açıkça Püriten kampına düştüler. Bir kez burada, Mass Bay Püritenler, aksini protesto etmelerine rağmen, Plymouth'unkinden neredeyse hiç farklı olmayan (yani, Plymouth'un gerçekten bir bakanı olduğunda!) bir cemaat kiliseleri sistemini hızla benimsediler. Hacıların "Körfez Kolonisi'nin ayrılmayan cemaatçileriyle hiçbir şey yapmak istemedikleri" ifadesi, iki İngiliz kolonisi arasındaki ve sonunda New England Konfederasyonu'nun kurulmasına yol açan karmaşık ilişkiyi çarpıtıyor.
John P. Bloom - 22/11/2001
Tarihçi Shenkman, "İlk Şükran Günü'nün nasıl olduğunu görmek için Teksas'a gitmeniz gerektiğini" önermekle tarihe bir kötülük yapıyor. Şükran Günü'nün ABD'de herhangi bir gerçekliği varsa, bunun (yüzyıllar önce) birçok halk tarafından düzenlenen hasat festivallerine ve/veya ABD Başkanlarının erken dönem İngiliz sömürgecileri tarafından sahnelenen olaylara atıfta bulunan çeşitli bildirilerine dayanması gerekir. Oñate'nin Nisan (sic) 1898'deki bugünkü El Paso'daki töreninin ana unsuru, İspanyol tacı için bölgeye sahip olduğunu ilan etmekti. Elbette, yolculuklarında Río Grande'ye ulaştıklarına sevindiler, ancak New Mexico'yu kolonileştirme gezilerinin diğer aşamalarında da benzer şekilde teşekkür ettiler, bu yüzden El Paso bunda benzersiz olduğunu iddia edemez. Ayrıca, ilerledikçe taca sahip olduklarını ilan eden başka törenler de düzenlediler. LÜTFEN!--okul efsaneleriyle dalga geçmenin yollarını ararken yeni bir efsaneyi yurt dışına yaymayın! (Şimdi, Virginia iddiası başka bir şeydir. ) Referans örneğin David Weber, _The Spanish Frontier in North America_, s. 77ff.
John Stahler - 11/21/2001
Efsane 9 ve 10 ile ilgili olarak: 17. yüzyılın ortalarında Körfez Kolonisi'nde yaşayan ve birbirinden ayrılmayan cemaatçiler verimli ve çoğaldılar, bu yüzden bir noktada seks yapmak zorunda kaldılar. Ancak, zevk aldılarsa, bununla ilgili hiçbir şey iletilmedi. Ayrıca, 10 numara ile ilgili olarak, Püritenler iyi insanlardan başka bir şey değildi. Dini bir oligarşi kurdular ve yönettikleri şekilde çok totaliterdiler. 1650'lerin ortalarına gelindiğinde, kendi bakış açılarına katılmayan herkesi acımasızca bastırıyorlardı. Bu bastırma, büyük para cezalarını, hem gayrimenkule hem de taşınır mallara el koyma, zorla çalıştırma, sürgün, hapis, sakat bırakma (vücut parçalarının çıkarılması veya dilinize sıcak bir demirin sokulması) ve infazı içeriyordu. Ne yazık ki, bunlar aşırı zulmün münferit örnekleri değil, iktidardakilerin düzenli ve yinelenen eylemleriydi. O kadar çok kişi Rhode Island'a sürgün edildi ("New England'ın kanalizasyonu" olarak adlandırılıyordu), bu kilise üyeliği aslında azaldı. Etrafta olmaları pek eğlenceli değildi.
John Stahler - 11/21/2001
"Hacılar" Püritenler DEĞİL, Leydon ayrılıkçılarıydı ve Körfez Kolonisi'nin ayrılmayan cemaatçileriyle hiçbir şey yapmak istemediler. Perry Miller'ın çalışmasına gelince, 17. yüzyılın ortalarındaki Püriten toplumu hakkında çok daha doğru ve kapsamlı bir görüş, Philip F. Gura tarafından yazılan "A Glimpse of Sion's Glory", 1982, Wesleyan University Press'te bulunabilir. Doktora derecesine sahiptir. Harvard'dan ve birçok orijinal belgeyi kullanarak Harvard ve diğer Boston bölgesi arşivlerinde büyüleyici kitabının çoğunu araştırdı. Miller ve arkadaşlarının görüşleri, gözden düşmemekle birlikte, Dr. Gura'nın çalışmasına dayalı olarak ciddi bir revizyonu gerektirmektedir.
CG - 11/21/2001
"Hacılar"ın Püriten olmadığı ifadesi doğru değildir. Onlar sadece, 1620'den önce birkaç yıl yaşadıkları Avrupa anakarası üzerinden Kuzey Amerika'ya gelen farklı bir Püriten grubuydu. Plymouth Püritenler ("Ayıran Ayrılıkçılar") ve Massachusetts Körfezi Püritenleri ( "Ayrılmayan Ayrılıkçılar") Perry Miller'ın _Orthodoxy in Massachusetts_ kitabında bulunabilir.
Glenna - 11/21/2001
Şükran Günü mitlerini ortadan kaldırmakla ilgili noktalar iyi düşünülse de, şu anki Şükran Günü menülerimizi yalnızca Viktorya dönemine atfetmenin yanlış olduğuna inanıyorum. Amelia Simmons'ın 1796'da çıkan ilk Amerikan yemek kitabı "Amerikan Aşçılığı"nı ilk okuduğumda, kızarmış hindi ve balkabağı turtası da dahil olmak üzere Şükran Günü'nde yediğimiz birçok yemek için tarifleri kodlamış olması beni şaşırtmıştı.
İlk Şükran Günü'nün Şaşırtıcı Hikayesi
Katrina Trinko, The Daily Signal'ın baş editörü ve The Daily Signal Podcast'in ortak sunucusudur. Katrina'ya bir e-posta gönder.
Daniel Davis, The Daily Signal'ın yorum editörü ve The Daily Signal podcast'inin ortak sunucusudur. Daniel'e bir e-posta gönder.
Şükran Günü, bu ülkede sadece Türkiye ve futbol ve akrabaları nedeniyle değil, aynı zamanda kalbinde yatan tarihi hafıza nedeniyle de özel bir gün. Hacılar ve Kızılderililerin hikayesi bizim ulusal hikayemizdir, bu da doğru anlamamız gerektiği anlamına gelir. Bunu yapmak için Robert Tracy McKenzie ile telefonda konuşma şerefine eriştik.
Dr. McKenzie, Wheaton Koleji'nde tarih bölümü başkanı olarak görev yaptığı Amerikan tarihi profesörüdür ve “İlk Şükran Günü: Gerçek Hikaye Bize Tanrı'yı Sevmek ve Tarihten Öğrenmek Hakkında Ne Anlatıyor?” kitabının yazarıdır. İşte konuşmamızın hafifçe düzenlenmiş bir dökümü.
Daniel Davis: Dr. McKenzie, sanırım hepimiz Hacıların, bazen Plymouth'ta Kızılderililerle birlikte güzel, büyük bir hindi Şükran Günü yemeği yerken resimlerini gördük ve bunlarla büyüdük. Bize tam olarak burada bir kepçe verin - bu resimler doğru mu?
Tracy McKenzie: Bence bunun cevabını biliyorsun Daniel. Cevap, çok değil. Bu olayın çoğu görüntüsü gerçekten iki ila iki buçuk yüzyıl sonrasına ait. 19. yüzyılın sonları, bu görüntülerin çoğunun gerçekten kristalleşmeye başladığı zamandır.
O zamanki ortamın nasıl göründüğünü size çok kısaca anlatmaya çalışacak olsaydım, muhtemelen size daha çok Dört Temmuz barbeküsü gibi gelebilirdi. Dışarıda olurdu, 1621'de Hacıların konuşacak neredeyse hiç mobilyası yoktu, bu yüzden onları yerde oturduklarını hayal ederdik. Ellerinde çok az mutfak eşyası olduğu için elleriyle yemek yiyorlar - gerçekten bıçaktan başka bir şeye sahip olmaları alışılmadık bir şeydi. Ve kesinlikle bir çatal değil - o zamanlar sıradan insanlar arasında pek kullanılmadılar.
Böylece yerde oturuyorlar, elleriyle yemek yiyorlar ve bol miktarda bir çeşit et tüketiyorlar. Kanıtlar, çok sayıda su kuşu olduğunu söyleyebilir, ki bu da kayıtların önerdiği bir şey. Kutlama ile ilgili olarak hindilere özel bir referans yok. Ancak diğer kaynaklardan biliyoruz ki, sonbaharda gökyüzü, hepsi menüde olabilecek kazlar, ördekler, kuğular, balıkçıllar ve turnalarla kararırdı.
Beklediğimiz yan yemeklerin çoğu orada olmazdı. Tatlı patatesler bölgenin yerlisi değildi. Bir sürü kızılcık vardı ama şeker yoktu, yani gerçekten ekşi bir garnitür yemek istiyorsanız, sanırım yapabilirsiniz. Balkabağı turtası yemezlerdi. Neredeyse kesinlikle haşlanmış balkabağı vardı, ama şekerleri yoktu, kabuk için unları yoktu ve turta pişirmek için fırınları yoktu. Yani bu orada da olmazdı.
Ayrıca yılanbalığı da olmuş olabilirler—bunu sadece bölgede bulunan yağlı ve sulu yılan balıkları hakkında çok övündükleri için ekleyeceğim. Ve sebzelere gelince, en yaygın sebzeleri şalgam ve belki de lahana ve havuçtur. Bu yüzden her zaman daha otantik bir Şükran Günü yemeği için yere oturup şalgam ve yılan balığı yiyeceğim derim.
Katrina Trinko: Pekala, bunu yakalamada iyi şanslar. Sanırım revizyonlarımızda sorun yok. Onu biraz geliştirdiğimizi söyleyebilirim. Ama bence, olanlarla ilgili başka efsanelere de değindiniz. Bunlardan biri elbette Şükran Günü ve din özgürlüğü ve buraya din özgürlüğü için gelen Hacılar hakkında çok konuşuyoruz, ancak kitabınızın hikayenin bundan biraz daha karmaşık olduğunu gösterdiğine inanıyorum.
McKenzie: Bu doğru, Kate. Aslında, Hacılardan öğrenebileceğimiz şeyleri düşündüğümde, sorabileceğimiz türde sorular, onlarla gerçekten hayat değiştiren türden konuşmalara yol açabilir, Hacıların New England'a neden geldikleri sorusu tam yerinde. bu listenin başında.
Güdülerine ilişkin ortak, kısa açıklamamız, onların dini zulümden kaçmak ve dini özgürlük için bir yer bulmak için geldiklerini söylüyor. Ve bu yaklaşık yüzde 50 doğru. Mukaddes Kitabın kendilerinden talep ettiğine inandıkları gibi, Tanrı'ya ibadet edebilecekleri yeni bir yuva bulmayı kesinlikle istiyorlardı. Ancak bu, onların dinsel zulümden kaçarak geldiklerini söylemekle ya da aslında o sırada yaşadıkları yerde din özgürlüğünden yoksun olduklarını söylemekle aynı şey değildir.
Hacıların hikayesinin onları İngiltere'den doğrudan New England'a değil, aslında Hollanda'ya götüren kısmını sık sık unutuyoruz. Yani yaklaşık 1608'den 1620'ye kadar, çok büyük, kozmopolit ve çoğulcu olan yaklaşık 40.000 kişilik bir şehir olan Leiden'de yaşıyorlardı. Hacı yazarlar, buranın gerçekten önemli ölçüde dini özgürlüğe sahip oldukları bir yer olduğunu ve cemaatlerinin ruhen geliştiğine gerçekten inandıklarını söylüyorlar.
Bu nedenle, esas olarak dini zulüm nedeniyle Hollanda'yı terk etmeye motive olmadılar - Kuzey Amerika'da benzer bir tür dini özgürlük bulmayı umuyorlardı. Ayrılmak için paylaştıkları güdüler iki geniş kategoriye ayrılabilir.
Çevredeki kültürün nitelikleriyle ilgili bir şey var - Hacı yazarlarının onu tanımlama şekli, onu çok müsamahakar bir kültür, çocuklarını sadakatle yetiştirmeye çalışan ebeveynler olarak onlar için zor olan bir kültür olarak nitelendiriyorlar. Çocuklarını “kaybettiklerine” -aslında kullandıkları dil bu- çocuklarını bir şekilde çevredeki kültüre kaptırdıklarına inanıyorlar.
Ve sonra ekonomik bağlamı da vurguladılar. İngiltere'yi Leiden için terk edenlerin çoğu kırsal kesimdi, ticaretle çiftçiydiler.Ama Leiden'de, bu çok endüstriyel türden bir şehirdeler, dokumacı olarak, parça işçi olarak, neredeyse şafaktan alacakaranlığa, haftanın altı günü çalışıyorlar ve hayatta kalma mücadelesi veriyorlar. Ve böylece hayatın biraz daha az zahmetli olacağı yeni bir ev bulmayı umuyorlar.
Bunun çok önemli olduğunu düşünmemin nedeni, Pilgrim hikayesini bir zulümden kaçma hikayesi olarak tanımladığımızda, bir anlamda hayranlıkla başımızı sallamamız, ancak en azından Amerika Birleşik Devletleri'nde çok azımız bunu yapabilir. tamamen tanımladığımızı düşündüğümüz şeyle ilgilidir. Ancak Hacıların endişeleri, en azından vurguladıkları, aslında çok daha sıradan ve bence çok daha bağdaştırılabilir. Kendilerine ağırlık veren dünyanın dertlerinden bahsediyorlar. Ve bence hikayelerini hemen, tamamen alakalı ve bizimle alakalı kılıyor.
Davis: Hollanda'dan ayrılıp Amerika'ya gittikten sonra gelen kitabınızda tartıştığınız başka bir şey de Mayflower Compact. Ve elbette, birçok Amerikalı Mayflower Compact'ı, hükümetimiz için olmasa da en azından tarihsel hafızamız ve kimlik duygumuz için ufuk açıcı bir belge olarak hatırlıyor. Mayflower Compact'ın ne olduğunu ve onu nasıl hatırlamamız gerektiğini anlayabiliyor musunuz?
McKenzie: Harika soru Daniel. Size ne olduğunu çok hızlı bir şekilde söyleyebilirim ve sonra onu nasıl hatırlamamız gerektiğini tartışabiliriz. Ancak Mayflower Compact, Mayflower'daki özgür yetişkin erkeklerin Massachusetts kıyılarına vardıktan sonra sonunda imzaladıkları ve az ya da çok bir yer belirlemek için bir yer belirledikleri bir tür sözleşmedir - bu onların kullanacağı terimdir. kendileri için kalıcı bir ev.
Hikayenin oldukça tanıdık bir parçası olan rotadan çıkmışlardı, tahmin ettiklerinden çok daha kuzeye indiler. Ve bu önemli çünkü gerçekte vardıkları yer, Virginia Şirketi'nin etki alanının en kuzey sınırının ötesindeydi. Bu, Kral I. James tarafından kiralanmış bir anonim şirketti ve Pilgrim grubuna kendi sınırları içinde yerleşmek için bir tür izin ve yetki vermişti.
Yani Cape Cod sahilinden geldiklerinde, bir anlamda oradaki İngiliz varlığından çıkma yetkisinin sınırlarının dışındalar - ve belli bir anlamda, düşünmek isterseniz, neredeyse bir tür doğa durumunda faaliyet gösteriyorlar. bu tarafta. Ve böylece, karşılıklı olarak boyun eğmeyi taahhüt edecekleri bir yasaya ortaklaşa varmak için bir antlaşmayı kabul ederek, bir tür özyönetim çerçevesi oluşturuyorlar.
Ancak bunun biraz yanıltıcı olduğunu düşünüyorum - en azından hatırladığımız şekilde. Çünkü Mayflower Compact'ı Amerikan hikayesinin kurucu belgelerinden biri olarak hatırlama eğiliminde olduğumuz konusunda haklısınız. Ve bence bunu yaparken, 1620'lerde Hacılara sahip olamayacakları değerler atfetme eğilimindeyiz. Mayflower Sözleşmesi aslında bir tür krala boyun eğme vaadi ile başlar ve eğer bir şey varsa, bu, en azından İngiliz hükümdarının ilahi hakkının olduğu kadar, bir tür doğal özyönetim hakkının da bir iddiasıdır.
Currier & Ives tarafından '22 Aralık 1620', Mass. (Fotoğraf: akg-images / Joseph Martin/Newscom)
Hacılar, daha sonra Plymouth'taki deneyimlerinden bildiğimiz kadarıyla, bugün onlara atfedilen siyasi değerlerin çoğuna sahip değillerdi. Kesinlikle demokratik değillerdi, siyasi değerlerinde kesinlikle hiyerarşiktiler, kendi aralarında, kendilerini yönetmeye ve diğerlerini takip etmeye niteleyen niteliklere doğal olarak sahip olduklarına inandıkları belirli seçkinleri belirleme eğilimindeydiler ve bunu, bir tür yükümlülük.
Böylece 1627'de Plymouth'ta kabul edilen ilk yasalardan biri, vali olarak seçilen birinin reddetmesini yasadışı hale getirdi. Reddederseniz, çok büyük bir para cezasına çarptırılırdınız. Yetişkin erkek oy hakkı yoktu ya da en azından evrensel yetişkin erkek oy hakkı yoktu ve çok hiyerarşiktiler. Bu yüzden, sanırım, bizim için cazip olan, Hacıları, geleceği hemen hemen kabul ettiğimiz şey olarak tasavvur eden bir tür proto-demokratlar olarak hayal etmemiz olacaktır.
Trinko: Şükran Günü'nün bazı yanlış anlamaları veya tarihsel revizyonları hakkında çok konuştuk. Bu modern Şükran Günü efsanesinin Amerika Birleşik Devletleri'nde nasıl yaratıldığından ve tarihsel olarak doğru olmasa bile, onu yönlendiren duygunun ne olduğundan biraz bahsedebilir misiniz?
McKenzie: Harika soru, Kate. Tarihsel gelenekler genellikle çok gelişigüzel bir şekilde gelişti ve çoğu zaman sahip olduğumuz tarihsel anıların türlerini geliştirmede rol oynayan bir takım değişkenler olacaktır. Şükran Günü tatilinin evrimi hakkında çok etkileyici olduğunu düşündüğüm şeylerden biri, o tatil ile Hacıların anıları arasındaki ilişkidir. Ve bu gerçekten zayıf bir ilişki türüdür.
Plymouth kolonisi hakkında sahip olduğumuz ana kaynak, uzun zamandır Valileri William Bradford'un yazdığı ve “Plymouth Plantasyonu” adını verdiği tarihti.
El yazması halindeki “Plymouth Plantation Of”, bir yüzyıldan fazla bir süre boyunca ortadan kayboldu. Muhtemelen etrafta dolandı ve sonra yavaş yavaş gözden kayboldu. Ve aslında 1800'lerin ortasında, yani iki yüzyıldan fazla bir süre sonra, Londra Piskoposu kütüphanesinde yeniden keşfedildi. Ve 1850'lerde büyük bir tantana ile Amerika Birleşik Devletleri'ne geri getirildi.
Ancak o zamana kadar, New England'da, sonbahar şükranlarını kutlamanın bu düzenli kalıbını geliştirmiş olan durum zaten buydu. İlkbaharda, ekimin bittiği, büyüyen mahsul için Tanrı'dan bereket dilediği ve ardından hasattan sonraki sonbaharda bir şükran günü olduğu zaman, çoğu zaman aşağılanma ve oruç günleri olurdu. Ve bu çok bölgesel bir gelenekti.
İç Savaş kadar geç bir tarihte, Şükran Günü öncelikle New England'da ve New England göçmenlerinin yerleştiği bölgelerde kutlandı. Örneğin çoğu Güneyli, Şükran Günü ile hiçbir şey yapmak istemedi. Onu farazi, kendini beğenmiş Yankee'lerle ilişkilendirdiler ve sadece gözlemlemediler. Tersine, New England Noel'i kutlamama eğilimindeydi.
Hacılar çok ünlü bir şekilde Noel'i kutlamadılar. Kutsal Yazılarda İsa'nın doğumunun kutlanmasına izin veren bir yer yok dediler. Bize ne zaman gerçekleştiğini söyleyen bir kutsal kitap yok. Ve bunu Katolik Kilisesi'nin temelde yarattığı bir icat olarak gördüler. Ve böylece, Güney'in Noel'i ve Kuzey'in Şükran Günü'nü kutladığı ve bu ikisinin asla bir araya gelemeyeceği gerçekten ilginç bir modele sahipsiniz.
Şükran Günü'nün ulusal bir tatil olduğunu gerçekten söyleyeceğiniz ilk zaman Amerikan İç Savaşı sırasındadır. Ve bu o zaman farkedilemezdi - bunu daha çok sonradan görüyoruz. Ancak 1863'te Abraham Lincoln, sonbaharda bir bildiri yayınladı ve o yılın Kasım ayının dördüncü Perşembesini ulusal Şükran Günü haline getirdi. Ve öncelikle, Tanrı'nın Güney'e karşı savaşta Kuzey ordularına yardım etme şekli için bir şükran günü olarak kastediyor. Ve bu aynı zamanda Güneylileri Şükran Günü tatiline sevdirmiyor.
Gerçekten 19. yüzyılın sonları, gerçekten 1880'ler, 1890'lar, Şükran Günü Amerika Birleşik Devletleri'nde geniş çapta kutlanmadan önce. Ve şaka yapıyorum - ama aynı zamanda ciddiyim - Güneylileri Şükran Günü'ne bağlayan şeylerden biri de futbolun gelişimi.
Ve 1890'larda, NCAA'nın öncüsü olan ulusal şampiyonluk maçı her yıl Şükran Günü'nde New York'ta yapılıyordu. Ve 1900'den çok önce, Şükran Günü'nde futbol maçları yapma geleneği ülke çapında yayılıyor. Ve Güneyliler tatilin o kadar da kötü olmadığını öğrenirler.
Davis: Bu çok ilginç bir gelişme ve tabii ki Şükran Günü'ne baktığımızda, sadece son yüz yılda, Kara Cuma'yı nasıl başlattığımızı, alışverişi ve Noel'e kadar uzanan tüm bunları nasıl yaşadığımızı.
Trinko: Macy'nin geçit töreni.
Davis: Macy'nin geçit töreni, evet. Dr. McKenzie, bu çok ilginç. Sadece merak ediyorum, Şükran Günü'nü hatırlamak hakkında ne söylersin? Bugün, sanırım birçoğumuz, kuruluş döneminin Şükran Günü'nün halka açık bir gelenek olmadığı bir dönem olmadığını öğrenince çok şaşırırız. Neredeyse 400 yıl önce Yeni Dünyanın başlangıcında Şükran Günü'nü hatırladığımızda, Şükran Günü'nü nasıl hatırlamalıyız? Buraya gelen Hacıları nasıl haklı olarak onurlandırabiliriz ve Şükran Günü'nü doğru bir şekilde nasıl kutlayabiliriz?
McKenzie: Bu iyi bir soru ve şu anda bile hala kendim üzerinde çalışıyorum. Ama birkaç düşüncem var. Bir tarihçi olarak, yıllar içinde gelişen mit türlerini bir nevi kazıyarak yaptığım tüm çalışmalarda, gerçek hikayenin aslında geliştirdiğimiz mitlerden daha ilginç ve daha ilham verici olduğunu görüyorum. mesai. Pilgrims'in hikayesi hakkında gerçekten takdire şayan pek çok şey buluyorum.
Durup bir parçası oldukları macerayı düşündüğünüzde, onlara verdiği büyük kişisel zararı düşündüğünüzde, o kutlamayı düşündüğünüzde, ağırlıklı olarak dul ve yetimlerin bir kutlamasıydı. Mayflower'da 14'ü ilk kışta ölen 18 eş vardı. Ve böylece evli çiftlerin çoğu artık ölümle ayrılmıştı.
Çok sayıda çocuk bir ebeveynini kaybetmişti, orada tüm ebeveynlerini ve kardeşlerini kaybetmiş bazı çocuklar vardı. Ezici bir çoğunlukla erkekti, artık bekar bir toplantıydı ve ayrıca genç bir toplantıydı, çünkü grubun yaklaşık yarısı genç ya da daha gençti. Ve bu bağlamda herhangi bir kutlama yapmanın, tamamen hayran olduğum bir tür sarsılmaz inanca gerçek bir övgü olduğunu düşünüyorum.
Kişisel olarak, bu zamanda ve yılın diğer zamanlarında Hacılar hakkında her zaman düşündüğüm diğer şey, sadece kendilerinin sahip oldukları kimlik duygusudur. Kendileri için kullandıkları ya da William Bradford'un onları tanımlarken kullandığı terimin - bu hacı kavramının - ağırlığını yitirmiş olmamız bir anlamda trajik bir şey.
Bu yüzden bizim için Mayflower'ın yolcuları için bir tür etiketten başka bir şey ifade etmiyor. Ama Bradford onlara Hacılar dediğinde, aslında Leiden'den ayrılışları hakkında yazıyor. Ve o biliyordu ve biliyorlardı ki, birçoğu bu girişimde öleceğini, veda ettikleri sevdiklerini görme şanslarının zayıf olduğunu biliyorlardı. Ve Bradford derinden etkilendiklerini, gözyaşlarının su gibi aktığını söylüyor.
Ama o, göklere baktıklarını ve ruhlarını teselli ettiklerini, çünkü onların Hacı olduklarını bildiklerini söylüyor - demek istediği, umutlarının eninde sonunda hemen refahlarında olmadığını, hiçbir şekilde olmadığını fark ettiler. yeni bir dünyada karşılaşabilecekleri bir ödül. Umutları, nihayetinde Allah'ın onlara karşı olan üstün sevgi ve ilgisinde ve sonsuzluk vaadindeydi.
Ve bu, tamamen kaybettiğimizi düşündüğüm hac fikrinin sadece bir görüntüsü. Bu yüzden yapmaya çalıştığım ve başkalarına meydan okuduğum şeylerden biri, sadece kendimize söylemek, bize hacı olduğumuzu hatırlatmak, bu anlamda, eğer onlara yapışırsak, onlarla bir nevi birbirimize bağlı olduğumuzu hatırlatmak. aynı kimlik duygusu.
Trinko: Orada düşünecek çok şey var. Biraz daha az ciddi bir soru, çocukken okuduğum tüm resimli kitapların ve okul oyunlarındaki kostümlerin aksine, Hacılar siyah giymiyor ve kocaman beyaz yakalıyorlardı.
McKenzie: Çok üzgünüm.
Trinko: Aslında ne giyiyorlardı?
McKenzie: Evet. Siyah giymediler ve o inanılmaz yüksek şapkaları takmadılar ve her türlü uzantıya muazzam tokalar takmadılar. Evet. Yine, bu, aklımızın gözünde, 19. yüzyılın sonlarına tarihlenen Hacıların bir görüntüsünün nasıl olduğunu gösteren bir başka örnek.
Burada biraz güvenle konuşabiliriz çünkü Hacılar pek çok şeyin yanı sıra inanılmaz kayıt tutanlardı. Ve 1620'lerin sonlarında bile, onların vasiyetnamelerinin hayatta kalan kayıtlarına sahip olmaya başladık ve biri öldüğünde olan şeylerden biri de, tabii ki, tipik olarak, tipik olarak, olması gereken tüm mülklerinin bir listesini yapmalarıydı. mirasçılar arasında paylaştırılır. Ve 17. yüzyılın başlarında, insanların sahip olduğu en değerli mal türlerinden biri de giyimdi. Ve böylece kıyafetlerini listelerler ve aslında bunun hakkında biraz detaylı konuşurlardı. Bu yüzden Hacılar parlak, cesur renkleri severdi.
Ve bu başka bir şey, sanırım, onları yerde oturup elleriyle yemek yerken hayal ettiğimizde, siyah değil turuncu, kırmızı ve sarı giydiklerini hayal edelim. Toka takmıyorlardı çünkü aslında bu tür süslemelerden hiç hoşlanmazlardı.
Kadınlar herhangi bir tür takı takmıyorlardı. Yani buna sahip olmayacaklardı, ama bir sürü parlak renk. Aslında, William Bradford'un vasiyeti, mülkünün envanteri, diğer şeylerin yanı sıra kırmızı bir yeleği ve mor bir pelerini olduğunu gösteriyor. Yani bu insanlar, başka bir şey olmasa bile, moda anlamında oldukça çarpıcı olurdu.
Davis: Bu olağanüstü. Pekala, Dr. McKenzie, sizi podcast'te görmek bir zevk. Kitabın adı InterVarsity Press tarafından yayınlanan "İlk Şükran Günü". McKenzie, aradığınız için teşekkürler.
McKenzie: Daniel ve Kate, çok teşekkür ederim. Benim için zevkti.
Daha Fazla Yorum:
Bob Loza - 11/25/2010
Bay Bangs'in '05'teki yorumları (ki bu Şükran Günü 2010'a yeni rastladım) iyi sunulmuş ve iyi söylenmiş görünüyor.
Yazarın sözlerinin ardındaki "kota gündemin" ne olabileceği hakkında hiçbir fikrim yok. Bununla birlikte, duygusal olmayan bir tartışma veya "gerçekler"in tartışılması çağrısı bunu kapsıyor gibi görünüyor. Püritenler (ya da Dostlar ya da kendilerine her ne diyorlarsa) hakkında çok sık duyulan şanlı retoriğe her zaman şüpheyle yaklaştım, çünkü bir ulus olarak bunu yapmamız gerektiğini hiçbir zaman hissetmedim. Tatilin kendisi 1800'lerin sonlarında kuruldu, ya da öyle okudum ve her türlü uyumsuz olaydan - bazıları kendi kendine neden oldu - hayatta kalan bir devletler birliği olarak, bugün olduğu gibi, o zaman da mantıklıydı. Tarihimizi ve servetimizi düşünmek için bir gün ayırın ve sonra kendimizi doldurmak için oturun. Şahsen, kendi münhasır (tam anlamıyla) toplumlarını kurmak ve onlara her türlü asil ve kendi kaderini tayin etme güdülerini atfetmek için buraya gelen bu huysuz hoşnutsuzları gündeme getirmeye devam etmek zorunda olmasaydık, bunu kişisel olarak tercih ederdim, ama bu onun tarihidir. kendi tarihimiz var ve sonunda çoğumuz birlikte bir gün geçirmeye ve elimizden geldiğince iyi geçinmeye çalışıyoruz.
Yani, bir yatak satın almanın ya da televizyonda Azizleri izlemenin Şükran Günü ile ne ilgisi var ki?
İyi haber şu ki, mevcut tüm gerçekleri okuyup özümsemekte özgürüm ve sonunda, tek bir hikayenin veya POV'nin her şeyi tam olarak kapsamadığı sonucuna varıyorum. Belki de her yıl birkaç Amerikan Yerlisinin bize akşam yemeğine katılmasını sağlamalıyız ve hey, bu kötü bir fikir değil. Ama bugün sadece sakinleşip karımın alt katta pişirdiği akşam yemeğinin tadını çıkaracağım. Harika olur. Hepimize afiyet olsun.
Steven A. Altın - 27.11.2009
Sömürgeciliğin büyük anlatısını ortaya çıkarmak, geçimini onu destekleyerek sağlayanları üzüyor gibi görünüyor.
Makale başlığı analizde desteklenmiyor. Bahsettiği 'debunker'ların çoğu, yaklaşık katledilen sömürgeci güç olduğunu söylüyor. Pequot Nation'ın 700 erkek, kadın ve çocuğu belirli bir belirli kolonidendi. Bir soykırım eylemi için yıllık bir kutlama ve şükran günü ilan eden hoşnutsuz Vali, Massachusetts Körfezi Kolonisi'ndendi.
Ben ve Kaplumbağa Adası yerlilerinin çoğu, Avrupa'nın laik/laik olmayan, hacı/püriten/protestan ya da diğer İncil referanslarının yanlışlığı konusundaki çekişmelerini gerçekten umursamıyor. Soykırımın Avrupa-Hıristiyanlar tarafından meşrulaştırıldığı ve teşvik edildiği gerçeği yeterlidir. Bangs açıklamalarının çoğu, referans olarak daha yeni bir soykırımı kullanmak için SS ve Gestapo arasındaki farkı gösteriyor.
Ve Bangs, hacılar tarafından 'ilk' mezar soygunu iddialarını çürüterek, cinsiyetçiliğin, ırkçılığın, homofobinin, hapishanelerin, sosyal sınıf sisteminin ve erken sömürgelerin canice soykırımcı eğilimlerinin girişini çürüttüğünü düşünüyor gibi görünüyor. Öyle değil.
Bu küçük içgörüye katılıyorum:
“Bunun doğru olup olmadığını sormak yanlış soruyu sormaktır. Amaçlarına uygundur. … Ve olması gereken tek şey bu. Bu tatiller, belirli bir O Zaman'da gerçekte kim olduğumuzdan çok, sürekli değişen bir Şimdi'de kim olmak istediğimizden çok daha az şey söylüyor." "Ve tüm olması gereken bu"? Katılmıyorum. “Sürekli değişen Şimdi”de Şükran Günü sorusuna yaklaşan bir tarihçinin “yanlış soruyu” sorması gerekeceğini düşünüyorum – tüm bunlar doğru mu?"
Gerçek görecelidir. Bangs'in klasik olarak Avrupa geleneğinde eğitim almış bir tarihçi olarak kültürleşmesi, yeterince çalışkan olursa O Zaman'ın gerçeğini keşfedebileceğini düşündüğü anlamına gelir. Ancak onun gerçek olarak kabul edeceği şey, farklı şekilde eğitilmiş ve aynı derecede çalışkan olan birinden farklı olacaktır.
re: Bu konuda anket yaptığı 200 İnternet sitesi:
"Neredeyse tüm düzeltmelerin kendisi yanlış veya banal. Ağır bir kendini beğenmişlik ve acınası politik duruşla, bir zamanlar ilkokulda öğretilenlerin kapsam, incelik ve azınlık anlayışından yoksun olduğunu oldukça şaşırtıcı olmayan bir şekilde gösteriyorlar.
1) Hem Hıristiyanlar hem de Müslümanlar tarafından muhtemelen yanlış olan 10.000 İnternet referansı bulabilirim. Allah aşkına internet bu.
2) "Banaal" ve "acıklı" gibi terimler kullanması, kendi önemini ve belirli bir ideoloji içindeki konumunu ortaya koymaktadır.
Bu konuda sadece ilkokulda değil, tüm örgün eğitimde "bir kez öğretilmedi" bugün öğretilenler, "kapsam, incelik ve azınlık anlayışından yoksun". koloniler arasındaki farklar? Tarih olarak öğretilen mitlere neden biraz kapsam ve azınlık anlayışı eklemiyor? Belki daha önce nakledilen Avrupa medeniyetinin insanlığın zirvesi olduğunu öğretmeye devam eden sömürge projesini karşılamada başarısız olan bazı hikayeler ekleyin.Öyle olmadığını biliyor ama kolonyal proje standardına uymayan bilgilerin silinmesine katılmayı seçiyor.
Diğer bakış açılarını "kendini önemseyen ve acınası siyasi duruşa sahip ağır" olarak adlandırmak, son derece bariz olanın mükemmel bir kavrayışıdır. Bunu sadece internette yayınlayabiliyor, çünkü hiçbir akademik yayın, kendi "önemliliği ve zavallı politik duruşu" ile dolu böyle bir fikir yazısına izin vermez. Neyse ne. 200 veya daha fazla İnternet sitesini inceleyerek dünyada ne bulmayı bekliyordu? Hakikat? Onun gerçeği zaten ortaya çıktı. Cevabım diğer insanların gerçeklerinin açığa çıkmasını destekliyor. Evet, bu siyasi bir proje.
William D Fransızca - 26.11.2009
Şükran Günü mitlerini çürütenlerle ilgili makale tamamen yanlış. Yazarın Doktora derecesi olabilir, ancak argümanları gerçeğe dayanmıyor (yazısında çok az şey veriyor) ve Şükran Günü tarihi hakkında kasıtlı olarak yalanlar yayan organizasyon için çalıştığını hatırlamalıyız.
Sarah Tollen - 11/8/2009
Almanya'da Yahudilere yapılanlar mide bulandırıcıydı. Ancak bu suçlara katlananların bile her yıl yaptıklarının tadını çıkaracakları bir tatili yok. Milyonlarca yerli Amerikalı öldürüldü. Milyonlarca Afrikalı öldürüldü. Ve ölüme dayalı çok hasta bir geleneği sürdürmek için olanları şekerle kaplamaya ve çocuklarımıza yalan söylemeye devam ediyoruz. Bu insanların başına gelenleri unutamayız çünkü tarihin tekerrür etme yolu vardır. Amerika'nın çocukları yalanlar ve inkarlarla büyüyor
Birçoğu tüm hayatlarını dünyanın geri kalanının korkunç bulduğu peri masallarına inanarak geçirir. Gerçek hepimizi özgür kılacak. O zaman ve ancak o zaman bütün bir ulus olarak ilerleyebilir ve tüm dünyada saygı görebiliriz.
Steve Stockford - 11/3/2008
Akademik araştırmayı yapan ölü bir üniversite profesörü, rekoru kırmak için gerekliydi. Biraz daha araştırma yapmış olsaydınız, Profesör Newell'in aslında çok iyi öğrenildiğini ve U of Florida, U of Maine, U Penn ve U of Tampa gibi birçok prestijli okulda öğretim üyesi olduğunu keşfederdiniz. Newell, aynı zamanda, 1970'lerin başında ABD kongresine tanıklık ederek, ABD Hint ilişkilerinde tanınmış bir uzmandı. William Newell'in muhasebesinin, gerçeklerin en doğru ve doğru muhasebesi olduğuna inanıyorum. Birini itibarsızlaştırmaya çalışmadan önce biraz daha araştırma yapmalısın.
Michael Roy Paulick - 11/8/2005
1621'deki Hacı Şükran Günü kutlamasıyla ilgili çok çeşitli saçma sapan yorumlar olduğu konusunda Dr. Bangs'e katılıyorum. O döneme ait belgesel kaynakları gözden geçirmenin faydalı olacağını düşünüyorum.
1614'te Hacı'nın papazı ve din öğretmeni John Robinson, Tanrı'ya şükranın “kendilerine ve onlarınkine [bahşedilen] diğer iyi şeyler için . . . [sadece] Hıristiyan kişinin veya ailesinin bir göreviydi. . ” Daha sonra, aynı denemede, John Robinson, Leiden Hacılarının özellikle Tanrı'ya, “onun tarif edilemez iyiliği için Tanrı'ya hararetli bir dua ve içten şükranla hizmet etmesi gerektiğini” yazdı. . ..”
Thomas Wilson'ın Bir Hıristiyan Sözlüğü ilk olarak 1612'de yayınlandı, bu nedenle Hacıların Leiden'de okuyup 1620'de Mayflower'da taşıması mümkündür.
Bazı Hacıların envanterlerinde kopyalar bulundu ve William Brewster'ın kütüphanesinde topluma hizmet etmiş olabilecek bir kopyası vardı. Wilson'ın sözlüğü, "Tanrı'nın yararlarının ve kurtuluşlarının memnuniyetle kabul edilmesi ve itiraf edilmesi" içeren dini bir şükran tanımı sundu. . . Adının övgüsü için.” Wilson, Şükran Günü'nün içinde "Neşe, onu övmek için bir fırsattan memnun olmak ve bunu memnuniyetle, sevinçle yapmak" olduğunu ekledi.
Hacıların kendilerine ne öğretildiği ve okunduğu üzerine yapılan araştırma belki onların niyetlerine biraz ışık tutabilir. Hasatları için Tanrı'ya şükran ve övgü sunarak algıladıkları Hıristiyan görevini yerine getirmiş olmaları muhtemeldir. Birçoğu muhtemelen hasatlarının meyveleriyle hayatta kalabilmek için mutlu, neşeli ve neşeliydi.