Sivil yasa, veya kara hukuku, Roma hukukundaki kökenleri ile dünyada baskın olan hukuk sistemidir ve genellikle kodlanmış, hakimler tarafından uygulanan ve yorumlanan kapsamlı bir kurallar sistemi ortaya koymaktadır. Modern sistemler, ondokuzuncu yüzyıl kodlama hareketinin soyundan gelir; bu sırada en önemli kodlar (en belirgin şekilde Napolyon Kodu ve Bürgerliches Gesetzbuch (BGB) ortaya çıkmıştır.
Bununla birlikte, kodlama bir medeni hukuk sisteminin temel bir özelliği değildir. Örneğin, İskoçya ve Güney Afrika’nın medeni hukuk sistemleri kodlanmamıştır ve İskandinav ülkelerinin medeni hukuk sistemleri büyük ölçüde kodlanmamıştır. Medeni hukuk sistemi, İngiltere’de ortaya çıkan ve genellikle bu ülkeler tarafından İngiliz toprakları veya sömürgeleri olarak kabul edilen ortak yasalarla çelişmektedir.
Bir millet ya da devletin resmi hukuk sistemini içeren, özellikle özel vatandaşların hak ve imtiyazlarına atıfta bulunan yasalar olarak medeni hukuk, özgürlük ve zorunluluğun birleştirildiği gerekli yasa haline gelir.
Genel bakışDünyadaki yasal sistemler. Medeni hukuk mavidir; diğer sistemler genel hukuk (pembe), karma medeni ve genel hukuk (kahverengi), âdet (yeşil) ve fıkıttır (sarı).
Sivil veya sivil Yasa, dünya ülkelerinin çoğunda, özellikle kıta Avrupası ve eski Sovyetler Birliği’nde, ancak aynı zamanda Quebec’te (Kanada), Louisiana’da (ABD), Porto Riko’da (ABD topraklarında) yasaların temeli olan yasal bir gelenek ), Japonya, Latin Amerika ve kıtasal Avrupa ülkelerinin çoğu eski kolonileri. İskoç hukuk sistemi genellikle İskoç hukukunun, hem kanunsuz hem de Medeni hukuk sistemlerinin özelliklerini birleştiren Roma hukukunda bir temele sahip olması nedeniyle karışık bir sistem olarak kabul edilir. ABD'nin batı ve güneybatı bölgelerinde, boşanma ve su hakları gibi çok çeşitli alanlardaki yasalar, İber hukukunun mirasının etkisini, İngiliz ortak hukuk köklerine sahip yerleşimciler tarafından sömürülen kuzeydoğu devletlerinin yasalarından açıkça farklı ilkelere dayandığını göstermektedir. .
Tarihçe
Medeni hukuk, özellikle Roma’ya dayanıyor Corpus Juris Civilis İmparator Justinianus, ortaçağ hukuk bilginleri tarafından daha sonra Orta Çağlar boyunca geliştirilen şekilde.
Roma hukukunun kabul edilmesinin farklı ülkelerde farklı özellikleri vardı. Bazılarında etkisi yasama eyleminden kaynaklandı; yani, pozitif hukuk oldu, diğerlerinde ise hukuk teorisyenleri tarafından işlenmesi yoluyla kabul edildi.
Sonuç olarak, Roma hukuku Avrupa'da tam olarak egemen değildi. Roma hukuku, yalnızca yerel gelenekler ve yerel yasalar belirli bir konuda geçerli bir hüküm bulunmadığı sürece uygulanan ikincil bir kaynaktı. Bununla birlikte, yerel kurallar da temel olarak Roma hukukuna göre yorumlanmıştır (ortak bir Avrupa hukuki geleneğidir) ve bunun da ana hukuk kaynağını etkilemesiyle sonuçlanmıştır.
Roma hukuk temellerinin ötesinde ikinci bir özellik de kabul edilen Roma hukukunun, yani medeni kanunlara dahil edilmesinin genişletilmiş kodlamasıdır.
Kodlama kavramı, özellikle on yedinci ve on sekizinci yüzyılda, hem Doğal Yasanın hem de Aydınlanma fikirlerinin bir ifadesi olarak gelişmiştir. Bu dönemin siyasal ideali, demokrasi, mülkiyetin korunması ve hukukun üstünlüğü kavramları ile ifade edildi. Bu ideal, kanunun tespiti ve tek biçimliliği ile kanunun kesinliği oluşturulmasını gerektiriyordu. Bu nedenle, yukarıda belirtilen Roma hukuku ile geleneksel ve yerel hukuku birleştirmeyi bıraktı ve yukarıda belirtilen politik idealin amaçlarına katkıda bulunabilecek olan kanun kodlaması için yol açıldı.
Kodlamaya katkıda bulunan bir diğer faktör, on dokuzuncu yüzyılda doğan ulus devlet kavramının, bu devlet için uygulanacak yasanın kaydedilmesini gerektirmesiydi.
Kuşkusuz, kanun kodlama amacına da tepki geldi. Kodlama savunucuları, yasayı kesinliğe, birliğe ve sistematik olarak kaydetmeye elverişli gördüler; Oysaki rakipleri, kodlamanın yasaların onaylanmasına yol açacağını iddia etti.
Direnişe rağmen, Avrupa özel yasalarının kodlanması ileri gitti. 1804 Fransız Napolyon Kanunu, Alman Medeni Kanunu (Bürgerliches Gesetzbuch) 1900’de İsviçre’nin yasaları en etkili ulusal medeni kanunlardı.
Almanya, on dokuzuncu yüzyılın sonlarında yükselen bir güç olduğundan, birçok Asya ülkesinin medeni kanunu çıkardığı zaman, Alman Medeni Kanunu, hukuk sistemlerinin temeli haline geldi. Bu yüzden Japonya ve Güney Kore medeni hukukta işlemektedir. Çin'de, Alman Medeni Kanunu Qing Hanedanlığı'nın sonraki yıllarında tanıtıldı ve yürürlükte olan Çin Halk Cumhuriyeti yasalarının temelini oluşturdu.
Medeni hukuk, Marksist-Leninist ideolojiden yapılan önemli değişiklik ve eklemelerle, Komünist ülkelerde kullanılan sosyalist hukukun temelini oluşturuyordu. Örneğin, medeni hukuk sistemleri geleneksel olarak özel mülkiyet nosyonunun tanımlanmasında büyük acılar çekse de, nasıl edinilebileceği, devredilebileceği veya kaybedileceği, Sosyalist hukuk sistemleri çoğu mülkün devlete veya tarım kooperatiflerine ait olmasını sağlar ve devlet teşebbüsleri için özel mahkemeler ve yasalar vardır.
Altgruplar
Yasal bir geleneğe uygulanan "medeni hukuk" terimi, İngilizce konuşulan ülkelerde, İngiliz olmayan tüm yasal gelenekleri bir arada gruplandırmak ve onları İngiliz ortak hukukuna aykırı olarak kullanmak için kullanıldı. Bununla birlikte, kıta Avrupası gelenekleri hiçbir şekilde tekdüze olmadığından, karşılaştırmalı hukuk bilginleri genellikle medeni kanunu dört ayrı gruba böler:
- Fransız medeni kanunu: Fransa'da, Benelüks ülkeleri, İtalya, İspanya ve bu ülkelerin eski kolonileri;
- Alman Medeni Kanunu: Almanya, Avusturya, İsviçre, Yunanistan, Portekiz, Türkiye, Japonya, Güney Kore ve Çin Cumhuriyeti'nde;
- İskandinav medeni kanunu: Danimarka, Norveç ve İsveç'te. Finlandiya ve İzlanda, sistemi komşularından devraldı.
- Çin hukuku, medeni hukuk ve sosyalist hukukun karışımıdır.
Portekiz, Brezilya ve İtalya, on dokuzuncu yüzyıl medeni kodları Napolyon Kanunu'na ve yirminci yüzyıl medeni kodları da Alman Bürgerliches Gesetzbuch'a çok yakın oldukları için Fransızlardan Alman etkisine evrimleşmiştir. Hukuk kültürü ve hukuk fakülteleri de Alman sistemine yaklaştı. Bu ülkelerdeki yasaların genellikle melez bir yapıya sahip olduğu söylenir.
Hollanda kanunu veya en azından Hollanda medeni kanunu, söz konusu gruplardan birine kolayca yerleştirilemez ve diğer ülkelerin modern özel hukukunu da etkilemiştir. Rus medeni kanunu kısmen Hollandaca’nın bir çevirisidir.
Medeni ve ortak hukuk
Medeni hukuk, özellikle İngiltere’de Anglo-Sakson halkı arasında geliştirilen hukuk sistemi olan ortak hukuka aykırıdır.
Asıl fark, tarihsel olarak, ortak hukukun, gelenekler tarafından geliştirilen, önceden herhangi bir yazılı yasa bulunmadığından ve mahkemeler tarafından yazılı yasalar yapıldıktan sonra da mahkemeler tarafından uygulanmaya devam edilmesinin, oysa Justinian Corpus'un Roma yasaları dışında geliştirilen medeni kanunun olmasıdır. Juris Civilis (Corpus Iuris Civilis).
Daha sonraki zamanlarda, medeni hukuk olarak kodlanmış oldu Droit Coutumier, veya normatif olarak kabul edilen yasal ilkelerin yerel derlemeleriydi. Aydınlanma Çağı’nın yol açtığı, özel kanunları kodlama girişimleri, on sekizinci yüzyılın ikinci yarısında başladı, ancak kalıcı bir etkiye sahip medeni kanunlar, Fransa (Napolyonik Koduyla), Avusturya gibi ülkelerde, Fransız Devrimi’nden sonra yayınlandı. , Quebec, İspanya (Código Civil), Hollanda ve Almanya. Bununla birlikte, kodlama hiçbir şekilde bir medeni hukuk sisteminin belirleyici bir özelliği değildir. Örneğin, İskandinav ülkelerinin medeni hukuk sistemleri büyük ölçüde kodsuz kalırken, ortak hukuk bölgeleri, ABD Tekdüzen Ticaret Kanunu'nda olduğu gibi yasalarının bazı kısımlarını sıklıkla kodlamıştır. İskoçya, Louisiana, Quebec, Namibya ve Güney Afrika yasaları gibi karma sistemler de vardır.
Bu nedenle, medeni hukuk ile ortak hukuk arasındaki fark sadece kodlama gerçeğinde değil, aynı zamanda kodlara ve kanunlara yönelik metodolojik yaklaşımda da yatmaktadır. Medeni hukuk ülkelerinde, mevzuat birincil hukuk kaynağı olarak görülmektedir. Bu nedenle, varsayılan olarak mahkemeler, kararlarını, özel durumlarda çözümlerin çıkarılacağı kanun ve tüzük hükümlerine dayandırmaktadır. Bu nedenle mahkemeler, genel kurallara ve ilkelere dayanarak, genellikle yasal hükümlerden lakunları doldurmak ve tutarlılık sağlamak için analojiler çizerek analoji yapmak zorundadır. Buna karşılık, ortak hukuk sisteminde, davalar birincil hukuk kaynağıdır, oysa tüzükler yalnızca genel yasaya yapılan saldırılar olarak görülür ve bu nedenle dar yorumlanır.
Güçlerin ayrılmasının altında yatan ilke medeni hukuk ve ortak hukuk ülkelerinde biraz farklı görülmektedir. Bazı ortak hukuk ülkelerinde, özellikle de ABD’de, hakimler, diğer hükümet kollarının gücünü dengeliyor gibi görünmektedir. Buna karşılık, Fransa’daki güçlerin ayrılması konusundaki orijinal fikir, yasaya ve hakimlere farklı roller vermekti. la bouche de la loi; "yasanın ağzı"). Bu, pek çok medeni hukuk yargı yetkisinin emsal emsal emsali biçimsel fikrini reddettiği (yerleşik içtihat yasası dikkate alınmakla birlikte) ve bazı medeni hukuk sistemlerinin muhalif sistemden ziyade sorgulama sistemine dayandığı gerçeğine işaret etmektedir.
Çeşitli medeni hukuk ülkelerinin yasal metodolojileri arasında dikkate değer farklılıklar vardır. Örneğin, genel hukuk görüşlerinin çok daha uzun ve ayrıntılı bir mantık içerdiği söylenirken, medeni hukuk ülkelerindeki hukuki görüşler genellikle çok kısa ve biçimseldir. Bu, prensip olarak hakimlerin sadece yasayı öne sürdüğü, ancak önceki içtihat hukukunun olmadığı Fransa'da geçerlidir. (Bununla birlikte, bu, hakemlerin görüş tasarlarken dikkate almadığı anlamına gelmez.) Buna karşılık, Almanca konuşulan ülkelerdeki mahkeme görüşleri İngilizce olduğu sürece uzun olabilir ve normal olarak önceki davaları ve akademik yazıyı yoğun şekilde tartışır.
Bununla birlikte, bazı sosyolojik farklılıklar vardır. Medeni hukuk hakimleri genellikle avukatlardan ayrı olarak eğitilir ve terfi ettirilirken, genel hukuk hakimleri genellikle başarılı ve saygın avukatlardan seçilir. Ayrıca, hukuk akademisyenlerinin makalelerinin iç hukuk üzerindeki etkisi medeni hukuk ülkelerinde çok daha fazla olma eğilimindedir.
Ceza muhakemesiyle ilgili olarak, bazı medeni hukuk sistemleri, adversarial sistemden ziyade sorgulama sisteminin bir varyantına dayanmaktadır. Ortak hukuk ülkelerinde, bu tür bir adli örgütlenme bazen masumiyet varsayımı bulunmadığı için eleştirilmektedir. Bununla birlikte, çoğu Avrupa ülkesi, insan haklarını ve temel özgürlükleri korumak için 1950'de Avrupa Konseyi himayesinde kabul edilen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne (AİHS) taraftır. AİHS'nin 6. maddesi “adil yargılanma hakkını” ve masumiyet karinesini garanti eder. Bazı Medeni Kanun ülkelerinde ayrıca Sözleşme'yi önleyen ve davalıya masumiyet karinesinin güvencesini veren yasalar vardır.
Masumiyet karinesi mevcut olduğunda, sorgulayıcı sistemi ayırt eden şey, pek çok ortak hukuk yetki alanında güvence altına alınan bir akranlar jürisinin eksikliğidir. Engizisyon sistemleri, tek bir yargıç veya bir mahkemeden oluşan bir “tezgah” duruşmasına benzer bir şey yapma eğilimindedir. Bazı İskandinav ulusları, bir sivil ve iki eğitimli hukuk uzmanından oluşan bir mahkemeye sahiptir. Soruşturma sisteminin jüri yargılamasının eksikliğinin bir sonucu da, yargılama delillerinin kurallarında önemli bir fark var. Ortak hukuk kuralları, jürilerin kötüye kullanacağı veya güvenilmez kanıtlara uygunsuz ağırlık vereceği endişesi üzerine kuruludur. Sorgulayıcı sistemlerde kanıt kuralları bazen daha az karmaşıktır çünkü hukuk uzmanlarının güvenilir kanıtları tanımlayabildiği kabul edilir. Bunların en dikkat çekici kısmı, bir tahliye kuralının olmamasıdır.
Ceza muhakemesi usulü
Medeni ve ortak hukuk sistemleri de ceza muhakemesinde önemli ölçüde farklılık göstermektedir. Genel olarak, bir medeni hukuk sistemindeki hakim, davanın gerçeklerinin belirlenmesinde daha aktif bir rol oynamaktadır. Çoğu medeni hukuk ülkesi, soruşturma sistemini kullanarak büyük suçları araştırıyor. Ayrıca, medeni hukuk sistemleri yazılı argümana sözlü argümandan çok daha fazla güveniyor.
Ekonomik uygulamalar
Yasal köken teorisine göre, Andrei Shleifer ve Robert W. Vishny gibi ekonomistlerin teşvik ettiği tartışmalı bir fikir, medeni hukuk ülkeleri sosyal istikrarı vurgularken, ortak hukuk ülkeleri bireyin haklarına odaklanıyor. Teorinin temel dayanağı, Fransız medeni kanununun aksine ve Alman ve İskandinav medeni kanunun daha az bir dereceye kadar olan ortak hukukunun pazar kurumlarına (devlet müdahaleciliği yerine) yönelik daha fazla yönelimle ilişkili olmasıdır. Ortak hukuk ülkeleri ekonomik olarak daha gelişmiş olma eğilimindedir.
Referanslar
- Debrusche, Anne-Francoise. 2006. Medeni Hukuk Muhakeme. Ottawa: Ottawa Üniversitesi Medeni Kanun Bölümü.
- Drummond, Susan G. 2007. Sivil yasa. Toronto: Osgoode Salonu Hukuk Okulu.
- Harr, Jonathon. 1995. Bir Sivil Eylem. New York: Rastgele Ev. ISBN 0-394-56349-2
- Moustaira, Elina N. 2004. Karşılaştırmalı Hukuk: Üniversite Dersleri (Yunanca). Atina: Karınca. N. Sakkoulas Yayınevi.
Dış bağlantılar
Tüm bağlantılar 23 Şubat 2017 tarihinde alındı.
- Roma Hukuk Kaynakları Profesör Ernest Metzger tarafından tutulan çok iyi bir kaynak koleksiyonu.
- Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin tam metni
- MacQueen, Hector L. "İskoç Hukuku ve Yeni Ius Komününe Giden Yol." Elektronik Karşılaştırmalı Hukuk Dergisi 4, hayır. 4 (Aralık 2000).