22 Ocak-28 Şubat 2004
Platform'un, ev sahipliği yaptığı "geçenkışbaharhiçgelmedi" adlı sergi, bu yıl baharı, beklenenden erken getirdi. İzleyicileri keyiflendirmeyi ve gülümsetmeyi amaçlayan sergide, altı uluslararası sanatçının fotoğraf ve video enstalasyonlarından oluşan işleri yer aldı. İşlerin renkleri, canlılığı ve ruhunun yanı sıra, baharla gelen rahatlama da sergiyi gezenleri kışkırtarak ruh halini değiştirecek nitelikteydi.
"Geçen kış bahar hiç gelmedi! Yaz öncesi, baharı bir nebze olsun hatırlatan ılıman bir iklim olmadı. Sıcak, şehri tümüyle esir almadan önce, bir geçiş dönemi yaşanamadı. İstanbul, renklerini gösteremedi. Baharla gelen tutku, özgürlük, arzu ve aşk hissedilemedi. Aylarca süren kötü hava ve karanlık gökyüzü, insanların içindeki enerjiyi sakladı, 'gelecek bahar'a bıraktı."
Sanatçılar ve işleri hakkında...
Felix Gonzalez-Torres, Untitled (North) adını verdiği, mekana göre istenildiği gibi yerleştirilebilen ampuller dizisiyle, yaratıcılık özgürlüğünü paylaşıyor. Jim Lambie de Torres gibi, mekanı desen, hareket ve ışıkla dolduruyor. Sanatçının sergi için özel tasarladığı işte, sergi mekanının zeminine yerleştirilen ve ZOBOP'u oluşturan siyah-beyaz şeritler, durağan oldukları halde, işi gerçekleştirme sürecini gözler önüne seriyor.
"Bir dakikalık heykel"leriyle ünlü Erwin Wurm, insanın, saçma ve işlevi olmayan davranışlarını deneme arzusunu yakalıyor. Sanatçının fotoğrafları, bu tip davranışların güzelliğini ve zamansızlığını ortaya koyuyor. Wurm gibi sergiye keskin bir mizah öğesi katan Başir Borlakov'un kompozisyonları, görünüşte "normal" olan ile "garip" olanı -aslında birbirini dengeleyen iki ucu, biri diğerinden aykırı görünmeyene kadar bir araya getiriyor.
Lilibeth Cuenca Rasmussen'in Family Sha-La-La adlı video enstelasyonunda, yarı Filipinli, yarı Danimarkalı bir aile, birlikte ancak farklı becerilerle dans ediyor. İzleyiciyi bir yandan onlarla beraber gülümsetirken, öte yandan küreselleşmenin yarattığı eşitsizliği, nükteli bir biçimde hissettiriyor. Pipilotti Rist'in Ever Is Over All adlı video yerleştirmesi ise sembolik dünyayı kendi düzenlenme araçlarıyla parçalayan muhalif bir bütünü çalıştırıyor. Toplumun, beden ve davranışları sınıflandırması, buradaki güç ilişkilerini ve 'öteki'nin durumuna dair korkuyu ortaya çıkarıyor.