Amerikan uçak gemisindeki en son nükleer bombalar. Ama uzun sürmeyecek
1. Saldırılara karşı sigorta olarak nükleer silahlar ve “şans eşitleyici”
Ulusal askeri teoride uzun zamandır var ve şimdi bile sözde nükleer çözülme teorisinden bahsediyor. Kısacası, anlamı, nükleer olmayan bir savaştan yenilgisiz bir şekilde çıkmanın mümkün olmaması durumunda, Rusya'nın bir kerelik sınırlı nükleer kullanımına başvurabileceği оружияsaldırganı "kuşatmak" ve onu düşmanlıklara son vermeye ikna etmek. Yerli askeri uzmanlar, bu tür bir uygulama için çeşitli seçenekleri değerlendirdiler - gösteri amaçlı denizdeki boş alanlara saldırmaktan, nükleer bir saldırganın nükleer olmayan müttefiklerine karşı sınırlı bir nükleer saldırıya.
Denizdeki bir savaşla ilgili olarak, bu tür eylemlerin olası çeşitlerinden biri, düşman deniz kuvvetlerine karşı sınırlı nükleer saldırıların yapılmasıdır.
Ancak, aşağıdakiler anlaşılmalıdır. Nükleer silahların kullanılması, düşmanın canlandırma hareketlerini hesaba katmadan bile birçok olumsuz sonuç doğurur. Bunlar arasında:
a) saldırganın ve dünyadaki politik konumunun itibarını baltalamak ve kaybedilen bir savaşın sonuçlarıyla karşılaştırılabilecek çok ciddi olanı baltalamak;
b) nükleer silahların kullanıldığı karşı taraf teslim olmazsa, tırmanma ihtiyacı daha da artar. Düşmanın sivil nüfusunu tahrip etmeden ve bu durumda karşılıksız olarak yükseltme yapmak imkansız olacak. Daha sonra, bazı Avrupalıların Avrupalılar tarafından sömürgeleştirilen halkların temsilcileriyle ilgili olarak yaşadıklarına benzer bir “suçlu kompleksi” nin ortaya çıkmasıyla gelecekte toplumda ciddi bir ahlaki kriz ortaya çıkması mümkündür;
c) Bir nükleer grevden etkilenen bir muhalif kendini, başka türlü başvurmayacağı savaş yöntemlerine başvurma hakkına sahip olduğunu düşünebilir. Örneğin, bir saldırganın bölgesinde muhaliflerin kullanımı veya MANPADS gibi silahlarla terörist grupların büyük çapta donatılması; önemli sponsorluk, terörizmin desteklenmesi ve kullanılması, nükleer tesislere yönelik çeşitli saldırı biçimleri vb. Önemli olan şeyi anlamanız gerekir: diğer kültürlerin izin verilen ve kabul edilemez şeyler hakkında kendi fikirleri vardır ve bizimkilerle çakışmazlar. Kabul edilemez ve kabul edilebilir hasar kavramları da farklılık gösterir. Diğer insanlar bizden farklı düşünüyor. Onlara mantıklı ve açıktır ki, bizim için aynı değil, bizim için de aynı değil.
Yukarıdakilerin tümü, nükleer olmayan bir ülkeye yapılan nükleer grev için geçerlidir. Saldırı yapan düşmanın nükleer silahları da varsa, o zaman durum kökten değişiyor. Nükleer silahlardan zarar gördüğü için, düşman, bir nükleer saldırıya başvurmuş olabilir. Dahası, birçok yerli teorisyen için açık değildir - illa ki “simetrik” bir darbe değildir.
B-57 ve B-61 uçak gemisi Amerika'daki nükleer bombalar, 1991 yılı, Basra Körfezi. Iraklılar koalisyon kuvvetlerine karşı KİS kullandıysa, cevabı beğenmeyebilirler. Amerikalıların bu tür fırsatlarını unutmamalıyız, yok olmadılar
80’teki ABD Denizcilik Stratejisi, SSCB’nin ABD’deki deniz kuvvetlerine karşı nükleer silah kullanımına karşılık olarak, ABD’li bir nükleer saldırının denizle sınırlı kalmayacağını belirtti. Bu nedenle, Amerikalılar, nükleer silahların gemilerine karşı ilk kez kullanılmasından sonra, kendilerini ciddi anlamda Sovyet topraklarında nükleer silahlara karşı misilleme hakkına sahipti.
Şimdi durum değişmedi. Amerikan rehber belgeleri, Rus teorisyenlerin nükleer silah kullanımının “durma” etkisi hakkındaki fikirlerinin yanlış olduğunu gösteriyor. Genel olarak kabul edilen görüş, ABD ve müttefiklerine karşı nükleer silahların sınırlı kullanımına cevaben, ABD'nin nükleer silahlarını Rusya Federasyonu'na karşı kullanması gerektiği ve bizim aksine, Amerikalıların yalnızca askeri personelin bulunduğu gemileri vurma arasındaki farkı göremedikleri, ve sivillerin olduğu yer nesnelerine bir darbe. Onlar için aynı.
Bu nedenle, bir nükleer santralin en yüksek (ABD’nin durumunda,% 100’a sahip) olasılığına sahip olan bir nükleer ülkenin Deniz Kuvvetlerine karşı “nükleer silah düşürme” teşebbüslerine karşı grev olasılığının düşük olması, ayrıca, Rusya’nın toprakları üzerinde, aynı zamanda sivil nüfusu arasında, eşlik eden halk nüfusu arasında yüksek oranda eşlik eden nükleer saldırıya yol açacaktır. .
Bu, nükleer silahların özel olarak silahlar olarak uygulanamayacağı ve caydırıcı bir araç olarak kullanılamadığı anlamına mı geliyor? Hayır, bu demek değildir, ancak kullanımının fiyatının farkında olmanız ve ödemeye hazır olmanız gerekir. Nükleer olmayan bir düşmana karşı nükleer silahların kullanılması, teslim edilmek yerine, Rusya Federasyonu’nun, toplumu da dahil olmak üzere, imtiyazlı topraklarda zaten nükleer silah kullanma ihtiyacına eşzamanlı olarak toplanmasıyla, anlaşmazlığın asimetrik bir şekilde tırmanmasına neden olabilir. Böyle bir zafer yenilgiden daha kötü olabilir.
Bir nükleer silahı olan bir düşmana karşı grev yapılması durumunda, kesinlikle hiçbir şekilde azaltma yapılmayacak, ancak sonuçta ortaya çıkacak tüm sonuç ve risklerle mücadele edilmesi gereken, muhtemelen ilk başta sınırlı olan bir nükleer savaş olacak.
Ayrıca, nükleer silahların tek başına hem nükleer hem de nükleer olmayan ülkelerin saldırmasını engellemediği anlaşılmalıdır. 1950’te, nükleer olmayan Çin, Kore’deki BM birliklerine (ABD ve müttefiklerini sayar) saldırdı, Amerikan nükleer silahları bunu engellemedi. Zaten o zamanki nükleer yıl olan 1969’te Çin, sınırdaki nükleer SSCB’ye ve bir kereden fazla saldırdı. 1982’te, nükleer olmayan Arjantin nükleer İngiltere’ye saldırdı ve Falkland Adaları’nın denizaşırı mülkünü ele geçirdi. 2008'te nükleer olmayan Gürcistan, Güney Osetya'daki Rus birliklerine saldırdı. Rusya'da nükleer silahların varlığı caydırıcı olmadı.
Düşmanı nükleer bombalarla korkutmak işe yaramayabilir. Bunu planlamanızda dikkate almak gerekir.
2. "Büyük" olmayan "Küçük" filo
"Küçük Teorisi filo"Yüz yıldan fazla bir süredir var ve anlamı aşağıdakilere dayanıyor: teorik olarak, küçük ve ucuz olmakla birlikte büyük ve güçlü düşman gemilerini kolayca yok edebilecek veya üstünlük nedeniyle iletişimlerinde savaş yapabilen gemiler oluşturmak mümkündür. silah veya gizlilik içinde. Başlangıçta, bu gemiler torpido botları, sonra torpido botları ve denizaltılardı, daha sonra füze tekneleri veya çeşitli küçük füze korvetleriydi (örneğin Sovyet veya Rus RTO'ları gibi).
Bu teori pratikte hiçbir zaman tam olarak doğrulanmadı, ancak birçok kez başarısız oldu. 19. yüzyılda torpidolarla donanmış küçük gemilerin kullanımıyla ilgili büyük bölümler, büyük savaş gemilerine ciddi zararlar verdikleri gibi, 20. yüzyıldan kalma örneklerin yanı sıra, İsrail Donanması destroyeri Eilat'ın 1967'taki Arap füzesi teknelerinin tahrip etmesi ve Hint füze teknelerinin Pakistan'a karşı başarılı bir şekilde kullanılması. 1971 yılında.
Tüm bu küçük parça örnekleri tek bir şeyle birleştirildi - küçük gemideki silahlar ve çarptığı büyük gemi teknolojik olarak farklı dönemlere ait olduğunda ortaya çıktılar. Gelecekte, “denge” dengelendi ve bundan sonra küçük gemiler büyük gemilerin herhangi bir hasar vermesine neden olma şansını kaybetti ve bağımsız hareket etti. Bu, örneğin İran Donanması ve Hava Kuvvetleri'nin Irak filosuna karşı yaptığı operasyonlarda, ABD Donanması'nın 1986'taki Libya Donanması'na karşı ve 1988'taki İran Donanması'na karşı olduğu durumdu (“sivrisinek filosunun zararlı efsanesi” başlıklı makaleye bakınız). "Küçük filolar" en iyi saatler içinde, bazen de dakikalar içinde tahrip edildi.
İran Deniz Kuvvetleri'ndeki "Sahand" firkateyn olarak değerlendirildi, ancak yerinden olma açısından RTO'larımıza çok yakın ve hava savunmasında da
Ve bu son - tam teşekküllü filosuyla bir çarpışma bu gemide olan son şeydi. "Sahand", taşıyıcı tabanlı saldırı uçağı tarafından vurulduktan sonra yanıyor. O zamana kadar İran Donanması URO'su tarafından tahrip edilen ikinci küçük gemi oldu.
Ayrıca Irak filosunun tamamının 1991 yılında Müttefikler tarafından tahrip edilmesi kolay ve kayıpsızdı ve ABD’nin buradaki havadaki üstünlüğü dolaylı öneme sahipti, çünkü Irak’ın savaş gemilerinin en büyük ve savaşa hazır kısmı, tam teşekküllü savaş gemilerinden fırlatılan bir avuç helikopterle tahrip edildi (bkz. . makale "Okyanus dalgaları üzerindeki hava savaşçıları. Denizdeki savaşta helikopterlerin rolü"). Büyük filo, daha önce olduğu gibi, küçük olanı yendi.
HER ZAMAN bağımsız çalışan küçük bir filo, normal bir filoya karşı çaresiz olduğu ortaya çıktı ve kaderi her zaman çok üzücü oldu.
Bu, denizde “ışık” kuvvetlerinin hiç gerekli olmadığı ve hiç olmadığı anlamına mı geliyor? Hayır, değil, ancak bir “niş” aracı. Hatırlamaya değer:
Işık kuvvetleri, savaş görevlerini ancak "ağır" desteklediklerinde başarılı bir şekilde yerine getirebiliyor ve savaş istikrarını sağlıyor.
Örnekler: Sonuncusu Rus filosuna saldıran Togo avcıları. Kendi başlarına hareket etmediler. Başarısı ABD Donanması'nın yüzey kuvvetleri tarafından sağlanan Pasifik Savaşı'ndaki Amerikan denizaltıları, Japonya imparatorluk filosunun sahip olduğu ve denizaltı karşıtı güçlerin yaratılması için herhangi bir kaynak tahsis etmesine izin vermediği her şeyi kendilerine zincirledi.
Karşı örnekler de az değildir - II. Dünya Savaşı’nın neredeyse hiçbir şeyi batmayan Sovyet ve Amerikan torpido botları, ikisi de Alman denizaltı savaşlarını kaybetti. Bağımsız olarak çalışan "hafif" kuvvetler, denizaltı olsa bile, hatta yüzeye çıkarsalar da, Alman denizaltıları durumunda, düşmana bazı kayıplar verebildiler - büyük kayıplar, ancak genel olarak savaşın seyrini etkileyemediler.
Genel olarak, “genç okul”, 30'lerde Sovyet filosunun gelişimini bozmadan önce, bu anlayış filomuzda vardı. Böylece, otuzlu yıllarda, Sovyet donanmasındaki savaş, ışık kuvvetlerine karşı mücadelenin istikrarını sağlamanın bir aracı olarak görülüyordu. Savaştan sonra Sovyet düzenleme belgelerinde de benzer hükümler vardı ve 68bis projesinin hafif kruvazörleri bile torpido botlarının komutanlığı için tesis ve iletişim olanakları sağladılar.
Dahası, doğrusal bir filonun varlığının asıl amacının, kruvazörlerin ve ışık kuvvetlerinin hareketlerini sağlamak olduğu tezi, ünlü kitabında Julian Corbett tarafından dile getirildi.
Işık kuvvetlerinin bu şekilde kullanılması oldukça etkili olabilir. Yani, bir düşman konvoyuna saldıran bir MRC güçsüz ve aleyhinde havacılıkve denizaltılara karşı, ancak bir veya birkaç BOİ ve bir kruvazörün bir parçası olarak bir emirden saldırırsa, savaş istikrarı ve savaşma yeteneği tamamen farklı hale gelir.
Veya başka bir örnek: küçük denizaltı karşıtı gemiler, düşman atomlu bir denizaltını belirli bir alandan uzaklaştırıp, atomik bir denizaltını imha edebilir (ve eğer şanslılarsa teorik olarak atomik bir tane alabilirlerdi), ancak CPUG uçak gemisinden dört ila beş gemi gibi büyük bir saldırıya karşı çok solgun görünün (CPG'nin başarılı bir şekilde kaçması sorununu “parantezin dışındaki” grevden çıkaralım).
Fakat eğer bunlardan oluşan gemi arama ve grev grubu (KPUG), güçlü hava savunma sistemlerine sahip bir çift fırına dayanırsa her şey değişir - o zaman hava saldırısının başarısı bir sorun haline gelir ve her durumda, uçaklar gemi grubunu tamamen tahrip edemez, ancak kayıplar oldukça kalır. muhtemel. KPUG'nın denizaltı karşıtı eylemlerinin etkinliği de, ilk olarak, fırkateynler denizaltı karşıtı helikopterlere sahip olduğu ve ikincisi de güçlü sonar sistemlerine sahip oldukları için (teoride en azından olması gerektiği gibi) önemli ölçüde artmaktadır.
Bundan, gerçek şu ki, küçük gemilerin aşıklarının hoşlanmayacağı bir sonuç ortaya çıkıyor - eğer sayıları bir savaş görevi gerçekleştirmelerine izin verirse, büyük gemiler bunların yerini alabilir. Ya da mecazi anlamda konuşursak, "hafif" ve "ağır" kuvvetlerden oluşan bir filo çok iyi savaşabilir, sadece "ağır" kuvvetlerden oluşan bir filo da savaşabilir, ancak her zaman optimal değildir ve daha küçük bir güce ve sadece "hafif" kuvvetlerden oluşan bir filoya sahiptir. gerçekten yapamam. "Küçük" filo, "büyük" filodan ayrı olarak, işe yaramaz ve ne kadar paranız olursa olsun, ekonomiden sadece küçük gemilerin inşasına kaymak mümkün değildir. Ya da sadece bir savaş görevi gerçekleştirebilirler, örneğin üsleri terk eden denizaltıları (IPC durumunda) ve hepsi bu. Ancak savaşlar kazanılmadı. Yukarıdakilerin tümü, denizaltı karşıtı bir korvet veya mayın tarama gemisi arayanlar gibi küçük gemilerde çalışma gereğini ortadan kaldırmaz.
3. "Şemsiye hava savunması"
Bir çok görüş vardır ve pek çok askeri uzman, buna bağlı olarak, kıyı hava alanlarına dayanarak, gemilerin çalışabileceği kıyı bölgesinin böyle bir hava savunma sistemi oluşturmasının, düşman hava saldırısı araçlarından görece güvende olmalarının mümkün olduğuna inanmaktadır. Doğal olarak, böyle bir bölge “sahilin altında” kıyı gibi görünmektedir.
Hemen dikkat etmeye değer: Rus askeri bilimi bu savunma sistemini sadece bir radar gözetleme ekipmanı (tercihen AWACS) ve avcı uçağı kombinasyonu olarak görüyor. Bu anlaşılabilir ve doğaldır, çünkü kara tabanlı hava savunma sistemleri, onları suyun kenarına koysanız bile (kendi başına asla gerçekleşmeyecek) bile, yeterli aralığa sahip olmayacaktır.
Bu tür “uçak” hava savunmasının, yerli teorisyenlerin bakış açısından derinliği nedir?
1948'e kadar, gelecekteki Sovyet uçak gemilerinin şeklini belirleme çalışmaları sırasında (bu gemiler ortaya çıkmayacaktı), Rear Admiral V.F. Chernyshova, taşıyıcı tabanlı avcı uçağından korunmaksızın, yüzey savaş gemilerinin kıyıdan 300 kilometreden daha fazla çalışamayacağını belirledi. Bu, tüm olası durumlar için geçerli değildi, ama düşmanın kapılarda durduğu ve taşıyıcıya dayalı havacılığa sahip olduğu bir durum için - az ya da çok doğru.
Ardından komisyon, özellikle Amerikan olan II. Dünya Savaşı'nın taze tecrübesi ile o zamandaki uçakların ve havacılık silahlarının taktik ve teknik özellikleri üzerinde çalıştı.
80'in sonunda, sayılar zaten farklı bir şekilde seslendirildi. Bu nedenle, “Deniz Koleksiyonunda” 1992 yılında, arka amiral F. Matveychuk, emekli yardımcı amiral V. Babi ve 1 rütbesi kaptanı V. Potvorov “Uçak taşıyan araçlar - dengeli bir filonun unsuru” tarafından yayınlanan bir makale yayınlandı. Kıyı tabanlı savaşçıların çevresinde inşa edilen hava savunma yetenekleri şöyle tanımlandı:
“Bazen filo için avcı uçağının görevlerini yer hava alanlarına dayalı olarak havacılık yoluyla çözme olasılığı hakkında bir fikir ifade ediliyor. ... Hesaplamalar gösteriyor ki, uçak radar devriyesinin ve rehberliğinin (RLDN) muhtemel uzatılması göz önüne alındığında, savaşçı kapak bölgesi aslında 150-250 km (havaalanındaki bekleme konumundan) olacaktır. Aynı zamanda, düşman radarı tespit bölgesi bir filo veya havacılık alayı için 550-700 km olmalıdır. Radar tespiti alanında daha fazla artış neredeyse imkansız. ”
Bu numaraları hatırla. Eğer 550-700 kilometrede bir saldırı uçağı tespit aralığına sahipsek, 150-250 km, havacılığın gemileri hava saldırılarından koruyabileceği temel hava alanından uzaklık olacaktır.
Saymak üzere. Havadaki 2 alayı hazır (barakalardaki pilotlar, uçaklar hemen kalkışa hazır, komuta ve kontrol istasyonu kalkış işlemlerine hemen başlamaya hazır), kalkış sırasında bir uçak tamamen havaya uçmalı, savaş oluşumunda olmalı ve doğru yolda gitmeli siparişin alınmasından itibaren bir saatten fazla. Çiftler halinde kalkış uçağı olması durumunda - 40 dakika alanında. O zaman düşmanı engellemek istediğiniz noktaya gitmeniz gerekir. Havacılık yüzey gemilerine yapılan bir saldırıyı engellemek zorunda olduğundan, düşmanın füzelerinin fırlatma hattına ulaşmasını engellemek gerekir.
Havaalanı, korunan denizci grup ve rakiplerin aynı çizgide olduğu bir durum olduğunu varsayalım. Tecrübelere göre, Amerikalılar (onları “model” bir düşman olarak kabul edelim) Harpoon gemi anti-füzelerini maksimum menzilde değil, 30-40 kilometreden kullanıyorlar, bu nedenle hedeften 60 kilometrede yakalanırlarsa, saldırı engellenebilir. ve savaşçıların görevi tamamlandı. Parazit ve kaçma hedefleri tarafından kapsanan hedeflerin güvenilir şekilde imha edilmesini sağlayan havadan havaya füzelerin fırlatma menzilinin, örneğin sonuçta hava alanından 50-160 kilometrede olmalarını gerektiren 260 kilometre olduğunu dikkate alalım.
Eğer 1000 km / s hızında bir uzatma varsayarsak, savaşçıda ihtiyacınız olan 9 - 16 dakika olacaktır. Alarm için 40 dakika ile birlikte, havada toplama ve kursa girme - 49-56 dakika.
Geminin grubundan 700 kilometrede keşfedilen o zaman boyunca düşman ne kadar uçacak? Düşman saldırgan silahlarla (RCC) ve tepegöz yakıt tankları ile kapatılıyor, bu yüzden hızı 740 km / s olsun. Daha sonra belirlenen 700 kilometreyi neredeyse aynı anda uçuracak - 57 dakika. Ve eğer 800 km / s verebilirse? Sonra 53 için. Ancak MiG-21 bile, şok versiyonunda tam yükle 930 km / s hızında zemine yaklaşabilir ve Su-17 genellikle askı ünitelerinde altı adet ASP ile süpersonik hale gelirdi.
Ve eğer radar alanı 600 kilometre derinliğine sahipse?
Ve en önemli soru: ya bir okyanus tiyatrosu değilse? Eğer ABD deniz uçağı gemisinden uzak deniz bölgesinde saklanan bir uçak gemisinden saklanan bir yerden gelen bir uçak gemisi saldırısından değil, Baltık’taki Polonyalı avcıların saldırısı hakkında mı konuşuyorsun? Szczecin'den kalkış, Bornholm'un kuzeyinden ayrılmak, adayı bir örtü gibi döndürmek, doğuya sarsmak, Kaliningrad yerleşim bölgesi yakınında hedeflere salmak, denizde ve batıdan eve gitmek - bu oldukça gerçek. Ve sonra AWACS uçağının bile “temas” ı tehdit olarak doğru bir şekilde tanımlayabildiği mesafe 500 kilometreden daha az.
Herkes sayılarla oynayabilir. Savaşçıların gemileri savunmak için ilerleme hızını arttırın, saldırganın saldırıya girme hızını artırın veya azaltın, saldırganın tespit menzilini gerçekçi bir şekilde değiştirin ... sonuç açık olacaktır - çok sık, hatta her zaman, kıyıdan gelen savaşçılar bile kısa bir mesafeden bile darbeyi itmek için geç kalır . Gemiler neredeyse kıyıların altındayken bile - 100-150 km.
Elbette, tüm hava alayının başlamasını beklemeyebilir, ancak farklı aerodromlardan filoları savaşa atabilirsin - savaş alanına varışlarını senkronize edebilirseniz, ancak inisiyatif sahibi olan düşmanın, filolarla savaşa hiçbir şey girmeyeceğini unutmayın. Hem güçlü bir darbe hem de güçlü bir eskort sağlamak için büyük bir hava grubu. Savaşçıların filolar boyunca savaşa girmesi, sayısal olarak üstün bir düşman tarafından gökte idam edilmelerine yol açacaktır.
Savaşçıları süpersonik sesle karşı saldırıya gönderebilir ve doğru füze fırlatma hattında düşmandan daha hızlı hareket etmeye çalışabilirsiniz, ancak bu yöntemin çok fazla kısıtlaması vardır - hava savaşı için yeterli yakıta sahip olmanız ve daha sonra süpersonik grupta düşmanın muhtemel ayrılması da dahil olmak üzere daha sonra geri dönmeniz gerekir. zeminde uçan binalar veya insanlar olmamalıdır, grup süpersonik bir uçuş tek bir uçuştan daha karmaşıktır ve pilotlar yeni başlayanlar da dahil olmak üzere buna hazır olmalıdır ve genel olarak, bu her zaman mümkün değildir. Olmamasından daha sık. Ancak denizdeki saldırganın temelde bu sorunu yoktur (eksi pilotların bu şekilde uçma kabiliyeti).
Prensipte hiçbir "hava savunma şemsiyesi" (böyle bir "terim için üniformalı insanları affetme") yoktur. Sahile yakın bile. Savaşçılar bazen gemileri koruyabilir, bazen de koruyamaz ve bu hiçbir şekilde değiştirilemez. Falkland Savaşı sırasında, İngiliz Harriers, yüzlerce gemiye saldırı yapmayı reddetti, on kilometre havada havaya uçtu ve düşmanın yeri, rotası ve hızı hakkında saldırı ve bilgi hakkında bir uyarı aldı. Önceden.
Düşen Skyhawk'in çoktan bombalardan kurtarıldığı, ancak tanklardan kurtarılmadığı semboliktir. Böylece bombalar bir İngiliz gemisine düştü ve ancak o zaman vuruldu. Sanatçının kendisi, bilmeden, süslemeden her şeyi gösterdi
Soğuk Savaş sırasında, taşıyıcı grupların ve formasyonların hava savunmasını planlayan Amerikalılar, havada görev yapan müdahalecilerin düşmanın saldırısını düzene sokabileceği, uçaklarının bazı (büyük olmayan) bir kısmını vurabilecekleri, savaş oluşumunu “kırabilecekleri” ve bunun sonucunda füze salvounun kapsamını arttırmak için, düşman saldırılarına devam edecek ve URO gemileri onunla ve füzelerle birlikte ayrılacak ve saldırı anında acilen kaldırılan avcılar füzelere hayatta kalan Tupolevlerle yetişeceklerdi. deniz hava savunma sistemini yangın.
"Hava savunma şemsiyesi" yok, saldırganlar genellikle daha hızlı. Bu dünya gerçekten böyle işler.
Bunlardan hangisi sonuçlandırılmalıdır?
Sonuç basit: gemiler uçaklara karşı savaşabilmeliler. Hepsi bu kadar. Uçak gemilerinin havacılığa karşı mücadelesinde başarılı bir şekilde hayatta kalmasının anahtarı, yetkin taktiklerdir - gemi grubunun komutanı, savaş uçağının taktiklerini bilmek zorundadır, sahip olduğu sınırlamaları anlamak, düşmanın eline geçiren sınırlamaları anlamak, bu şekilde gemilerin gücüne, gidişatına ve kompozisyonuna ilişkin yeteneklerini keşif etmek zorundadır. böylece konumlarının düşmanın doğru ve zamanında tespiti mümkün olmayacak, hava keşifleriyle mücadele edebilecek, gemilerin savaş uçaklarına karşı savaşını organize edebilecek ve kontrol edebilecektir. süreç, potansiyel olarak mümkün hava saldırıları, kullanım yemlerden bölgeden gemileri çekilme sahte emri oluşturma ve bir organize etmek, ona düşman uçağı ikna zamanında, izleme arasındaki boşluğu yerine getirebilmek için "füze pusu."
Zor, ama imkansız değil.
Filo’nun harekat tiyatrosundaki kuvvetlerinin emri, düşmanın yoğun yanlış bilgilendirmesini sağlamalı, alt birimler, formasyonlar ve gerekli keşif bilgilerini içeren gemiler sağlamalı, savaş uçaklarının deniz piyadelerinin menfaatlerinde kullanılmasına dikkat etmeli ve havada bekleme pozisyonları. Bu, birkaç önleyici olacağı anlamına gelir, ama en azından zamanında olacaklar. DRLO uçaklarına acilen ihtiyaç var.
Gemilerin kendileri de güçlü radar sistemlerine ve hava savunma sistemlerine sahip olmalıdır. Ekonomik nedenlerden dolayı, güçlü hava savunması olan gemiler yapmak mümkün değilse (örneğin, bu büyük bir küçük corvette), o zaman savaş görevlerini “normal savaş gemileriyle birlikte” yapmak zorundalar. Onları savunacak başka kimse olmayacak.
Her durumda, başka çıkış yolu olmayacak. Ya da öyle ya da hiçbir şey.
4. Savunma Donanması
Rus halkının zihniyeti, Rusya'da yaşayan insanların çoğu gibi, savunucudur. Siper açmaya ve hiçbir koşul altında geri çekilmeden ölüme kadar tutmaya hazırız. Ne yazık ki, bu zihinsel özellik karada olduğu gibi denizde de çalışmıyor. “Köpekbalığı ilkesi” denizde çalışır - maksimum hızda sürmek ve arka arkaya herkesin dişlerini tutup parça parça ayırmak için. Gerekirse kaçın ve sonra tekrar geri gelin ve saldırı, saldırı, saldırı. Denizde hala bir hendek kazamazsınız, su akıyor.
Ne yazık ki, hepimiz psikolojik olarak bu tür bir yaklaşımı benimseme yeteneğine sahip değiliz ve tarihsel olarak, bu filo için de bir problemdi. Aynı Amerikalılarda doğuştan gelen saldırganlıktan yoksun kaldık ve “savunma” bilinciyle birlikte denizde savaşa özgü bir yaklaşım ortaya çıkıyor ve ne yazık ki işe yaramıyor.
Kırım Savaşı sırasında, Karadeniz Filosunun komutası, gemileri sular altında bırakmak ve onları düşman gemileri için bir engel olarak kullanmaktan ve mürettebatı piyadelere göndermekten daha iyi kullanmayı düşünmedi. Savaşların bu şekilde kazanılmadığını söylemeliyim, prensip olarak sadece kaybolurlar. Bir gemi var - düşmana saldırın, başka seçenek yok.
Rus-Japon Savaşı sırasında, 1 Pasifik Filosu kelimenin tam anlamıyla, Mayıs ayının 1'sinin (modern tarzda 14), ertesi gün olan Amur madeni nakliyesi tarafından gerçekleştirilen, Mayıs ayındaki 1904 madenciliğinin (modern tarzda XNUMX) yapıldığı Japonlara ciddi zararlar vermek için bir kaç zayıf girişimde bulundu. iki Japon savaş gemisinin ölümüne neden oldu. Bu iki başarı daha Japonya'nın savaşta yenilgisine yol açacak. Ama onlar değildi ve onlar değildi, çünkü Port Arthur filosunun hiçbiri agresif bir şekilde düşmanı “almaya” çalışmadı. Bu arada “Cupid” madencilik sırasında sisin içinde saklanıyordu ve Vladivostok'a girmeye yetecek kadar bir menzile sahipti ve yolun önemli bir bölümünü iyi bir hızla geçebiliyordu. Ancak gemi kaleye geri döndü, artık aktif bir şekilde kullanılmadı ve bütün Port Arthur filosuyla birlikte öldü.
Rus filosunun belki de en başarılı savaş gemisi Amur madeni nakliyesi
Ve - sonu. "Savunma" bilinci başarısız oldu
Rus İmparatorluk Filosunun 1-Pasifik Filosu'nun eylemlerini inceleyen Mahan, içlerinde "serf filosu" kavramını gördü, yani orduyla birlikte önemli bir kaleye sahip bir filo ve şiddetle eleştirdi. İlginç bir şekilde, denizcilerin davranışlarına ve zihniyetimize ilişkin görüşlerini iyi yansıtan “kesinlikle Rusça” sözcükleriyle “serf filosu” fikrini verdi. Kuşkusuz, Rusların bir kalede kendisini pasif bir şekilde savunan bir filo fikri hiçbir zaman hiçbir belgeye kaydedilmedi, üstelik resmileştirilmişse, filoda içtenlikle destekleyebilecek hiç kimse yoktu, ama filo bu eylem tarzına giriyordu. ve bir kereden fazla.
Buna daha fazla izin verilmemeli.
Deniz rehberliği belgelerinde, inisiyatifin sürdürülmesi, düşmana ve benzerlerine saldırmak için şartlar vardır, ancak talimatlara ve sözleşmelere ek olarak, hala ulusal bir zihniyete sahip olduğumuzu ve şu andan bahsettiğimizde filosunun tabi olduğu bir ordunun da bulunduğunu her zaman hatırlamalısınız. dünyayı kendi tarzında görüyor. ” Sonuç olarak, gerçek bir askeri ihtilaf durumunda “kıyılarının savunulması” üzerine oynanan bahis, bir kereden fazla elde edilen sonuçla tekrar geçerli olabilir - mağlubiyet.
Filonun kendini savunamayacağı, sadece saldırabileceği açıkça anlaşılmalıdır. Ve düşmanın sayısal üstünlüğü koşullarında da. Savunma madenciliği gibi özel operasyonlar istisnalar ve çok “zayıf”. Bu, saldırgan eylemlerdir ve düşmanın faaliyetine bir tepki olan “reaktif” değil, filonun başarılı bir şekilde kullanılmasının anahtarı olan bağımsız eylemlerdir. Düşman gemilerine savaş uygulandığında doğrudan olabilirler veya zayıf korunan üslerine ve arkadaki gemilere karşı baskınlar yapılırken dolaylı olabilirler, ancak bu rahatsız edici olmalıdır.
Filonun üssü, Port Arthur'un eskisi gibi engellenirse, cevap SADECE bir atılım ve ondan savaş gemilerinin çekilmesidir, o zaman en kısa sürede düşmanın filosuna karşı saldırıya atılmalıdır. Filo “konumlarını koruyamaz”, kara ve kıyı birlikleri ile birlikte saldırı üslerinde olamaz ve olmamalıdır.
Yüzey ve denizaltı kuvvetlerinin pasif "savunma" eylemleri yasağı, belirli bir alanda "elverişli operasyonel rejimin sürdürülmesi" ve deniz üstünlüğünün sağlanması için ayrı şartlara rağmen, tüm yönetim belgelerinde, el kitaplarında ve benzerlerinde açıkça yazılmalıdır.
5. "Nötr"
Askeri teorisyenlerin ve pratisyenlerin arasında, çatışmaya katılmayan üçüncü şahıslara zarar gelmesini önleme eylemlerinin önemine dair kesin bir tahmin yoktur. Savaşın başlayacağı ve hiç kimsenin bu tür “önemsizlere” dikkat etmeyeceğine ve sivil deniz taşımacılığının ve balık avlamanın hızla kaybolacağına inanılıyor.
Bunu çözelim.
Gemi karşıtı füzenin ayırt edici bir özelliği, GOS'unun ilkel algoritmasıdır. Bir füze, algoritmasına bağlı olarak, GOS'unu veya tespit sektörüne isabet eden ilk hedefi “alabilir” veya en büyük EPR'ye sahip olan birkaç hedef arasından seçim yapabilir. Hedef seçimin daha karmaşık prensipleri, bir grup füzede veri alışverişi ve Deniz Kuvvetleri'ndeki diğer yenilikler vardı, ama sonunda hizmette bir şey olmasına rağmen kök salmadı. Böylece her şey basit kalır.
Ancak, azami menzilinde fırlatılan füzeye giderken, bir seyir gemisi panik düşmanlık salgını alanından kaçarsa, mürettebatı gizlemeye çalışan, navigasyon radarlarını bile korku içinde kapattığında ne olur? Bu olabilir mi?
Tabii ki, bir yolcu gemisi, olmasına rağmen konunun dramatizasyonu bir şeklidir. Bir kaçak dökme yük gemisi veya kaçak bir tankerin yerinde olması daha olasıdır. Ve sorun bu.
Askeri olmayan denizcilik ve balıkçılık Birinci veya İkinci Dünya Savaşlarında ortadan kalkmadı. Birçok toplum için bu bir hayatta kalma meselesidir ve bu toplumlardan insanlar kesinlikle her durumda denize giderler.
Şu anda, filo saldırı silahlarının ve taktiklerinin etkinliğini değerlendirirken, teminat hasarı olasılığı göz önünde bulundurulmamaktadır - planlanmamış ve istenmeyen bir hasar. Düşmanlıklar sırasında teminat hasarı yaratmada yeni bir şey yoktur, ancak her zamanki gibi denizdeki savaşın kendine has özellikleri vardır - denizde nötr ülkelere teminat hasarı çok kolay bir şekilde yapılabilir.
Bu, özellikle ağır gemicilik veya balık avlama alanlarında gemi karşıtı füzelerin yoğun kullanımıyla kolaydır.
BİK pasif parazit ile elimine edilebilir. Bu durumda, gemiden uzaklaşıp LOC'ye - sahte bir hedefler bulutu olacak ve bulut kolayca geçirilebildiği için içinden geçecektir. Dahası, kaybedilen hedefi arayan, tekrar radyo kontrastı aramaya başlayacaktır. Tarafsız bir gemi olabilir.
RCC atalet ile düşük bir silueti olan bir gemiyi "kaytabilir". Bu yüzden Amerikalılar Mantis Operasyonu sırasında zarar görmüş bir İran corvetteine ateş ederek “özlüyorlardı”. Ve sonra yine hedefi aramaya başlayacak. Ve yine, tarafsız bir gemi olabilir.
Körfezli Amerikalılar bunu çok iyi anladılar. The Praying Mantis, yoğun nakliye koşullarında Basra Körfezi'nde faaliyet gösteren Amerikan gemilerinin Harpoon gemi karşıtı füze kullandığı son operasyondu. Operasyon süreci analizinin sonuçlarına göre, özellikle dost veya tarafsız hedeflerin yenilgisine yol açacak ne kadar yanlış “temas” olduğunun anlaşılması, Amerikalıların hedefi hedef olarak görsel olarak belirleme zorunluluğu getirdiler (!) Buna karşı silah kullanmadan önce. Aksi takdirde, örneğin bir Sovyet destroyerine yanlışlıkla bir füze gönderebilirsiniz. Sonuçta ortaya çıkan tüm sonuçlarla. Yani, o günlerde deniz savaşı için ana füze uçaksavar Standart SM-1 oldu. Gelecekte, gemi karşıtı füzeler genellikle Amerikan avcılarını “bıraktı” ve yeni gemiler onlarsız inşa edildi.
В hikayeler tarafsız gemilere yapılan saldırıların nasıl sona erdiğine dair örnekler var. 7'in Mayıs'taki 1915'te, Amerikan bayrağı uçan Luzitania vapuru U-20'i batırması, Amerikan kamuoyunu Birinci Dünya Savaşı'na girmeye hazırlayan bir seri Alman adımının ilki idi. Daha sonra, Meksika’daki Alman eylemlerinin ve Amerikan (nötr) ticaret gemilerine yapılan bir dizi saldırının birleşimi, ABD’nin Almanya’ya savaş ilan etmesinin tetikleyicisi oldu. Alman saldırılarının kasıtlı olduğu gerçeği pek değişmez - gemilerin ölümüne bir tepki ve yolcuları yine de olurdu.
Bir durum hayal edin: Japonya ile bir çatışma, Japonya Denizinde Japon gemileri tarafından başlatılan Rus gemi karşıtı füzeler, Çin dökme yük gemisine yönlendirilir, gemi ve ekibi ölür. Bu Rusya için iyi mi, kötü mü? Veya herhangi bir şekilde? Her şey açıktır, Rusya için en azından kârsızdır. Peki ya Çin dökme yük gemisi Güney Koreli yerine? Ve eğer dökme yük gemisi değil, nötr Cruz astarı ise? Kiminle savaşması daha iyi - Japonya mı, Japonya mı, Güney Kore mi?
Sorular boş değil. Nötrlere vurmak kolayca böyle olmalarına ve çatışmanın karşı tarafına katılmalarına yol açabilir. Böylece, düşman sayısı artacak ve askeri açıdan teknolojik olarak gelişmiş ve güçlü bir düşmanın savaşa girmesinin verdiği zarar sadece sınırsız olabilir.
Bu nedenle, askeri operasyonların planlanmasına yaklaşım, gemi ve füzelerin taktiksel ve teknik özellikleri, personelin eğitimi, "nötr" mevcudiyetinin işaretlerinin zamanında tespit edilmesine izin vermeli ve askeri operasyonlarını hayatlarını tehlikeye atmayacak şekilde gerçekleştirmelidir. Aksi takdirde, yerel bir savaş kolayca çeşitli rakiplere karşı bölgesel bir savaşa dönüşebilir.
Görev, füze hedefi atlar ve uçmaya devam ederse, RCC'nin kendi kendini tasfiye etme olasılığını sağlamanın teknik olarak kolay olması nedeniyle büyük ölçüde kolaylaştırılmıştır.
Tarafsız gemiler, varlıkları ve savunmasızlıkları, düşmanın “bizim adımıza” batma kabiliyetini Donanma komutanları tarafından her seviyede dikkate almalıdır. Bu konuda bazı memurlar arasındaki uyuşmazlık tamamen ortadan kaldırılmalıdır.
6. superweapon
Askeri gelişimin iyi bilinen bir “hastalığı”, bir tür “süper silah” üzerine bahis oynamaktır - bu nedenle savaşı kazanmaları için askerlerin savaş etkinliğini niteliksel olarak artıracak bir silahtır. Bu tür düşünceler toplumdaki askeri propaganda ile desteklenir ve hem askeri-sanayi kompleksinin en küçük başarılarıyla hem de ülke için çeşitli zor durumlarla alevlenir. Bu nedenle, Almanların II. Dünya Savaşı'nın sonunda Almanya'da yaygın olan yarı-mitsel bir “misilleme silahına” olan inancı bilinmektedir. Rusya'da, 90 yıllarında, ülkenin varlığı sorgulandığında, süper silahlara olan inanç, ulusal efsanenin bir parçası haline geldi. Ne yazık ki, devlet sistemindeki pozisyonları ve rolleriyle temel kararlar verebilecek ve onları uygulamaya koyabilecek çeşitli yetkililer de buna maruz kalmış durumda.
Yani, son zamanlarda, Başkan V.V. Putin, Rusya'nın hipersonik füzeler bulunduğundan, ülkeye yönelik askeri tehdit seviyesinin endişe yaratmadığını söyledi. İnşallah Vladimir Vladimirovich bununla birlikte “halk için çalıştı” ve gerçekten de öyle düşünmüyor.
Aslında, evrensel bir kural vardır: süper silah yoktur ve icat edilemez.
Hipersonik füzeler ne verir? Bir hedefi vurma şansı arttı. 0,72'du, örneğin, 0,89. Veya 0,91. İyi mi Bu çok iyi. Bu sadece harika ve düşmanın kayıpları şimdi önemli ölçüde artacaktır (aslında henüz herhangi bir seri hipersonik füze bulunmadığı gerçeği meselesi, teorik çalışmalar için “teorik braketleri” bırakalım). Fakat bu, artık defnelerinize dalabileceğiniz ve başka hiçbir şey için endişelenmeyeceğiniz anlamına mı geliyor? Hayır. Çünkü düşmanın kaybına neden olan temelde yeni bir silah hiçbir şeyi değiştirmedi. Sadece daha fazla öldürür. Ve bu kadar.
Ya düşmanın hipersonik füzesi yoksa? Evet, özel bir şey yok - hedef 0,5 veya 0,6'e ulaşma olasılığıyla sesaltı ile mücadele edecek. Onları bizimkinden daha büyük miktarlarda fırlatması gerekecek, fırlatma hattına bizden daha fazla taşıyıcı getirmesi gerekecek, bizden daha büyük kayıplar yaşayacak ... ve gerçekte ne? Önemli değil.
Aslında, yeni silahlara yatırım yapmak genellikle yararlı olmakla birlikte, düşmana karşı teknolojik üstünlük kazanmak her zaman faydalı olmakla birlikte, bu kazanımlara tek başına savaşlar kazanılmaz. Daha etkili füzelerin, mermilerin veya diğer cephanelerin etkisi, yalnızca zaman zaman bir hedefi vurma olasılığını artırdıklarında belirleyicidir. Bu, yalnızca önceki nesil silahların hiç operasyonel olmadığı durumlarda mümkündür. Örneğin, II. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, Amerikan denizaltılarının uygulanabilir torpidoları yoktu. Sonuç olarak, ABD Deniz Kuvvetleri'ndeki “torpido krizi” yine de aşıldığında, teknelerin verimliliği önemli ölçüde arttı.
Öte yandan, ilk bakışta, ABD Mk.48 torpido donanmasının evlat edinmesi Sovyet Donanması için bir "eleme" haline geldi. Evet oldu, ama sadece karşı önlemler zamanında alınmadığı için. Teknik ve teknolojik olarak, onlar ülkemiz için oldukça mümkün ve uygulanabilirdi, ancak bireysel sorumlu liderlerin kişisel kötülükleri bu önlemlerin uygulanmasına izin vermedi. Yani, doğru eylemlerimizle Amerikalılar herhangi bir süper silahta başarılı olamazlardı.
Askeri tarih boyunca, süper-silahlar için gerçek bir "aday" ın ortaya çıkmasında yalnızca bir tane vardı - nükleer silahların ortaya çıkışı. Ancak üretiminin hızı o kadar düşüktü ki, ilk uygulamadan sonra birkaç yıl boyunca ciddi savaşlar kazanmak imkansızdı. Ve o zaman artık bir süper silah değildi - üzerinde tekel yoktu, rekabet eden askeri blokların orduları, koşulları altında nasıl savaşılacağını anladı, sonuç olarak süper silah yine başarısız oldu.
Ne yazık ki, bir süper silah fikrinin aldatıcı olduğu ortaya çıktı - henüz metal olarak yaratılmamış Poseidon spa'sından söz ederken, dengesiz bir ruhla karakterlerin yüceltme seviyesini değerlendirmek yeterli.
Poseidon, bu arada, bir süper silah yaratmaya yönelik klasik bir girişim. Yenilikçi GEM, ağır hizmet tipi termonükleer şarj, özel askeri kullanım kavramı, özel ultra pahalı taşıyıcı denizaltılar, mutlak gizlilik havası (komik olan herkes için değil), bilim adamlarının kapalı ekipleri, onlarca yıllık sıkı çalışma ve harcanan para - bunlar bu proje için iki denizaltıdır bunlardan biri onlardan, diğeri ise üst üste inşa edilir. Ve hepsi uzak geleceğin tehdidini nötrleştirme uğruna - Amerikan füze savunması için. Ve bu sadece bir başlangıç, proje daha başlamadı bile.
Sonuç aynı zamanda bir süper silah için de klasik - süper torpido henüz orada değil ve planlanan Poseidons 32 tarafından çözülebilen işler üç temelde çözülmesi daha kolay ve daha ucuz olurken filonun büyük bir bölümünü modernize etmek için yeterli para zaten harcanmış geleneksel seri füzeler ve seri savaş başlıkları ile füze alayı. Veya 955A projesinin iki SSBN'si. Seri silah. "Poseidons" ile kıyaslandığında "bonus", grevin hızı, doğruluğu ve kıtanın derinliklerinde hedeflere ulaşma kabiliyeti ve sadece deniz kenarı değil. Ve hiçbir şeyin icat edilmesi, finanse edilmesi, onlarca yıl harcanması gerekmeyecekti.
Çok sık superweapons ile destanlar sona erer.
Özetliyoruz. Buna göre, daha önce gerçekleşen güç dengesini otomatik olarak "geçersiz kılan" yeni bir silah türü yaratarak düşman üzerinde belirleyici bir avantaj elde edebileceğiniz kavramı aşikârdır. Geleneksel silahların sayısı, personel, onların eğitimi, ahlaki dayanıklılık, askeri gücün hareket etmeye hazırlandıkları temelde doktrinlerin doğruluğu, personelin tüm bunları yönetme kabiliyeti ve politikacıların askeri için gerçek ve ulaşılabilir görevler koyma kabiliyeti bir çeşit süper-yenilikçi roket veya torpidodan çok daha önemlidir. Bu, elbette, kişinin yeni silahlar icat etmek zorunda kalmayacağı, düşmanın üzerinde teknik üstünlük kazanmaya çalıştığı anlamına gelmez. Bu gerekli. Ancak tek başına bu şekilde savaş kazanılamaz ve gerçekten kesin bir üstünlük elde edilemez.
Bu nedenle, yenilikçi silah türlerine bahis oynamak askeri kalkınmanın temelini oluşturamaz. Yeni silahların icat edilmesi ve yaratılması gerekiyor, ancak bu askeri inşaat sürecinin bileşenlerinden sadece bir tanesi ve her zaman en önemlisi değil. Askeri güçte, örneğin Rusya'daki denizaltı karşıtı savunma gibi, başarısızlık varsa, ayrı bir füze örneği, yetkilinin söylediği kadar etkili olsa bile, temelde hiçbir şeyi çözmeyecektir.
7. Sabit bahis
Operasyonlarında filolar, gemilerin kötü bir şekilde dövüşemeyeceği veya dövüşemeyeceği birçok nesneye güveniyor. Bu, her şeyden önce, temel. Gemilerin onarılması gerekiyor, yakıt ve mühimmat doldurmaları gerekiyor, gemilerimizde ikincisi sık sık denizde doldurulamıyor, yaralıları gemiden çıkarmak, kazan suyunu almak, yakıt ...
Benzer bir değer, ancak havacılık için hava limanları var.
Sabit radarlar, iletişim ve istihbarat birimleri ve daha fazlası da son derece önemlidir. Bununla birlikte, bir sorun var. Tüm bunların manevra yapamaması, füze veya hava saldırısından kaçamaması gerçeğinden oluşuyor. ZGRLS'nin etkileyici parametreleri olabilir, ancak muazzam bir seyir füzesi voleybolu onu savaşın sonuna kadar oyundan çıkarabilir. Önemli bir üs, gemileri daha fazla savaşa alamamaya bırakarak tahrip olabilir. Tüm savaşlardaki uçaklar ve hava limanları, iletişim olanaklarının yanı sıra bir numaralı hedef oldu. Tüm bunlar, saatler içinde olmasa da, savaşın ilk günlerinde imha edilecek. Veya en azından devre dışı. Bu, çatışmanın bütün tarafları için geçerlidir.
Bu, bu nesnelerin verdiği şeyin olmayacağı anlamına gelir.
Bu, askeri operasyonların planlanmasının varlıklarını hesaba katamayacağı anlamına gelir. Düşman uzun menzilli radarı kesemezse, bu bizim için büyük bir "bonus" olmalı. Mümkünse - önceden öngörülen standart bir durum.
Bu basit gerçekleri anlamak, savaşta gerçekte gerekli olacak şeyi hazırlamayı mümkün kılar - mobil de dahil olmak üzere bir yedekleme altyapısı.
Havacılık, radar, atölye ve uçak hizmetine yönelik donanımlar, asfaltsız pistlerin hızlı teçhizatı için donanım, pist olarak kullanılmak üzere önceden hazırlanmış yol bölümleri, mevcut tüm havaalanları ve hava limanlarına hemen ilerlemeye hazır birimler için mobil komuta ve kontrol merkezleri üsler, yüzer demirlemeler, yakıt için prefabrik tanklar, malzeme ve teknik araçlar için katlanır hangarlar ve silahlar, daha önce bu yer için araştırılmış ve en azından bazı yollar başarısız olmuş, Onlara, mobil deniz gözetleme radarı, AWACS uçakları, mobil santral - o filo aktivitesi üzerine inşa edilecek şey.
Sabit nesneler, önemlerinden bağımsız olarak, çatışmanın ilk günlerinde, belki de ilk saatlerinde düşman tarafından engellenecektir. Biri onlarsız savaşmaya hazırlıklı olmalı. Bununla birlikte, havacılık için arka tarafta daha fazla hava alanı bulabilir ve sürekli rotasyon ve dağınık baza düzenleyebilirsiniz. Ancak bunun savaştan önce de yapılması gerekiyor.
Doğal olarak, hiçbir uçaksavar savunması her değerli nesne için çok yönlü koruma sağlayamayacak, böyle bir görevi yerine getirmek için hiçbir kaynak yeterli olmayacak.
Ancak bir süre için aynı yıkıcı yangında düşmanın altyapısında dolaşmak için yeterli sayıda roket silahı biriktirmek mümkündür.
Ve eğer seferberlik hazırlığı bizimkinin altındaysa, o zaman en baştan iyi bir avantaj elde edeceğiz.
Savaşta kullanılan sabit cisimlerin kesintisiz işleyişine güvenmemek, yeterli askeri planlamanın ön şartıdır. Onların başarısızlığı sadece bir zaman meselesidir. Bu durumda kılıç, kalkandan daha güçlüdür - anlaşılmaz bir şekilde.
Norveç’teki Amerikan radarı çok değerli
Ve Rusların olası geleceği hakkında bir ipucu
Yukarıdakilerin tümü, kuvvetlerin elverdiği ölçüde, önemli nesneleri, özellikle de üsleri ve hava alanlarını koruma ihtiyacını reddetmez. Sadece bir geri dönüşe ihtiyacınız var - her zaman.
8. "Asimetrik" teknik çözümler ve kavramlar
Çok sık olarak, örneğin ABD füze savunma sistemi gibi ülkemize yönelik bir askeri tehdidin büyümesine cevap olarak, liderlerimiz yanıtın ucuz ve “asimetrik” olacağını belirtti ve açıkladılar. “Asimetri” bir tür “marka” haline geldi, bugün açık bir şekilde düşüncesiz (ve bazen de çılgınca) bir şekilde dahil olmak üzere, bu kelime nereye giderseniz gidin içine yerleştirilir.
Bu fikrin kendisi basittir - genel olarak kabul görmüş kanonik teknoloji geliştirme yolunu terk etmeniz ve düşmanın üstünlüğünü düşürecek olan “standart dışı” yönde bir atılım yapmanız gerekir. Bir süper silah fikrinden farklı olarak, burada, alternatif bir silah kavramının işleyişinden bahsediyoruz, ne zaman üstün teknoloji kullanılarak oluşturulan süper güçlü veya ultra verimli bir araç yerine, düşmana karşı anlaşılabilir olan ve esas olarak mevcut teknolojik temele dayanan bir araç yaratılır, hazır değil
Aslında, asimetrik düşük maliyetli bir araç yaratma fikri oldukça tartışmalıdır. İşe yaramadı, asimetrik kavramların çalışma örnekleri var. Sadece sürekli çalışmaktan ve neredeyse her zaman pahalı olmaktan uzak.
Bazı örneklere bakalım.
20'lerin ve 30'ların başlarında, Japonlar mühendislik atılımı yapmayı başardılar - oksijenin oksitleyici bir ajan olarak kullanıldığı kombine çevrim motoruyla verimli bir büyük kalibreli torpido yaratmayı başardılar. Tam olarak bir mühendislik atılımıydı - Japonlar yeni bir şey icat etmedi, ancak evrensel olarak çıkmaz olarak kabul edilen mevcut “teknoloji katmanını” çalışma durumuna cilaladı. Sonuç, Tip 93 torpido veya Amerikalılar “Uzun Mızrak” olarak adlandırdığı gibi, uzun bir mızraktı. Yaratılış programı, özellikle silahlanma aşamasında, birçok kaynağı "yedi". Sonuç olarak, teorik olarak, Japonlar daha önce sadece büyük kalibreli silahların üzerinde çalışabileceği devasa torpido voleybolu gerçekleştirebildiler. Tip 93 onlarca gemiye bindi, bazılarında "ana kalibre" oldu. Savaş başlığının gücünü dikkate alarak torpido menzili ve hızı emsalsizdi ve savaş kullanımı başarılı oldu.
Dolayısıyla, asimetrik bir savaş yöntemi vardır (aynı mesafedeki topçu salvo yerine ekstra uzun bir torpido salvo) ve bir süper silah yaratma çabası pahalı ve büyüktür.
Ve başarılı bir şekilde gemileri ve çok şeyleri bile yok etti.
Sadece bir sorun var: Eğer istatistiklerden, sıradan torpidolarla ulaşılabilecek hedefleri atarsak ve terkedilmiş bir Hornet türünü bitirirsek, bu tür silahları yaratmanın uygulanabilirliği en azından tartışmalı görünüyor. Birisi başarılı bir “mızrak” grevinin her bir bölümünü analiz etmeyi ve topçu ile yapmanın mümkün olup olmadığını anlamaya çalışırsa, o zaman genel olarak ultra uzun vadeli bir torpido fikri garip görünmeye başlar. Özellikle para için.
Sovyetler Birliği de asimetrik çözümlerle ilgileniyordu. Bir örnek, nükleer denizaltıların denizaltı hızındaki artıştı. Tarihteki en hızlı denizaltı olan süper pahalı "Golden Fish" - K-222 denizaltıyı denedikten sonra, Donanma zaten süratli değilse de ana taktik özelliklerden biri olan seri tekneler aldı. Doğru, füze değil, torpido botları (PLAT). 705 Lira projesinden bahsediyoruz.
Lira'nın sualtı avcısı olarak adlandırılmadığı bir şey değildi - denizaltının hızı, denizaltı karşıtı torpidolardan bile kaçmasına izin verdi, manevra kabiliyeti de olağanüstüydü. LMT reaktörlü bir elektrik santraline tam güçte ulaşması bir dakikadan az sürdü - herhangi bir “normal” denizaltıdan on kat daha hızlı. Bu nedenle, “Lear” basitçe ABD Donanması denizaltı kuyruğuna asılabilir ve ikincisine saldırmaya çalışırken, torpidolardan uzak durmak yasak olurdu. Tabii ki, yazıldığı kadar basit değildi, ama oldukça mümkündü. Aynı zamanda, yüksek gürültüsü göze çarpan bir rol oynamadı - vurulamadığı takdirde bir Rus denizaltısını gözlemlemenin anlamı nedir?
Yüzer havuzdaki lira
Su altındaki Amerikan üstünlüğüne “asimetrik” bir cevaptı. Ve ilk başta, bu üstünlüğü gerçekten ciddiye aldı. Bununla birlikte, Amerikalılar ve İngilizler bu “asimetrik” avantajı, iddiasız bir şekilde, “Lear” ı “alabilen” torpidolar yaratarak ortadan kaldırdılar. Sonuç olarak, avantajı buharlaştı ve bugün yaygın olarak bilinen teknenin tüm eksiklikleri kaldı.
Pahalı “asimetrik” çözelti başka bir çözelti ile nötralize edildi - simetrik ve daha ucuz.
Bununla birlikte, "asimetri" nin sadece "patlama" ile çalıştığı bir örnek vardı.
SSCB Donanması'nın deniz füzesi taşıyan havacılığından ve daha geniş bakarsak, ilke olarak gemi karşıtı füzelerle donanmış uzun menzilli bombardıman uçaklarından bahsediyoruz.
MRA'nın yaratılması, Sovyetler Birliği'nin ülkenin farklı yerlerinde birkaç büyük okyanus filosu yaratmanın imkansızlığına cevabıydı. Böyle bir havacılık, ilk olarak, bazı durumlarda Batı’nın savaş gemileri sayısındaki üstünlüğünü reddetti, ikincisi, tiyatrolar arası manevranın çok hızlı bir şekilde yapılmasını mümkün kıldı, üçüncü olarak, göreceli olarak evrenseldi - bombardıman uçakları, gerektiğinde, yalnızca gemilere saldıramazdı ve sadece nükleer olmayan silahlar değil. Cihaz yavaşça gelişti, ancak 80’lerin sonunda Amerikan uçak gemisi ve uçak filosuyla karşılaştırılabilir bir güç faktörü idi - onlar üzerinde garantili üstünlüğü olmasa bile.
MPA benzersiz bir örnektir ve kimsenin tekrarlayabileceği pek mümkün değil
MRA'nın ABD'ye verdiği “grev” önemlidir. Bu, ilk olarak, başarısız olan Phoenix roketi ve F-14 önleyici kavramı, orijinal şekliyle özellikle başarılı olmadı; tüm avantajları ile birlikte, Phoenix'le birleştirildi ve güverte bazlı grevcilerin eskortu olarak işe yaramaz olduklarını kanıtladı. Aslında, Amerikalılar tam potansiyeli sadece denizin üzerinde ve sadece MPA'ya karşı açığa çıkarılabilecek bir uçak yarattılar. Ya da örneğin geleneksel füzelerle donatmak ve örneğin İranlıların yaptığı gibi, toprak üzerinde iyi bir avukat olarak kullanmak gerekliydi. Ancak bu kapasitede, parasına değmezdi.
MRA, AEGIS sistemini üretti. ABD Deniz Kuvvetleri, en az seyir füzelerine sahip bir bombardıman alayı tarafından sürekli olarak yakalanma riski olmadan, hava savunmasında bu kadar ilerleme kaydetmezdi. Ancak aynı zamanda, bu sistem ABD'ye çok pahalıya mal oldu, sonuçta harcanan para - SSCB ile savaş olmadı, ancak harcamalar gitti.
Ayrıca dolaylı olarak, Spryuens sınıfı avcıları “öldüren” MPA oldu. Bu gemiler uzun süre hizmet edebilirdi, ancak deniz hava savunmasının maksimum verimliliğini sağlamak için, Amerikalılar onları Arly Burke sınıfı avcılarıyla değiştirmek zorunda kaldılar ve Tupolevlere karşı tam olarak etkili hava savunması gerekiyordu. Sonuç olarak, Arly Burke programı öyle bir ölçekte büyüdü ki, şimdi ABD Donanması'nın yeni bir ana savaş gemisine (başkent) sahip olup olmayacağı belli değil.
Amerikan askeri-sanayi kompleksi bugüne dek entelektüel bir “Burke” değişimini gerçekleştirme yeteneğini göstermiyor ve belki de Amerika'daki bu gemi sınıfı “Amerika'nın böyle bir gemiye veya başka bir gemiye ihtiyaç duyup duymadığına bakılmaksızın“ sonsuza kadar ”. Bu durgunluk uzun vadede Amerika Birleşik Devletleri'ne çok pahalıya mal olabilir. Andrei Nikolaevich Tupolev, yaptıklarından gurur duyuyor olabilir.
Biri yalnızca Amerikalıların MRA ile mücadelede harcanan parayı başka bir durumda nasıl kullanacağını merak edebilir. Bundan hoşlanmamamız mümkün.
Açıklamayı bitirmek için, örneğin, bir Tu-16 alayının birkaç gün içinde Falkland Savaşı'na gönderilen İngiliz Donanmasının tüm güçlerini yok edebileceğini varsayalım. Ve bu tür alaylar vardı.
Böylece, savaş gemisinin (olmayan) ağır saldırı uçağı ile değiştirilmesinin “asimetrik” kararının çok etkili olduğu ortaya çıktı.
Ama ucuz muydu? Dünyanın en iyi pilotları tarafından kontrol edilen, dünyanın en iyi pilotları tarafından kontrol edilen ve dünyadaki en iyi seyir füzeleriyle donanmış devasa bir baskınla, dünyanın en iyilerinden oluşan (kendi sınıflarında) uçaklardan oluşan düzinelerce alay - bu ucuz olamazdı. Ve yoktu. MRA, sadece uçakları saymazsanız, eğitim pilotları, silahlar, yakıt, altyapı dahil olmak üzere bu tür bir gücün tüm maliyetini de hesaba katarsanız, taşıyıcı filo ile kıyaslanabilir. Ve bu aracın çok fazla kısıtlaması vardı.
Böylece, Güney Atlantik'te savaşmak için bir uçak gemisi gönderilebilir. Tu-16 - yalnızca üs, savaş tiyatrosu ve ona uçma olasılığı üzerine sağlandıysa. MRA için hedef belirleme konusu, gerçek bir savaşta ağır kayıplara neden olamayacak şekilde çözüldü. Bunun için, birçok havalimanına ihtiyaç duyuldu ve taktik havacılığın aksine, bombardıman uçakları kamuya açık yollarda dağılmadılar ve Tu-16 için ve Tu-22М3 için ve teknik olarak Tu-XNUMXМXNUMX için bile, yerden neredeyse hiç düzenli bir şekilde operasyon son derece şüpheli görünüyordu. imkansız.
MRA grevlerinin, gerçek bir savaşta her zaman mümkün olamayacağına - ağır kayıplara eşlik edeceği konusunda tam bir güvence sağlanması gerekiyordu. Havadan keşif yapma ve saldırı uçaklarına hedeflerine yönelik rehberlik yapma ihtiyacının ve sürprizin sağlanması gerekliliğinin birleşimi birlikte çok iyi gitmedi.
Dolayısıyla bu çok etkili “asimetrik” araç da çok pahalıydı ve savaş kullanımında bazı sınırlamalar vardı. Çok ciddi sınırlamalar var.
Ve evet, bu alıntı olmadan yapılan tek başarılı örnek, böyle bir şey yoktu.
Tüm bunlardan ne gibi sonuçlar çıkarılabilir? “Asimetrik” çözümler ya iyi çalışmaz ya da uzun süre çalışmaz ve hem doğal bir başarısızlık durumunda hem de beklenmeyen bir başarı durumunda, çok pahalıdırlar. MRA gibi özellikle başarılı.
Zayıf bir ekonomiye ve zengin düşmanlara sahip bir ülke için, "asimetri" nin dayanılmaz olması muhtemeldir. Bu, kişinin ondan her zaman vazgeçmesi gerektiği anlamına gelmez, ancak bu tür bir yeniliğe çok dikkatli yaklaşmak gerekir.
Ana rakip karşısında belirleyici üstünlük sağlayacağını beklememelisiniz. Ne de olsa MRA, ABD Donanması'ndan bir tanesini sağlamadı, ancak Deniz Kuvvetlerinin savaşta Amerikan kuvvetlerinin önemli bir kısmını yenmesini sağladı.
Ve yukarıdakilerin hepsini anlamıyorum, Donanmanın üs saldırı uçağının terk edilmesinin bir gerekçesi olarak. Gerçekten daha önce söylenen böyle bir havacılığa ihtiyacımız var (makalelere bakın) “Bir filo inşa ediyoruz. Rahatsız coğrafyanın sonuçları " и "Deniz füzesi uçağını yeniden oluşturma ihtiyacı üzerine"), ancak görünüşü başka bir tartışma için bir konudur.
Sonuç
Barış zamanında yanlış bir şekilde inşa edilen yanlış inşaatlar ve yanlış kavramlar paranın irrasyonel olarak harcanmasına, ordunun saldırgan ve haksız zararlarına yol açmaktadır. Aynı zamanda, bu fikirlerin bazılarının donanmada ve toplumdaki taraftarları var. Bazıları zaten kanıt gerektirmeyen bir şey olarak algılanıyor. Bu arada, “iyi bilinen her zaman doğru değildir” ve filo söz konusu olduğunda, bu durum bundan çok daha fazla değil.
Rusya, son derece küçük kaynaklar ve mütevazı fonlama koşullarında denizlerde yoğunlaşması gereken benzersiz bir durumda. Bu gibi durumlarda, yanlış yerde harcanan tek bir ruble değil, herhangi bir hata göze alamayız.
Ve elbette, denizcilik işlerinde daha güçlü ve çok daha deneyimli bir düşmanın darbesi altında kendimizi “ikame etmeyi” göze alamayız.
Hatalı fikirlere ve yanlış kavramlara dayanan kararları uygulama girişimleri, tam olarak “orada olmayan” paranın zimmetine ve saldırıya uğramasına yol açacaktır.
Rusya'nın deniz gücünü yeniden inşa ederken, kesinlikle her şey acımasız eleştirel analize tabi tutulmalıdır.
Hata bile yapma hakkımız yok, bir tane bile.