Alice Munro’yu Nobel Edebiyat Ödülü kendisine verilince tanıdım. 1933 Kanada doğumlu yazar daha çok kısa öyküleriyle tanınıyormuş. Yaz başında bir kitapçıda karşıma bir düzine Munro kitabı çıkınca çok da ince eleyip sık dokumadan içlerinden birini seçtim. The View from Castle Rock… 2006’da yayımlanmış. Bir öykü kitabı değil. Kısa kısa bölümlerden oluşan, kurgu ile gerçeğin iç içe geçtiği otobiyografik bir eser. Munro, ailesinin 18. yüzyıl İskoçya’sında başlayıp 20. yüzyıl Kanada’sına uzanan 200 yıllık yakın tarihini anlatıyor. Özellikle belli kişiler ve onların yaşamından kısa kısa kesitler ve anılar etrafında dönüyor kitap. Bu tip hikâyeler bazen çok ilginç ve etkileyici olabilir. Özellikle düşkün olduğum bir tür olmasa da iyi yazılmış bir örneğini zevkle okuyabilirim. Şirin Devrim’in kaleme aldığı Şakir Paşa Ailesi/Şahane Çılgınlar hafızamda yer etmiş çok iyi bir örnektir mesela. Maalesef bu kitap için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Evet, yer yer gerçekten ilgimi ayakta tutan bölümler vardı. Örneğin gemi ile Yeni Dünya’ya göç ve orada tutunma mücadelesi ya da Munro’nun annesinin kürk ticareti yapma çabası gibi… Ancak kitaba bütün olarak baktığımda hissettiğim genel bir tatminsizlik. Yazarın kısa öykü ustası olduğu söyleniyor. Hatta – biraz abartılı bulsam da - yaşayan en büyük kısa öykü yazarı olarak kabul ediliyor. Belki de yeni bir yazarı tanımak için yanlış bir başlangıç yapmışımdır. İlk fırsatta bir öykü kitabını okumalıyım galiba.