Zor bir yılın en iyi günleri
Giden 2020'nin bu son anlarında, sıkıcı koronavirüsle mücadeleyle dolu günler arasında hafızamda kalacak yegane günleri gerçekten bulmak istiyorum. Her birimizde pek çoğumuz yok.
Ancak kişinin bunu düşünmesi yeterli ve anında kişisel randevuları istemeden ortaya çıkıyor: Chesme Savaşı'nın 250. yıldönümü ve tabii ki Büyük Zaferin 75. yıldönümü. Tüm Rusya kamuoyu gazileri "Combat Brotherhood" Oleg Koshelev'in Yaroslavl bölge şubesinin başkanı beni görmeye geldiğinde, yıldönümü kutlamalarına bir aydan biraz daha az kaldı.
Oleg Koshelev, "Combat Brotherhood", Yaroslavl şubesi
Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın cephelerine giden ve savaştan dönmeyen yurttaşlarına dikili taş bulmak için Svyatovo köyünde bir gezintiye çıkmayı teklif etti. Köyümüz küçük ve içindeki her şeyi ve herkesi tanıyor gibiydim, ama bunda, yakında ortaya çıktığı gibi, yanılmışım.
Onunla uzun süre farklı yerlere seyahat ettik, yöre sakinlerine dikilitaş hakkında sorular sorduk ama herkes şapeli gösterdi. Evet, Svyatovo'da, Pavel Anatolyevich Morozov tarafından düzenlenen ve bu savaşta ölen çevre köylerden gelen tüm askerlerin ayrı bir anma plaketinin göstergesiyle birlikte bir tane var. Ancak dikilitaş hakkında kimse bir şey bilmiyordu.
Svyatovo'da bile öyle değil, her şey olması gerektiği gibi değil
Böylece Oleg Mihayloviç hiçbir şey yapmadan ayrıldı. O anıtı onunla bulamadık. Bu nedenle, Vysotsky'nin her yerde her şeyin yanlış olduğu gerçeğiyle ilgili çok ünlü satırlarını hatırladım.
Akşama doğru yolda yerel bir ikamet eden Alexander Ivanovich Fykalov ile tanıştım, bir sohbete girdik, ona dikilitaş hakkında bir soru sordum. Uzun süre gözlerime baktı ve sonra şöyle dedi:
"Hadi gidelim. Size bu anıtı göstereceğim. "
Kısa bir süre onunla gittik. Ve Zavodskaya Caddesi'nde bir dikilitaş gördük. İlk yardım karakolunun çalıştığı ve postanenin bulunduğu binanın yakınında geçen yüzyılın 70'lerinde kuruldu. Nagoryevsky keten fabrikasının zaten harap olan ofis binası çok uzakta görülemiyordu.
O zaman hayat burada tüm hızıyla devam ediyordu ve (eski zamanların söylediği gibi) değerli hammaddeler için kamyonlar, Avrupa ülkelerinden bile Svyatovo'ya geldi. O yıllarda fabrika yönetimi, savaş alanlarından dönmeyen işçilerin anısına köyün can damarı üzerine burada mütevazı bir dikilitaş dikmeye karar verdi.
Uzun yıllar ona baktılar, çiçekler diktiler ve her zaman Zafer Bayramı'nda değil, ona Pereslavl topraklarının dolu olduğu canlı karanfil ve tarla çiçek demetleri getirdiler. Dikilitaş, granit içinde somutlaşan gerçek bir hafıza sembolü haline geldi.
Ancak zamanla hem Rusya'da hem de Svyatovo'da her şey değişti. İlk yardım noktası kapatıldı, postane köyün dışına taşındı, keten fabrikası çürümeye başladı ve bundan sonra mağaza kapatıldıktan sonra Svyatovo'dan geçen yolu düzgün bir şekilde tamir etmeyi bıraktılar.
Zosimo-Savvateevskaya keşiş evi de Svyatovo'da.
Bagaj gazı yerel sakinlere sadece rüyalarda geliyor ve hepsi haber Haftada üç kez otobüs durağında buluşarak tartışıyorlar. Orada, sıcakta ve soğukta, yağmurda ve donda, saatlerce uzağa hüzünlü bir şekilde bakıp dükkanın açgözlü minibüsünü bekliyorlar.
Joy cimri telgraflar
Ama dikilitaşımıza geri dönelim. Aynı gün, Oleg Mihayloviç'e anıtın gerçekten var olduğunu, ancak biraz ıssız olduğunu bildirdim. Bir veya iki gün sonra, bir dizi uygun arama yaptı ve aynı türden patron Pavel Anatolyevich Morozov'un yardımıyla net değişiklikler meydana gelmeye başladı.
Zafer Bayramı'ndan birkaç gün önce, en sonunda dikilitaşın üzerindeki koruyucu örtüler çıkarıldı ve yine tüm köylülere göründü. Yeni bir formda açıldı. Ve şüphesiz herkes bundan memnundu.
Yine de, en azından biraz yeniden doğuyor. Ayrıca savaş yıllarında fabrikadan ayrılan ve geri dönmeyen herkesi (tanıdıkları ve hala hatırladıkları) hatırladılar. Onlara sonsuz hafıza!
Bu yüzden ünlü Rus şair Dmitry Kukanov'un savaş yıllarında o kanlı tarlalardan dönmeyenlere ithaf edilmiş şiirlerinden alıntı yapmak istiyorum. Zaferin 75. yıldönümü için "Askeri İnceleme" adlı bir dizi yayında, şairin görkemli ataları hakkındaki makale en çok ziyaret edilenlerden biri oldu (Şairin iki büyükbabası vardı).
Dmitry, insan kavramlarına göre küçük bir hayat yaşadı - sadece 55 yıl ve bizi delici ayetlerin salkımına bıraktı. Nobel ödüllü Joseph Brodsky'nin yakın arkadaşı Eugene Rein, kısaca ve basitçe konuştu:
"Bu şiirdir."
Bitmediler, bitirmediler
Yürümediler, çoğu oturmadı.
Ve bazıları kadınları tanımıyordu bile
Ve yine de, sadece aşktan gelen keder ...
Ama Anavatana hizmet ettiler
Böylece onlar için ön saflarda yüz gram dökülür,
Böylece onlar için içmeyi bitiririz, sigarayı bitiririz.
Bu adamlar için yaşamak.
Yürümediler, çoğu oturmadı.
Ve bazıları kadınları tanımıyordu bile
Ve yine de, sadece aşktan gelen keder ...
Ama Anavatana hizmet ettiler
Böylece onlar için ön saflarda yüz gram dökülür,
Böylece onlar için içmeyi bitiririz, sigarayı bitiririz.
Bu adamlar için yaşamak.