Küçük kız hayatında ilk kez, yanında bulunan 16C numaralı koltuğa oturan ABD’li Eric Kunkel ile iletişim kurdu. Otizm sebebiyle sosyal ve iletişimsel becerileri normal olarak gelişememiş Kate, yolculuk boyunca “Babacığım” dediği adamın kolunu sıktı. Kuntel de küçük kızla yakından ilgilendi.
Yolculuğun ardından anne Mouland, blogunda, “16C’deki Baba” başlıklı bir mektup yayınladı. Mouland, mektubunda şöyle dedi:
“1850 sefer sayılı uçuştaki 16C numaralı koltuğun sahibi sevgili Baba, senin adını bilmiyorum ama Kate uçuş boyunca sana ‘babacığım’ diye hitap ederken onu hiç düzeltmedin…Koltuğunda rahatsız olduğun için yerini değiştirebilirdin. Onu görmezden gelebilirdin. Bana ‘Çocuğuna hakim ol’ gülümsemesi yapıp kendimi kötü hissetmeme neden olabilirdin. Bunların hiçbirini yapmadın.
Kate ile sohbete başladın ve ona kaplumbağalarıyla ilgili sorular sordun. Belki o sorulara hiçbir zaman cevap veremeyecekti ancak o kadar heyecanlandı ki seninle göz temasını devam ettirdi ve ona sorduğun şeylere dikkatini yoğunlaştırabildi. Sizi izledim ve gülümsedim… Teşekkür ederim. Toplum içinde sıkça tekrarladığım özür cümlelerini bana söyletmediğin için teşekkür ederim. Kate’i o kadar çok eğlendirdiğin ve şimdiye kadarki en başarılı uçak yolculuğunu geçirmesini sağladığın için teşekkür ederim. Ve kağıtlarını bir kenara bırakıp kızımızın kaplumbağalarıyla oynadığın için teşekkür ederim.”