Tarihte pek çok devlet kurduk diye övünürüz. Bu devletlerin içinde Selçukluların yeri ayrıdır. Son derece duygusal liderler tarafından yönetilmiş ve dünyaya iyilik yaymıştır.
Sultanlar kendileri sağ iken, ülkeyi çocukları arasında paylaştırmakta tereddüt etmemiştir. Hatta kardeşlerinin çocuklarına ya da silah arkadaşlarına fethettikleri ülkeleri yönetme hakkı vermişlerdir.
Alparslan, amcasının veziri Amid-il Mülk'ü infaz ederken, kardeşi gibi sevdiği Afşin'in üstüne ordu göndermek zorunda kaldığında hep duygu dolu kararlar vermiştir. Kendisini yok etmek üzere gelen Diyojen'i dahi affetmiştir.
Nitekim genç yaşta şehit olduğunda, Harezmli Yusuf'un ellerini kendisi çözdürdüğü için hançerlenmiştir.
Melikşah, isyan eden Kutlamışoğlu Süleyman'ı yendiğinde üzülüp ağlamıştır.
Selçuklular'dan bahsederken, onları diğer imparatorluklarda görülen saltanat düzeniyle bir tutmamak gereklidir. Çünkü onlar, asker gönderme, vergi gibi temel konularda karşı çıkmayan bölgesel yönetimleri tamamen özgür bırakmıştır.
Anadolu'da Kutlamış oğulları, kendi başlarına Haçlılarla savaşabilmiştir. Suriye'de Adsız, Fatımi'lerle sayısız çatışmayı tek başına yürütmüştür.
Selçuklu vezirlerinin yönetimde hiyerarşik sırası başkaydı. Onlar Sultanların saygısını kazanmış ulu bilge konumundaydılar.
Kralların soytarısı ya da padişahların kapıkulu olmadılar.
Nizam-ıl Mülk, Melikşahın sağduyusuydu.
Ömer Hayyam, bu gün dahi bildiklerimizi sorgulatan şiirlerini o özgür devlet düzeni içinde yazdı;
"Her gün biri çıkar, başlar, benim ben demeye,
Altınları, gümüşleriyle övünmeye.
Tam işleri dilediği düzene girer,
Ecel çıkıverir pusudan: Benim ben, diye."