Bir zamanlar iyi bir kral, ölmekte olduğunu bilerek, koruyucu Perisinden son bir iyilik istedi.
“Hanımefendi,” dedi iyi Kral Periye, “Benim sadece bir çocuğum olduğunu biliyorsunuz, sevgili Prens Derek. Nazikçe oğlumun adına son iyiliğimi ilet.”
Perisi “söyle,” diye cevap verdi. “Oğlunu dünyanın en yakışıklı prensi ya da en zengini ya da en güçlüsü yapacağım; onun için hangisini istersen onu seç.”
“Ah,” diye yanıtladı iyi Kral, “mutsuz olsaydı, zengin ya da yakışıklı olmak ya da dünyanın bütün krallıklarına sahip olmak ona iyi gelmezdi. Sadece iyi bir adamın gerçekten memnun olabileceğini çok iyi biliyorsun. Hanımefendi, eğer onun arkadaşı olacağıma söz verseydiniz, o zaman onun prenslerin en iyisi olacağını biliyorum.”
“Memnuniyetle onun arkadaşı olacağım,” diye yanıtladı Peri; “ama Prens Derek’i bana yardım etmeyeceği sürece iyi bir adam yapmak benim gücümde değil. İyi olmaya çalışmalı kendisi. Ona ancak iyi bir öğüt vereceğime, hataları için onu azarlayacağıma ve düzeltmeyip kendini cezalandırmayacaksa onu cezalandıracağıma söz verebilirim.”
İyi Kral bu sözden memnun kaldı. Çok kısa bir süre sonra öldü.
İki gün sonra, Prens yattıktan sonra, Peri aniden ona göründü. Dedi ki: “Babana arkadaşın olacağıma söz verdim ve sözümü tutman için sana bir hediye getirdim.” Sonra parmağına altın bir yüzük taktı.
“Bu yüzük büyük özen,” elmas daha değerli olduğunu söyledi: “. Ne zaman kötü bir şey yapsan parmağını delecek. İğnelemesine rağmen, kendi kötü yoluna devam edersen, arkadaşlığımı kaybedeceksin ve ben senin düşmanın olacağım.”
Peri ortadan kayboldu ve Prens Derek’i çok şaşırttı.
Bir süre o kadar iyi davrandı ki yüzük onu hiç iğnelemedi. Tebaası ona Mutlu Prens Derek diyordu.
Ancak bir gün ava çıktı, ancak spor yapamadı, bu da onu kötü bir öfkeye soktu. Yüzük parmağının içine basarak olduğunu, ama dikkat etmedi onu pislik olmadı gibi bindi sıra ona gelmişti. Eve geldiğinde ve kendi odasına gittiğinde, küçük köpeği Bibi onunla buluşmak için koştu ve zevkle zıpladı. “Gidin başımdan!” prensi tersledi. “Seni şimdi istemiyorum.”
Bunu hiç anlamayan zavallı küçük köpek, en azından ona bakmasını sağlamak için prensin yeleğini çekti ve bu Prens Derek’i o kadar sinirlendirdi ki ona sert bir tekme attı.
Anında yüzük onu keskin bir şekilde iğneledi, sanki bir iğneymiş gibi. Çok şaşırdı ve odasının bir köşesine oturdu.
“Peri bana gülüyor olmalı” diye düşündü. “Elbette, yorucu bir hayvanı bir kenara itmekte büyük bir yanlış yapmadım! Ne de olsa kendi köpeğimi tekmeleme iznim yoksa hükümdar olmanın ne yararı var?”
“Seninle dalga geçmiyorum,” dedi bir ses, Prens Derek’in düşüncelerini yanıtladı. “İki hata yaptınız. İstediğin şey olamazdı, çünkü ilk olarak, öfke yoktu. O zaman zavallı küçük bir hayvana karşı acımasızdın. En azından olmayı hak etmedin.
“Küçük bir köpeğin çok üstünde olduğunu biliyorum, ama eğer büyük insanların onların altındaki herkese kötü davranması doğru olsaydı, şu anda seni dövebilir ya da öldürebilirdim, çünkü bir peri insanlardan daha büyüktür. Büyük bir imparatorluğa sahip olmanın avantajı, arzu ettiğiniz kötülüğü yapabilmek değil, elinizden gelen tüm iyiliği yapabilmenizdir.”
Prens denemek için ve gelecekte daha iyi yapmak için söz verdi, ama sözünü tutmak değildi. İlerleyen haftalarda ve aylarda yüzüğü onu daha sık iğneledi. Önemsiz bir hata için ona sadece hafif bir hıyar verdi, ama gerçekten yaramazken parmağının gerçekten kanamasına neden oldu. Sonunda sürekli hatırlatılmaktan bıktı ve istediğini yapabilmek istedi, bu yüzden yüzüğünü yatağının altına attı. Sonra da kendini bu pisliklerden kurtulan en mutlu erkek sandı. Başına gelen her aptalca şeyi yapmaktan vazgeçti, ta ki kötü davranana ve artık kimse onu sevmeyene kadar.
Bir gün, Prens etrafta dolaşırken, o kadar çekici olan genç bir kızı fark etti ki, hemen onunla evlenmesi gerektiğine karar verdi. Adı Celia’ydı ve güzel olduğu kadar içeride de iyiydi.
Prens Derek, Celia’nın kraliçe olma ihtimalinden memnun olacağına inanıyordu, ama dedi ki, “Efendim, ben bir çoban ve fakir bir kız olabilirim, ama prenses olsam bile seninle evlenmezdim.”
“ne? Beni sevmiyor musun?” bu cevaptan çok rahatsız olan Prense sordu.
“Hayır, Prensim,” diye yanıtladı Celia. “Yakın zamana kadar sana çok hayran kaldım. Ama şimdi her gün yaptığın kötü işler senden nefret etmeme ve hor görmeme neden olsaydı, bana vereceğin tüm o görkemli elbiseler ve görkemli arabalar benim için ne kadar iyi olurdu?”
Prens bu konuşmaya çok kızdı ve subaylarına Celia’yı bir anda esir yapmalarını ve onu sarayına götürmelerini emretti. Bütün gün söylediklerinin hatırlanması onu rahatsız etti, ama onu sevdiği için onu nasıl cezalandıracağına karar veremedi. Yine de, onun sevgisine nasıl güldüğünü düşünmek ona o kadar çok dırdır etti ki, kendini öfkeli bir öfkeye kadar çalıştı. Onu bulmak için acele etti ve onunla bir dakika daha evlenmeyi reddederse ertesi gün köle olarak satılacağını ilan etti.
Ama Celia’nın kilitli olduğu odaya ulaştığında, anahtarı her zaman kendi cebinde olmasına rağmen içinde olmadığını görünce çok şaşırdı. Öfkesi korkunçtu ve kaçmasına yardım edene karşı intikam yemini etti. Bu bildiriyi yaptıktan sonra kendi odasına daldı, ama gök gürültüsü bir çırpıda yerin titremesine neden olduğunda neredeyse hiç girmemişti ve Peri aniden onun önünde belirdi.
“Babana söz verdim,” dedi sertçe, “sana öğüt vermek ve ona uymayı reddedersen seni cezalandırmak için. Avukatımı hor gördün. Sadece dışa dönük bir adam olana kadar kendi şeytani yoluna gittin; gerçekten bir canavarsın. Şimdi sözümü yerine getirme ve cezana başlama zamanı. Taklit ettiğiniz hayvanlara benzemenizi kınıyorum. Aslan gibi, kızgın kükremelerinle masumları korkutuyorsun. Kurt gibi, açgözlülükle istediğini alırsın. Yılan gibi, herhangi bir arkadaşına kendi amaçlarına göre ihanet edersin. Boğa gibi, huysuzsun. Bu nedenle, yeni formunuzda, tüm bu hayvanlara benzeyeceksiniz.”
Prens Derek kendini büyük bir ormanda, berrak bir gölün yanında bulduğunda Peri konuşmayı neredeyse hiç bitirmemişti ki, içinde bulunduğu korkunç yaratığı açıkça görebiliyordu. Bir aslan başı, bir boğa boynuzu, bir kurt ayağı ve bir yılan vücudu vardı. Bir ses ona dedi ki::
“Kötülüğünüzün size getirdiği duruma bir bakın.”
Prens Derek Perinin sesini tanıdı. Onu yakalamak için öfkeyle döndü ve mümkünse onu yiyip bitirdi; ama kimseyi görmedi.
Prens yapabileceği en iyi şeyin gölden olabildiğince uzaklaşmak olacağını düşündü. En azından o zaman çirkinliğini sürekli hatırlatmayacaktı. Bu yüzden ormana doğru koştu, ama birçok metreye gitmeden önce ayıları tuzağa düşürmek için yapılmış derin bir çukura düştü. Bir ağaçta saklanan avcılar aşağı atladı ve onu birkaç zincirle güvence altına aldı. Nadir bir canavar olduğunu gören avcılar, onu bir kafeste merak olarak sergilenmesi için kendi krallığının baş şehrine götürdü.
Tüm bu süre boyunca öfkeyle ısırdı ve zincirlerini yırttı, Periyi tüm talihsizliklerinin nedeni olarak suçladı.
Kasabaya yaklaştıklarında büyük bir sevinç yaşandığını gördü. Avcılara, halkına eziyet etmekten tek zevk alan Prensin odasında bir gök gürültüsü tarafından öldürüldüğü söylendi (çünkü onun olması gereken buydu). Halk tacı, adı Agalthorpe olan sadık bir asilzade olan Prensin eski öğretmenine teklif etmişti. Agalthorpe çocukluğundan beri Prens’e ders veriyordu ve Prensi kendi oğluymuş gibi seviyordu. Bu asil lord kral olarak taçlandırılmıştı ve tahta çıkması sevinçlerin sebebiydi. “Çünkü,” dediler, “Agalthorpe iyi ve adil bir insan olarak bilinir ve bir kez daha barış ve refahın tadını çıkaracağız.”
Prens Derek bunu duyunca öfkeyle kükredi, ama kendi sarayının önündeki büyük meydana ulaştığında onun için daha da kötüydü. Orada Agalthorpe’un muhteşem bir tahtta oturduğunu gördü ve bütün insanlar kalabalıklaştı, tezahürat yaptı ve selefinin yaptığı tüm yaramazlıkları geri alabilmesi için ona uzun bir yaşam diledi.
Şu anda Agalthorpe eliyle halkın sessiz kalması gerektiğine dair bir işaret yaptı. Dedi ki, “Bana teklif ettiğin tacı kabul ediyorum, ama sadece sandığın gibi ölmemiş Prens Derek için saklayabilmem için. Belli bir Peri bana, bir gün onu tekrar görebileceğine dair hala umut olduğuna dair güvence verdi. Tahta ilk geldiğinde olduğu kadar iyi ve erdemli. Ne yazık ki!” diye devam etti, “Hatalarından nefret edebiliriz, ama ona acıyalım ve restorasyonu için umut edelim. Bana gelince, eğer bu Prensimizi bir kez daha adaletli ve değerli bir şekilde hüküm sürmesi için geri getirebilirse seve seve ölürüm.”
Bu sözler doğruca Prens Derek’in kalbine gitti. Eski öğretmeninin gerçek sevgisini ve sadakatini fark etti ve ilk kez tüm kötülükleri için kendini suçladı. Aynı anda öfkesinin eridiğini hissetti ve sessizce geçmiş yaşamını düşünmeye başladı. Zincirlerini yırtmayı ve ısırmayı bıraktı.
Avcılar onu diğer vahşi hayvanlarla birlikte kafese tıkıldığı büyük bir hayvanat bahçesine götürdüler. Yine de, geçmişteki kötü davranışlarından duyduğu üzüntüyü, onunla ilgilenmesi gereken adama karşı nazik ve itaatkar davranarak göstermeye kararlıydı. Bir gün, bekçisi uyurken, bir kaplan zincirlerini kırdı ve onu yemek için bekçiye uçtu.
Diğer masallarımız için masal oku tıklayınız…