Ian McEwan ile tanışmamı Kefaret isimli romanına borçluyum. Keyifle okumuştum her satırını. 1998 yılında Booker ödülüne layık görülen Amsterdam'a başlamadan önce büyük bir beklenti içindeydim doğrusu. İki kitabı birbiriyle karşılaştırmak ne kadar doğru bilmiyorum ama, "Kefaret"i ilgi ve merakla okuduğum halde, "Amsterdam"ı sonlandırdığım şu dakika itibariyle kendisine karşı en kibar tabirle bir hissizlik içerisindeyim.
Roman, Molly Lane isimli bir kadının cenazesiyle açılıyor ve onun iki eski sevgilisiyle tanışıyoruz. Vernon, yüksek tirajlı günlerini özlemle anan, yine de ünlü bir gazetenin genel yayın yönetmeni bir gazeteci, Clive ise başarılı bir besteci. İkisi çok eski dostlar ve Molly'nin ölümü onları kendi ölümleri üzerine düşünmeye sevk ediyor. Tuhaf bir anlaşmaya varıyorlar sonunda. Öte yandan Molly Lane'in eski sevgililerinden, şimdinin aşırı sağ eğilimli dış işleri bakanının gündemi sarsacak, Molly ile bağlantılı sırrı Vernon'un eline geçiyor ve elbette gazetesinin tirajını yükseltme peşindeki Vernon, bu habere balıklama atlıyor. Ancak, özel yaşamın gizliliği üzerine düşündükleri arasındaki derin farklılık, Vernon ve Clive araıinda ahlaki temelli bir düellonun başlamasına sebep oluyor. Amsterdam'da sonlanan bir düello...
Yukarıda bahsettiğim garip anlaşmanın bir sonucu aslında bu yaşanan son. Ancak, işte tam da bu son nedeniyle hissizim sanırım. Kurgusal olarak dahice diye nitelendirilebilir kimileri bu sonu. Oysa benim gözüme pek bir gerçekdışı göründü. Müthiş bir dans çıkaran bir çift düşünün. Tüm zor hareketler artistik bir biçimde mükemmele yakın icra edilmiştir ama sonlara doğru çiftlerden biri tökezler ve bir çuval incir berbat olur.
İşte "Amsterdam" da sonu itibariyle böyle bir roman benim için. Kafa üstü bir düşüş!
Can Yayınları, 2000 (1. Basım)
|Ian McEwan|
1948 -