Utangaç bir çocuk, aşina olmadığı durumlarda veya başkalarıyla etkileşime girdiğinde endişeli veya çekingen hisseder. Aynı şekilde, yeni biriyle tanıştığında veya başkalarının önünde konuşmak zorunda kaldığında büyük olasılıkla gerilebilir. Bu yüzden çoğunlukla bir olaya dahil olmak yerine uzaktan izlemeyi tercih eder.
Çoğu çocuk zaman zaman utangaç hisseder, ancak bazılarının yaşamları utangaçlıkları nedeniyle ciddi şekilde kısıtlanır. Aşırı utangaç çocuklar, olgunlaştıkça bundan kurtulabilir veya utangaç yetişkinler olarak da büyüyebilirler. Ebeveynler, çocuklarının hafif utangaçlığının üstesinden gelmelerine yardımcı olabilir. Ciddi durumlarda, profesyonel yardım tavsiye edilebilir.
Sürekli ve şiddetli utangaçlık, bir çocuğun yaşam kalitesini aşağıdakiler de dahil olmak üzere birçok yönden etkileyebilir:
Daha az arkadaş,
Spor, dans, drama veya müzik gibi başkalarıyla etkileşim gerektiren eğlenceli ve ödüllendirici etkinliklere katılımın azalması,
Artan yalnızlık, önemsizlik ve düşük benlik saygısı duyguları,
Yargılanma korkusu nedeniyle tam potansiyele ulaşma yeteneğinde azalma,
Yüksek kaygı seviyeleri,
Kızarma, kekeleme ve titreme gibi fiziksel etkiler.
Utangaçlık bazen iyi durumlarla da ilişkilendirebilir, bunlar:
Okulda başarılı olmak,
Başını belaya sokmamak,
Başkalarını dikkatle dinlemek olabilir.
Peki, utangaçlığın nedenleri nelerdir?
Genetik - kişiliğin yönlerine, en azından kısmen, bireyin kalıtsal genetik yapısı tarafından karar verilebilir.
Kişilik – duygusal olarak hassas bebeklerin büyüyüp utangaç çocuklar olma olasılığı daha yüksektir.
Öğrenilmiş davranış – çocuklar en etkili rol modellerini taklit ederek öğrenirler: yani ebeveynlerini. Utangaç ebeveynler çocuklarına utangaçlığı “öğretebilir”.
Aile ilişkileri – ebeveynlerine güvenli bir şekilde bağlı hissetmeyen veya tutarsız ilgi deneyimi yaşayan çocuklar endişeli ve utangaç davranışlara meyilli olabilirler. Aşırı korumacı ebeveynler çocuklarına özellikle yeni durumlardan çekinmeyi ve korkmayı öğretebilir.
Sosyal etkileşim eksikliği – hayatlarının ilk birkaç yılında diğerlerinden izole edilmiş çocuklar, tanıdık olmayan insanlarla kolay etkileşime olanak tanıyan sosyal becerilere sahip olmayabilirler.
Sert eleştiri - ebeveynler, kardeşler ve diğer yakın aile üyeleri veya arkadaşları tarafından zorbalığa uğrayan veya alay edilen çocuklar utangaçlık eğilimi gösterebilir.
Başarısızlık korkusu – birçok kez yeteneklerinin ötesine itilen çocuklar, kendini utangaçlık olarak gösteren bir başarısızlık korkusuna sahip olabilirler.
Çocuğunuzun utangaçlığı hayatını büyük ölçüde etkiliyor ise, bir danışman veya psikologdan profesyonel yardım almayı düşünebilirsiniz.
“Burada bulunan içeriğimize erişim sağlamadan önce internet sitemizin kullanım koşullarını incelemeni tavsiye ederiz.”
Copyright © 2022 İyi Hayat