Akşam sınıf öğretmenini aradım, durumdan bahsettim, acaba örnek aldığı arkadaşları olabilir mi diye sordum, özellikle meydan okuma laflarında! Sınıflarında bir iki çocuğun biraz daha agresif olduğunu, sert cevaplar verdiğini söyledi öğretmeni. Aileleri ile konuşmuş bu durumu ve konuştuktan sonra biraz daha iyiye gittiğini gözlemlemiş o çocukların. Düşündüm de belki de onlardan dolayı da olabilir bu davranışlar ve düzelecek! Dikkatlerini başka taraflara/konulara çekmeye çalışıyorum.
Akşam çokca konuştum. Anlatmaya çalıştım. İki kardeş arasında karar verici Semih olduğundan ve Defne'de onun izinden geldiğinden, Semih'i ikna etmek yada yola getirmek yeterliydi benim için. Sanırım konuşmalar işe yaradı. Öğretmenine de söyledim, okulda da drama şeklinde anlatmaya çalışacaklar bazı şeyleri...
Dün bizim doğum günü hediyesi olarak aldığımız Mini Planetaryumu, okulda uyku vaktinde yıldızları seyretmeleri için getirmesini istedi öğretmeni. Semih'e sorduk,önce istemedi götürmeyi Semih. Sonra ikna oldu. Akşam sordum nasıl geçti, izlediniz mi yıldızları diye;
"Sınıfımız yeterince karanlık olmadığından izleyemedik, ben sana götürmeyelim demiştim"
dedi...Ne diyeceğimi şaşırdım. Bir dahakine seni dinlerim dedim, hata mı ettim bilemedim! Bazen ne diyeceğimi şaşırıyorum çünkü...
Okulun kapısında arabadan inerken;
"çocuklar arada gökyüzüne bakmayı unutmayın" dedim,
"kuş göçlerinin başladığı için mi?"
sorusunu duydum: )
"ağaçlara da bakın"
dedim,
"bahar geldi biliyoruz"
dediler...
Sustum, sustum, sustum...
Sonra içimden sonsuz kere şükrettim.