Çocuk olarak istismar edilen kişilerin, klinik depresyona, kaygıya ve intihardan daha yüksek ölüm riskine maruz kaldıklarına dair bir haber değildir. Ama şimdi, araştırmacılar bu tür bir travma sonrasında beyinde neler olduğunu ortaya çıkarmaya başladılar.
Amerika Birleşik Devletleri Sağlık ve İnsan Hizmetleri Dairesi Çocuk Bürosu tarafından sağlanan verilere göre, 2011 ve 2015 yılları arasında ülkede bildirilen çocuk istismarı vakalarında yüzde 3,8 oranında bir artış oldu. Bu, 2015 yılında sadece 683.000 çocuk istismarı vakası oldu. Birleşik Devletler
Araştırma, çocukluktaki bu travma tipinin, travma sonrası stres bozukluğu, depresyon, anksiyete ve madde kötüye kullanımı gibi konulara yol açarak derin izler bıraktığını göstermektedir.
Şimdi, Douglas Akıl Sağlığı Üniversitesi Enstitüsünde McGill Grubundan ve Kanada’daki Montreal’deki McGill Üniversitesi’nden bir ekip, istismarın bir tarihinin zihinsel sağlığı etkileyen anahtar beyin mekanizmalarını nasıl etkileyebileceğini deşifre etmeyi amaçlamaktadır.
Pierre-Eric Lutz ve meslektaşları, şiddetli suiistimali çocukken geçiren yetişkinlerde, duygu, dikkat ve diğer çeşitli bilişsel süreçlerin düzenlenmesiyle bağlantılı bir beyin bölgesindeki sinirsel bağlantıların kritik düzeyde zarar gördüğünü belirtmiştir.
Araştırmacıların bulguları yakın zamanda yayınlandı.
Çocukluktan sonra beyaz madde etkilendi
Önceki araştırmalar, çocuk olarak ihmal ve istismar yaşayan bireylerin, beynin çeşitli bölgelerinde beyaz madde hacimlerini azalttığına işaret etmiştir.
Beyaz cevher, sinir hücrelerine ait projeksiyonlar olan ve elektriksel impulsların bilgi etrafında “hareket” etmesine ve miyelin, bu bölümlerin kılıflandığı izolasyon “kaplamasına” izin veren miyelinli aksonlardan oluşur. Myelin, bu elektriksel dürtülerin daha hızlı ilerlemesine ve bilginin verimli bir şekilde yayılmasına yardımcı olur.
Beyaz cevherin hacmi ve yapısı, bireyin öğrenme kapasitesi ile ilişkilidir ve beynin bu bileşeni, gri cevherden farklı olarak, erken yetişkinlik döneminde gelişmeye devam eder.
Her ne kadar bu değişiklikler – çocuk olarak istismar edilen insanlarda beyaz madde hacmine ilişkin – daha önce belirtilmiş olsa da, diğer çalışmalar katılımcıların beyinlerini taramak için MRG’yi kullanmıştır.
Lutz ve ekibi bunun yerine moleküler düzeyde ne olduğunu daha iyi anlamak için, postmortem toplanan beyin örnekleri çalışmaya karar verdi.
Aksonların miyelinasyonu bozuldu
Araştırmacılar intihar nedeniyle ölen 78 kişinin beyinlerinden toplanan örnekleri analiz ettiler. Tüm beyin örnekleri Douglas Bell Kanada Beyin Bankası kullanılarak elde edildi.
Bu kişilerden 27’sine depresyon tanısı konmuş, çocukluk döneminde şiddetli suistimal edilmiş, 25’i depresyon tanısı almış, ancak çocukluk dönemi öyküsü olmayan 26’sı herhangi bir ruhsal bozukluk tanısı konmamış ve çocuk istismarı öyküsü bulunmamıştır. .
Üç grup insandan beyin dokusu incelendi ve karşılaştırıldı. Bunların yanı sıra, araştırmacılar, sinir sisteminin erken gelişim aşamalarında çevrenin etkisini gösteren 24 fare modelinden beyin örneklerine de bakmışlardır.
Çocuk olarak istismar uğramış olan insanlar, sinir liflerinin büyük bir yüzdesinde daha ince miyelin kaplaması sergilemiştir. Bu, incelenen diğer iki beyin örnek türü için geçerli değildi.
Ayrıca, araştırmacılar, moleküler düzeyde anormal gelişimin, oligodendrositler olarak adlandırılan miyelin üretim ve bakımında rol oynayan hücreleri özellikle etkilediğini belirtmiştir.
Anahtar beyin alanlarının bağlantısı etkilendi
Ekip ayrıca, etkilenen en büyük aksonlardan bazılarının olağandışı kalınlaştığını da saptadı. Bu özgün değişimlerin hep birlikte, duyguların ve bilişsel işlevlerin ve beynin ilişkili alanlarının işlenmesinde rol oynayan beynin bir bölgesi olan anterior singulat korteks arasındaki bağlantıyı olumsuz yönde etkilemek için birlikte hareket edebileceğini söylüyorlar.
Bu bağlı bölgeler, duyguları düzenlemede kilit bir rol oynayan amigdala’yı ve beynin ödül sisteminde yer alan nucleus accumbens’i, “ne zaman zevk beklediğimizi” söyler.
Bu durum, çocukluk döneminde duygulanım uygulayan kişilerin farklı olarak neden farklı ve zihinsel istismarın yanı sıra olumsuz zihinsel sağlık sonuçlarına maruz kaldıklarını açıklayabilir.
Araştırmacıların sonuçlarına göre, yaşamın erken dönemlerinde kötüye kullanılması, bilişsel ve duygusal süreçlerde anahtar olan beyin alanları arasındaki bağlantıyı “kalıcı olarak bozabilir”.
Ancak, söz konusu olan mekanizmanın henüz net olmadığını ve daha ileri araştırmaların çocukluk çağı travmasının beyindeki etkisine ışık tutacağını umuyorlar.