Aslında, elbette, üst katın temiz havalarda suyla doldurulması, sadece deniz seviyesinden yüksekliğine değil, birçok faktöre bağlıdır. Bu nedenle, örneğin, bir dalgadaki yakınsama çok önemlidir. Kabul edilebilir yüzdürme kabiliyetine sahip bir gemi için, yüksek bir tahminde bulunmak yeterlidir: arkasındaki üst güverte özellikle dökülmeyecektir. Muhtemelen bu nedenle, Alman gemi yapımcılarının, Birinci Dünya Savaşı sırasındaki kruvazörlerin işletilmesindeki zengin deneyimine rağmen, savaş sonrası projelerinde bile düşük silah kullanmaktan çekinmediler.
Bununla birlikte, Svetlan'ın denize elverişliliği ile her şeyin çok iyi olmadığını iddia etmek için her türlü neden var: yüksek kıkırdayan tarafa rağmen, yayın yayları, kruvazörün yükselmeye değil dalgayı kesmeye çalıştığı şekilde idi. 130 mm'lik dört silahın ikisinin veya hepsinin ağır sıçramaya bağlı olarak yüksek hızda kullanılamadığına dair göstergeler var, bunun belgesel kanıt veya yazarın görüşü olup olmadığı açık değil. Düşündüğümüz tüm yabancı kruvazörlerin sadece Caroline’in eşit derecede alçak toplara sahip olduğu ve gemilerin geri kalanının çok daha yükseğe yerleştirildiği belirtilmelidir.
Ama ilginç olan şu: Caroline ve Danai'nin denize elverişliliği İngilizler tarafından çok düşük kabul edildi. Alman Koenigsbergs'e gelince, kaynaklar farklıdır: Almanlar, gemilerinin denize elverişliliğinin övgü ötesinde olduğunu iddia ediyorlar, ancak İngilizler İngilizlerin standartlarına göre tamamen kabul edilemez olduğunu düşünüyorlar filo. Ölçülebilir değerlendirme kriterlerinin yokluğunda, sadece kruvazörlerin karşılaştırmalı denize elverişliliğini tahmin edebilir, ancak büyük olasılıkla, Svetlana ile karşılaştırıldığında tüm gemiler arasında en iyisi İngiliz Chester'dı. Ve Svetlan topçuğunun aslında ne kadar yüksek olduğuna bakılmaksızın, düşük konumu projeyi renklendirmiyor: topçu yüksekliğine göre Svetlana ve Caroline en az önemli yeri paylaşıyor. Yine de, bu derecelendirmedeki yerlerin dağılımının topçuların taze havalarda yeteneklerini nasıl etkilediği tamamen belirsizdir.
Uçaksavar ve torpido silahları
Kruvazörlerin uçaksavar silahlanmasına dikkat etmek pek mantıklı gelmiyor: I. Dünya Savaşı'nın tüm gemilerinde çok ilkel bir durumdaydı ve onları yok etmek yerine düşman uçaklarını uzaklaştırma görevini yerine getirdi. Bu amaçla, birkaç küçük kalibreli topçu silahı, daha yüksek bir dikey işaret açısına sahip kruvazörlere monte edildi. Bu bağlamda, Svetlana'ya monte edilmesi planlanan dört 63,5 mm tabanca ve dört Maxim makineli tüfek oldukça yeterliydi ve yaklaşık olarak yabancı kruvazörlerin uçaksavar silahlanmasına karşılık geldi (ve hatta aşıldı): Almanların iki 88-mm uçaksavar silahı vardı, Caroline - bir 76-mm ve dört 47-m, vb. Çok daha ilginç olanı, 20'lerde tamamlanmasından sonra Svetlana'nın aldığı uçaksavar silahı türüdür, ancak bu konuya geri döneceğiz.
Torpido silahlanmasında, Svetlana açık bir şekilde dışarıdaydı. Projenin ilk versiyonlarında, bu tip kruvazörlerin, yok edicileri torpido saldırısına getirmeleri gerektiği ve dolayısıyla amirallere göre, kendilerini düşmanlarından bir torpido atışından uzakta olabilecekleri gerçeğinden ötürü, 12'ten önce bir gemiye torpido tüpleri monte edilmesi amaçlanmıştır. Fakat sonuçta, durum sadece iki adet travers torpido tüpüyle sınırlıydı.
Tüm yabancı kruvazörlerin benzer silahları (TA iki traversi) yalnızca Chester’a sahipti, ancak torpido silâh Çok daha güçlüydü. Gerçek şu ki, Rus imparatorluk filosu, torpiller 533 mm kalibreye geçişle geç kalmıştı. İngilizler ilk 533-mm torpidolarını 1908 kadar erken geliştirdiler ve 1910'te hizmete soktular.Yeni Noviki bile 450-mm torpidolarını kullanmaya devam ettik. Prensip olarak, oldukça güvenilir silahlardı, ancak menzilleri ve patlayıcı kütleleri bakımından, Birinci Dünya Savaşı'ndan itibaren 533-mm “kendinden tahrikli mayınlar” a göre daha yetersiz kaldılar. Bu nedenle, Rus torpido 2 000 m hızlı 43 knot ile gidebilirken, İngiliz 533-mm Mark II model 1914 r. - 4 000 m 45 düğümlerinde, "İngiliz kadın" 234 kg trotyl taşırken Rusça - sadece 112 kg. Bu nedenle, torpido silahlanmasında, Svetlana, dört adet 533-mm torpidoya sahip olan ve tabii ki, Danae, dört adet üç tüplü 533-mm'lik torpido tüpü taşıyan Chester ve Caroline'ı kaybetti.
7 düğümleri üzerinde 1910 4 m'yi geçip 000 kg heksonit taşıyabilen 37 modelinin Alman G195'i, İngiliz yeteneklerine göre savaş yeteneklerinde daha düşüktü, ancak maalesef, yerli torpidolardan üstündüler. Aynı zamanda, Koenigsberg iki adet tek tüplü döner ve iki adet su altı torpido tüpü taşıdı.
Dolayısıyla, yerli kruvazörlerin torpido silahlanmasının tamamen yetersiz olduğunu ve genel olarak gerekmediğini söyleyebiliriz. Çapraz torpil borularının yapabildiği tek şey - tutuklanan ve durdurulan nakilleri batırmak. Ancak, iletişim konusundaki eylemler Svetlan'ın öncelikli görevi değildi ve savaş sırasında yüksek hızlarda, torpillerin her zaman travers aparatını terk etmeme tehlikesi vardı (güçlü bir su akışı). Ve çekimin doğruluğu arzulanan şekilde kaldı. Bu nedenle, savaş sonrası tamamlanma sürecinde, Svetlan'ın torpido silahı değiştirildi ve sert bir şekilde güçlendirildi, ancak bu daha sonra gerçekleşti. Ve tasarım biçiminde Svetlana, 4 kalibreli mm olan 450 torpido tüplerini taşıyan Avusturyalı Macar Amiral Shpaun'dan bile aşağı çıktı.
rezervasyon
Svetlan rezervasyon sistemi basit ve etkiliydi.
Dikey rezervasyonun temeli, 75 mm yüksekliğinde 2,1 m yüksekliğindeki zırh kayışıydı; Normal deplasman altında, 0,9 m üzerindeki bu zırh su altındaydı. Aynı zamanda, anlaşılabildiği kadarıyla, 154,8 su hattındaki 75 m kruvazörünün toplam uzunluğu, 150 m zırhı ile kıçtaki saptan korunmuştur; zırh, aynı yükseklikte 50 mm ile sonlanmıştır - 25 mm zırh plakası, aynı yükseklikte (2,1 m)
Böylece, Svetlan zırh kemeri sağlamdı ve tüm su hattını kapladı, ancak son olarak yaklaşık 5 metrelerde kalınlığı 25 mm'ye düştü. Zırh plakalarının, 9-10 mm kılıfının üzerine yerleştirildiğinden de bahsetmek gerekir. Ana zırh kemerinin üstünde, alt ve üst güverte arasındaki boşluk, geminin tüm uzunluğu boyunca 25 mm zırh ile korunuyordu. İlginç bir şekilde, bu durumda, zırh plakaları cilde uymuyordu, ancak onlar kendisi ve gövdenin boyuna gücünü sağlamak için katıldılar. Bu üst zırhlı kemerin yüksekliği 2,25 m idi.
Geminin tüm uzunluğu boyunca geminin üst ve alt güverteleri, 20 mm zırh plakalarından oluşuyordu. Bu nedenle, büyük ölçüde, Svetlana tipi kruvazörlerin koruması, hemen hemen 75 mm kalınlığında bir geminin tüm uzunluğu boyunca zırhlı bir kabuktan oluşuyordu, üstünde 20-mm zırh ile kaplı, üstünde 25 mm olan dikey bir duvar kalınlığı olan ikinci bir zırh da vardı. -mm zırh.
Genellikle Svetlana tipi kruvazörlerin tüm zırhlarının Krupp yöntemiyle üretildiği, yalnızca 75 mm zırh plakaları ve zırhlı kabuğun sementlendiği ve zırhın geri kalanının homojen olduğu belirtilmektedir. Ancak, bu oldukça şüphelidir, çünkü büyük olasılıkla, Rusya'da veya dünyada kalınlığında 75 mm kalınlığında semente levha üretemediler. Büyük olasılıkla, çimentolu zırhlı levhalar sadece kesilmeyi savundu.
Ek olarak, Svetlana zırhlı mühimmat asansörleri (25 mm), alt ve üst güverte arasındaki bacalar ve burun borusu için - öngörülen güverteye (20 mm), conning tower'a (duvarlar - 125 mm, çatı - 75 mm, zemin) - 25 mm), siperler, koruyucu tabancalar (çeşitli verilere göre - 20-25 mm.) Ancak kruvazörün gövdeleri zırhla korunmamıştır.
Genel olarak, Svetlan zırhının, 152 mm dahil olmak üzere, o zamanki topçunun tüm kalibratörlerine karşı pratik olarak mükemmel bir şekilde korunduğu söylenebilir. 75-mm zırhı, muhtemelen bir 152 kablosu olan yaklaşık 25 mesafeden bir 30-mm mermi ile delinebiliyordu. Fakat böylesi bir mesafede, kuşkusuz, düşman kruvazörü sadece geceleri gelebildi ve gün boyunca Svetlana'ya bu mermileri ateşlemenin bir anlamı yoktu. Aynı zamanda, vücut zırhının (20 mm güverte ve 25 mm panosu) “üst katı”, elbette altı inçlik yüksek patlayıcı mermilere karşı koruma sağlamadı, ancak üst üste geldiklerinde patlamaya zorladı ve bu kabukların parçaları artık ikinci 20 mm güverteye nüfuz edemedi. Aynı zamanda, üst 25 mm kayışı, doğrudan bir darbeye dayanamamasına rağmen, yine de kruvazörün yakınındaki suda patlayan kabukları parçalarından koruyabiliyordu.
Fakat başka çok ilginç bir nüans vardı. Yine de, 20-mm zırhı çok fazla değildir ve üzerinde patlayan yüksek patlayıcı 152-mm'lik mermi, kolayca patlayabilir ve zırhın merminin parçaları ve zırh parçalarıyla zırhına vurabilir. Neredeyse altı inçlik mermilere karşı korumayı garantileyen bir 20 mm yapmak, 40 mm'deki iki deste yerine daha iyi olmaz mıydı?
Ancak ilginç olan şey, aynı yüksek patlayıcı 152-mm'lik merminin, 25-mm'lik zırhın üstüne çarpması durumunda, bu tür zırhı kırma işlemi sırasında ya da üstesinden hemen sonra patlamasıdır. Bu durumda, patlama üst ve alt güverte arasında gerçekleşecektir - ve patlama, kapalı 20-mm zırh plakalarının üstünde ve altında zırhlı kutuda meydana geleceğinden, mermi parçalarının aşağı veya yukarı gitmeyeceğinden emin olabilirsiniz. Tabii neden dibi koruyorsun, çünkü toplar mahzenleri, makine ve kazan daireleri, mekanizmaları var. Ancak tepede çok sayıda tabanca var ve eğer üst güverteyi normal 8-10-mm yapısal çelikten çıkarırsanız, o zaman gövdede patlayan, üst güverteyi delen, merminin parçaları topçu hesaplarını biçen şeyler yapabilir. İki zırhlı güverte bu tür sorunları tamamen ortadan kaldırıyor ve bu da Rus gemi projesinin çok önemli bir avantajı.
Peki ya diğer ülkeler kruvazörleri?
İngiliz izci "Caroline" ile başlayalım.
Yanları 76,2-mm zırhını savundu, burun inceltme, önce 57,2 ve sonra 38 mm. Kıç şeridi, 50,8-63,5 mm'ye göre incelmiş, ancak kıç ucuna ulaşamamıştır. Caroline'nin üst zırh kayışı yoktu, ancak makine ve 76,2 mm kazan dairelerinde zırh plakaları Svetlan'da olduğu gibi alt güverteye değil, üst güverteye yükseldi, yani. alt ve üst güverteler arasındaki boşluk, yerli kruvazörde olduğu gibi, 76,2 mm tarafından değil, 25 mm ile korunmuştur. Ancak, sadece motor ve kazan dairelerinin üstünde, zırhın üzerindeki tahtanın geri kalan kısmı hiçbir korumaya sahip değildi.
Güverte rezervasyonlarına gelince, buradaki her şey iyi değildi, çünkü katı değildi, ama parçalandı: 25-mm zırhlı levhalar; motor odaları, kazan daireleri ve kıçtaki direksiyon bölmesiyle kaplandı. Güvertenin geri kalanının koruması yoktu.
"Caroline" gibi kruvazörlerin korunması hakkında ne söyleyebilirsiniz? Normal bir 4 219 t deplasmanına sahip bir geminin (hizmete giriş anında) çok iyi olduğu belirtilmelidir. Kuşkusuz, İngilizler izcilerini korumak için çok çaba sarf ettiler ve olağanüstü sonuçlar elde ettiler: ama elbette, bu büyüklükteki bir gemide bir Rus kruvazörü ile karşılaştırılabilir bir rezervasyon seviyesi sağlamak mümkün değildi.
İngilizler aslında çelik NT (Yüksek Mukavemetli Çelik - yüksek dirençli çelik) kullanarak zırhı terk etmek zorunda kaldılar. Galibiyet, bu "zırh" ın, aynı zamanda, Svetlana'nın 25 mm üst kemeriyle aynı şekilde kruvazör cildi olmasıydı. Örneğin, tarifnameden görebileceğiniz gibi, 76,2 mm kayışı, aslında bir cilt ve 25,4 mm olarak kullanılan ilk iki kat HTS-50,8 mm katmanından oluşuyordu.
Bu nedenle, Svetlan zırh kayışının 75 mm'sinin doğrudan İngiliz 76,2 kayışıyla karşılaştırılamayacağı göz önünde bulundurulmalıdır, ancak kruvazörümüzün zırh için başka bir 9-10 mm cilde sahip olduğu, ancak İngiliz kruvazörünün zırh altında hiçbir şeyi olmadığı göz önünde bulundurulmalıdır. . Ayrıca, HTS'nin koruyucu nitelikleri gereği, HTS'nin Krupp'un siper zırhına yakın olduğu varsayılabilir, ancak yine de eşdeğeri değildi. Maalesef, bu makalenin yazarı, HTS'nin bileşimi ve zırh direnci hakkında kesin verilere sahip değildir, ancak verisine göre, STS (Özel Arıtma Çeliği), İngiltere'de bir tür homojen zırh benzeridir ve HTS, sadece hafifçe geliştirilmiş bir gemi yapım çeliğidir.
Büyük olasılıkla, 76,2 mm kalınlığındaki Caroline boncuk bölgeleri, hemen hemen herhangi bir savaş mesafesindeki yüksek patlayıcı mermiler için tamamen açılmazdı, ancak bu, uç noktalarda, özellikle bazı verilere göre, su hattındaki su hattının, 38 mm olmayan bir gövdeye yakın olması nedeniyle söylenemez. , ancak sadece 25,4 mm kalınlığında. Zırh güvertesi genel olarak neye karşı çok az korunuyordu - üst güverteye rezervasyon yapıldığı için, keskin yay veya kıç açılarından girilen yüksek patlayıcı kabuk (veya parçaları) zırhı atlayarak kolayca makine odalarına ya da kazan odalarına geçebilirdi. Evet ve aynı uç, yatay koruma olmadan, geminin altı da dahil olmak üzere şarapnel ile delinebilirdi.
Diğer savunmalara gelince, oldukça etkileyiciydi: 152 mm konserve kulesi ve 76 mm silah kalkanları. Benzer kalınlıktaki haklı kalkanların ne kadar haklı olduğunu söylemek zordur, muhtemelen, böyle bir zırh kütlesi olan bir silahı yönlendirmek o kadar kolay değildir. Fakat en önemlisi - savunmanın kalınlığına çok dikkat eden İngilizler, bir nedenle, bölgeyi hiç rahatsız etmedi, zira kalkan ve güverte arasında parçaların “katlanamaz” kalkanı geçerek silah hesaplamalarına çarptığı büyük bir boşluk vardı.
Yine de, tüm kusurlara rağmen, Caroline, büyüklüğü için çok iyi korunan bir kruvazör olarak görülmelidir.
En son "kasaba", hafif kruvazör "Chester" ve "Birkenhead".
HMS "Chester"
Ne yazık ki, rezervasyon planları bulunamadı ve mevcut açıklamalar tamamen doğru olmayabilir. Gerçek şu ki, “şehir” kruvazörlerinin rezervasyonu bir türden diğerine kademeli olarak iyileştirildi ve burada karışıklık yaşandı. Yazarın verilerine göre, bu kruvazörlerin koruması şöyle gözüküyordu: Uzun zırh kayışı, gövdeden başlayıp biten, kıçtan biraz kısa 51 mm kalınlığında ve motor ve kazan dairesi boyunca - 76,2 mm (burunda, sadece 38 mm) . Kazan dairesi ve makine dairesi alanında üst güverteye doğru, ancak kruvazörün çok uzun bir öngörüsü vardı, böylece zırh kemerinin üst kenarı ile tabancalar arasında güverte arasında hala bir zırhsız boşluk vardı.
Bazı raporlara göre, zırhlı kayış, 25,4 mm HTS “substrat” üzerindeki bir 51-25,4 mm zırh plakasıydı, yani. 76,2-51 mm, kendisine kaplama kalınlığı ve zırhın toplamı olarak atanmıştır. Üst kenarının üstünde, motorun ve kazan dairelerinin üstünde 19 mm, direksiyon dişlisinin üzerinde 38 mm ve diğer yerlerde yalnızca 10 mm zırh (veya yine HTS?) Olan, orijinal bir zırhlı güverte vardı. Her durumda, yalnızca 5 185’te normal bir şekilde yerinden olmuş bir gemi için, rezervasyonun hayal gücüne hiç çarpmadığı ve özellikle yatay koruma açısından açık bir şekilde Svetlana’dan daha düşük olduğu söylenebilir.
Bununla birlikte, Chester mükemmel bir korumalı hafif kruvazör olarak kabul edildi ve gerçek savaşta yeteneklerini gösterdi. Jutland Savaşı'nda, Frankfurt, Wiesbaden, Pillau ve Elbing kruvazörleri de dahil olmak üzere 2 keşif grubunun ateşinde kendisini "ikame etti" ve savaş, 30 kablolarından daha uzak olmayan bir mesafede başladı. 20 dakikadan daha kısa bir sürede, kruvazöre 17 150 mm yüksek patlayıcı mermiler geldi, ancak savunma numarayı yaptı. Doğru, bazı 76,2 mm kemer zırhı Alman mermileri onlara çarptıktan sonra değiştirilmeliydi, ancak her durumda ana görevleri - kazan dairelerine ve makine dairelerine zarar gelmemesi ve ciddi taşkınların önlenmesi - gerçekleştirildi.
"Danae". Tüm İngiliz kruvazörleri arasında bu en rasyonel şekilde korunur: neredeyse tüm uzunluğu uzun bir kayış, burunda 38 mm, toplayıcı mahzenlere karşı 57 mm, motor ve kazan dairelerine karşı 76,2 mm (ve burada kemer üst güverteye yükseldi) öğütülmüş xnumx mm. Ama ne yazık ki, zırhtan değil, yine de HTS'den. Zırhlı form nihayet en azından kazan dairelerinin, makine dairelerinin ve topçu mahzenlerinin üstünde (ve ayrıca muhtemelen direksiyon düzeneklerinin üstünde) istenen inç (50,8 mm) 'yi aldı, ama… görünen o ki, güvertesin geri kalanının hiç zırhlanmadığı anlaşılıyor. Yukarıdakilere ek olarak, mahzenlerin “kutu benzeri” koruması - 25,4 mm dikey ve 12,7 mm yatay koruma şüphesizdir. Silahlara gelince, kalkanları alanı artırarak, ancak kalınlığı 25,4 mm'ye düşürerek kalkanları önemli ölçüde iyileştirildi.
Cermen "Koenigsberg". Burada her şey az ya da çok basit. Almanlar, Magdeburg'da kullandıkları planın hafif kruvazör için ideal olduğunu ve savaş sonrası Emden de dahil olmak üzere sonraki tüm dizilerde çoğaltıldığını buldu.
Zırhlı kemer 60 mm kalınlığında su hattının çoğunu savundu, ardından eğimli zırhlı bir kalıp izledi. Dahası, 20 mm kalınlığında olan yatay kısmı, zırh kayışının üst kenarı (alt güverte seviyesi) seviyesine yerleştirildi ve şevler alt kenara bitişikti. Aynı zamanda, zırhlı destelerin yatay kısmı sadece 20 mm'ye (muhtemelen bodrum alanda - 40 mm), ancak eğimli - 40 mm'ye sahipti. Kıçta, bu koruma 80 mm ile sona erdi, alt kenarından su hattı seviyesinde kıç içine, 40 mm'de tekdüze bir çekişe sahip olan, şevli yeni bir zırhlı kalıp devam etti. Burunda, kale zırhlı kayışın bitiminden önce sona erdi, 40 mm bir kiriş aracılığıyla, ve sonra zırh kalıbının 20 mm'si burundan geçti (muhtemelen aynı zamanda eğimli). Tekerlekli evde 100 mm duvarlar ve 20 mm çatı, topçu - 50 mm kalkanlar vardı.
Alman savunmasının gücü tamamen “katlanamaz” bir kalede yatmaktadır - 152-mm'lik merminin 60 mm zırh ve 40 mm'lik konikliğin yakın mesafeden bile üstesinden gelebileceği şüphelidir, böylelikle motor ve kazan daireleri döşeme ateşinden mükemmel bir şekilde korunmuştur. Ancak zırhlı destelerin yatay kısmının sadece 20 mm'si uzun mesafelerde delinebildi. Elbette, Almanların Kuzey Denizi'ndeki bir savaşa hazırlandıklarını, hava koşulları nedeniyle topçu savaşlarının mesafelerinin göreceli olarak düşük olduğunu ve her şeyden önce gemilerinizi düz ateşe çarpmamaktan korumak gerektiğini söyleyebilirsiniz. Ancak önemli bir "ama" var - İngilizler her şeyden önce yaratılmış çift amaçlı kruvazörlerden sonra, sadece filoda hizmet etmeyi değil, okyanus iletişimini korsanlaştırabiliyorlardı - ve burada, Hint ya da Pasifik okyanuslarında yapılan baskınlarda, yatay savunma çok yararlı olacaktı. .
Ayrıca, Alman rezervasyon sisteminin bir başka kusuru vardı - geminin yüzdürülmesinin su hattında uzun bir kayışla sağlanması ve bu su hattının altındakilerin mükemmel şekilde korunması. Almanlar, geminin geri kalanını sadece silah kalkanları ve zırhlı zırh tarafından sağlanan en kırılgan koruma ile terk etti. Yani, neredeyse her Alman kruvazörü, yüksek patlayıcı mermilerle tam bir savaş kabiliyeti kaybına çarptı ve zırh koruması neredeyse bunu engellemedi.
Avusturya-Macar "Amiral Brown" 'a gelince, tüm savunması, makine ve kazan dairelerini kapsayan 60-mm zırhı ve üstündeki 20 mm zırh biçimidir: görünüşe göre, kalenin dışındaki ekstremiteler zırh tarafından korunmamıştır. Görüşlerin kesilmesiyle ilgili olarak, kaynaklar farklıdır - 50 veya 20 mm. Elbette, silahlar kalkanların arkasındaydı, ancak bu makalenin yazarı kalınlıklarını bulamadı. Elbette, “Amiral Brown”, “Svetlana” ile karşılaştırılmak için alınan en zayıf korunan kruvazördür, ancak adil olacağız: yalnızca 3 500 ve normal deplasmanlarda yüksek hızlı bir gemi için böyle bir zırh koruma seviyesi sağlamak çok zordu.
Tüm şüpheliler arasında, yukarıda belirtilen tüm kruvazörlerin arasında en iyi koruma, Svetlana tipi yerli gemilere verilmiştir.
Hız ve enerji santrali
İngilizler arasında kruvazörlerin hızına çok ilginç bir bakış geldi. Haberleşmeyle çalışan “ticaret savunucuları” için, 25-25,5 düğümlerinin hızının yeterli olacağına inanırken, bir destroyerin destroyerlerine yol açması için en az 30 düğümlerinin hızının gerekli olduğunu düşünüyorlardı.
Aynı zamanda, “şehirler”, yani Bristol, Weymouth ve elbette Chatyam kruvazörleri, planlanan özelliklerini pratikte tam hızda 25-25,5 üniteleri sunarak doğruladılar. kömür. Son kruvazör - "kasaba", "Chester" ve "Birkenhead", yağla ısıtma aldı ve daha fazla düğüm attı.
"İzciler" in daha hızlı olması gerekiyordu, bu yüzden "Caroline" yağ ısıtmalı kazanları aldı. 7 500 HP'de brülörsüz dört türbin geliştirilmelidir. her biri, hız 28 knot olmalıydı, ancak kruvazörün sekiz saate kadar çıkması gereken afterburner öngörülüyordu. Brülördeki her türbinin gücü 10 000 HP olmalıydı ancak pratikte hiçbir şey olmadı - Caroline tipi kruvazörlerin maksimum hızı 28,5 düğümlerine zorlukla ulaştı. “Danae” tipi kruvazörlerin biraz daha hızlı olduğu ve 28'ten 29,184'e geçtiği ortaya çıktı. “Danae”, bir zamanlar 30,4 makinelerinin gücü olan 40 hp'nin gücüyle rekor kıran 463 bağları bile geliştirebildi. ancak bu sonuç kaydedilmedi, çünkü gemi daha sonra ölçüm mili üzerinde tekrar edemedi.
Alman "Königsberg" e gelince, onlar "İngilizlerin" aksine, kısmen kömür, kısmen yağla ısıtma yaptılar. Bu garip bir anakronizm gibi görünebilir, ancak yalnızca Alman hafif kruvazörlerinin en önemli işlevlerinden birini unutursak - iletişim savaşı. Bu yıllarda, akıncıları sık sık kömür rezervlerini doldurarak yakalanan gemilerden aşırı doldurduklarını belirtti. Bu en iyi çözüm değildi, çünkü sıradan nakliye buhar gemilerinden alınan kömürün kalitesi elbette savaş gemileri için Cardiff ile karşılaştırılamadı. Tabii ki, akıncıların komutanları, özel kömür madencilerinin hizmetlerini kullanmak, eylemlerini sağlamak için çok tercih edildi, ancak bu her zaman mümkün değildi. Ancak akıncı, düşman savaş gemileri ve muharebelerinin takibi durumunda bazı dokunulmaz yüksek kaliteli kömür stoklarını tutabilir ve yakalanan gemilerden günlük olarak kamulaştırılan "stoklar" kullanabilir.
Elbette, tamamen yağ ısıtması yapan kruvazör böyle bir fırsattan mahrum edildi. Bu yıllarda her yerde sadece kömür dağıtılıyordu ve sıvı yakıt stoklarını doldurmak neredeyse imkansızdı. Bu nedenle, Almanlar kruvazörlerinde kömür kullanmaya devam etmek zorunda kaldılar. Muhtemelen, Alman kruvazörlerinin süper hızlı olmadıklarından ötürü tam da yukarıdaydı, ancak zamanları için oldukça iyi bir hız geliştirdiler - 27,5-27,8 üniteleri. Avusturya-Macaristanlı kruvazör, 27 ünitelerinden biraz daha fazlasını geliştirdi, ancak süspansiyonları o kadar güvenilmezdi ki, savaş operasyonlarına katılımları konusunda kısıtlamalar getirdi.
Buna göre, 29,5 üniteleri geliştirebilen (ve tamamlandıktan sonra hızlarını doğrulayan) “Svetlana” tipi hafif kruvazörlerin, düşündüğümüz tüm gemilerin en hızlı olduğu ortaya çıktı.
Bu nedenle, İngiliz, Alman ve Avusturya-Macaristan kruvazörleri arasında yerli Svetlana en zorlu topçu silahlarını taşıdı, en yüksek hızda ve en iyi zırhlı olanıydı. Fakat bütün bu avantajlar için hangi bedelini ödemek zorunda kaldın?
Devam edecek ...
Döngünün önceki makaleleri:
"Svetlana" gibi hafif kruvazör
Kruvazör tipi "Svetlana". 2’in bir parçası. ağır silahlar
"Svetlana" gibi hafif kruvazör. 3’in bir parçası. Ateş gücü, akranlara karşı