İki güçlü ve anlamlı sanatçı, Ana Teresa Fernandez ve Arleene Correa Valensiya solo şovlar yapmak Catherine Clark Galerisi bu ay. Her iki sergi de, dünyaya bir ayna tutarak görme biçimlerimizi hem içine alan hem de paramparça eden epik bir güçle açılıyor.
Fernández bir eylem sanatçısıdır. Kendini fiziksel olarak mekan, zaman ve durumun içine yerleştirir, mekana özgü müdahaleleri filme çeker ve ardından ustaca gerçek boyutlu yağlı boya tablolar ve fotoğraflarda belirli kareleri “dondurur”. Bir şair gibi, heykel yoluyla büyük etki yaratmak için metaforu da kullanır.
Obama yıllarını gölgede bırakan baskılar sırasında Fernandez, günlük haberlerin davul sesleri aracılığıyla ulusal bilince nüfuz etmeyen göçmenlik politikalarına ve uygulamalarına ışık tutmaya çalıştı. Amerika Birleşik Devletleri ve Meksika’yı bölmek için kurulan insan yapımı yapıları, duvarın bölümlerini gökyüzünün rengine boyayarak dönüştürmek için yola çıktı. Bu lirik eylemin sergilenen fotoğrafları hemen bir etki yaratır. Gökyüzünün kendisinden daha sınırsız ne olabilir? Yine de birbirimizden kopuyoruz ve aileleri yapay engellerle ayırıyoruz. Bu, Fernández’in duvarları “silme” eylemiyle nasıl dayanılmaz hale getirdiğinin sadece bir örneğidir.
Fernandez, fiziksel engellere meydan okuduğunda psikolojik engelleri ortadan kaldırıyor. Ötekileştirmenin kurduğu ve kaybolan bağlantıları onardığı bilinçsiz kaybı parçalar. Borrado La Frontera (2011/2021) adlı bu çalışma, insan empati kanallarını yeniden yapılandırmaya ek olarak, izleyicinin doğal dünya ile kendimiz arasındaki sınırın, aksi takdirde bozulmamış bu bölümden “kaybolduğuna” tanık olmasını sağlayarak ekolojik bir iyileşmeyi teşvik ediyor. plaj.
At the Edge of Distance (2022), Trump’ın salladığı Amerika’da göçmenlik uygulamalarının insanlık dışılığının daha acil ve görünür olduğu bir zamanda sanatçının sınır bölgelerini keşfetmesini genişletiyor. “Görünür” her iki yolu da keser. Sert gerçekler genellikle bizi üzüntü ve umutsuzluk içinde gözlerimizi başka yöne çevirmeye sevk eder. Darbeden kaçmak için, kendimizi korumanın bir biçimi olarak hayal gücümüzü başkalarının acısına kapatarak başka bir bariyer inşa ederiz; bu sefer kendi kendini empoze eden biri. Fernández’in sanatı bize alternatif bir görselleştirme modu sunuyor. Bu dünyada canavarca olanla daha net bir şekilde yüzleşmenin ve bakışlarına meydan okumanın bir yolu olarak bize güzelliği verir.
Bu en yeni çalışmasında, Fernández (ya kumun üzerinde bir çamaşır ipinde ya da elleri havada) NASA’nın insanlığın uzay yolculuğu yoluyla engin potansiyelini keşfetmek için geliştirdiği yansıtıcı battaniyelerden birini askıya alıyor. Dalgalanan gümüşi “aynanın” vücuduna şekil vermesine izin veriyor. Heykelsi sanatçının duyusal çekiciliği, yüzünün ve kimliğinin tamamen gizlendiğini ve bunların sınır muhafızları tarafından birbirinden kopuk ailelere verilen battaniyelerin aynısı olduğunu bize kaydedene kadar, bir Hollywood yıldızını veya Helen tanrıçasını akla getiren çağrıları bu şekilde örttü. diğeri ise gözaltı kamplarının buz gibi soğuk hücrelerinde.
Bazen bir sanat eseri kalbi hem kırabilir hem de yeniden uyandırabilir. Fernandez’in hayranlık uyandıran performansları ve onları parlak bir şekilde anan tablolar bunu başarıyor. Bir insan hayatı ile diğeri arasındaki, nasıl olduğumuz ve nasıl olmayı umduğumuz arasındaki en kısa mesafeyi ortaya koyuyorlar.
Galerinin Görüntüleme Odasında, Arleen Correa Valencia, sınırı geçen ailelerin hikayelerini anlatmak için tekstil ürünleri kullanıyor ve kağıt üzerinde çalışıyor. Correa Valencia, son derece seyrek ve güçlü kompozisyonlarında, acılı ayrılık ve aşkın duygusal yakınlığın ana hatlarını çizmek için ebeveyn ve çocuk silüetlerini kullanıyor. Bunlar, göç, kayıp ve onarım modelini kendi tarihinden izler. Gösterinin başlığı, 1996 yılında babasına yazılan bir mektuptan alınmıştır.
Onunkiler mağazadan satın alınan tekstiller değil; onlar onun aile deneyiminin kalıntılarıdır. Sevdiklerini hem saklayan hem de koruyan bu kumaş ve ayna benzeri yansıtıcı kumaş parçalarını maksimum etki için kullanıyor. Bay Area Figüratif sanatçıları, yüzey seviyesindeki benzerliğin izin verebileceğinden daha derin bir duygusal mesaj yansıtmak için el hareketleriyle basit şekiller ve renk blokları kullandıklarından, Correa Valencia’nın duvar halıları genellikle bir tabana yalnızca 2 veya 3 basit kumaş şeridi kolajlar. Bebekler ve küçük çocuklar, temel dikiş işlerinde yakalanan oyuk figürler olarak temsil edilir. Pozitif ve negatif alanın ustaca kullanımı, izleyici için neredeyse fiziksel bir deneyim yaratır. Ayrılığın parçalanışını ve asla koparılamayacak bir bağın acısını aynı anda hissederiz.
Ana Teresa Fernández ve Arleene Correa Valencia, seyircilerini seyirci rolünden çıkıp ortak dava alanına davet ediyor. Bizi aynadan çekerek, hayal edilemez olanı hayal edebilir hale getiriyorlar ve orada işimize başlıyorlar. –Tamsin Smith
Kaynak : https://www.juxtapoz.com/news/installation/they-ll-be-your-mirror-ana-teresa-fernandez-and-arleene-correa-valencia-catherine-clark-gallery/