İbrahim'in çağrısı, Siyonizm ve İsrail'in korkunç sömürge gerçekliğini dini ve kardeşçe anlaşmazlık açısından yeniden yazmak için en son adımdır.
ABD başkanı Trump tarafından yürürlüğe konulan ve İsrail ile Birleşik Arap Emirlikleri arasında 13 Ağustos'ta imzalanan normalleşme anlaşmasıdır.
Trump, bu vesileyle "BAE Müslümanlarının artık İslam'ın en kutsal üçüncü yeri olan Kudüs'teki tarihi El-Aksa Camisinde dua edebileceğini" açıkladı.
Gerçekten de, eski ABD Başkanı Jimmy Carter, 1978 ve 1979'da İsrail ile Mısır arasında, yani Enver Sedat ve Menachem Begin'in imzaladığı Camp David anlaşmalarına başkanlık ettiğinde, Carter şunları söylemişti: "şimdi savaşı bir kenara bırakalım. Şimdi Ortadoğu'da kapsamlı bir barış için aç olan İbrahim'in tüm çocuklarını ödüllendirelim. Şimdi tamamen insan, tamamen komşu, hatta erkek ve kız kardeşler olma macerasının tadını çıkaralım."
1993'te, Filistin lideri Yaser Arafat ve daha sonra İsrail Başbakanı Yitzhak Rabin arasındaki Oslo anlaşmalarının imzalanmasında, beyaz Saray'daki törene başkanlık eden ABD Başkanı Bill Clinton şunları söylemişti: "onlar için, Yeşay’'nın kehanetini gerçekleştirmeliyiz. İbrahim'in oğulları, İshak ve İsmail'in torunları, cesur bir yolculuğa çıktılar. Bugün birlikte, tüm kalplerimiz ve tüm ruhlarımızla, onlara Şalom, selam, barış teklif ediyoruz."
Bununla birlikte, İsrail ve Ürdün arasındaki 1994’te ABD öncülüğünde normalleşme Anlaşması'nda Clinton, İbrahim'i yeniden çağırmadı, ancak Kur’an ve Yahudilerin kursal kitaplarından bölümler okuyarak, "bir neslin bu barışının şafağında, bu eski yerde Ürdünlülerin ve İsraillilerin tarihini ve inancını kutluyoruz” demişti.
Clinton, bu kez İbrahim'in sözünü, sırayla ilan eden Kral Hüseyin'e taşeronluk yaptı: "yaşadığımız sürece ve Ürdünlülerin, İsraillilerin, Arapların, Filistinlilerin, İbrahim'in tüm çocuklarının gelecek nesilleri için bu günü hatırlamak." İfadelerini kullanmıştı.
1997'de Kral Hüseyin ve İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu arasındaki ilişkiler daha sonra bozulduğunda, Hüseyin ona İbrahim'i bir kez daha hatırlatarak bir eleştiri mektubu yazdı: "üzerimde ortaya çıkan en üzücü gerçek, İbrahim'in çocuklarının tüm torunlarının nihai uzlaşması için Tanrı'nın iradesini yerine getirmek için sizi yanımda bulmamam."
Bir Batı buluşu
Tek tanrılı dine atıfta bulunmak için Müslümanlara yanlış bir şekilde atfedilen "İbrahimi dinler" teriminin nispeten yeni Batı Protestan ve oryantalist icadı ile ilgilidir. İbrahim İslam geleneği için merkezi bir öneme sahip olsa da, Arapça'da “İbrahimi dinler" veya "adyan" kavramı ona yabancıdır. Bu terim Arapça veya İbranice olarak bilinmemektedir (İngilizce'den çeviri hariç).
İbrahim'i hatırlatmanın amacı, Filistin'i işgal etmeye ve onu bir Yahudi yerleşimci kolonisine dönüştürmeye çalışan Avrupalı Yahudi sömürge Siyonizm hareketini, Avrupalı bir sömürge değil, Yahudi dini bir arayış olarak taklit etmek ve sunmaktır.
Filistin halkının direnişi ve diğer Araplar için bu Avrupa kolonizasyonu oldu, Müslümanlar ve Yahudiler arasında kısa çatışmalar yaşandı. Yahudiler ve Yahudi örgütleri, özellikle de iki büyük Yahudi mezhepleri Ortodoks ve Reformist Yahudilik, 1880'lerde ve 1890'lara kadar Siyonizme karşı durdular.
Burada Avrupalı Yahudiler değil ama eski Filistin İbraniler soyundan gelen bu Protestan ve Yahudi karşıtı fikri benimseyen Siyonist propagandaları, hatırlamak gerekir. Bu nedenle Filistin topraklarına Avrupalı Yahudiler tarafından bir "geri dönüş" başladı. Yerli Filistinliler aslında gerçek sömürgecilerin başka ülkelerin eliyle yapıldığına inanır. Ve bu orijinal bir gerçektir.
Siyonizm için bir kapak
Cezayir'deki Fransız sömürge yerleşimcileri, iddia edilen Roma atalarının yönettiği Cezayir'e özgü olduklarını ve ülkenin sömürgeleştirilmesinin sadece Roma İmparatorluğu'nun ıslah eylemi olduğunu iddia ettiler.
Gerçekten de, Fransız yazar ve araştırmacı Louis Bertrand, Cezayir'in Avrupalı sömürgecilerini "Kuzey Afrika'daki Roma İmparatorluğu'nun mirasını ele geçiren bir Latin eritme potası olarak gördü. Bu, haklı olarak kendilerine ait olan bir ülkenin restorasyonuydu."
İbrahim, bu bağlamlarda Siyonist sömürgeciliğin bir örtüsü olarak, bu yırtıcı sömürge-yerleşimci hareketi dini bir argüman ile sarmak ve yerli Filistinlilerin sömürge karşıtı mücadelesini "İbrahim'in çocukları" arasında dini ve kardeşçe bir mücadele olarak görülür.
Siyonizm'e bağlı olan Arap liderlerin aynı dili benimsemeleri pek şaşırtıcı değildir, çünkü Siyonizmi desteklemenin özü, sömürge doğasının gizlenmesi, böylece ona karşı herhangi bir direnişin Yahudi karşıtı önyargı olarak ya da aslında İbrahim'in Tanrısı tarafından zorunlu kılınan kardeşçe sevgiye karşı sunulması anlaşmasıdır.
İsrail güvenlik polisi, 12 Mart 2019'da Kudüs'ün eski kentindeki El-Aksa Camisini avlusuna giden giriş kapısını tuttu. (Reuters)
SuudiArabistan, Bahreyn ve BAE’nin son yirmi yılda sözde dinler arası "diyaloglar" ve "hoşgörü" ye sponsor olma çabaları, Siyonizmin sömürge tarihini "dini çatışmalar"olarak yeniden yazma stratejisinin ayrılmaz bir parçasıdır.
Dini bir çekişme
Siyonist yerleşimci-sömürgeciliği dini ve kardeşçe bir çekişme olarak yeniden tanımlayarak meşrulaştırma girişimini bir kenara bırakalım ve İbrahim'e olan temyizi kendi şartlarıyla ele alalım.
İbrahim, Filistin bağlamında itiraz edenler, Amerikalı Liderler ve seçilmemiş Arap diktatörlerin evrensel bir hareket olarak, bölgede İbrahimi kardeşliği ferah şemsiyesi altında dinleri entegre, dinin siyasi yönleri kaplama eğiliminde olan bir çatışmanın ortasında birlik teması sağlamak umuduyla yaptıklarını varsayalım.
Bir an için, "çatışmanın" yattığı ve yürütüldüğü sömürge geçmişinden ve bugünden uzaklaşan ve Filistinliler için tüm adalet ve sömürgecilikten kaçınan bu depolitikleştirici hareketi bir kenara bırakarak, İbrahim'in çağrısı sadece bu depolitikleştirici etki nedeniyle değil, kendi şartlarıyla sallantıda gibi görünüyor.
Çünkü "dinler" arasında birliğe yönelik bütünleştirici çağrılar, çatışmanın politik yönlerinden bu şekilde uzaklaşmak olmasa bile, bu tür çağrılar ancak çatışmada olduğu iddia edilen dinler arasındaki bu önceden belirlenmiş birlik, bölüm pratiği, ritüel, festival, gelenek, toplumun yaşam biçiminin bir parçası ise anlamlı olabilir.
Böyle bir senaryoda, bu bütünleştirici faktörlere hitap etmek, bu "dinler" arasındaki "çatışmanın" yanlış ve uydurulmuş bir siyasi manipülasyonun parçası olduğunu ve bu nedenle terk edilmesi gerektiğini gösterme etkisine sahip olabilir. Ancak İbrahim'e yapılan itirazda tam tersi doğrudur.
Yanlış bir gerçeklik
İsrail Yahudileri ve Filistinliler söz konusu olduğunda, sömürgecilik ve işgal sırasında Güney Afrikalıların hayatlarında olduğu gibi, Avrupalı Yahudi sömürgecilerin topraklarının işgali dışında yaşamanın ortak bir yanı yoktu.
Arap-Yahudi sömürgecilere gelince, Arap Yahudilerinin geldiği Arap ülkelerindeki Arap-Yahudi, Müslüman ve Hıristiyan komşular arasındaki ortak yaşam anıları ne olursa olsun, Arap Yahudilerinin Avrupalı meslektaşları gibi yerli Filistinlilere de sahip oldukları işgal ilişkilerinden ayrılıyorlar ve tezat oluşturuyorlar.
Bu nedenle, bu sömürge bağlamında İbrahim'e yapılan itiraz, yaşanmış bir gerçekliğe bir itiraz değil, hayali ve yanlış bir şeye bir itirazdır ve 1880'lerden beri sömürge işgalleri olarak geldikleri Filistin'deki sömürgeci Yahudileri yerli hale getirmek ister.
1930'ların sonlarından bu yana, Siyonist sömürgeciliği sömürge olarak değil, Filistin Anti-Siyonist direnişinin "milliyetçilik çatışması" ndan başka bir şey olmadığını veya bu iki grubun "Semit" olduğunu iddia etmek için çok yönlü girişimler yapıldı" (18.yüzyılın sonlarında Avrupalı Hıristiyanlar tarafından icat edilen ırkçı bir Avrupa kategorisi), bin yıl öncesine dayanan asırlık bir mücadeleye katıldı. Ya da Siyonist sömürge yerleşimcileri ile yerli Filistinliler arasında var olan şey, örneğin Cezayir, Zimbabwe veya Kenya sömürge karşıtı mücadeleleri tanımlamak için asla kullanılmayacak bir terim olan basit bir "çatışma" dır.
İbrahim'in çağrısı, Siyonizm ve İsrail'in korkunç sömürge gerçekliğini dini ve kardeşçe anlaşmazlık açısından yeniden yazmak için bu hareketlerin sadece sonuncusudur. Bazı Arap liderler bunu kabul etmiş olabilirler, ancak sömürgeleştirilmiş Filistinliler, topraklarının devam eden Siyonist sömürgeleştirilmesine karşı günlük direnişlerinde, ne İbrahim isminin ne de başka bir Peygamberin isminin çağrılmasının onları başka türlü ikna etmeyeceğini kanıtlamaktadır.
Joseph Massad: Middle East Eye)