Eski zamanlarda, zaman zaman demektir. Zaman maddenin hareketine göre bölünür, içsel olarak değil, evrende zaman yoktur. Maddenin hareketi zaman alır,
Fakat eğer “zamanı” iki parçaya ayırmazsak, aklımız “zamanı” tanıyamaz. Düşünebilmemizin nedeni, aklımızın alternatif dünyayı adlandırabilmesidir. Bölünmemiş “Zaman”, adlandırılamaz veya ayırt edilemez. Sadece "zamana" ayrıldığı zaman düşünerek kullanılabilir, çünkü adlandırılabilir. Örneğin, dünyanın güneşin etrafındaki hareketini bir yıla bölüyoruz ve dünyanın bir günde dönmesini sağlıyoruz. Bu bölünme, sayısal sembollerle hesaplamayı düşünmek için uygundur. Eğer dünyada yaşamıyorsanız, asla yerin hareketi ile bölünmeyeceksiniz. Dolayısıyla zaman, evreni düşünmenin rahatlığı için madde hareketinin bir bölümüdür. Bu doğal bir kural değil insan tarafından yapılan bir kuraldır. Ne kadar olabileceği arasındaki yapay bir ayrımdır. Zaman nesnel bir varlıktır
. Zaman kavramı, insan anlayışı, indüksiyon ve doğanın tanımlanması sonucudur. Eski Çin’de orjinal anlamı, mevsimlerin değişmesi ya da güneş tutucusunun güneş tutucusunun yeniden doğuşunu ifade etmesidir. "Tüp · dağ ağırlığı" diyor: ne zaman, o zaman da yılı hatırla. Anlayışın derinleşmesiyle, zaman kavramı tüm görünür ve görünmez hareketleri kapsar. Mencius zhang shu: “Beş elementin yalnız ve boş olduğu söylendiğinde” diyor. Görünür zaman, tüm hareket işlemlerinin tek tip özelliğini tanımlamak için kullanılır, bu zamanın çağrışımıdır. Eski insanlar tarafından incelenen sorunlar temelde makro, kaba ve yavaş olduğundan, sadece “zaman” sorununa dikkat ediyorlardı. Daha sonra hızlı ve geçici nesnelerin çalışılması gereği nedeniyle "zaman" kavramı eklendi. Böylece zaman, hareket sürecinin sürekli ve ani hallerini kapsar ve çağrışımı sonunda zenginleştirilir ve mükemmelleştirilir ve "zaman" kelimesi nihayet tamamlanır.