Yurtdışına seyahat ederken akrabalarınız, arkadaşlarınız ve kendiniz için bazı yerel hediyeler satın alabilirsiniz. Ama Çinli zanaatkarların iki yüzyıl önce Batılılar için özel bir tür hediyelik eşya ürettiğini biliyor muydunuz?
18. yüzyılda Çin imparatorluğu izolasyonist, kapalı bir ülkeydi. Sadece güney kıyısındaki Kanton (Guangzhou) limanı yabancı tüccarlara açıktı. Orada Fransa, İngiltere, Hollanda ve İsveç'ten Batılı ticaret şirketleri ipek, porselen ve çay gibi mallar satın aldı.
Kıtadan tecrit edilmiş olan Batılı tüccarlar, yalnızca 13 Fabrika adı verilen bir adada, Kanton limanı bölgesinde yaşamak ve işlerini yürütmek zorundaydılar. Burası tüccarların Çin'i görebilecekleri tek “pencere”ydi. Neyse ki, Çin ihracat resimleri veya Çin öz resimleri olarak bilinen belirli bir sanat türü aracılığıyla Çin'i sanal olarak ziyaret edebilirler.
Seri üretilen resimler sadece yabancılar için yapıldı. Çoğu, öz kağıt üzerine fırçayla sürülmüştü: Güney Çin'den bir çalının toprağından yapılmış ucuz, süngerimsi bir malzeme. Kağıdın doğası gereği, resimler çok kırılgandı.
Bu resimlerin çoğu bir ekip tarafından bir stüdyoda yapıldı. Ressamlar, Çin'in canlı renkli izlenimlerini üreten suluboya veya guaj (yağlı boya tablolar daha az yaygındı) kullandılar. Kullanılan diğer bir teknik, Çin veya bazen Avrupa konularını gösteren cam ters boyama idi. Cam ters boyama, bir cam parçasına boya uygulamaktan oluşan hassas ve zor bir sanattır. Resmi tüm ihtişamıyla görmek için camın tersine çevrilmesi gerekiyor.
Bu ihraç resimleri genellikle sanatçılar tarafından değil, zanaatkarlar tarafından yapıldığından, hat veya mürekkep resimlerinden farklı olarak Çinliler tarafından bir sanat formu olarak kabul edilmedi. Çin ihracat resimlerinin ciddi bir tarihsel ve sanatsal çalışmanın nesnesi haline gelmesinin bu kadar uzun sürmesinin nedeni bu olabilir.
Çin ihracat tablolarının ticareti, üretimi ucuz ve nakliyesi kolay olduğu için çok kazançlı oldu. Tek başına veya bir albümde satılan konu yelpazesi, çiçeklerden, hayvanlardan ve manzaralardan günlük yaşam sahnelerine ve çay veya ipek gibi ürünlerin üretim süreçlerine kadar uzanıyordu. Bu tasvirler, yabancılara Çin'in bir tadı verdi ve Avrupa'nın egzotizm zevkine cevap verdi.
Bir Çin atölyesinden resim yapmak Avrupa'da çok moda oldu. Tingua, Youqua, Sunqua ve Puqua gibi bazı stüdyolar ve sahipleri ünlü oldu. Batı gazeteleri en iyi ressamların nerede bulunacağını ilan etti. 19. yüzyılda, iki afyon savaşından sonra, Şanghay ve Hong Kong gibi şehirlerde daha fazla liman yabancı tüccarlara açıldı ve orada da yeni resim stüdyoları açıldı. Komşu Asya ülkelerinde ve Manilla, Batavia (bugünkü Jakarta), Surat veya Seylan (bugünkü Sri Lanka) gibi sömürge kuruluşlarında Çin ihracat resim stüdyolarını bile bulabilirsiniz.
Fotoğrafın gelişmesiyle birlikte, Çin ihracat resmi daha az popüler hale geldi. Bazı üreticiler piyasayı takip etti ve ilk Çin fotoğraf stüdyolarını açtı. Diğerleri fotoğraflanan portreleri tablolara kopyalamaya başladı.
Bugün Avrupa'da sona eren ihracat tablolarından bazıları, Avrupa ve Çin arasındaki alışverişin ve karşılıklı algıların muhteşem bir tanıklığını oluşturuyor. Ayrıca, post-endüstriyel küreselleşmenin başlangıcından bir asırdan fazla bir süre önce, küresel ticaret tarihinin uygun bir örneğidirler.