Theodor Adorno'nun ikinci dünya savaşı döneminde Los Angeles'ta geçirdiği günleri anlatırken başıma bu felaketin geleceğini hissetmiştim. 'O kitabını Kaliforniya'da yazabildi, ben onu Bodrum'da okuyamadım bile' başlıklı yazımın ana fikri Adorno'nun teorik dünyasının ve çalışmalarının anlaşılmasının çok zor ve hatta imkansız olduğuydu. Bunu o yazımda yazarken ve hatta aynı şeyi şimdi tekrarlarken bile içimin öfke ile dolduğunu hissedebiliyorum. 'Bunu ben nasıl olur da anlayamamam' iddiası bende var. Bu iddialı tavrım beni çok daha iyi, daha güzel karakterli bir insan haline mi getiriyor, yooo katiyen değil hatta aksine bu zayıflığımın beni berbat takıntılı bir karakter haline dönüştürdüğü bile söylenebilir.
Öğrenilmiş çaresizlik... 18 Ekim 2021 | 559 Okunma 'Yaşamak için kendimize hikayeler anlatırız' 15 Ekim 2021 | 140 Okunma Derinlik yüzeydedir 13 Ekim 2021 | 199 Okunma Bir klasik dedikodu 11 Ekim 2021 | 402 Okunma Amerikan aksanlı klasik müzik 08 Ekim 2021 | 129 OkunmaTÜM YAZILARI