Bugün dijital korsanlık hakkında konuşacağız. Her zamanki gibi: Aşağıda yazılan her şey sadece benim kişisel görüşümdür, bu da kimsenin sizi rahatsız edip yorum yapmaktan rahatsız olmadığı anlamına gelir. Bu sorunu nasıl gördüğümü aşağıda okuyabilirsiniz:
18 yaşında ilk bilgisayarımı aldım. Hatırlayamayacağın kadar uzun zaman önceydi. Bilgisayarı bana eski püskü pantolonlu ve kalın lensli büyük gözlüklü bir amcam getirdi. Uzun süre onu örnek aldıklarını hatırlıyorum: “Monitöre uzun süre bakarsanız, görme yeteneğiniz bozulur.” Böylece bilgisayar bana tamamen doldurulmuş geldi. Windows 98 işletim sisteminin en son sürümüne sahipti, sınırsız olanakları aklımı başımdan aldı. Ayrıca Office 97 benim için ve öğrenci için gerekli her türlü tercüman ve benzeri programlardan oluşan bir dağ kadar nazikçe kuruldu. Ve en önemlisi, tüm bunlar için bir kuruş ödemedik. Eski püskü pantolonlu amca kibarca gülümsedi ve sadece demir için para alarak ayrıldı.
Kısa süre sonra bilgisayarım için programlar, oyunlar ve filmler satan birkaç mağazada arkadaşlar edindim. O zamanlar herhangi bir İnternet sorusu yoktu, bu da işletim sistemini kurmanın, sıfırdan kurmanın ve ilerlemeyi unutmamanın tüm karmaşıklıklarını bağımsız olarak anlamanın gerekli olduğu anlamına geliyordu, çünkü işletim sistemleri o zamandan daha sık değiştirildi. bizim zamanımızda olur.
Yani, bilirsiniz, çevremdeki herkes kesinlikle tüm yazılımlar korsandı. Tanıdıklar aracılığıyla Cyril ve Methodius’un Büyük Ansiklopedisini kazdığımı hatırlıyorum. O zaman alışılmadık derecede soğuktu. Bu mükemmel ansiklopedi sayesinde bir ay içinde ilk CD-ROM yazıcımın parasını ödedim. Neyse ki korsan disk satıcısı olmadım, çünkü içimdeki bilimsel çizgi bir noktada galip geldi, ama şimdi bununla ilgili değil.
2000’lerin başında, kesinlikle hiç kimse dijital bilginin birinin fikri mülkiyeti olduğundan şüphelenmedi. Bir keresinde o aptal burjuvanın Adobe Photoshop sürümlerinden birini 500 dolara satın aldığını öğrendiğimi hatırlıyorum. Ayın en komik şakasıydı. Herkesin aşina olduğu Office için para ödemeniz gerektiği fikri aklımıza hiç gelmedi. Oyunlar bir disk fiyatına satıldı. Çoğu zaman, düzinelerce ve hatta yüzlerce kişi oyunun aynı korsan sürümünü yükledi. Filmler daha da kolaydı. 2000’li yılların başında, birçok PC kullanıcısı, kurnaz korsanların faydalanmakta başarısız olmadığı DVD-ROM’ları, o zamanlar kabul edilebilir kalitede, çift taraflı bir diske on film yükleyerek satın aldı.
Bütün bunları neden mi söylüyorum? Korsanlık uzun süredir günlük hayatımızın bir parçası olmuştur. Belki de bu yüzden her şey için ödeme yapmanız gerektiği fikrinden ayrılmamız çok zor. Ardından, dijital korsanlığın çeşitli yönlerine bakacağım: oyunlar, filmler ve yazılım. Aşağıda her biri hakkında daha fazla ayrıntı verilmiştir:
Bilgisayar oyunları. Kabul ediyorum, oynadığım tüm oyunları satın almıyorum. Ve bu parayla ilgili bile değil. Çoğu zaman, nefret edilen Denuvo beni oyun satın almaktan alıkoyuyor. Ve öyle oluyor ki, oyunu YouTube’da izledikten sonra, istedikleri paraya değmediğini anlıyorum. 75 $ istedikleri aynı Street Fighter V: Arcade Edition Deluxe’ü alın. Bu fiyat nedir acaba? Ve bu, kurulumdan bir saat sonra korsan versiyonunu sildiğim oyun için! Utanç!
Yine de, gerçekten ilgilendiğim şeyi satın almaya çalışıyorum. Bunu neden yapıyorum? Çok basit: Bazen tamamlanmış bir oyunu oynamak istiyorum ama torrentlerde beş yıllık bir oyun aramak için zamanım yok. Bütün sır bu. İkinci gün oyunları internette korsan olan geliştiricilere sempati duymuyorum, Steam gelirlerindeki düşüşten endişe duymuyorum, tıpkı şu ya da bu oyun serisinin ekonomik başarısızlığından endişe duymuyorum. Bütün bunlar bizim sorunumuz değil. Ne de olsa kimse bana Street Fighter çizgi filmi için 75 doları nereden bulabileceğimi sormuyor?
Tembellik ilerlemeyi sağlar. Tüm oyunları farklı yerlerde aramayacak kadar tembelim ve onları Steam’den satın alıyorum. Şimdi rakip mağazalara taş atma zamanı. Ne yazık ki, en azından aynı Epic Games Store’daki oyunların fiyatları gerçekten cazip olana kadar sizden hiçbir şey almayacağım. Ve zaten yazdığım gibi, Steam’in açgözlülüğü hakkında üzücü hikayeler beni almayacak. Ya %50 indirim yap, ya da bana güvenemezsin. Bu arada, tüm özelleri torrentlerden güvenle indiririm.
Oyun geliştiricilere taş atmaya başladığımızdan beri, dürüstçe 50 dolar veya daha fazlasına aldığım bir oyunu kimsenin oynamasına izin verememekten çok öfkelendiğimi ekleyeceğim. Ve neden böyle? Birikimlerimin uzak bir sunucuda nazikçe saklanacağı fikrini kim buldu? Yasalara saygılı bir alıcı olarak bana karşı bu tutum beni torrentlere sürüklüyor. Ama merak etmeyin, hala bekliyorum!
Filmler. Sinemada yayınlanan en ilginç filmlerin hepsini ziyaret ederim. Benim için önemli bir seansı kaçırmam asla olmaz. Bu durumda, bana öyle geliyor ki, filmin yaratıcısı dürüstçe kazandığım parayı zaten aldı. Değil mi? O halde, altı ay sonra aynı filmi evde izlemeye karar verirsem neden aynı film için tekrar para ödeyeyim? Oldukça garip, değil mi? Aynı ürün için iki kez ödeme yapmamın istendiği anlamına mı geliyor? Dijital kodumu veya Google hesabıma erişimimi kaybedersem ne olur? Ne yapmalıyım? Orada en az 200 film satın alan insanlar tanıyorum. Filmler tuhaf bir hikaye. İlk başta film yapımcıları, kanallarına geleceğin gişe rekorları kıran popüler fragmanlarını yayınlayarak YouTube’da para kazanıyor. Sonra bizi tiyatrolara çekiyorlar, genellikle projelerini birkaç hafta içinde geri ödüyorlar. Aynı zamanda, genellikle birkaç yüz milyon dolara özel hazırlanmış el sanatları bizi çok hayal kırıklığına uğratıyor. Ama seanstan sonra neden kimse bana parayı iade etmedi? Film yapımcıları, çocuklarının parasını tamamen ödedikten sonra oyuncak yapma haklarını ve buna bağlı binlerce ürünü satarlar ve zamanı geldiğinde zaten yorgun olan filmi Google Play gibi her türlü ücretli sitede satarlar. Sonuç olarak, en kurnaz stüdyolar bize ürünlerini iki kez değil, beş kez satmayı başarır.
Tatlı olarak durumu kitaplarla kısaca anlatacağım: İnternetin en parlak döneminden önce satın aldığım klasik edebiyatla basılı olarak bir dizi kitabım var. Bir tür kitaba ihtiyacım olursa, örneğin bilimsel bir şeye, küçük bir basımla basılmışsa, özel bir mağazaya gider ve bu kitabı kağıt biçiminde satın alırım. Aynı şekilde, bir arkadaşıma renkli bir Puşkin cildi vermek istersem, bunu göze hoş gelen bir basılı baskı satın alarak yapacağım. Ama neden birdenbire bana Google Play’de W. Shakespeare’in “Hamlet” trajedisi için 1 dolar ödememi teklif ediyorlar? Ayrıca kitap, bana önemli kısıtlamalar getiren DRM teknolojisi ile korunacak. Ve şimdi tamamen mantıklı bir sorum var: Klasiklerden milyonlarca dolar kazanan insanlar kimler ve neden yeni bir şey yaratmadan uzun zaman önce ölmüş yazarların eserlerinden para kazanabileceğinize karar verdiler? Bize her şeyin bedelini ödememiz öğretildi. Orada bir dolar, bir dolar orada ve bir noktada, mikro dönüşümlerin tatlı iğnesine bağımlı olduğunuzu fark etmeden harcamalarınızın sayısını kaybedersiniz. Oyunlarda tam olarak böyle oluyor. Son yıllarda akıllı telefonda oyun oynamıyorum – zamanım yok, ancak oldukça sık oynardım. Bu yüzden katı bir kuralım vardı: Hacklenemeyecek bir oyun oynama. Diyelim ki ücretsiz bir oyun oynuyorum. 5 denemem var, güvenle harcıyorum ve ondan sonra reklamı izleyerek daha fazla oynuyorum. Geliştiriciler neden birdenbire, oyunda ihtiyacım olan öğeyi satın alarak yardımlarını kullanmam gerekeceği koşullar yaratmanın gerekli olduğunu düşünüyorlar? Veya şu: Bazı geliştiriciler bana oyunun geliştirilmiş bir sürümünü birkaç dolara satın almamı teklif ediyor. Harika, elimizde ne var? Bir sürü reklam, kaybolmayan mikro işlemler ve beni her zaman ödemeye zorlamak için can sıkıcı girişimler. O zaman hiçbir şey değişmediyse ne satın aldım?
Yazılım. Bilgisayarımda, son işimde bana ayarlanan Windows7 Ultimate 64 bit’in lisanslı bir sürümü var. Şey, ya da dayanabilirim … Mesele şu ki, lisanslı bir kutuya sahip olmak, kayıt ve güncellemelerden bağımsız olarak aktivatörü çalıştırmak veya herhangi bir derlemeyi indirmek benim için daha kolay. On yıl önce, bana 2013 yılına kadar sadakatle hizmet eden aynı işte Office 2007 verildi. O zaman yeni ofisi denemeye karar verdim ve sonunda 2016 versiyonuna geçtim. Artık Office 365 programının ücretsiz bir anahtarına sahibim, ancak bir hafta sonra Microsoft’un müdahaleciliğinden bıktım ve onu sildim. 2013 sonbaharında Photoshop CS6’nın anahtarlarından birini aldım. Yaklaşık dört yıldır içinde her şey bana uyuyordu, ancak bir yıl önce daha modern bir ürüne acil bir ihtiyaç duydum. Sonuç olarak, yalnızca iki kat daha hızlı açılmakla kalmayıp aynı zamanda üç kat daha az yer kaplayan korsan bir Photoshop taşınabilir sürümüne geçtim. İstediğim zaman herkese aktarabileceğimden bahsetmiyorum bile.
On yıldır, Kaspersky antivirüs bilgisayarıma, yani ücretli sürümüne sürekli olarak yüklendi. Yani, son birkaç yıldır, programlarımı sürekli güncellemeye çalışan, sistemimde var olmayan düşmanlar arayan ve günün her saatinde yoğun bir işi taklit eden tek bir virüs bulamadı. Üstelik oğlum bir yıl önce, bilgisayarıma düzinelerce kötü program ve yardımcı program yükleyen ve beş bozuk saat boyunca kayıt defterinden manuel olarak sildiğim kötü amaçlı bir bağlantıyla posta kutusunu açtığında Kaspersky kıpırdamadı bile. Öyleyse neden işe yaramaz bir ürün için 30 $ (genellikle daha fazla, şimdi Internet Security indirimli) ödeyeyim?
Neyse ki, artık ücretli programlarım yok. Yani sözlerimin anlamı basit: şirketler temel uygulamalarını sürekli olarak güncelliyorlar, ancak hiçbiri bu programı dün satın almış olanları düşünmekten rahatsız olmuyor. Aksine, güncellemelerden yoksun bırakarak veya teknik desteği kasten devre dışı bırakarak önceki sürümü bozmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Sonuç olarak, geliştiriciler eylemleriyle bizi yeni, genellikle daha pahalı yazılımlar almaya zorluyorlar ve böylece bizi kandırıyorlar. Ve hepsi bu kadar değil, genellikle korsan yazılımlar daha kullanışlıdır, daha az talepkardır ve en önemlisi önemli bir sorunu çözer: büyük şirketlerin aşırı açgözlülüğü.
Şimdi size herhangi bir modern yazılımın nasıl dağıtılması gerektiğine dair kişisel listemi sunuyorum. Gezegen ölçeğinde dijital köleliği bir kez ve tamamen ortadan kaldıran böyle bir sarsılmaz kurallar dizisi.
- Ücretsiz güncelleme. Programı bir kez satın alan kullanıcı, programı aynı programın daha modern bir versiyonuna yükseltme hakkına sahiptir. Aynı zamanda, bunu ilk üç yıl boyunca ücretsiz olarak yapabilir ve bundan sonra ürünün toplam maliyetinin %20-30’undan fazlasını ödemez.
- Geliştirici yazılımının tüm ürün yelpazesine ücretsiz erişim. Bu, programın daha ucuz bir sürümünü satın alarak kullanıcının aradaki fiyat farkını ödeme ve daha pahalı bir sürümünü alma hakkına sahip olduğu anlamına gelir.
- Satın alınan ürüne ücretsiz erişim. Programı satın alan kullanıcı, hepsini hesabına bağlayarak birkaç cihaza yükleme hakkına sahiptir. Elbette mantık dahilinde.
- Mülkiyet. Programı satın alan kullanıcı, istediği zaman geliştiricinin direnişiyle karşılaşmadan yazılımını satma hakkına sahiptir.
Not Ve unutmayın, bazı yazılımlar için at fiyatları sorununu yükseltmiyorum, ek indirimler veya doğaüstü herhangi bir şey istemiyorum. Sadece mantıklı ve anlaşılır olanı. Maddi şeylerle ilgili olarak gezegenimizde binlerce yıldır faaliyet gösteren şey.
Benim görüşüme katılmıyor musun? Sorun değil! Klavye yardımı. Yorumlar, onlara yazmanız için yapılır! İlginiz için teşekkür ederiz.