Dar anlamda refleks, sinirlerin tahrik olması sonunda adalelerin irade dışında gerilmesi ve gevşemesidir. Refleksin meydana geldiği organlara uygun olarak bunu, deri refleksi (ayak topuğunun kaşınması ile ayak parmaklarının bükülmesi gibi), sümüksel zar refleksi (ağız boşluğunun arka tarafına dokunulduğu zaman boğazda meydana gelen hareketler), kiriş bağlan refleksi (dizlerdeki refleks), gözbebeği refleksi (ışık geldiği zaman gözbebeğinin daralması) gibi türlü bölümlere ayırmak mümkündür. Reflekslerin incelenmesi ya da anormal reflekslerin ortaya çıkması. sinir hastalıklarının teşhisi bakımından tıpta büyük önem taşır (örneğin, gözbebeğinin bir noktaya takılması, belkemiği hastalıklarında diz refleksinin olmaması, histeride boğaz refleksinin kaybolması gibi). Genel olarak refleksler, canlı için önemli bir olaya (kirpiklerin kapanması ile gözün korunması, emme ve yutma refleksi ile meme çocuğunun beslenmesi, abdestin boşalması, kusma, i>k-sürme, burun çekme v.b.) yardım etmek amacı güden hareketlerdir.
Bütün bu reflekslerin hepsi doğuştan gelmedir. Bunun yanında sonradan kazanılan «şartlı refleksler» vardır ki, bunlar yeni psikolojik akımların temeli olarak psikoloji ve fizyolojide ayrı bir önem kazanmışlardır. Ünlü Rus fizyologu Pavlov klasik hayvan deneylerinde (köpekte salya ve mide suyunun ölçülmesi), yalnız yiyeceğin alınmasının değil, gösterilmesinin de ayni etkiyi yaptığını kanıtlamıştır. Ayrıca, belli aralıklarla ayni şeyi uzun süre yapmanın belli bir süre sonra, doğuştan gelen reflekslerin meydana getirdiği duyguları ve algıları meydana getirebileceğini, pratikli her uyarmanın şartlı bir refleks durumu ile sonuçlanabileceğini göstermiştir. Bechterew adlı bilgin de bu öğretiyi refleksoloji ile geliştirmiştir. Çıkardığı bazı sonuçları hayvanların insana aktararak, basit psikolojik olaylar ile en karmaşık ruhsal ve zihinsel etkinlikleri açıklamaya çalışmıştır. Ancak bu yoldan sağlanan sonuçlar yalnızca bazı basit ruhsal olayların (alışkanlık. öğrenme v.b.) meydana gelmesi bakımından önem kazanmıştır. Behavyorizm üzerinde çalışmış olan Watson ve onu izleyenler, daha az teorik ve hayata daha yakın bir yol tutarak, hayvan deneylerinden hareket edip. behavyorizmin temel kavramına varmış, belli tahrik ve belli durumlar üzerinde canlı varlığın davranışının kesin bir süre ve yer çerçevesinde gözlenmesinin, bilinç hipotezlerinin yardımına lüzum kalmaksızın biyolojik belirliliğin objektif psikolojisini geliştirdiği sonucuna varmıştır.