Sinematografi, sinema-resim sanatı ve bir görüntü sensörü aracılığıyla kimyasal olarak ışığa duyarlı bir malzeme ile çekim sanatıdır.
Görüntü yönetmenleri, objelerden yansıyan ışığı, bir görüntü kamerasına veya bir film kamerasının içindeki ışığa duyarlı malzemeye aktarılan gerçek bir görüntüye odaklamak için bir lens kullanır. Bu pozlamalar sırayla oluşturulur ve daha sonra işleme ve hareketli görüntü olarak görüntülenmesi için korunur. Elektronik görüntü sensörü ile görüntü yakalama, görüntüdeki her piksel için elektrik yükü oluşturur; bu, sonraki işlemler veya görüntüleme için elektronik olarak işlenir ve bir video dosyasında saklanır. Fotoğrafik emülsiyon ile yakalanan görüntüler hareketli görüntüyü izlemek üzere yansıtılır.
Sinematografi, eğlence ve kitle iletişiminin yanı sıra bilim ve iş dünyasının birçok alanında kullanım alanı bulmaktadır.
Gelişim Süreci
1830’larda, Avusturya’daki Simon von Stampfer (stroboskop), Belçika’daki Joseph Plateau (fenakistoskop) ve Britanya’daki William Horner (zoetrope) tarafından bağımsız icatla, döner tamburlar ve diskler üzerinde hareketli görüntüler üretmeyi başardı.
1845’te Francis Ronalds, zaman içinde değişen meteorolojik ve jeomanyetik enstrümanların endikasyonlarının sürekli kaydını yapabilen ilk başarılı kamerayı icat etti. Kameralar dünya çapında çok sayıda gözlemevine verildi ve bazıları 20. yüzyıla kadar kullanımda kaldı.
William Lincoln, 1867’de “yaşam çarkı” veya “zoopraksiscope” adı verilen animasyonlu resimler gösteren bir cihazın patentini aldı. İçinde hareketli çizimler veya fotoğraflar bir yarıktan izlendi.
19 Haziran 1878’de Eadweard Muybridge, “Sallie Gardner” adlı bir atı bir dizi 24 stereoskopik kamera kullanarak hızlı bir şekilde başarıyla fotoğrafladı. Kameralar atlara paralel bir parkur boyunca düzenlenmiş ve her kamera deklanşörü atın toynakları tarafından tetiklenen bir açma teli ile kontrol edilmiştir. On yılın sonunda, Muybridge fotoğraf dizilerini 1879 ya da 1880 yılına kadar konferans turlarında sansasyon yaratan kısa, ilkel projeksiyonlu “filmler” için bir zoopraksiskele uyarladı.
Dokuz yıl sonra, 1882’de Fransız bilim adamı Étienne-Jules Marey, saniyede 12 ardışık kare alabilen ve aynı resmin tüm karelerini kaydeden bir kronofotografik silah icat etti.
Ondokuzuncu yüzyılın sonundan yirminci yüzyılın başına kadar, filmin sadece eğlence amaçlı değil, bilimsel araştırmalar için de kullanılmasına neden oldu. Fransız biyolog ve film yapımcısı Jean Painleve, yeni ortamın mikroorganizmaların, hücrelerin ve bakterilerin davranışını, hareketini ve ortamını çıplak gözden daha fazla yakalama ve belgeleme konusunda daha verimli olduğu için bilimsel alanda film kullanımı için yoğun bir şekilde lobicilik yaptı. Filmin bilimsel alanlara girişi, yalnızca “hücreler ve doğal nesneler gibi yeni görüntüler ve nesneler değil, aynı zamanda bunların gerçek zamanlı olarak izlenmesi” ile oldu. Filmin geliştirilmesi ve kameraların artan kullanımı, doktorların ve bilim insanlarının projelerini daha iyi anlamalarını ve anlamalarını sağladı.
Film sinematografisi
Louis Le Prince tarafından 14 Ekim 1888’de İngiltere’nin Leeds kentindeki Roundhay’da çekilen deneysel film Roundhay Bahçe Sahnesi, hayatta kalan en eski sinema filmi. Bu film kağıt filmde çekildi.
Thomas Alva Edison yönetiminde çalışan W.K.L. Dickson, 1891’de patentli başarılı bir cihaz olan Kinetografı tasarlayan ilk kişi oldu. Bu kamera, 35 mm genişliğindeki şeffaf selüloit şerit üzerine kaplanmış standart Eastman Kodak fotoğraf emülsiyonu üzerinde bir dizi anlık fotoğraf çekti. Bu çalışmanın sonuçları ilk kez 1893’te Kinetoscope Dickson tarafından tasarlanan görüntüleme aparatı kullanılarak kamuoyunda gösterildi. Büyük bir kutunun içinde bulunan bir gözetleme deliğinden bakarak sadece bir kişi filmi izleyebilir.
Ertesi yıl, Charles Francis Jenkins ve projektörü Phantoscope başarılı bir izleyici kitlesini izlerken Louis ve Auguste Lumière Aralık 1895’te Paris’te film çeken, basan ve yansıtan bir cihaz olan Cinématographe’yi mükemmelleştirdiler. Lumière kardeşler, birden fazla kişinin ücretli bir izleyicisine yansıtılan, hareketli, fotoğrafik, resimleri sunan ilk kişilerdi.
1896’da Fransa’da sinema salonları açıldı (Paris, Lyon, Bordeaux, Nice, Marsilya); İtalya (Roma, Milano, Napoli, Cenova, Venedik, Bologna, Forli); Brüksel; ve Londra.
1896’da Edison, ABD Cooper Hewitt’teki ticari olarak başarılı ilk projektör olan Vitascope projektörünü gösterdi. 1905’te kapalı alanlarda güneş ışığı olmadan film çekmeyi pratik hale getiren cıva lambaları icat etti. İlk animasyon çizgi film 1906’da üretildi. 1915’te icat edilen Bell ve Howell 2709 film kamerası, yönetmenlerin kamerayı fiziksel olarak hareket ettirmeden yakın çekimler yapmalarına izin verdi. 1920’lerin sonunda, üretilen filmlerin çoğu sağlam filmlerdi. Geniş ekran formatları ilk olarak 1950’lerde denendi. 1970’lere gelindiğinde, çoğu film renkli filmdi. IMAX ve diğer 70 mm formatları popülerlik kazandı. Filmlerin geniş dağıtımı yaygınlaşarak “gişe rekorları kıranlar” için zemin hazırladı. Film sinematografi, sinema endüstrisinin başlangıcından, dijital sinematografinin baskın olduğu 2010’lara kadar egemen oldu.
Siyah Beyaz Film Teknolojisi
1880’lerde doğumundan itibaren filmler ağırlıklı olarak tek renkliydi. Popüler inanışın aksine, siyah beyaz her zaman siyah ve beyaz anlamına gelmez; tek bir tonda veya renkte çekilen bir film anlamına gelir. Renkli film tabanlarının maliyeti önemli ölçüde daha yüksek olduğundan, çoğu film siyah beyaz tek renkli olarak üretildi. Erken renk deneylerinin ortaya çıkmasıyla bile, renk anlamına gelen filmlerin daha büyük maliyeti, daha ucuz renk süreçlerinin tanıtıldığı 1950’lere kadar çoğunlukla siyah beyaz olarak yapıldı ve bazı yıllarda renkli filmde çekilen filmlerin oranı% 51’i aştı. 1960’lara gelindiğinde renk, baskın film stoğu haline geldi.
Renkli Film Teknolojisi
Konuşan resmin icadı, renkli fotoğrafçılığın kullanımına olan talebi daha da artırdı. Ancak, zamanın diğer teknolojik gelişmelerine kıyasla, renkli fotoğrafçılığın gelişi nispeten yavaş bir süreçti.
İlk filmler aslında renkli filmler değildi, çünkü daha sonra tek renkli ve elle renklendirilmiş veya makine renginde çekildi. Bu tür ilk örnek, Edison Manufacturing Company tarafından 1895 yılında elle boyanmış Annabelle Serpantin Dansı’dır. Makine tabanlı renklendirme daha sonra popüler oldu. Renklendirme, 1910’larda doğal renk sinematografisinin ortaya çıkmasına kadar devam etti. Birçok siyah-beyaz film, son zamanlarda dijital renklendirme kullanılarak renklendirildi. Bu, hem dünya savaşlarından, spor olaylarından ve siyasi propagandadan çekilen görüntüleri içerir.
1902’de Edward Raymond Turner, renklendirme tekniklerini kullanmak yerine doğal bir renk işlemiyle ilk filmleri çekti. 1908’de kinemacolor piyasaya sunuldu.
1917’de, Technicolor’un en eski versiyonu piyasaya sürüldü. Kodachrome 1935’te tanıtıldı. Eastmancolor 1950’de tanıtıldı ve yüzyılın geri kalanında renk standardı haline geldi.
2010’larda renkli filmlerin yerini renkli dijital sinematografi aldı.
Dijital sinematografi
Dijital sinematografide film, flash depolama gibi dijital ortamlarda çekilir ve sabit sürücü gibi bir dijital ortam aracılığıyla dağıtılır.
Dijital kameraların temeli metal-oksit-yarı iletken (MOS) görüntü sensörleridir. İlk pratik yarı iletken görüntü sensörü, MOS kapasitör teknolojisine dayanan şarj bağlı cihazdı (CCD). 1970’lerin sonlarından 1980’lerin başına kadar CCD sensörlerinin ticarileştirilmesinin ardından, eğlence endüstrisi önümüzdeki yirmi yıl içinde yavaş yavaş dijital görüntüleme ve dijital videoya geçmeye başladı. CCD’yi, 1990’larda geliştirilen CMOS aktif-piksel sensörü (CMOS sensörü) izledi.
1980’lerin sonlarından başlayarak Sony, analog Sony HDVS profesyonel video kameralarını kullanarak “elektronik sinematografi” kavramını pazarlamaya başladı.
1998’de çekilen ve yayınlanan The Last Broadcast’in bazılarının ilk uzun metrajlı video çekimi olduğuna inanılıyor ve tamamen tüketici düzeyinde dijital ekipmanlarda düzenlendi. Mayıs 1999’da George Lucas, Star Wars: Episode I – The Phantom Menace’de yüksek çözünürlüklü dijital kameralarla çekilen görüntüleri dahil ederek film yapım ortamının üstünlüğüne ilk kez meydan okudu. 2013’ün sonlarında Paramount, sinemaya dijital formatta film dağıtan ilk büyük stüdyo oldu ve 35 mm filmi tamamen ortadan kaldırdı. O zamandan beri filmlerin 35 mm yerine dijital formatta geliştirilmesi talebi büyük ölçüde arttı.
Dijital teknoloji geliştikçe, film stüdyoları giderek dijital sinematografiye doğru kaymaya başladı. 2010’lardan bu yana, dijital sinematografi film sinematografisinin yerini alan sinematografinin baskın formu haline gelmiştir.