Japonya Üzerine Düşünceler: Liberter Bir Bakış
Geçenlerde Japonya'nın Tokyo kentinde altı gün geçirmekten zevk aldım. Tayland, Bangkok'ta bir Japon şirketinde çalışan eşim bir iş gezisine çağırıldı ve yaz tatilinde öğretmen olarak etiketlemeye karar verdim. Beklenmedik bir macera ve değerli bir deneyim oldu.
Tayland'da son yedi yıldır yurtdışında yaşamış ve iki yıl önce Hawaii'de yurt dışında yaşamış olmama rağmen, dünya gezgini çok fazla değilim. Tayland boyunca dayak yolu ötesinde manzaraları gördüm, ama, benim yıllar boyunca, sadece bir kez Smiles Land dışında girişim oldu: komşu Kamboçya 2 gecelik rehberli tur. Bunun dışında, uluslararası seyahat deneyimim çocukken Karayiplere yapılan birkaç aile gezisi ile sınırlı.
Bana göre, turist olmak çoğu zaman zevkten daha zahmetlidir. Dil engeli, Romalılar gibi yapmaya teşebbüs etmenin garipliği ve turistik yerlerin koruyucu, özgün olmayan doğasının bir parça dönüş olduğunu düşünüyorum. Bir şeylerin salınımına girmeye başladığınızda, zaten eve gitme zamanı.
Aradığım dünya, uzun bir konaklama için yeni bir yere yerleşmekten ve kültürel daldırmadan etkilenmekten kazanılıyor. Tayland'daki daldırma beni yerel gibi hissettirdi. Kulağa tuhaf gelse de, ABD'ye geldiğimde Tayland'da olduğundan daha fazla yersiz hissediyorum.
Tayland anlayışımın aksine Japonya anlayışımın büyük ölçüde yüzeysel olduğu açıkça belirtilmelidir. Vereceğim hesap ilk izlenimlerden biridir ve ilk izlenimler genellikle yanlış yönlendirilir. Lütfen gözlemlerimi bir tuz tanesi ile al.
Japonya hakkındaki genel izlenimim, Liberiter bir cennetten daha Muhafazakar bir cennet olduğu ve Japonya'nın çoğu Liberter yönünün de Muhafazakar rehberlik altında mevcut olacağı yönünde.
Ziyaret etmeden önce Japonya'nın yapısını tanımlamak için kullanılan Etno-Milliyetçilik ifadesini duymuştum. Bunun doğru olduğunu düşünüyorum.
Japonya nüfusunun% 98,5'i etnik olarak Japoncadır ve bunu göstermektedir. Turistler bir yana, diğer ülkelerin veya bölgelerin torunları gibi görünen, neredeyse hepsi kebap satan (sadece kelimenin tam anlamıyla) sadece bir avuç insanla karşılaştım. Japonya'nın monoetnikliğini bir perspektife oturtmak için Çin, İtalya ve Kolombiya'nın etnik çoğunlukları nüfuslarının sırasıyla% 94,% 92 ve% 84'ünü oluşturmaktadır. Japonya etnik çeşitlilikten yoksun.
Tayland'da inşaat işçileri, hizmetçiler ve diğer düşük gelirli işçiler genellikle Myanmar, Kamboçya ve Laos gibi daha fakir komşu ülkelerden geliyorlar. Bu, ABD genelinde mevcut olan Latin Amerika'dan göçmen işçilere paralel olarak ilerliyor. Amerikalıların ve Thais'nin yapmayacağı veya yapamayacağı birçok iş var, bu nedenle göçmenler boşluğu doldurmaktan memnuniyet duyuyorlar.
Tokyo işgücü ise otel hizmetlilerinden bahçıvanlara ve aşçılara kadar tamamen Japonlara yakındır. Göçmen işçiliği hiçbir yerde bulunamadı.
Bana Japon işgücü hakkında öne çıkan ve aynı zamanda bazı ön bilgileri doğrulayan başka bir şey yaşıydı. Tayland ve ABD'de havaalanı personeli genellikle daha genç. Bangkok'tan Tokyo'ya uçağımıza binmeden önce eşimi ve ben uygun kuyruklara giren üniversite öğrencilerini özellikle hatırlıyorum (Tayland'da bunu söylemek kolay çünkü öğrenci işçiler okul üniformalarını işte giyiyorlar). Tokyo'da, çok sayıda işçi çalıştıran işçilerin ileri yaşlarına hayran kaldım. Yaşlılar, iş yerlerinin etrafındaki yaya trafiğini yönlendirmeye yardımcı oldu, bakkal ve marketlerdeki kayıtların arkasında çalıştılar ve taksileri sürdüler. İstisnalar, genellikle daha genç olan garsonlar, garsonlar ve birçok metro istasyonu görevlisi idi. Vasıflı işçiler de çoğunlukla yaşlıydı, özellikle inşaat işçileri.
Bütün bunların bahanesini bilmiyorum. Japon kültürü emeklilikten kaçıyor mu? Yaşam boyu tek bir mesleğe bağlı kalıyorlar mı? Yetkili genç işçiler kıt tedarikte mi?
Japonya, dünyadaki tüm ülkelerin ikinci en eski ortanca yaşına (47.3) sahiptir, bu yüzden bir anlam ifade eder. Daha yaşlı bir nüfusun daha eski bir işgücü olacaktır.
Eşim, bir meslek edinilmeden önce Japon kültürünün uzun yıllar hazırlık gerektirdiğini ileri sürdü. Eğer bu doğruysa, kanatlılarda ticaretin hilelerini metodik olarak öğrenen genç işçiler olabilir. Ayrıca Japon halkının nadiren iş değiştirdiğine inanıyor.
Tokyo'daki Cumartesi öğleden sonra, eşimin meslektaşlarından biri, Japon bir erkekle evli bir Kore vatandaşı bizi evine davet etti ve öğle yemeğine çıkmaya davet etti. Kocasının 711 marketi var ve güvenilir yardım bulma ve takılma zorluğu nedeniyle uzun saatler çalıştığını söyledi. Belki de istekli ve yetenekli bir genç işgücü yoktur.
Japonya'daki günlerimden bazıları hafta içi günlerdi, bu yüzden eşim ofisteydi. Daha önce de belirttiğim gibi, turistik yerlerin büyük bir hayranı değilim, bu yüzden zamanımın çoğunu gün boyunca Tokyo sokaklarında ve parklarında amaçsızca dolaştım (her ikisi de muhteşem ve temizdi [ve Nisan yılın güzel bir zamanıdır) Japonya dışında olmak]). Yaşlı Tokyo sakinleri de sık sık dolaşıyorlardı. Onların fitness tarafından şaşırdım. Limber ve yalın, bu yaşlı vatandaşlar 60 ila 110 yaşlarında herhangi bir yerdeydiler, ama asla söyleyemedim. Yüzleri, sergilediği disiplinli yaşam tarzları, büyük olasılıkla korkunç animasyonlarının kaynağı olarak eskiydi.
Eşimin meslektaşı, bize banliyö topluluğunu gezerken, geçtiğimiz bazı binaların yaşlılar için ayrıldığını bildirdi. Kaldırımlar, bu yaşlıların yavaş ve istikrarlı bir şekilde yürürken, bazen de önemli olan diğerleriyle, bazen yalnız olarak el ele yürürken kalabalıktı. Bu evlerin devlet refahı, özel kuruluşlar veya bölge sakinlerinin kendileri ve aileleri tarafından finanse edilip edilmediğini bilmiyorum. Japonya'nın ulusal harcamaları Amerika'nınki kadar fahiş, bu yüzden bu refah devletinin bir ürünü. Fonun kaynağı ne olursa olsun, belki daha yaşlı Japon işçiler bu kaderden yararlanmaya devam ediyorlar.
Bu yaşlılar için yaşam alanları oldukça küçük görünüyordu, ancak bu endişe verici bir neden değil. Japon halkı küçük alanlarda mutlu bir şekilde yaşıyor gibi görünüyor.
Uzay Tokyo'da değerli bir metadır. Japon kafe ve restoranlarındaki masalar ve tezgahlar dardır ve yoğun bir şekilde birlikte paketlenir. Banyolar ve tuvaletler benim gibi daha ağır insanlara barınma imkanı sağlamaz. Binalar birbirinin birkaç inç yakınına inşa edilmiştir. Ve yollar hataya çok az yer bırakır. Tokyo'nun her santiminden faydalanılıyor. Mühendislik ve mimari verimlilik göz önünde bulundurulması gereken bir şeydir.
Bu sıkı düzenlemelerin ve merkezi planlamanın bir sonucu mu? Yoksa sanatsal kültürü, minimalizm tadı ve tutumluluğu ile Japon kültürü bu sonucu belirliyor mu? Bilmiyorum.
İkincisi ise, dikkat çekicidir. İlki söz konusuysa, kültürel unsur Japonya ve Amerika'daki merkezi planlama arasındaki analojilerin yararlı olması için kesinlikle çok etkili olmaya devam etmektedir.
Amerikalılar, büyük ölçüde (cezalandırma amaçlı değil) Tokyo'nun mekânsallığına tahammül etmezlerdi. Çok sıkı. New York gibi bir yere uygulanırsa, Japon organizasyonu, hem fizyolojik hem de kültürel nedenlerle kişi başına ne kadar fazla alan gerektiğinden çok daha az verimli olacaktır.
Tokyo'nun yer üstü verimliliği aşağıdaki metrolarda yansıtılıyor: Tokyo'daki trenler zamanında çalışıyor. Metro istasyonları, genel olarak Tokyo'nun çoğu gibi, her yönden on kat daha temiz ve pürüzsüz olan New York'un istasyonlarına benziyor. Tayland'ın MRT'si daha modern, ancak sadece birkaç yaşında ve şehrin küçük bir bölümünü kaplıyor. Tokyo metro haritası özellikle turist dostu değil (eşim ve ben yanlış bilet alımları ile biraz zaman ve para attı), ama bir kez sen özünü almak muhteşem bir başarı gibi görünüyor. Birkaç sistem aynı anda çok verimli ve çok geniştir.
Tokyo'nun sokakları büyük ölçüde boş. Dünyanın en kötüsü olan Bangkok trafiğine alışkın olduğum için, algım muhtemelen bunu abartıyor, ancak yine de büyük ölçüde boştu. Tokyo sakinleri ayakları ve bisikletleriyle ya da yeraltı manzarasında işe giderler, bu nedenle otomotiv trafiği bir sorun değildir.
Tokyo taksileri bir başka harikaydı. Taksiler kaldığım sırasında sadece iki kez kullanılır. Her iki gezileri etkileyiciydi. Kabinler, hareket halindeyken kırmızı ışıklarda ve pistlerde kapatılmış gibi göründüğü kadar pürüzsüz ve sessizdi. Sürücüler son derece kibar ve düşünceli idi ve işlerini muhteşem bir şekilde iyi yaptılar.
New York ve Bangkok'un aksine, taksi şoförleri ve karşılaştığım herkes tarafından sergilenen muazzam bir profesyonellik seviyesi vardı. Herkes üniformalı ve ilgili profesyonel stereotiplerine göre hareket ediyordu. Taksi şoförleri dünya standartlarında şoförler gibi davrandı, metro görevlileri müşteri hizmetlerinde robotikti, işadamları / maaş erkekleri siyah takım elbise ve kravatlardan ve siyah evrak çantalarından asla sapmadı ve esnaflar önlüklerle kaplandı ve hiçbir müşteri bulunmadığında acımasızca mallarına yöneldi yardım ihtiyacı. Gördüğüm punklar ve gothlar bile rollerinin o kadar mükemmel kemerli, çerez kesici örnekleridir ki isyancı olmaktan çok daha uyumlu olarak kabul edilebilirlerdi. Japonya'da olmak biraz çizgi film gerçekliğine adım atmak gibiydi. Herkes rolünü biliyordu ve mükemmel oynadı.
Belki de her şeyden daha fazla, bu Japonya'daki Muhafazakar (Liberter değil) yaşam tarzını resmetti (ve bu ne bir iltifat ne de bir eleştiri, sadece bir gözlem). Herkes eşit haklara ve fırsat eşitliğine sahip gibi görünse de, sosyal baskılar ve tabular herkesi aynı hizada tutar. Kişinin kaderini seçmekte özgür olduğu ve ne kadar yükseleceği anlamında bağımsızlık ve bireysellik düzeyi vardır. Ancak içinde hareket edebilecek yapı katıdır.
Miras Japonya'yı Ekonomik Özgürlük Endeksi'nde ABD'nin 12. sıralamasında yer alıyor. “Hukukun Üstünlüğü” ve “Düzenleyici Verimlilik” te Japonya ve ABD de aynı şekilde tatmin edicidir. “Devlet Büyüklüğü” nde, ikisi de benzer şekilde şekilsizdir. ABD'nin endeksteki avantajı “Açık Piyasalar” dan geliyor. Japonya “Yatırım Özgürlüğü” ve “Finansal Özgürlük” konusunda ABD'nin çok gerisinde ve “Ticaret Özgürlüğü” nde biraz daha kötü. Bu, Başkan Trump'ın hem Çin hem de Japonya'nın yabancı yatırımı baltalamasıyla ilgili şikayetlerini yansıtıyor ve muhtemelen Japonya'daki dış etkinin nispeten zayıf olması (Japonya'da Amerikan otomobilleri satmanın zorluğu konusundaki şikayetleri çok fazla pazar olmadığı için çok az mantıklı olmasına rağmen) genel olarak otomobiller için ve Hondas ve Toyotas zaten taşıtlar için mükemmeldir). Sonuç olarak ABD'de ve Batı'nın geri kalanında yaygın olan özgür zihniyetler Japonya'da mevcut değil.
Japonya'nınki gibi kapalı ve homojen bir kültür genellikle Japonya'nın yüksek güven toplumuna yol açar. Bir süre önce Japonya'daki inanılmaz düşük suç oranlarını okumuştum ve beklentilerim tecrübelerimle ortaya çıktı. Tokyo'da olduğum süre boyunca sadece beş veya altı polis memuru gördüm ve özellikle ciddi bir şey yapmadıkları görülüyor. Güvenlik görevlileri bile nadir bir görüştü.
Geçtiğim dört ya da beş evsiz insan daha temiz görünüyordu ve sıradan Amerikalılar ve Thais'lerden daha iyi organize edilmiş yol kenarında uyku bölgeleri vardı. Bir evsiz beyefendinin karton yatağı lekesizdi ve mükemmel bir meydanda kesildi ve bir avuç eşyası saklandı ve kutularda düzgün bir şekilde istiflendi.
Daha güvenli görünen ve Tokyo'dan daha az zarar görmekten ya da başka şekilde haksızlıktan daha az endişe duyduğum bir yerde olduğumdan emin değilim. Şehirlerin genellikle getirdiği değişen gözler ve savunma duruşları hiçbir yerde görülmedi. Karşı sezgisel olarak biraz ürkütücüydü.
Bir gün yürürken mola verip telefonumu kontrol etmeyi bıraktım (tamam, Pokémon Go'da “baskın savaşı” yapıyordum… beni yargılama). Durduğumda, yanımdaki binanın bir okul olduğunu bilmiyordum. Ben loitering yaparken, sekiz veya dokuz yaşından büyük olmayan bir çocuk binadan çıktı. Okulun çıkışı ile ara sokak arasında hiçbir koruma veya kilitli kapı yoktu ve çocuğa hiç kimse eşlik etmedi. Muhtemelen eve doğru yönelmiş olan çocuk, dünyada umursamadan mutlu bir şekilde yoldan sıçradı ve bölgedeki yayaların hiçbiri aklına gelmedi. Kaldığım süre boyunca genellikle okul üniformalı ve kitap ve müzik aletleri taşıyan, sokaklarda yürürken ve metrolara çok sık binen refakatsiz çocukları fark ettim.
Bu çocukların laissez-faire yaşam tarzları beni Tayland ve ABD'deki çocuklar adına kıskandırdı. Taylandlı çocuklar kendi gölgelerinden korkmak için yetiştirilirler ve tek başına herhangi bir yere gitmek yetişkinler için bile veba olarak kabul edilir. ABD'de, Utah kısa süre önce serbest dolaşan ebeveynlik yasası çıkarmıştır ve bu da ABD'nin denetimsiz evden ayrılan çocuklarla rahatlık söz konusu olduğunda çok daha iyi olmadığını göstermektedir.
Farklı bir grup insana bir proje verildiğinde, problem çözme ve parlak fikirler üretme konusunda homojen bir gruptan daha iyi olma eğiliminde olduklarını duydum. Ancak, birçok liberallerin dehşetine, bunun nedeni el ele tutuşmaları ve kumbaya söylemeleri değil. Tersine, daha fazla sonuç veren güven eksikliği. Bir kabileye katılma ve grup düşüncesiyle engellenme şansı daha az olduğunda, yaratıcılık çiçekleri. Bakış açısı çeşitliliği mevcut olmadığında ve herkes aynı sayfada olduğunda, yeni fikirler bulmak daha zordur.
Japonya, dezavantajlarına maruz kalmadan homojen bir toplumun ödüllerini alıyor gibi görünüyor. Dünyanın en yenilikçi ve teknolojik olarak gelişmiş yerlerinden biri, yaratıcılık eksikliği veya problem çözme ile suçlanamaz. Ve Japonya'nın yüksek güven doğası kolayca gözlemlenir.
Ancak Japonya'nın kültürel muhafazakarlığı er ya da geç ölümüne yol açabilir. Bu, insan kaynakları sıkıntısı nedeniyle ekonomik felaket biçiminde gerçekleşecekti. Uzun bir hikayeyi kısaltmak için, ekonomik özgürlük Japonya'ya büyük bir zenginlik ve yüksek bir yaşam standardı getirdi. Kültürel muhafazakarlıkla eşleştirilen, iyi yapılacak aileler her yerde ve suç, uyuşturucu bağımlılığı veya tıbbi yaralanma ve rahatsızlıkların kurbanı olma konusunda endişelenmek zorunda değiller. Çalışkan, birleşik, disiplinli aileler daha fazla servete maruz kalır ve gereksiz maliyetlerden kaçınır.
Ancak daha büyük ekonomik statü (genellikle kişinin eğitimine ve kariyerine zaman ayırmanın bir sonucu olarak), daha ileri yaşta çocuk sahibi olmak ve genel olarak daha az çocuk sahibi olmakla büyük ölçüde ilişkilidir. Sonuç olarak, nüfus kendini yenilemez ve ekonomi sürdürülemez.
Japonya'nın nüfusu 2010'da zirveden bu yana 2 milyon kişi azaldı. Bunun zaten ciddi olumsuz etkileri, olumlu etkilerden daha fazla olumsuz etkileri olup olmadığını veya neye yol açacağını bilmiyorum. Ancak nüfus düşüşü genellikle net bir negatif ise, Japonya bazı sorunlara yol açabilir.
Birçok varlıklı ülke, özellikle Avrupa'da, düşük doğum oranları yaşamaktadır. Son yıllarda, nüfuslarını, genellikle nüfus patlaması yaşayan daha fakir ülkelerden artan göç yoluyla desteklediler.
Muhtemelen farkında olduğunuz gibi, Batı'daki kitlesel göç büyük bir tartışmaya yol açtı. Siyasi paradigmalar Solculuktan Muhafazakarlığa, Küreselizme ve Milliyetçiliğe kaymıştır. Bazıları ekonomik kazanımlar ve kültürel zenginleştirme için kredi göçü, diğerleri ise göçün kamu hizmetlerini zorladığını ve suç oranlarının yükselmesine neden olduğunu söylüyor. Her ikisi de doğru olabilir.
Mesele şu ki, Japonya şu an Avrupa ile aynı yoldan gitmiyor. Bir Japon vatandaşı olmak kolay değildir ve Japonya, yerinden edilmiş Suriyelilere ve evde krizle karşı karşıya kalan diğer insanlara sığınmak açısından hiçbir şeye katkıda bulunmamıştır (yine, bunu nesnel olarak söylüyorum, övmek ya da eleştirmemek).
Benim gözlemlerime dayanarak, Japonya'daki mevcut durum küçük ve sıkıca yaralanmış çekirdek ailelerden biridir. Hafta sonları ve okul saatlerinden sonra gittiğim her yer, bir ya da iki küçük çocukla Tokyo'nun manzaralarını araştıran ebeveynlerle (genellikle 30'larında ve 40'larında olduğu ortaya çıktı) doluydu. Bu küçük aileler, çocuklarına muazzam bir dikkat gösterdiler ve onlara sevgi ve bakıma fazlalık yatırdılar.
Hafta içi okul saatlerinde, birçok büyükanne ve büyükbabanın dolaştığını ya da küçük çocuklarla oynadığına şahit oldum ve anaokulu öğretmenlerinin alışveriş sepeti / beşik melezlerini bebeklerle (şimdiye kadar gördüğüm en sevimli şeylerden biri) iterek gördüklerini gördüm. parklar ve oyun alanları. Finansal, eğitimsel ve sosyal olarak, bu, Japon ebeveynlerinin çocuklarında yaptıkları ağır yatırımın, hem insanlarda hem de daha az yavruya sahip diğer hayvanlarda tipik olduğunu gösteren daha fazla kanıttı.
Üremeden bahsetmişken, Japonya'da bana göze çarpan ve Tayland'la keskin bir tezat oluşturan başka bir şey, halkın sevgi gösterilerinin düzeniydi. Tayland'da çiftler neredeyse hiçbir zaman kamusal alanda romantik değildir. El ele tutuşan diğer önemli insanlarla karşılaşmak bile nadirdir. Japonya'da her yaştan çift, ilişki durumlarını göstermekte rahattı. Gittiğim her yerde el ele yürürken gençler, yirmi şeyler, çalışan profesyoneller ve büyüleyici yaşlı çiftler gördüm. Öpüşmek, sarılmak ve eğlenceli flört etmek de yaygındı. Bu, Batı'dan birileri için dikkate değer görünmeyebilir, ancak benim gibi Tayland sakinleri için göze çarpıyor.
Ayrıca halka açık ekranda yetişkin eğlencesi reklamları vardı. İlk taksi yolculuğumdan çıktıktan sonra ilk gördüğüm şeylerden biri, göğsü ve az görünen genç bir kadını gösteren bir posterdi. Poster Japoncaydı, bu yüzden ne dediğinden emin olamıyorum. Yapabileceğim tek şey 30 ve 60 sayılarıydı. Eşim ve ben kaldı alan Shinjuku, hangi ı-cekti öğrenmek, bir kırmızı ışık bölgesine ev denir. Her yerde “Erkek Kulüpleri” adı verilen işyerleri ve masaj reklamları ve karşılaştığım ilk poster gibi daha fazla poster vardı. “Konaklama” ve “dinlenme” için ayrı fiyatları olan oteller de vardı. “Dinlenme” oranını ödeyenlerin çok fazla dinlenmek için orada olmadığını düşündüm.
Bir akşam, eşim hava altında hissediyordu ve otel odasından ayrılmak istemiyordu. Kendi başıma yemek için bir yürüyüş ve bir ısırık için gittim. Nereye gittiğime dair hiçbir fikrim yokken, daha temiz ve yaya dostu Times Meydanı'na benzeyen bir alana girdim. Midem homurdandı, bu yüzden gözlerim çoğunlukla restoranlardaydı.
Takım elbise giyen yaşlı bir Japon bey, sanırım 60-70 yaşları arasında, bana karşı koydu, gecemin nasıl gittiğini sordu, yaklaştığı binaya doğru işaret etti ve bunun açıkça yapabileceğim bir seks oteli olduğunu açıklamaya devam ettim bir kadınla uyu ya da oral seks yap (sözünü benim değil). Teklif için teşekkür ettim, eşimle ziyaret ettiğimi belirttim ve yoluma devam ettim.
Daha sonra, Japonya'da çalışan küçük bir avuç yabancıyla tanıştım, keskin bir şekilde giyinmiş, Afrika kökenli keskin bir adam, elimi sallayan ve bu gece parti yapıp yapmayacağımı sordu. Ona ısırmak için sıkıcı evli bir adam olduğumu söyledim ve kırmızı ışık bölgesinde yürüdüğümü söyledi. Etrafa bir kez daha baktığımda bu daha belirgin hale geldi.
Bölgeden çıktım, bir erişte dükkanı buldum ve Googled “Japonya'da fuhuş”. Bir Liberter olarak, seks işçisi haklarının güçlü bir destekçisiyim ve yetişkinlerin fiziksel aktivite içeren gönüllü bir değişim yapmasının yasaklanması için hiçbir neden görmüyorum. Kısa araştırmalarım doğruysa, Japonya'da fuhuş kesinlikle yasa dışıdır. Bununla birlikte, servis masaj terapisini veya daha az açık bir şeyi arayarak düzenlemeleri aşabilirsiniz. Başka bir deyişle, fuhuş, dünyanın geri kalanının çoğunda, Japonya'da teknik olarak yasadışı olmakla birlikte etkili bir şekilde yasaldır.
Bu, yasaların gerçekliği nasıl dikte edemediğinin ve mevzuatın insan davranışlarını nasıl kontrol etmediğinin harika bir örneğidir.
Genel olarak, Japonya özellikle Liberter bir ulus değil, olmasını beklediğim gibi değil. Yasal açıdan bakıldığında, birinci dünya statüsündeki diğer ülkeler kadar kabaca ücretsizdir. İfade özgürlüğü ve basın özgürlüğü var ve Japonya'nın sosyal Muhafazakârlığı ve istisnai güvenliği, kültür ve değerlerinin, yasalardan ve yasa uygulamalarından (bence, toplumsal düzenlemeler yerine toplumsal baskılarla kurulduğunda) daha çok bir sonucu gibi görünüyor. , Liberiterizm ile hiçbir şekilde çelişmez, ancak daha engelleyici olabilir). Japonya'nın ekonomik yapısı genellikle serbest piyasa Kapitalizmi olmakla birlikte, korumacılık ve milliyetçilik, küreselleşmenin nüfus ve yaşam biçimleri üzerinde anlamlı bir etkiye sahip olmasını önler (bu kısa vadede toplumsal uyum için iyidir, ancak ekonomik çöküşe yol açabilir) ).
Yabancı bir gözlemci olarak, Japonya'yı ziyaret ettikten sonra daha bilgili ve daha tatmin olmuşum. Hayatımın çoğunu uluslararası ve çok kültürlü merkezlerde geçirmek, bir monokültürü deneyimlemek, gelecek nesillerin atlayabileceği sevgili bir yeniliktir. Japonya'yı bugün olduğu gibi görmekten mutluyum.
Ve suşinin bir rüya gibi olduğunu söylemiş miydim? Bir daha asla suşinin tadını çıkaramayabilirim.
Özgür düşünen ve uygun olmayan bir birey olarak, Japonya yerleşmek istediğim bir yer değil. Eğer bireyselliğim doğuştan ve yetiştirilmemin bir sonucu değilse, Japonya'da büyümenin Kabus görüyorum, bu yüzden oynayacak bir rol bulamayan Japon halkı için biraz endişe duyuyorum. Ancak rutini makinede bir çark olarak takip etmekten mutluluk duyanlar için Tokyo, hayal edebileceğimden farklı bir ütopyadır.
************************************************** *****************
Bu gönderiyi beğendiyseniz, lütfen beni www.howtocureyourliberalism.com adresinden takip edin. Ayrıca iTunes'daki podcast'ime göz atın ve Facebook sayfamı beğenin.
Yayınlanan 22-04-2020