XVI. Yüzyılın Alman harcı, paletle birlikte dökülmüştür
İlk harcı kim ve ne zaman icat etti? Ne yazık ki kimse bilmiyor. Harç atası harçtı. Her durumda, mermileri dik yörüngelere (60 ° - 80 °) düşüren ilk silahlar, 15. yüzyıldan sonra görünmedi. Bu monte edilmiş yangın aletleri çok kısaydı (1,5 - 3 uzun kalibreli), çünkü bir mermi koymak ve yüksek namlu pozisyonunda uzun bir kanala şarj etmek zordur. Görünüşünde böyle bir alet bir harca benziyordu ve bu nedenle harcı adını aldı (Almancada müser ve Fransızca'da mortiere "harç" anlamına geliyor).
Harçlar çekirdeklerden, teneke kutudan, küçük taşlardan, hasır sepetlere yerleştirilmiş, çeşitli yanıcı mermilerden vb. 16. - 17. yüzyıllarda, harçların zehirli maddeler ve bakteriyolojik madde dağıtımı için kullanılması merak uyandırıyor. оружия. Dolayısıyla, 1674 yılında Kiev'de bulunan mühimmatlar arasında “kokulu yangın çekirdeği” deniyor ve bu maddeler arasında amonyak, arsenik ve Assa fatuda var. Harç mermileri, duvardan bir düşman kalesine atılan bulaşıcı hastalıklardan etkilenen hayvan kalıntıları veya insan kalıntılarıyla örtülebilir. Ana mühimmat harçları, içindeki patlayıcı - siyah tozu yerleştirilen bombalar - küresel mermilerdi.
Harç çok muhafazakar bir araç olarak ortaya çıktı ve 500 yıllarında tasarımı değişmedi. Aynı zamanda, ilkel bir kaldırma mekanizması (genellikle ahşap bir kama) gerektiren, muylulu havanlar üretildi ve bir palet ile birlikte döküldü. Sonuncusunda, atış menzili yalnızca yükün ağırlığını değiştirerek değiştirildi. Modern harç sınıflamasına göre 15. - 19. yüzyılların tüm pürüzsüz harçları “sağır şemalarına” göre düzenlenmiştir, yani tüm sistem bir masif plaka üzerine yerleştirilmiştir.
Harçlarda, bilim adamları ve tasarımcılar balistik nitelikleri geliştirmek için temel olarak oda üzerinde deney yaptılar. Ya silindirik, sonra konik yapılmıştır. Ve 1730'te Fransız mühendis de Vallier, kanala doğru sivrilen bir odaya sahip bir 12-inç harç yaratır, yani bir nozül semblance elde edilir.
Rus hizmetinde bir Alman mühendis olan 1751'te belli bir Venüs, makattan bir 5-pud (13,5-inç) harcı deldi ve sigortanın içinden geçtiği bir demir pimi yerleştirdi. Pimin sonunda, odanın hacmini değiştirmek ve böylece atış menzilini değiştirmek ve istenen doğruluğu sağlamak mümkün olan demir kesik bir koni vardı.
9-cm hafif harç tipi G.R.
General M.F. tarafından düzenlendi Rosenberg, ele geçirilen Alman harcı üzerine modellenmiştir.
Ön görünüm
General M.F. tarafından düzenlendi Rosenberg, ele geçirilen Alman harcı üzerine modellenmiştir.
Ön görünüm
Rusya'da yivli silahların ortaya çıkışıyla birlikte, 1867 inç (1884 mm), 6 inç (152 mm), 8 inç (203 mm) ve 9 inç (229 mm) olan yivli bir harç harcı sistemi oluşturuldu. Hepsi yapısal olarak çok karmaşıktı: geri tepme tertibatları, kılavuz mekanizmaları vb. İle bunların en hafifleri olan 11-dm kale harcı arr. 280 D. Ahşap bir platform olmadan 6 kg'lık bir savaş pozisyonunda tartılır.
Hafif yakın dövüş silahlarına gelince, basitçe unutuldu. 1914 tarafından, işlevleri düzgün delikli 5-, 2- ve yarı kabuk harçlar arr ile yapıldı. 1838, ayrıca 6 ve 8 kiloluk Kegorne harçları. Daha iyi bir Savaş Bölümünün yokluğunda, nisan ayında yılın 1915'inde ahşap makinelere ve 6 dökme demir el bombası parçalarına elli adet 500 kiloluk Kegorna bakır harcı sipariş etti. Sipariş Shkilin Petrograd Fabrikası tarafından gerçekleştirildi.
Harç harçları, yüksek patlayıcı etkisi baruttan birkaç kat daha güçlü olan piroksilin ve daha sonra diğer patlayıcıların icat edilmesini sağlamıştır. Çok miktarda piroksilin ile doldurulmuş bir merminin patlaması, görsel olarak ve yüksek derecede patlayıcıydı, bir mayın patlamasına benziyordu. Doğal olarak mayınları fırlatan silahın harcıydı.
1882'te, kale topçu romanı Romanov'un kaptanı, geleneksel 2-pood pürüzsüz delikli harçlardan ateş edebilecek bir mayın tasarladı.
Mina, 243,8 kg (731 kg piroksilen dahil) ağırlığında, 82 mm uzunluğunda, 24,6 mm uzunluğunda, ince cidarlı çelik bir silindirik kabuklu kalibredir. Tahta bir kutuya uyan bir zırhlı 533 metre tel baş kısmına tutturulmuştur. Mina normal düzgün delikli 2-pood harç arrından vuruldu. 1838, uçuş sırasında, teli kendi arkasına çekti, patlatma, bir elektrik darbesi uygulanarak yapıldı ve sigorta ve tel, nemden izole edildi.
1884 - 1888'te, Ust-Izhora kepçe kampında, Romanov madenleri test edildi. 426 m mesafesindeki tahkimatlara ateş ederken doğruluk oldukça tatmin ediciydi. 1890 yaz ve sonbaharında, Kronstadt'ta deneyler devam etti. 5 Ekim ayında Savaş Bakanı'nın huzurunda, bir tanesi suyla dolu bir hendekte bulunan 4 mayın ateşlendi ve aynı anda havaya uçtu. Hiçbir arıza gözlenmedi. Aralık 11'te, Fortress Arms Komisyonu, 400 mayın siparişi verdi ve ertesi yılın yazında Novogeorgievsk kalesinin yakınındaki egzersizlerde kullanıldı. Bu arada, ilk defa, top ateşinin düzeltilmesi için balonların üzerine yerleştirilmiş gözlemciler kullanıldı.
Eylül ayının ortalarında, 1904, Binbaşı General R.I. Kondratenko, piroksilin ile donatılmış kalibreli altı mayının ateşlenmesi için Hotchkiss 47 mm tek namlulu topun kullanılması önerisini onayladı. Böyle bir doğaçlama harcı yaratma fikrinin teknik uygulaması Kaptan L.N. Gobyato'ya verildi.
Mina kesik koni görünümünde ve sacdan yapılmıştır. Geniş bir tabana ahşap bir direk takıldı. Direğin serbest ucunda, kılavuz kanatlarının sıkışması için kalınlaşma vardı. Atıştan önce, bu kanatlar direk boyunca serbestçe hareket edebiliyorlardı. Madenler, 6 - 7 kg piroksilin ile donatıldı ve bir vurmalı sigortaya sahipti.
İlk atış direğinde sık sık kırdı. Bu nedenle, şoku hafifletmek için tampon olarak kullanılan tomar yapıldı.
Avuç içi bir kurşun koni, ahşap astarlı bir bakır boru ve kurşun kuşağı görevi gören ve toz gazların sızmasına izin vermeyen bir kurşun silindirden oluşuyordu. Tüm parçalar bakır bir boru ile bağlanmıştır. Bu formda, çubuk 47-mm'lik bir mermi olarak kovana yerleştirildi. Harç, 50 ile 400 ° arasında yükselme açılarında 45 - 65 m arasında bir fırınlama aralığına sahipti.
Ayrıca, Japon tahkimatlarına mayın atmak iyi sonuçlar verdi. “Topçu Dergisi” nde, 8 için 1906 için, “Topçu, 1000 basamağından daha yakın bir mesafedeki bir kalede ateş eden topçu (Port Arthur'un kuşatmasından)” makalesinde yazdı. Gobyato, “10 Kasım’ın 47- mm silah ve gündüz ve gece düzenli mayın ateş etmeye başladı. Soldaki Japon Sapa'da vuruldu; atış sonuçları, 4 ile çalışan 3 madenlerinin açmaya düştüğü şekildedir. Japonlar özümsemeye başlar başlamaz orada birkaç mayına izin verildi ve ilk mayın kırıldıktan sonra Japonlar kaçtı; bu şekilde çalışmayı tamamen bırakmaya zorlandılar. ”
Port Arthur'un savunması sırasındaki kutup mayınlarına ek olarak, Rus denizciler yerdeki ateş için teknelerle hizmet veren mayın barut araçlarını uyarladılar. 254 mm füze fırlatma deniz mayınları ve 74 kg ağırlık 200 m'ye kadar olan bir mesafede ateşlendi Atma mayın aparatı, makattan kapanan ve uzun süredir 2,25 m uzunluğunda bir mil şeklindeki gövdeye sahip kalibre mayınlarla kalibre edilmiş mayınlarla pürüzsüz duvarlı bir metal boru idi kuyruk bölümü. Onlar güçlü yakın dövüş silahlarıydı. Bir madenin patlayıcı yükünün ağırlığının yaklaşık 31 kg olduğunu söylemek yeterlidir. Düşmanlara beklenen saldırı alanına kalibre mayın ateşleyen harçlar yerleştirildi. Mayın ateşi, saldırı sütunlarında veya barınakta yerleşik düşman üzerinde gerçekleştirildi. Düşman için yeni silahların kullanılması beklenmiyordu, paniğe neden oldu ve büyük hasar verdi.
Savaşlar arasında, 1906 - 1913'te Rus mühendisler birkaç harç tasarımı geliştirdiler ve Putilov fabrikası, 43 kalibre çizgileri (122 mm) ve 6 inç (152 mm) kullanarak iki prototip üretti.
Ne yazık ki, süvari general V. A. Sukhomlinov başkanlığındaki Savaş Bakanlığı, yalnızca manevra kabiliyetine sahip bir yıldırım savaşı için kuruldu. Ve bir gösterge vardı: "Sipariş harçları olmamalı." Putilov fabrikasının harçları ile ilgiliydi, daha sonra hendek kazıyordu.
Almanya'da durum oldukça farklı.
I. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, Alman ordusunun 64 ağır 24-cm harçları ve 120 orta-büyüklük harçları 17 cm, ayrıca birkaç deneyimli hafif harç oluşturuldu. Tüm Alman harçlarının sağır bir şeması vardı, yani harcın kendisi ve tüm mekanizmaları yerde yatan büyük bir taban plakasına yerleştirilmişti. Ayrıca, 24-cm ve 17-cm harçları, normal tabanca tabancaları gibi normal geri tepme önleyici cihazlarla tedarik edildi. Hafif harçlar sert (geri tepmesiz) bir şemaya sahipti.
Temel olarak önemli olan, savaştan önce Almanların harçlarının sayısı değil, savaş sırasında zaten seri üretilen atık sistemlerin bulunmasıydı.
Birinci Dünya Savaşı, başladıktan sadece birkaç hafta sonra, pozisyonel bir karakter edindi ve birliklerin acilen harçlara ihtiyacı vardı. Ancak o zamanlar, geleneksel ev yapımı ürünlerden, büyük topçu değirmenlerinde yabancı tasarımları kopyalamaya kadar çeşitli harçlar oluşturmaya başladık.
Gövdeleri top mermilerinden yapılmış harçlar, ev yapımı ürünler arasında yaygınlaştı. Şema elbette sağırdı, taban plakası ahşaptı ve yükleme namludan yapıldı.
3-dm (76-mm) harcı, gövde olarak 76-mm tabanca modundan bir pirinç manşonluydu. 1902 g.Gücü için, namlu demir halkaları ile kapatıldı. Bagajın makası taban plakasına bir menteşe ile bağlandı. Ön harç desteğini taban plakası üzerindeki dişli rafta yeniden düzenleyerek, 30'ten 60 ° 'e yükselme açıları elde etmek mümkündü. 100 m yakınında atış menzili.
107-mm harcı, gövdesi 107-lineer tabanca modunun bir 42-mm pirinç kılıfından yapılmış olan aynı tasarıma sahipti. 1910, her iki harç da elle aktarılmıştır.
1915'in başında, Rus Albay Stender, gövdesi 152-mm'lik bir merminin gövdesi olan bir harç tasarladı. Hata 152-mm deniz zırh delici mermileri içeriden 127 mm çapa oyulmuş. Atış, sacdan yapılmış 127-mm silindirik mayınlarda yapıldı. Mina, 6,1 kg trotil veya zehirli madde ile dolduruldu. İtici şarj 102 gram siyah toz ile, ateş menzili yaklaşık 360 m idi, şarj namludan yapıldı. İlk önce bir yük ile çanta, o zaman - bir mayın düştü. 1915'te Polyakovo fabrikası 330 Stender harçlarını sipariş etti.
Bazen, demir boruyu bir ahşap güverte üzerine sabit bir şekilde sabitleyerek “diz üzerinde ev yapımı ürünler” yarattılar. Devlet Tarım Üniversitesi genel başkan yardımcısı E. Z. Barsukov, “bu tür bomba bombalarının menzili yüz basamağı aşmadı, eldeki malzemeden bir“ teneke kutu ”ateşlediler ve atış, atıcılar için güvenli değildi ve dikkat istedi.
"Pretender'ın Harcı" nın ortasında bir iğne var
1914 - 1917 yıllarında, aynı sistemin bir bombardıman ve harç olarak adlandırıldığını unutmayın. Bir çok general, bir bomba bombasının, parçalanma mermisini ateşleyen bir silah olduğuna ve bir havanın çok patlayıcı olduğuna inanıyordu. 1920'in başında "bomba" terimi eskiydi.
5 Kasım Almanlar'dan Bulepo ve Tirkalo gölleri arasındaki III. Sibirya Kolordu birliklerinin 1914'i, Erhardt fabrikası modunun 170-mm harçını ele geçirdi. 1912 g.ve ona bir kabuk.
Ana topçu zemine (GAP) 170 mm harç teslim edildi. 7 Şubat 1915'e bu harcı Putilov fabrikasına teslim etmesi emredildi.
Tesis kalibreyi 170 mm'den 152 mm'ye düşürmek istedi ve tesis tarafından tasarlanan deneyimli bir harç modelinde bir pivot mekanizması ve platformun basitleştirilmesini istedi.
Prototip 6-inç harcı, Eylül ortalarında 1915'un ortasında Putilov fabrikası tarafından tamamlandı. Testler sırasında, deforme olmuş, harcın namlusunu kamaştıran beşik kırılganlığını ortaya koydu. Görme için ayna periskopunun uygunsuz olduğu ortaya çıktı ve bitki basit bir görüş tüpüyle değiştirilmesini önerdi. Nihayet, Metal İşlerinin 5-inç harçında olduğu gibi dik 6 ° diklikte üç olukta durmaya karar verildi. GAP testleri yılın 22 Ekim 1915’inde yenilenmiştir.
Putilov fabrikasının 6 inç harç gövdesi namlusu kapalı bir monoblok borudur. Kanalın dibinde, şarjı yerleştirmek için hazne ile biter. Kanal, hazır çıkıntılara sahip mermiler için üç adet derinlemesine 3,05 mm derinliğine sahipti. Şarj namludan yapıldı.
Hidrolik kompresör, namlunun üstünde ve altında bulunan iki silindirden oluşuyordu. Başparmak kafesi kompresör silindirlerine gömülü iki kolon helezon yayından oluşuyordu. Geri tepme uzunluğu normal - 200 mm, maksimum - 220 mm.
Kaldırma mekanizması, beşiğin sol aksına bağlı bir sektördür. Yükseklik açısı + 75 ° 'ye kadar mümkündü.
Makine platformdaki pimin etrafında dönmüştür. Sektör tipi döner mekanizma 20 ° yatay işaretleme açısına izin verdi. Makine, çapraz bağlantılar ile birbirine bağlanmış iki çelik dövme yataktan perçinlenmiş kutu benzeri bir yapıydı.
Makine ahşap bir platform üzerine kurulmuştur. Çekim platformu zemine kurulduğunda. Arabalar için, platform pimlerinin üzerine ahşap tekerlekler giyildi.
Harç, bir araba gibi el ile hareket edebilir, öne doğru namlu atabilir. Çeki çubuğuna yapılan hesaplamanın bir numarası ve öndeki iki ya da üç sayı omuzların üzerinden atılarak kayışlara bağlandı.
Dar yerlerde hareket etmek için, harç kolayca parçalara ayrıldı: a) silahlı bir taşıma arabası; b) platform; c) tekerlekler, çeki demiri, kural vb.
Sistemin savaş pozisyonundaki ağırlığı 372,6 kg ve mart - 441,4 kg idi.
Putilov fabrikasının 6 inç harçları, 20,7 kg ağırlığında ve 2,3 kg uzunluğunda yüksek patlayıcı bir dökme demir bomba ile ateşlendi. Patlayıcı - 3,9 kg amonyum.
Bombanın dibine yakın tarafında bronz, bakır veya pirinçten üç önde çıkıntı vidalandı.
Aynı kabuklar, Petrograd Metal Fabrikası'nın 6 inç harçlarını da ateşledi. Başlangıçtaki bir 99 m / s hızında, atış menzili yaklaşık 853 m idi.
Metal Fabrikası Harcı, geri tepme tertibatlarının ortadan kaldırılması ve yatay kılavuzluk mekanizması nedeniyle önemli ölçüde daha teknolojik ve daha ucuzdu. Savaş pozisyonundaki ağırlığı sadece 210 kg idi.
Kalibre üstü mayınları ateşleyen harçlar çok daha yaygındır. Örnek olarak, Lichonin sisteminin 47 mm harcı düşünün.
47-mm Likhonin harç
Harç, İzhora Çelik Fabrikası mühendislerinin yardımıyla kaptan E. A. Likhonin tarafından tasarlanmıştır. İlk Lichonin 47-mm harcı, yılın 22 Mayıs 1915'inde test edilmiştir. Tesiste toplam 767 47 mm Lichonin harcı üretildi.
Harç, bir harç gövdesi, bir kilit, bir sektöre sahip bir direk, bir çekül ve bir iletkiden oluşuyordu.
Namlu merminin kuyruğunu yerleştirmek için pürüzsüz bir kanala, manşonu bir yük ile yerleştirmek için bir odaya ve kilidi yerleştirmek için yivli bir kısma sahipti. Çelik varil. Gövde dövme aksı ile aynı anda.
Harç şu şekilde yüklenmiştir: yükleyici kilidi açmış, kartuş kılıfını şarjlı odaya koymuş, kilidi kulp tarafından tabanca namlusunun yivli kısmına indirmiş ve saat yönünde sonuna kadar çevirmiştir. Sonra kuyruk (ramrod) mayınları namlu ağzına indirildi. Çekimden önce, yükleyici tetiği aşağı çekti, sonra sigortayı geri attı ve tetiğin kuyruğuna bağlı kabloyu çekti.
Sektörle birlikte taşıma, harcı taşımak için desteklerle birbirine bağlanan iki demir çerçeveden ve tabanı oluşturan bir tabakadan oluşuyordu. Bu kağıda iliştirilmiş bir demir kazık toprağa itmek için bir dirsek ve kuralı sabitlemek için bir kare.
Dikey yönlendirme mekanizması, yapısal olarak 0 ° 'den 70 °' e kadar bir yükseklik açısı sağlamıştır, ancak 35 ° 'den daha küçük açılarda, vagonun devrilmesi mümkün olduğundan çekim yapılması önerilmemiştir.
Bir harçtan ateşlemek için üç hesaplama sayısına ihtiyaç vardır ve bir kara mayını için üç tane daha gerekir.
Savaş alanında, harç bir veya iki faydalı yük numarası ile taşındı. Taşımacılık için, çelik bir aks üzerine giyilen, iki tekerden oluşan tekerlek kursları. Kolaylık sağlamak için, bir harcın taşıyıcıya taşınması, bir tutamaç ile demir kuralı içine yerleştirilmiştir. Harç, çubukların braketlere yerleştirildiği dört numara ile manuel olarak aktarılabilir. Savaş pozisyonunda harç ağırlığı 90,1 - 99 kg.
Yerdeki harç, tabanca taşıyıcısının tabanındaki bir delikten sürülen demir bir kazıkla tespit edildi.
Harç ateş hızı - dakikada 4 atışa kadar.
Harç mühimmatı, üç çeşit kalibreli mayından oluşuyordu. En sık kullanılan 180-mm yüksek patlayıcı mayınlar, demir kaynaklı bir gövdeye sahiptir. Alt kısımda, dengeleyicinin dört demir kanadının perçinlendiği kuyruğu vidalamak için bir delik vardı. Bir madenin ağırlığı 21 - 23 kg (ramrod ile), uzunluk 914 mm. Mina, 9,4 kg amonyum ile donatılmıştır. Sigorta - şok borusu arr. Yılın 1884'i veya 13 GT. İlk 60 m / s hızıyla, bir 180-mm kaynaklı madenin maksimum atış menzili 320 m idi.
1916 - 1917 yıllarında, Rusya elli 9,45-inç ağır İngiliz harcı ve yüz on on - 58-mm Fransız harcı aldı.
Batignolles sisteminin 9,45-inç (240-mm) kısa namlulu İngiliz harcı sağır bir düzende oluşturuldu. Geri tepme cihazları yoktu. Harç varil pürüzsüz. Gövde üzerinde makaranın üzerine makinanın alt tabancalarına yatırılan muylu vidaları takıldı. Kaldırma mekanizması iki sektörden oluşuyordu.
Dikdörtgen metal taban Platform ahşaptır. Harcı yerleştirmek için, 1,41 m uzunluğunda, 1,6 m genişliğinde ve 0,28 m derinliğinde bir çukur kazmak gerekiyordu.
Çarpışma pozisyonunda sistemin ağırlığı 1147 kg.
Şarj namludan yapıldı. Mina kalibreli çelik kg 68,4 ağırlığında (dengeleyicili). 1049 sigortasız mayınların uzunluğu mm. Bir madende patlayıcı ağırlığı 23 kg amonal veya ammatol. İlk 116 m / s hızıyla, atış menzili 1044 m idi, ateş hızı 6 dakikada bir atış.
İngilizce 9,45-inç harçların hesaplamalar için çok tehlikeli olduğu kanıtlanmıştır, çünkü genellikle erken mayın kırılmaları nedeniyle, yılın 1917'inden sonra kullanılmamışlardır.
76-mm ve 42-lin. (107-mm) Geleneksel harçlar 1914 - 1915
Ekim 3 NIAP'ta yılın 1932'i, 240 mm Batignol harcı, gaz-dinamik yük ateşleme düzenine dönüştürülmüş olarak test etti. Bunun için harç, namlu deliğine sahip 40-mm'lik bir nozül ile bağlanmış özel bir odaya sahipti. Çekim, 10 g ve 1 ateşleyici g siyah toz ağırlığında bir 900 / 45 marka şarj ile gerçekleştirildi. Merminin ilk üç atıştaki başlangıç hızı 120 - 140 m / s idi. Dördüncü vuruşta, oda parçalandı ve testler durduruldu.
Tüm eksiklikleri için, harçlar Birinci Dünya Savaşı'nın çok etkili bir aracıydı. Gelişmiş hendeklere yerleştirilen harçlar düşman savunmalarına - sığınaklar, hendekler, teller ve diğer engeller - a çarptı. Harçların önemli görevlerinden biri makineli tüfeklerin ve siper toplarının imhasıydı - 37 - 47-mm toplar ve harçlar. 1917'te yayınlanan Rus “Güçlendirilmiş Gruplar Mücadelesi El Kitabı” nda, harç gruplarının topçuların koruması altında çalışması gerekiyordu. Bu şart altında, izlenim yalnızca ağır pillerin ateşlendiği ve işletim harçlarının düşmanın dikkatini çekemediği yönünde izlenimdir.
Harçların kimyasal mühimmat sağlamanın çok etkili bir aracı olduğu kanıtlanmıştır. Bu nedenle, Temmuz ayında 1918, Almanlar Marne Nehri üzerindeki Dorman kentine saldırdığında, binlerce mayınlı kimyasal mayınlı fırtına madenleri açtılar.
Harçların İç Savaştaki rolü 1914 - 1917 savaşındaki rollerden çok daha azdı. Bu, düşmanlıkların geçici olması ve mobil harçların olmamasından kaynaklanıyordu.
İlk 10 yıl Sovyet yönetiminde, Kızıl Ordu'daki harçların çoğu, hem yerli hem de yabancı, devrim öncesi sistemlerdi. En uzun süre, 58-mm harç FR ve "Dumesil" ile hizmette kaldı. Kasım ayına kadar Kızıl Ordu'nun 1'i, 1936'in büyük onarımları gerektiren 340 parçaları vardı.
1920'lerin ortasından itibaren yeni tip harçların tasarımı başladı. Kör şemaya göre yapılan birkaç düzine ağır ve orta harç projesi geliştirildi ve yüzlerce bu tür harçlar üretildi.
1925 - 1930'te oluşturulan Sovyet harçlarına ilişkin dokümanlar hala gizli arşivlerde tutulmaktadır. Gerçek şu ki, hem patlayıcı hem de kimyasal mermiler için yaratılmışlardı. Harç derhal kimyasal mühimmatların ateşlenmesiyle test edildi ve orada ... diyelim ki, deney hayvanları gibi birçok egzotik şey var, ama bunun sadece hayvanlar olmadığını söylüyorlar.
1929'daki Çin Doğu Demiryolunda Çin ile olan çatışma sırasında, Özel Uzak Doğu Ordusu'nun parçaları diğer kupalar arasında, hayali üçgene göre yapılmış ve bir Stokes-Brandt ateşleme sistemine sahip olan birkaç Çinli 81-mm havan topladı.
Bu harçlar ile yeni başladı tarih ev harçları.