bu dünya soğuyacak günün birinde,
hatta bir buz yığını
yahut ölü bir bulut gibi de değil,
boş bir ceviz gibi yuvarlanacak
zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız
.
şimdiden çekilecek acısı bunun,
duyulacak mahzunluğu şimdiden.
böylesine sevilecek bu dünya
'yaşadım
' diyebilmen için...
olay ne biliyor musun? hepimiz o hüzünlü boşluk'ta süzüleceğiz bir gün. nerede, nasıl yaşıyorsak yaşayalım. ama öyle basit bir eylem gibi değil:
yaşamayı ciddiye alacaksın,
yani o derecede, öylesine ki,
mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
yahut kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle bir laboratuvarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse
seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu bildiğin halde.
kolay değil böyle yaşamak biliyorum, tutunacaksın seni hayatın içine bağlayan detaylara. aynaya baktığında gözlerinden alevler çıkacak, ben her şeyimle yaşıyorum diyeceksin. ve diyelim ki:
diyelim ki hapisteyiz,
yaşımız da elliye yakın,
daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının.
yine de dışarıyla birlikte yaşayacağız,
insanları, hayvanları, kavgası
ve rüzgârı
yla
yani, duvarın ardındaki dışarıyla.
kavgalar bitmez, devrimler, acı çekmeler, ödül ve cezalar. sefalet, vahşet, hırs. cehalet ve bilgelik. yaşamak. yaşamayı ciddiye alacaksın..
(bkz:nâzım hikmet
)