Penn istasyonunda bir kovboy
Pennsylvania İstasyonu, New Yorklulardan her türlü memnuniyetsizliği ortaya çıkaracaktır; Göz merdanelerinden küçük duygusal bozulmalara kadar her şey, bir New York'lu üzerinde doğduğunda, derinliklerinden geçmek zorunda kalacakları tek başına sözünü ettiğinde bile dile getirilir. Batı yarım küredeki en yoğun yolcu terminali, Paris'teki Gare Du Nord'un daha yoğun olduğunu düşününceye kadar etkileyici olan, ancak aynı zamanda Greenwich Prime Meridian'ın yanlış tarafında teknik açıdan 2.3 derece olan ve bu nedenle Batı'da olmayı özleyen, etkileyici bir terminal. Yarımküre sadece 172 km.
Bu kiraz toplama istatistiklerine rağmen, istasyonun gerçek büyüklüğü hakkında bir fikir sahibi olmak zor olmasına rağmen, şüphesiz hala meşgul. Çünkü her şey yeraltında; tünellerin yeraltındaki bir labirenti, altından geçen tren hatları ve yukarıda oturan Madison Square Garden kütlesi arasında sandviçle ezilmiş. Aslında, şimdi düşünüyorum da, daha az bir sandviç ve daha bir çeşit süslü nordic aperatif, Madison Square Garden, Penn İstasyonu'ndaki soğan karmaşasının üstünde oturan bir ringa balığı büyüklüğünde, herkesin üstünde otururken Çavdar ekmeği en altta kalıyor.
Bu metafor açıkça, onu geçmenin gerçekliğinden çok daha lezzetli. İnsanları metrodan aşağıya veya caddeden aşağıya ve bir trene mümkün olduğunca çabuk çekmek için tasarlanmış, faydası olmayan, yayılmayan bir alandır. Platform numaraları, bir trenin kalkmasından yalnızca birkaç dakika önce ekranda belirir ve her yeni platform numarası göründüğünde küçük insan hareketleri birbirine karışır. Bir gazete ya da bir şişe su almak için yeterli zaman var ve bununla ilgili, adama ödeme ve aceleye katılmak.
Bu arada, sabırla batıdaki 4 blok batıdaki West Side Yard'da batıya doğru bekleyen, hızla hareket eden ve 763 nolu bir mermi odaya tıklanmış, karanlığa doğru yuvarlanan ve atanan platformun yanında kayan bir tren olan 7636. Yolcu acelesi daha sonra uçağa döküldü ve bir ıslık ve kapı yığınından sonra her şey patladı; Manhattan ve East River'ın geri kalan kısmında, daha sonra daha yeşil ve daha az yoğun bir yerlere giderken Long Island City'de atış yaptı.
Bunu yapmak zorunda kaldığınızda her seferinde gözlerinizi kasıp yuvarlamak bir şey, ama gerçekten acı veren, ruhunuzu gerçekten çok üzen şey, daha iyi olduğunun farkına varmak. Burada ne olduğunu anladıktan sonra, bu süslü Nordic atıştırmalık sitesinde, bir tür kabuk şok kırgınlığına ineceksiniz, zihniniz ise, bitmiş olduğu gerçeğini uzlaştırmaya çalışır.
Paramparça edildikten birkaç saniye sonra zemine yayılmış, yeri doldurulamaz bir cam vazoda parçalanmış kalıntılara bakmak gibi. Geri adım atmak, her nasılsa zaman içinde geriye doğru hareket etmek ve şeyleri olduğu gibi geri almak istiyorsunuz, ancak bu durumda, orijinal Penn İstasyonunun olduğu gerçeği uzlaştırmak için çirkin hediyeye zorlanamazsınız. asla geri dönmeyecek.
21 yaşındaki George Hayde New York'a Pennsylvania İstasyonu'ndan gelmiş olabilir, sonuçta çalışmalarının kuzeyindeki birkaç blok ötedeydi. Treni, atanmış platformunun yanında titreme durmasını kolaylaştırabilirdi ve George, havasız, küf taşıyıcıdan ve platforma atladı; onun üstünde yükselen tonozlu cam tavanı yukarı kaldır. Sokak seviyesinin altında üç kattan oluşan bir hikaye olurdu, ama burada New York’un Mart ayının sonlarında güneş ışığı platformda, bir palto çektiğinden şüphesiz kalktı ve çalıştığı için yüzünü ısıtmak için aşağı iniyordu. Pennsylvania istasyonu olan görkemine adım.
Ana salondan giderken bir gazete almış olabilir ve eğer bakmak için vakti olsaydı, Avrupa'daki savaştan haberler görecekti; Yugoslavya'daki bir darbe hakkında bir şey. Her durumda, onunla fazla ilgilenmezdi; ABD bu aşamada yer almadı ve Japonya Pearl Harbor'a saldırana kadar 8 ay daha sürecek. Şimdilik, savaşın zorluklarından etkilenmeyen George, bunun yerine istasyonun ortasına doğru yürüyordu. Ayaklarının altındaki zemin, ışığın daha düşük seviyelere inmesini sağlayacak şekilde tasarlanan küçük cam bölümlerle kaplandı ve tepesinde yürürken George, altındaki ızgaraları geçip geçen insanları ve trenleri görebildi.
8. Cadde'deki istasyondan doğrudan çıkmış olabilir, ancak çoğu New Yorklu gibi, George merdivenlerin tepesinde iki katına çıkmış ve istasyonun ortasındaki Genel Bekleme Odasına yönelmiş olabilir. Geniş alan, yakındaki Grand Central salonunu kıyaslandığında küçültmüş görünmesini engelledi ve kendinizi New York’un en görkemli manzaralarından birini inkar etmek olacaktır. Granit pembe tavanı, büyük Korint sütunları tarafından yüksekte tutuluyordu, oluklu milleri güneş ışığında parlıyordu. Odanın ortasındaki ışık direkleri, anıtsal tavanın gözle görülebildiğinin üzerinde olduğu için ilk ziyaretçiyi kısa sürede dışarı çıktıklarını düşünerek kandırırdı. Bu ilk kez gelen ziyaretçiler her zaman, ayakta duran birkaç kişi, başlarının arkasına yaslanıp üstlerinden açılan engin alana yerleştikçe tanımlanabiliyordu.
George tüm bunları, kavisli uzayda ilerlerken, tavana da bakması için birkaç saniye sürdü, ama elbette New Yorkluların geçmişe vızıldayan, acımasızca arı sazını engellemek için çok uzun sürmedi çeşitli yerlere. Günlük bu huşu dozu enjekte edildiğinde, George daha sonra sağa sallanır ve merdivenleri, saatin altına, kapılardan, batık yükleme yolundan geçen iç köprüden ve 32. caddeden dışarı itirdi. O Mart güneşi yüzüne dönecekti ve George için olmasa da, on bir galon şapkasını kafasına takmıştı, sıra dışı bir şapka tercihi. George olmasa da George, çünkü New York'taki en son Kovboy'du.
Devam edecek…