Cıenfuegos
Havana’ya 3 tam gün ayırmıştım, çok da uygun oldu. Havana’dan sonra sıra Cienfuegos’da. Laguna Guanaroca’yı göreceğim için heyecanlıydım ve sabırsızlıkla burayı bekliyordum. Sabah erkenden Alvio’nun ayarladığı colectivo, yani dolmuş beni evden aldı.
Küba’da en çok şeker kamışı üretildiğini ve en çok da Cienfuegos civarında olduğunu okumuştum. Havana’dan Trinidad’da gidiş yolu ve Santa Clara’dan tekrar Havana’ya Dönüşte gördüğüm yemyeşil bir Küba oldu.
Burada bir parantez açıp ülke içi ulaşıma yönelik deneyimlerimi paylaşmak istiyorum: taksi dışında colectivo ve otobüs sistemi var. Colectivo evin kapısından alıp gidilecek yerin kapısında bırakıyor. Süper sistem, adresi şoförün eline veriyorsun, arkana yaslanıp yolculuğun tadını çıkarıyorsun. Ancak bir gün önceden arayıp yer ayırtmak gerekiyor. Ve belli saatleri var, dolayısıyla bizim o saatlere uyumlanmamız gerekiyor.
Otobüs ağı Viazul. Diğer her şey gibi bunu da devlet işletiyor. Viazul ile ulaşım bana bir tek Trinidad’dan Santa Clara’ya geçiş için uygun geldi. Onun dışında tüm seyahatleri colectivo ile yaptım. Çünkü Viazul ile olay uzun. Terminale gideceksin bir gün önceden ve ertesi güne bilet ayırtacaksın, ertesi gün seyahat saatinden 2 saat önce terminale gideceksin, sıraya girip bileti satın alacaksın, otobüsün kalkmasını bekleyeceksin. Bütün bunlar aslında ciddi zaman kaybı. Bir de evde değil terminalde iniyorsun. Bütün bunların üzerine bir de seyahat süreleri arabayla yapılan süreye göre iki kat kadar daha fazla olduğunu okumuştum. Daha ne olsun, Küba’da otobüs benim için son tercih.
Cienfuegos sokakları
Cienfuegos’a geldiğimde öğlen olmuştu. Colectivo ile Havana’dan 2,5 saat sürdü. Beni Gloria karşıladı, çok tatlı bir hanım ve evin temizliği ve düzeninde çok titiz. Biraz İngilizce biliyor, ev ve şehir hakkında bana çok yardımcı olmaya çalıştı. Gündüzleri Gloria, akşamları kızı Diana ‘casa’ ile ilgileniyor. Diana hastanede çalışıyor, fizik tedavi uzmanı olduğunu anladım, özellikle bebeklerle çalışıyormuş.
‘Casa’ iki odalı. Minik de bir bahçesi var. Eşyalarımı bırakıp hemen çevreye bir göz atmayı çıktım ancak 1 saat sonra geri döndüm. Hava çok sıcak olduğu için öğle saatlerini burada ağaçların gölgesinde atlattım. Birkaç saat sonra yavaş yavaş yürüyerek merkeze doğru giderken, geniş sokakları, atlı arabaları, çok külüstür arabaları, Amerikan arabaları ve o bayıldığım framboyant ağaçlarını gördüm.
Ve evler… Tüm evler tek katlı, kimi yerlerde müstakil, kimi yerlerde bitişik nizam. Cienfuegos’a önce İspanyollar ancak daha sonra Fransızlar gelmiş. Şehre Fransız tarzı hakim olmuş. Bu evleri çok beyendim.
Fransız stili
Meşhur Copelia dondurmacı tabii ki burada da var. Sistem aynı; insanlar yine kapıda kuyruk olmuşlar belli saatlerde içeri alınmayı bekliyorlar. Jose Martí parkı da var burada. Bu park çevresinde çok güzel tarihi binaların olduğu, framboyant ve sebia ağaçlarının olduğu çok güzel bir meydan. Ayrıca wifi alanı da burada. İnternete bağlanmak için gidilen wifi noktaları içerisinde en beğendiğim yer burası oldu.
Museo Provincial
Sebia ve Framboyant
Deniz kenarına indiğimde bulutların denize olan müthiş yansımalarını izledim.
Akşam yemeği için çok lezzetli özel siyah fasulye, pirinç pilav (Küba’da mükemmel yapıyorlar), tavuk ızgara, yanına daiquiri tercih ettim. Buz gibi daiquiri içerek boğazımın fena hale geldiği an o an.
Cienfuegos ile ilgili okudugum en önemli uyarı sivrisineklerdi. Benim odanın penceresi dışarıdan tellenmis, içerde ise ışığı kesmek için çok ince bir suntadan kapak vardı. Kapak ile tel arasında da panjur. Sıcak nedeniyle kapağı açıp pancurları da araladım ve tabi ki sinek kovucu kullandım ama pek işe yaramadı.
Diğer evlerin de görebildiğim kadarıyla aynı şekilde pencere sistemleri var ve işin ilginç tarafı bu evlerin pencerelerinde cam yok. (Cienfuegos’da bunu fark ettikten sonra geriye dönük olarak Havana’yı düşündüm, orada da hem kaldığım evde hem Centro Havana’nın bütününde evlerin (ki beşer metre tavan yükseklikleri var) camları değil, ahşap panjurlari var.
Ertesi gün Laguna Guanaroca günü 😍
Laguna Guanaroca
Baştan sona çok orijinal bir gezi oldu. Sabah taksi demeye bin şahit gereken 4 tekerli bir şey geldi, 4 kapılı – 4 camsız, neyse ki kaputun altında olması gereken bir motoru vardı. Şoför benim girişe bırakıp 2 saat sonra almak üzere gitti.
Rehberin girişte yaptığı kısa bir açıklamanın ardından kayıkların olduğu minik iskeleye yürüyerek ulaştık ve yol boyu yürürken de oraya özgün ağaçlar ve canlılar hakkında bilgiler aldık. 5-10 dakikalık kusa bir yürüyüş.
Sonra burada sıra ile kayıklara biniliyor. Ikili olarak gelen 4 grup ve tek olarak ben vardım. Rehber bana ben tek olduğum için beni en son alacağını söyledi. Pek anlayamadım nedenini.. Neyse ben de tamam dedim, çiftler ikili ikili botlara bindiler, sonra sıra bana geldi. Rehbere kayıkçının adını sordum, Wilfredo dedi. İşte bu gerçek bir sürpriz oldu. Neden mi?
Bu göl hakkındaki detaylı bilgiyi Jennyfaraway yazmıştı 🙏 blogunda ve okuduğum an gitmeyi planladım. Adım adım göle ulaşım ve oradaki geziye yönelik bilgileri paylaşmıştı ve onu gezdiren kayıkçı Wilfredo’dan bahsetmişti. Jenny fotoğraf çekerken Wilfredo’nun özeninden bahsediyordu. Kayığı sarsmamak, kürek çekmeye ara vermek… Aynı özeni benim için de gösterdi. Ayrıca fotoğrafımı çekmeyi önerdi. Doğrusu o minicik botta gölün içinde ondan bunu istemeyi hiç düşünmemiştim.
Ayna gibi gölde süzülmeye başladık. Ilk olarak mangrova tünemiş blue heron kuşunu gösterdi Wilfredo.. biraz uzaktı, bende foto yok. Yavaş yavaş ilerlerken güneş de etkisini artırmaya başladı. Bir süre gittikten sonra flamingolar görüş alanımıza girdi ve tam da o anda havalanıp gölün diğer tarafına geçtiklerini gördük. Tüm kayıklar o tarafa doğru kürek çekmeye başladı yavaş yavaş. 10 kadar da Pelikan vardı. Ve hepimiz belli bir mesafede durduk ve bu güzelliği izlemeye başladık..
Dönüş yolunda maraca ağacını gördük ✌️
Saat 10.30 gibi turumuz tamamlandı ve döndük 😎
21 Ekim 2018