Eğer hakim olsaydım, yapacağım ilk şey kölelik ve aristokratik sistemi değiştirmek olurdu. Eğer kanunun karşısında eşitsek, o zaman herkes her şeyde eşit olmalı ve sınıf farklılıkları olmamalı! #The Dark King
Coiling Dragon - Cilt 10 Bölüm 31: Sihir Cevheri Madeni
Kitap 10 (Baruch) Bölüm 31 - Sihir Cevheri Madeni
Çeviri: Gin Düzenleme: Dr.Hiluluk
“Peki, şef.” Genç adam heyecanını bastırıp, kendini şefle birlikte etrafı incelemeye zorladı.
“Burada da devam ediyor.” Şef’in gözleri parladı.
“Şef, burada da sihir cevheri var.” Yüz metre ötede, genç adam, Kaya, son derece heyecanlıydı. Yaşlı adam etrafını şöyle bir inceleyip Kaya’nın yanına koştu. O kadar heyecanlanmıştı ki, zor nefes nefese kalmıştı. “Kaya, bu kesinlikle bir sihir cevheri madeni. En az birkaç yüz metre genişliğinde olduğunu keşfettik. Bu büyüklükte bir sihir cevheri madeni tüm Yulan Kıtasında bile çok nadir.”
Kaya birkaç kez başını salladı.
Sihir cevherleri. Bir kesesi, bir kese altından binlerce kat daha değerliydi. Bu kesinlikle devasa bir hazineydi.
Kaya önce şefine, ardından etrafa bakındı. Etrafta kimsenin olmadığından emin olunca sesini iyice alçaltıp fısıldadı, “Şef, ikimiz de zengin olduk. Etrafımızda bu kadar çok sihir cevheri var. Yalnızca bu kadarının bile değeri en azından yüz milyonlarca altın eder.”
Şef araştırmacı aynı zamanda bir uzmandı. Doğal olarak bu bölgenin değerini hesaplayabiliyordu.
“Kaya, ne söylemeye çalışıyorsun?” Şef çoktan Kaya’nın gözlerinde ortaya çıkan aç gözlülüğü fark etmişti.
Kaya heyecanını bastırıp hemen lafa girdi. “Şef, bunu bir düşün… Yıllık maaşımız ne kadar? Şimdi, çenemizi kapalı tutup, kimseye bundan bahsetmediğimiz sürece, istediğimiz zaman gizlice gelip bir çanta dolusu sihir cevheri kazıp, satabiliriz. Böylece zengin oluruz! Bu maden sayesinde tüm Yulan Kıtasındaki en zengin iki adam olabiliriz.”
Bunu hayal ettikçe, Kaya’nın heyecanı daha çok artıyordu.
Yapacak bir şey yoktu. Sihir cevherleri herkesin talep ettiği bir üründü ve bu yüzden elden çıkarmanın pek çok yolu vardı. Dahası, en düşük seviye sihir cevherleri bile on altın değerindeydi. Bu madenin değeri ancak hayal edilebilirdi.
“Kaya, sakinleş. Paran olsa bile, onu harcayabilmek için yaşıyor olmalısın.” Kaya’nın heyecanı bir yaz güneşi kadar yakıcı hale gelmeye başlamışken, şef’in sözleri kafasından aşağı dökülen bir kova buzlu su etkisi yaratmıştı. Kaya titreyerek şefe döndü. “Şef, ne demeye çalışıyorsun?”
Şef ciddi bir sesle devam etti. “Biz araştırmacıların ne kadar sıkı denetlendiğini biliyorsun. Üstlerimiz daima bizim değerli bir maden bulup, onlardan çalma ihtimalimizden şüphe duyar. Krallık gözetimi bize karşı çok katı.”
Kaya dudak büküp güldü, “Şef, neden korkuyorsun ki? Evet, denetleniyoruz, ancak tek yapmamız gereken tek seferlik bir vurgun ve sonra geri dönmeyiz bile.”
“Hala çok gençsin.” Şef onu azarladı.” Her gün karargahta gittiğimiz ve kazdığımız bölgelerle ilgili rapor tutulduğunu biliyorsun. Eğer ortadan kaybolursak, kesinlikle gelip bu alanı incelerler. Krallık ne yaptığımızı keşfettiği anda, kesinlikle peşimize düşecektir. Ailelerimiz de büyük ihtimalle işin içine çekilir.”
Kaya, birden şefinin Baruch Şehrinde yaşayan mutlu bir ailesi olduğunu hatırladı.
Ancak o, Kaya, farklıydı. Ailesi uzun süre önce, savaşların birinde ölmüştü. O bir başınaydı ve henüz evlenmemişti. Kısaca onu bağlayan hiçbir şey yoktu. Kaya kendine güveniyordu… Devasa bir miktar alıp kaçarak, lüks içinde yaşayabilirdi.
“Kaya.” Şef ona baktı. “Eğer bunu karargaha bildirirsek, bizi madeni bulduğumuz için ödüllendirecektir.”
“Ödül ne kadar olabilir ki?” Kaya dudak büktü. “Onların vereceği en büyük ödül on bin altın olur.”
Aslında, on bin altın büyük bir rakamdı. Sıradan bir aile yalnızca onlarca altında bir yıl geçinebilirdi. On bin altın, aynı ailenin yüz yıl tasasız yaşamasına yeterdi. Ancak bir kodaman gibi yaşayabilmek için… on bin altın gerçekten de hiç sayılırdı.
“Söylemek zor. Bu madenin boyutuna göre değişir. Eğer sihir cevheri madeni büyükçeyse, bize on binlerce altın verebilirler, hatta belki de yüz bin altın.” Şef onu ikna etmeye çalışıyordu. “Kaya, krallığın bize verdiği altını korkusuzca harcayabiliriz ve evimizi terk etmek zorunda kalmayız.”
Kaya önündeki çukurda parıldayan sihir cevherlerine bir bakış atıp, ardından şefe döndü. Zihninde bir süre savaş verse de, sonunda başıyla yavaşça onayladı.
Bu, şefin yüzünde bir gülümseme belirmesine neden olmuştu.
Şef karısını ve üç çocuğunu düşünüyordu. Gerçekten de çocuklarının onunla birlikte, bir kaçak hayatına sürüklenmesini istemiyordu.
Ancak tam o anda, keskin bir hançer adama doğru saldırdı. Kaya’nın gözlerinde bir delilik ifadesi vardı. “Geber!” Ancak hançer şef’e saplandığı anda, Kaya hançeri daha ileri saplayamadığını fark etti.
Çünkü şef çoktan onun elini kavramıştı.
Kaya’nın yüzü birden değişti.
Şef ona soğuk bir bakış attı. Ardından, elini sıkmaya başladı. “Çatır!” Kaya’nın eli ve bileği çatlamıştı. Kaya acıyla ulurken, sol eliyle şefe saldırmaya çalıştı. Ancak maalesef… O yalnızca 3. Seviye bir savaşçıyken, şef 5. Seviyedeydi.
Aradaki güç farkı çok fazlaydı.
“Bam!”
Şef, sıradan bir yumrukla Kaya’nın göğsüne vurdu. Kaya geriye doğru savrulup yere çakılırken, kırılan kemiklerin sesi duyulmuştu. Kaya’nın göğsü içeri göçmüştü ve ağzından kan geliyordu.
“Sen...” Kaya’nın yaşamı vücudunu terk ediyordu. Bunu kabul edemiyordu… şefe o kadar yakın mesafeden gizlice saldırmıştı. Şefin ona karşı tetikte olduğu açıktı.
Şef, Kaya’ya bakarken iç çekti. “Kaya, eğer yirmi yaş genç olsaydım ve beni tutan bir şeyler olmasaydı, belki ben de seninle aynı kararı verip büyük miktarda sihir cevheriyle kaçar, bir kodaman hayatı yaşardım. Bu yüzden, nasıl hissettiğini anlıyorum.”
Şef, Kaya’nın kendine pusu kurabileceğini düşünmüştü, bu yüzden de vücudundaki savaş ki’sini aktifleştirmiş, tetikte beklemişti.
Kaya bu sözleri dinlerken, gözlerindeki ışık yavaşça soldu. Orada can vermişti.
Şef genç adamın cesedine bakarken kafasını sallayıp iç çekti. Ancak çok da umursamamıştı; o gençken, Baruch Krallığı daha kurulmamıştı. Çok sayıda insan öldürmüştü ve buna alışıktı. Birinin iyi bir hayat yaşayabilmesi için, pek çoklarının ölmesi gerekiyordu.
Şef hemen çukuru kapatıp, son hız yakındaki Nifeng Şehrine doğru koştu.
Baruch Krallığındaki küçük şehirlerden biri olan, Nifeng’in bir sihir cevheri madeni bulduğu haberi kısa sürede tüm krallığa yayıldı. Madenin etrafındaki bölge hemen binlerce asker tarafından kapatıldı ve bölgeye kimsenin girmesine izin verilmedi. Sessizce baş kentten gelecek emirleri beklediler.
Kara Kuzgun Dağı.
Wharton hızla dağa doğru koşuyordu. Sık ağaçları geçip, küçük dereyi takip ederek Linley’in eğitim yaptığı yere ulaştı.
“Abi.” Wharton uzaktan seslendi.
Gölün ortasında meditasyon yapmakta olan Linley, ister istemez gözlerini açtı. Wharton’u gördüğünde yüzünde bir gülümseme belirdi. “Wharton, buraya böyle aceleyle koşmana sebep olan nedir?”
“Abi, benimle gel.” Wharton hemen cevap verdi.
“Küçük Wharton, neler oluyor?” Bebe’nin kafası yakındaki bir ağaçlıktan dışarı fırladı.
Wharton açıkladı, “Abi, doğu sınırında, adamlarımız kocaman bir sihir cevheri madeni bulmuş. Şu anda bildiğimiz, maden en az bin metre genişliğinde. Ve bu, sadece dış tabakası. Tam olarak ne kadar büyüklüğünü… söylemek zor. Ancak yalnızca bin metre genişlikte bile olsa, değeri kesinlikle birkaç milyar altını bulur!”
“Ya?” Linley şok olmuştu. “Bu kadar büyük bir sihir cevheri damarı olabilir mi?”
Sihir cevheri damarları, demir ya da bakır damarları gibi değildi. Sihir cevherleri genelde, sayısız yıl boyunca elemental enerji depolayarak oluşurdu. Enerji giderek sıkışır ve sonunda şekil alırdı. Bazı sihir cevheri damarları yalnızca birkaç on metre büyüklükte olurdu.
“Abi, gidelim.” Wharton tekrarladı.
“Tamam, haydi gidelim.” Linley, konuşur konuşmaz, Bebe araya girdi. “Ben de geliyorum.”
Wharton hemen kahkaha attı. “Bebe, sen de geliyorsan, Ejder formuna girmeme gerek yok.” Hala 9. Seviyede olan Wharton, ejder formuna geçmediği sürece uçamıyordu. Ancak Ejder formuna dönüşmek giysilerini mahvediyordu.
“Tamam.” Bebe hemen kabul etmişti.
Bebe’nin vücudu birden büyümeye başladı. Wharton sırtına çıktıktan sonra, üçü birden son hız doğuya doğru uçtular. Linley ve Bebe’nin şu anki uçma hızları o kadar muazzamdı ki, bir fincan çay içme süresinde, üç yüz kilometreden fazla mesafeyi kat ettiler.
“Aşağıda.” Wharton altlarındaki ağır koruma altındaki bölgeyi işaret etti.
Linley başıyla hafifçe onayladıktan sonra, üçü birden aşağı uçtular. Gelenlerin uçtuğunu gören askerler aceleci davranmaya cesaret edemediler. Liderleri öne çıktı. Malesef bu kıdemli yüzbaşı daha önce Wharton’u görmemişti.
“Siz… Lord Linley misiniz?”
Bebe’nin küçülüp Linley’in sırtında belirdiğini gören askerler heyecanlı nidalar attılar. Bu siyah Aziz seviye fare Linley’in simgesi olmuştu! O Baruch Krallığı için efsanevi bir figürdü, onun ruhani desteğiydi!
Linley’in etkisi gerçekten inanılmazdı.
“Doğru, Ben Linley. Bu da Wharton, Kralınız.” Linley sakince güldü.
Wharton boyun eğmiş bir ifadeyle kollarını uzattığında, gök mavi pullar hemen onları kaplamaya başladı. Bu herhangi bir sözlü kanıttan çok daha ikna ediciydi. Ejderkanı Savaşçısı dönüşümü… Yalnızca Baruch soyundan olanlar bunu yapabilirdi.
“Majesteleri. Lord Linley.”
Askerler yüksek sesle selamlamaya başladılar.
Wharton sakince devam etti. “Yeterli. Nöbete devam edin. Abim ve ben bu bölgeyi araştıracağız.”
“Emredersiniz.” Çevredeki askerler başlarını kaldırıp, sırtlarını dikleştirdiler. Hepsi krallarının ve bu efsanevi Aziz’in gözünde iyi bir izlenim bırakmak istiyordu. Linley, bu arada çoktan bölgeyi ruhsal enerjisiyle taramaya başlamıştı.
Yanındaki Wharton Linley’e bakıyordu.
“Ne kadar da büyük.”
Linley, ruhsal enerjisini toprağın derinliklerine gönderdiğinde şok olmuştu. Ruhsal enerji fiziksel engelleri kolaylıkla aşabilirdi ancak bu engeller, havaya kıyasla ruhsal enerjinin ulaşabileceği mesafeyi kısaltırdı. Ne de olsa, havada, ruhsal enerjiyle on kilometrelik bir alanı tarayabilirdiniz.
Ancak katı, fiziksel engeller bu mesafeyi bir kilometreye kadar düşürürdü.
“Abi, nasıl görünüyor?” Wharton yumuşak bir sesle sordu.
Linley sırıtarak karşılık verdi. “Görünüşe göre… bunu biraz daha ciddiye almalıyım.”
Wharton şaşırmıştı.
Linley’in ne demeye çalıştığını anında anlamıştı. Bu sihir cevheri madeni o kadar büyüktü ki Linley’in rastgele yaptığı bir ruhsal enerji taraması damarın tüm boyutunu incelemeye yetmemişti.
“Abimin ruhsal enerjisi, toprağın içinde olsa bile çok büyük bir alanı kaplayabiliyor. Bu damar tam olarak ne kadar büyük?” Wharton’un kalbi heyecanla titremeye başlamıştı.
Linley şu an tüm gücünü ruhsal enerjisiyle bölgeyi incelemeye odaklamıştı.
Böyle bir arama çok fazla ruhsal enerji harcardı. Bu yüzden, özel bir neden olmadıkça, uzmanlar böyle kapsamlı bir ruhsal enerji taramasına çok nadir başvururdu.
Sonunda…
Linley bu korkutucu boyuttaki sihir cevheri madenini incelemeyi bitirdi.
“Korkutucu. Ne kadar da muhteşem bir sihir cevheri damarı.” Linley bu sihir cevheri damarının… yuvarlak , oval bir biçimde olduğunu keşfetmişti. Ancak bu oval şeklin etrafında, etrafa dağılmış daha küçük damarlar da vardı.
Damarlardan biri yüzeye oldukça yakındı, toprağın 3-4 metre altında başlıyordu.
Devasa damar ise yaklaşık yirmi kilometre genişliğindeydi!
Linley’in anlayış seviyesine ulaşmış biri bile, böyle bir durumda kalp atışlarının hızlanmasını engelleyemezdi. Linley gizlice bir nefes verip, Wharton’a baktı. Wharton yumuşak bir sesle sordu. “Abi, durum nedir?” Linley, hemen biraz uzaklaştı. “Gel, burada konuşalım.”
Wharton ve Linley, daha sakin, korunaklı bir yere yürüdüler.
“Abi, ne kadar büyük?” Wharton heyecanlanmaya başlamıştı.
Linley ciddi bir sesle, “Çok büyük… Yulan Kıtasında bugüne kadar keşfedilen herhangi bir sihir cevheri damarından çok daha büyük. En az on katı.”
Wharton şok olmuştu. Ne de olsa, eskiden keşfedilen damarlar en fazlar bir ya da iki kilometre genişlikteydi. O damarların on katı büyüklük ise…
“Bu sihir cevheri damarı en az yirmi kilometre genişlikte. Dahası derinliği de oldukça fazla… hesaplarıma göre bu damarın değeri en az birkaç yüz milyar altın eder.” Linley’in kalbi bu rakamı düşününce sıkıştı.
Birkaç yüz milyar altın mı?
“Yüce gökler.” Wharton da zor nefes almaya başlamıştı.