Savannah, GA’daki Tanrı’yı gücendirmek üzerine
Mitolojiden gerçekliği çözerek yeri ortaya çıkarmak için.
2012 Savannah Kitap Festivali'nde iç tasarım yazarı Charles Faudree, "SAVANNAHİLER dünyadaki EN ŞANSLI insanlardır" diyor. Bir yıl önce turist gibi değerlendirerek, ifadesine inandım. Şimdi, Telfair Heykel Bahçesi'nde Yunan tanrılarının kaymaktaşı absini bloke eden mavi saçlarla mavi kanların arkasında oturmuş bir yerliyim, kendimi kayıp hissediyorum, şanslı değil.
Dedem, 1950'lerin başında Atlanta'ya yerleşmeden önce burada tanıştı ve evlendi. Ailemin Eisenhower dönemi istikrarını Savannah mitolojisine katan sepya fotoğrafına bakıyorum. Bu mitoloji, Savannah hakkındaki seyahat makalelerinin çoğunda hala var: St. Patrick Günü, 22 kare, Viktorya Bölgesi'nin bakımlı bahçeleri. Bu irfan hakkında çok şey okudum, sanırım buraya geldiğimde nereye gittiğimi biliyorum.
Yapmıyorum.
Hemen Savannah’nın İspanyol yosununa karıştım. East Broad Street'te dolaşırken kaybolduğumda, iki kez alıyorum. Kara Holokost Anıtı'nın el yapımı beyaz harfleri, bir platformun üzerinde prangalar içinde boyası soyulmuş kağıt hamuru Afrikalı-Amerikalı bir adamı sergiliyor. İkinci bir bakış için etrafta dolanıyorum.
Çoğu akşam şehir merkezini tamamen atlarım çünkü genellikle plansız bir gece geçirir. Jinx'te burlesk bir gösteri düzenlemeyi kabul ettiğim zamanki gibi, sonunda Cher'in izlediği Burlesque Wingmen Motosiklet Kulübü'nde sabah 7'ye kadar.
Ya da arabamın Liberty Caddesi'ndeki kapalı bir otoparkta mahsur kaldığı zaman. Şair arkadaşım Dalton ile bekliyorum. Bir Texaco'dan daha çok Whole Foods'a benzeyen iç kısımlara sahip Parker's benzin istasyonunda kahve alıyoruz ve caddenin karşısındaki McDonough’s Irish Pub'a gidiyoruz. Dondurucu Kasım gecesinde avluda otururken, Vaftizci Yahya'nın kulelerini gölgede bırakan boş Drayton Kulelerine bakıyorum.
Bir ziyaretimde, o kulelerde bir partide sarhoş bir gece geçirdim. İrlandalı bir Katolik olan ev sahibimiz, sanki çıplaklığım Tanrı'yı rahatsız ediyormuş gibi kiliseye bakan pencerenin önünde üzerimi değiştirdiğinde dehşete düştü.
Cilalı ama sarhoş bir adam masamıza yaklaşırken Dalton'a "McDonough's'ta İrlanda'nın tamamından daha fazla İrlanda siyaseti var," diye fısıldadım.
- Kötü birine benzemiyorum, değil mi?
Hayır, dedim tedirgin bir şekilde.
İrlanda'da iki kişiyi öldürdüğüme inanır mısın?
Köşemde tuğlaya karşı donuyorum.
- "Ben eski bir İngiliz subayıyım ve Belfast'ta iki adam öldürdüm," diye tekrarladı ve kolumu kavradı.
Bir saat sonra suçluluğunu yatıştırmak ve korkumu yatıştırmak için pop psikolojisini kullanıyorum. Sonunda, bar ışığının yeşil parıltısına geri döndü. Dalton ve ben, kırılmış çimentodan aşağı koşarken, yeşil barın önünden geçerken, sarhoşların ve sokaktaki sarhoşların etrafından dolanırken omuzlarımızın üzerinden bakarken, paltolarımızı tutup kaçtık. Durduğumuzda bakışlarım yukarı, Drayton Kuleleri'ne doğru ilerliyor. Bir parçamı orada, hala çıplak ve Tanrı'yı inciten halde mi bıraktım?
Hayır. Ayaklarım, uzun zaman önce burada gömülü olan sarıhumma cesetlerinin üzerinde, ufalanan Savannah kaldırımına sıkıca oturdu. Hala kayboldum ama şanslıyım.