Kalanlar pdf indir
F. E. kitabın başında şöyle dedi: “Bu kitapta Tezer’de kalan kişiler var, yaşadığı anıların notları.”
1990’da Tezer Özlü tarafından derlenen bu kitapta, birçok öneri ve psikolojik anket ön panelde yer almaktadır. Bu kitap; Özlü’nin gittiği çeşitli ülkelerdeki çeşitli şehirlerde yazılan denemeler ve denemeler kitabı. Uzun ve karışık ipuçlarının yanı sıra, bağımsız ve kısa bir zirvede bir araya getirdiği uyum, ustaca görülebilir.
Tezer Özlu’nun kalbinde verdiği bazı yazarlar vardı: Svevo, Kafka, Pavese. “Bunlar kalplerini veren yazarlar ya da gerçekten kalplerini kaybettiler.” Ve o kadar tutkulu ki, bu yazarlar bölgede ve her birinin yaşadığı ülkelerde dolaşırlardı. Nefes aldıkları yerlerde nefes almak istediler ve çok keyif aldılar. “Svevo’nun Trieste’sinde, Kafka Prag’da; Pavese’nin Stefano Belbo’sunda ise Torino’daki izlerini sürdürdü.”
Türk edebiyatımızın yumuşak prensini deneyebilen bu kadın, kısa bir ömür boyu bilgi almış gibi yaşıyordu. Her testte ölüm korkusu vardı, ölüm korkusu değil. Depresif kişiliğinin ölüm cezalarına çarptırıldı. Zamanında birçok ölüm ve intiharın Remnant kitabında, belki de onun ölümüne yakınlığından dolayı tanık olduğunu yazmaktadır. Ölmek istemiyor, ama ölmüyor. Ölümden korkmamaktan, toprağın bir süre bedenden olmaktan mutlu olduğunu; Vücudunuz yanmak istemiyor.
Sanki kırk üç yaşındayken öleceğini düşünüyor, ölümüyle ilgili yazdığı birçok yazı var. Örneğin, “Kırk yaşındayken, başlamak ya da bitmek için bitirmeyi tamamladığımı düşünüyorum, bir insan hayatı da kırk yıl olabilir, olmalı, ölüm için özlem değil” “Almak istemiyorum Kimseyle yaşlı değilim, kendim bile olsam “dedi. Anlar umurumda değil, yıllarca.
Gittiği ülkelerde, kentler geçmişi ile ilgili birçok şeyi hatırlıyor; Ne zaman acı dolu hissediyorsan her seferinde. Örneğin, zaman zaman çocuğunu hatırlıyor. Öksürük ve ateşli çocukluk … Ve eski okul. Çocuklar işkence gördüler, o kötü yer için para ödemediler.
Ailesine yabancı geldiğini hissediyor. Hiçbir anne doğuştan yokmuş gibi vahşi hissediyor. Kendini ot olarak görüyor. Anadolu’nun yalnız yayları üzerine doğan vahşi bir bitki gibi …
Sana o insanları seven biri olmadığını söylüyor. Kendine bile dayanamıyor. Otuz saniyelik sayfa, “Artık dünyadaki insanlar bana bir fabrika ürünü gibi geliyor” diyor. Çok tasarlanmış, insanlar birbirlerine çok benziyorlar. Ancak sonra ekliyor: “Elbette ki bu çok katı bir yargı, insanların bilmeden önce kullanılabilecek bir karar.”
Örneğin, ülkesini sevmiyor. Dayanılmaz bir karşıtlıkla konuşuyor. Sevdiği ülkeden bahsederken, o iyi bir yazarın iyi bir sözcüğünde bahsettiği sözcüğü kullanır: “Çok sıkıcı”. Bu, özellikle ülkesiyle ilgili can sıkıcı buluyor. Ancak bütün bu duygulara rağmen ülkesine karşı en sevdiği imge hala ülkesinde. Toros’un Antalya’daki görüntüsünün hayatında en sevilen görüntü olduğunu söylüyor. Bu görüş birçoklarının kendisi için hissetmediği duyguları hissettirdiğini itiraf ediyor.
Kitabın büyük bir öngörüsüyle başladım, ancak istediğim tadı alabileceğimi söyleyemem. Belki de Tezer Özlü ile yanlış bir kitapla görüştük, belki de yıldızlarımız gerçekten barış yapmadı; Bilmiyorum. Kötü bir kitap olduğunu sanmıyorum, fakat sanırım bu popüler kültür altında ezilmiş bir kitap.