MEDYA VE “BİR KURUŞLUK KORKU ÖYKÜLERİ”
Todd olaysız bir şekilde tutuklanır, ama yetkililer Bayan Lovett için Bell Yard’a geldiklerinde, turta müşterileri hem cinayetleri hem de kurbanlardan bazılarının etlerini yediklerini öğrenmişlerdir. Kalabalık kadını hemen oracıkta linç etmeye yeltenir, ama Lovett çabucak Newgate Hapishanesi’ne götürülür. Orada intihar etmeden önce, kendisinin ve Todd’un karanlık işlerini itiraf eder. Todd ise mahkemeye çıkartılır, suçlu bulunur ve sonunda asılır. Sweeney Todd’un toplamda 160’tan fazla insanı öldürdüğüne inanılmaktadır.
Halk bu akıl almaz olayları çok yakından takip eder ve gazeteler satışlarını arttırmak için bu ani ilgiden istifade ederler. Muhabirler söylentileri gerçeklerle birleştirip, hikayeyi o kadar sansasyonel bir hâle getirirler ki Sweeney Todd kısa sürede bir numaralı tabloid haberi ve bir şehir efsanesi olur; aslında, bu çok sayıdaki kulaktan kulağa haberler yüzünden, Todd’un gerçekte nasıl göründüğüne dair tam bir bilgi yoktur.
Gerçek hayattan alınan bu suç hikayelerinin bariz popülaritesi, yetişkin okurlarının sayılarının da artmasıyla bir kuruşluk dergilerin doğuşuna ilham kaynağı olmuştur. Dergilere bu adın verilmesinin nedeni bir kuruşa satılan dizi hikayeler içermesidir. Ürkütücü konuları ve yazımının düşük kalitesinden ötürü, kısa süre sonra bunlara “Ucuz Kanlı Hikayeler”, sonrasındaysa “Kuruşluk Korku Hikayeleri” denmiştir. Bu ucuz hikayelerin en popüleri Thomas Peckett Prest’in 1846 tarihli, “The String of Pearls” adlı hikayesiydi. Hikayenin baş karakteri Sweeney Todd adında bir Şeytani Berber’di. Popüler kültürde Prest’in hikayesi ve Todd’un geçmişi birleşince, bu kanlı öykü çok geçmeden sahneye uyarlandı.
GRAND GUIGNOL GELENEĞİ
“George Dibdin-Pitt döneminin en sevilen oyun yazarlarından biriydi” diyen Stephen Sondheim, şöyle devam ediyor: “1840’ların sonunda Sweeney Todd’u sahneye uyarladı ve oyun büyük başarı kazandı”. Hikaye halkı korku ve katliam unsurlarıyla büyülemekle kalmadı, Pitt’in yarattığı Sweeney Todd karakteri de Fransız Grand Guignol melodramına uygunluğuyla büyük beğeni topladı.
Adını 1987’de Oscar Metenier tarafından kurulan Grand Guignol Tiyatrosu’ndan alan Grand Guignol oyunları dehşet verici hikayeleri ve zengin özel efektleriyle bilinir. Günümüzde 1960’lardan sonra korku filmlerinin başarısından ötürü tuhaf ve demode kabul edilen bu eğlence türü, Pitt’in Sweeney Todd’u döneminde izleyiciler için nefes kesici görüntüler sunuyordu. Korku filmlerinin bu başarısı yıllar içine sayısız Sweeney Todd uyarlamasına ilham kaynağı olduysa da, hikayeye kayda değer değişikler ancak 1970’lerde oyun yazarı ve aktör Christopher Bond tarafından getirildi. Bond, öyküye Yargıç Turpin’li intikam unsurunu katarak, Sweeney Todd’u basit bir hırsız katil olmaktan, karmaşık, geçmişinden kurtulamayan bir adam hâline geldi.
“1973’te Londra’da ben o versiyonunu gördüm” diyor Sondheim ve ekliyor: “Her zaman melodramları sevmişimdir. Bu oyunun gerçekten iyi bir müzikal olacağını düşündüm ve Christopher Bond’dan izin alarak müzikali kaleme aldım”.