Mars'ın insanlı uçuşunun görevi, 2010 yılında Başkan Barack Obama tarafından belirlendi. Ardından NASA için şu eylem planını belirledi: 2025 tarafından, 2030'in ortasında, Dünya'ya yakın bir asteroide, XNUMX'in ortasında, Mars'a insanlı bir uçuş yapmak için iniş görevini takip edecek. Şimdilik NASA'nın bir bütün olarak hedef tarihlere uyduğunu söyleyebiliriz. Aynı zamanda, ajans sadece Kızıl Gezegenin etrafında uçmayı değil, aynı zamanda doğal uydu Phobos'unu da ziyaret etmeyi planlıyor.
Ajans bugüne kadar iniş de dahil olmak üzere Mars 'ta yapılacak bir görev için gerekli altı kilit unsur belirledi. Bunlar ağır SLS taşıyıcısı, Orion uzay aracı, Transheb konut modülü (Dünya-Mars-Dünya hattı boyunca uçuş için), iniş modülü, kalkış aşaması ve güneş enerjisi tahrik sistemidir (SEP). Ön tahminlerden birine göre, insanların yüzeyinde ilk inişini sağlamak için 15'ten 20'e kadar tonlarca kargo ve teçhizatın Kızıl Gezegenin yüzeyine teslim edilmesi gerekecektir. Bununla birlikte, NASA temsilcileri 30 ve daha fazla tondaki rakamları dile getirdiler; tek başına öngörülen kalkış aşamasının ağırlığının 18 ton olacağı ve iniş modülünün ağırlığının en az 20 ton olacağı gerçeğini göz önüne alarak rakamları dile getirdi. Bu elemanları uzaya göndermek için, en az 6 ağır / süper ağır SLS ortamının, 70'ten 130 tona kadar sürmesi gerekir. NASA, bu “ağır kamyonun” geliştirilmesi ve üretilmesinde zamandan ve paradan tasarruf etmek için, mekiklerde kalan teknoloji ve teknolojiyi kullandı; motorlar, yakıt deposu ve mekiklerin katı yakıt hızlandırıcıları dahil.
Mars kompleksi unsurları, Dünya'ya yakın bir yörüngede değil, L-2 Lagrange noktasında bir demet halinde birleştirilecektir. 61 500'te Dünya'dan bir buçuk milyon kilometre uzakta, Ay'ın en uzak tarafında yer alıyor. Bu nokta, uzay komplekslerinin inşası için ideal bir yer olarak kabul edilir, çünkü pratikte dış çekimsel etkilere maruz kalmayan bir "şantiye" sağlayan Dünya ve Güneş'in yerçekimi kuvvetlerini dengeler. NASA, L-2’e “test alanı” ndan başka bir şey demiyor, sadece meclisin orada yapılacağını değil, aynı zamanda Mars teknolojisinin test edileceğini de vurguluyor.
Amerikan ve uluslararası medya, NASA'daki bazı kaynaklara atıfta bulunmak dahil, art arda, Marslı seferinin hazırlığının bir parçası olarak Amerikalıları aya geri getirme ihtimalinden bahsetti. Ama şimdi soru buna değmez. ABD’nin uzay politikasının önde gelen uzmanlarından John Logsdon’ın VIEW VIEW gazetesine söylediği gibi, bir ay iniş modülünün oluşturulması NASA’nın planlarının bir parçası değil. Bununla birlikte, Avrupa Uzay Ajansı'nın (ESA) aya uçuşun uygulanmasına karar vermesi olasılığı göz ardı edilmedi. Ve ESA'nın bir iniş modülü kurması durumunda ABD, muhtemelen bu modülü Dünya'nın doğal bir uydusuna teslim etmek için SLS sunarak Avrupa ay projesine katılabilir.
Mars'a üç adım
En güçlü güçlendiriciler hikayeler astronotik
NASA, ilk adımı "Dünyaya yaslanmış" olarak nitelendirdi. Gerekli işlemlerin geliştirilmesini ve ISS kullanarak Dünya yörüngesinde gereken deneyimin birikimini içerir. Ek olarak, bu adımın bir parçası olarak, ajans yakıt ve diğer gerekli malzemeleri elde etmek için mevcut Mars kaynaklarını (ISRU) kullanmanın yollarını ve yöntemlerini geliştiriyor. 18 ton kalkış aşaması için 33 ton yakıt gerekeceğini düşünüyorsanız ve NASA, Kızıl Gezegendeki karbondioksit ve sudan çıkarmayı düşünüyorsa, egzersiz çok faydalıdır.
İkinci adım, daha önce belirtildiği gibi L-2 noktasında bulunan “test bölgesi” olarak adlandırılır. Otomatik bir araç yardımıyla, Orion uzay aracının mürettebatı tarafından inceleneceği bu noktaya aktarılacak olan yakındaki bir asteroitin ele geçirilmesi planlanmaktadır.
Üçüncü adıma "Dünyadan Bağımsız" denildi. Kızıl Gezegenin doğrudan çalışması ve gelişimi hakkında konuşuyoruz. Mars'taki yaşam, Mars kaynaklarının yoğun kullanımı ve gelişmiş iletişim sistemleri ile elde edilen bilimsel bilgilerin Dünya'ya düzenli transferini içerir.
Orion'un rolü daha fazla ayrıntıya değer. Klasik Apollo tipi tek kullanımlık geminin büyütülmüş bir versiyonuna benziyor olmasına rağmen (bazen Orion şakayla steroid steroid Apollo olarak adlandırılır), NASA astronotları için yeni taksi yeniden kullanılabilir - aynı iniş aracını kullanması planlanıyor on kata kadar gemi. Aynı zamanda, Orion artan “yolcu kapasitesi” konusunda farklılık gösterecek ve 7 ekibine kadar gemiye binebilecek.
Ancak bu Orion'un temel özelliği değil. SLS için beş segmentli katı yakıt arttırıcılar geliştiren Orbital ATK başkan yardımcısı Charles Prekott'a göre, gemi gezegenler arası Mars kompleksinin bir parçası olacak. Yaşam destek sistemi (LCL) ve radyasyondan korunma dahil sistemleri, güvenilirliğini artırmak için bu kompleksin içine entegre edilecektir.
Farklı ülkelerdeki mekanların başarı istatistikleri
Tahmini Orion kaynağı en az 1000 gündür. L-2 veya Mars'tan dönerken olduğu gibi, Dünya'nın atmosferine yüksek hızlarda girmek için tasarlanmıştır. Buna ek olarak, bir şeyler ters gittiğinde gemi mürettebat için ek bir sığınak olacak. Precott, Ay'a uçuş sırasında komut modülündeki oksijen deposunun patlamasından sonra mürettebatı, soğutucu ve ay iniş modülünün tahrik sistemi sayesinde büyük ölçüde kurtarılan Apollo-13 ile bir örnek verdi. Bu modül, Dünya-Ay-Dünya güzergahı boyunca uçuş sırasında çalışmak üzere tasarlanmamış olmasına rağmen, kritik bir durumda başarılı bir şekilde olağandışı işlevler gerçekleştirdi.
Orion'un ilk deneme uçuşu Aralık 2014'te Delta IV Ağır roketi kullanılarak başlatıldığında otomatik olarak gerçekleşti. Bir sonraki yılın Eylül 2018'inde yapılması planlanan Orion (şimdilik bir mürettebatsız) bu arada SLS taşıyıcısını kullanan bir yörünge yörüngesinde uçacak. Ve geminin ilk insanlı uçuşunun - derhal Aya - 2021 - 2023 yıllarında yapılması planlanıyor.
Korkular ve gerçeklik
Düşük toprak yörüngesinde uçan ekipler, Dünya'nın manyetik alanı tarafından kozmik radyasyondan korunur. Ay'a ve özellikle Mars'a doğru giden astronotlar bu korumayı kaybeder. Bununla birlikte, Scientific American’a göre, Merak gezicisinin verilerini kullanarak, derin uzay radyasyonu tehlikesi, Marslı seferinin uygulanmasına engel teşkil edecek kadar büyük değil. Bu nedenle, 180 gününü Mars'a ulaşmak için harcayan ve ondan geri dönecek kadar çok sayıda ve ayrıca Kızıl Gezegenin yüzeyinde 500 günlerini geçiren astronotlar, sievert'in 1,01 bölgesinde toplam radyasyon dozu alacaktır. ESA düzenlemelerine göre, bir astronot tüm uçuşlarında birden fazla sievert alamamalıdır. Doktorlara göre bu doz, kanser riskini% 5 oranında artırıyor. NASA daha katı standartlara sahiptir: Astronot kanseri riski tüm profesyonel faaliyet süresi boyunca% 3'i geçmemelidir. Ancak, Merak bilim ekibinin üyelerinden biri olan Don Hassler'e göre, 5% 'i “mükemmel derecede geçerli bir rakam” dır.
NASA'nın Mars projelerinden sorumlu olan Scott Hubbard, bu Mayıs ayında Washington'da düzenlenen ve şimdi Stanford Üniversitesi'nde profesör olan NASA'nın Mars projelerinden sorumlu olan ve şimdi Stanford Üniversitesi'nden bir profesör olan NASA'nın baş doktoru Richard Williams'ı kote etti. şu anda, mürettebat için Mars'a insanlı bir sefer yapılmasını engelleyecek sağlık tehlikesi yok. ” Williams, astronotların sağlığı için hala bir risk olduğunu kabul ediyor, ancak NASA, özellikle ajansın sürekli olarak onu azaltmak için yeni yollar geliştirdiği gerçeği göz önüne alındığında, bunu kabul etmeye hazır. Örneğin, şu anda NASA, çok umut verici anti-radyasyon özellikleri sergileyen, hidrojenlenmiş nitrür hidrojen nanotüplerinden (BNNT) yapılmış bir malzeme ile deneyler yapmaktadır.
Bununla birlikte, The Martian adlı kitabın yazarı Andy Weier'in görüşüne göre, adını taşıyan filmin yapıldığı kahraman, Kızıl Gezegenin yüzeyinde kaldığı süre boyunca kesinlikle kansere yakalanmayacaktı. Gerçeğe daha yakın kim - bilim adamları ya da bir bilim kurgu yazarı, zaman söyleyecektir.
Ne zaman, ne kadar ve kiminle
Halen NASA, Mars'taki insanlı keşif ve keşif için aşağıdaki çizelgeye bağlı kalmaktadır. 2021'ten 2025'e kadar olan yıl, “yakalama” ve bir asteroit çalışması da dahil olmak üzere en az beş insanlı görev için aya yakın alanlara planlanmaktadır. 2033’te astronotlar Phobos’a ulaşmalı ve 2039’te ilk kez Mars yüzeyine ayak bastı. 2043’te, ikinci sefer Mars’a inecek.
Kızıl Gezegen’in 2018’ten 2046’e insanlı “saldırı” ını desteklemek için, en az 41 SLS tipi ortam başlatmanız gerekecektir. “Delta-4” ve “Atlas-5” gibi halihazırda işletilen taşıyıcıların piyasaya sürülmesinin buna eklenmesi gerekebilir (eğer ikincisi Rus motorları yerine Amerikan motorlarını alıyorsa ve hala çalışıyorsa). Bunlar, insanlı keşiflere yardımcı olmak için bilimsel bilginin “temizleyicileri” işlevini yerine getirecek olan Mars ve Mars'a otomatik araçlar başlatmak için görev alacaklar.
Elbette, taşıyıcıların sayısı ve türleri, Marslı insan misyonlarının yapılandırmasında yapılan değişikliklere bağlı olarak değişebilir. SLS tipindeki tüm 32 taşıyıcılarını gerektiren bir seçenek vardır (belirtilen sirküler seferleri için beşe kadar sayılmaz): on, Phobos'a insanlı bir görev sağlamak için on, Mars'a astronotların ilk inişinde on iki, ikincisinde ise on diğer.
Sorularla ilgili soru şudur: Tüm bunlar ne kadara mal olacak ve ABD bu harcamaları tek başına "çekecek" mi? NASA çalışanlarından oluşan bir uzmanlar grubunun yanı sıra sanayi ve ABD akademisyenlerinin temsilcilerine göre, altıncı nesil F-35 avcısının geliştirilmesi ve üretimi için harcanan miktarın sadece küçük bir kısmının Mars'a astronot göndermek için ödenmesi gerekecek. Birleşik Devletlerin yönetimi, sonunda, F-35 programı bir trilyon dolara mal olabilir) ve 100 milyar doları aşmayacak. Bu, ABD'nin şimdiye kadar ISS programına harcadığı kadar. 2024’e göre, istasyonun uçuşu tamamlanacak ve NASA yıllık 4’in faaliyetine yılda bir milyar dolar harcamayı bırakacak. Bu nedenle, Dünya'nın etrafında dönen istasyonun sonunu ve Phobos misyonunun başlangıcını ayıran on yıl boyunca, tasarruf miktarı 40 milyarlarca dolar civarında olacak ve ABD, Marslı tasarımlarını uygulamak için yalnızca 60 milyarlarca dolar bulmak zorunda kalacak.
Mars misyonunun maliyeti hakkında konuşan uzmanlar, uluslararası katılımcıları projeye bağlarsanız daha da azaltılabileceğini vurguluyor. Açıkça sorulan soru şudur: Şu anda aralarında Amerika Birleşik Devletleri'nin uzay sektöründeki en büyük ortaklarından biri olan ve ciddi bir uzay potansiyeli olan (özellikle insan uçuşları alanında) olan Rusya mı? Fakat eğer Birleşik Devletler, Rusya için benzer planları varsa, sır saklandıkları sürece.
Bu yılın Mayıs ayının sonunda, Space News, NASA'nın başkanı Charles Bolden'in uzayda uluslararası işbirliğinin geleceği konusundaki görüşlerini sundu. Atmosfer dışındaki etkileşimin Avrupa, Japonya ve Çin ile olan öneminden bahsetti. PRC ile ilgili olarak Bolden, yaz sonunda ziyarete gideceğini belirtti; er ya da geç ABD ve Çin’in kesinlikle uzay alanında işbirliği yapmaya başlayacağını vurguladı. Potansiyel alanların listesi, İsrail, Ürdün ve Birleşik Arap Emirlikleri gibi ülkeleri bile beraberinde getiriyor. Fakat Bolden, Rusya hakkında bir şey söylemedi. Belki de bunun için hiçbir sebep yoktu, ancak başka bir açıklama da mümkün: Moskova ve Washington arasındaki keskin bir şekilde ağırlaştırılmış ilişkilerin yanı sıra Rusya'da derin alan için teknoloji ve teknoloji eksikliği (bunlara erişim sağlamak için, ABD genel siyasi farklılıkları bir kenara bırakabilir) ISS uçuşunun bitiminden sonra Amerika’nın ülkemizle ortaklığa devam etme konusundaki ilgisine katkıda bulunmayın.
ABD eyaleti Mars programına ek olarak, SpaceX'in uygulamak istediği özel bir program olduğunu da eklemeye devam ediyoruz. Bu şirketin başı Ilon Mask, Dragon gemisini 2018'ta Kızıl Gezegenin yüzeyine indirmeyi ve oraya 2026'e göndermeyi planladığını duyurdu.
Mars'tan Halk Konferansına konuşan ve Amerika'nın Kızıl Gezegen'i neden hedeflediğinden bahseden Charles Prekott, “Uzayda atlama sadece ülkenin stratejik çıkarları onların arkasında olduğunda olur. Mars'a gidiyoruz çünkü dünyaya daha önce hiç kimsenin yapmadıklarını yapma yeteneğimizi göstermek, uzay liderliğimizi göstermek ve yıllık geliri 330 milyar dolara ulaşan dünya uzay piyasasına erişimimizi garanti etmek istiyoruz. ” Gördüğünüz gibi, açıklama oldukça basit. Ve soru istemsizce ortaya çıkıyor: Rusya iki Soçi Olimpiyatı'na değer bir projenin yardımı ile gerçekleştirilebilecek böyle bir stratejik çıkarları yok mu?