Güney Hindistan Sineması - Cinema of South India
Uzun bir süre bağımsız olarak geliştirilmiş olmasına rağmen, film oyuncuları ve teknisyenlerinin büyük değişimi ve küreselleşme , Hint Sinemasında bu yeni kimliğin şekillenmesine yardımcı oldu. Endüstri, Güney Hindistan Film Ticaret Odası tarafından düzenlenmektedir . Telugu , Tamil , Kannada ve Malayalam film endüstrilerinin birleşik geliri , Hint sinemasının toplam gelirinin %50-60'ından fazlasını temsil ediyor .
Tarih
Madras Başkanlığı sırasında erken başlangıçlar
1897'de Avrupalı bir katılımcı ilk olarak Madras'taki Victoria Public Hall'da (Günümüz Chennai ) bir dizi sessiz kısa film gösterdi . Filmlerin tamamında kurgusal olmayan konular vardı; bunlar çoğunlukla günlük olayların fotoğraflanmış kayıtlarıydı. Madras'ta (bugünkü Chennai ), sessiz filmlerin gösterimi için Elektrik Tiyatrosu kuruldu . Madras'taki İngiliz topluluğunun favori uğrak yeriydi. Tiyatro birkaç yıl sonra kapatıldı. Bu bina şimdi Anna Salai'deki ( Mount Yolu ) bir postane kompleksinin parçası . Lirik Tiyatro Mount Yol alanında inşa edilmiştir. Bu mekan, İngilizce oyunlar, Batı klasik müzik konserleri ve balo salonu dansları dahil olmak üzere çeşitli etkinliklere ev sahipliği yaptı . Sessiz filmler de ek bir çekicilik olarak gösterildi. Coimbatore'deki Güney Hindistan Demiryolları'nın bir çalışanı olan Swamikannu Vincent , Fransız Du Pont'tan bir film projektörü ve sessiz filmler satın aldı ve film katılımcısı olarak bir iş kurdu . Film gösterimi için çadırlar kurdu. Çadır sineması popüler oldu ve seyyar birimiyle eyaletin her yerini dolaştı. Daha sonraki yıllarda Coimbatore'de talkie'ler yaptı ve bir sinema kurdu .
Kral V. George'un 1909'daki ziyaretini kutlamak için Madras'ta büyük bir sergi düzenlendi . En büyük cazibesi, ses eşliğinde kısa filmlerin gösterimiydi. Bir İngiliz şirketi , önceden kaydedilmiş ses içeren bir diske sahip bir gramofonun bağlandığı bir film projektöründen oluşan bir Crone megafon ithal etti ve her ikisi de birlikte çalıştırılarak görüntü ve ses aynı anda üretildi. Ancak, senkronize bir diyalog yoktu . Başarılı bir fotoğrafçı olan Raghupathy Venkaiah Naidu, serginin ardından ekipmanı devraldı ve Madras Yüksek Mahkemesi yakınında bir çadır sinema kurdu . R. Venkaiah, 1912'de Gaiety Tiyatrosu adlı Mount Road bölgesinde kalıcı bir sinema inşa etti. Filmleri tam zamanlı olarak gösteren ilk Madras oldu. Tiyatro daha sonra ticari gelişmeler için kapatıldı.
Swamikannu Vincent ilk sinemasını inşa ettiği, Güney Hindistan içinde Coimbatore , bir çadır filmleri ekranı bir kasaba veya köy açık arazi yakın bir streç dikilen edildiği "Çadır Sinema" kavramını ortaya. Türünün ilk örneği "Edison's Grand Cinemamegaphone" olarak adlandırılan Madras'ta kuruldu . Bunun nedeni, sinema filmi projektörleri için elektrik karbonlarının kullanılmasıydı. Tam teşekküllü film stüdyoları Salem'de ( Modern Tiyatrolar Stüdyosu) ve Coimbatore'de ( Central Stüdyolar , Neptune ve Pakshiraja) inşa edildi. Chennai, Chennai'de inşa edilen iki film stüdyosu daha, Vijaya Vauhini Studios ve Gemini Studios ile stüdyo etkinliğinin merkezi haline geldi . Böylece, Güney Hindistan'ın çoğunun Başkenti olan bölünmemiş Madras Başkanlığı ile Chennai , Güney Hindistan filmlerinin merkezi haline geldi.
İlk Güney Hindistan filmleri
İlk Madras yapımı, India Film Company Limited'i kuran R. Nataraja Mudaliar'ın yapımcılığını ve yönetmenliğini yaptığı Keechaka Vadham (Keechaka'nın Yıkımı) idi . 1920'lerde, sessiz Tamil dilinde filmler Chennai ve çevresindeki derme çatma yerlerde çekildi ve teknik işleme için Pune veya Kalküta'ya gönderildiler . Daha sonra MK Thyagaraja Bhagavathar'ın yer aldığı bazı filmler bu şehirlerde de çekildi. Telugu sanatçıları , 1921'de sessiz bir film olan Bhisma Pratighna'nın yapımıyla aktif hale geldi . Film, Raghupathi Venkaiah Naidu ve oğlu RS Prakash tarafından yönetildi . İkili, Yaragudipati Varada Rao ile birlikte , on yıl boyunca düzinelerce filmin yapımcılığını ve yönetmenliğini üstlenecek ve tiyatro oyuncularını önemli rollerde oynayacaktı. Sadece dini temalara odaklanarak uzun süreli bir emsal oluşturdular; Nandanar , Gajendra Moksham ve Matsyavatar , en ünlü yapımlarından üçü dini figürler, benzetmeler ve ahlak üzerine odaklandı.
İlk Tamilce sessiz film, Keechaka Vadham , tarafından yapıldı R. Nataraja Mudaliar ilk konuşan sinema filmi, 1918 yılında Kalidas , çok dilli ve 31 Ekim 1931 tarihinde serbest bırakıldı, daha az yedi ay Hindistan'ın ilk konuşan sinema filmi sonrası Alam Ara . Halk arasında talkie olarak bilinen sesli filmlerin sayısı ve popülaritesi hızla arttı. 1934 yılında sektör ilk büyük ticari başarısını Lavakusa ile gördü . C. Pullaiah tarafından yönetilen ve başrollerde Parupalli Subbarao ve Sriranjani'nin oynadığı film, benzeri görülmemiş sayıda izleyiciyi sinemalara çekti ve genç film endüstrisini ana akım kültürün içine itti.
Aynı süre zarfında, ilk Kannada talkie , Sati Sulochana , sahneye çıktı, ardından Bhakta Dhruva (aka Dhruva Kumar ). Hem Sati Sulochana hem de Bhakta Dhruva büyük başarılardı. Ancak Karnataka'daki potansiyel film yapımcıları , stüdyo ve teknik ekip eksikliği nedeniyle yetersiz kaldı. Sati Sulochana , Kolhapur'da Chatrapathi stüdyosunda vuruldu ; çoğu filme, ses kaydı ve post prodüksiyon Madras'ta yapıldı. Bölgede yeni film projeleri için mali destek bulmak da zordu; bu nedenle, Hint sesli sinemasının ilk yıllarında Kannada'da çok az film yayınlandı . İlk talkie Malayalam oldu Balan 1938 yılında bu yönetti yayımlanan, S. Nottani tarafından yazılan bir senaryo ve şarkılarıyla Muthukulam Raghavan Pillai . Malayalam filmler ilk büyük 1947 yılına kadar Tamil üreticileri tarafından ağırlıklı olarak yapılacaktır devam Film stüdyosu , Udaya , kuruldu Alleppey tarafından Kerala Kunchacko bir film yapımcısı ve yönetmeni olarak ün kazandı.
Sosyal etkiler ve süper yıldızlar
Madras başkanlığı, bugün Karnataka , Kerala, Andhra Pradesh ve Tamil Nadu olarak bilinen dilsel Devletlere bölündü . Bölünme, Güney Hindistan sinemasında yeni bir dönemin başlangıcı oldu. Sinema bölgesel olarak ve münhasıran ilgili Devletin dilinde kutlandı. 1936'ya gelindiğinde, filmin kitlesel çekiciliği, yönetmenlerin dini ve mitolojik temalardan uzaklaşmasına izin verdi. Böyle bir film, Jeevitha Nouka (1951), ortak bir ailedeki sorunları anlatan bir müzikal dramaydı . Daha önce, düzinelerce 'sosyal film', özellikle Prema Vijayam , Vandemataram ve Maala Pilla , Telugu'da gösterime girdi. Dokunulmazların statüsü ve çeyiz verme pratiği gibi toplumsal sorunlara değinen Telugu filmleri giderek çağdaş yaşama odaklandı: 1937 ve 1947 arasında yayınlanan 96 filmden 29'u sosyal temalara sahipti. Tamil Nadu'daki bazı Kongre liderlerinin Tamil sinemasının yıldızlarını kullanma girişimleri sınırlıydı, çünkü bu medya çoğunlukta olan kırsal nüfus için erişilebilir değildi. Filmlerin Kongre tarafından siyasallaştırılması, 1947'de Hindistan'ın Bağımsızlığından hemen sonra neredeyse durdu . 1950'lerde kırsal alanlara elektriğin getirilmesiyle, Dravidyan politikacılar filmleri büyük bir siyasi organ olarak uygulayabildiler. Dravida Munnetra Kazhagam (DMK), görsel film medyasından yararlanan ilk ve o sırada tek partiydi. Aktörler ve yazarları gerilla tiyatrosu ideolojilerinin esinlenmiş, Periyar EV Ramasamy , felsefelerini getirdi Tamil milliyetçilik ve anti-Brahminism selüloit medyaya. Filmler , liderlerinin vaaz ettiği bağımsız Dravida Nadu'ya doğrudan gönderme yapmakla kalmadı , aynı zamanda film içinde birçok kez parti sembolleri sergiledi. DMK sinemayı siyasi amaçlarla kullanmaya başladığında ve MGR ve SS Rajendran gibi aktörler aktör olarak popülerliklerinden dolayı siyasete atıldığında , Tamil sineması akademisyenler tarafından fark edilmeye başladığında , bir sinema oyuncusu olarak SSRajendran ilk seçilen 'yasama meclisi üyesi oldu. Tamil Nadu'dan sektörde.
Bu arada, Tamil filmi Chandralekha tüm dil sınırlarını aştı. MG Ramachandran'ın Hindistan'ın en çok hatırlanan aktörlerinden biri olduğu zamandı . Popülerliği , Tamil Nadu Hükümeti'nin düzenli bir parçası olan All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam adlı bir siyasi parti kurmasını sağladı . Ölümünden sonra Bharat Ratna'yı kazandı .
Film yıldızları Sathyan ve Prem Nazir'in çalışmaları nedeniyle zaman, Malayalam film endüstrisinde "devler dönemi" olarak selamlandı . Nazir, Iruttinte Athmavu (1967) filmiyle Hindistan'ın en iyi oyuncuları arasına fırladı . Çılgın bir genç olan Velayadhan'ı oynayan Nazir, büyük bir yoğunluğa sahip dramatik bir aktör olarak hünerini keşfetti. Birçok eleştirmen bu rolü onun başyapıtı ve şimdiye kadarki en iyi ekran performanslarından biri olarak değerlendirdi. En önde gelen rollerde oynama rekorunu elinde tutuyor - yaklaşık 700 film. Başka bir rekor, aktris Sheela ile birlikte en kalıcı ekran ekibi için . 130 filmde karşılıklı oynadılar. Aynı zamanda Rajkumar'ın ün kazandığı zamandı . Rajkumar, Jeevana Chaitra filminden "Naadamaya Ee Lokavella" gibi şarkılar söyleyerek Ulusal Ödül kazanan 200'den fazla filmde rol aldı . Bangaaradha Manushya adlı filmi , kesintisiz iki yıldan fazla bir süredir ana sinemalarda başarılı bir şekilde gösterime girerek gişede rekor kırdı. Daha sonra Kannada dili hareketine öncülük etti, ardından milyonlarca hayranı tarafından takip edildi, ancak yıldız siyasetten uzak kaldı.