Documenta 15’e ev sahipliği yapan iki ana mekan olan Fridericianum ve DocumentaHalle’de sergilenen hemen hemen her şey, “sanat” olarak görülme konusunda kayıtsız görünüyor. Etik önce gelir, sonra biçim gelir ya da belki sonradan düşünülür.
Toplumsal heykel, ilişkisel estetik ve arşiv ateşi olarak tanımlanabilecek eserlerin yaygınlığı – ya da sadece başlangıçta küçük izleyiciler için sahnelenen ve şimdi CRT monitörlerinde görüntülenen performanslar – geçmişten gelen politik sanat biçimlerinin geri döndüğünü veya belki de hiç kalmadığını gösteriyor. . Ancak, bu biçimleri kullanmalarıyla ünlü Avrupa-Amerikalı figürler, sanatın ne olabileceğine dair dar, Batılı, modernist tanımını genişletmeye kararlıyken, çoğu kolektif olan katılımcıların çoğu, farklı disiplinlerde faaliyet gösteren bu tarihin yükünden kurtulmuş durumda. ve farklı kültürler. Onların soyları ve tutkuları, beş yıla hakim olan beyaz küpün formatı tarafından tanımlanmaz ve görünüşe göre burada sergilenen eserlerin çoğu, Documenta’nın kurulduğu 1955’ten bu yana Alman kasabası olan Kassel’in çok ötesine geçer.
Örneğin, The Black Archives’ın işi esasen arşivciliktir; sergi vitrinlerinde topikal olarak organize edilmiş arşivsel efemera yerleştirmelerini Siyah tarihini koruma ve sergileme çabaları olarak görürler. Videolarda ve vitrinlerde çok sayıda arşiv malzemesi var – şimdiye kadar gördüğüm hemen hemen her şey bir sınıfa veya protesto işaretine benziyor. Karton ve elle boyanmış harfler, resmi olmayan toplantılar için tasarlanmış hareketli koltuklar gibi bol miktarda bulunur.
Bazen, böyle bir sanat gösterisinde genellikle beklenilen estetik sanat objelerinin türlerini özlediğimi fark ettim ve ara sıra yapılan çalışmaların aslında Fridericianum’un beyaz küp bağlamı için yapıldığını görmek ferahlatıcıydı. Roman sanatçı Selma Selman’ın işleri – babasının hurda metal sattığı zamanları hatırlatan, farklı amaçlarla araba parçaları üzerine yapılan resimler – bu konuda öne çıkıyor. Ancak, tekil sanatsal vizyonların ne kadar sorunlu ve sömürücü olabileceğini hatırlatan kesinlikle zorlayıcı işbirlikçi çabalar vardı.
Merkezi Demokratik Kongo Cumhuriyeti’nde bulunan bir grup olan Centre d’art Waza, sanatçılar, madenciler, köylüler ve ekolojistler arasında zorlayıcı işbirliğini kolaylaştırıyor. Sanatçıları işçileri tek taraflı bir şekilde temsil etmeye davet etmek yerine, değişimi teşvik ediyorlar. Merkez üç proje gösterdi ve benim favorim, Kongolu bakır kuşağındaki izabe tesislerinin hikayesini anlatan bir kubbeye yansıtılan bir videoydu. Bir şiir, zaman zaman Afrikalı işçilerin kendilerinin çıkarılan doğal kaynak olduğunu hissettirdiğini öne sürüyor. Ancak işçilerle yapılan video röportajlarında, anlatıda nasıl ve neden yarattıklarını gösteren başka bir dönüş görüyoruz. kruvasanveya bakır haçlar, kendileri için ve bazı kültürel ve doğal kaynakların sahipliğini almanın bir yolu olarak.
“lumbung” başlıklı 2022 baskısı kaynak paylaşımına kendini adamıştır ve buna göre ziyaretçiler için eşi görülmemiş çeşitli erişim biçimleri sağlar. Fridericianum’a girerken karşılaştığınız ilk şeylerden biri, ebeveynlerin çocuklarını Endonezya kolektif ruangrupa tarafından düzenlenen devasa gösteriye katılırken sanat yapmaları ve video izlemeleri için bırakabilecekleri bir kreş.
Ziyaretçiler ayrıca başka birine bağışlanan ekstra bir bilet satın almayı da seçebilirler. Ve bu, engelli ziyaretçiler için erişilebilirliği yarı ciddiye alan şimdiye kadarki en büyük gösteri. Bu son çaba oldukça kusurluydu. Örneğin, duvar etiketleri görünüşte rastgele yüksekliklere asıldı, bazen tekerlekli sandalye kullanıcıları için bile çok alçaktı ya da ayaktan insanlar için şiddetli sırt gerilmesi veya çömelme gerektiriyordu. Ve kitapçığın büyük basılı versiyonu aynı zamanda kitapçığın sade dil versiyonudur – içerikler, nöro-ıraksak ve görme engellileri garip bir şekilde bir araya getiren bir hareketle inanılmaz derecede basitleştirilmiştir. Ama yine de, herkesin denediği ileri bir adım.
Klasörlerin, posterlerin, gazete kağıdının ve kartonun baskınlığı göz önüne alındığında, her şeyin nasıl tartışmalı bir 51 milyon dolara mal olduğu merak ediliyor. Tam olarak görünmeyen yeniden dağıtım eylemleri olduğundan şüpheleniyorum. Daha fazlasını öğrenmek ve bu bilgilerin ne kadar şeffaf olacağını merak ediyorum. Tunus merkezli kolektif El Warcha gibi bazı sanatçıların Fridericianum’da yaşadığını ve gösterinin 100 günlük koşusu boyunca atölyelere ev sahipliği yapmaya devam ettiğini biliyorum. birçoğu güvencesiz hayatlar yaşıyor ve ikametten ikamete süzülüyor.
Documenta 13’te küratörlük ajanı olan arkadaşım Adam Kleinmann’ın bana söylediği gibi, ruangrupa sanat dünyasını başarısız bir refah devletine geçici bir önlem olarak kullanıyor gibi görünüyor.
Kaynak : https://www.artnews.com/art-in-america/features/documenta-15-diary-1-fridericianum-documentahalle-1234631978/