1976'da Michel Foucault, Lacan’ın daha o dönemde algıladığı bir şeyi fark etti ve bundan, bana her zaman için epey tutarlı görünen politik bir sonuç çıkardı. Temelinde, diye altını çiziyordu, psikanaliz faşizme teorik ve pratik olarak karşı gelmekle kalmaz -elbette her psikanalist için bu durum geçerli değildir- aynı zamanda eşitsizlik teorilerine bağlı ırkçılıktan uzaklaşarak ve cinselliğe kendine özgü bir yasa vererek, günlük cinselliği kontrol ve yönetme yöntemlerine güvenmemek gibi bir erdeme ulaşmıştır. Özetle Foucault disiplin olarak psikanalizin "politik bir şerefi" olduğunu kabul etmiş, Freud'un buluşuna da kuşku aracılığıyla egemen iktidarın mekanizmalarını teşhir etme özelliğini atfetmiştir.