Doksanların ortasında bir izci kampına gittiğimi hatırlıyorum, hayal meyal. Bir sürü çocuk, kimin kim olduğu belli değil. Sarı-siyah fularlılar bizim okuldan, orası kesin. Ateş etrafında toplanıp, kolları çapraz yaparak el ele tutuştuğumuz bir izci valsi var ki; kaç yaşına geldim, kerametini hâlâ çözebilmiş değilim.
Şimdi nasıldır, bilmem. Ama o zamanlar hava, şöyle bir genzimizi yakıyordu burnumuza girdiğinde, güneş de bir iki kere sekiyordu yere düştüğünde. Çocukların sokakta olduğu, cıvıl cıvıl zamanlar. Daha az kimyasal ve her şeyden biraz daha az… Daha az bina ve inşaat maliyetleri ve biraz kat kaloriferleri. Kuponla alınan kırmızı bisiklet ve Çağrı’nın futbol topu.