Sufiler, onlarca kendi dilekleriyle yokluğu varlığa değişenler; halktan ayrılmayı, yalnızlığı seçenler; açlığını tokluktan, azı çoktan üstün görüp yüceliği ve yücelik hevesini bırakanlar; mevkiden vazgeçenler...
Her ikisi de birbirinden beter iki onulmaz yara, iki sağlaşmaz hastalıktır.
Kur’an-ı Kerim’de tasavvuf, sufi gibi hiçbir söz geçmez. Hz. Peygamber’in, “Allah’la oturup kalkmak isteyen, sof giyenlerle düşüp kalksın” mealinde bir hadisi olduğunu sufiler söylerse de bu söz, uydurma hadislerdendir; sof giymek hakkındaki hadisler de uydurmadır.
Tarikat, Tarıyk, Arapça’dır ve “yol” anlamına gelir. Sufilere göre dinin bir dış yüzü, bir de iç yüzü vardır.
Derviş, Farsça bir sözdür; yoksul anlamına gelir. Tasavvuf ehli, varlıktan geçmeyi şiar edindiklerinden bu adla anılırlar...
Empati kendinizi başkasının yerine koymak ile başlar. Bu sizden farklı bakış açılarını anlamak için önemli bir adımdır. Bu, sadece yapılması hoş bir şey değil, aynı zamanda gerekli ve etkin bir beceridir.
Varlık, yokluğun kendisini var sanmasından başka bir şey değil.
Yaratıcılığın adeta boğazlanarak yok edilmesinin ne olduğunu, anaokulundaki bir sınıf ile lisedeki bir sınıfta gözlemlediklerimiz arasındaki fark kadar iyi anlatabilecek başka bir şey yoktur herhalde.