Roberta, Peter ve Phyllis çok mutlu üç çocuktu. Anneleri dünyanın en iyi annesi, babaları ise yüzünü hiç asmayan anlayışlı bir babaydı. Bir gün iki adam geldi ve babalarını götürdü. Artık anneleriyle birbaşlarına kalmışlardı. Londra’da da kalamadılar bu olydan sonra. Bir köye taşındılar. Köyde yaşamak zordu ama bir o kadar da şaşırtıcı şeyşerle doluydu. Arkadaşları trenler oldu burada. Onlarla bazı maceralar yaşadılar hatta. Belki paraları yoktu ama kalleri sıcacıktı, sevgi doluydular ve hayata umutla bakıyorlardı.
Çocuklar, sırf yoksul insanlar için çok güzel kitaplar yazdığından ötürü tutuklanan ve Sibiryaya gönderilen bu adama duydukları yakınlığı göstermeyi çok istiyorlardı. Ona gülümseyebilirlerdi elbette, gülümsüyorlardı da ama insan boyuna gülümserse bu gülümseme bir sırtlan sırıtışı gibi yapışırdı yüze ve artık dostça bir gülümseme olmaktan çıkar, budalaca bir hal alırdı. O bakımdan, çocuklar başka çarelere başvurdular. Yabancı konuğun koltuğu, yonca gül ve hasekiküpeleriyle çevreleninceye kada ona çiçek taşıdılar.
Edith Nesbit’in ‘’Demir Yolu Çocukları’’ isimli bu kitabı çocuk edebiyatı konusunda okunmaya değer bir eser…
Not: Bu değerlendirme de yer alan görüşler yazara ait olup kitapdegerlendirmeleri.com’un editöryel politikasını yansıtmayabilir.