You might think that there is nothing special in this photo.
But for me, there is and I want to tell you what it is to remind you and make you reflect just how it made me.
I remember exactly 13 years ago when I first encountered seeing a name of a sahabi in one of the streets in Makkah or somewhere in Saudi, I can’t seem to remember the exact place but it was during the time we went for hajj. I was little back then and I barely knew who he was.
When we got back and I started learning about the lives of the companions of the Prophet Sallallahu Alaihi Wassalaam (and I know anyone who would study and learn about them will develop love towards them), I started to make this du'a that Allah grants me the opportunity again to see something similar or that He makes me live in a place that makes me remember them (the sahabah) - like seeing their names as streets or something like that.
Today, after exactly 13 years, Allah answered that du'a of mine. Indeed, there is khair in waiting and there is such an indescribable beautiful feeling when you finally see your du'a being answered by Allah. Allahu'akbar.
Wallah, I only asked Allah to see something similar but He gave me so much more. O Allah, forgive us for we have been greatly ungrateful.
Let me remind you that your du'a will be answered, no matter how long the waiting will be, never lose hope and keep asking Allah for Allah answers, Allah responds!
Alhamdulillah.
Indeed, you may have been experiencing or having something that others have been making du'a to Allah for many years, in this case - living in a Muslim country. Appreciate and be grateful, O slaves of Allah.
Ali ibn Abi Talib (radiAllaahu anhu) was once asked a question, he replied by saying, “I have no knowledge on the subject.” He then said, “what a great source of comfort! I was questioned about something I did not know and I acknowledged that I did not know.”
Amr ibn al-As (may Allāh be pleased with him) was a Sahabi of the Prophet pbuh and a military commander who is most noted for leading the Muslim conquest of Egypt in 640 CE. This mosque, in Egypt is built on the site of his tent in the city of Fustat. The original structure was the first and oldest mosque ever built on the land of Egypt and Africa.
"Stand with me a while so that we may Renew Our Imaan"
Abu Darda (radiAllaahu anhu) reported that Umar ibn Al Khattab (radiAllaahu anhu) would grab hold of the hands of one or two Sahabah and say, “stand a while with me so that we may renew our Imaan.” They would then talk about Allaah (Azza Wa Jal).
[Abu Nu'aym In his Hilyatu Al Awliyah, Volume 1 pg. 235].
I know this is quite spread out in cultures and traditions or sayings of the elders for I used to hear elders giving you pieces of papers or stuff to put on you and telling you this will protect you.
Astagfirullah. We rely on Allah, especially for protection.
So I thought as an enlightenment on this issue, I would share a story about this famous Sahabi RA and his story would defy all your thoughts on wearing amulets. in sha Allah. ____
During the conquests that were done from the time of Abu Bakr RA, there was a unit amongst the Muslim army called Mubarizun and this unit was lead by Khalid Ibn Al Walid, it was composed of the best of the best warrior from every kind of weapon - champions as you would say.
Mubarizun (duelists) are the one who would always be the first to fight before the whole army would fight with each other, this was the way the battles were done during the time of Sahabah RA.
Now, this sahabi that I am talking about is someone who was amongst the Mubarizun unit, a man who was expert with all kinds of weapons whether it be sword or the spear of the bow and arrow, an ace rider as well. Ma sha Allah.
He was Dhirrar Ibn Al Azwar, the brother of the famous Khawla Bint Al Azwar!
But his name is more known because of the title he was given, “The Naked Champion”, yes, you read that right. He has such courage that when he was fighting for the sake of Allah, he didn’t wear armor or shield rather he would plunge into the enemy lines only with the belief that Allah is the Most Powerful, the Protector and that Allah will not let down the Muslims. -this was his shield, his armor no “worldly” protection was hung on him, or clothed him but only the Protection of Allah Azza Wa Jall.
One of the battles that highlighted this event was the battle of Ajnadayn wherein as a member of the elite unit of Mubarizun, he came forward and approached the Romans to fight with him and during this time, he was actually wearing armor, helmet and was carrying a shield and in the narration it was said that his poetry, the way he provoked the Romans were so powerful that after some time Romans answered his challenge and (this is the best part) the moment the Romans came forward to attack him, he immediately removed every single armor he had, the helmet even the shield and plunged into the enemies and Allah made him arose from it, victorious.
Dhirrar RA didn’t had amulets, he didn’t have papers with illegible writings on it but he had the firm and steadfast belief in Allah that caused him to have such unshakable courage that even infront of thousands of enemies, he would plunge into it not fearing if he would die with one struck of a sword because in his heart, he is with Allah Azza Wa Jall and Allah will protect him.
Subhan’Allah. _____
It is sad to know that some Muslims nowadays rely on amulets rather than with Allah or worst is that they rely on the amulet and justifying that it is from the Qur’an or that it is a way from Allah to protect them or rather just associating it as a partner of Allah. Astagfirullah.
Indeed, such stories of these great companions bring us so much motivation and knowledge that would make us ponder about our actions and deeds and puts us right back to our rightful places.
Rely on Allah, know that if Allah protects you no army could harm you, so seek the protection of the One whom protects the best!
This courage, this unshakable courage that Dhirrar RA had comes only from the firm and steadfast belief in Allah, and you find this kind of courage on every if not almost all the stories of these great companions.
O how beautiful would it be when we rely on no one except in Allah.
Hasbun’Allah wa nimal wakeel. _____
And we pray that we all ponder hard from this story of Dhirrar RA and may Allah protect every single Muslim from the dangers of shirk. Amin
Zohayma
______
Stories were taken from:
• Commanders of the Muslim Army, Ghadanfar, pp.320-328 • Yarmuk 636: The Muslim Conquest of Syria, David, 1994
Ashabı kiramdan, Abdullah ibni Mes'ud radıyallahu anh; bildiğiniz gibi ashabı kiramın ulemasından, Peygamber aleyhisselatu vesselam Efendimize iman eden ilk yediden birisi. İlk yedi mü'minden bir tanesi. Buraya çok dikkat etmenizi rica ediyorum! Bir sahabi Peygamber terbiyesi görmüş, Resulullah sallahu aleyhi ve sellemden binlerce hadis rivayet etmiş ve Ulemadan, fukahadan bir sahabi: Abdullah ibni Mes'ud. Onun için Resulullah sallallahu aleyhi ve selem, o cılız vücuduiçin, küçük ince ayakları için “Bu ayakların her biri, kıyamet günü mizanda tartıldığında Uhud'dan daha ağır gelecek.” dediği sahabi, bakın ne diyor. “Bilsem ki ömrümün son on günündeyim ve onuncu gün öleceğim. Son on günüm kaldı. Ben de bir sebeple bekârsam son on günümde, fitneye düşmekten korkar ve muhakkak evlenirim.” buyuruyor. Abdullah ibni Mes'ud radıyallahu anh, Dar'ul Erkam'da iman eden sahabi! Kur'an'ın ilk indiği günden itibaren Kur'an dinleyen sahabi. Belki defalarca Cebrail aleyhisselamı görmüş. Ebu Cehil'in karşısına geçip Rahman Suresi'ni okuma cüreti göstermiş adam. Uhud görmüş, Bedir görmüş, Bedir'de melekleri seyretmiş, Peygamber aleyhisselamı gülerken ve ağlarken görmüş, büyük bir âlim ve muttaki Allah dostu. Ömrünün son gününü, kızlara karşı tehlikeye düşerim korkusuyla bekâr geçirmeye razı değil. Şimdi hangi sistemle yetiştirildiğimiz belli olduğu halde, bu sahabi Medine'de yaşadı ve Medineli birisi olarak Peygamber aleyhisselamın henüz mübarek cesedinin kokusunun dünyadan kaybolmamış olduğu bir zamanda, bu sözü söyledi. Ortada açık saçık kadın yok, internet yok, sinema yok, televizyon yok, gazete yok, fitne yok, fesat yok. Bacağı görünen bir kadın yok, göğsü görünen bir kadın yok; mescitlere veya sokaklarda kapkarakargalar gibi girip çıkan insanlar var. Kadın, üzerindeki karalığından anlaşılıyor. O dönemde “Fitneye düşmekten korkarım. Ömrümün son on günü olduğunu bilsem de evlenirim muhakkak.” diyor. Çünkü peygamber terbiyesi görmüş. Abdullah ibni Mes'ud radıyallahu anh biliyor ki, Adem aleyhisselamdan beri şeytanın en güçlü silahı, insanların şehvetini yönlendirme silahıdır. Kadınıyla erkeğiyle şeytanın bu silahı karşısında direnebilecek yiğit yoktur. Sadece Allah, peygamberlerini masum tutmayı murat ettiği için peygamberleri bu fitneden korunmuşlardır. Bunu bildiği için böyle diyor.
İslam geldiğinde kölelik devam eden bir sistem.”Korsanlar gidiyor bir sahile orda vurgun yapıyorlar insanları köle yapıyorlar” ya da “Adam borcunu ödeyemiyor;alacaklı,tefeci borcunu artırıyor,artırıyor o borçlu olan insanı köle yapıyor” ya da “Savaşlarda alıyorlar köle yapıyorlar” ya da “Kölenin oğlu köle doğuyor kıyamete kadar bu halde devam ediyor”. İslam geliyor bütün bunları kaldırıyor.Sadece bi tanesini saklıyor o da “Savaşta karşı taraf sizin ordunuzdan köle almışsa siz de köleler alabilirsiniz yani esirleri köleleştirebilirsiniz” .Devlet başkanın burda tasarrufları vardır. Onlardan bir tanesi “Esirleri eğer karşı taraf köle yapmışsa sizde yapabilirsiniz”.Peki İslam neden buna müsade ediyor? “Siz yapmazsanız Devlet olarak ayakta kalamazsınız” .Yani Uluslararası Hukuk'un alması gereken bir kural.Bunu Ömer Bin Abdulaziz yapıyor,Sultan Fatih’te yapıyor.Sultan Fatih diyor “Ey Dünya ! Gelin şu köleliği kaldıralım ,esirler artık köle olmasınlar.Eğer onlar bunu kabul etmeyip devam ederlerse her savaşta sizin askerlerinizden şu kadarı esir olucaktır,köle alınacaktır.” Siz yakaladığınız her esiri salarsanız ayakta kalamazsınız Devlet olarak varlığınızı sürdüremezsiniz Uluslararası bir kararla ancak köleliliği kaldırabilirsiniz .Onun için Efendimiz bu maddeyi kaldırmıyor.Fakat Huneyn’de dünyanın en büyük köle azadı var. Ashabı Kiram şu kadar insanı köle alıyorlar Efendimiz ashabına rica ediyor “Salalım bunları” diyor.Dünya tarihinde ilk defa binlerce kadın-çocuk hepsi bir anda salınıyorlar.Hz.Ömer buyuruyor ki “Baktım ki Mekke sokaklarında Bayram var.Kadınlar çocuklar birbirlerine koşuyorlar çocuklar annelerini,babalarını arıyorlar”.Allah resülü yeryüzünde köleliğe dair en büyük hamleyi,Hürriyete dair en büyük hamleyi atıyor.Sonra köleliğin zincirlerini kırıyorlar.Kur’an ; Bir müslüman günah işlemişse,Müslüman Zıhar’da bir günahı varsa,Bir kastı varsa…Bütün bunların önüne “Köle azad etmeyi” koyuyor. Günahtan kurtulmak mı istiyosun? Köle azad et! Sadaka mı vereceksın? Köleye ver! Zekat mı vereceksin? Köleye ver!Kurtulsun! Zekat alacaklar arasına köleyi koyuyor.”Mükataa muamale”ye davet ediyor.Diyor ki: Eğer kölen varsa onunla yazışma yap.Bana “şu kadar para getirirsen” onu azad et.Müdebber(Tedbir) köle yapmaya davet ediyor.De ki “Sen iyi bir adamsın,ben ölünce sen hürsün”.Eğer bunları yaparsan,yarın kıyamet günü var cehennem var.Azad ettiğin her köleye kıyasla “Allah cehennemde senin bir organını azad edecek” buyuruyor.Ardından “Ümmü veled” sistemi getiriliyor. Diyorlar ki “İslam’da Cariye sistemi var”. Kafirler kadınları alıyor köle yapıyorlar hatta kendi dindaşlarını bile alıyorlar onları da köle yapıyorlar.Köle yapınca onlar “Ortalık malı” oluyorlar.Bugün bu evde,yarın başka bir evde,her gün ev değiştiriyor yatak değiştiriyor o kadınlar.İslam’a göre eğer bir kadın köle alındıysa onun sahibi kimse,ondan başka kimse onunla birlikte olamaz.Zaten kölenin eşi varsa onunla birlikte köle alındıysa onu yine eşiyle birlikte hayatı devam ediyor.Efendisi onunla birlikte olamaz.Eğer eşi yoksa sahibi onunla birlikte oluyor.İslam’a göre onu himayesine alıyor.Diyor ki “Bu senin eşin gibi olacak eğer o eşten çocuğu olursa o kadın Ümmü veled oluyor” Ümmü veled olunca artık o kadın kimse tarafından alınamaz satılamaz o adamın eşi gibi oluyor o adam vefat ettiğinde bütünüyle hür oluyor.Yani aslında o kadının cariye olması,bir erkeğin evine emrine girmesi bir anlamda hürriyete ilk adımı daha o kölelikte ilk adımı atıyor olması demektir.Fakat Batıda köle dendiğinde onun bir ummuhane’de ortak mal olarak kullanılması demektir.İslam’da Ümmü veled’le hayata açılıyor,o kadar ki 8 tane sahabi sadece sekiz tane sahabi 39.000 tane köle azad ediyorlar.Neredeyse Raşid halifelerin(4 Halife) sonuna kadar Medine’de köle kalmıyor.İslam ortadan kaldırıyor diyebiliriz.Peki madem Raşid halifelerin sonuna doğru islam bu kadar köleliğe dair önemli adımlar attı da bir anda neden kaldırmadı?Sosyolojik bir yapı var.Amerika’da Devlet köleliği kaldırınca köleler Devletin yanına gelip diyolar ki “Biz yine köle olduğumuz evlere dönmek istiyoruz” Çünkü onların beyinleri köleyken iflas ediyor,çalışmıyor.Hürriyetleriyle beraber akıllarını da yitiriyorlar.Çünkü Amerika’daki sahiplerim evlerinde “İslam yok” kölelerin ellerinde ayaklarında Prangalar(Zincir Kelepçe) var.Halbuki ondan 12 asır önce Hz.Ebu Bekir’in olduğu orduya azatlık köle Zeyd bin Harise kumandan olarak atanmıştır.O Zeyd’in oğlu Usame ; Ebubekir’in ,Ömerin olduğu orduya kumandan olarak atanmıştır.Amerika’da böyle mi? Kölelerin akılları yok,ezmişler,akılsızlaştırmışlar,ekmek nerden nasıl alınır,nerden para kazanılır? Bundan mahrumlar.Geliyorlar “Bizi Efendilerimize döndürün” diyorlar.Cemiyet hayatı iflas ediyor.O yüzden Peygamberimiz , Medine’de de en büyük adımları atıyor.”Şu kadar köle var,Ticari hayat şu kadarı bu köleler vasıtasıyla yönetiliyor,Hurma bahçeleri var oralardaki bütün işleri belki şu kadarını köleler yapıyor” Onları bir anda azad ettiğiniz zaman Siyasi,İçtiması,İktisadi hayat bir anda felç olacak.Allah Resulü ufuk tayin ediyor,diyor ki: “30 yıla varmaz Medine’de köle kalmaz,hazırlığınızı yapınız dükkanınızda hazırlığınızı yapınız evinizde tarlanızda hazırlığınızı yapınız”. Anadolu: Fatih bir milletin,Fatih bir Devletin Anayurdu’dur.Fakat dedelerimizin evlerinde köleler yok,Anadolu’da köle mahalleleri yok,Avrupa’ya o kadar akınlar yaptık oradan esir alıpta “Ey millet bunlar sizin kölelerinizdir” demedik.Afrika’ya o kadar hizmet ettik Anadolu’da siyah kardeşlerimizin mahalleri yok.Çünkü neden ? Köleliği hükmen şu kadar asır önce Allah Resulü kaldırmıştır kardeşlerim.Onun için buralardan hareketle “İslamda Kölelik,İslamda Cariyelik var mı?” gibi sorulara bütün bir karede görebildiğimizde,idrak ettiğimizde cevap bulabiliriz .
-İhsan Şenocak Hoca’nın sohbetinden alıntı yapılmıştır.
When Palestine was conquered, a priest said to Umar, “you are the leader of the Muslims, it is not befitting that you ride a camel in here. If you ride a Turkish horse and wear some other clothing, it would command more respect in the eyes of the Romans.
Umar said, “we are people who have been given respect because of Islaam and therefore do not wish any substitute.”
Allah’a celle celaluhu ve Rasulüne sallallahu aleyhi ve sellem iman etmenin ve teslimiyetinin mükafatını daha hayatta iken gören bahtiyar bir hanım sahabi. Mekke müşriklerinin işkencelerine rağmen imanından taviz vermeyen, açlığa ve susuzluğa katlanan bir kahraman hanım. Hz. Ümmü Şerik; Kureyş kadınlarının evlerine sık sık ziyaretler yapar ve onları İslam’a davet ederdi. İslam’ı hanımlar arasında anlatmayı kendine vazife bilmişti. İnsanların şirk bataklığından kurtulup, hak yola gelmesinden büyük zevk duyardı. Bir insanın karanlıktan çıkıp, cehaletten kurtularak hidayete kavuşmasını, putları bırakıp Allah’a celle celaluhu yönelmesini ve Kur’an’la buluşmasını; dünya ve içindekilerin kendisine verilmesinden daha hayırlı görürdü. Allah celle celaluhu, ondan razı olsun.
2. İslam'ın İlk Tebliğcilerinden; Hz. Rubeyyi Binti Muavviz
Hz. Rubeyyi Binti Muavviz, ilmi ve siyasi toplantılara katılan hanım sahabelerden… Medine’de İslam’ın yayılmasına, bilgisiyle ve görgüsüyle hizmet eden bir hanımefendi. Rasulullah Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem’in evine gelip istirahat ettiği bir bahtiyar hanım. Hz. Rubeyyi Hatun her hareketinde, her sözünde rıza-yı İlahi’ye ters düşecek bir şey yapmaktan Allah’a (celle celaluhu) sığınıyor, daima istiğfar ediyor, istiğfarının bile istiğfara ihtiyacı olduğunu düşünüyordu. En büyük arzusu ilimdi. Hz. Rubeyyi binti Muavviz, Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem’den çok hadis öğrenmişti. Abdest ile ilgili hadis ondan naklen gelmiştir. Ayrıca bir gün, Muhammed İbni Ammar, Hz. Rubeyyi binti Muavvizden Rasuli Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem’in şekil ve şemailini sordu. Bu soru karşısında duygulanan Hz. Rubeyyi, Allah celle celaluhu ondan razı olsun, kalbinde coşup taşan sevgiyi şöyle dile getirdi : “Ey oğul! Eğer sen, Onu görseydin güneş doğuyor zannederdin.
3. İslam'ın İlk Hanım Hatibi; Hz. Esma Binti Yezid
Ensar hanımlarından Hz. Esma binti Yezid, Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem’in huzuruna gelerek müşkilleri rahatlıkla arz edebilen, açık sözlü, konuşması düzgün ve cömert bir hanım sahabi. Rasulullah aleyhissalatu vesselam’a devamlı hizmet etmek ve ikramda bulunmak isterdi.
Hz. Esma binti Yezid, hanım sahabeler arasında açık sözlülüğü ve düzgün konuşmasıyla tanınıyordu. Medineli hanımlar Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem’e bir şey soracakları zaman, onu temsilci olarak gönderirlerdi. Bir gün zihinlerini meşgul eden bazı konuları öğrenmek üzere, onu temsilci seçtiler ve Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem’e sormasını rica ettiler. O da bu maksatla, ashabının arasında bulunduğu bir sırada Rasulullah aleyhissalatu vesselam’ın huzuruna vardı ve şöyle arz etti :
“Anam, babam sana feda olsun; ben kadınların bir elçisi ve temsilcisi olarak huzurunuza varmış bulunmaktayım. Canım size feda olsun, doğu veya batıda bulunup da benim huzurunuza neden vardığımı duyan her kadın mutlaka benimle aynı şeyleri paylaşacaktır. Arzım şudur ki :
Allah, Seni hak olarak bütün erkek ve kadınlara göndermiştir. Ve biz Sana ve Seni gönderen Rabb’ine iman etmiş bulunuyoruz. Biz kadınlar, siz erkeklerin evlerinde oturarak, sizlerin isteklerini yerine getirmekte ve evlatlarınızın yükünü taşımaktayız. Siz erkekler ise Cuma namazı, cemaat namazı, hasta ziyareti, cenaze merasimine katılma, haccetme ve hepsinden de önemlisi Allah yolunda cihad etme gibi amellerle biz kadınlara üstün kılınmışsınız. Sonra hacca, umreye veya sınırları korumaya çıktığınızda, elbiselerinizi dokuyan ve çocuklarınızı eğiten yine bizleriz. O halde ey Allah’ın Resulü, sevap ve mükafat açısından sizinle bir ortaklığımız var mı?”
Allah Resulü aleyhissalatu vesselam, Hz. Esma’nın bu sözlerini dikkatle dinledi. Fikirlerini ifade konusundaki zekasını, açık sözlülüğünü takdir etti ve ardından yüzünü ashabına çevirerek şöyle buyurdu :
“Acaba bu kadının dini meselelerinden bu şekilde sorması gibi güzel bir konuşma dinlediniz mi?”
Sahabe de : “Ya Rasulallah, dediler biz bir kadının böyle konuşabileceğini sanmazdık.”
Sonra Allah Resulü aleyhissalatu vesselam kadına dönerek şöyle buyurdu :
“Ey kadın, git ve seni bekleyen kadınlara söyle ki, sizden her kim eşine karşı vazifelerini en güzel şekilde yerine getirir ve onu hoşnut etmeye çalışır ve ona itaat etmeye çalışırsa, erkeklerin alacağı o kadar sevabın hepsi ona da verilecektir.”(Beyhakî, Şuabu’l-îmân, VI, 421; Heysemî, Mecmau’z-zevâid, IV, 305)
Hz. Esma binti Yezid, bu olaydan sonra “Hatibetü’n-Nisa” lakabıyla anıldı. Ayrıca Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem’den 81 tane hadis-i şerif rivayet etmiştir. Hz. Esma binti Yezid; kuvvetli zekası ve veciz konuşmasının yanında, cesaret ve şecaati ile de tanınan bir hanım sahabiydi. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’in övgüsüne mazhar olmuş, ilim öğrenmedeki gayreti ile bizlere daima örnek olması gereken yıldızlardan biri olmuştur. Allah celle celaluhu, ondan razı olsun.
4. İslam'ın İlk Şairi; Hz. Hansa
Hz. Hansa’nın asıl ismi “Tümadâr” idi. Zekası, dirayeti, düşünce sahibi olması ve güzelliği nedeniyle kendisine “Hansa” lakabı verildi. Hz. Hansa, kabilesinden bazı kimseler ile Medine’ye gelerek Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem’in huzurunda müslüman olmuş ve sahabilik şerefini kazanmıştı.
Benî Esed kabilesiyle yapılan savaşta, Hz. Hansa Hatun iki kardeşini yitirmişti. Onlar için söylediği mersiyelerden sonra şair olarak bilinmeye başladı. Bütün şiir şekillerini bilir ve her şekilde de şiir okurdu. Bütün Arap uleması, onun zamanında ve sonrasında kadınlar arasında onun ayarında bir şair gelmediği konusunda ittifak etmişlerdi.
Hz. Hansa’nın yeteneklerini yakından bilen Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem, yazdığı şiirleri huzurunda okumasını kendisinden rica etmiş, takdir ve beğenisini sözleriyle belirtmişti. Hz. Ömer’in (radıyallahu anh) halifeliği sırasında, hicretin on altıncı yılında meydana gelen Kadisiye Savaşı’na dört oğlu ile birlikte katılmış, savaştan bir gün önce onlara öğüt vererek, onları savaşa girmeye teşvik etmiştir. Dört oğlu da şehit olunca; “Onlara şehitliği nasip ederek bana şeref kazandıran Allah’a celle celaluhu şükürler olsun. Allah’tan rahmetinin gölgesinde onlarla beraber olmayı ümit ediyorum.” diyerek Allah’a ve Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem’e olan bağlılığını göstermiştir. Allah celle celaluhu, ondan razı olsun.
5. İslam'ın İlk Tabibi; Hz. Şifa Binti Abdullah
Hz. Şifa Hatun, hicretten önce İslam ile şereflenen hanım sahabelerden. Cahiliye döneminde de insanlara hizmet etmeyi seven, akıllı, zeki ve fazilet sahibi bir hanım. Araplar arasında yazı yazmanın az olduğu bir dönemde Arapça yazı yazan bir hanım.
Cahiliye devrinde siyircik denen, vücutta çıkan kabarcıkların, ateşli ve bulaşıcı bir nevi sivilcelerin iyileşmesi için dua okurmuş. Allah celle celaluhu da şifasını verirmiş. Onun evi, bu hastalığa tutulanların ocağı haline gelmiş. Hatta İslam ile şereflendikten sonra, bu iş için izin istemek üzere Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem’in huzuruna varmış. Hz. Hafsa da yanındaymış. Bu durumu Peygamber Efendimiz’e bahsetmiş. Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem, bu hizmette devam etmesini, yazı yazmayı öğrettiği gibi bu duayı da Hz. Hafsa validemize öğretmesini istemiş.
Hz. Şifa Hatun görüşlerinden faydalanılan, bilgili, görgülü ve hürmete layık bir hanımmış. Hz. Ömer radıyallahu anh, onun zeki ve fazilet sahibi bir hanım olduğunu bildiğinden, herhangi bir görüş alma konusunda onu tercih edermiş. Allah celle celaluhu, onlardan razı olsun.
6. İslam'ın İlk Hanım Hekimi; Hz. Rufeyde
Eslem kabilesinden zekası ve gayretiyle dikkat çeken biriydi. Bütün insanlık tarihinde eğitim görmüş, tüm hemşirelerin okulları olan Seyyar Sahra Hastanesi’ni kuran ilk kişiydi, Ensarlı Hz. Rufeyde.
O da İslam Peygamberi Hz. Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem gelmeden önce, diğerleri gibi puta tapanlardan idi. Hz. Rufeyde’nin eşi Abdullat ise, geçimini hurma satarak sağlayan biriydi. Bir gün hurma satmak için Mekke’ye gittiğinde Mekke halkının sokaklarda, pazarlarda yeni bir din ve yeni bir peygamberden bahsettiklerini gördü. Geri döndüğünde bu yeni dinden eşi Hz. Rufeyde’ye de bahsetti. Hz. Rufeyde, kendi inançlarına ters düşen bu dine önce tepki gösterse de sonradan kalbi yumuşamıştır. Bu din hakkında daha fazla bilgi almak için Yesrib pazarına Hz. Mus’ab bin Umeyr’in radıyallahu anh yanına gittiler. Hz. Mus’ab bin Umeyr radıyallahu anh, Hz. Rufeyde ve eşine İslam’ın güzelliklerinden bahsetmeye başladı. Hz. Rufeyde, bu yeni dinin emrettiklerini duydukça kalbi daha çok yumuşamıştı. Hz. Rufeyde, Hz. Mus’ab’a şu soruyu yöneltti : “İslam’da bizim tıp ve tedaviyle uğraşmamız uygun mudur?” dedi. Hz. Mus’ab, Hz. Rufeyde’nin sorusuna karşılık şu cevabı verdi : “Bu en yüce, en soylu ve insanlara en faydalı meslek ve görevdir. İslam, bu soylu ve şerefli mesleği hurafelerden ve batıl olan şeylerden arındırmak için gelmiştir.” dedi. Hz. Rufeyde’nin, Hz. Mus’ab’dan aldığı cevaplar kalbini teskin etmiş ve şehadet getirerek Müslüman olmuştur. Hz. Rufeyde, kendini baba mesleği olan sağlık mesleğine (tıbba) adadı, hasta olan müslümanları tedavi etmekle uğraşırdı. Bu sebeple Rasulullah aleyhissalatu vesselam’ın mescidinin yanına hastalara bakmak için bir çadır kuruldu.
Hz. Rufeyde; Bedir, Uhud, Hendek, Hayber ve diğer savaşlara yaralılara yardım ve tedavi için katıldı. Savaşlarda yaptığı büyük hizmetlerin yanında hanım sahabelere de ilk yardım ve tedavi teknikleri hakkında talim yaptırdı. Hz. Rufeyde’nin cihadı, ilk yardım ve tedaviyle kalmamıştı. Onun geniş sosyal faaliyetleri de vardı. Hz. Rufeyde; gerek fakir, gerek yetim, gerek çalışamayacak şekilde olan bütün muhtaçların hizmetine kendini adamıştı. Allah celle celaluhu, ondan razı olsun.
Being a black Muslim bothers me a lot because people always bring up Bilal as an excuse to treat us fairly in Islam but is he really the only one? Where are we in Islamic history? Arabs sometimes don't even like us. I just feel ostracised from Islam
I wrote this post about The Prophet’s family. I’m going to copy-and-paste it below in case you can’t open the link, but I want to preface my comments by saying that I can’t imagine how difficult it is to be a Black Muslim. I don’t like it when people cite Bilal, or as you’ll see below Osama ibn Zayd (my namesake) and others as some sort of proof that the existence of people during the time of The Prophet warrants that we treat them nicely.
The Qur’an and The Prophet commanded us to be kind and gentle to anyone who is a Muslim, they become closer than our blood simply by saying The Beautiful Shahadah.
No one has any claim to Islam by virtue of their race or nationality. That is jahl (ignorance) that is akin to the pride that the Pagan Arabs had in themselves during the times of The Prophet. It is unIslamic to think that one’s background gives them some sort of authority or benefit, when the only benefit we have is our faith and good deeds.
That is not to say that our cultures do not matter, but the moment one’s culture becomes a barrier between one’s self and another Muslim, what is the value of this?
The Prophet is reported to have said, in Ibn Majah:
“The Muslims are one hand against others, and their blood is equal.”
When we lose sight of this, we have truly forgotten one of the teachings of The Qur’an. In 30:22 The Qur’an describes our racial and cultural diversity as one of
His wonders, akin to the creation of the heavens and the earth.
That being said, the reduction of Black Muslims to Bilal is a travesty, and for a few reasons. It has actually made people roll their eyes at the story of Bilal. I understand completely how annoying it is to hear people bring out Bilal after they say something racist, it’s disgusting. It just hurts that the result has meant that someone as beautiful and important as Bilal has now been reduced to some token figure, which I hate. The other reason is that it also erases the people who were part of The Prophet’s family, and so here’s my post:
Not to feed into the whole “Bilal was Black! Racism
doesn’t exist!” sort of discourse, but, I’ve always been confused at a
glaring omission when discussing The Prophet’s life, his adopted son,
Zayd ibn Harithah.
The Prophet loved Zayd so much that people nicknamed him “Zayd
al-Hubb” (Zayd who is loved) and “Hibb” (the loved one). Osama ibn Zayd,
his son, was known affectionately as “Ibn Hibbih” or “son of the
beloved.”
Zayd is not only the only Sahabi to be mentioned by name in The Qur'an, but The Prophet would be so happy when Zayd would return from a journey that Aisha reported this:
“Once Zayd returned to al-Madinah. The Messenger of God (pbuh) was in
my room when Zayd knocked on the door. The Messenger of God (pbuh)
sprang up to open the door, in nothing but a loincloth which covered him
to his knees, pulling on his clothes as he went to the door. I swear by
God, it was the only time I ever saw the Messenger of God standing up
and walking without his clothing.“ (Abdur Rahman Al-Basha) [Variation also reported in Tirmidhi]
Zayd was Black. This wasn’t merely a friend, this wasn’t someone who
hung around, this was the person who The Prophet named Zayd ibn
Muhammad, adopting him formally, before The Qur'an corrected this and he
returned to being named Zayd ibn Harithah.
He is known for marrying Zaynab bint Jahsh, a cousin of The Prophet, a
marriage which was discussed by The Qur'an, and he (Zayd) would later
marry Umm Ayman, which would yield his famous son Osama ibn Zayd.
Umm Ayman was known to be of Abyssinian (Ethiopian) origin, and had
been around The Prophet his entire life, and he held her in such high
regard that when asked of her, he would say:
"She is my second mother, and the last one remaining of my family’s household.” (Abdur Rahman Al-Basha)
Osama, Umm Ayman and Zayd’s son, was also dearly loved by The
Prophet, he would hold his biological grandson, Hassan on his lap with
Osama and remark:
“O God! Love them, as I love them.” (Bukhari)
Osama was the youngest General among the Muslims, he was given command, by The Prophet,
at the age of twenty and led a force that was composed of: Abu Bakr,
Umar ibn al-Khattab, Sa’d bin Abi Waqqas, Abu Ubaydah ibn al-Jarrah,
among other prominent companions.
Not only did Abu Bakr react with indignation when other Sahaba
objected to Osama’s position as a commander, but Osama was so
well-respected that when Abu Bakr was Caliph he led Osama’s horse out,
in which Osama objected, saying he (Osama) should dismount for Abu Bakr.
Abu Bakr responded swiftly: “I swear by God, I will not ride. Do
you think that it would bother me to get dust on my feet by walking an
hour for the sake of God?”
Osama carried out his orders and had led operations which paved the
way for Muslim expansion into Syria, Egypt, and North Africa, all while
riding on the same horse his father had been martyred on, where his army
was noted as the Muslim force that suffered the least amount of loses
and the greatest gains.
Osama was so well-respected by the other Sahaba, like his father, to
the point that when Umar ibn al-Khattab, even when he was Caliph, would
greet Osama by saying: “welcome to my commander!” If anyone would
question why he would say this, Umar would respond, “The Messenger of
God gave him command over me.”
Osama’s father Zayd was martyred while defending the banner of the
Muslims with unparalleled heroism before he fell, and returned to The
Prophet on the horse that Osama rode to battle as a young General.
The Prophet upon learning of Zayd’s passing went immediately to his
house to inform his family. When he reached his house, Zayd’s daughter
threw herself onto The Prophet, sobbing. The Prophet held her tightly,
sobbing so loudly that everyone could hear him.
Sa’d ibn Ubadah asked him: “Why are you crying like this, Messenger of God?”
The Prophet answered, “It is only natural that one should weep for the death of his beloved.”
These were the people The Prophet loved, and they
were not just minor people in the background, these were the people he
called family, who he lived with, laughed with, bled with, and cried
with. It is not a shame that we forget this, it is a tragedy, and it isn’t just about the closeness, but the significance of these personalities. Their character was unquestionable, but see and learn The Prophet’s love for them, his utter disregard for the ignorance of the Pagan Arabs who looked down on those who The Prophet loved, these were members of his family, never forget that.
I do remember the first time I heard this from a person I know, I do remember also how it was explained to me that it was “just” a local expression and I really remember how I was strongly advised by my shaykha not to use/do so when I started using such “expression”.
Have we not encountered some people who love to use “wallah, wallahi, by Allah” nowadays?
I know, maybe you or the person who will read this next had encountered such and might even tried advising that they should limit the use of it and be backed off by being told “Why do you Muslims take this to the heart?” Yes, I know, been there.
It is hard to understand how easy it is for such people to utter such delicate words not realizing such utterance bear such heavy responsibility.
I know, most of us have done this in the past, once or twice maybe, only Allah knows and we ask Him to forgive us our shortcomings, but today I would want to remind you of a story of how Allah rewards those people who swear by His name and fulfills that. in sha Allah we all take benefit from this wonderful story from one of the companions of the Prophet Sallallahu Alaihi Wassalaam. ______
There was a Sahabi named ‘Amr Ibn Jamuh Radiyallahu Anhu who suffered from a disability he had in one of his legs, so he used to limp.
‘Amr RA had four young sons and his entire family had the honor of converting to Islam. When the Prophet Sallallahu Alaihi Wassalaam set out for the Battle of Badr, ‘Amr RA also got ready to go. But his sons stopped him, saying that he was exempted because of his disability. With their persistence, their father didn’t take part in the Battle of Badr. He was then very disappointed at missing this opportunity.
Then a year later, when the Battle of Uhud arose, he said to his sons “O my sons! You prevented me from going to the battlefield of Badr; don’t try to stop me from going to Uhud.” The sons again talked and tried to convince and explain to their father about his exemption on participating in the battle.
But the old man, ‘Amr RA, desired martyrdom, so he limped to the Prophet Sallallahu Alaihi Wassalaam and complained until his heart’s desire came to his lips and he said: “By Allah! I have a strong wish to be martyred in the way of Allah and thus limp my way to Paradise.”
The Prophet Sallallahu Alaihi Wassalaam repeated what his sons had already told him (that he is exempted from participating during the battle). Even though ‘Amr wasn’t religiously obligated, but with his passion and determination, the Prophet Sallallahu Alaihi Wassalaam advised his sons that there is no harm if they let their father go. That it is just possible that Allah may grant him the honor of martyrdom.
Thus, ‘Amr RA took his sword and left for the battlefield of Uhud. The old man with the disability reached the battlefield and fought fiercely. In the end he was bestowed with the robe of martyrdom; his dearest wish was granted.
When his wife Hind Bint ‘Amr RA reached the battlefiled, she discovered that her brother, Abdullah Ibn ‘Amr Ibn Haram RA, who had a deep friendship with ‘Amr Ibn Jamuh RA, had also been martyred. The friends were buried in the same grave.
The Prophet Sallallahu Alaihi Wassalaam said: “By Allah, There are some persons of Allah such that if they swear by Allah, He fulfills their oath. One such person is ‘Amr Ibn Jamuh. I have seen him enter Paradise limping.” _____
Subhan’Allah. Such is an honor and reward from Allah from those who fulfill their oaths in His Name.
The story might be such a heavy example as to which one may ask, so what is the connection of this to our saying “Wallah” or swearing in the name of Allah as an expression.
It is to remind you that you should have a great desire of fulfilling something before you utter it while accompanying it with swearing it in the name of Allah, for such promises should be fulfilled accordingly as it was uttered to be done for His Sake.
This is a heavy responsibility for each and everyone of us, so be cautious about it. So if you have had a habit of saying such worlds, then do your best to stop from it. Do not swear and use such words lightly for you may not realize that you are actually doing something harmful to your own soul.
_____
And we pray that Allah forgives our shortcomings and that He helps us remove such habit of saying such words when we do not mean any of it and that we may be amongst those people who fulfill their promises not only to people we promised to but most especially for Allah.
Amin.
Zohayma
______ Story was taken from
• Sunan Al Kubra, Al Baihaqi 9/24 • Sahih Ibn Habban, Hadith 7024