Dindarlık Ve Takvâ
Dindarlık Ve Takvâ
Dindarlık deyimi, eskiden kullanılan
mütedeyyin nitelemesinin türkçedeki yeni karşılığıdır. Yaşamında İslamın
rûhânî yönüne daha çok yer veren, -başka bir ifadeyle- ibadetlerini ihmal
etmeyen kimselere dindar gözüyle bakılmaktadır. Halk arasında belli bir kesim
tarafından bu kimselere övgü anlamında dinine bağlı ve namazlı,
niyazlı denilmektedir.
Dindarlık kavramının, gerek bu kelimenin kalıbı
içinde ortaya koyduğu sözlük anlam, gerekse bu anlam çerçevesinde verdiği imaj,
islamın ruhuyla bağdaşmamaktadır. Kur'ân-ı Kerim'in birçok yerinde geçen
takvâ sözcügünün karşılığı da değildir. Bilakis çağımızın yozlaşmış din
anlayışıyla yaratılan tek taraflı, mistik ruhlu, sırf ruhâniyetçi,
ruhbâniyetçi ve gelenekçi sofu tipinin niteliğidir.
Takvâ ise çok orijinal Kur'ânî bir kavramdır;
Dinin genel çerçevesi içinde gerek rûhânî, gerekse seküler yaşam alanlarında
mümin kişinin tüm kurallara uymada gösterdiği titizliktir. Öyle ise mümin kişi
aslında dindar değil, fakat muttakıydir, ehl-i takvadır; Rabbânîdir.
Dolayısıyla muttakıy ya da takvâ sahibi kişi, yalnız rûhânî
planda değil, bununla birlikte hayatın har alanında Allah'a karşı sorumluluk
duygusu içinde kuralların tümüne birden uymaya çalışan ve bu konuda azami
duyarlılık gösteren mümindir.
Din kavramı kapsamında takva ile dindarlık
arasındaki fark işte budur.
[1]
[1]
Ferit Aydın, İslamda İnanç Sistemi, Kahraman Yayınları: 32-33.