Londra’da üç devletin başbakanları, İzmir’e verecekleri biçimi tartıştılar. L.George, buranın Yunan egemenliğine verilmesini istedi. İtalyan Nitti buna karşı çıktı. Millerand ise ortalama bir çözüm önerdi. İlerde Sevr Anlaşması’na da girecek olan şu karar alındı: ‘Sembolik olarak Türk bayrağının dalgalandığı, fakat Yunanlılar tarafından yönetilecek, Yunan garnizonlarının bulunduğu bir İzmir. Rumlardan ve Türklerden oluşan bir parlamento. İki yıl sonra parlamentonun, Yunanistan’a katılmak için Milletler Cemiyeti’ne başvurması.’
Curzon’dan Venizelos’a: İzmir bölgesinde Yunan ilerlemesi bizi memnun ediyor. Anadolu içerisine girmekten sakının.
(Kaynak: Kurtuluş Savaşı Günlüğü 2 / Zeki Sarıhan / Syf 392)
Mustafa Kemal’den Tamim:
‘Köylülerimizin safiyeti malumdur. Onları uyarmak ve bilhassa milli mevcudiyetimizin yegane dayanak noktası olan milli teşkilatın lüzumuna dair telkinlerde bulunmak her vatanperver zevata düşen milli bir vazifedir. Heyeti merkeziyece seçilmiş zevatın köylere gönderilmesi ve geceleri köy odalarında okumak üzere de, Anadolu gazetelerinin temini rica olunur.’
Hakimiyeti Milliye’nin 11. sayısı: “Kuvayı Milliye ne oluyor!” diyenlere cevabımız, Anadolu ve Rumeli’nin işgal alanlarını göstermek olacaktır. Dileyelim ki, bunu soranlara millet cevap vermek ihtiyacını bizzat hissetmesin!
(Kaynak: Kurtuluş Savaşı Günlüğü 2 / Zeki Sarıhan / Syf 392)