Çok tatlı görünen, yumuşacık bakışlara sahip sevimli bir kadındı. Ancak onunla daha önceden yaptığımız çalışmalara bakarsak, son derece çetin ceviz, acımasız bir de egosu vardı. Onu tıslayan, son derece zehirli bir yılana, bir vampire, ya da Medusa’ya benzetebilirdiniz. Oysa ki, Medusa’nın gerçek hikayesinde, kendisini önce kurban hissetmiş, kalbi açık bir kadından bu hale dönüştüğünü fark edebilirsiniz.
İntikam, cezacılık, bizim en karanlık halimizdir. Ne yazık ki ışıkla, kalp açıklığıyla ya da teslimiyetle bir ilgisi yoktur. Ancak o karakter bizi korur. Onun korumasına, zaman zaman masaya yumruğu vurmasına, acımasız dahi olsa sınır çizmesine, hayır demesine ihtiyaç duyarız. O, bugüne dek bizi korumuş yanımızdır. Onu bir anda alıp öldürmek, yok etmek istemeyiz. Zaten bu, şifacılık değildir. Onu yok etmeye kalkarsan, seninle kıyasıya savaşmaya başlar. (daha&helliip;)