We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Tövbe eden ruh mu yoksa yürüyen ceset mi? Ortaçağ İngiltere'sinde tartışmalı görüntüler
Jacqueline Simpson tarafından
Folklor, Cilt 114, Sayı 3 (2003)
Özet: Bu makale, hayaletlerle karşılaşmaları anlatan iki ortaçağ İngiliz anlatısını inceler; bunlar William of Newburgh ve Byland Abbey'den bir el yazmasında olanlar. Her ikisi de teolojik unsurları, bazıları Hristiyanlık öncesi uygulamalarla ve diğerleri daha sonraki folklorla ilişkilendirilebilen din dışı özelliklerle birleştirir. Ancak ne teoloji ne de folklor tek tip değildir. Dahası, sadece din adamlarına ve / veya eğitimli bir elite teolojik tavırlar ve sadece bir alt sınıfa “folklorik” fikirler atamak mümkün değildir. Bu metinler, ne din adamlarının ne de laiklerin tek bir sesle konuşmadığı, devam eden bir ortaçağ tartışmasını sergiliyor.
Alıntı: Her iki masal dizisinin en çarpıcı özelliği, William’ın tüm gelirlilerinin ve Byland'dakilerin çoğunun bu kelimenin genel anlamıyla hayalet değil, "yürüyen ölüler", mezarlarından çıkmış cesetler olmasıdır. Ortaçağ Avrupa'sındaki en yakın belgesel benzerliklerinin, draugar'ı, insanlara ve çiftlik hayvanlarına saldıran yürüyen cesetleri anlatan ve güreşilmesi, başlarının kesilmesi ve yakılması gereken İzlanda destanlarında bulunduğu defalarca belirtilmiştir; Daha sonra, Newburgh'lu William ve Byland keşişlerinin her ikisi de Yorkshiremen olduklarından, bu noktadaki inançlarının yerli İngilizler değil, bir zamanlar Danelaw olan İskandinav yerleşimcilerin torunları arasında hayatta kalan ithal gelenekler olabileceği tartışılır.
Ancak arkeoloji farklı bir hikaye anlatıyor. Cesetlerin başlarının kesildiği (başın genellikle ayakların arasına yerleştirildiği) veya yüzüstü yatırıldığı, kayaların altına ezildiği, bağlandığı veya parçalandığı birçok Roman-İngiliz ve Anglo-Sakson gömü bulunmuştur; Sutton Hoo'daki son keşifler, muhtemelen idam edilen suçluların bazı bedenlerinin, on birinci yüzyılın sonlarında, yani tamamen Hıristiyan bir toplumda hala bu muameleye tabi tutulduğunu gösteriyor. İki yorum mümkündür: cesedi aşağılamanın sembolik bir yolu ya da ölülerin "yürümesini" engellemek için bir ritüel olduğu. Daha sonraki zamanlarda birkaç folklorcu, “yürüme” olasılığı yüksek olanların yüzüstü gömülmeleri gerektiğine inandığını bildirdi, böylece hareket etmeye çalışırlarsa yalnızca yerin derinliklerine inecekler. 1916'da bir Alman'ı yüzüstü gömerken görülen İngiliz askerleri de aynı açıklamayı yaptı. Bu yorumlar elbette birbirini dışlamaz; bazı durumlarda her iki niyet de uygun olabilir. Bu tür gömüler, fiziksel gelir getiricilere ve onlara karşı hareket etmenin geleneksel yollarına olan inancın, Viking yerleşiminden çok önce Britanya'ya özgü olduğunu ve Dönüşüm'den sonra birkaç yüzyıl boyunca devam ettiğini gösteriyor.