Her yeni günün ne getireceğini asla bilemezsiniz. Bazen günler güzellik ve umutla doludur. Diğer günler yıkım ve çaresizlikle dolu. Bugün ikinci kategoriye uyan bir gündü.
Louisville'de tanıştığım aktivistlerden birinin dün öldürüldüğünü görmek için uyanmak, 2020'nin yıl başından beri bana verdiği kırık kaburgalara bir başka tekme oldu.
Sadakat benim için çok önemli. Bir kişi olarak kim olduğum için temeldir. Sadece birkaç kez tanıştığım biri öldüğünde, kendimi tuhaf, rahatsız bir orta zeminde sıkışıp kaldım. Herkes kederi farklı şekilde ele alır, ancak bu tür bir kapasitede hayatıma uymayan birini arkadaş veya aile olarak iddia edecek biri değilim.
İnsanlar ölen kişiye "arkadaşları" ya da "aileleri" diye hitap etmelerini, eğer böyle bir ilişki hiç olmadıysa samimiyetsiz ve saygısız buluyorum. Ölen kişinin hayatında gerçekte bu rollerde yer alan arkadaşlara ve aileye aldırmadan bunu söyleyen kişinin egosunu gerçekten felç etmek gibi hissediyorum. Sık sık insanları kontrol etmek ve arkadaşlarımdan veya ailemden en uzak şey olduklarında kendilerine bu unvanların onların yeri olmadığını söylemek istiyorum.
Yine de Travis'in ölümü beni farklı şekilde vurdu ve bugün yeni bir bakış açısı buldum.
Yıllar içinde kaybettiğim insanların sayısını bile sayamıyorum, bu yüzden kayıp çok tanıdık bir deneyim. Travis ile ilgili haberleri duyduğumda, ilk duygusal tepkim, her zaman ilk tepkim olan bir uyuşma durumuna girmekti.
Kendime yıkıcı olduğunu söyledim. Bu durumun çileden çıkardığını kafamın içinden biliyordum. Onu son gördüğümde ve onunla Louisville'deki Adaletsizlik Meydanı'nda konuştuğumda tekrar oynayabilirdim. Parçası olduğum protestoları söyleyip önderlik eden sesini çok net duyabiliyordum. Mantıksal olarak kaybın orada olduğunu biliyordum, ama kalbimle hiçbir bağlantısı yoktu; çünkü bağlantının tutmasına izin vermedim.
Gerçekten bir arkadaş olmadığım ve Travis'le aileye yakın olmadığım için kalbimi bu kayba bağlayamazmışım gibi hissettim. Bir kez daha, kendimi tam bir ayrılık ile mutlak yıkım arasındaki o tuhaf dinlenme yerinde buldum, sanki ölen kendi kardeşimmiş gibi. Kendimi ağlatamadım ya da bu kaybı duygusal olarak işleyemedim; çünkü benim yerim değilmiş gibi hissettim.
Vardiya, Louisville'de Travis için bir araya getirdikleri yürüyüşü izlemeye başladığımda oldu. Riotheart Louisville'deki en önemli basın mensuplarından biri bu yürüyüşü haber yapıyordu. Breonna Taylor için protestolar tüm hızıyla devam ederken Riotheart'ı aylardır izliyorum. Yatırım yapıldığını biliyorum, bu yüzden bu kaybın onun için çok ağır olduğunu biliyorum. Bir noktada, Travis için bu yürüyüşü izlerken, "Bunun beni henüz gerçekten etkilediğini sanmıyorum" dediğini duydum.
İşte o zaman öfke, acı ve kafa karışıklığı gözyaşlarıyla vuruldum. O anda, mükemmel anı bekleyen öfke, tiksinti, üzüntü ve çaresizlik göğsümü öyle bir hızla yırtıyordu ki kalbimin katıksız olduğu için göğsümden kaçmaktan başka çaresi kalmamıştı. yalnız güç. Teselli edilemez bir kayıp hissi, midemdeki çukurlara sıkıca yerleşti.
Toksik erkeklik hakkında farklı bir zamanda konuşabiliriz, ama şimdilik ağlamaktan nefret ettiğimi bilin. Duygusuz bir şekilde yaşamak, hayattaki kendi travmamla manevra yaptığım için bir hayatta kalma tepkisi olarak algıladığım bir şeydi, ama bu hemen pencereden uçtu.
Ağlamayı bırakamadım.
Nefes almak için nefesimi tuttuğum türden bir ağlama idi. Ben durduramadım. Gözlerimden akan gözyaşları üzerinde sıfır kontrole sahiptim. Ben hiçbir şey yapamadım. Felç olmuştum ama hissettiğim duygusal kargaşanın derinliği kontrolsüz bir şekilde sarsılmamı sağladı.
Neden zihnim ve vücudum bana Travis yeni kaybettiğim bir aile üyesiymiş gibi tepki vermemi söyledi, mantıksal olarak bunun gerçek olmadığını bildiğimde veya bu karşılaştırmaları yapmak uygun değil mi?
Travis'in sesi bende tahmin edebileceğimden çok daha derin bir etki yarattı. Oğlum Ryan ve ben Louisville'e ilk geldiğimizde ve grubumuzla buluşup Adaletsizlik Meydanı'na gittikten sonra onu gördüm. Afro, megafon, kot ceket, gülümseme, karizma hepsi tam anlamıyla. Bu herif hapishanenin önünden 15 fit ötede durmuş çılgınca şeyler söylüyor ve megafonla ilahiler söylüyordu.
Hiç korkusu yoktu.
O anda bir aktivist olarak deneyimimin değişmek üzere olduğunu ve bambaşka bir seviyeye yükseltileceğini anladım. Telefonumu çıkardım ve bir ilahiyi söylerken çekilen 13 saniyelik görüntüsü var . Bu görüntü artık benim için tamamen farklı bir anlam kazandı. Onu asla silmeyeceğim veya ondan kurtulmayacağım. Bu son derece kısa video, canavarın tam ortasında sıkışıp kalırken onun tutkusunu, amacını, dürtüsünü, korkusuzluğunu ve rahatlığını gösteriyor.
Yukarıdaki çatılarda, bu tezahüratları yönetmesini izleyen keskin nişancılar vardı. Mahkumlar, hapishanede onun yaklaşık 20 fit yukarısından dayanışma içinde el sallıyor ve ayakta duruyorlardı. Ulusal Muhafızların silahlı üyeleri bizden yolun yaklaşık 20 metre ilerisindeydiler. Travis ve diğer aktivistlerin Breonna Taylor için yorulmadan adalet için mücadele ettikleri hareketin sıfır noktasında duruyordum. Hayatım o gün değişti ve bu çok hafif bir ifadeyle.
Michigan'da adaletsizliğe karşı verdiğimiz mücadelede görmediğim bir gaddarlığa sahip yeni bir grup insan gördüm. Her gününü adalet için savaşan efsanelerden biriydim. Ben de bu diğer aktivistlerin kan ve gözyaşı döktükleri gerekçesiyle, tam o sırada beş aydır yürüyordum. Travis, Chris Will ve C-Tez'in bu hareketin şaka olmadığını bilmeme izin verecek şekilde korkusuzluk sergilediklerini izledim.
Dikkatim, dürtü, odaklanma, acı, öfke ve adalet için şiddetli tutkum hemen içimde sessizliğe büründü. Travis ve diğer aktivistler benimle hiç konuşmak zorunda kalmadan ilgimi ve saygımı talep ettiler. Vizyonumu ve tüm bunların ne anlama geldiğine dair anlayışımı yeniden düzenlemem gerektiğini biliyordum.
Travis o gün hayatımı değiştirdi ve bunu ona asla söyleyemeyeceğim. Travis içimde sönmeyecek bir şeyi ateşledi. O, diğer bazı aktivistlerle birlikte, bu seviyede sadakatin, güvenin, amacın ve tutkunun neye benzediğini görmeme izin verdi. Harekete kilitlendim ve bunu arkama bakmadan yaptım. Hiç korku hissetmedim. Kendimi evimde hissettim. Tarihi değiştirmek ve gerekli olan her yolla adaleti sağlamak için orada olanlarla çevrili olduğumu hissettim.
Zaman ilerledikçe, Travis'i en az beş farklı kez görebildim ve onunla birkaç kez daha konuşabildim. Bu beni, hayal gücünün herhangi bir uzantısı ile bir arkadaş veya aile kategorisine sokmaz. Bunu düşünmek bile beni rahatsız ediyor çünkü gerçek arkadaşlarının ve ailesinin bunu okumasını istemiyorum ve sanki onun hakkında yazarak kendimi yükseltmeye çalışıyormuşum gibi hissediyorum. Tüm bunlarda saygılı ve dikkatli olmak istiyorum, ancak herkesin Travis'in benim hayatım ve diğerlerinin hayatları üzerindeki etkisini anlamasına ihtiyacım var.
Bu kaybı neden bu kadar zor aldığımla ilgili bağlantıyı buldum. Sadece aktivizm çalışmalarına dahil değilim, aynı zamanda hayatımdaki en yakın insanlardan bazıları aktivist. Eşitlik, değişim ve adalet için mücadele, geçtiğimiz birkaç yıl içinde DNA'ma aşılanmıştır. Tüm bunlarda amacımı buluyorum. Travis o megafona her bindiğinde amacını gösterdi. Travis ve ben, her şeyden önce adalet istemenin temel seviyesinde bağlantı kurduk.
Travis'in içinde ne vardı, kimdi ve içimde yakından tuttuğum aynı ahlak, ahlak ve tutku ile aynı çizgide olduğu. Çoğumuzun aynı amaç için orada olduğuna dair söylenmemiş bir anlayış vardı. Orada insanlarla 5 dakika içinde bağlantı kurdum ve bu, birisine güvenmeyi düşünmeden önce genellikle altı ayımı alacaktı.
Atmosfer buydu.
Travis, bu atmosferde merkezi bir parçaydı. Karşılıklı, komik, nazik, şefkatli, şiddetli, gürültülü, amaçlı ve amansızdı. İnsanlarla sözleri ve tutkusuyla bağlantı kurdu. O, konuştuğunu duyacağınız türden biriydi ve sonra içinizde bu kişiyle tanışmanız gerektiğini söyleyen bir his yaşarsınız. İnsanları kendisine çekti. Hareket için insanları bir araya getirdi. Bu mücadelede bir zorunluluktu.
Bu protestoların ortasında Louisville protestocularının ailesine, toplumuna ve kültürüne girmek asla hafife almayacağım bir şeydi. Her zaman hatırlayacağım farklı insanlarla bağlantı kurdum. Bu insanlardan biri, Tiff adında bir protesto lideri. Geçtiğimiz birkaç ay içinde, Tiff'in sesinin gittikçe daha belirgin hale geldiğini izledim. Travis'in yanında durmasını ve ruhunun derinliklerinden adalet için çığlık atmasını defalarca izledim. Onun megafonda, Travis'in başladığını duyduğum aynı ilahileri bağırdığını duydum. Bu harekete her şeyini vermesini izledim.
Bugün konuşmasını duydum ve kalbimi kırdı. Onun sesinde duyabiliyordum. Konuşurken sesinin çatladığını duydum. Dünyanın geri kalanına işitmek için verdiği sözlerde bu kayba derin duygusal tepkiyi hissedebiliyordum.
Az önce bir erkek kardeşini kaybetti.
Onun hissettiği acının derinliğini kavrayamasam da, Travis ile yaşadığım ilişkiye eşit olmaması gereken bir acı derinliği yaşadığımı biliyorum.
Gerçekte, bir ilişkimiz bile yoktu. Ben çok az tanıdıktım. Yine de Travis'in kaybı uzun süre bende kalacak. Sesinin sesi anılarımda saklıdır. Başka bir masum hayatın bu kadar erken alındığını görmekten duyduğum öfke, şu anda katlanmakta zorlandığım bir şey. Adalet için savaşma zorunluluğu içimde katlanarak arttı, ama tüm bunları hissetmek için zaman ayırmaya çalışıyorum.
Kendime şu soruyu sormadan duramıyorum:
Bu dünyada bir fark yaratmak için ellerinden gelen her şeyi yapan bu gençleri neden kaybetmeye devam ediyoruz?
Bunda adalet yok. Bunların hiçbirinde mantıklı hiçbir şey yok. Cinayet anlamsızdı.
Travis bugün hala burada olmalı. Yürüyüşlere liderlik etmeli ve megafonuna karşı protesto tezahüratları yapmalı. Seyahat ediyor olmalı ve bu dünyada sürekli bir fark yaratmalı. Arkadaşları ve ailesi arasında yaşamalı. Yine de evren, bu dünyadaki zamanının dolduğuna karar verdi.
Tüm bunlarda mantıklı olan çok az şey var. Ancak hafızası, sesi, tutkusu ve mesajı yaşamalı. Tüm bu trajedi ve adaletsizliğin ortasında kendime güvendiğim tek şey bu.
Travis için adalet için savaşmalıyız. Breonna Taylor için adalet sağlanana kadar bu sokaklarda yürümeye devam etmeliyiz. Bunu aynı korkusuzluk, karizma, tutku ile yapmalıyız ve Travis'in bu caddelere her girdiğinde yaydığı dürtüyle olmalıyız. Kavga devam etmeli. Daha azını isteyeceğini hayal bile edemiyorum.
Travis, lütfen tüm çalışmalarının devam edeceğini bil. Lütfen bu dünyadaki amacınızın hayal edebileceğiniz her şeyin çok ötesine ulaştığını bilerek huzur içinde dinlenin. Louisville, Kentucky'nin çok ötesinde seviliyor ve saygı duyuluyorsunuz. Erişiminiz, binlerce ve binlerce insan arasında pek çok farklı durumda hissedilir.
Travis, sesin ve mirasın, asla unutulmayacak bir şekilde, sivil haklar ve aktivizmin tarihi arşivlerine sağlam bir şekilde yapıştırıldı.
Güç Travis Nagdy'de dinlenin.
Yapabileceğim tek şey arkadaşlarına ve ailesine sevgilerimi, taziyelerimi ve desteğimi sunmak. Ayrıca bu parçanın, insanların başkalarının hayatları üzerindeki etkisini görmelerine izin vermesini umuyorum.
Her gün onunla birlikte savaşan tüm savaşçı ve aktivistlere, sizin de sevildiğinizi ve desteklendiğinizi bilin. Bir şeye ihtiyacınız olursa, lütfen bu zamanlarda iletişime geçin. İşiniz çok önemlidir, ancak kendinize iyi bakmanız ve üzülmenize izin vermeniz şu anda daha da kritik.
Hepimiz senin için adalet için savaşmak için dayanışma içindeyiz Travis ve bu ulaşılana kadar durmayacağız.
Siyah Yaşamlar Sonsuza Kadar Önemlidir
"Anne, anne, göremiyor musun
Sistemler bana ne yaptı.
Bizi kilitlediler. Bizi yere indirdiler.
Bu kasabada adalet yok.
Bu kasabada adalet yok.
Baba, ağlama baba.
Bugün ölmek için günüm değil.
Bugün ölmek için günüm değil.
Bugün ölmek için günüm değil. "
- Travis Nagdy liderliğinde
Çoğumuz, "açık fikirli" olduğunu, yani somut kanıtlarla veya ikna edici argümantasyonla sunulduğunda inançlarını değiştirebilen bir zihin olduğunu kolayca iddia edeceğiz. Ancak gerçek şu ki, çoğu insan açık fikirli değil.
Kara Tarih Ayı tarihi bir başlangıç yapıyor! Hem Black Lives Matter hareketi hem de Stacey Abrams, Nobel Barış Ödüllerine aday gösterildi. Nobel Barış Ödülü, barışı korumak veya geliştirmek için en iyi işi yapan kişilere veya gruplara her yıl verilir.
Herkese Mutlu Siyahlar Ayı! Şubat ayına heyecan verici haberlerle başlıyoruz: Black Lives Matter organizasyonu, Nobel Barış Ödülü'ne aday gösterildi. Dünyanın en büyük sosyal hareketi, Trayvon Martin'in katilinin beraatini takiben üç Siyah kadın - Alicia Garza, Patrisse Cullors ve Opal Tometi - tarafından kuruldu.
Sayın Okur: Bu makaledeki bazı kişilerin kimliğini korumak için gerçekleri değiştirdim. Diğerleri Medium topluluğu tarafından aileleri hakkında sık sık yazdıkları için tanınıyor, bu yüzden onlara atıfta bulunmak konusunda kendimi güvende hissediyorum.
Olgunlaştıkça, dünyayı gezdikçe ve ırkçılığı öğrendikçe, karma ırktan biri olarak kimliğimde rahatlık bulma fırsatım oldu. Ancak bu kadar çok nefretle tanımlanan bir dünyada yerimi bulmak her zaman kolay olmadı.