1513 yılında, Vasco Núñez de Balboa liderliğindeki bir grup adam Panama Kıstağı'nı geçerek Pasifik Okyanusu'nu keşfetti. Onu arıyorlardı - var olduğunu biliyorlardı - ve okyanuslara aşina oldukları için onu gördüklerinde tanımakta hiç zorluk çekmediler. Ancak yolda, aramadıkları ve aşina olmadıkları pek çok şey gördüler. Gördüklerini anlatmak için İspanya'ya döndüklerinde, her şey için kelime bulmak basit bir mesele değildi.
İlgili İçerik
Örneğin, büyük ve vahşi bir vahşi hayvanı öldürmüşlerdi. İspanya'da hiç kaplan olmamasına ve erkeklerin hiçbiri daha önce görmemiş olmasına rağmen ona kaplan dediler. Hint Adaları Kral Konseyi üyesi ve İspanya'nın batıda ortaya çıkarmakta olduğu yeni topraklar hakkında doyumsuz bir meraka sahip olan Peter Martyr onların hikayesini dinliyordu. Bilgin adam onlara sordu, vahşi hayvanın bir kaplan olduğunu nasıl bildiler? Onlar, 'bunu, eski yazarların Tyger'ı tarif ettiği lekeler, vahşilik, çeviklik ve bu tür diğer işaretler ve belirteçlerden bildiklerini' yanıtladılar. İyi bir cevaptı. Erkekler, tanımadıkları şeylerle karşı karşıya kaldıklarında, daha geniş bir deneyime sahip olanların yazılarına dönerler. Ve 1513'te, eski yazarların, onlardan sonra gelenlerden daha geniş bir deneyime sahip oldukları varsayıldı.
Kolomb'un kendisi bu varsayımı yapmıştı. Keşifleri, diğerleri için olduğu gibi, onun için de bir kimlik sorunu yarattı. Sorun, yeni topraklara isim vermekten çok eski uygun isimleri bulmak gibi görünüyordu ve aynı şey yeni toprakların içerdiği şeyler için de geçerliydi. Karayipler'de seyir halindeyken, gördüklerinin güzelliği ve çeşitliliği karşısında büyülenen Columbus, tuhaf bitki ve ağaçların tuhaf olduğunu, çünkü onları tanıyan insanların yazılarına yeterince hakim olmadığını varsayıyordu. 'Ben dünyanın en üzgün adamıyım' diye yazdı, 'çünkü onları tanımıyorum.'
Kolomb'un kitaplardan bildiği dünyadan vazgeçme konusundaki isteksizliğiyle alay etmemize gerek yok. Sadece aptallar geçmişin miras bıraktığı dünyadan tamamen kaçar. Amerika'nın keşfi, gözleri olanlar için yeni şeyler ve yeni olanaklarla dolu yeni bir dünya açtı. Ancak Yeni Dünya Eski'yi silmedi. Aksine, Eski Dünya, insanların Yeni'de ne gördüğünü ve onunla ne yaptıklarını belirledi. 1492'den sonra Amerika'nın ne olduğu, hem insanların orada ne bulduğuna hem de ne bulmayı umduklarına, hem Amerika'nın gerçekte ne olduğuna, hem de eski yazarların ve eski deneyimlerin insanları Amerika'nın ne olduğuna, olması gerektiğine veya yapılabileceğini düşünmeye sevk ettiğine bağlıydı. olmak.
1492'den önceki on yıl boyunca, Kolomb batıya Hint Adaları'na gitmek için artan bir dürtüyü beslerken -Çin, Japonya ve Hindistan toprakları o zamanlar Avrupa'da biliniyordu- dünyanın ve insanlarının ne olduğunu öğrenmek için eski yazarları inceliyordu. sevmek. o okudu görüntü dünyası 15. yüzyılın başlarında yazan bir Fransız kardinal olan Pierre d'Ailly'nin Marco Polo ve Sir John Mandeville'in seyahatlerini, Pliny'nin Doğal Tarih ve Tarih boyunca şeyler Başarılar Aeneas Sylvius Piccolomini (Papa II. Pius). Kolomb bilgin bir adam değildi. Yine de bu kitapları inceledi, içlerinde yüzlerce marjinal notasyon yaptı ve dünya hakkında tipik olarak basit ve güçlü ve bazen yanlış olan fikirler ortaya çıkardı, kendi kendini yetiştirmiş kişinin bağımsız okumadan kazandığı ve meydan okurcasına tutunduğu türden fikirler. başka birinin ona söylemeye çalıştığı şey.
En güçlüsü yanlıştı; yani Avrupa ile Asya'nın doğu kıyısı arasındaki mesafe kısaydı, gerçekten de İspanya Çin'e doğudan çok batıya daha yakındı. Columbus bu inancından asla vazgeçmedi. İspanya'dan batıya yelken açarak bunu kanıtlamaya başlamadan önce, ziyaret edeceği topraklar hakkında bulabildiği her şeyi öğrenmek için kitaplarını inceledi. Marco Polo'dan Hint Adaları'nın altın, gümüş, inciler, mücevherler ve baharatlar açısından zengin olduğunu öğrendi. İmparatorluğu Kuzey Kutbu'ndan Hint Okyanusu'na kadar uzanan Büyük Han, Polo'ya Avrupa saraylarının ihtişamını gölgede bırakan bir zenginlik ve heybet sergilemişti.
Polo'nun Uzak Doğu'nun sıradan insanları hakkında da söyleyecekleri vardı. Zencefil yetiştirdikleri Mangi vilayetinde yaşayanlar savaşa karşıydılar ve bu yüzden hana kolay bir av olmuşlardı. 'Bol bol baharata' sahip olarak tanımlanan, kıyı açıklarında bir ada olan Nangama'da, insanlar savaştan çok uzaktı: onlar, tutsaklarını yiyip bitiren antropofajlardı -insan-yiyicilerdi. Aslında açık denizdeki adaların birçoğunda insan yiyen insanlar vardı ve birçok adada hem erkekler hem de kadınlar cinsel organlarının üzerine sadece küçük bir bez parçasıyla giyinmişlerdi. Discorsia adasında, ince pamuklu kumaştan yapılmış olmalarına rağmen, insanlar tamamen çırılçıplak dolaşıyorlardı. Bir yerde, erkeklerin ve kadınların ayrıldığı iki ada vardı, kadınlar bir adada, erkekler diğerinde.
Marco Polo ara sıra bu sonuncusu gibi fabllara karıştı, ama Hint Adaları hakkında söyleyeceklerinin çoğu gerçek gözlemlerin sonucuydu. Öte yandan, Sir John Mandeville'in seyahatleri bir aldatmacaydı - böyle bir adam yoktu - ve 1300'lerde ziyaret ettiğini iddia ettiği yerler fevkalade bir şekilde tek gözlü adamlar ve tek ayaklı adamlar, köpek suratlı adamlar ve köpek suratlı adamlarla doluydu. iki yüzlü veya yüzsüz erkekler. Ancak aldatmacanın yazarı, bazı hikayelerini inandırıcı kılmak için yeterince gerçek yolcunun raporlarından yararlandı ve aynı zamanda insan rüyaları kadar eski bir efsaneden, insanların iyi olduğu bir altın çağın efsanesinden yararlandı. İnsanların kötülük ve kurnazlık olmadan, açgözlülük, şehvet düşkünlüğü ya da oburluk olmadan yaşadığı ve bu dünyanın zenginliklerinden hiçbirini istemedikleri bir adadan bahsetti. Hristiyan değillerdi ama altın kurala göre yaşıyorlardı. Hint Adaları'nı kendi gözleriyle görmeyi planlayan bir adam, böyle bir halk bulma düşüncesiyle heyecanlanmadan edemezdi.
Columbus, bu kadar bol olması gereken altının bir kısmını geri getirmeyi kesinlikle bekliyordu. Baharat ticareti Avrupa'nın en kazançlı ticaretlerinden biriydi ve baharatları geri getirmeyi umuyordu. Fakat bu hazinelere sahip olan insanlar hakkında ne yapmayı teklif etti?
Yola çıktığı zaman, İspanya kral ve kraliçesinden, kendisine 'okyanus denizindeki belirli adaları ve anakarayı keşfetme ve ele geçirme' ve 'Orada Amiral, Vali ve Vali' olma yetkisi veren bir görev getirdi. Kral ve Kolomb yoldaki herhangi bir Hint Adaları veya diğer topraklar üzerinde hakimiyet kurmayı bekliyorlarsa, bu beklentiyi haklı çıkarmak için yalnızca Hint Adaları hakkında değil, kendileri hakkında da bazı fikirleri olmalı. Egemenliklerini hoş karşılayacak ne teklif edeceklerdi? Ya da kendi yönetimlerini zorla dayatmayı teklif etseler, böyle bir adımı atmayı, nasıl haklı çıkarabilirler? Cevap, iki şeye sahip olduklarıdır: Hıristiyanlıkları ve medeniyetleri vardı.
Hıristiyanlık birçok insan için pek çok şey ifade etti ve Avrupa'nın Amerika'yı fethinde ve işgalindeki rolü çeşitliydi. Ancak 1492'de Columbus'a kadar muhtemelen bu konuda çok karmaşık bir şey yoktu. Bunu, merhametli bir kurtarıcı tarafından kurtarılan, ebedi lanete mahkum edilmiş, yozlaşmış bir insan meselesine indirgerdi. Mesih kendisine inananları kurtardı ve onun sevindirici haberini yaymak ve böylece putperestleri aksi takdirde onları bekleyecek olan kaderden kurtarmak Hıristiyanların göreviydi.
Hıristiyanlık kendi içinde egemenlik için yeterli bir gerekçe olsa da, Kolomb ayrıca uygarlığı Hint Adaları'na da taşıyacaktır; ve bu da onun ve çağdaşlarının alabilecekleri her şey için yeterli bir karşılık olarak gördükleri bir armağandı. İnsanlar uygarlıktan -ya da genellikle adlandırdıkları gibi uygarlıktan- bahsettiklerinde, tam olarak ne demek istediklerini nadiren belirtiyorlardı. Medeniyet, Hıristiyanlıkla yakından ilişkiliydi, ancak ikisi aynı değildi. Hıristiyanlığa her zaman uygarlık eşlik ederken, Yunanlılar ve Romalılar Hıristiyanlık olmadan uygarlığa sahiptiler. Uygarlığı tanımlamanın bir yolu, karşıtı olan barbarlıktı. Başlangıçta 'barbar' kelimesi basitçe 'yabancı' anlamına geliyordu - Yunan olmayan bir Yunanlıya, Romalı olmayan bir Romalıya. 15. veya 16. yüzyıla gelindiğinde, sadece yabancı değil, aynı zamanda sivil kişilerin onaylamadığı görgü ve gelenekleri olan biri anlamına geliyordu. 16. yüzyılda yaşamış bir coğrafyacı, Kuzey Afrika'nın Barbary olarak tanındığını, çünkü 'insanlar yalnızca dilde değil, aynı zamanda görgü ve geleneklerde de barbar olduklarını' açıkladı. Marco Polo'nun tanımına göre Hint Adaları'nın bazı kısımları medeni olmalıydı, ancak diğer kısımlar barbardı: örneğin, insanların çıplak gezdiği topraklar. Medeniyet ne demekse, giysi demekti.
Ama bundan biraz daha fazlası vardı ve hala var. Sivil insanlar, hayatlarını düzene sokmak için çektikleri zahmetlerle kendilerini ayırt ederdi. Toplumlarını, yaşam tarzlarına özgü ayrıntılı yiyecek, giyecek, bina ve diğer donanımları üretecek şekilde örgütlediler. Mülkiyeti korumak, iyi insanları kötülerden korumak, sivil insanları barbarlardan ayıran örf ve adetleri korumak için güçlü hükümetleri vardı. Medeniyete bağlı olan üstün giyim, barınma, yiyecek ve koruma, onu Avrupalılara dünyanın kötü giyimli, kötü barınmış ve yönetilmeyen barbarlarına verilmeye değer bir hediye gibi gösteriyordu.
Kölelik eski bir uygarlık aracıydı ve 15. yüzyılda Hristiyanlığı ve medeni hükümetin yönetimini kabul etmeyi reddeden barbarlarla başa çıkmanın bir yolu olarak yeniden canlandırılmıştı. Kölelik yoluyla kötü alışkanlıklarını bırakmaları, giyinmeleri ve eğitmenlerini ömür boyu çalışma ile ödüllendirmeleri sağlanabilirdi. 15. yüzyıl boyunca, Portekizliler Afrika kıyılarını keşfederken, çok sayıda iyi giyimli deniz kaptanı, uygarlığı çıplak vahşileri Sevilla ve Lizbon'daki köle pazarlarına taşıyarak getirdi.
Kolomb Lizbon'da yaşadığı ve Portekiz gemileriyle Afrika'nın Altın Kıyısı'na yelken açtığı için barbarlara yabancı değildi. Ateşli Bölge'nin insan yaşamını destekleyebileceğini kendi gözleriyle görmüş ve şahinlerin üzerine yerleştirdiği küçük çanlar gibi uygar Avrupalıların küçük değer verdiği biblolardan barbarların ne kadar memnun olduklarını gözlemlemişti. Yolculuğuna çıkmadan önce bir atmaca çanı dükkânına koydu. Hint Adaları'nda bulmayı umduğu barbar insanlar, uygarlığın ve Hıristiyanlığın İspanya'ya boyun eğmek için yetersiz bir ödül olduğunu düşünürlerse, belki de şahinin çanları yardımcı olabilir.
Columbus, 3 Ağustos 1492 Cuma günü Palos de la Frontera'dan yola çıktı, altı gün sonra Kanarya Adaları'na ulaştı ve gemilerini donatmak için bir ay orada kaldı. 6 Eylül'de ayrıldı ve beş hafta sonra, beklediği yerde Hint Adaları'nı buldu. Hindistan'dan başka ne olabilir ki? Kıyıda çıplak insanlar vardı. Şahin çanları ve boncuklarıyla tanıştı ve bazılarının altın burun tıkaçları taktığını gördü. Hepsi eklendi. Hint Adaları'nı bulmuştu. Ve sadece bu değil. İspanyol egemenliğini kurmakta zorluk çekmeyeceği bir toprak bulmuştu, çünkü insanlar ona hemen bir hürmet gösterdiler. Orada sadece iki gün kalmıştı, adaların kıyılarında kıyı boyunca ilerlerken, yerlilerin yüksek sesle, 'Gelin ve gökten gelen adamları görün; onlara yiyecek ve içecek getir.' Kolomb, dili iki gün içinde tercüme edebileceğini düşündüyse, orada duyduğunun duymak istediği şey olması ya da gördüğü şeyin görmek istediği şey olması, yani Hint Adaları'nın doldurulması şaşırtıcı değildir. yeni amirallerine ve valilerine boyun eğmeye hevesli insanlarla.
Kolomb, Amerika'ya dört sefer yaptı ve bu yolculuk sırasında Karayipler'in şaşırtıcı derecede geniş bir bölgesini ve Güney Amerika'nın kuzey kıyılarının bir bölümünü keşfetti. Her adada ilk sorduğu şey altındı ve bulduğu her izden yürek aldı. Ve Haiti'de, Süleyman'ın ve Yehosofat'ın altın ve gümüş için gönderdikleri ülkenin Ofir olduğuna onu ikna etmeye yetecek kadar buldu. Yemyeşil bitki örtüsü ona Kastilya'yı hatırlattığı için, daha sonra Latinize edilen İspanyol adası Española olarak yeniden adlandırdı.
Española, ilk bakışta Columbus'a hitap etti. Gemiden otlarla dalgalanan zengin tarlaları görmek mümkündü. İyi limanlar, güzel kumsallar ve meyve yüklü ağaçlar vardı. İnsanlar utangaçtı ve karavelalar kıyıya yaklaştığında kaçtılar, ancak Kolomb onlara 'bir miktar almalarını, onlara iyi davranmalarını ve bir miktar kazanç sağlanabileceğinden korkularını kaybetmelerini sağlamalarını emretti, çünkü toprağın güzelliğini göz önünde bulundurarak, olamazdı ama elde edilecek kazanç vardı.' Ve gerçekten vardı. Yerliler tarafından giyilen altın miktarı, giysi miktarından bile daha az olmasına rağmen, sahip olunması gereken altın olduğu yavaş yavaş ortaya çıktı. Bir adam, dövülerek altın yaprağa dönüştürülenlere sahipti. Bir diğeri altın bir kemerle ortaya çıktı. Bazıları amiral için külçe üretti. Española buna göre Amerika'daki ilk Avrupa kolonisi oldu. Columbus, bulduğu her adayı resmen ele geçirmiş olsa da, bu hareket, Española'ya ulaşana kadar sadece bir ritüeldi. Burada Yeni Dünya'nın Avrupalı işgaline başladı ve burada Avrupalı fikirleri ve tutumları toprak ve insanları dönüştürmeye başladı.
Española'nın Arawak Kızılderilileri, Kolomb'un Yeni Dünya'da karşılaştığı en yakışıklı insanlardı ve karakter olarak o kadar çekiciydi ki, onları yeterince övmekte zorlandı. 'Onlar dünyanın en iyi insanlarıdır' dedi, 've en ılımlıların da ötesinde.' Ekmek için biraz manyok yetiştirdiler ve gossampine ağacının liflerinden biraz pamuğa benzer kumaş yaptılar. Ancak günün çoğunu, görünüşe göre dünya umurlarında olmadan sabahtan akşama kadar boşta kalan çocuklar gibi geçirdiler. Kolomb'un kendilerine zarar vermediğini anlayınca, ona istediği her şeyi getirmekte birbirlerinden üstün oldular. 'Bu kadar iyi kalpli ve Hıristiyanlara sahip oldukları her şeyi vermeye bu kadar hazır bir halk gördüğüne ve Hıristiyanlar geldiğinde hemen her şeyi getirmek için koştuklarına' inanmak imkansızdı.
Kolomb'a Arawaks, altın çağın kalıntıları gibi görünüyordu. Martyr, yolculuklarını kaydeden Peter Martyr'e anlattıklarına dayanarak, 'eski yazarların çokça bahsettiği o altın dünyada yaşıyor gibi görünüyorlar, burada Menne basit ve masum bir şekilde yasaları uygulamadan, tartışmadan yaşadı, yargıçlar ve iftiralar, gelecek şeylerin bilgisi için daha fazla sıkıntı çekmeden yalnızca doğayı tatmin etmekle yetinirler.'
Pastoral Arawaklar eski bir resme uydukları gibi, düşmanları Karibler de Columbus'un okuduğu bir başka resme, antropofajlara uydular. Arawaklara göre, Caribs veya Cannibals, insan yiyicilerdi ve bu nedenle isimleri sonunda İngilizce diline girdi. (Bu, en iyi ihtimalle, Kolomb'un yakında istismar edeceği bir yanlış beyandı.) Karibler kendilerine ait adalarda yaşıyorlardı ve her Avrupalı yaklaşımı, kadın ve erkeklerin birlikte duşta ateş ettikleri zehirli oklarla karşıladılar. Sadece vahşi değillerdi, aynı zamanda Arawaklara kıyasla daha enerjik, daha çalışkan ve hatta ne yazık ki yeterince medeni görünüyorlardı. Kolomb ikinci yolculuğunda yerleşim yerlerinden birine girmeyi başardıktan sonra, seferin bir üyesi, 'Bu insanlar bize, ziyaret ettiğimiz diğer adalarda bulunanlardan daha uygar göründü, ancak hepsinin samandan konutları olmasına rağmen' dedi. , ama bunlar onları daha iyi yaptı ve daha iyi erzak sağladı ve içlerinde daha çok çalışkanlık işaretleri vardı.'
Kolomb'un, ya sevimli ama tembel Arawak'larla ya da nefret dolu ama çalışkan Carib'lerle nasıl ilerleyeceği konusunda hiçbir şüphesi yoktu. O, mülk edinmek ve hakimiyet kurmak için gelmişti. Hemen hemen aynı nefeste, Arawakların yumuşaklığını ve masumiyetini anlattı ve ardından İspanya kral ve kraliçesini temin etmeye devam etti: 'Onların kolları yok ve hepsi çıplak ve savaş hakkında hiçbir bilgisi yok ve çok korkak, öyle ki bir bin tanesi üç yüzü görmezdi. Ve onlar yönetilmeye ve çalışmaya, toprağı işlemeye ve gerekli olabilecek diğer her şeyi yapmaya da uygundurlar ve şehirler inşa edebilir ve onlara giyinip âdetlerimizi benimsemeyi öğretebilirsiniz.'
Altın çağ için çok fazla. Kolomb, Arawakların nasıl çalıştırılacağı konusunda henüz bir talimat vermemişti, ancak Carib'lerle nasıl başa çıkılacağı konusunda oldukça net bir fikri vardı. İkinci yolculuğunda, birkaçını ele geçirdikten sonra, düzenli bir ticaret olacağını umduğu örneklerin örnekleri olarak onları köle olarak İspanya'ya gönderdi. Açıkça zekiydiler ve İspanya'da 'insanları yemek gibi insanlık dışı geleneklerini terk etmeye yönlendirilebilirler ve orada Kastilya'da dili öğrenerek vaftizi çok daha kolay alacaklar ve ruhlarının refahını güvence altına alacaklar'. Kolomb, köle ticaretini ele almanın yolunun, İspanya'dan sığır yüklü gemiler göndermek (Espanola'da yerli evcil hayvanlar yoktu) ve sözde Yamyam yüklü gemileri iade etmek olduğunu öne sürdü. Bu plan, kısmen İspanyol egemenleri onaylamadığı ve kısmen de Yamyamlar onaylamadığı için hiçbir zaman uygulamaya konmadı. Zehirli oklarıyla kendilerini o kadar iyi savundular ki İspanyollar medeniyetin nimetlerini onlardan esirgemeye ve çabalarını görünüşte daha uysal Arawaklara yoğunlaştırmaya karar verdiler.
Arawakları uygarlaştırma süreci ciddi bir şekilde başladı. Santa Maria 1492 Noel Günü'nde Caracol Körfezi açıklarında karaya oturdu. Española'nın o bölgesindeki yerel lider Guacanagari olay yerine koştu ve halkıyla birlikte İspanyolların gemideki her şeyi kurtarmasına yardım etti. Columbus, olağanüstü yerlilerle bir kez daha çok sevindi. O kadar sevgi dolu ve açgözlü değiller ve her amaca uygunlar, Majestelerini temin ederim ki dünyada daha iyi bir ülke olmadığına inanıyorum ve her zaman gülümsüyorlar. Kurtarma çalışmaları sürerken, adanın diğer bölgelerinden Arawaklarla dolu kanolar altınla geldi. Guacanagari 'amiralın neşeli olduğunu görünce çok sevindi ve çok altın istediğini anladı.' Daha sonra, amiralin kaybını teselli etmek için hesaplanan miktarlarda geldi. Santa Maria , ki boğmak zorunda kaldı. Daimi karargahını yerinde yapmaya karar verdi ve buna göre bir kule ve büyük bir hendekle bir kale inşa edilmesini emretti.
Sonrası uzun, karmaşık ve nahoş bir hikaye. Columbus, keşiflerinin haberlerini getirmek için İspanya'ya döndü. İspanyol hükümdarları, bulduklarından daha az etkilendiler, ancak onunla birlikte geri dönmek ve Hint Adaları'nın zenginliklerini sömürmek için büyük bir İspanyol sömürgeci seferi toplamayı başardı. Española'da yeni yerleşimciler kaleler ve kasabalar inşa ettiler ve yerliler arasında bulabildikleri tüm altınlara yardım etmeye başladılar. Altın çağın bu yaratıkları cömert kaldı. Ama tam olarak mülke değer vermedikleri için, devredecekleri çok az şey vardı. Altın gelmeyince Avrupalılar öldürmeye başladılar. Yerlilerden bazıları karşılık verdi ve tepelerde saklandı. Ancak 1495'te cezai bir keşif gezisi, bunların 1.500'ünü topladı ve 500'ü Sevilla'nın köle pazarlarına gönderildi.
Yerliler, kendilerini neyin beklediğini görünce, kendi manyok ekinlerini kazdılar ve ortaya çıkan kıtlığın İspanyolları dışarı atacağı umuduyla malzemelerini yok ettiler. Ama çalışmadı. İspanyollar, adada yerlilerin henüz bulduklarından daha fazla altın olduğundan emindiler ve onları kazdırmaya kararlıydılar. Kolomb ada boyunca daha fazla kale inşa etti ve 14 yaş ve üzerindeki her Arawak'ın üç ayda bir altın tozuyla dolu bir şahin çanı döşemesi gerektiğine karar verdi. Çeşitli yerel liderler, haracın ödendiğini görmekten sorumlu tutuldu. Altının bulunmadığı bölgelerde, şahinin altın tozu çanı yerine 25 pound dokuma veya eğrilmiş pamuk ikame edilebilirdi.
Ne yazık ki Española Ophir değildi ve Kolomb'un sandığı kadar altın miktarına sahip değildi. Yerlilerin ilk başta ona sunduğu parçalar, uzun yılların birikimiydi. Kotalarını nehir yataklarında yıkayarak doldurmak, sürekli günlük emekle bile neredeyse imkansızdı. Ancak talep acımasızdı ve dağlara kaçarak ondan kaçmaya çalışanlar, öldürmeyi öğretilen köpeklerle avlandı. Birkaç yıl sonra Peter Martyr, yerlilerin 'bu kölelik boyunduruğuna kötü niyetle katlandıklarını, ancak yine de buna katlandıklarını' bildirebildi.
Haraç sistemi, tüm adaletsizliğine ve zulmüne rağmen, Arawakların eski sosyal düzenlemelerinden bir şeyler korudu: eski liderlerini kralın vekilinin kontrolü altında tuttular ve kraliyetin genel valiye yönelik talimatları, sonunda onların zorluklarını biraz hafifletebilirdi. Ancak Española'nın İspanyol yerleşimcileri bu merkezileştirilmiş sömürü yöntemini umursamadılar. Topraktan ve halkından pay istiyorlardı ve talepleri karşılanmayınca Kolomb hükümetine isyan ettiler. 1499'da onu Arawak reisleri aracılığıyla haraç alma sistemini terk etmeye zorladılar; bu sistemde hem topraklar hem de insanlar uygun gördükleri şekilde sömürü için İspanyollara devredildi. Bu sistemin başlangıcıydı. bölümler veya parseller daha sonra İspanyol işgalinin diğer alanlarına da yayıldı. Açılışıyla birlikte, Columbus'un Española'daki ekonomik kontrolü etkili bir şekilde sona erdi ve hatta siyasi otoritesi bile aynı yıl kralın yeni bir vali atamasıyla iptal edildi.
Arawaklar için yeni zorunlu çalıştırma sistemi, onların daha fazla iş yapmaları, daha fazla elbise giymeleri ve daha fazla dua etmeleri anlamına geliyordu. Peter Martyr, 'bu kadar binlerce insanın İsa'nın sürüsünün koyunları olarak kabul edildiğine' sevinebilirdi. Ama bunlar kesim için hazırlanmış koyunlardı. Aralarında yıllar geçirmiş Dominikli rahip Bartolomé de Las Casas'a inanacak olursak, efendileri tarafından işkence gördüler, yakıldılar ve köpeklere yedirildiler. Fazla çalışmaktan ve yeni Avrupa hastalıklarından öldüler. Kendilerini öldürdüler. Ve çocuk sahibi olmamak için çok uğraştılar. Hayat yaşamaya uygun değildi ve onlar yaşamayı bıraktılar. 1492'deki en düşük tahminle 100.000 nüfustan, 1514'te Española'da yaklaşık 32.000 Arawak kaldı. Las Casas'a göre 1542'de sadece 200 kişi kalmıştı. Yerlerine Afrika'dan ithal edilen köleler gelmişti. Altın çağın insanları neredeyse yok edilmişti.
Neden? Bu korku hikayesinin anlamı nedir? Amerikan tarihinin ilk bölümü neden bir vahşet hikayesidir? Bartolomé de Las Casas'ın basit bir cevabı vardı, açgözlülük: 'İspanyolların bu kadar sonsuz sayıda ruhu yok etmelerinin tek nedeni, onu son kapsamları ve marke to gette golde olarak tutmalarıydı.' Cevap yeterince doğru. Ama Amerikan tarihinin neden böyle başladığını anlamak için İspanyol açgözlülüğünden daha ileri gitmemiz gerekecek. İspanyolların açgözlülük üzerinde tekeli yoktu.
Kızılderililerin sade yaşam tarzı işgalcilerin hayranlığını kazanmaktan geri duramazdı, çünkü kendini inkar Batı kültüründe eski bir erdemdi. Yunanlılar ve Romalılar felsefeler, Hıristiyanlar da bunun etrafında bir din kurmuşlardı. Kızılderililer ve özellikle Arawaklar, Tanrı hakkında fazla düşündüklerine dair hiçbir belirti göstermediler, ancak bunun dışında manastır erdemlerine ulaşmış görünüyorlardı. Platon, özgürlüğe kişinin ihtiyaçlarını kısıtlayarak ulaşılabileceğini defalarca vurgulamış ve Arawaklar etkileyici bir özgürlüğe kavuşmuştu.
Ancak Avrupalılar Kızılderililerin sadeliğine hayran olsalar da, bundan rahatsız oldular, rahatsız oldular ve gücendiler. Masumiyet asla gücendirmez, saldırıya davette asla başarısız olmaz ve Kızılderililer şimdiye kadar görülmüş en masum insanlar gibi görünüyordu. Hıristiyanlığın ya da uygarlığın yardımı olmadan, Avrupalıların Hıristiyanlığın ve uygarlığın doğru sonucu olarak düşünmekten hoşlandıkları erdemlere ulaşmışlardı. İspanyolların, onları köleleştirdikten sonra bile Arawaklara saldırdıkları öfke, kuşkusuz, kısmen, Avrupalıların çıplak, putperest barbarlar üzerinde kendi medeni, Hıristiyan üstünlüklerine dair aziz varsayımlarını inkar eden bir masumiyeti ezmek için kör bir dürtü olmalıydı.
Kızılderililerin İspanyol açgözlülüğü tarafından yok edildiği doğrudur. Ancak açgözlülük, modern uygarlığın itici gücüne verdiğimiz çirkin isimlerden biridir. Bunun için genellikle daha az aşağılayıcı isimleri tercih ederiz. Buna kâr amacı, serbest girişim, iş etiği, Amerikan tarzı veya İspanyolların yaptığı gibi nezaket deyin. Kolomb ve takipçilerinin davranışlarına çok öfkelenmeden, kendimizi sevimli Arawak'larla çok kolay özdeşleştirmeden önce, açgözlülük ve onunla birlikte gelen her şey olmadan gerçekten geçinip geçinemeyeceğimizi sormalıyız. Evet, birkaçımız, birkaç eksantrik, Arawaklar gibi bir süre yaşamayı başarabilir. Ancak modern dünya Arawaklara İspanyolların dayanabileceğinden daha fazla katlanamazdı. Hikaye bizi duygulandırıyor, gücendiriyor, ama belki de daha çok, kendimizi Arawaks'ta değil, Columbus ve onun takipçilerinde tanımamız gerektiği için.
İspanyolların Arawaklara tepkisi, Batı medeniyetinin barbarlara tepkisiydi: Arawaklar, Avrupalıların insan tanımına cevap verdi, tıpkı Balboa'nın kaplanının bir kaplan tanımına cevap vermesi gibi ve insan oldukları için, insanların olması gerektiği gibi yaşamaları gerekiyordu. canlı. Ama Arawakların insana bakışı farklıydı. Sadece zulüm, işkence, cinayet ve hastalıktan değil, aynı zamanda son tahlilde, ne olmaları gerektiğine dair Avrupa anlayışına uymaya ikna edilemedikleri için de öldüler.
Edmund S. Morgan Yale Üniversitesi'nde emekli bir Sterling Profesörüdür.
Bartolomé de Las Casas, altın arayışında 'İspanyolların böyle sonsuz bir ruhu yok ettiğini' söyledi.(Kuzey Rüzgarı Resim Arşivi / Alamy)
Kristof Kolomb, Hint Adaları yerlileri için rahatsız edici fikirler taşıyordu.(Galeri Koleksiyonu / Corbis)