“Gizli Öğretim” in 12 paragrafında şunu okuruz: “İyi davranışlı, yakışıklı görünüme sahip, iyi ailelere ait ve iyi durumda olan genç adamları çekmek için tüm sanat ve tüm çabalar eyleme geçirilmelidir. Böyle bir cezayı çekebilmek için, okulların öğretmenleri onlara özel bir düzenleme sağlamalı, öğretmenlere hakaret etmelerine izin vermemeli, mümkün olduğunca onları övmeleri, küçük hediyeler vermeleri, bahçelerine girmelerine ve meyve vermelerine izin vermemeli ve ciddi durumlarda onları ortak masaya davet etmelidir. Öte yandan, zirveye ulaşmalı, bazı tahminlere dayanarak onları çeşitli eylemlerle suçlamalı, her zaman katı bir görünüm sergilemeli, kesinlikle onları pratik yapmaya ve cezalandırmaya zorlamalıdır; Son olarak, gençlik çağının kötü olan herkes tarafından yaşamaya meyilli olduğunu ve Emri girmezlerse tamamen yok olacaklarını korkutmaları gerektiğini onlara söylemeliyiz ”dedi.
Baskı ve tehdit metodu her seviyede etkiliydi.
20. yüzyılın başında, radikal Combe başkanlığındaki Fransız hükümeti Vatikan ile keskin bir çatışma içindeydi. Bu çatışma tam bir ilişki kopukluğuna bile yol açtı. Vatikan, Fransız hükümetinin Katolik okullarını kapatma ve rahiplerin seküler okullarda bile öğretmenlik yapmasını yasaklama kararıyla özellikle rahatsız edildi. Buna karşılık, Papa Leo XIII, tüm Vatikan altını bir Fransız bankasından çekmesini emretti.
Üç buçuk on yıl geçti ve Henri Petain liderliğindeki Fransız hükümeti 1940'te Katolik okullarını yeniden inşa etti. Petain, Hitler’le Fransa’nın güney topraklarının korunması konusunda “onun arkasında” şahsen karşılaştı. Henri yaptı.
Cizvit ilköğretim okulları hakkında konuşursak, muhaliflerini hatırlamamak mümkün değil - İspanyolca öğretmeni Francisco Ferrer’in 20. yüzyılın başında öğrettiği okullar. Ferrer'ın trajik kaderini hatırlamamak imkansızdır: öncelikle Katolik Kilisesi için tehlikeli olan faaliyetlerini durdurmak için yanlışlıkla krala karşı komplo kurmakla suçlandı ve bir askeri mahkeme kararından sonra Barselona'da 1909'ta vuruldu.
Lise Cizvitlerine her zaman özel önem verilir. Yüzyıllar boyunca sürekli olarak üniversiteler üzerindeki nüfuz için savaştılar ve bu mücadelede kararlılıkla her şey için yürüdü. hikayeler Eski Avrupa üniversitelerinin birçoğu, entrikaların yardımı ile Cizvitlerin içlerinde baskın bir pozisyon işgal etmeyi başardıkları dönemlerdi.
Teoloji ve Cizvit egemenliğine üniversitelerdeki ana çalışma konusu varken, Cizvitler ile zorla her şeyi zorlamaya başladı. Doğal ve filolojik bilimler unutulmaya uğramış ve kovulmuştu, teoloji aynı zamanda felsefe kisvesi altında, ölen skolastisizmin egemen olduğu her şeyde sunuldu. XVI-XVIII yüzyıllarda, özellikle Prag, Graz, Olomouc, Ingolstadt, Viyana, Freiberg, Heidelberg, Würzburg üniversiteleri ve daha birçokları vardı.
Batı Avrupa’daki o zamanki uluslararası ve dini ilişkilerin karmaşıklığı, özellikle Cizvitlerin yıkıcı faaliyetlerine katkıda bulundu. Katolik ve Protestan kamplarının birbirlerine karşı zulüm ve hoşgörüsüzlükle yarıştığı şiddetli bir dini zulüm zamanıydı. Devletler arasında ve bireysel ülkelerde dini savaşlar yapıldı.
17. yüzyılın ilk yarısında, her iki tarafta tamamen istisnai acımasızlıklar, yıkım ve terörle birlikte Otuz Yıl Savaşları gerçekleşti. Bu şartlar altında, kendilerini test eden bir güç olan “İsa Toplumu” ndan destek almak isteyen Cizvitlerin Katolik prenslerini kazanması o kadar zor değildi.
Bu destek, büyük ölçüde, Cizvitlerin okulu yönetmeye başlaması nedeniyle oldu. Kim bilime Vatikan'ın bilimi patronlaştırmanın değil, ileri bilim adamlarını takip etmesinin karakteristik olduğunu bilmiyor? Soruşturucular Giordano Bruno'nun ölüm cezasını verdiğinde, bu infazların infazlarıyla meşgul olduğu anlamına geliyordu; Bu bilim şehitinin gerçekleştirildiği gün, iki Cizit en son ondan bir mahkumiyet reddini kapmaya çalıştığında, aynı zamanda her şey yolundaydı; kutsal ilan edildiğinde, nihayet Bruno'nun cümlesini imzalayan ve daha sonra yaşlı Galileo'nun işkencecisi olan Cizvit Kardinal Bellarmino'nun kilise öğretmeni olarak ilan edildiğinde, bu soruşturmacının özveri mantıklıydı. Vatikan, Bruno'nun 1889'taki yakma alanındaki anıtın açılması için yas ilan ettiğinde, bu, katillerin soylarının atalarının kurbanlarının nasıl yüceltiklerini göremedikleri anlamına geliyordu. Tüm bu durumlarda, kilisenin kendisi, serbest bırakılacak kitabı kutsadığı zaman olduğu gibi, Bruno hakkındaki Engizisyon cümlesinin “bugünkü ahlaki gücünü tamamen koruduğu” olduğu söyleniyordu (bu cümle A. Mercati kitabında yer alıyor). 1947 yılında İtalya'da yayınlanan "Bruno Süreci" nin sonuçları. Ayrıca V. Kogan "Giordano Bruno'nun Tarihsel Önemi" kitabının V.S. Rozhitsyn "Giordano Bruno ve Engizisyon", M., 1955 yılı, s. 30).
Yüzyıllar boyunca, test edilen zulüm yükü, iftira Galileo'nun başına düştü. Cizvitlerin gerçek ilişkilerinde bu bilim adamının trajik tarihi örneği görülebilir.
Bir zamanlar Cizvitler, dinsel dünya görüşünü o zaman tahrip eden sonuçların geldiği astronomik keşiflerine duydukları azarlayan dikkatleri ile çekmemeyi tercih ettiler. İlk başta, bu keşifleri, bilimsel merakı eğlendirmelerine rağmen, önemsiz bir gölgeye düşürmek için, yalnızca önemsiz olarak kabul ettiler.
Galileo'nun çağdaşı olan Cizvit bilgini Athanasius Kircher, Copernicus, Bruno ve Galileo'nun bilimsel ve felsefi bakış açılarından mantıklı bir şekilde akan, pek çok iskan edilmiş dünya hakkında gittikçe daha popüler hale gelen fikrine çok özel bir şekilde cevap verdi. Kircher, hayali gezinmelerini farklı gezegenlerde tarif ettiği bir bilim kurgu romanı gibi bir şey besteledi. Fakat aynı zamanda bilimin sorularıyla ilgilenmiyordu, o arabaya sordu: Venüs'te su olsaydı, vaftiz töreni için uygun olur mu, yoksa Jüpiter'de üzüm yetişirse, cemaat ayini sırasında ondan şarap içmek için kullanılabilir miydi?
Bu zamanların bir başka Cizviti olan Riccioli, dünyadaki Kopernik sisteminin göreceli olarak gökte hareket eden göksel cisimlerin görünür yollarını göreceli olarak açıklamasının söylendiğine itiraz etti: “Yıldızların hareketlerini açıklamak daha zor”, “Tanrı'nın büyüklüğünü daha iyi ortaya çıkardı” (G. A. Gurev, “Geçmişte ve Günümüzde Kopernik sapkınlığı”, Üçüncü Baskı, M., 1937 Yılı, s. 117).
Galileo ile aynı zamanda güneş lekeleri, bir Cizvit astronom Scheiner tarafından keşfedildi. Büyük İtalyan’dan sonra, bu keşiften çıkarılan sonuçları farklı bir ruhla çıkarması gerekiyordu.
Ancak Scheiner, Galileo ile tartışmaya girmeyi seçti ve güneş lekelerinin doğası hakkındaki görüşünü reddetti. Descartes, Scheiner'ın ruhunun derinliklerinde, heliosentizmin (Copernicus tarafından geliştirilen bilimsel bir sunum) destekçisi olduğunu merak ediyor. Bu doğruysa, Cizvit vicdanı ile bir anlaşma yaptı ve kendi resmi inancını Katolik bakış açısıyla mahkum etti.
Ancak Galileo'nun keşfi Cizvitleri sadece polemikler ve sadece fantastik romanlar da karşılamadı.
“Galilia, Cizvitlerin takipçisi”, İsa Derneği cretino-Joly'nin resmi tarihçisi, hiçbir şey olmamış gibi yazdı. Ama sonuçta, Cizvitlerin çoğu talihsizliklerini Galileo'ya borçludur. Büyük bilim adamı, astronomiye diğerlerinden daha fazla gerici ve aşina olanların olduklarının farkındaydı. Bir arkadaşına şöyle yazdı: “Bazı kaynaklardan Cizvit babalarının karar veren kişiye (papa), kilise için Luther ve Calvin'in yazılarından daha kötü ve kötü olduğunu söylediklerini duydum.” “Bazı Cizvit,” dedi Galileo başka bir mektupta, “Roma'da yazılı olarak, Dünya'nın hareketi hakkındaki görüşün tüm sapkınlıkların en iğrenç, felaket ve en iğrenç olduğunu; Dünya'nın taşınmazlığının dogmasına dokunulmaması gerektiğine ”(GA Gureyev, yukarıda belirtilen yazı, s. 8 ve s. 11).
Ardından gelen manevi küçük düşürme ve sekiz yıl hapis cezası Galileo'nun ruhunu kırmadı - hala izole edilmiş birçok keşifler yapabilirdi.
Galileo çağında Cizvitler ve ileri bilim ilişkileri vardı.
Bununla birlikte, 1912 yılında İsa Derneği'nden bir Cizvit, “Bir Cizvit asla yalnızca bilgi uğruna veya araştırma sevinci için bir bilim adamı haline gelmez. Çalışmaları tamamen bilimsel amaçların ötesine geçiyor: Elde edilen sonuçlar, kendisine maddi olarak hizmet ediyor. silâh ve ahlaki ve dini yararlar mücadelesi için kale. "
Bu yazarın, ahlaki ve dini yararları çağırmaktan memnuniyet duyduğu gerçeği, özünde, gerçek bilimin tamamen reddedilmesidir.
Kardinal Bellarmino aşağıdaki maxim vardır. “Müreffeh bir ölüme yol açan bilim, hepsinden önemlisi”; “Delilik ile başka ne icat edilebilir, kişi bu bilimi nasıl ihmal edebilir?” Diye sordu kitapta “mutlu” ölüm hakkında, bilim teolojisine atıfta bulundu. ("Güvenle ölme bilimi, iyilik kurallarına, Hristiyanlığa, Tanrı'nın zevkine dayanan yaşamına dayanıyor. Robert, Kardinal Bellarmina'nın yazdığı yazı". Latince'den Vasily Belyaev tarafından yazılmış, bölüm 1, M., editör NI Novikov ve K, 1783 yıl, sayfa 7 -8).
Bellarmino'nun akıl yürütmesi onun özel görüşü değil, o zaman bilim görüşünün özü bu Cizvit'in sözlerine yansıyordu.
İsa Cemiyeti üniversitelerinin teolojik ve felsefi fakültelerinde hangi konular öğretildi? Düzinelerce öğe. İşte Tanrı'nın trinitesi, Bakire Meryem, kutsallıklar, kutsal yazıların ilham kaynağı, pastoral teoloji, ayin teorisi, mistik teoloji hakkındaki öğretileri. Ayrıca estetik, ahlak, sosyoloji, hukuk, psikoloji, pedagoji, bilim felsefesi, felsefe tarihi, “çeşitli insan gruplarının hakları ve görevleri”, din tarihi ve A. Tondi tarafından yayınlanan diğer insani disiplinlerle ilgili sorular var. 161-163).
Hiç şüphe yok Leibniz, Cizvitlerin kitaplıklara veya arşivlere güvenemeyeceğini, böylece kendileri için uygun olmadığını düşündükleri belgeleri imha etmeyeceklerini yazmamıştır. Aslında, İsa Cemiyeti'nin derinliklerinden gelen veya onunla ayrılmaz bir şekilde ilişkilendirilen tarihçiler arasında, tarihsel gerçekleri en şaşırtıcı şekilde yorumlayan birçok kişi var. Örneğin, İsa Cemiyeti'nin Dini, Siyasi ve Edebi Tarihi'ni yazan J. Cretino-Jolie'yi içerir - dolgun, çok hacimli bir inceleme. Aşırı nesnellik bakış açısıyla, bu yazar Cizvitleri her şeyde dışa vurur - akıl ve iyi bilinen gerçeklerin aksine.
Diğer bir örnek, İsviçre'deki ilk iki cilt Dünya Tarihini 1952 ve 1953'te yayınlayan bir grup Katolik alimidir. Bu kolektif çalışmada, yazarların (bazıları elbise giyer), herhangi bir vicdani bilimcinin bakış açısından uzun süre ispat gerektirmediği bu tür bilim konumlarını bile görmezden veya açıkça saldırdığını söylemek yeterlidir.
Bu etkenlerden bir diğeri, dış etnografyada en saygın olanı, ırkçılığın bilimsel biçimde yayıldığı eserlerin yazarı olan Jesuit Wilhelm Schmidt.
Aynı zamanda Cizvitler, çeşitli ülkelerin ve halkların ilerici tarihçilerinin çalışmalarını Katoliklere erişilemez hale getirmek için ellerinden geleni yaptılar. Örneğin, “Yasaklanmış Kitaplar Dizini” nde, Fransız Michelet, İngiliz Gibbon ve diğerleri de dahil olmak üzere, antikacı veya din karşıtı görüşler ile ayırt edilen birçok tarihçi tarafından yazılmış kitaplar vardı.
Katolik dergilerinde, on dokuzuncu yüzyılda yayınlanan Amerikan tarihçi G. Lee'nin incelemesi engizisyona adanmıştır.
Uzun süre istenmeyen kitaplar yasaklandı. Yazarların kitaplarla birlikte imha edildiği bir zaman vardı. 17. yüzyılda, Venedik Cumhuriyeti’nin Vatikan’la siyasi ihtilafında Papa karşıtı bir duruş sergileyen büyük İtalyan tarihçi Paolo Sarpi bu şekilde ele alındı. Keşiş Sarpi bir ateist değildi, sadece kiliseyi geliştirmeyi hayal etti ve Cizvitlerden nefret ediyordu. “Hiçbir şey Cizvitlerin güvenilirliğini baltalamaktan daha önemli değildir; onu yok ederek Roma'yı yok edeceğiz ve Roma ölürse din kendisini yenileyecek ”(5 Temmuz 1619 mektubu). Keşiş, kendisine on beş ölümcül yara veren paralı askerlerin darbeleri sonucu öldü. Sarpi'nin ana çalışmaları olan "Denemeler Konseyi Tarihi", "Yasaklanan Kitaplar Dizini" ne girmiştir.
Birçok Katolik "profesör" ün aktivitelerinin bilimle bir ilgisi olmadığını, ancak en gerici politikalara dahil olduklarını not ediyoruz. Bir ilahiyat profesörü olan Jesuit Tomislav Kolakovich, Ukrayna halkına yönelik ağır suçları birlikte organize etmek için defalarca Stepan Bandera ile bir araya geldi.
Devam edecek ...