Zaten küçüklüğümden beri saadeti israf etmekten korkar, bir kısmını ilerisi için saklamak isterdim... Bu hal gerçi birçok fırsatları kaçırmama sebep olurdu, fakat fazlasını isteyerek talihimi korkutmaktan her zaman çekinirdim.
Böyle bir adamın -onun göründüğü gibi olmadığına emindim- evet, böyle bir adamın kendisine en yakın insanlardan isteyerek kaçmasına imkan yoktu. Bütün mesele, etrafındakilerin onu tanımamasındaydı ve o da kendini tanıtmak için herhangi bir teşebbüste bulunacak bir adam değildi. Bundan sonra aradaki buzu çözmeye, bu insanların birbirlerine karşı duydukları müthiş yabancılığı gidermeye imkan yoktu...
George Washington bir gün sivil giyinip atıyla ormanda gezintiye çıkar. Bu sırada bir grup askerin büyük bir ağacı taşımaya çalıştığını görür. Başlarındaki onbaşı sadece bağırmakla yetinir, diğer askerlere hiç katkıda bulunmaz.
Washington atından iner ve izin isteyerek onlara yardım eder. İşi bitirdiklerinde ise terini silerken onbaşıya dönerek:
“Bir daha böyle bir iş olursa bana haber verin. Beni bulmak kolaydır. Başkomutan Washington dersiniz” der ve oradan hiçbir şey olmamış gibi uzaklaşır.