İnananlar şu şekilde düşünüyor: İnsan kendine çok garip şeyler yaptı/yapar/yapacak, bunu bilen Allah kullanım kılavuzu gönderiyor. Takıldığın yerde buna bak diyor. Kitap defter açık sınav yapacağım, 70-80 yılın var diyor.
Buna inananlar oluyor. İnanmayanlar oluyor. İnanmayanlar bir şekilde akıl ve mantığı vahyin karşısına koyuyor. Aslında vahyin karşısına kendilerini koyuyorlar ama bunu akıl yürüterek, mantık kurarak yaptıkları için dinin karşısına akıl oturuyor.
Akılcılar vahiycileri dogmalara gömülüp gerici olmakla, vahiyciler akılcıları görünenin ötesini görememekle ve akılın bilemeyeceği şeyleri kabul edemeyecek kadar kibirli olmakla suçluyorlar.
Akılcılar vahiycilerin bu kafayla bilim yapamayacaklarını; vahiyciler akılcıların bu kafayla o aklın tekerlekli sandalyede takıldığını söylüyorlar.
İkisinin de aynı anda mevcut olabileceğini söyleyenler de çıkıyor.
İnananlar arasında inanmamaktan korktuğu için farklı düşünemeyenler var. İnandığını söyleyenler, emin olmayanlar var. İnanıp pratiğe dökmeyenler var. İnanmayı aşağılayanlar var.
Dinlerin, mezheplerin, inançların temelinde bence bu yatıyor.
Bunun ötesi hep teferruat.
Not: Bu metni ne için, ne düşünerek yazdığımı hatırlamıyorum. Yazıp taslaklara kaydetmişim. Taslaklarda duracağına burada dursun dedim.
Aşağıdaki kısa formu 10 saniyede doldurarak mail listesine üye olabilirsiniz. Spam/reklam maili atmıyorum.