Nisan
Nisan 1
Nisan 2
Nisan 3
Nisan 4
Nisan 5
Nisan 6
Nisan 7
Nisan 8
Nisan 9
Nisan 10
Nisan 11
Nisan 12
Nisan 13
Nisan 14
Nisan 15
Nisan 16
Nisan 17
Nisan 18
Nisan 19
Nisan 20
Nisan 21
Nisan 22
Nisan 23
Nisan 24
Nisan 25
Nisan 26
Nisan 27
Nisan 28
Nisan 29
Nisan 30
Nisan 1. ABD, 2018’te bu günde ilk Yenilebilir Kitap Gününü düzenledi. Başkan Donald Trump, Günü 1 Nisan 2017'de İcra Emri ile belirlemişti. Uluslararası Yenilebilir Kitap Festivali 2000 yılında kuruldu ve Avustralya, Brezilya, Hindistan, İtalya, Japonya, Lüksemburg, Meksika, Fas, Hollanda, Rusya ve Hong Kong gibi ülkelerde kutlandı. Aynı zamanda ABD'de yerel olarak da kutlanmaktadır: 2004'ten beri Ohio'da, 2005'te Los Angeles'ta, 2006'da Indianapolis'te ve Florida'da Ulusal Kütüphane Haftası'nın bir parçası olarak. Trump'ın danışmanları, Yenilebilir Kitap Günü'nün açık yürekli bir olaya vatanseverlik amacı vermek için harika bir fırsat olduğunu savundu. Sahte Haberlere Karşı Savaş ve Amerikan İstisnacılığını kutlamak için takvimde odak noktası olabilir. Trump, Nebraska'daki Hastings College'daki Perkins Kütüphanesinin Yasaklı Kitaplar Haftası'nın bir parçası olarak 2008'de Yenilebilir Kitap Günü'nü kutladığını duyduğunda özellikle ilham aldı. Trump'ın yürütme emri, uyulması gereken kuralları belirler.
- Her yıl nisan 1 tarihinde yapılacaktır.
- Resmi tatil değil, sosyal medya etkinliği olacaktır.
- Vatandaşlar işten önce veya sonra ya da yaptırılmış molalar sırasında katılacaklardır.
- Vatandaşlar, o gün yemeyi seçtikleri metinleri Twitter'da listeler.
- NSA, gelecekteki eylemler için listelenen tüm metinleri harmanlayacak ve sıralayacaktır.
Ulusal Yenilebilir Kitap Günü'nü Kongre Kütüphanesi'nin adımlarından ilan ederken Trump'ın dediği gibi, “Bu gün, oradaki tüm sahte haber satıcılarının, sözlerini yemeleri ve programa girmeleri ve tekrar Amerika'yı Büyük Yapmaları için mükemmel bir gün. ”
Nisan 2. 1935'te bu günde, binlerce ABD öğrencisi savaşa karşı greve gitti. Orta ve geç dönemdeki üniversite öğrencileri 1930'lar, savaşın bir başkasının yararına olmadığına, ancak bir başkasının korktuğuna inanmaksızın Fransa, İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki WWI'nin korkularını hissederek büyüdü. 1934'te, 25,000 öğrencileri içeren bir ABD protestosu, ABD'nin Birinci Dünya Savaşı'na girdiği günü hatırlıyor. 1935’de, ABD’de 700’a daha fazla ve dünyanın her yerinden binlerce kişi tarafından daha fazla katıldıkları Kentucky Üniversitesi’nden 175,000 öğrencilerinin daha da büyük bir hareketini çeken ABD’de “Savaşa Karşı Öğrenci Komitesi” başladı. 140 ülkelerinden gelen 31 kampüslerinden gelen öğrenciler sınıflarını, “kitlesel katliamlara karşı protesto bir saatten fazla bir dersten daha yararlıydı” şeklinde bıraktılar. Almanya'nın işgalleri ile ilgili endişelerin artmasıyla birlikte, Japonya ile Sovyetler Birliği, İtalya ve Etiyopya arasındaki baskı, baskı öğrencilerin konuşabilmesi için üretildi. KU'da, tartışma ekibinin bir üyesi olan Kenneth Born, “rasyonalizmin daha iyi bir çözüm getirebileceğini” savunarak, I. Dünya Savaşı'na harcadığı 300 milyar doları sorguladı. Kalabalığın göz yaşartıcı gazlara maruz kaldığını savundu. henüz Born, öğrencileri “Savaşta bundan daha kötüsüyle karşılaşacaksın” olarak ilan ederek kalmaya ikna etti. Bir hukuk öğrencisi olan Charles Hackler, gösterileri “savaşın kaçınılmaz olmadığını” hatırlatan olarak nitelendirdi. kapitalistler, mühimmat satıcıları ve diğer savaş vurguncuları. ”Bu aynı öğrencilerin birçoğu sonunda II. Dünya Savaşı sırasında Avrupa, Asya ve Afrika'da savaşmaya ve ölmeye zorlandıkça, sözleri daha da belirgin hale geldi.
Nisan 3. 1948'taki bu günde Marshall Planı yürürlüğe girdi. İkinci Dünya Savaşı'nın ardından, Birleşmiş Milletler Avrupa'daki harap olmuş ülkelere insani yardım sağlamaya başladı. Önemli hasar görmeyen ABD, mali ve askeri yardım teklifinde bulundu. Başkan Truman daha sonra diplomasisiyle tanınan eski ABD Ordusu Genelkurmay Başkanı George Marshall'ı Dışişleri Bakanı olarak atadı. Marshall ve ekibi, Avrupa ekonomilerini eski haline getirmek için “Marshall Planı” ya da Avrupa Kurtarma Planı'nı ortaya attı. Sovyetler Birliği davet edildi, ancak ABD'nin mali kararlarına müdahil olmasından korktuğu için reddedildi. On altı ülke kabul etti ve 1948-1952 arasında Kuzey Atlantik İttifakı'na ve daha sonra Avrupa Birliği'ne giden güçlü bir ekonomik iyileşme yaşadı. George Marshall, çalışmasıyla Nobel Barış Ödülü'nü aldıktan sonra şu sözleri tüm dünyayla paylaştı: “Bir askere Nobel Barış Ödülü verilmesi ile ilgili önemli yorumlar yapıldı. Korkarım bu bana başkalarına açıkça göründüğü kadar dikkate değer görünmüyor. Savaşın birçok dehşetini ve trajedisini biliyorum. Bugün, Amerikan Savaş Anıtları Komisyonu'nun başkanı olarak, başta Batı Avrupa olmak üzere, denizaşırı birçok ülkede askeri mezarlıkların inşası ve bakımını denetlemek benim görevim. İnsan hayatındaki savaşın bedeli sürekli önüme yayılıyor, sütunları mezar taşı olan birçok defterde düzgünce yazılıyor. Başka bir savaş felaketinden kaçınmanın bazı yollarını veya yöntemlerini bulmak için derinden etkilendim. Neredeyse her gün ölenlerin eşlerinden, annelerinden veya ailelerinden haber alıyorum. Sonrasının trajedisi neredeyse sürekli önümde. "
Nisan 4. 1967'teki bu tarihte Martin Luther King, New York City'deki uluslararası uluslararası Riverside Kilisesi'ndeki 3,000 cemaatlerinin önünde bir konuşma yaptı. “Vietnam'ın Ötesinde: Sessizliği Kırmak İçin Bir Zaman” başlıklı konuşma, Kral'ın rolünde sivil haklar liderinden sosyal müjdeye peygambere bir geçiş oldu. İçinde, sadece savaşı sonlandırmak için kapsamlı bir program hazırlamakla kalmadı, aynı şekilde ölçülen, retorik olmayan tonlarda, savaşın bir semptom olduğu “daha derin bir maladyeni” Amerikan ruhu içinde yıktı. Israr etmeliyiz, “değerlerin köklü bir devrimine maruz kalmak…. Askeri savunma için sosyal yükselme programlarından daha fazla para harcamak için her yıl devam eden bir millet, ruhsal ölüme yaklaşıyor. ”Konuşmasının ardından King, Amerikan kuruluşu tarafından geniş ölçüde desteklendi. New York Times, “barış hareketini ve medeni hakları birleştirme stratejisinin her iki neden için de feci derecede iyi olabileceğini” belirtti ve benzer eleştiri, siyah basından ve NAACP'den geldi. Ancak, indirmelere ve olası ırkçı intikamlara rağmen, Kral geri çekilmedi. Radikal bir kursa başladı ve ırk ve milletten bağımsız olarak, tüm Amerikan onurlarını birleştiren, insanlık onurunun ortak sebebi olarak birleştiren bir proje olan Yoksul Halk Kampanyası'nı planlamaya başladı. Yeni tavrını şu sözlerle özetledi: “Haç popülerliğin ölümü anlamına gelebilir.” Buna rağmen, “Haçını al ve sadece dayan. Gitmeye karar verdiğim yol buydu. Gel ne olabilir, şimdi önemli değil. ”Konuşmadan bir yıl sonra, tam olarak o gün öldürüldü.
Nisan 5. 1946'da bugün, General Douglas MacArthur, Japonya'nın yeni Anayasasının 9. Maddesi olarak dahil edilen savaş yasağından bahsetti. 9. Madde, pek çok ulusun taraf olduğu Kellogg-Briand Paktı ile neredeyse aynı dili içermektedir. "Önerilen bu yeni anayasanın tüm hükümleri önemlidir ve Potsdam'da ifade edildiği gibi bireysel ve toplu olarak istenen sonuca götürürken," dedi, "Savaştan vazgeçme ile ilgili hükümden özellikle bahsetmek istiyorum. Bu tür bir feragat, bazı açılardan Japonya'nın savaş yapma potansiyelinin yok edilmesine yönelik mantıksal bir sıra oluştursa da, uluslararası alanda egemenlik hakkının silahlara başvurma hakkını daha da ileri götürür. Japonya böylelikle, evrensel sosyal ve politik ahlakın adil, hoşgörülü ve etkili kuralları ile bir uluslar toplumuna olan inancını ilan etmekte ve ulusal bütünlüğünü ona emanet etmektedir. Alaycı, böyle bir eylemi, vizyoner bir ideale yönelik çocuksu bir inancı göstermek olarak görebilir, ancak gerçekçi, onda çok daha derin bir anlam görecektir. Toplumun evriminde, insanın belirli haklardan vazgeçmesinin gerekli hale geldiğini anlayacaktır. . . . Öneri . . . ama insanlığın evriminde bir adım daha kabul ediyor. . . . savaştan tiksinen kitlelerin iradesini uygulamak için ahlaki cesaretten yoksun bir dünya liderliğine bağlı. . . . Bu nedenle, Japonya'nın savaştan vazgeçme önerisini, dünyadaki tüm halkların düşünceli değerlendirmesine övüyorum. Yolu gösteriyor - tek yol. "
Nisan 6. Bu gün 1994'ta Ruanda ve Burundi başkanları öldürüldü. Kanıtlar, ABD destekli ve ABD tarafından eğitilmiş savaş üreticisi Paul Kagame'nin - daha sonra Ruanda cumhurbaşkanı - suçlu parti olduğunu gösteriyor. Savaşlar soykırımları önleyemezken, onlara neden olabileceklerini hatırlamak için güzel bir gün. BM Genel Sekreteri Boutros Boutros-Ghali, “Ruanda'daki soykırım Amerikalıların sorumluluğunda yüzde yüz oldu!” Dedi. Bunun nedeni ABD’nin ABD’nin eğitimli bir Uganda ordusu tarafından düzenlenen 1’in Ekim ayında 1990’te Ruanda’nın işgaline destek vermesiydi. katiller, üç buçuk yıl boyunca Ruanda'ya saldırılarını destekledi. Buna karşılık, Ruanda hükümeti, II. Dünya Savaşı sırasında ABD'nin Japonların katılımı modelini takip etmedi. İşgalci ordunun aslında Ruanda'da 36 aktif hücrelere sahip olması nedeniyle, hainlerin ortasındaki hainler fikrini de üretmedi. Ancak Ruanda hükümeti 8,000 insanını tutukladı ve birkaç gün ila altı ay arasında tuttu. İnsanlar işgalcilerden kaçtı, büyük bir mülteci krizi yarattı, tarımı harap etti, ekonomiyi mahvetti ve toplumu parçaladı. ABD ve Batı, savaşçılara silah verdi ve Dünya Bankası, IMF ve USAID aracılığıyla ilave baskı uyguladı. Sonuçlar arasında Hutus ve Tutsis arasındaki düşmanlık arttı. Sonunda hükümet devrilecek. İlk önce Ruanda Soykırımı olarak bilinen toplu katliam geldi. Ve bundan önce iki cumhurbaşkanının öldürülmesi gelecekti. Öldürmeye devam eden Ruanda’daki sivillerin öldürülmesi o zamandan beri sürdü, ancak Kagame hükümetinin savaşı üstlendiği komşu Kongo’da, ABD’nin yardım ve silahları ve birlikleriyle savaşı çok daha ağır hale getirdi.
Nisan 7. Bu gün 2014'ta Ekvador Devlet Başkanı Rafael Correa, ABD ordusuna ülkesinden ayrılmasını söyledi. Correa, Ekvador'un işlerine karışan "çok yüksek sayıda" Amerikan askeri subayından endişeliydi. ABD askeri ataşesi dışındaki 20 ABD askeri çalışanı etkilendi. Bu, Ekvador'un kendi iç güvenliğini sağlamada ABD'den tek başına egemenliği yeniden kazanma çabalarında bugüne kadarki en son adımdı. İlk adım, 2008 yılında Correa'nın, güçlerinin CIA tarafından sızdığı ve etkilendiği iddia edilen kendi ordusunu tasfiye ettiği sırada atılmıştı. Daha sonra 2009'da Ekvador, Ekvador'un Pasifik kıyısındaki Manta kentindeki bir ABD askeri üssünde süresi dolan 10 yıllık kirasız kira sözleşmesini yenilemeyi reddettiğinde, orada bulunan ABD askerlerini tahliye etti. ABD Hava Kuvvetleri örtülü bir şekilde bu üsse, Kolombiya'dan uyuşturucu kaçakçılığını durdurmayı amaçladığı iddia edilen güneydeki en "İleri Operasyon Yeri" olarak bahsetti. Kapanıştan önce Correa üssü açık tutmak için bir teklifte bulundu. "Üssü bir şartla yenileyeceğiz," dedi, "Miami'de bir üs - Ekvador üssü kurmamıza izin verdiler." Elbette Amerika Birleşik Devletleri'nin bu öneriyle hiçbir ilgisi yoktu. ABD'nin tutumunun ikiyüzlülüğü, Ekvador Ulusal Meclisi Üyesi Maria Augusta Calle tarafından özetlendi. New York Times “Bu bir haysiyet ve egemenlik meselesi. ABD'de kaç tane yabancı üs var? " Elbette cevabı biliyoruz. Ancak diğer insanların ülkelerindeki ABD üslerinin kapatılıp kapatılamayacağı sorusuna Ekvador'un hikayesi ilham verici bir cevap veriyor.
Nisan 8. 1898'te bu günde Paul Robeson doğdu. Paul'un babası Princeton'a yerleşmeden önce kölelikten kaçtı ve Lincoln Üniversitesi'nden mezun oldu. Ülke genelindeki ayrımcılığa rağmen, Paul, Columbia Hukuk Fakültesine geçmeden önce Valedictorian olarak mezun olduğu Rutgers Üniversitesi'ne akademik bir burs kazandı. Irkçılık kariyerine engel oldu, bu yüzden Afro-Amerikan tarihini ve kültürünü destekleyen tiyatroda bir tane daha buldu. Paul gibi oyunlarda ödüllü rolleri bilinir hale geldi Othello, İmparator Jones, ve Tüm Tanrı'nın Chillun'u Kanat Aldıve onun çarpıcı performansı için Yaşlı Adam Nehri in Showboat. Dünya çapındaki performansları, izleyicilerin enkaz özlemini bıraktı. Robeson, 25 ülkede dil eğitimi aldı ve barış ve adalet hakkında şarkılar söyledi. Bu, Afrika lideri Jomo Kenyatta, Hindistan'ın Jawaharlal Nehru, WEB Du Bois, Emma Goldman, James Joyce ve Ernest Hemingway ile arkadaşlıklara yol açtı. 1933'te Robeson, kendi All God's Chillun Yahudi mültecilere. 1945'te Başkan Truman'dan bir linç karşıtı yasa çıkarmasını istedi, Soğuk Savaş'ı sorguladı ve Afrikalı Amerikalıların neden böylesine yaygın ırkçılığa sahip bir ülke için savaşmaları gerektiğini sordu. Paul Robeson daha sonra House Un-American Etkinlikler Komitesi tarafından Komünist olarak etiketlendi ve kariyerini etkin bir şekilde durdurdu. Konserlerinin sekseni iptal edildi ve ikisi devlet polisi gözetiminde iken saldırıya uğradı. Robeson cevap verdi: "İnsanların şarkı söylememi istediği yerde şarkı söyleyeceğim ... ve Peekskill'de veya başka bir yerde yanan haçlardan korkmayacağım." ABD Robeson'un pasaportunu 8 yıllığına iptal etti. Robeson bir otobiyografi yazdı İşte Ben Standım ölümünden önce, CIA'in ellerinde uyuşturucu ve elektro-şoku takip etmiş gibi görünüyor.
Nisan 9. 1947'taki bu günde ilk serbest sürüş olan “Uzlaşma Yolculuğu” CORE ve FOR sponsorluğunda gerçekleştirildi. İkinci Dünya Savaşı sonrasında, ABD Yüksek Mahkemesi, eyaletler arası tren ve otobüslerde ayrılmanın anayasaya aykırı olduğuna karar verdi. İktidar Güney boyunca görmezden gelindiğinde, Uzlaşma Bursu (FOR) ve grup liderleri Bayard Rustin ve George House da dahil olmak üzere, Irk Eşitliği Kongresi'nden (CORE) sekiz Afrikalı-Amerikalı ve sekiz beyazdan oluşan bir ekip yatmaya başladı. ve birlikte oturmak. Washington DC'de hem Greyhound hem de Trailways otobüslerine bindiler ve ardından Greyhound'un Raleigh'e ve Durham için Trailways'e gittikleri Petersburg'a yöneldiler. Greyhound şoförü, Rustin otobüsün önünden hareket etmeyi reddettiği zaman Oxford'a ulaştığı gibi polisi aradı. Polis şoför olarak hiçbir şey yapmadı ve Rustin 45 dakika boyunca tartıştı. Her iki otobüs de ertesi gün Chapel Hill'e ulaştı, ancak Nisan 13'teki Greensboro'ya gitmeden önce dört sürücü (iki Afrikalı-Amerikalı ve iki beyaz) yakındaki karakola zorlandı, tutuklandı ve her birine bir 50 $ tahvil verildi. Olay, birkaç taksi şoförü de dahil olmak üzere bölgedeki birçok kişinin dikkatini çekti. Bunlardan biri tahvilleri ödemek için çıkardığı sırada beyaz binici James Peck'i kafasına vurdu. Beyaz engelli bir savaş gazisi olan Martin Watkins, bir otobüs durağında Afrikalı-Amerikalı bir kadınla konuşurken taksi şoförleri tarafından dövüldü. Beyaz saldırganlara yönelik tüm suçlamalar, mağdurlara şiddeti teşvik etmekle suçlandıkları için düşürüldü. Bu sivil hak savunucularının çığır açan çalışmaları, sonunda 1960 ve 1961'in Özgürlük Yolculuğuna yol açtı.
Nisan 10. 1998’teki bu tarihte, Kuzey İrlanda’da Hayırlı Cuma Anlaşması imzalandı. 30, Kuzey İrlanda'da “Sorunlar” olarak bilinen mezhepsel çatışmalar yılı. Anlaşmayla çözülen ihtilaf, Kuzey İrlanda'daki Protestanların bölgedeki Roma Katolik azınlığını dezavantajlı hale getiren şekillerde devlet kurumlarını kontrol etmelerine izin veren demografik bir çoğunluğa ulaşmalarından kaynaklandı. 1960'ların sonlarında, Katolik nüfus adına aktif bir sivil haklar hareketi, 60'ların başlarına kadar devam eden Katolikler, Protestanlar ve İngiliz polisi ve birlikleri arasında bombalama, suikast ve isyanlara yol açtı. 1990'in başına kadar geç bir tarihte, Kuzey İrlanda'da barış umudu zayıf kaldı. Tarihsel olarak Protestan Ulster Birlikçi Partisi (Britanya ile birliğin savunucuları), İrlanda Cumhuriyet Ordusu'nun (IRA) esas olarak Katolik ve İrlanda cumhuriyetçi siyasi kanadı olan Sinn Fein ile müzakere etmeyi hala reddetti; ve IRA'nın kendisi de silah bırakmaya isteksiz kaldı. Yine de, İrlanda'nın temsilcilerini, Kuzey İrlanda'nın çeşitli siyasi partilerini ve İngiliz hükümetini içeren, 1998'da başlayan, sürmekte olan çok taraflı görüşmeler sonunda meyvelerini verdi. Yerel meselelerin çoğundan sorumlu seçilmiş bir Kuzey İrlanda Meclisi, İrlanda ve Kuzey İrlanda hükümetleri arasında sınır ötesi işbirliği ve İngiliz ve İrlanda hükümetleri arasında sürekli müzakereler için çağrıda bulunan bir anlaşmaya varıldı. Mayıs 1996'de anlaşma, İrlanda ve Kuzey İrlanda'da ortaklaşa yapılan referandumda ezici bir çoğunlukla onaylandı. Ve 1998 Aralık 2'da İrlanda Cumhuriyeti, İrlanda adasının tamamı üzerindeki anayasal toprak haklarını kaldırdı ve Birleşik Krallık, Kuzey İrlanda'nın doğrudan egemenliğini sağladı.
Nisan 11. 1996’te, o gün Pelindaba Antlaşması Mısır’da Kahire’de imzalandı.. Uygulandığında, Antlaşma bütün Afrika kıtasını nükleer silahsız bir bölge yapacak; aynı zamanda güney yarımkürenin tamamını kaplayan bir dizi dört bölge ortaya çıkardı. Kırk sekiz Afrika ülkesi, her bir tarafın “herhangi bir yolla herhangi bir nükleer patlayıcı cihaz üzerinde araştırma yapmasını, geliştirmesini, üretmesini, stoklamasını veya başka bir şekilde kazanmasını, elinde bulundurmasını veya kontrol etmesini gerektirmeyen” anlaşmayı imzaladı. nükleer patlayıcı cihazlar; daha önce imal edilmiş bu tür cihazların sökülmesini ve bunları oluşturmak için tasarlanmış tesislerin dönüştürülmesini veya imha edilmesini gerektirir; ve radyoaktif maddenin antlaşmanın kapsadığı alana atılmasını yasaklar. Ek olarak, nükleer devletler, nükleer silahsız bir bölgedeki herhangi bir devlete karşı nükleer silahları “kullanma ya da kullanma tehdidinde” bulunmadıkları için hoşlanırlar. BM Güvenlik Konseyi tarafından ertesi gün yapılan bir basın açıklaması, Nisan 12, 1996, bir süre sonra 13’in onayladığı 15’in Temmuz’unda 2009’in sonlarında yürürlüğe giren Pelindaba Antlaşması’nın önemini özetledi. gerekli 28th Afrika devleti. Güvenlik Konseyi, Antlaşmanın hızlı bir şekilde uygulanmasını sağlamayı ummuş olsa da, ilke olarak 40'tan fazla Afrika ülkesi ve hemen hemen tüm nükleer silahlı devletler tarafından kabul edilmesinin “uluslararası barış ve uluslararası barışa önemli bir katkı teşkil ettiğini kabul etmiştir. güvenlik." Basın açıklaması şu sonuca varıyordu: "Güvenlik Konseyi, nükleer silahların yayılmasını önleme rejiminin evrenselliğini sağlamayı amaçlayan uluslararası ve bölgesel düzeyde bu tür bölgesel çabaları teşvik etmek için bu fırsatı değerlendiriyor."
Nisan 12. 1935'teki bu tarihte, Amerika'daki bazı 175,000 kolej öğrencileri, hiçbir zaman silahlı bir çatışmaya katılmayacağına dair taahhüt ettikleri sınıf grevleri ve barışçıl gösterilerle iştirak ettiler. ABD'de 1935'tekine benzer savaş karşıtı mobilizasyonlar da ABD'de 1934 ve 1936'te yapıldı ve 25,000'teki 1934'ten 500,000'teki 1936'e yükseldi. Birçok üniversite öğrencisi, Avrupa’nın faşizmi tarafından yarattığı savaş tehdidini I. Dünya Savaşı’nın yarattığı karmaşadan ortaya çıkarken gördüğü için, gösterilerin her biri ABD’nin I. Dünya Savaşı’na girdiği ayı işaretlemek için Nisan’da yapıldı. kurumsal çıkarlar bu savaştan yararlanmış, öğrenciler milyonlarca anlamsız katliam olarak gördüklerinden nefret etmiş ve yurtdışında bir başka anlamsız savaşta yer alma isteksizliğini açıkça ortaya koymaya çalışmışlardır. Bununla birlikte, ilginç bir şekilde, savaşa karşı olan şiddetli muhalefet, anti-emperyalist ya da tecritci politik görüşlere değil, temel olarak kişisel olan veya onu destekleyen bir kuruluşa üyelikten türeyen manevi bir pasifizme dayanıyordu. Tek bir anekdotun bunu açıkça aydınlattığı görülüyor. 1932’te Berkeley’deki California Üniversitesi’nden bir öğrenci olan Richard Moore, savaş karşıtı etkinliklere daldı. “Konumum” diye açıkladı, “öyleydi, biriydi: öldürmeye inanmıyorum, ve iki: kendimi daha yüksek bir otoriteye teslim etmek istemedim, ister Tanrı isterse Amerika Birleşik Devletleri.” Orijinallik, aynı zamanda yüz binlerce genç erkeğin, tüm genç erkekler savaşmayı reddettiği takdirde savaşın ortadan kaldırılabileceğini düşündüğünü açıklayabilir.
Nisan 13. 1917’te bu tarihte Başkan Woodrow Wilson, yürütme emriyle Kamu Bilgilendirme Komitesi’ni (TÜFE) kurdu. Başkan olarak atanan zamanların müthiş bir gazetecisi olan George Creel'in beyni olan CPI, Amerika'nın I. Dünya Savaşı'na girmesinden önce bir hafta önce yerli ve uluslararası destek sağlamak için sürekli bir propaganda kampanyası başlatmayı amaçladı. CPI, görevini yerine getirmek için modern reklam tekniklerini karmaşık bir insan psikolojisi anlayışıyla harmanladı. Kesin sansüre yaklaştıkça, savaş hakkındaki medya raporlarını kontrol etmek için “gönüllü kurallar” uyguladı ve kültürel yanlısı materyallerle savaş kanallarına su bastı. TÜFE Haber Bölümü, her hafta 6,000 gazete sütunlarından daha fazlasını doldurduğu bazı 20,000 basın bültenleri dağıttı. Sendikasyon Özellikleri Bölümü, resmi hükümet hattını kolayca sindirilebilir formda her ay on iki milyon kişiye ulaştırmak için önde gelen denemeciler, romancılar ve kısa öykü yazarları topladı. Resimsel Tanıtım Bölümü, ülke genelinde reklam panolarına vatansever renklerde güçlü posterler yerleştirdi. Bu tür broşürleri çıkarmak için araştırmacılar görevlendirildi. Alman Savaşı Uygulamaları ve Fetih ve Kültür. Ve Filmler Bölümü gibi başlıklar ile filmler üretti Kaiser: Berlin'in Canavarı. TÜFE'nin yaratılmasıyla ABD, propagandayı çok geniş ölçüde yayan ilk modern ulus oldu. Bunu yaparken, önemli bir ders verdi: Eğer bir demokratik hükümet bile, totaliter bir savaş olsa bile, savaşa gitmeye karar verilirse, kapsamlı ve uzun bir hileli propaganda kampanyası ile bölünmüş bir ulusu ardında birleştirmeyi isteyebilir. .
Nisan 14. 1988’teki bu tarihte, Danimarka’nın parlamentosu, hükümetinin Danimarka limanlarına girmeye çalışan tüm yabancı savaş gemilerini nükleer silah bulundurup bulundurmamalarını, bunu yapmadan önce olumlu şekilde belirtmeleri gerektiği konusunda bilgilendirmeleri konusunda ısrar eden bir karar aldı. Danimarka'nın 30-yılındaki, limanları dahil olmak üzere herhangi bir bölgesinde nükleer silahları yasaklayan politikasına rağmen, politika, Danimarka'nın ABD ve diğer NATO müttefikleri tarafından kullanılan bir stratagem kabul etmesiyle rutin olarak engellenmişti. NCND olarak bilinen, “onaylama ya da reddetme” olarak bilinen bu politika, NATO gemilerinin istedikleri zaman nükleer silahları Danimarka limanlarına taşımasına izin verdi. Bununla birlikte, yeni, kısıtlayıcı, çözüm, sorunlara yol açtı. Geçişinden önce, Danimarka’daki Amerikan büyükelçisi Danimarkalı siyasilere kararın tüm NATO savaş gemilerini Danimarka’yı ziyaret etmekten alıkoyabileceğini ve böylece denizde ortak tatbikatlara son verebileceğini ve askeri işbirliğini bozabileceğini söyledi. Danimarkalıların yüzde 60'inden fazlası NATO’daki ülkelerini istediğinden, tehditler sağdaki Danimarka hükümeti tarafından ciddiye alındı. Muhafazakarların iktidarda kalmasıyla sonuçlanan Mayıs 10 'da bir seçim yapılması çağrısında bulundu. Temmuz ayında, bir Danimarka limanına yaklaşan bir Amerikan savaş gemisi, geminin silahlanmasının doğasını açıklamayı reddettiğinde, gemiye gemiden atılan ve yeni Danimarka politikasını tavsiye eden bir mektup kararsızca sahile geri döndü. Haziran 2’de, Danimarka’nın, NATO’nun gemilerinin nükleer silah taşıdıklarını onaylamadan ya da inkar etmeden tekrar Danimarka limanlarına girmelerine izin verecek yeni bir anlaşmaya varıldı. Evdeki antinükleer hissiyatı yatıştırmaya yardımcı olmak için, Danimarka eşzamanlı olarak NATO hükümetlerine barış zamanı boyunca topraklarında uzun süre nükleer silah bulundurma yasağı verdiğini bildirdi.
Nisan 15. 1967'teki bu günde en büyüğünti-vietnam savaşı ABD tarihinde gösteriler, o zamana kadar gerçekleşti New York’ta, San Francisco’da ve ABD’deki birçok başka şehirde. New York'ta protesto Central Park'ta başladı ve Birleşmiş Milletler Genel Merkezi'nde sona erdi. Dr. Martin Luther King, Jr., Harry Belafonte, James Bevel ve Dr. Benjamin Spock dahil olmak üzere 125,000'den fazla kişi katıldı. 150'den fazla taslak kart yakıldı. 100,000 kişi San Francisco şehir merkezindeki Second and Market Street'ten, aktör Robert Vaughn ve Coretta King'in Amerika'nın Vietnam Savaşı'na karışmasına karşı konuştuğu Golden Gate Park'taki Kezar Stadyumu'na yürüdü. Her iki yürüyüş de Vietnam Savaşını Bitirmek İçin Bahar Seferberliğinin bir parçasıydı. Bahar Seferberliği organizasyon grubu ilk olarak 26 Kasım 1966'da toplandı. Başkanlığını deneyimli barış aktivisti AJ Muste yaptı ve derginin editörü David Dellinger'ı içeriyordu. Kurtuluş; Edward Keating, yayıncısı surlar; Case Western Reserve Üniversitesi'nden Sidney Peck; ve Cornell Üniversitesi'nden Robert Greenblatt. Ocak 1967'de Martin Luther King, Jr.'ın yakın bir meslektaşı olan Rahip James Luther Bevel'i Bahar Seferberliği'nin direktörü olarak seçtiler. New York yürüyüşünün sonunda Bevel, bir sonraki durağın Washington DC olacağını duyurdu. 20-21 Mayıs 1967'de 700 savaş karşıtı aktivist Bahar Seferberliği Konferansı için orada toplandı. Amaçları, Nisan gösterilerini değerlendirmek ve savaş karşıtı hareket için gelecekteki bir rotayı çizmekti. Ayrıca gelecekteki olayları planlamak için bir idari komite - Vietnam'daki Savaşı Bitirmek için Ulusal Seferberlik Komitesi - oluşturdular.
Nisan 16. 1862’in bu gününde, Başkan Abraham Lincoln Washington DC’de köleliği sona erdiren bir fatura imzaladı. Bugün Washington, DC'deki Kurtuluş Günü Washington DC'de köleliğin sona ermesi, savaş içermiyordu. Amerika Birleşik Devletleri'nin başka yerlerinde kölelik, çok sayıda geniş alanda bir milyon insanın dörtte üçünü öldürdükten sonra yeni yasalar oluşturularak sona erdirilirken, Washington DC'deki kölelik, dünyanın geri kalanının büyük bir bölümünde sona erdiği şekilde sona erdi. ileri atlayarak ve sadece yeni yasalar yaratarak. DC'de köleliği sona erdiren yasa, telafi edilmiş özgürlüğü kullandı. Köleleştirilen insanlara tazminat ödemedi, daha çok onları köleleştirenlere tazminat ödedi. Kölelik ve serflik küreseldi ve büyük ölçüde bir yüzyıl içinde sona erdi; Britanya, Danimarka, Fransa ve Hollanda kolonileri ve Güney Amerika ve Karayipler de dahil olmak üzere, savaştan çok daha sık telafi edilmiş özgürleşme yoluyla sona erdi. Geçmişe bakıldığında, adaletsizlikleri kitlesel katliam ve yıkım olmaksızın sona erdirmek kesinlikle avantajlı görünmektedir; bu, ani kötülüğünün ötesinde, bir adaletsizliği tamamen sona erdirme eğilimindedir ve uzun süreli kızgınlık ve şiddete yol açma eğilimindedir. 20 Haziran 2013 tarihinde Atlantik Dergisi “Hayır, Lincoln“ Köle Almamış ”Olamaz” adlı bir makale yayınladı. Neden olmasın? Köle sahipleri satmak istemiyorlardı. Bu tamamen doğru. Yapmadılar, hiç de değil. Fakat The Atlantik 3 milyar dolara (1860'in parası kadar) mal olacak, yani sadece çok pahalı olacağı için başka bir argümana odaklanır. Ancak, eğer yakından okursanız, yazar savaşın bu miktarın iki katından daha pahalı olduğunu kabul eder.
Nisan 17. 1965’te bu gün, Washington’da Vietnam savaşına karşı ilk yürüyüş yapıldı. Demokratik Toplum Öğrencileri (SDS), ülkenin dört bir yanından 15,000-25,000 öğrencinin katıldığı yürüyüşü başlattı, Barış İçin Kadın Grevi, Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi, Mississippi Özgürlük Yazından Bob Moses ve şarkıcılar Joan Baez ve Phil Ochs. O zaman SDS başkanı Paul Potter'ın sorduğu sorular bugün hala geçerli: “ABD'nin veya herhangi bir ülkenin Vietnam halkının kaderini ele geçirmesini ve bunları kendi amacı için acımasızca kullanmasını meşrulaştıran nasıl bir sistem? Güneydeki insanları haklarından mahrum bırakan, milyonlarca insanı ülke çapında yoksullaştıran, Amerikan toplumunun ana akımından ve vaatlerinden dışlayan, yüzsüz ve korkunç bürokrasiler yaratan ve bunları insanların hayatlarını geçirdikleri yer yapan nasıl bir sistemdir? ve sürekli olarak maddi değerleri insani değerlerin önüne koyan - ve yine de kendisini özgür olarak adlandırmaya devam eden ve hala kendini dünyayı polise uygun bulmaya devam eden işlerini yapıyorlar mı? O sistemde sıradan insanlar için nerede yer var ve onu nasıl kontrol edecekler… O sistemi adlandırmalıyız. Onu adlandırmalı, tanımlamalı, analiz etmeli, anlamalı ve değiştirmeliyiz. Çünkü sadece bu sistem değiştirildiğinde ve kontrol altına alındığında, bugün Vietnam'da bir savaş ya da yarın Güney'de bir cinayet yaratan güçleri ya da üzerinde çalışılan tüm hesaplanamaz, sayısız daha ince zulmü durdurmak için herhangi bir umut olabilir. her zaman - her yerde insanlar. "
Nisan 18. 1997'teki bu günde, “Yaşam Seç” pullukları eylemi İsveç'in Karlskoga kentindeki Bofors silah fabrikasında gerçekleşti. "Saban demirleri" adı, silahların saban demirlerine dövüleceğini söyleyen İşaya peygamberin metnini ifade eder. Pulluk demirleri eylemleri, 1980'lerin başında, birkaç aktivistin nükleer savaş başlığı burun konilerine zarar verdiği zaman tanındı. Bofors, Endonezya'ya silah ihracatçısıydı. Aktivist Art Laffin tarafından anlatıldığı gibi, İsveç kilisesinde rahip olan Cecelia Redner ve öğrenci Marja Fischer, İsveç'in Kariskoga şehrindeki Bofors Arms fabrikasına girdiler, bir elma ağacı diktiler ve bir deniz kuvvetini silahsızlandırmaya çalıştılar. Canon Endonezya'ya ihraç ediliyor. Cecilia, kötü niyetli hasar verme girişimi ve Marija'ya yardım etmekle suçlandı. Her ikisi de "toplum için önemli" tesisleri koruyan bir yasayı ihlal etmekle suçlandı. Her iki kadın da 25 Şubat 1998'de mahkum edildi. Yargıcın tekrar tekrar kesintiye uğratması üzerine Redner'ın sözleriyle, “Ülkem bir diktatörü silahlandırırken pasif ve itaatkar olmama izin verilmiyor, çünkü bu beni suçlu yapacaktır. Doğu Timor'daki soykırım suçuna. Neler olduğunu biliyorum ve sadece Endonezya diktatörlüğünü veya kendi hükümetimi suçlayamam. Pulluk demirleri eylemimiz, sorumluluk almamız ve Doğu Timor halkıyla dayanışma içinde hareket etmemiz için bir yoldu. " Fischer, "Bir suçu önlemeye çalıştık ve yasalarımıza göre bu bir zorunluluktur." Redner para cezasına ve 23 yıllık ıslah eğitimine mahkum edildi. Fischer para cezasına çarptırıldı ve iki yıl ertelenmiş hapis cezasına çarptırıldı. Hapis cezası verilmedi.
Nisan 19. 1775’teki bu günde, ABD devrimi Lexington ve Concord’daki savaşlarla şiddetli bir hal aldı. Bu dönüş, büyük protestolar, boykotlar, yerel ve bağımsız imalatın teşviki, yazışma komitelerinin geliştirilmesi ve kırsal Massachusetts'in çoğunda yerel gücün ele geçirilmesi dahil olmak üzere, genellikle sonraki dönemlerle ilişkili şiddet içermeyen tekniklerin artan kullanımını takip etti. Britanya'dan bağımsızlık için şiddetli savaş, öncelikle kolonilerdeki en zengin beyaz erkek toprak sahipleri tarafından başlatıldı. Sonuç, o zamanlar çığır açan bir Anayasa ve Haklar Bildirgesini içeriyor olsa da, devrim Fransızlar ve İngilizler arasındaki daha büyük bir savaşın parçasıydı, Fransızlar, iktidarı bir elitten diğerine aktarıp, oluşturulmuş olmadan kazanılamazdı. popülist eşitleme eylemi yok, fakir çiftçilerin isyanlarını ve insanları eskisi kadar sık sık köleleştiriyordu ve insanların İngiliz tarafını desteklemek için kölelikten kaçtığını gördüler. Savaşın nedenlerinden biri, İngiliz kaldırma hareketinin büyümesini ve James Sommerset adında bir adamı serbest bırakan İngiliz mahkemesinin kararını takiben köleliğin sürdürülmesiydi. Patrick Henry'nin "bana özgürlüğünü ver ya da beni öldür" sözü sadece Henry öldükten on yıllar sonra yazılmamıştı, aynı zamanda köle olarak insanlara sahipti ve köle olma riski de yoktu. Savaşın bir nedeni, batıya doğru genişleme, yerli halkları katletme ve soyma arzusuydu. O zamandan beri birçok ABD savaşında olduğu gibi, ilki bir genişleme savaşıydı. Savaşın kaçınılmaz ya da arzu edilir olduğu iddiası, Kanada, Avustralya, Hindistan ve diğer yerlerin savaşa ihtiyaç duymadığı gerçeği göz ardı edilerek destekleniyor.
Nisan 20. 1999'teki bu tarihte, Littleton, Colorado'daki Columbine Lisesi'nde iki öğrenci, ateş açmaya başladı, 13 insanlarını öldürdü ve silahlarını kendilerine açmadan ve intihar etmeden önce 20'tan daha fazla kişiyi yaraladı. O zamanlar, ABD tarihindeki en kötü lise çekimiydi ve silah kontrolü, okul güvenliği ve iki silahlı adamı, Eric Harris, 18 ve Dylan Klebold, 17'i süren kuvvetler hakkında ulusal bir tartışma başlattı. Silah kontrolü konusunu ele alan Ulusal Tüfek Birliği, katillerin silahlarının sahtekarlıkla satın alındığı bir silah kaçakçısının silah kaçakçılığından satın alındığı silah satış dükkanlarında ve rehin dükkanlarında silah gösterilerine uzatılmasını makul olarak kabul eden bir reklam kampanyası başlattı. arkadaş. Ancak, perde arkasında NRA, Kongre'de beklemekte olan tam da böyle bir şartı olan bir yasa tasarısını öldürmeyi başaran 1.5 milyon dolarlık bir lobi çalışması yaptı. Güvenlik kameraları, metal dedektörleri ve ek güvenlik görevlileri kullanılarak okul güvenliğinin artırılması için çabalar sarfedildi, ancak şiddeti önlemede etkisiz kaldı. Katillerin psikopatolojisini anlama girişimleri arasında Michael Moore'un belgesel filmi Benim Cici Silahım Katillerin eylemleri ile Amerika'nın savaş tutkusu arasındaki kültürel bağlantıya, hem savaş sahneleri hem de yakındaki büyük bir silah üreticisi olan Lockheed Martin'in varlığıyla gösterilen güçlü bir bağlantıya işaret etti. Moore'un filminin bir yorumcusu, bu betimlemelerin ve yoksulluğun aile uyumunu azaltmadaki etkilerini gösteren bir diğerinin, ABD toplumunda hem temel terör kaynaklarının hem de etkili bir şekilde ortadan kaldırılmasının tek yolunu işaret ettiğini göstermektedir.
Nisan 21. 1989'teki bu tarihte, bazı 100,000 Çinli üniversite öğrencileri Pekin’de toplandı. Çin Komünist Partisi’nin reform görüşlü lideri Hu Yaobang’ın ölümünü anmak ve Çin’in otokratik hükümeti hakkındaki hoşnutsuzluklarını dile getirmek için Tiananmen Meydanı. Ertesi gün, Hu'nun Tiananmen Halk Odası'nda düzenlenen resmi bir anma töreninde hükümet, öğrencilerin Premier Li Peng ile görüşme talebini reddetti. Bu, Çin üniversitelerinin öğrencilerini boykot etmesine, yaygın demokratik reform çağrıları yapılmasına ve hükümet uyarılarına rağmen bir öğrencinin Tiananmen Meydanı'na yürüdüğünü gösterdi. Sonraki haftalarda, işçiler, entelektüeller ve memurlar öğrenci gösterilerine katıldılar ve Mayıs ortasına kadar yüz binlerce protestocu Pekin sokaklarına çarptılar. Mayıs 20'te hükümet, şehirdeki savaş yasasını ilan ederek kalabalığı dağıtmak için birlik ve tank çağırdı. Haziran ayında, 3, birlikleri, Tiananmen Meydanı ve Pekin sokaklarını zorla temizlemenin emriyle, yüzlerce göstericiyi silahlandırdı ve binlerce kişiyi tutukladı. Ancak, protestocuların acımasız baskı karşısında demokratik reformlara barışçıl talebi, uluslararası toplumun hem sempati hem de öfkesini uyandırdı. Onların cesareti aslında 5’in Haziran’ındaki medya proliferasyonu ile efsanevi hale getirildi.th Kalabalık dağınık askeri tanklar sütununun önünde durmadan meydan okuyan “Tank Man” olarak adlandırılan, yalnız beyaz büzgülü bir adam gösteren, şimdi ikonik bir fotoğraf. Üç hafta sonra, ABD ve diğer ülkeler Çin'e ekonomik yaptırımlar uyguladılar. Yaptırımlar ülke ekonomisini geri çekmesine rağmen, kısmen Çin'in birkaç yüz hapisli muhalifinin serbest bırakılması nedeniyle uluslararası ticaret 1990'un sonlarına doğru devam etti.
Nisan 22. Bu Dünya Günü ve aynı zamanda Immanuel Kant'ın doğum günü. Nebraska'dan bir gazeteci olan J. Sterling Morton, 1872'de eyaletin çayırlarına ağaç dikilmesini savunarak 10 Nisan'ı ilk "Ağaç Dikme Günü" olarak belirledi. Ağaç Dikme Günü on yıl sonra resmi tatil oldu ve Morton'un doğum günü onuruna 22 Nisan'a taşındı. Bu gün, ABD'nin 1890 ve 1930 arasındaki genişlemesinin ormanları temizlediği "ağaç kesme çağı" olarak ulusal çapta kutlandı. 1970'e gelindiğinde, çevreyi kirlilikten korumak için büyüyen bir taban hareketi Wisconsin Valisi Gaylord Nelson ve San Francisco aktivisti John McConnell tarafından desteklendi. İlk “Dünya Günü” yürüyüşü 21 Mart 1970'de Bahar Ekinoksunda gerçekleşti. ABD'de Dünya Günü etkinlikleri 21 Mart ve 22 Nisan'da yapılmaya devam ediyor. Alman bilim adamı ve filozof Immanuel Kant da 22 Nisan 1724'te doğdu. Kant birçok önemli bilimsel keşifte bulundu, ancak en çok felsefeye yaptığı katkılarla biliniyor. Felsefesi, kendi dünyalarımızı özerk bir şekilde nasıl inşa ettiğimize odaklandı. Kant'a göre halkın eylemleri ahlaki kanunlara tabi tutulmalıdır. Kant'ın, her birimizin daha iyi bir dünya deneyimlemesi için gerçekten neyin gerekli olduğuna dair vardığı sonuç, herkes için en yüksek hayrı elde etmek için çabalamaktır. Bu düşünceler, Dünya'nın korunmasını destekleyenlerin yanı sıra barış için çalışanlar ile uyumludur. Kant'ın sözleriyle, "Dünyada barışın hüküm sürmesi için, insanlar önce bütünü görmeyi öğrenmiş yeni varlıklara dönüşmelidir."
Nisan 23. 1968'de bugün, Columbia Üniversitesi'ndeki öğrenciler, savaş araştırmalarını ve yeni bir spor salonu için Harlem'deki binaların yıkılmasını protesto etmek için binalara el koydu. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki üniversiteler, savaşın korkularını, bitmeyen bir taslak, yaygın ırkçılık ve cinsiyetçiliği destekleyen bir kültürde eğitimin rolünü sorgulayan öğrenciler tarafından sorgulandı. Columbia’nın Savunma Bakanlığı’nın Vietnam’daki savaşı araştırması için Savunma Bakanlığı’nın ve ROTC’ye olan bağlarıyla bir araya geldiğini gösteren bir öğrencinin keşfedilmesi, Demokratik Bir Toplum için Öğrencilerin (SDS) protestosuna yol açtı. Bunlara, Harlem'de yaşayan yüzlerce Afrikalı Amerikalı'nın yerini alan Morningside Park'ta Columbia tarafından yaptırılan ayrılmış bir spor salonuna itiraz eden Öğrenci Afro-Amerikan Topluluğu (SOS) da dahil olmak üzere birçok kişi katıldı. Reaktif polislik, sömestr geri kalanında Columbia'yı kapatacak bir fakülte-öğrenci grevine yol açtı. Columbia'daki protestolar, 1,100 öğrencilerinin dövülmesine ve tutuklanmasına yol açarken, 100'te ABD'de 1968'ten daha fazla kampüs gösterisi gerçekleştirildi. Öğrenciler, Martin Luther King ve Robert F. Kennedy'nin suikastlarını gördükleri ve birkaç bin savaş karşıtı protestocunun Şikago'daki Demokratik Ulusal Konvansiyonu'ndaki polis tarafından dövülmesi, gazlanması ve hapsedilmesiydi. Sonunda, onların protestoları çok ihtiyaç duyulan değişime ilham verdi. Sınıflandırılmış savaş araştırmaları artık Columbia'da yapılmamıştı, ROTC kampüsünü askeri ve CIA çalışanları ile birlikte terk etti, spor salonu fikri terk edildi, feminist bir hareket ve etnik çalışmalar başlatıldı. Ve son olarak, Vietnam savaşı ve taslak da sona erdi.
Nisan 24. 1915'teki bu tarihte, yüzlerce Ermeni entelektüeli toplandı, tutuklandı ve Türkiye'nin başkenti Konstantinopolis'ten (şimdi İstanbul olan) en sonunda öldürüldüğü Ankara bölgesine sürüldü. 1908’te iktidara gelen “Genç Türkler” olarak bilinen bir grup reformcu tarafından yönetilen Osmanlı İmparatorluğu’nun Müslüman hükümeti, Hristiyan olmayan Türkleri imparatorluğun güvenliği için bir tehdit olarak görüyordu. Bu nedenle çoğu tarihçiye göre, Hristiyan Ermeni nüfusunu sistematik olarak dışlayarak ya da öldürerek halifeliği “türkiye” ya da etnik olarak temizlemeye karar vermiştir. 1914’te, Türkler, Almanya ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu tarafındaki Birinci Dünya Savaşı’na girdiler ve tüm birliksiz Hıristiyanlara kutsal savaş ilan ettiler. Ermeniler, Rus ordusunun Kafkas bölgesindeki Türklerle savaşmasına yardımcı olmak için gönüllü taburlar düzenlediğinde, Genç Türkler, Ermeni sivillerin Doğu Cephesi boyunca savaş bölgelerinden kitlesel olarak uzaklaştırılmasını istedi. Sıradan Ermeniler yiyecek ve susuz ölüm yürüyüşlerine gönderildiler ve on binlerce kişi manga öldürerek katledildi. 1922, Osmanlı İmparatorluğu'nda iki milyondan fazla asıl Ermeni olan 400,000'ten daha az kaldı. Birinci Dünya Savaşı’nda teslim olmasından bu yana Türk hükümeti, Ermenilere karşı soykırım yapmadığını, ancak düşman gücü olarak gördüğü insanlara karşı gerekli savaş eylemlerini şiddetle iddia etti. Bununla birlikte, 2010’te, bir ABD Kongre paneli nihayet toplu katliamı soykırım olarak kabul etti. Bu eylem, İçsel veya uluslararası ihtilaflarda, Diğer ahlaktan ne kadar kolaylıkla duyulmadığını veya korkmadığını, tüm ahlaki sınırları aşan nefret dolu bir intikam için artırabilir.
Nisan 25. 1974’te bu gün Karanfil Devrimi, Batı Avrupa’da hayatta kalan en uzun otoriter rejim olan 1933’ten bu yana yürürlükte olan otoriter bir diktatörlük olan Portekiz hükümetini devirdi. Silahlı Kuvvetler Hareketi (rejime karşı çıkan bir grup subay) tarafından düzenlenen bir askeri darbe olarak başlayan şey, insanlar evlerinde kalma çağrısını görmezden geldikçe, hızla kansız bir halk ayaklanması haline geldi. Karanfil Devrimi adını, sokaklarda kendilerine katılanların askerlerin tüfeklerinin ağızlıklarına koydukları - mevsiminde olan - kırmızı karanfillerden alıyor. Darbe, rejimin 1961'den beri isyancılarla savaştıkları sömürgelerini sürdürme ısrarı ile kışkırtıldı. Bu savaşlar ne halk arasında ne de ordu içindeki pek çok kişi arasında popülerdi. Gençler zorunlu askere alınmamak için göç ediyorlardı. Portekiz bütçesinin% 40'ı Afrika'daki savaşlar tarafından tüketildi. Darbeden çok kısa bir süre sonra, eski Portekiz kolonileri Gine Bisau, Cape Verde, Mozambik, São Tomé ve Príncipe, Angola ve Doğu Timor'a verildi. Amerika Birleşik Devletleri, Karanfil Devrimi'nde belirsiz bir rol oynadı. Henry Kissinger, ABD büyükelçisinin güçlü tavsiyesine rağmen, onu desteklemeye şiddetle karşıydı. Komünist bir ayaklanma olduğunda ısrar etti. ABD'nin bunu yapmaya karar vermesi ancak Teddy Kennedy'nin Portekiz'i ziyareti ve devrimi destekleme konusundaki güçlü tavsiyesinden sonra oldu. Portekiz'de, etkinliği kutlamak için 25 Nisan artık Özgürlük Günü olarak bilinen ulusal bir bayramdır. Karanfil Devrimi, barışı sağlamak için şiddet ve saldırganlık kullanmak zorunda olmadığınızı gösteriyor.
Nisan 26. Bu tarihte 1986’te, Dünyanın en kötü nükleer kazası, Sovyetler Birliği'ndeki Ukrayna Pripyat yakınlarındaki Çernobil nükleer santralinde meydana geldi. Kaza, elektrik kesintisi durumunda tesisin nasıl çalışacağını görmek için yapılan test sırasında meydana geldi. Tesis operatörleri prosedür sırasında çeşitli hatalar yaptılar. Bu sayede yangınla sonuçlanan No. 4 reaktöründe dengesiz bir ortam yaratarak reaktörün 1,000-ton çelik tepesini patlatan üç patlama oldu. Reaktör erimişken, alevler iki gün boyunca gökyüzüne 1,000 ayaklarını vurarak batı Sovyetler Birliği ve Avrupa'ya yayılan radyoaktif madde yaydı. Bölgedeki 70,000 sakinleri, Çernobil bölgesinde tahmin edilen bir 4,000 temizlik işçisinin yaptığı gibi, binlerce kişinin öldüğü şiddetli radyasyon zehirlenmesine maruz kaldı. Ek sonuçlar, Çernobil çevresinde 150,000 mil yarıçapında 18 sakinlerinin zorla kalıcı olarak yeniden yerleştirilmesini, bölgedeki doğum kusurlarında çarpıcı bir artış ve Ukrayna'da on kat daha yüksek bir tiroid kanseri insidansını içermiştir. Çernobil felaketinden bu yana uzmanlar, nükleer enerjinin bir enerji kaynağı olarak uygulanabilirliğine dair oldukça zıt görüşlerini dile getirdiler. Örneğin, New York Times Japonya'nın Fukushima Daiichi nükleer santralindeki Mart 2011 nükleer felaketinin hemen ardından, “Japonlar, ek radyasyon serbest bırakılsa bile, kazanın başka bir Çernobil olmasına engel olmak için gereken önlemleri aldığını” bildirdi. Öte yandan, Helen Caldicott, kurucusu Sosyal Sorumluluk Doktorları, Nisan 2011’te tartıştılar Zamanlar “güvenli bir radyasyon dozu diye bir şey yoktur” ve bu nedenle nükleer enerjinin kullanılmaması gerektiğini belirtti.
Nisan 27. 1973’teki bu tarihte, İngiliz hükümeti, tüm yerel Diego Garcia nüfusunun ve orta Hint Okyanusu'ndaki Chagos Takımadaları'nın diğer adalarının zorla kovulmasını tamamladı. 1967'ten başlayarak, “Chagossians” olarak bilinen üç ila dört bin yerli adalı, Güney Okyanusu'ndaki 1,000 millerinin biraz ötesinde bulunan Hint Okyanusu'ndaki eski bir İngiliz kolonisi olan Mauritius'a taşınan squalid kargo yüklerinde taşındı. Afrika Çıkarma, İngiltere'nin resmi olarak İngiliz Hint Okyanusu Bölgesi olarak bilinen adaları, jeopolitik olarak stratejik bir askeri üs olarak kullanılmak üzere ABD'ye kiraladığı bir 1966 anlaşmasında öngörülmüştü. Buna karşılık, İngilizler, denizaltıların başlattığı Polaris ICBM sistemi için ABD'deki tedariklerde maliyet kesintileri aldı. Anlaşma her iki ülkeye de avantaj sağlasa da, Mauritius'ta sürülen Chagos Adalıları güçlü bir şekilde hayatta kalmak için mücadele etti. Onlara, 650,000’te 1977 İngiliz Sterlini’nin dağıtılmış parasal tazminatını verildi, ancak Diego Garcia’ya olası bir iade hakkı dilekçe ve dava altına gömüldü. Sonunda, Kasım ayında 2016, İngiliz hükümeti ezici bir ferman yayınladı. Hükümet, “fizibilite, savunma ve güvenlik çıkarları ve İngiliz vergi mükellefine maliyet” gerekçesiyle, yerel halkın yaklaşık yarım yüzyıl önce evlerinden tahliye edilmelerine izin verilemeyeceğini açıkladı. Bunun yerine, ABD’ye Hindistan’ın Hint Okyanusu topraklarının askeri üs olarak kullanılması için kiraladığı ilave bir 20 yıl daha uzatıldı ve sınır dışı edilen Chagossian’lara tazminat olarak bir 40 milyon sterlin daha vaat etti. İngiltere Chagos Destek Derneği, İngiltere’nin kararını “ulusu utandıran anlamsız ve kalpsiz bir karar” olarak nitelendirdi.
Nisan 28. Bu tarihte, 1915’te, 1,200 ülkelerinden bazı 12 delegelerinden oluşan Uluslararası Kadın Kongresi, Lahey’de Hollanda’da toplandı ve savaşın sona ermesinin ardından Avrupa’da öfkelenmeye yardımcı olacak stratejiler geliştirmek ve gelecekteki savaşların önlenmesi için bir program kurmak üzere toplandı. nedenlerini ortadan kaldırmanın yollarını incelemek ve çalışmak. İlk hedeflerini ilerletmek için, kongre delegeleri kararlar verdi ve kadınlar gibi barışçıl eylemlerinin olumlu bir ahlaki etkisi olacağına inanan I. Dünya Savaşı'ndaki savaşçı ülkelerin çoğuna temsilciler gönderdi. Ancak devam etmekte olan savaşın sebeplerini inceleme ve ortadan kaldırma çalışmaları için Kadınlar Uluslararası Barış ve Özgürlük Birliği (WILPF) adında yeni bir örgüt oluşturdular. Grubun ilk uluslararası başkanı Jane Addams, WILPF tarafından ilan edilen fikirlere Birinci Dünya Savaşı’nın sona ermesini müzakere etmek için ünlü Fourteen Points’in dokuzunu temel alan Washington’daki Başkan Woodrow Wilson tarafından şahsen kabul edildi. Merkezi İsviçre'nin Cenevre kentinde bulunan lig, bugün uluslararası, ulusal ve yerel düzeylerde ve dünya çapındaki ulusal bölümlerle birlikte, günün hayati sorunlarını inceleyen ve ele alan toplantılar ve konferanslar düzenliyor. Bunların arasında, yerel tarafta, kadınlar için tam haklar, ırksal ve ekonomik adalet var. Küresel düzeyde, örgüt barış ve özgürlüğü ilerletmek, çatışma içinde olan ülkelere ve uluslararası organlar ve hükümetlerle çatışmaları barışçıl çözüme kavuşturmak için görevler göndermeye çalışıyor. Bu faaliyetlerdeki çabaları için, Birliğin liderlerinden iki tanesi Nobel Barış Ödülü'nü kazandı: 1931'taki Jane Addams ve 1946'ta, WILPF'in ilk Uluslararası Sekreteri Emily Greene Balch.
Nisan 29. Bu tarihte 1975’te, Güney Vietnam Komünist güçlere düşmek üzereyken, 1,000 Amerikalıları ve 5,000 Vietnamlılarından daha fazlası, başkent Şehri’nden helikopterle Güney Çin Denizi’ndeki ABD gemilerine boşaltıldı.. Helikopterlerin kullanımı, Saigon'un Tan Son Nhut havaalanında günün erken saatlerinde meydana gelen ağır bombalamalarla belirlendi. Kapsamlı olmasına rağmen, operasyon gerçekte, balıkçı teknelerinde, mavnalarda, ev yapımı sallarda ve sampanlarda, ufukta çağıran 65,000 ABD savaş gemilerine gitmeyi ümit eden bir başka 40 Güney Vietnamlı'nın hazırlıksız uçuşuyla gölgede kaldı. Boşaltmaları iki yıldan uzun bir süre sonra imzalayan bir barış anlaşması imzalandı Ocak ayında ABD, Güney Vietnam, Vietcong ve Kuzey Vietnam temsilcileri tarafından 1973. Vietnam'da ateşkes, ABD kuvvetlerinin geri çekilmesi, savaş esirlerinin serbest bırakılması ve Kuzey ve Güney Vietnam'ın barışçıl yollarla birleştirilmesi çağrısında bulundu. Tüm ABD birlikleri 1973’in Mart ayına kadar Vietnam’dan ayrılsa da, bazı 7,000 Savunma Bakanlığı sivil çalışanları, kısa süre sonra tekrar tam ölçekli bir savaşa tekrar tırmanacak olan Kuzey Vietnam ve Vietcong’un ateşkes ihlallerini engellemekte yardımcı olmak için Güney Vietnam kuvvetlerine yardım etmek için geride kaldılar. Savaş, Saigon'un Nisan 30'teki düşüşüyle sona erdiğinde, 1975, Kuzey Vietnamlı Albay Bui Tin, kalan Güney Vietnamlıya şunları söyledi: “Korkacak hiçbir şeyiniz yok. Vietnamlılar arasında galip yok ve yok olmadı. Sadece Amerikalılar mağlup oldular. ”Ancak, 58,000 Amerikan ölümü ve dört milyon Vietnamlı asker ve sivilin hayatına mal oldu.
Nisan 30. 1977'teki bu günde, 1,415 çalışanları bir nükleer santralin protesto gösterisinde, ardından New Hampshire'da Seabrook'ta yapım aşamasında tutuklandı.. ABD tarihindeki en büyük toplu tutuklamalardan birini tetiklerken, Seabrook'taki soğukluk nükleer enerjiye karşı ulusal bir tepki yaratmaya yardımcı oldu ve ABD nükleer endüstrisinin ve federal politika yapıcıların ülke genelinde yüzlerce reaktör inşa etme isteklerini engellemede önemli bir rol oynadı. Başlangıçta iki reaktörün 1981 tarafından 1 milyar dolardan düşük bir maliyetle çevrimiçi olması planlanan Seabrook kurulumu, sonuçta 6.2 milyar dolara mal olan ve 1990'e kadar ticari olarak çevrimiçi olmayan tek bir reaktöre indirgenmiştir. Yıllar boyunca, Seabrook fabrikası olağanüstü bir güvenlik siciline sahiptir. Aynı zamanda Massachusetts eyaletinin karbon emisyonlarındaki zorunlu kesintilere uymalarına yardımcı olmada da önemli bir rol oynamıştır. Bununla birlikte, nükleer karşıtı iktidar savunucuları, nükleer reaktörleri kapatma eğilimini sürdürmek için daha fazlasını yapmak yerine bir takım nedenlerden bahsediyorlar. Bunlar arasında son derece yüksek inşaat ve bakım maliyetleri; alternatif temiz yenilenebilir enerji kaynaklarının artan çekiciliği; tesadüfi bir reaktörün felaketle sonuçlanan yıkıcı sonuçları; uygulanabilir tahliye stratejileri sağlama ihtiyacı; ve belki de en önemlisi, nükleer atıkların güvenli bir şekilde bertaraf edilmesinin devam eden sorunu. Kısmen Seabrook protestosunun bir mirası olarak halkın bilinçlendirilmesine neden olan bu endişeler, ABD enerji üretiminde nükleer santrallerin rolünü büyük ölçüde azalttı. 2015 ile, ABD'deki 112'lerde en yüksek sayıda 1990 reaktörü 99'e kesildi. Takip eden on yılda, yedi kişiyi daha kapatmaya karar verildi.
Bu Barış Almanak, yılın her günü gerçekleşen barış için önemli adımlar, ilerlemeler ve gerilemeleri bilmenizi sağlar.
Bu Barış Almanak, tüm savaş kaldırılana ve sürdürülebilir barış sağlanana kadar her yıl iyi kalmalıdır. Basılı ve PDF versiyonlarının satışlarından elde edilen kar, World BEYOND War.
Yazan ve düzenleyen metin David Swanson.
Tarafından kaydedilen ses Tim Pluta.
Tarafından yazılan öğeler Robert Anschuetz, David Swanson, Alan Knight, Marilyn Olenick, Eleanor Millard, Erin McElfresh, Alexander Shaia, John Wilkinson, William Geimer, Peter Kuyumculuk, Gar Smith, Thierry Blanc ve Tom Schott.
Tarafından gönderilen konular için fikirler David Swanson, Robert Anschuetz, Alan Knight, Marilyn Olenick, Eleanor Millard, Darlene Coffman, David McReynolds, Richard Kane, Phil Runkel, Jill Greer, Jim Gould, Bob Stuart, Alaina Huxtable, Thierry Blanc.
müzik izniyle kullanılmıştır “Savaşın Sonu,” Eric Colville tarafından.
Sesli müzik ve miks Sergio Diaz tarafından.
Grafikler Parisa Saremi.
World BEYOND War savaşı sona erdirmek ve adil ve sürdürülebilir bir barış oluşturmak için küresel bir şiddet içermeyen harekettir. Savaşı sona erdirmek için popüler destek bilincini yaratmayı ve bu desteği daha da geliştirmeyi hedefliyoruz. Sadece herhangi bir savaşı önleme değil, tüm kurumun kaldırılması fikrini geliştirmek için çalışıyoruz. Şiddet içermeyen çatışma çözme yöntemlerinin kan dökülmesi yerine geçtiği bir barış kültürü ile savaş kültürünü değiştirmeye çalışıyoruz.