Bugün, “İslam Devleti” nden radikallerin etkisinde olan Orta Doğu ülkelerinde, hala dünyadaki en eski Hıristiyan topluluklarının bulunduğunu hatırlayın. Filistin ve Lübnan, Suriye ve Irak topraklarında, iki bin yıl önce ilk Hıristiyan kiliselerinin ortaya çıktığı yerdi. Bugün IG'nin militanları, Hristiyan inancının yolculuğuna başladığı toprağa yıkıcı darbeler vererek Hristiyanlığın beşiğine saldırıyor. Uzun bir süre boyunca Hristiyanlık, Orta Doğu'nun tüm bölgelerinde baskın din olarak kaldı ve yalnızca Arap halifeliğinin yaratılması bir binyılın başlangıcıydı. hikayeler Başka bir dinin temsilcilerinin yetkisi altında Orta Doğu Hıristiyanlarının hayatta kalması. Bölgedeki Hristiyan nüfusunun önemli bir kısmı İslam'ı kabul etmeyi seçti, ancak birçok Hıristiyan inancını korudu ve bugüne kadar Orta Doğu'nun askeri-politik tarihinin tüm mağduriyetlerini hesaba katarak etkileyici Hristiyan toplulukları farklı kiliselere ait olsalar da burada kaldılar.
Irak'taki Hristiyanlar: Soykırım Saddam'ın devrilmesiyle başladı
Irak topraklarında, 2000-lerin başlangıcına göre. Nüfusun% 1,5'ini oluşturan yaklaşık 5 milyon Hıristiyan vardı. Aralarında Arapların ve Asurların etnik kökene sahip olduğu Iraklı Hıristiyanlar birçok kiliseye mensuptur. Bunların en büyüğü, 1552’da patriklerini seçen ve Roma tahtına girmiş olan Doğu Nesna Asur Kilisesi’nden birkaç din adamının ayrılmasının bir sonucu olarak ortaya çıkan Keldani Katolik Kilisesi’dir. Keldani Katolik Kilisesi'nin cemaati esas olarak Araplaştırılmış Süryaniler tarafından temsil edilmektedir. Bugün birçoğu sadece Irak, İran, Suriye, Türkiye, Lübnan’da değil, aynı zamanda Orta Doğu’nun dışında da, özellikle de Iraklı Hıristiyanların kaçmak için yirminci yüzyıl boyunca göç ettikleri ABD, Kanada, Avustralya ve Avrupa’da yaşıyor. Osmanlı ve sonra Arap hükümetlerine zulmedilmesi. Keldani Katolik Kilisesi, şu anda 9 başpiskoposları ve 12 piskoposlarını içermektedir. Bunlar: Bağdat Başpiskoposluğu (Alkasha, Akra, Zakho-Amadiya piskoposu); Kerkük Başpiskoposluğu - Süleymaniye; Tahran Başpiskoposluğu (İran); Urmiye Başpiskoposluğu (Selmas Diocese); Ahwaz Başpiskoposluğu (İran); Erbil Başpiskoposu; Basra Başpiskoposluğu; Musul Başpiskoposu; Diarbakır Başpiskoposluğu (Türkiye); Halep Piskoposu (Suriye); Beyrut Piskoposu (Lübnan); Kahire Piskoposu (Mısır); Mad Adai Piskoposu (Toronto, Kanada); Peter Piskoposluğu (San Diego, ABD); Thomas Piskoposluğu (Detroit, ABD); Thomas Diocese (Sidney, Avustralya). Keldani Katolik topluluğunun en ünlü temsilcisi, Irak Başbakan Yardımcısı Saddam Hüseyin'in en yakınlarından biri olan Tarık Aziz (asıl adı Mikail Juhanna) idi. Chaldeo Katolikleri çevredeki Müslüman nüfus tarafından defalarca suistimal edildi. Sadece I. Dünya Savaşı sırasında, soykırım sırasında, Chaldean Katolik Kilisesi'nin yaklaşık 70 000 takipçisi öldü.
-
Irak'taki bu Katolik manastırı artık yok - İslam Devleti militanları tarafından havaya uçuruldu
Doğudaki Asur Kilisesi, Mezopotamya'daki en eski Hıristiyan kilisesidir. Eski oryantal kiliselere atıfta bulunarak, ilk c. M.Ö. Aramice konuşabilen Suriye ve Babylonia nüfusu arasında. Kilise, Suriye dilinde ibadet yürüten Doğu Suriye kilise törenine bağlı kalmaktadır. Bir zamanlar, Doğu Asur Kilisesi'nin taraftarları, Orta Asya, Hindistan, Çin ve Orta Asya'daki göçebe Moğol ve Türk kabileleri arasında İran'ın doğusundaki Hristiyanlığın yayılmasına büyük bir katkı yaptı. Nestorian Diocese, Altınordu'nun başkentinde bile yönetildi ve Hindistan'da Nestorianism'in etkisi günümüzde hissedildi - orada yaşayan önemli bir Nestorian topluluğu var ve Malayalam dili, kilisenin Hint Piskoposunda ibadet için bir dil olarak kullanılıyor. Bugün kilisenin cemaatinin temeli, Kafkasya, Rusya Federasyonu, Avrupa ülkeleri, Amerika Birleşik Devletleri cumhuriyetlerinin topraklarında Irak, İran, Türkiye, Suriye, Lübnan, Hindistan'da yaşayan Süryanilerdir. Toplam cemaatçi sayısı dünya çapında binlerce kişiye 200-400'e ulaşmaktadır. Irak'ta, 2003'tan önce, Doğu Asur Kilisesi'nin 58 000 takipçisi yaşıyordu. Irak’taki cemaatler Irak’ın Piskoposluğuna, Kuzey Irak’ın Piskoposluğuna ve BDT’ye dahil edilmiştir (Rus Asurlular da dini anlamda Kuzey Irak’ın Piskoposuna tabidir). Buna ek olarak, Hindistan'da Hint (Kochinsky) Piskoposu, İran Piskoposu, Lübnan Piskoposu, Suriye Piskoposluğu, Avrupa Piskoposluğu, Avustralya Piskoposluğu ve Yeni Zelanda, Batı Kaliforniya Piskoposluğu, Amerika Birleşik Devletleri Savaşçı Piskoposluğu, Amerika Birleşik Devletleri Asistanı ile Patrik Hazretleri (Amerika Birleşik Devletleri, Süryani Patrikhanesi Patrikhanesi) bulunmaktadır. Illinois).
Doğudaki eski Asur Kilisesi, Irak'ın Asur halkında da yaygındır. Doğu Asur Kilisesi'ndeki bölünmenin bir sonucu olarak 1964'ta ortaya çıktı ve yalnızca Irak'ta değil, Orta Doğu, ABD, Yeni Zelanda ve Avrupa ülkelerinin diğer ülkelerinde yaşayan en az 100 000 ibadetçisi var. Irak topraklarında, 1990'in sonuna göre. Doğu Eski Asur Kilisesi'nin 23 000 takipçisi vardı. Patrik'in ya da kilisenin katolikosunun ikametgahı Bağdat'ta bulunmaktadır. Irak topraklarında Kerkük Başpiskoposluğu, Nineveh Başpiskoposluğu (Musul), Bağdat ve Suriye Piskoposu (Bağdat'taki ikametgah, aynı zamanda Suriye parishionerlerinden de sorumludur), Dahuk Piskoposudur. Ülkenin dışında kilisenin cemaatçileri, Avrupa Başpiskoposluğu (merkez Mainz, Almanya), Avustralya ve Yeni Zelanda Başpiskoposu, ABD ve Kanada Piskoposluğu (merkez Chicago, ABD), Piskoposluk (merkezi Modesto) ve ABD Zai Piskoposluğu (merkez - Sidney şehrinde).
- Tikrit'teki ünlü Yeşil Kilise (Irak) aşırılık yanlıları tarafından da havaya uçuruldu
Aşırı Saydam'ın Aşilleri, Aşırı Aşıklar'ın Aşilleri, Aşil'in Aşilleri Hindistan'dan), Kıpti Ortodoks Kilisesi (cemaatler 45), Antakya Ortodoks Kilisesi (cemaatler 000), Ermeni Apostolik Kilisesi (2003 8'ten 000'a kadar), Melkite Katolik kilise (yaklaşık 1800 cemaatçi).
Laik bir Arap rejimi olan Saddam Hüseyin’in hükümeti, kesinlikle Hristiyan nüfusu ayrımcılığa uğratmadı. Yukarıda belirttiğimiz gibi, Saddam’ın en yakın yoldaşlarından biri olan Tarık Aziz, Keldani Katolik cemaatinden geldi. 2003’te Saddam rejimi, Amerikan yanlısı koalisyon birliklerinin darbeleri altına düştüğünde, Iraklı Hristiyanların aşağı yukarı barışçıl varlığı sona erdi. İslamcıların yoğunlaşmasına ve daha sonra Irak'taki Hristiyan nüfusun soykırımının başlamasına yol açan Amerikan istilası olduğu ortaya çıktı. Amerika'nın Irak'ı işgalinden ve Saddam Hüseyin'in devrilmesinden bu yana geçen 12 yıllarında, ülkenin Hıristiyan nüfusu 1,5 milyondan düşmüştür. 150 torus'a. - yani, 10 kez. Savaş sırasında fanatiklerin terörist saldırıları sonucu binlerce Hıristiyan öldü, ancak çoğu ülkeyi terk etmeyi seçti. Irak'taki Hristiyan cemaatinin varlığına en büyük tehdit “Irak İslam Devleti ve Levant” ın ortaya çıkmasıydı. Haziran ayında, 2014 IG militanları, 35’in savaştan önceki 60 bininci Hıristiyan topluluğunun kalıntıları olan binlerce Hıristiyan’ı yaşadığı Musul kentini kuşattı. “İslam devleti”, Hıristiyanların 250 dolar cinsinden aylık olarak “Jizya” vergisi ödemesini talep ederek Musul’un bütün Hıristiyan nüfusunu tahrip etme tehdidinde bulundu. Musulyalı Hıristiyanların çoğu, Irak Kürdistan topraklarına kaçmayı başardı.
Suriye: Esad - yerel Hristiyanların son umudu
Suriye'de şu anda, Hıristiyanlar ülke nüfusunun en az% 10'ini oluşturuyor. İşte en eski Hristiyan tapınakları. Havari Pavlus'un Hristiyanlık konusundaki vaazına başladığı Şam'dı. Arap fetihlerinden önce, Hıristiyanların Suriye nüfusunun büyük bir bölümünü oluşturduğunu ve hatta Arap Halifeliği'nin kurulmasından sonra bile Suriye'deki Hristiyanlığın etkisinin devam ettiğini - XI yüzyıla kadar, Hristiyan nüfusun ülke nüfusunun en az yarısını oluşturduğunu hatırlayın. Avrupalı Haçlıların Suriye'den ayrılmasından sonra durum değişti. Yaklaşık iki yüz yıl boyunca, Suriyeli Hıristiyanların ezici çoğunluğu kısmen katledildi ve kısmen de İslam'a çevrildi. Sadece ayrı yerel topluluklar hayatta kaldı. Ve yine de, Osmanlı İmparatorluğu'nun egemenliği altındaki Suriye'nin yüzyıllarca sürmesine rağmen, Suriyeli Hıristiyanlar kimliklerini koruyabilmişlerdir. Suriyeli Hristiyanların önemli bir kısmı üst ve orta sınıflara aittir, ülkenin siyasi ve ekonomik hayatına iyi bir şekilde entegredir ve büyük şehirlerde yaşar - Şam, Halep, Lazkiye, vs. Irak'ta olduğu gibi, Suriye Hristiyanlığı da değildir ve hem Doğu Hristiyan hem de Katolik ayinleri olmak üzere birçok kilise içermektedir.
Suriye'deki en çok sayıda Hristiyan kilisesi, AD 37'in etrafında kurulan Antakya Ortodoks Kilisesi'dir. Havariler Peter ve Paul tarafından Antakya'da. Varlığını iki bin yıldan beri Antioşiyan kilisesine maruz bırakmayan şey - dinsel zulüm, taraftarlarının İslamlaştırılmasını, Arap hilafetinin otoritelerinin politik baskısını, sonra da Osmanlı İmparatorluğunu zorlamaya çalışıyor. Rus imparatorluğu Suriye Ortodoksuna himaye sağladı ve 1908'ten beri her yıl Antakya Patrikliği 30'e binlerce imparator İmparator II. Osmanlı Devleti'nin yıkılmasından ve Türkiye'de bir ulusal devlet inşasının başlamasından sonra, Kilikya'dan Antakya Ortodoks Kilisesi'nin takipçileri Suriye'ye yerleştirildi. Aynı zamanda, Suriye’de bile, Hristiyanlık karşıtı duyguların burada çok güçlü olmamasına rağmen, Ortodoks Hıristiyanlar huzursuz hissediyorlardı. Binlerce Suriye Ortodoks'u Amerika Birleşik Devletleri'ne, Avrupa'ya göç etti. Bununla birlikte, Suriye hala Orta Doğu'daki en büyük Hıristiyan nüfusa sahip ülkedir. Antakya Ortodoks Kilisesi, çoğunlukla Ortodoks Arapları ve Rumları birleştirir. Bu konuda kilise hizmetleri Arapça ve Yunanca olarak yapılmaktadır. Antiochian kilisesi, 22'in Suriye'de bulunduğu Diocese 6'i içerir - bunlar Şam, Lazkiye, Halep (Halep), Hama (Epifani), Humus (Amessa), Essaouida (Bostra) 'nın diyosudur. Kilisenin 6 diyotları komşu Lübnan'da bulunmaktadır - bunlar Beyrut (Beritos), Trablus, Akkar (Arkady), El-Hadata (Byblos ve Bothrus), Zahli (Heliopolis ve Seleucia) ve Merge Ayoun (Lastik ve Sidon) diyotlarıdır. Dünyada Antakya Ortodoks Kilisesi'nin toplam cemaatçi sayısı, Suriye'de yaşayan 2 milyon kilise takipçisi, ülke nüfusunun% 1'ini ve Lübnan'daki 5 ülke nüfusunun% 400'ini oluşturan 10 milyonu içermektedir. Ortodoks Kilisesi'nin geri kalan izleyicileri Amerika Birleşik Devletleri ve Batı Avrupa'da yaşıyor.
Suriye Ortodoks Kilisesi veya Syro-Yakovite Ortodoks Kilisesi, yalnızca Suriye'de yalnızca 680'in binlerce takipçisini saymaktadır. Şam’da, Antakya Patrikliği’nin ve Suriye Ortodoks Kilisesi’nin doğusunun tamamı. Tarihsel olarak, Suriye-Yakovites'in Hindistan'la yakın bağları vardı ve bugün kilisenin Hint toplumu, Suriye'nin iki katı büyüklüğünde (yaklaşık 1,2 milyon). Suriye'deki bir diğer önemli Doğu Hristiyan kilisesi, her şeyden önce Suriye Ermenilerini bir araya getiren Ermeni Apostolik Kilisesi. Suriye'de, Halep merkezindeki Ermeni Apostolik Kilisesi'nin Kilikya Katolikosatının Beria Piskoposu var.
1724’te, Melkite Katolik Kilisesi, Roma tahtının üstünlüğünü tanıyan, Antakya Ortodoks Kilisesi’nden sıyrılıyordu. Melkite kilisesi, Yunan Katolik kiliselerinden biridir. Başlangıçta, Suriye ve Lübnanlıların inançlarını birleştirdi ve merkezi Lübnan topraklarındaydı. Osmanlı hükümetinin Melkitesine olan tutumu serbest bıraktıktan sonra, patriğin ikametgahı Şam'a taşındı. Daha sonra Melkite Kilisesi etkisini Ürdün, Filistin ve Mısır'daki topluluklara da yaydı. Halen, Lübnanlı Maronitlerden sonra Orta Doğu'daki en çok sayıda Rum Katolik Kilisesi olarak görülüyor ve 1,67 milyon inananı bir araya getiriyor. Melkite Kilisesi'nin Antiochian Patrikliği, Şam'ın Başpiskoposu, Halep'in Başpiskoposu, Bosra ve Hauran'ın Başpiskoposu, Humus'un Başpiskoposu ve Laosedinin Başpiskoposluğu Suriye'de faaliyet göstermektedir. Kilisenin bazı başpiskoposları, komşu Lübnan (Beyrut ve Bibl, Başpiskopos, Tire, Baniyas, Sidon, Tripoli, Başpiskopos) topraklarında Mısır, İsrail ve Ürdün'de faaliyet göstermektedir. Amerika Birleşik Devletleri, Batı Avrupa ve Latin Amerika'da bir dizi diyok vardır. Kilisede ibadet Yunanca yapılır, üyeleri de çoğunlukla Yunanlılar ve Araplardır. Ayrıca Suriye topraklarında, 50 ile ilgili binlerce Suriyeli Hristiyan hakkında birleşen ve Suriye'de iki başpiskopos olan Halep ve Şam'da ve Laodikee'de bir piskoposluk yapan Maronit Katolik Kilisesi'nin cemaatleri var. Suriye toprakları, Ermeni Katolik Kilisesi'nin Halep Başpiskoposluğu tarafından da kapsanmaktadır. Suriye Katolik Kilisesi'nin Suriye'de üç başpiskoposu var - Şam, Halep ve Humus'ta.
Suriye'deki “İslam Devleti” nin yeniden canlandırılması bağlamında, Suriyeli Hristiyanlar Cumhurbaşkanı Beşar Esad'ı ve aşırılıkçıları bastırma politikasını neredeyse tamamen destekledi. Esad Esad rejimi yakın zamana kadar Arap Doğu'sundaki laikliğin son kalesi olmaya devam ediyor. Orta çağlardan bu yana haçlı seferleri yapan Batı dünyasının Suriyeli ve Lübnanlı Hristiyanlarla bağlantısı olduğu dikkat çekici. Etkisi Ortadoğu’ya yayılmasını sağlamak için, Vatikan defalarca Suriye, Lübnan ve Iraklı Hıristiyanlara müdahale sözü verdi. Böylece bir dizi Doğu Katolik kilisesi ortaya çıktı. Bununla birlikte, modern dünyada durum değişti. ABD siyasi çıkarları uğruna, Avrupa Suriye ve Irak'taki Hristiyan nüfusun büyük bir soykırımını yutar. Aslında ABD, başkanının Mukaddes Kitabı yemin etmesine rağmen, Orta Doğu’nun son laik rejimini devirmek ve bir zamanlar Irak ve Suriye’yi toprakları üzerinde sert bir teokratik diktatörlük kurmak isteyerek Wahhabi fanatiklerini destekledi. Irak ve Suriye'nin son ele geçirilmesinden sonra, “İslam Devleti” nin sakinleşmeyeceğinden ve devam edeceğinden emin olabiliriz. Bugün, tüm dünya toplumu için Orta Doğu’da, eski Hristiyan topluluklarının topraklarının tamamen “temizlenmesine” yönelik Hristiyan nüfusun gerçek bir soykırımının olduğu açıktır. Yüz binlerce Hıristiyan mülteci, Arap halifelerinin kampanyalarına rağmen atalarının, Arap milliyetçilerinin egemenliği olan Selçuklu ve Osmanlı padişahlarının neredeyse iki bin yıl yaşayabileceği yerleri terk etti. Orta Doğu’daki Hristiyanlığın sonu, Amerika Birleşik Devletleri’nin açık rızasıyla ve Lübnan ve Suriye’yle sağlam bir bağ kurmuş olan Fransa’nın da dahil olduğu Avrupa devletlerinin doğrudan bağlanması ile birlikte geliyor.
ABD istikrarsızlığın kökeninde duruyor
Geçtiğimiz yüzyıl boyunca, Orta Doğu'nun itiraf haritası dramatik değişikliklerden geçti. Yirminci yüzyılın başlarında, Hristiyanlık Orta Doğu ülkelerinin nüfusunun% 25'i hakkında bilgi verdi. Suriye üçüncü bir Hristiyan ülkesiydi, Lübnan'da Hıristiyanlar ülke nüfusunun yarısından fazlasını oluşturuyordu. Her şeyden önce Büyük Britanya'nın ve ardından Arap ülkelerindeki en gerici köktendinci güçlere dayanan ve on yıllardır Orta Doğu ülkelerinde Hristiyan nüfusun çoklu olarak azalmasına neden olan ABD'nin politikalarıydı. Arap ülkelerinde yaşayan Hristiyanlar için şartlar gittikçe daha az kabul edilebilir hale geldikçe, yüz binlerce Hıristiyan - Araplar, Yunanlılar, Ermeniler, Asurlar - vatanlarını terk ettiler ve sürgüne gittiler. Ayrılanlar arasında hem Ortodoks hem de Katolikler vardı. Bir Hıristiyan mezhebi veya kilisesi için, az çok elverişli bir varoluş rejimi yaratılmadı. Öte yandan, Hıristiyanların Orta Doğu ülkelerinden ayrılması, Arap devletlerinin entelektüel, kültürel ve ekonomik potansiyelini önemli ölçüde azaltmıştır. Hıristiyanlar arasında entelijansiya temsilcileri, iş adamları ve nitelikli uzmanlar hüküm sürdü, göç konusunda özel problemler olmadan iş buldular, ancak kendi ülkelerinde yerini alacak kimse yoktu. Köktendinciler, fanatik yoksul ve okuma yazma bilmeyen gençlere - kentsel marjinal gruplar ve kırsal bölge sakinlerine güvendiler. Ve Hristiyanları Suriye, Irak, Filistin şehirlerinden sıkanlar ve diğerleri kültürel ve ekonomik yaşamdaki yerlerini alamadılar. Ancak ABD ve Avrupa ülkeleri, göçmenler karşısında, mükemmel uzmanlar, kendi alanlarında uzman, iş yapma veya tam entelektüel çalışma yapabilen ve Afrika ve Asya'dan gelen milyonlarca okuma yazma bilmeyen göçmen kitlesinden önemli ölçüde farklı olan uzmanları aldı. Profesör S. Farah'ın da belirttiği gibi, Hristiyan Batı, Orta Doğu’daki Hristiyanlığın geleceği ile hiç ilgilenmiyor. Arap ülkelerinin Hristiyanları, yalnızca belirli sosyal ve ekonomik kaynaklara sahip oldukları ölçüde ilgileniyorlar ve sadece bu anlamda onunla ilgileniyorlar (Farah S. Levantine Exodus // Nezavisimaya Gazeta. Ekim 15 2008).
Suriye, uzun zaman önce Orta Doğu’daki en istikrarlı ülkelerden biri olarak kalmıştır; temel olarak hoşgörüyle ve en çeşitli ulusal ve dini toplulukların temsilcilerinin bir arada bulunma olasılığı ile ayırt edilmiştir. Alevilerin dini azınlığına mensup olan Arap milliyetçi Asadov'un laik rejimi, eziyete itiraf ve etnik bir temelde hoşgörü göstermedi. Ancak radikal köktendinci örgütler, ülkedeki durumu istikrarsızlaştırmak için defalarca Suriye'deki yönetici rejime ve sivillere yönelik terör saldırıları yaptılar. Sonunda başarılı oldular. Ortadoğu’nun çiçek açan ülkelerinden biri, Beşar Esad’ın hükümet güçleri ve ona karşı çıkan sözler arasında kanlı bir savaş alanı haline geldi. Dünya liberal medyasının bütün propaganda kaynaklarını yoğunlaştırdığı destek için “muhalefet”. Beşar Esad'ın devrilmesi, Ortadoğu’nun meşhur "demokratikleşmesi" nin ana hedefi haline gelen Amerikan propagandacıları ve uydukları tarafından ikiyüzlü bir biçimde çevrilmiş ve Suriye’nin çok etnikli ve çok dinli nüfusu arasındaki insan mağdurlarının sayısı hiç dikkate alınmamıştır. Şimdi bile, ABD Suriye ve Irak'taki olaylar hakkında endişe duyuyor göründüğü ve “İslam Devleti” olarak terör örgütü derken, Batı, bölgedeki kanı durduramayacak. Amerikalı ve Avrupalı liderler IG fanatiklerine Suriye ve Irak'taki binlerce Hıristiyan'ı cezasız bırakma, Hristiyan tapınaklarını yok etme, Mezopotamya'nın en eski kültürel mirasını silmeye fırsat verdi.
Mikhail Bokov, Irak’ın eski kenti Nineveh’in Hıristiyan topluluğunun temsilcisi olan ve kesinlikle doğru şekilde vurgulayan Charles Sarkis’in fikrinden bahsediyor: “Bir yandan ABD, İslam Devleti’ni yok etme niyetinden bahsetti, diğer yandan da ABD’yi dost Irak ordusunun konumlarını bombalayarak açıklıyor; liderlik ve ılımlı İslam denilen çeşitli hizipler silah. Ancak bu ılımlı İslam dün terör örgütlerinin listelerindeydi ”(M. Bokov, Canavar suçların ağlaması ve kanıtıyız // http://rusplt.ru/). Dünya medyasındaki İslamcı grupların “muhalefet” ve “demokrasi savaşçıları” imajını elde ettiği durumu yaratan ABD'ydi ve Beşar Esad'ın hoşgörülü laik rejimine totaliter bir devlet denildi. Ve şimdi bile, bütün dünya Palmyra'yı tahrip eden fanatiklerin suçlarına dehşet içinde baktığında, bazı kriterlere göre IG'ye göre "ideal Müslüman" modeline uymayan Hıristiyanları ve hatta Müslümanları öldürdüğünde, Birleşik Devletler El-Esad hükümetine karşı savaşma ihtiyacını tartışmaya devam ediyor aslında "İslam Devleti" nin değirmenine su döker.
Sorun şu ki, Rusya bu durumda ne yapabilir ve yapmalı? Çeşitli Hristiyan misyonlarının ve benzer organizasyonların yaratılmasının gerekli bir şey olduğu aşikardır, ancak geçmiş aşama meselesidir. Orta Doğu'daki durum çok ciddi. Aslında, Hristiyanlığın doğduğu topraklardaki Hristiyan dininin, tapınaklarının ve taşıyıcılarının gerçek yıkımına şahit oluyoruz. “İslam devleti” yolundaki son engeller, Beşar Esad ve Kürtlerin Suriye hükümetidir. Bununla birlikte, bu iki güç kendi bölgelerini savunmayı ve IG'nin işgal ettiği bölge dışındaki fanatiklerin faaliyetlerinin daha da yayılmasını engellese bile, o zaman köktencilerin egemenliği altındaki bölgelerde, Hıristiyan nüfusunun daha fazla ikamet etmesi mümkün değildir.
Buna göre, sadece iki olası senaryo söz konusudur. İlk seçenek, İslam Devleti'ni yıkmak ve savaşçı Suriye ve Irak topraklarında en azından bir miktar düzensizlik sağlamak için ilgili devletlerin kapsamlı bir askeri müdahalesi. Ancak, birkaç nedenden dolayı, bu strateji imkansızdır. Rusya, Kırım'ın yeniden birleşmesinin, ekonomik krizin tanınmasıyla birlikte, Novorossia'daki mevcut durum da dahil olmak üzere kendi sorunları ile meşgul. Avrupa ülkeleri, İslam Devleti'ne karşı çıkacaklarını iddia etmelerine rağmen, gerçekte bu yöndeki etkinlikleri geçicidir. Fanatiklerin işgal altındaki bölgelerde yaptıkları Avrupa hükümetlerinin ilgisini çekmiyor, çünkü fanatiklerin ardında çok güçlü "Sam Amca" nın silueti kaçınılmaz bir şekilde başlıyor. Gazetecilerin sorularını cevaplayan Rusya Federasyonu Başkanı Vladimir Putin, “Orta Doğu ve Hıristiyanlar için durumun korkunç olduğunu vurguladı. Bunu defalarca konuştuk ve uluslararası toplumun Orta Doğu'daki Hristiyan nüfusunu korumak için yeterince çaba göstermediğine inanıyoruz ”(Vladimir Putin: Orta Doğu'daki Hristiyanların durumu çok kötüdür // http://ruskline.ru/).
Bu arada, yeterince garip bir şekilde, Vatikan'ın Orta Doğu Hristiyanları sorununu çözmede Rusya'nın en önemli ortağı olabileceği belirtilmelidir. Sürüyü etkileyen Doğu ve Batı Hristiyanlığı arasındaki uzun rekabet geçmişine rağmen, Orta Doğu'da Hristiyan dininin tamamen yok olma tehlikesi hem Katolikleri hem de Ortodoksları birleştirmektedir. Bugün Suriye ve Irak'ta olan, bölgedeki ve Rusya’daki (Doğu Hristiyanların ihracı yoluyla) ve aynı Fransa’nın (geleneksel olarak Fransız merkezli olan Katoliklerin Suriye ve Lübnan’a atılmasıyla) dini etkiyi en aza indirmeyi amaçlayan Amerikan dış politikasının bir sonucudur. . Papa Francis’in, Orta Doğu’daki Hıristiyanların trajedisi konusundaki sessizliğini eleştirmesi tesadüf değil. Papaz, Suriye ve Irak'taki Hristiyan cinayetlerine sessizlik çağrısı yaptı ve "komplocu" oldu ve Orta Doğu ülkesinde Hristiyan nüfusunu ve Hristiyan tapınaklarını yok eden İD aşırıcılarına karşı silahlı kuvvet kullanımı çağrısında bulundu.
İkinci olası senaryo daha gerçektir. Hristiyan nüfusunun acil ve en acısız tahliye edilmesini, IG'nin yönetimi altındaki bölgelerden ve savaş bölgesinin yakınında bulunan bölgelerden tahliye etmekten ibarettir. Irak ve Suriye'nin savaş bölgeleri, bazıları hala Irak Kürdistan'ında olan, Irak'taki "İslam Devleti" fanatiğine karşı çıkmaya layık olan tek siyasi varlık olan yüz binlerce Hıristiyan'ı terk etti. Ancak yakın gelecekte Musul ve diğer Irak şehirlerinden ve köylerinden kaçan Hıristiyanların nereye yerleştirileceği sorusu kaçınılmaz olarak ortaya çıkacak. Şimdiye kadar Erbil'e sığındılar ve Irak Kürdistanının liderliği özel Hıristiyan yerleşimleri inşa etmeye bile başladı. Ancak Kürtler, bu kadar muazzam sayıda mülteciyi barındıracak kaynaklara sahip değiller ve er ya da geç Irak Kürdistanının İslam Devletinden kaçan Hristiyanların tükenmesine yardımcı olma olasılıkları tükenecek.
Rusya mültecileri kabul edecek mi?
Tarihinin devrim öncesi döneminde bile, Rusya, daha sonra Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçası olan Orta Doğu Hristiyanlarının kaderine büyük katılım gösterdi. Suriye, Irak, Filistin, Lübnan ve Mısır’ın Hıristiyan nüfusunun korunması, Rusya İmparatorluğu’nun "doğu" politikasının öncelikleri arasında kalmıştır. Rusya ayrıca, Hristiyanlara ve Müslüman yöneticilerin zulümünden kaçan diğer dinlerin temsilcilerine yardım konusunda da zengin bir deneyime sahiptir. Rusya İmparatorluğu topraklarında, Türkiye’ye ve Pers’e bağlı toprakları terk eden yüz binlerce Hıristiyan, barınak buldu. İlk büyük mülteci dalgası, Rusya İmparatorluğu ile Türkmanchai Antlaşması Persleri arasında imza attıktan sonra 1827-1828'te Rusya'yı takip etti. Urmiye Gölü bölgesinden Hristiyan nüfusu, Süryani ve Ermenilerin hüküm sürdüğü Erivan'da, Rus Ermenistan topraklarına yerleştirildi. Burada üç köy kurdular - Arzni, Koylazar ve Verkhniy Dvin. Şu anda Ermenistan'da yaklaşık 7000 Asurlu yaşıyor. En büyük mülteci akışı, Doğu Türkiye’deki Hristiyan nüfusun şu anda Suriye ve Irak’ta katledildiği 1915 soykırımından sonra Rus İmparatorluğu’na aktı. Göçmenlerin en saygın kısmı Ermenilerdi. 1915'daki Rus birlikleri Erivan eyaletine çekilmeye başladığında, 200 binden fazla Ermeni kendi topraklarını Batı Ermenistan'da onlarla birlikte terk etti. 1918’te, Türkiye topraklarından çekilirken, General Andranik Ozanyan’ın, Batı Ermenistan’dan Zangezur’a kadar olan birlikler askeri birliklerle geri çekildi ve Mush ve Bitlis’ten gelen 30’tan fazla Ermeni mülteci kaldı. Kısmen Zangezur'a yerleştiler, kısmen Erivan'ın eteklerine taşındılar.
Ermenilere ek olarak, Süryaniler de Rusya topraklarına kaçtı. En azından 30, binlerce Asurlu evlerini Türkiye, Irak ve Suriye'de terk etmek ve Transkafkasya'daki mülteci kamplarına sığınmak zorunda kaldı. Orada 1920'lere kadar yaşadılar, ardından Asurlar Sovyetler Birliği'nin şehirlerine yerleşmeye başladılar. En büyük diasporalar Moskova, Rostov-on-Don ve Kuban'da kuruldu. 1924’te Kuban’daki Konstantinovskaya köyünün volk yürütme komitesi Asurluların konuşlandırılması için 300 hektarlık bir alan tahsis etti. Böylece, şu anda Krasnodar Bölgesi'nin Kurganinsky bölgesinin bir parçası olan Urmiye köyü ortaya çıktı. Urmiye, şimdi neredeyse tüm küçük nüfusu oluşturdukları Rusya'da kompakt Asur ikametgahı olan tek yer. Bu arada, Urmiye'de ünlü Joon'un doğup büyüdüğü, gerçek adı ve soyadı Evgenia Yuvashevna Sardisova (Beat-Sardis) olan bir astrolog ve şifacı idi. Üçüncü bir Süryani dalgası Sovyetler Birliği'ne daha sonra geldi - bu sefer İran'dan geldi. Sovyet birliklerinin İran topraklarından çekilmesinden sonra, ülkede Hristiyan nüfus için, özellikle de Rus / Sovyet etkisinin rehberlerini gördükleri Asurlar için tehlikeli bir durum yaratıldı. Ancak, SSCB'ye taşınan Asurlar arasında bu sefer, Sovyetler Birliği'nin şehirlerine yerleşen İranlı şehir entelijensiyası temsilcileri öne çıktı. Bugün, on binlerce Süryani, 1915'taki Hristiyan soykırımından kaçan mültecilerin soyundan gelen Rusya Federasyonu topraklarında yaşıyor.
Ermeniler ve Asurluların yanı sıra, Yezidiler de Rus İmparatorluğu topraklarına taşındı. Bu trajik bir kaderi olan çok eski ve ilginç bir insan. Kürtçe konuşan Yezidler (alimler ve Yezidilerin kendileri arasında, ayrı bir insan olarak mı yoksa Kürt halkının bir parçası olarak mı bakılacağına dair tartışmalar) hala durmuyor, Kürtlerin en eski dinlerini - Yezidizmi savunuyorlar. Müslümanlar arasında, Yezidilerin hayatı, “güneş tapanları”, Hıristiyan topluluklarının hayatından bile daha tehlikeliydi. Ermeniler ve Asurlar gibi, Yezidiler de yılın 1915'in trajik olayları sırasında çok acı çekti. Birinci Dünya Savaşı sırasında, Ermeniler ve Asurlar gibi, Osmanlı İmparatorluğu'nun Yezidileri, Rus birliklerinin tarafında savaştı. Şu anda, 40 bin Yezidis Ermenistan topraklarında yaşıyor - bu ülkenin en büyük ulusal azınlığı. Yezidiler, zaten Ermenistan ve Gürcistan'dan Rusya'ya taşındı. Bugün, Rusya Federasyonu'ndaki en fazla sayıda Yezidi, Krasnodar ve Stavropol Bölgesi'nde, Nizhny Novgorod ve Yaroslavl bölgelerinde ve ayrıca Rusya'nın büyük şehirlerinde yaşıyor.
Bu nedenle, Rusya’nın tarihsel olarak, Orta Doğu’daki periyodik soykırım tezahürlerinden kaçan Hıristiyanlar değil, bölge mültecilerine ev sahipliği yaptığını görüyoruz. Mevcut durumda Rusya’nın Suriye ve Irak’ta faaliyet gösteren IG fanatiğinden kaçan insanlara resmen sığınma sağlayabildiği görülüyor. En azından, Hıristiyan nüfusunun Rusya topraklarına yerleştirme, ayrıca, büyük ölçüde Doğu Hristiyanlığın ortodoks yönlerine ait olan, hem kültürel hem de ekonomik olarak haklı bir adım olacaktır. Dil ve kültürel engellere rağmen, Suriye ve Irak'tan Hristiyanlar, Orta Asya cumhuriyetlerinden gelen göçmenlerden daha fazla Rus toplumu ile daha etkin bir şekilde bütünleşebilecekler. Dahası, farklı bir kültürel ve dini geleneğe ait Orta Asya göçmenlerinin aksine, Orta Doğu'dan gelen göçmenler toplumun daha kontrollü ve kontrollü bir parçası olacaklar - en azından kiliselerin dinleyicileri aralarında güçlü bir etkiye sahip olduğu için, konfederasyon yapıları aracılığıyla. . Rus devletinin, Rus Ortodoks Kilisesi'nin, kamu kuruluşlarının, binlerce Suriyeli ve Iraklı mültecinin ülkedeki yaşam koşullarına uyum sağlamak ve uyum sağlamak için çok çaba sarf etmesi gerektiği açıktır. Bununla birlikte, yalnızca bu durumda Rusya, tarihsel olarak Doğu Hristiyanlığı'nın koruyucusu olarak hizmet veren ve Orta Doğu Hristiyan nüfusunu başını belaya sokmayarak ülkenin imajını koruyabilecektir.
Aynı zamanda, Orta Doğu'dan Hristiyanların kitlesel göçlerinin düzenlenmesi “İslam Devleti” için faydalıdır. Bu nedenle, yaşam alanı, Mezopotamya dışında askeri-dini genişlemesini sürdürmek için tüm gücüyle durmayacak ve çaba göstermeyecek, köktenci bir devlet inşa etme planlarının uygulanması için temizleniyor. Buna göre asıl görev hala Orta Doğu'da Hristiyanlığın korunmasıdır. Ve burada yine ilk seçeneğe geri dönüyoruz - “yeni Reconquista” nın organizasyonu, Ortadoğu’nun aşırı tehditten kurtarılması ve mültecilerin iadesi ve fanatiklerin tahrip ettiği yerleşim yerlerinin ve dini nesnelerin restorasyonu için uygun koşulların yaratılması. Rusya ve diğer dünya politikalarının ilgilenen aktörlerinin bu görevle başa çıkmaları mümkün olacak mı - soru bu.