Size L'Histoire: Les guerres du petroleum (Eylül 2003) dosyasını işaret etmek istiyoruz.
150 yıldır dünyamızı sarsan bu krizlere bir tarihçinin bakış açısı.
1859'da Pennsylvania, Titusville'de, endüstriyel meslek ile ilk kuyunun aydınlatma amaçlı olduğu yerdi. Başarı anında ve spekülasyondu, üretim ve nakliye yarışı zaten iş başındaydı. Rockefeller, 1870'de Standart Oil Company'yi kurdu ve onun radikal yöntemlerini kullanarak gerçek bir imparatorluk kurdu.
Yüzyılın başında ABD, Rusya, Meksika ve Romanya'nın önünde üretimin üçte ikisini sağladı.Avrupa'da kaynaklar nispeten kıttı ve Orta Doğu'daki yeni ülkelere yönelik araştırmalar yapıldı. İran, Türkiye. Elektrik yavaş yavaş petrol lambalarının yerini alıyor, ancak içten yanmalı motor ve ardından dizel motor, petrol kullanımı için yeni çıkışlar sağlayacak. 1914-18 savaşının tankları, uçakları ve denizaltıları, bu motorların diğer çekiş araçlarına üstünlüğünü kanıtlıyor. Savaş sonrası sanayileşmenin hızlanmasıyla tüketim daha da artacaktır. Son olarak, petrokimyasalların başlaması ve uygulamaların çeşitlendirilmesiyle, petrol vazgeçilmez hale geliyor.
İkinci savaşın başlangıcında, zaten tüm konuların konusu olmuştu. Savaşa gittiklerinde, Almanya ve Japonya, petrol kaynaklarına erişim açısından dezavantajlı duruma düşüyorlar ve Blitzkrieg'in stratejisini belirleyen de budur, bu "yıldırım savaşı" çabucak zafere ulaşmayı amaçlamaktadır. üreten ülkelerde. Bu Fransa, Polonya ve Balkanlar'da başarıdır, ancak Stalingrad'ın yenilgisi Almanların Kafkasya petrol sahalarına giden rotasını kesecektir.
50'ler, yeni üretici ülkelerde etki mücadelelerinin yoğunlaştığını gördü. Örnek: 1951'de Dr. Musaddık, şimdiye kadar İngiliz etkisi altında İran'da petrol servetinin sömürülmesini kamulaştırdı. İki yıl sonra, CIA tarafından başlatılan bir "halk isyanı" onu kovup hapse atarken, yeni güç kaynaklarının sömürülmesini ve rafine edilmesini Amerikalıların% 40'lık bir pay aldığı bir konsorsiyuma emanet ediyor. 1956'daki Süveyş Krizi, Avrupa etkisinin sona ermesine ve her yerde ABD'nin üstünlüğüne işaret etti.
Batı'da, 50'ler ve 60'lar boyunca, fiyatları düşük tutmak, büyümeyi ve önemli miktarda vergi indirimini mümkün kıldı. Ancak sanayileşmiş dünya böylece kendisini tamamen bu eşsiz kaynağa bağımlı hale getirdi ve geri kalanı daha az görkemli olacak ...
Eylül ayında Bağdat'ta, Venezüella, Suudi Arabistan, İran, Irak ve Kuveyt'i bir araya getiren Petrol İhraç Eden Ülkeler Örgütü (OPEC) kuruldu. Daha sonra Katar, Libya, Abu Dabi, Ekvador, Nijerya, Endonezya ve Gabon da katılacaklar. Üye ülkelerin petrol politikalarını sabit fiyatlar ve sabit bir gelir sağlamak için birleştirmek üzereydi. Aslında bu, şirketlere karşı savaşmaktı. 1960 yıllarının başında, minimum telif hakkı oranı% 70 olarak ayarlanmıştır. Uluslararası enflasyona göre ham petrol fiyatları yükseltilmiş ve revize edilmiştir. Fiyatlara yapılan bu rahatsızlığa, ülkelerin üretimleri üzerindeki kontrolünü artırmaya yönelik eylemler eşlik ediyor: Şubat 55’te, Başkan Boumediene tek taraflı olarak Cezayir’in topraklarında faaliyet gösteren Fransız şirketlerinde çoğunluk hissedarı olduğuna karar veriyor ve petrol boru hatlarını ve boru hatlarını dönüştürüyor. Devlet mülkiyetinde doğal gaz birikintileri. Irak ve Libya'da da benzer önlemler alınmakta, başka bir yerde sözleşmeler yeniden müzakere edilmektedir.
Ekim 73'te Yom Kippur Savaşı devam ediyor. Basra Körfezi'ndeki altı ülke ham petrol fiyatlarında% 70'lik bir artışa karar verdi. Sonra onlar (İran olmadan ama diğer Arap petrol ihraç eden ülkelerle birlikte) "uluslararası toplum İsrail'i 5'de işgal ettiği bölgeleri boşaltmaya zorlamadığı sürece" üretimde her ay% 1967'lik bir düşüşe karar veriyorlar. ". Son olarak, İbrani devletinin koruyucuları olan Amerika Birleşik Devletleri'ne ambargoyu ilan ettiler ve ardından tedbiri Hollanda, Portekiz, Rodezya ve Güney Afrika'ya genişlettiler. İki ayda, dörtlü bir varilin fiyatı (3 dolardan 11,65 dolara).
Böylece 73 savaşı, ihracatçı ülkeler ile büyük şirketler arasındaki güç dengesini kesinlikle tersine çevirmeyi mümkün kılar. Ancak her şeyden önce, bu ekonomik kriz gizli ekonomik krizi ve enerji konusundaki tartışmanın acilliğini ortaya koymaktadır.
Yine de, ambargonun ana hedefi olan Amerika Birleşik Devletleri sadece biraz etkilenir. Nitekim, ihracatçı ülkeler kıyılarını bırakan tankerlerin hedeflerini her zaman kontrol edemezler ve daha sonra 1973'te, petrollerinin yalnızca 5 ila 6'leri Körfez'den ithal edilir. Öte yandan, Amerika Birleşik Devletleri, kendi mevduatlarına sahip olmayan Avrupa ve Japonya'nın rekabet edebilirliklerindeki düşüş nedeniyle sertçe vurulmasından yararlanıyor.
1979-80'in ikinci krizinden sonra, OPEC yavaş yavaş etkisini kaybedecek. Alternatif enerjiler (Fransa’daki “tamamen nükleer”), yeni mevduatların sömürülmesi (Kuzey Denizi, Afrika…) ve üretici ülkelerin bireyciliği onu zayıflatacak.
1975'ten itibaren, SSCB, muhtemelen daha sonraki ihtilafları öngörerek, petrol taşımacılığının ana atardamarları (Doğu Afrika, Güney Yemen, Afganistan) ile ilgilenen ülkelerdeki etkisini artırmaya çalışıyor. Ancak, Doğu Bloku'nun çöküşü ve 80'un sonunda Soğuk Savaş'ın sona ermesi ile birlikte, bu stratejiye bir son verir. Bu başarısızlığın yanı sıra Rusya’daki üretimin düşmesi şüphesiz ki bu ülkenin Çeçenya’daki egemenliğini sürdürme konusundaki acımasızlığıdır.
1990-91'ten bu yana, Birleşik Devletler bu nedenle hegemonya konumunda. “Bu şartlar altında, hiper gücün dünyanın geri kalanına, ahlak ve hukuk adına kendi çıkarları ile örtüşen uluslararası bir düzen görüşünü empoze etmesi cazip gelmiyor mu? ". 90-91’te, BM’nin kutsamasıyla etrafına koalisyon kurmayı başardı. 2003’te o yaptı.