"Merak etme. Sağ salim geldi ve yanımızda."
Ela kızgın bir ifadeyle Karmela'ya baktı. "Nasıl merak etmem. Şimdi iyi olması bir şey yaşamadığı anlamına mı geliyor? Oğlum orada neler çekmiştir kim bilir. Yabani yolu ilk elden tecrübe ettim, kesinlikle derin bir iz bırakmıştır onda. Bende olduğu gibi."
Karmela eşinin azarı karşısında suskun kalmıştı. Dışarıda ahkam kesebilse de Ela'nın karşısında itaatkardı. Ela'nın bu hallerini gören Karmela ona sarıldı. "Merak etme. Oğlumuzu koruyacağım ve ona bir şey olmasına asla izin vermeyeceğim."
Ela eşinden güven verici sözler duyunca daha çok rahatlamıştı. Ona göre eşi dünyanın en güvenilir insanıydı."Mmm. Ona bir şey olmasını istemiyorum Karmela. O benim hayatım, eğer olmazsa dayanabileceğimi düşünmüyorum."
Ela, Ersa onun oğlu olmasa da onu büyütmüştü ve genelde onunla babası yerine vakit geçirmişti. İlk çocuğuydu Ersa onun. Büyümesini, tatlı hallerini, meraklı hallerini, hobiler edinmesini, gelişimini görmüştü.
Ersa'nın hayatında istediği hiçbir şeyi elde edemediğini görmesi ise kalbini kahrediyordu. Küçüklüğünden beri sorunlarını dışarı yansıtmayan oğlu; içinde fırtınalar, gök gürültüleri, felaketler kopsa da onlara bir şey söylemezdi.
Bu durum onu daha çok mahvediyordu. Tek başına dayanmaya çalışıyordu, ama Ersa daha bir çocuktu. Ne kadar dayanabilirdi ki? Nereye kadar mücadele edebilirdi?
...
Ersa ve Alvina odada oturmuş sohbet ediyorlardı. Alvina abisinin dibinde duruyor sanki onu kaybetmekten korkuyordu. "Abi, 8 yaşıma gireceğim bu yaz. Bu sefer bende seninle beraber geliyorum. Abim olmadan burada zaman geçirmeyecek, yanında duracağım."
Ersa, Alvina'nın başını okşadı ve güzel bir gülümseme verdi. Kardeşinin bu halleri kalbini kan ağlatıyordu. Uzun süredir onun yanına akademiye gelmek istiyordu, ama böyle bir şey mümkün olacak mıydı? Pek sanmıyordu.
"Alvina, bana bir söz vermeni istiyorum."
Alvina, masum bir ifadeyle abisinin ne söyleyeceğini merak etti. "Ne sözü abi?"
"Ben ileride seninle olmasam da hiçbir zaman pes etmeyecek ve güzel zamanlar geçirip istediğin şeyi yapacaksın. Ayrıca annem ve babama iyi bakmayı da unutma. Onların sözünden çıkarak onları üzme. Eğer onları üzersen ben çok kızarım."
Alvina abisinin dediklerini dinlerken ağlayacakmış gibi görünüyordu. "Abi, bir yere mi gidiyorsun?" Gözyaşı damlası güzel yüzünde süzülürken abisinin cevabını bekledi.
Ersa kardeşinin sorusunu duyunca alışılmadık bir duygu bedenini sardı. Sakin tutmaya çalıştığı kalbi istemsizce daha hızlı atmaya ve kendisine acı çektirmeye başladı. "Hayır Alvina. Sadece ben eğitim yapmaya gittiğim ya da işim olduğu zamanlar için konuşuyorum."
Alvina abisinin sözlerini duyunca avucunun alt kısmı ile göz yaşlarını sildi. Titreyen bir sesle konuştu. "Gerçekten mi?"
"Evet, gerçekten." Ersa gülümseyerek kız kardeşine baktı. Tam konuşmaya devam edecekken vücudunda yükselen acı konuşmasını kısıtladı. Daha beş gün oldu. Neden nöbet geçiriyorum!?
Sağ elini yumruk yaparak tırnaklarını derisine geçirdi. Zorlukla kız kardeşine normal bir görünüm verdi. "Alvina beni bekle, ormanda bir işim var. Halledip geleceğim."
Alvina şaşkın bir şekilde abisine baktı. "Ne işin var abi?"
Ersa daha fazla konuşmayı zor buldu ve odayı terk etti. Evdekilerin fark etmemesi için evi yavaşça terk etmeye çalışıyorken, bağırmamak için kendisini zor tutuyordu. Acıdan görüşü biraz bulanıklaşmış, gözleri yaşlanmıştı.
Evden büyük uğraşlar sonunda çıktıktan sonra ormana doğru koşmaya başladı. Karmela ve Ela, Ersa'nın evden çıktığını hemen fark ettiler. Karmela kaşları çatık duruyordu.
Ela, Ersa'nın nereye gittiğini merak etmişti. "Bu saatte nereye gidiyor? Bir bakıp geleceğim."
Karmela, Ela'nın bileğini tuttu. "Benim eğitimim için çıktı. Merak etme, ben de çıkacağım şimdi."
Ela biraz sinirlenmişti. "Karmela, oğluma bu saatte neden eğitim koyuyorsun?"
Karmela gülümsedi. "Üzgünüm hayatım." Ela'nın alnını öptü ve birden ortadan kayboldu.
Ela bir şeyleri tuhaf bulsa da emin olamadığından Alvina'nın yanına geçti. Kızının odada beklediğini görünce güldü. "Abin babanın verdiği eğitim için çıktı Alvina. Çok sürmez gelmesi."
Alvina başını salladı ve annesinin yanına gitti.
...
Ersa evden yeterince uzaklaştığında daha fazla kendisini zorlamadı ve bedenini yere bıraktı. Göğüs bölgesindeki siyahlıklar daha belirginleşiyor, Ersa'nın bedeninin güzelliğini yok ediyordu.
"Ağhh!" Ağzından boğazını yakarak kanlar çıktığında toprağı tamamen yok ediyordu. Gözleri gitgide kırmızı bir hale bürünmüş, canavarımsı bir görünüm veriyordu.
"Ahhh!" Hücrelerinin her birinde istisnasız hissettiği acıyla ağzından kaçan iniltilerle uzaktan bu sahneyi gören Karmela'nın vücudu titredi. Oğlunun acılar içinde kıvrandığı bu sahne onun için olabilecek en korkunç sahnelerden biriydi.
Ersa boğazı yanarcasına öksürürken ve aynı zamanda acıdan bağırırken Karmela kalbinin en derin karanlık çukurlara gömüldüğünü hissetti. Hızla oğlunun yanına koştu ve önüne geldi. Ersa biran da karşısına çıkan figür ile bakışlarını yukarıya kaldırdı. Solgun yüzü ve kızarmış gözleri Karmela'nın yüzünü zorlukla seçebiliyordu.
Göz kenarlarında konumlanmış göz yaşları sanki bedeninin kontrolünü yitirdiğini ilan ediyordu. "B- ahhh!"
Acıdan şaşırmaya hatta babasının adını söylemeye vakti bile olmuyordu. Karmela yere diz çöktü ve Ersa'ya sarıldı. Oğlunun çektiği acıyı hafifletmek için enerjisini bedenine aktarmaya başladı, ama bunu yaptığı anda Ersa'nın bağırma sesi yükselmişti.
"AHHH!"
Karmela kalbini parçalayan bu sesi duyduğunda hemen enerjisini geri çekti. Ersa'nın vücudu durmaksızın titremeye ve göğüs bölgesindeki karartı daha koyu bir renge bürünmeye başladı.
Karmela oğlunun daha fazla acı çeken vücuduna baktığında kalbini ateşler kaplamışta yanıyor gibiydi. Ersa'nın çektiği tüm acıları kendisinin çekmesini diledi.
Ersa gözlerini babasına çevirdi ve boğuk bir sesle konuştu. Konuşmak için ne kadar çok uğraştığını dışarıdan izleyen biri bile fark edebilirdi. "Ba-ba ç-ok ac-ıyor."
Karmela yumruğunu sıkıca sıktı. Sanki elini yok etmek istiyor gibi. Ersa'nın saçlarını okşadı ve terden sırılsıklam olan saçlarından teri elini ıslattı. "Ben yanındayım oğlum. Yanındayım."
Ersa kıvranmasını sürdürürken yapabileceği tek şeyi yaparak oğlunun yanında durdu. Dakikalar boyunca Ersa'nın kıvranışı sürdükten sonra titremesi durdu. Solgun bedeni Karmela'nın kollarında yatıyordu. Gözlerinde canlılık kalmamış gibiydi.
Uzun süre öyle kaldı ve hareket etmedi. Karmela zihni karman çorman durumda Ersa'nın bedeni ellerine sarılı durdu. Oğlunun böyle acı verici bir deneyimi yaşadığı zamanları düşününce titremesine engel olamadı.
Tek başına, kaç sefer bu tür durumları atlatmıştı? Kaç sefer acıdan kıvranırken yalnızdı? Düşünceleri bu tür sorularla dolu durumda her şeyi yok etmek istiyordu.
"Baba." Sanki son enerjisini konuşmaya harcayan birinin sesi gibi çıkan ses Karmela'yı düşünce dünyasından çıkardı. Nazik bir sesle cevap verdi.
"Efendim Ersa."
Ersa bir süre sessiz kaldıktan sonra konuştu. "Bugün olanları annemden ve kardeşimden saklamanı istiyorum."
Karmela duydukları ile dondu kaldı. Daha az önce çektiği dehşet verici acılardan sonra ilk düşündüğü şey bu muydu? Oğlunun alnından saçına doğru okşadı. "Tamam Ersa. İstediğin gibi olsun, ama bana her şeyi anlatacaksın. Hiçbir şey saklamadan."