Elbette birçok okuyucu Amerikan ordusunun beslenmesini biliyor veya duymuştur. Bu makale, bu konudaki ana gerçekleri içerir ve özetler, bu geniş ve ilginç konunun kapsamlı bir görünümünü kısaca özetler.
Amerikan ordusunun güç kaynağı sisteminin tarihinden
Amerika Birleşik Devletleri'nin ortaya çıkışının şafağında bile, Amerikan kolonilerinin İngiltere'den bağımsızlık mücadelesi sırasında, Kıta Ordusu olarak adlandırılmaya başlayan silahlı isyancıların müfrezelerini besleme sorunu keskinleşti.
Kalori, vitamin ve taze yiyecek eksikliği, birçoğunun iskorbüt ve diğer hastalıklara yakalanmasına neden oldu. Bazıları öldü. Bu, yeni ordunun savaşma verimliliğini büyük ölçüde baltaladı. Bu nedenle, 1775'te İkinci Kıta Kongresi, Kıta Ordusunun askeri personeli için çeşitli ve yeterince yüksek kalorili bir diyete ihtiyaç duyulduğuna dair belgelenmiş ilk kararnameyi kabul etti. Ürünler ve bunların ihraç normları listelendi. Yeni hükümetin yapıları ve şahsen General George Washington, birliklere gerekli yiyecek türlerini sağlamak için somut önlemler aldı. O zamandan beri, ordusunun iyi beslenmesine özen göstermek, bu devletin askeri gelişiminin önemli bir parçası haline geldi.
19. yüzyılın başında, genç ve hala oldukça küçük olan Amerikan donanması dünyanın en iyi gıda tedariğine sahipti. Diğer şeylerin yanı sıra, büyük miktarlarda konserve gıda (et, istiridye, sebze, meyve) almaya başlayan ilk kişilerden biriydi. Sıkıca kapatılmış seramik kaplarda teslim edildiler ve talaşlı kutularda saklandılar.
İç savaş sırasında, kuzeylilerin ordusuna güneylilerin ordusundan daha iyi yiyecek sağlandı. İkincisi çok açtı, bu da yenilgisinin nedenlerinden biriydi.
20. yüzyılın başlarına kadar, Amerikan ordusu düzensiz erzaklardan ve bayat yiyeceklerden muzdarip olmaya devam etti. Sağlıksız koşullarla birlikte bu, özellikle İç Savaş ve İspanya-Amerika Savaşı (1898) sırasında zehirlenme ve salgın hastalıklardan kaynaklanan çok sayıda ölümün nedeniydi.
1918'de, I. Dünya Savaşı sırasında. Bu departman tarafından gerçekleştirilen ilk araştırma, askeri personelin diyetinin kalori bakımından aşırı olduğunu ve bileşimde dengeli olmadığını (özellikle çok fazla yağ içerdiğini) göstermiştir. Bu sonuçlara dayanarak, bilimsel temelli bir diyet geliştirildi.
Savaşlar arası dönemde, Amerika Birleşik Devletleri'nde askeri beslenme alanında araştırmalar pratikte yapılmadı.
1937'de ordunun emriyle Hershey, çikolata ve yulaf ezmesi içeren özel bir yüksek enerjili bar geliştirdi. Tropiklerde önemli olan yüksek sıcaklıklarda erimedi. Bar, her zamanki gibi yemek yeme fırsatı yoksa, askeri çabucak doyurmak için tasarlandı.
Üç çubuktan, 1800 kcal'lik bir "acil" günlük rasyon oluşturuldu. Diyet D denir.
Askerlerin tüm çikolatayı çabucak yemesini önlemek için ABD Ordusu Malzeme Sorumlusu Albay Paul Logan, barın "haşlanmış patatesten çok daha iyi olmadığını" talep etti. Bununla birlikte, Hershey biraz abarttı ve "savaş çikolatasının" tadı oldukça tatsız çıktı ve aynı zamanda çok zordu: kırılması imkansızdı ve çiğnemek son derece zordu. Askerler ondan hoşlanmadılar ve çoğu zaman onu alır almaz hemen çöpe attılar. Bu bağlamda, 1943'te geliştirilmiş bir tada sahip bir "tropikal bar" yaratıldı, ancak yine de yemek hoş değildi.
1957'de "tropikal bar" bileşimi önemli ölçüde değişti: daha lezzetli ve daha ucuz hale geldi. Yulaf ezmesi ondan kayboldu, ama yine de iyi çiğnemedi. Bu zamana kadar, Amerikan ordusunun diyetinde önemli bir rol oynamayı çoktan bırakmıştı.
Üç çubuktan, 1800 kcal'lik bir "acil" günlük rasyon oluşturuldu. Diyet D denir.
Askerlerin tüm çikolatayı çabucak yemesini önlemek için ABD Ordusu Malzeme Sorumlusu Albay Paul Logan, barın "haşlanmış patatesten çok daha iyi olmadığını" talep etti. Bununla birlikte, Hershey biraz abarttı ve "savaş çikolatasının" tadı oldukça tatsız çıktı ve aynı zamanda çok zordu: kırılması imkansızdı ve çiğnemek son derece zordu. Askerler ondan hoşlanmadılar ve çoğu zaman onu alır almaz hemen çöpe attılar. Bu bağlamda, 1943'te geliştirilmiş bir tada sahip bir "tropikal bar" yaratıldı, ancak yine de yemek hoş değildi.
1957'de "tropikal bar" bileşimi önemli ölçüde değişti: daha lezzetli ve daha ucuz hale geldi. Yulaf ezmesi ondan kayboldu, ama yine de iyi çiğnemedi. Bu zamana kadar, Amerikan ordusunun diyetinde önemli bir rol oynamayı çoktan bırakmıştı.
II. Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında, uzmanlaşmış devlet bilim laboratuvarları, askeri departmanlarla birlikte, sağlıklı ve yüksek kalorili diyetler geliştirmeye yönelik düzinelerce çalışma yürütmüştür. Bu dönemde, paketlenmiş hazır yemek setleri olan ve öncelikle paraşütçüler ve diğer yüksek hareketli kuvvetler için tasarlanan ilk bireysel gıda rasyonları (IRP) ortaya çıktı.
Amerika Birleşik Devletleri'nde farklı zamanlarda, askeri beslenme alanında araştırma yapan Sağlık, Tarım ve Savunma Bakanlıkları olan Bilimler Akademisi'nde farklı yapılar vardı.
1958 yılında, iki araştırma merkezinin birleştirilmesiyle Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Tıbbi Araştırma ve Beslenme Laboratuvarı kuruldu. 1973'te "Ordu Araştırma Enstitüsü" olarak yeniden düzenlendi. Mektup Adamı ”(LAIR).
1955 yılında Ulusal Savunma için Beslenmeye İlişkin Kurumlar Arası Komite (ICNND) kuruldu.
Bu araştırma yapılarının, selefleri gibi, sadece askerin değil, aynı zamanda sivil nüfusun beslenme sorunlarıyla da ilgilendiğini belirtmek gerekir. Örneğin, ICNND araştırmasının sonuçları, 1970'lerin ilk yarısında aç Amerikalılar, anneler, bebekler ve okul çocukları için gıda yardımı programlarının oluşturulmasına yol açtı.
1970'lerin ikinci yarısında, LAIR, gıdaların kalori içeriğini ve ekolojik saflığını ölçmek için yöntemler geliştirdi, çeşitli vitaminlerin insan vücudu üzerindeki etkisine ilişkin derinlemesine araştırmalar yaptı ve ayrıca su tüketimi için bilimsel temelli standartlar geliştirdi. ve mineraller.
Bariz başarılara rağmen, 1980 yılında Ordu ve Kongre kararı ile LAIR kapatıldı ve işlevleri Tarım Bakanlığı'nın "Batı İnsan Beslenmesi Araştırma Merkezi" ne devredildi. Aynı zamanda, bir dizi askeri merkez beslenme alanında araştırma yapmaya devam etti.
1982'de Gıda ve Beslenme Kurulu'nun (FNB) Askeri Beslenme Araştırmaları Komitesi (CMNR) kuruldu. Komite, beslenme alanında Savunma Bakanlığı'na birçok tavsiyede bulundu.
1986'da ABD Ordusu Çevre Tıbbı Araştırma Enstitüsü, daha sonra Askeri Beslenme Birimi (USARIEM) olacak olan yeni bir Beslenme Araştırma Birimi kurdu. Çeşitli diyetleri derinlemesine test etmeye devam etti ve 1986'dan beri ABD Savunma Bakanlığı'nın Savaş Beslenmesi ve Araştırma Programı (CFREP) için uygulamalı araştırmanın önde gelen yönetici kolu haline geldi.
USARIEM ve Pennington Biyomedikal Araştırma Merkezi'nin ortak çalışması, aşırı koşullarda (yüksek irtifa, yüksek ve düşük sıcaklıklar dahil) çalışan insanların enerji ve su ihtiyaçları hakkında yeni bilgiler sağlamıştır. Menünün kapsamlı bir revizyonu önerildi, askerlerin ağırlığını düzeltmek için programlar geliştirildi.
Bu ittifaktan elde edilen araştırma bulguları, HOOAH! Energy Bar'ın yaratılmasına da yardımcı oldu! ve ERGO enerji içeceği.
1990'larda, yoğun fiziksel efor sırasında beslenmenin bağışıklık üzerindeki etkisi üzerine çalışmalar yapıldı. Elde edilen sonuçlara göre korucuların eğitimi için beslenme programları revize edildi.
Şimdiye kadar birlikte çalışan bu iki kuruluş, askeri beslenme alanında verimli araştırmalara devam ediyor.
Modern ABD ordusunda diyet
Modern sınıflandırmaya göre, ABD ordusunun yiyecekleri üç kategoriye ayrılır:
"Diyet A"
İyi beslenme. Taze ve dondurulmuş ürünlerden taze hazırlanmış sıcak ve soğuk yemeklerden oluşur. Sabit veya prefabrik kantinde yiyecek sağlar ve ayrıca yiyecek kaplarında saha pozisyonlarına teslim edilebilir.
"Diyet B"
Konserve ve yarı mamul ürünler kullanılarak hazırlanan yemeklerden yemekler. Alanında kullanılır.
MRE (Yemeye Hazır)
IRP. Günde üç öğüne göre ayrı paketlerde paketlenmiş, uzun süreli depolamanın günlük tamamen yemeye hazır ürünleri. Sınırlı sayıda standart seçeneğe sahiptir. Genel yemek organizasyonunun imkansız olduğu durumlarda kullanılır.
Amerikan askeri kantinlerinde yemek
ABD ordusundaki kantinlerde çok çeşitli yemekler var. Menünün çeşitliliği, temsilcilerinin sayısı% 10 veya daha fazla ise, farklı tercihlerin yanı sıra etnik ve dini grupların özelliklerini de dikkate alır.
Askerler ve subaylar aynı kantinde aynı yemeği yerler. Ama askerler bedava yemek yiyor ve subaylar kendileri için para ödemek zorunda. Aynı zamanda, fiyatlar sivil catering kuruluşlarından birkaç kat daha düşüktür. Ayrıca, bireysel yemekler için sabit fiyatlar belirlenir ve yiyeceklerin türüne ve miktarına bağlı değildir. Askerler askeri kantinde yiyecekleri reddedebilir ve uygun parasal tazminat alabilirler, ancak düşük fiyatlar göz önüne alındığında, bu seçenek açıkça kârsızdır.
Askeri personele günde üç öğün yemek verilir, hafta sonları ve tatil günlerinde buna bir öğün yemek veya ilave yemek eklenir.
Son zamanlarda, sağlıklı beslenme Amerikan ordusu arasında geniş çapta teşvik edildi. Bu bağlamda menüde yer alan yemekler sağlığa fayda derecesine göre renk kodludur.
Sonuç
ABD Silahlı Kuvvetleri'nde kalitesi ve bulunabilirliği çok yüksek olduğu için beslenme büyük önem taşımaktadır.
Amerikan askeri birliklerinin ve gemilerinin kantinlerindeki yemek kalitesi, dünyadaki ilk yerlerden biridir. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki askeri personelin diyetleri, bilimsel araştırmalar temelinde oluşturulmaktadır. Bir dizi uzmanlaşmış devlet yapısının çalışması, bu ülkedeki askeri tedarik sisteminin sürekli iyileştirilmesini sağlar.