“Normallik ve panik arasındaki çizgi ne kadar ince?” Rupert Cornwell sayfalarında sorulan Bağımsız 12 Eylül 2001’de.
Gazetenin manşetleri bu paniği yansıtıyordu: “Amerika’da Terör”, “Tüm Amerikan Kabusu”, “Uçaklardan gelen telefonlar son, kader anlarını anlattı”, “Hayatta kalanlar kan vermek için kuyruğa girerken rahipler sokakta son ayinleri yapıyor”, “Bush bombalamaların ‘savaş sebebi’ olduğunu söylüyor”, “’Pentagon vuruldu. Çocuklar, çocuklar iyi mi?”
Sadece 24 saat önce, kaçırılan uçaklar çöktü Dünya Ticaret Merkezi ve Pentagon’a girerek yaklaşık 3.000 kişiyi öldürdü. Ön sayfasında, Bağımsız katliamı iki kelimeyle özetledi: “Kıyamet Amerikası”.
Gazetenin içinde, Bay Cornwell tarif saldırıların olduğu gün Washington DC’de olmak nasıldı:
“Ofisler kapandı ve panikleyen işçiler sokaklara çıktı. Herkes cep telefonlarıyla konuşuyordu. Her adımda bir dizi konuşma aynı hikayeyi anlatıyordu: ‘Bombalar… her yerde patlıyorlar’; ‘Pentagon’un vuruşu’; ‘hiçbir şey çalışmıyor… Metroyu kapattılar’; ‘çocuklar, çocuklar iyi mi?’ Ama sonra mobil ağlar basitçe bozuldu ve eskimiş eski ankesörlü telefonlarda hatlar oluştu.”
Akıllı telefonların en güncel haber güncellemelerini sağladığı bir çağda, Bay Cornwell’in sözleri ortaya çıkan paniği mükemmel bir şekilde yansıtıyordu:
“Hangi söylentilerin doğru olduğunu kimse bilmiyordu – Dışişleri Bakanlığı’nda bomba yüklü bir araç; Anıtsal Washington’un kalbindeki büyük tören alanı olan Mall’da bir patlama; Capitol’de bir başkası. O korkunç anlarda her şey mümkün görünüyordu.”
Ertesi gün şafaktan önce, başka bir Bağımsız staffer, daha sonra ABD editörü David UsborneManhattan’ın Sıfır Noktasına sersemlemiş bir yürüyüş yaptı ve yeniden anlatmak ne gördü:
“Nükleer bir cehennemin nasıl göründüğünü hayal etmem gerekirse, onu bugün gördüm. Hollywood bunu asla hayal edemezdi. Salı öğleden sonra çöken 40 katlı bir blok olan Dünya Ticaret kompleksindeki 7 numaralı binada çıkan yangınlardan beslenen kalın duman alanı doldurmaya devam ediyor. Bazen, duman kulelerin kalıntılarını ortaya çıkarmak için temizlenir. Eskiden kulelerin çelik kaplaması olan parçalar, kopmuş dişler gibi yukarıya, gökyüzüne doğru bakıyor. Aksi takdirde, hiçbir şey tanınamaz. ”
İkiz Kuleler’in külleri arasında yürürken, görünüşte zararsız ama akıldan çıkmayan bir ayrıntı gözüne çarptı:
“Bunu yaşayan herkesin kafasında asla unutamayacakları görüntüler olacaktır. Bazıları tüyler ürpertici ve uykumuzu kaçıracak. Diğerleri daha sessiz ve ürpertici. Örneğin, Church Street’teki kaldırımda bir meyve ve sebze tezgahını unutmayacağım. Siz bunu okurken hala orada olacak. Patlıcanlar, ahududular ve elmalar, hepsi geçen ofis çalışanlarını cezbetmek için güzelce düzenlenmiş. Artık hiçbirinin rengi yok, çünkü her şey gibi külden gri karla kaplılar.”
Washington’da, Bay Cornwell benzer bir ürkütücü durgunluğa dikkat çekti:
“Sürücüler hareket edebilecekleri her yerde kırmızı ışık yaktı; her koyun kendi bacağından asılır. Ama merkezde hiçbir şey kıpırdamadı. Ambulanslar ve polis arabaları, sirenleri hızla yanıyordu. Trafik ışıkları kırmızıdan yeşile döndü – insanlar normale dönmesi için ayakta durdu, izledi ve dua etti.”
Yirmi bir yıl sonra, hala bekliyoruz.