2.
ben kadınsam yemek yapmayı bilmek zorundayım.zorundayım arkadaş. çalışmaya gelince herkes çalışmak zorunda, kendi ayakları üstünde durmak zorunda falan da, yemekte niye böyle değil? bir insan, bir kadın anasının eline bakmamalı veya ot gibi dondurucu gıdalara mahkum olmamalı.
cinsiyetçilik olarak falan da görmüyorum. ben bir kadın olarak becerikli olmayı, her şeyden anlamayı ve neredeyse çoğu şeyi bilmeyi-yapabilmeyi layık görüyorum kendime. bir erkeğin diline malzeme olmak da istemem açıkçası. durumumuz malum. burada yaptığımız feministlikler kimseye sökmez. bu kültürde önünde sonunda "beceriksiz, yetersiz" diye yaftayı yiyiveririz. eğri oturup doğru konuşalım, ama her şeyi de ataerkilliğe yormayalım. ha erkek de bir şeyler bilsin tabii bi zahmet, "erkek adam yemek yapmaz" falan diyorsa onu ahıra bağlayabilirsiniz, oraya daha yakışacaktır. amma lakin ki bir kadın kadar hakim olmasınlar, ben hoşlanmıyorum. sonra çığırlarından çıkıp başınızda "yok o öyle olmaz, yok onu yapamadın, yok şunu beceremedin" diye bırbır ötüyorlar bir de, çok sevimsiz oluyorlar.
ayrıca kadının elinin değdiği yemeği daha bereketli buluyorum. anne yemeği diye bir şey var bir kere.
ama salataları babam daha güzel yapar şimdi allah var.
yalnız ne yalan söyleyim, erkeğe daha kaba işleri yakıştırıyorum. kesinlikle modern değilim. ilkelim. erkek tamir yapsın, kuyudan su çeksin, evi onarsın, avlanıp eve yemek getirsin, kadın da onu sihirli parmaklarıyla pişirsin, evini yuva yapsın falan.