Shinkansen'in içinde, yüzüm neredeyse cama yaslanmış bir şekilde oturdum ve trenin yüksek hızıyla yanından geçtiği her şeyi görmeye çalıştım. Ormanla kaplı dağların eteğindeki küçük köyler ve pirinç tarlaları bana büyürken izlediğim Ghibli filmlerini hatırlattı.
Babam ve ben Tokyo'da beş gün geçirdikten sonra Kyoto'ya gidiyorduk. Sadece birkaç gün olmuştu, ama şimdiden ülkenin büyüsüne kapılmıştım.
Yanıma oturmuş kitap okuyan babama döndüm.
Çarpıcı değil mi, dedim ve pencerenin dışındaki manzarayı işaret ettim. Babam başını kitaptan kaldırıp başını salladı.
"Evet, inanılmaz," diye onayladı. "Ama dağlardayken manzara daha da güzel görünüyor."
“Japon dağlarında ne zaman bulundun?”
Babamın ülkeye yaptığı birçok iş gezisi sırasında Japon kırsalını deneyimlemek için yeterli zamana sahip olacağına inanmakta güçlük çekiyordum.
Kitabını bıraktı ve bana bir hikaye anlatmaya başladı. Bir genç olarak Japonya'ya olan hayranlığı ve 30 yıl önce Japonya'ya ilk gelişi hakkında bir hikaye.
Babam, 70'lerde gençken Samuray filmlerini izledikten sonra Japonya'ya ilgi duymaya başladı. 80'lerde kitaplar satın aldı ve kendi kendine Japonca öğrenmeye başladı. Hatta pantolonunun üzerine Katakana'da adını dikmek için bir dikiş makinesi bile kullandı .
Liseden mezun olduktan sonra, kendisini dünyanın dört bir yanına götüren kargo gemilerinde çalışmaya başladı. Afrika, Güney Amerika ve Asya'daki limanlara gitti. Gemisi bir Japon limanına ulaştığında, Kaptan'a Japonya'da birkaç hafta kalıp kalamayacağını ve Japonya'ya bir sonraki gelişinde gemide çalışmaya devam edip edemeyeceğini sordu. İsteği kabul edildi ve gemi onsuz Çin'e gitti.
Uzun zamandır ziyaret etmeyi hayal ettiği ülkede durduğuna inanamıyordu. Taksi bulma ümidiyle yürümeye başladığında yanından geçenler ona inanamayarak baktılar. Muhtemelen genç bir yabancının kargo limanında tek başına ne yaptığını merak ettiler. Sonunda, bir süre sonra bir taksi bulmayı başardı.
"Şehir merkezi?" babam sordu ama şoför sadece kafası karışmış bir bakışla cevap verdi.
"McDonald's," diye denedi, çünkü bunların gitmek istediği bölgede olacağını düşündü. Ancak taksi şoförünün kafası daha karışık görünüyordu.
"Maku Donaldo mu?" Neyse ki bu işe yaradı ve taksi şoförü onu şehre sürdü. Babam orada kaldı ve onu Tokyo'ya götürecek bir trene binmeden önce keşfetmek için birkaç gün geçirdi.
Ondan birkaç yaş büyük iki Japon kız trende yanına oturdu. Oldukça iyi İngilizce konuşabiliyorlardı, bu yüzden konuştular ve hayat hikayelerini paylaştılar. Kızlar Japonya'yı hiç terk etmemişlerdi, bu yüzden babamın dünyanın her yerinden birçok seyahat hikayesine hayran kaldılar.
Kızlar, babama Tokyo'ya giderken yaz tatilinde Üniversite Öğrencileri olduklarını söylediler. Orada birkaç gün kalmayı ve sonra bir araba kiralamayı ve bir yolculuğa çıkmayı planlamışlardı.
Babam Tokyo'daki maceralarında onlara katıldı. Kızlar onu kanatlarının altına aldı ve üçü kültürel yerleri, tapınakları ve gece hayatı bölgelerini keşfetti.
Arkadaşlıkları, babamın dünyayla ilgili inanılmaz hikayeleriyle başlamıştı, ama şimdi kızlar ona Tokyo'nun harika kısımlarını gösteriyorlardı. Daha önce gördüğü veya hazırlayabileceği hiçbir şeye benzemeyen, titreşen şehir tarafından tamamen havaya uçtu.
Tokyo'daki son gününde kızlar, babamın yolculukta onlara katılmasını önerdiler. Evet demeden önce bir an tereddüt etmedi.
Japonya'yı geçerek büyük şehirleri ve küçük dağ köylerini ziyaret ettiler. Köylerden biri kızlardan birinin memleketiydi. Bu yüzden bir gece ailesiyle kalmaya karar verdiler.
Babam, cana yakın ve misafirperver ama biraz şüpheli anneden ev yapımı Japon yemeklerini denemek zorunda kaldı. Sonra akşam, misafir odasındaki tatami hasırın üzerinde uyuyakaldı, bahçeden gelen ağustosböceklerinin sesiyle uykuya daldı.
Ertesi gün, üçlü geminin babamı tekrar alacağı limana gitti. Vedalaştılar ve babam bir sonraki Asya limanına gitmek için Japonya'dan ayrıldı. Kızları bir daha hiç görmedi.
Bana hikayeyi anlattıktan sonra, kelimelerim tükendi. Nasıl oluyor da bana bunları daha önce hiç söylememişti?
Altı yaşımdan beri her film gecesi için Ruhların Kaçışı'nı seçmemi izlemişti . Kültür takıntısı beni dinlemişti. Lisede Japonca akşam dersleri almak istediğimde bana destek olmuştu. On sekiz yaşıma geldiğimde doğum günü hediyem olarak bana Japonya'ya bir gezi bile vermişti. O anda Shinkansen'de oturmamızın nedeni bu hediyeydi .
Bana Japonya hakkında neler hissettiğini neredeyse unuttuğunu söyledi. On sekiz yaşında hissettiği heyecan kaybolmuştu. Bu günlerde Japonya'yı yalnızca kısa iş gezileriyle ilişkilendirdi. Ve bu geziler yalnızca hiçbir yere gitmeyen toplantıları, bir milyon kartviziti kabul etme zorunluluğunu ve hepsi birbirine benzeyen fabrika turlarını içeriyordu.
Japonya'yı artık özgürlük ve macera ile ilişkilendirmiyordu.
Bunu duyduktan sonra, babamı ülkeye yeniden aşık etmek için seyahati hedefim haline getirdim. Tamamen başarılı olup olmadığımdan emin değildim.
Ama bildiğim şey, orada işle ilişkilendiremeyeceği yeni anılar edindiğimizdi. Ve bu benim için yeterince iyiydi.
Okuduğunuz için teşekkürler!
Projeye aşina olmayanlar için, DeFi Kingdoms liderlik ekibi toplulukla birlikte discord sunucusunda haftalık AMA'lar düzenliyor. Herkesin kaydı dinlemeye zamanı yok ya da sadece okuyabilecekleri bir şey istiyor, bu yüzden bu yazılı özetleri yazıyorum (çoğunlukla bir transkript tbh).
Daha önce hiç böyle bir açık pozisyon görmemiş olan ilk taşı iletişim ve pazarlama profesyoneli atsın: Linkedin'de beni takip edenler, düşük kaliteli bir seçim sürecinin nasıl çok pahalı olabileceğinden bahseden makalemi zaten okuma fırsatı buldular. Hatta aynı örneği fotoğrafta beni çok rahatsız eden bir konuyu tartışmak için kullanıyorum: profesyonel ajans.
Norinauts Giovanni Sornatale ve Christianne Taylor tarafından yazılmıştır. Nori'de, çevremizdeki dünyada gördüğümüz sorunları çözmek için insanları bir araya getirmenin gücüne kesinlikle inanıyoruz. Dürüstlüğü, yaratıcılığı, girişimci ruhu ve elbette işbirliğini teşvik eden bir iş yeri kurmak için çok çalıştık.
Son birkaç günümü, Twitter'da ve genel olarak medyada gösterilen histerinin en azından kısmen haklı olup olmadığını görmek amacıyla, Roe V. Wade ve muhafazakarların liderliğindeki yüksek mahkemenin son kararı hakkında araştırma yaparak geçirdim. .
Giriş: AKIŞ/VOD BAĞLANTISI: https://www.youtube.
Ay, Güneş ile yollarını (yer merkezli bakış açımızdan) geçmek için Yengeç burcuna girdi. 7 °22' Yengeç burcundaki bu özel Yeni Ay, Kara Ay Lilith ile kavuşum.