Tapınak Şövalyeleri, İmparatorluğun kontrolü altında olmayan dini silahlı güçlerdi. Bu nedenle, eylemlerinin nedeni İmparatorluğun ulusal çıkarlarıyla hiçbir ilgisi yoktu ve sadece dini inançlarına dayanıyordu.
Tamamen yok edilmesi gereken iblislerle karşı karşıya olmamız, bu iki grup arasında büyük bir çatışmaya neden olacaktı. Ve vatandaşlar Tapınak Şövalyeleri ile aynı tarafta olacaktı.
“Tapınak Şövalyeleri müdahale etmeye başlarsa, büyük bir kargaşa çıkar ve sonunda karaborsa, arkasındaki güçler ve müzayede katılımcılarının onlara itiraz etme yolları kalmaz. Sonunda başka çareleri kalmaz.” mahkumları Tapınak Şövalyelerine teslim etmek için.”
İmparatorluk geri adım atmak zorunda kalacaktı. İblis satarak biraz para kazanmak için Tapınak Şövalyelerine karşı çıkmazlardı.
İmparatorluğun Tapınak Şövalyeleri’ne müdahale etmesi için hiçbir gerekçe yoktu, dolayısıyla hangi gerçek güce sahip olurlarsa olsunlar, doğal olarak bununla sonuçlanacaktı.
Onları sadece yakalayıp öldürmeleri yeterli değildi, hayır, devam etmeleri ve iblisleri gizlice satmaları gerekiyordu. İblis Dünya Savaşı’nı kutsal bir savaş olarak gören Tapınak Şövalyeleri için, İmparatorluğun eylemleri zaten çok büyük bir ihanet olarak görülüyordu. Din, elbette, İmparatorluk ve Prenslikleri boyunca yayılıyordu. Ne de olsa din, insanların zihinlerini kontrol eden bir güçtü. Onları kışkırtmak, İmparatorluğun asla tercih etmeyeceği bir seçenekti.
Sonunda hatalarını kabul edecekler veya kuyruklarını keseceklerdi. Sonra savaş esirleri Tapınak Şövalyeleri tarafından alınacaktı.
Başka bir deyişle, benim teklifim tüm karaborsayı kendi içinde yok etmekti. Kendi gücümüzü değil, başkasının gücünü kullanarak.
Eleris sözlerime başını salladı.
“Majesteleri, bu kesinlikle iblis mahkumların karaborsada satılmasını caydıracaktır. Ancak, bunu böyle yaparsak… İstisnasız tüm mahkumlar idam edilir.”
“Bu doğru.”
Bu operasyon, iblislerin onları köleleştirmek isteyenlerden onları öldürmek isteyenlere el değiştirmesine neden olacaktı.
“Yine de Tapınak Şövalyeleri’ni getirmeye çalışıyorsun, tutsakları alıp götürmemizi kim engeller?”
Planımı yavaş yavaş açıklamaya başladım. Sonunda, bu sadece başka bir kumar türüydü.
“Tabii ki, Tapınak Şövalyeleri tutsakları alacaktı ve kesinlikle bir zorlama aracı olarak kullanılacaklardı. Ancak, birinin mahkumları toplu olarak ışınlamaya çalışmasını asla beklemezler. Eminim çok kızacaklardır. Of Elbette içeri girip müzayede evinde tutulan mahkumları oracıkta katledebilirler.Ancak mahkumlar hayatta oldukça İmparatorluğun ihanetinin canlı kanıtıydılar.Onlarla doğru anlaşmaya çalışmayacaklar. Onları İmparatorluk Ailesi’nden özür dilemeye zorlamak için kanıt olarak kullanacaklardı.”
Sonunda onları öldürecek olsalar bile, mahkumlarla hemen ilgilenmek istemezler. En azından İmparatorluk ile bazı görüşmeler yaparken onları birkaç gün hayatta tutacaklar. Yine de normal bir sohbetten çok bir tür haçlı seferi gibi olabilir.
“Tabii ki, Pazar organizatörlerinin Tapınak Şövalyeleri’nin orayı yağmalamayı planladıklarına dair söylentileri duyduktan sonra yerlerini değiştirmeye karar vermelerinden endişe duyabilirsiniz. Aslında böylesi daha da iyi olurdu. İkame mekan muhtemelen alelacele inşa edilmiş bir yer olurdu. .Büyü önleyici önlemler uygulamak için zamanları olmazdı.Yedek mekan kesinlikle müzayede katılımcılarına duyurulacaktı.Yani, gerçekten bir bilete ihtiyacımız var.”
Mümkün olan en kısa sürede yer değiştirmek zorunda oldukları için büyüye karşı önlem hazırlayamama ihtimalleri yüksekti. Bu durumda, müzayedeye sızmak daha kolay olacak ve Eleris, herkesi dışarı çıkarmak için Toplu Işınlamayı kullanabilecekti.
“Tapınak Şövalyeleri esirleri alırsa, onları İmparatorluk değil, kendileri tutmakta ısrar edecekler. Bu durumda da durum farklı olmayacak. Onların yerine sızmak zorunda kalacağız.”
Sonunda Toplu Işınlanma Büyüsünü kullanmak zorunda kalan Eleris oldu.
“Ya da başka bir yöntem var. Mahkum nakliye yollarını bulduktan sonra, Eleris Toplu Işınlanma Büyüsünü daha önce araştırdığımız bir yerde kullanabilir. Böylece mahkum konvoyu geçerken onları ışınlayabilir ve sonra kaçabiliriz.”
Büyüyü, mahkumların geçmesi ve beklemesi gereken sabit bir yerde hazırlayabilir, ardından mahkumları ışınlayarak konvoyu durdurabiliriz. Sonunda, hepsi Eleris’in Toplu Işınlanma Büyüsüne bağlıydı.
Bütün bunların bir ön şartı vardı. Yani Tapınak Şövalyeleri’nin tutsakları ele geçireceğini ama bunun olma ihtimalinin oldukça yüksek olduğuna inandım.
“İkinci seçeneğe gelince, Tapınak Şövalyeleri’nin karargahına sızmak oldukça zor olurdu. Sihir karşıtı bariyerlere sahip olmamın dışında, muhtemelen binalarına ayak basar basmaz benim bir ölümsüz olduğumu anlarlardı.”
“Düşündüğüm gibi.”
“Üçüncü seçenek şu anda daha uygun görünüyor.”
Karaborsa değiştirme yeri bizim kontrolümüzün dışında olurdu, bu yüzden sadece olaylar olurken tepki verebilirdik.
Şimdilik karaborsanın yerini bulmak, Tapınak Şövalyeleri’nin mahkumlara eşlik etmek için izleyeceği rotayı tahmin etmek ve hareket halindeyken Eleris’in büyüyü bitirmesini beklemek en iyisi olacaktır.
“Ama sonunda sadece 20 kişiyi kurtarabilecektik. Kalan mahkumlar ölecekti…”
Karaborsada açık artırmaya çıkan 20’den az iblis olsaydı, hepsini kurtarabilirdik ama daha fazla olsaydı, geri kalanını ölüme terk ederdik. Şimdiye kadar sessiz kalan Loyar ağzını açtı.
“Majesteleri, Toplu Işınlanma yerine Warp Kapılarını kullansak nasıl olur?”
“Warp Kapıları mı?”
“Evet, öyle görünüyor ki, bir şekilde Tapınak Şövalyeleri’nin karaborsadan aldıkları mahkumların kontrolünü bir süreliğine kaybetmelerini sağlamalıyız. Sanki Warp Gates’i kullanarak herkesi kurtarabiliriz, sadece birkaçını değil. Toplu Işınlamayı kullanarak.”
“Ama bu sadece Tapınak Şövalyeleri’nin ulaşım yolunda bir Warp Kapısı olsaydı mümkün olmaz mıydı?”
Bunu da düşünmemiş gibi değildim. Ancak Warp Gates sadece sabit yerlerde bulunuyordu ve bu aşamada karaborsanın tam yerini bilmediğimiz için detaylı bir strateji oluşturamadık.
“Başkentte pek çok Warp Kapısı var, Majesteleri.”
Loyar bir istihbarat teşkilatını yönettiği için Başkent hakkında üçümüzden çok daha fazlasını bilmeden edemedi.
“Başkent’in en büyük tesislerinden biri olan Tapınak Şövalyeleri karargahının önünde bile bir Warp Kapısı vardı.”
Hangi yoldan giderlerse gitsinler, eninde sonunda bu sabit yerlerden birini konvoyla birlikte geçeceklerdi. Yolları üzerinde kaçınılmaz olarak Warp Gate olacaktır.
“Evet, anlıyorum, bu makul.”
Çarpıtma Kapısı kullanırsak, ihtiyacımız olduğu kadar çok mahkumu kurtarabiliriz.
“Öyleyse konvoy Tapınak Şövalyeleri karargahının önüne vardığında, tek yapmamız gereken bir kargaşa çıkarmak ve mahkumları bir şekilde Warp Kapılarına doğru koşturmak. Kapıdan bizi kovalamaları konusunda endişelenmemize gerek yok. Eleris bunu yapabilir. biz içinden geçtikten sonra kapıyı yok et yeter.”
“…İyi.”
Eleris biraz gergin görünse de başını salladı.
Warp Gates çift yönlüydü. Kapılardan biri kırılırsa, artık bu yerlerden hiçbirine geçiş yapılamazdı.
“Tamam. Ama önceden çok kapsamlı bir plan yapmalıyız. Her şey düşündüğümüz gibi gitmeyebilir. İlk olarak, Tapınak Şövalyelerinin karaborsanın tam olarak nerede olduğunu bildiklerinden emin olmalıyız ki karaborsayı bulabilsinler. Biz yapabiliriz. sadece tüm mahkumları hemen katletmemelerini umuyoruz. Ayrıca Warp Kapılarında konuşlanmış birlikleri etkisiz hale getirmemiz gerekecek. Ayrıca, Mahkumların kaçmasına yetecek kadar Tapınak Şövalyeleri’nin dikkatini dağıtmanın bir yolunu düşünmeliyiz.”
“Kargaşayı ben hallederim.”
Loyar bu rolü üstlenecek gibi görünüyordu.
“İyi olacak mısın? Ölebilirsin.”
“Onlara karşı savaşmak zorunda kalmayacağım, sadece bir karışıklık yaratmam gerekiyor. Yaralanabilirim ama öleceğimi sanmıyorum.”
“Büyümde bir bozulmaya da yardım edeceğim.”
Sadece Loyar değildi, Eleris de sihriyle ona destek olacaktı.
“Kapı’nın yanında konuşlanmış bir asker kılığına gireceğim.”
Bir bakıma Sarkegaar en önemli rolü oynadı. Warp Gate’i tamamen ele geçirmek.
Mahkumları Warp Kapısı’ndan gönderdikten sonra, Loyar, Eleris ve Sarkegaar kapıya atlayacak ve takipçilerin peşlerinden gelmesini önlemek için diğer kapıyı yok etmeye devam edeceklerdi. Geri dönmek için Toplu Işınlanma Büyüsünü kullanabilirlerdi.
Bunu başarabilseydik, mükemmel olurdu. Ancak, çok fazla önkoşul olduğundan, her şeyi alt üst edecek bir değişkenin ortaya çıkıp çıkmayacağını bilemedik.
Bunda gerçekten bir rolüm yoktu ama duruma ve her şeyin nasıl geliştiğine göz kulak olurdum.
Bir kriz durumunda ‘Revize’ kullanmaya hazırlanmak.
* * *
Üçü, benim dışımda, benim yüzümden tehlikeli bir şey yapmamaya çalıştılar ama sonunda, benim talimatımla iblisleri kurtarmak için o operasyonu yapacaklardı.
Başkentte büyük bir kargaşaya neden olur. Bu asla gizli ve güvenli bir görev olmadı. Başarılı olsalar bile, İmparatorluk bir süre sonra yüksek alarm halinde olacaktı. Demek istediğim, sonuçta Başkent’in ortasında biriyle kavga eden güçlü yüksek rütbeli iblisler olurdu.
İşler planlandığı gibi gitse bile bir süre tehlikede yaşamak zorunda kalacaktık ama işler planlandığı gibi gitmezse üçünden birinin feda edilmesi gerekiyordu. Herkes kabul etti.
Üçünden herhangi biri yakalanırsa ya da yakalanmazsa, ölmeyi beklemeleri gerekiyordu ve kimliğimin ortaya çıkma tehlikesi varsa, kaçmak için Sarkegaar’ın yüzüğünü kullanmamı söylediler.
Yakalanan iblislerin bu kadar değerli olup olmadığını bile bilmiyordum.
Ancak bu üçü, kendileriyle aynı ülkeden olan mahkumların doğru düzgün ölmeden bu kadar sefil bir hayat sürmelerine dayanamadı. Yani bu üçü onlar için hayatlarını riske attı. O harap ülkenin prensi olarak doğrudan hayatımı riske atmıyor olsam da onlar için elimden gelenin en iyisini yapıyordum.
Düşünmemem gereken bir şeydi.
Ancak onları kurtarmamız gerektiğine karar vererek ve onlara ayrıntılı talimatlar vererek, Loyar, Eleris ve Sarkegaar bana karşı sarsılmaz bir güven kazanmış gibi görünüyordu.
İblis oldukları için mi yoksa doğrudan ülkenin hizmetinde oldukları için mi hükümdarları olarak bana saygı duydukları hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Mutlaklığımı sadece bir Baş İblis olduğum için zaten kabul ediyorlardı, ancak mahkumları kurtarmaya karar verdiğim andan itibaren bana eskisinden daha fazla saygı duyuyor gibiydiler.
“Majesteleri, teşekkür ederim.”
O gece ben yatakta yatarken Eleris bana defalarca teşekkür etti.
“İşin çoğunu siz yapacaksınız, öyleyse neden bana teşekkür ediyorsunuz?”
Gerçek buydu. Tek yapmam gereken, belirli olayların olmasını durdurmak ve tehlike durumunda olmaması gereken olayları fark etmek için Gözden Geçirme işlevini kullanmaktı.
“Böyle tehlikeli bir şey yapmamıza izin verdiğin için sana teşekkür ederim.”
Sonunda, aslında pek bir şey yapmasam bile, yine de harekete geçmelerine izin verdim.
Merhamet belki de bir kralın vasıflarına ait bir şey değildi. Böyle bakıldığında, Eleris onlar için yapmaya çalıştığım şeyi takdir ediyor gibiydi. Onlara soğukkanlılıkla mahkumları rahat bırakmalarını söyleseydim, anlayacaklardı ama buna çok üzüleceklerdi.
İşin garibi, benim onların bu kadar pervasızca hareket etmelerine izin verdiğimi ve hatta onlar için bir plan yaptığımı görmek, Eleris’ten tamamen farklı bir duruş sergileyen Sarkegaar’ı bile etkilemişe benziyordu. Belki de Sarkegaar, Şeytan Diyarı’nın tüm iblislerine değer veren bir hükümdar olarak davranışlarımı tavrımın bir parçası olarak gördü.
Hala Loyar’ın nasıl bir tavır takındığını bilmiyordum ama sonunda o da diğer iblisleri kurtarmak istedi. Ve ben de detaylı bir plan yapıyordum, bu yüzden o da bundan etkilenmiş gibi görünüyordu.
“Her neyse, buna gerçekten razı mısın? Ne yaparsak yapalım birilerinin canı yanabilir.”
Eleris şiddetten hoşlanmazdı. Ancak, Tapınak Şövalyelerinin dikkatini dağıtmak için sihrini kullanmaktan başka seçeneği yoktu. Bu üçü nasıl bu planı başarılı kılmak için hayatlarını riske atıyorlarsa, ister kendilerinin ister Tapınak Şövalyeleri olsun, birinin ölme veya yaralanma ihtimali de vardı elbette.
Tereddüt edebilir veya hata yapabilir. Benim endişem buydu.
“…Şimdiden pek çok insanın hayatını aldım.”
Eleris sersemlemiş görünüyordu, gözleri kapalıydı. Sonsuz üzgün görünüyordu.
“Buna o kadar alıştım ki artık bıktım usandım.”
Yapamıyor değildi, çok sık ve çok iyi yapıyordu.
Endişelenmeme gerek olmadığını söyleyen bu üzgün Eleris’e hiçbir şey söyleyemedim.
* * *
Festival Pazartesi günü başladı ve Sarkegaar da müzayede için biletleri o zaman alacaktı. Bu şekilde karaborsanın yerini kesin olarak belirleyebiliriz. Çok büyük bir meblağ, 40 altına mal oldular ama bizim için imkansız bir miktar değildi. Yani Temple’ın giriş ücreti için hazırladığımız parayı daha kullanmadık bile. Buna ek olarak, Sarkegaar bir soylunun hayatını yaşadığı için, organizasyon olmadan yaşam tarzını sürdürmesinin tamamen imkansız olmaması için bazı acil durum fonlarını tutması gerekirdi.
Pazartesi günü başlayan o uzun Festival tam bir ay sürecekti.
Pazartesi.
Şimdiden şenlikli bir atmosferle uğuldayan İmparatorluk Başkenti’nin sokaklarına bakıyorduk.
-Vaaaaaaah!
-Yaşasın Müttefik Kuvvetler!
-Yaşasın Atorius!
-Hurraaaaaaaay!
Al Ligar Bölgesi’nin kuzeyindeki Temtoan Bölgesi’nde bulunan büyük Warp Kapısı’ndan askerler gelirken insanlar tezahürat yaptı. Bitmek bilmeyen bir asker alayı Geçit’ten çıkmaya devam etti.
Sürekli bir akış halinde mavi Geçit’ten ayrıldılar ve İmparatorluk Kalesi’ne doğru ilerliyorlardı.
Seul haritasını kullanacak olursak, Jung Bölgesi’nden başlayıp Jongno Bölgesi’ne gittiler ve insanlar yanlarında durup bitmek bilmeyen asker geçit törenini alkışladılar.
Önce at sırtındaki Şövalyeler ve Süvariler, ardından Piyade ve diğer askerler geldi. Hepsi eşit derecede alkışlandı.
Şeytan Dünya Savaşı’nda bu mucizevi zaferi elde eden Müttefik Kuvvetler’e herkes sonsuz alkışlar yağdırdı.
Ludwig bu sahneyi bir yerlerden izliyor olmalı. Delphine Izadra’nın her yerde kutlama yapan ve güzel yemekler yiyen şenlikli insanları izlerken birileri tarafından kaçırılma ihtimali de yüksekti.
Olmasaydı, o zaman bu iyi olurdu.
Çok sayıda asker aynı hızda yürüyordu. Bu savaşa Müttefik Kuvvetler olarak çok sayıda ülke ve grup katıldı.
Her biri kökenlerini simgeleyen bir bayrak taşıyordu.
Bu muzaffer ordunun alayı inanılmaz derecede uzun bir süre devam edecekti. Vatandaşların tezahüratları eşliğinde İmparatorluk Sarayı’na girmenin şerefini yaşayabilecekleri gibi, içeride de hürmetle muamele görebileceklerdi. Liyakat kazananlar hak ettikleri ödülleri alacaklardı.
Bu büyük kalabalığın tezahüratları arasında onlara mesafemizi koruyarak sohbet ettik.
“Savaş esirleri, Zafer Alayı’ndan farklı bir Kapıdan gelebilir.”
“Belki bu yüzden.”
Biz sadece bu gösteriyi izlemek için burada değildik. Zaten iştahımı kaçıran bir manzaraydı.
Bunca yolu gelmemin nedeni, savaş esirlerinin muzaffer orduyla aynı kapıdan geçirilip geçirilmeyeceğini kontrol etmekti. Olsaydı, o anda onları götürmeyi deneyebilirdik.
Bunu yapmasak bile, en azından buraya nakledilen mahkumların sayısını tespit edebilirdik. Ancak ne kadar seyredersek izleyelim, içinde savaş esirlerinin olduğu bir kafile ya da alay yoktu.
Burası zafer ordusunun geçtiği yer olduğundan, insanların kaşlarını çatmasına neden olacak mahkumları farklı bir Kapıdan sokma ihtimalleri yüksek olabilirdi.
“Başarılı olsak bile, sadece karaborsaya götürülenleri güven altına alabilirdik, değil mi?”
“Bu doğru.”
Kurtarabildiğimiz tek şey, belirli bir piyasa değeri olan ve o karaborsaya gönderilen iblislerdi.