"Alacakaranlıktan Şafağa Kadar". Quentin Tarantino'nun olay örgüsünün acımasız zıtlığı, konuşmak istediğim konuya biraz yakındı.
Başlangıç olarak, ortaya çıkmasında eyaletler arası çelişkilerin birkaç nedeni ve bir nedeni olan Birinci Dünya Savaşı'nı hatırlamamız gerekecek. Ana ve ortak neden, dünya hegemonyasında üstünlük mücadelesinin yoğunlaştığı ve İngiltere ile Almanya'nın ana rakipler olduğu ortaya çıkan kapitalizmin gelişmesiydi.
Bu nedenle, diğer tüm nedenler ya İtilaf'ta ya da İngiliz ve Almanların önderliğindeki Üçlü İttifak'ta gruplandırıldı. Savaş kaçınılmazdı ve Gavrilo Princip'dan bir atış olsa da olmasa da herkes bunun için bir neden bulabilirdi.
Tuhaftır ki, kraliçelerin çoğunun Alman olduğu ve imparatorların "yarı ırk" olduğu Rus otokrasisi, Birinci Dünya Savaşı'nda, "İngiliz kadın saçmalığının", kendini Anglo-Saksonlarla ittifak içinde bulan "İngiliz kadınlarının saçmalığı" nı, kelimenin tam anlamıyla arifesinde (İngilizlerin etkisi olmadan) Tsushima utancını deneyimlemiş olarak unutmuş gibi görünüyordu.
Ölümcül Birinci Dünya Savaşı, 10 milyondan fazla askerin ve 11 milyondan fazla sivilin hayatına mal oldu. Rusya en büyük kayıpları yaşadı.
28 Haziran 1919'da Versailles'da, Birinci Dünya Savaşı'nın son noktası olan Versailles Antlaşması (veya Versailles Antlaşması) olarak bilinen uluslararası bir belge imzalandı. Anlaşmada altı ana nokta var.
1. Almanya ve Üçlü İttifak, savaşın patlak vermesinin tek suçluları olarak ilan edildi.
2. Galipler lehine Almanya'ya tazminat verildi.
3. Alman silahlı kuvvetleri büyük ölçüde azaltıldı. Modern askeri teçhizata, özellikle savaşa sahip olun havacılık, tanklar ve denizaltılar, Almanya genel olarak yasaklandı.
4. Farklı koşullarda Almanya, sömürge mallarından koparıldı.
5. Almanya toprakları kısıtlandı (yeni devletler, örneğin Polonya ve Çekoslovakya lehine olanlar dahil).
6. Ruhr ve Saar gibi ekonomik olarak gelişmiş bölgeler, İtilaf temsilcilerinin kontrolü altında devredildi.
İmparatorluk Almanya'sı ve müttefikleri, göründüğü gibi, bu tür savaşların daha fazla olasılığından uzaklaştı. Bunun için Milletler Cemiyeti, en iyi dileklerle Versailles Antlaşması ile kuruldu. Lig'in silahsızlanma, düşmanlıkları önleme, toplu güvenliği sağlama, ülkeler arasındaki anlaşmazlıkları diplomatik müzakereler yoluyla çözme ve gezegendeki yaşam kalitesini iyileştirme gibi konularla ilgilenen "Ebedi Barış" ı desteklemesi gerekiyordu.
Birinci Dünya Savaşı'nın en büyük kazananlarından biri, savaştan ve onun eski denizaşırı kolonisinden yararlanan Büyük Britanya idi; bu, İngiliz başkentinin birçok açıdan metropolde izin verilmeyen bir şeyi bulmasından önce, daha da güçlendi.
Amerika'nın yerli nüfusunun soykırımından, köle ticaretinden ve ırkçılığından sonra, Birleşik Devletler'in Britanya için bir tür özgür denizaşırı yerleşim bölgesi haline gelmesi şaşırtıcı değildir, bu sayede birçok dünya meselesi gölgede kalarak çözülebilir.
Öyleyse neden Üçüncü Reich ortaya çıktı ve daha da korkunç olan İkinci Dünya Savaşı patlak verdi?
Gösterdiği gibi tarihRusya'ya sadece İngiltere'nin sıcağı başka birinin elleriyle tırmıklaması gerektiğinde ve asla güçlü bir Rus gücü olarak ihtiyaç duyulmadığında Britanya kraliyetine ihtiyaç vardı.
Bunda, Şubat Devrimi, II. Nicholas'ın tahttan çekilmesi ve Batı yanlısı Geçici Hükümet, Büyük Britanya için şüphesiz nimetlerdi. Ancak o dönemin Gaidarları ve Chubais'leri yerine Rusya'da, dünya başkenti tarafından kontrol edilmeyen Sovyet rejimi yeni bir güç ortaya çıktı.
Bu nedenle Almanya'dan, yağmacı bir müdahaleyi organize etmek için yağmacı bir müdahale organize etmek için Rusya ile daha önce imzalanan tüm anlaşmaları, özellikle de Brest-Litovsk Anlaşmasını bozması talep edilmişti.
İç savaşın kendisi gibi müdahale de Bolşevikleri yok etmedi, Rusya'nın bütünlüğü, güçlü bir işçi ve köylü devletinin inşası hız kazanıyordu.
Bu hesaba katılmalıydı ve bu sorunun güçler tarafından çözülmesi gerekiyordu.
"Panzehir", Hitler'in Nazizmi, yükselen Sovyetler Birliği ve Komünistlere yönelikti ve yaralı ve mağlup olmuş Almanya'dan SSCB karşıtı yaratıldı.
Siyasi ikiyüzlülük, ikiyüzlülük ve anlamsızlık konusunda zengin deneyime sahip olan Anglo-Saksonlar, sorunlarını bu şekilde çözmek ve yine savaştan para kazanmak için Almanları ve Rusları tekrar oynamaya karar verdiler. İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri'nin izni olmasaydı, Versailles'ın gereklerini gerçekten göz ardı etmeden Hitler, Üçüncü Reich'ı inşa edemezdi, neredeyse iktidara geldi.
Yeni savaşın, Anglo-Saksonların dünya hakimiyeti uğruna Sovyetler Birliği'nin kaderini belirlemesi ve aynı zamanda Doğu'daki son büyük imparatorluğa, Japonya'ya son vermesi gerekiyordu.
Hitler sistematik olarak iktidara getirildi ve Üçüncü Reich'ın ekonomik gücünü yaratmaya yardım etti.
Gerekli potansiyeli elde etmek için Nazi Almanyası'nın Avusturya'yı yutmasına, haince Çekoslovakya'dan vazgeçmesine ve ardından "garip savaşta" neredeyse Batı Avrupa'nın tamamına izin verildi.
Her şey asıl mesele için - SSCB'ye bir saldırı için Hitler'den askeri ve ekonomik güç elde etmek.
Aşağıdaki fotoğrafta Chamberlain, Münih Anlaşması'ndan sonra: "Size barış getirdim!"
Tabii ki, sıradan insanlar, hatta Nazizme karşı samimi ve cesurca savaşan bireysel politikacılar ile perde arkasındaki siyasi kuklacılar, İngiltere ve Birleşik Devletler hükümetlerinin arkasındaki büyük sermaye lobisi arasında ayrım yapılmalıdır.
Amerika Birleşik Devletleri'nin rolü hakkında konuşurken, Nazi Almanya'sının oluşumundaki birkaç ana aşamayı vurgulamak gerekiyor.
1. 1919'dan 1924'e: Alman ekonomisine büyük Amerikan mali enjeksiyonları için zemin hazırlıyor.
2. 1924'ten 1929'a: Alman mali sisteminin kontrolünü ele geçirmek ve Nasyonal Sosyalizm için mali destek.
3. 1929'dan 1933'e: derin bir mali ve ekonomik krizi kışkırtmak ve ortaya çıkarmak ve Nazilerin iktidara gelmesini sağlamak.
4. 1933'ten 1939'a: Nazi Almanyası ile mali işbirliği ve Hitler'in yeni bir dünya savaşını hazırlamayı ve başlatmayı amaçlayan yayılmacı dış politikasına destek.
Başlangıçta, Amerikan sermayesinin Almanya'ya nüfuz etmesini sağlamak için ana kaldıraçlar askeri borçlar ve bunlarla yakından ilişkili Alman tazminatları sorunuydu.
Daha 1924 yazında, Londra konferansında, Dawes planı olarak bilinen, tazminat ödemelerinin yarıya indirilmesini sağlayan ve kapsamlarının kaynaklarına karar veren bir proje kabul edilecek.
Asıl görev, yalnızca Deutsche markasının istikrar kazanmasıyla mümkün olan Amerikan yatırımı için elverişli koşulları sağlamaktı. Bunun için Almanya için 200 milyon dolar tutarında büyük bir kredi öngörüldü. Aynı zamanda, Anglo-Amerikan bankaları, hem Alman ödemelerinin transferi hem de bütçe, parasal dolaşım sistemi ve büyük ölçüde borç verme sistemi üzerinde kontrol kurdu.
Durumdan yararlanarak Amerikan sanayi şirketleri ve bankaları, Almanya'nın kilit işletmelerinin çoğunun varlıklarını satın aldı.
Hitler'in kendisinin ve partisinin finansmanı başlangıçta İsviçre ve İsveç bankaları aracılığıyla gerçekleştirildi ve 1926'dan itibaren Nazilerin finansmanı doğrudan Almanya'daki bankalar ve sanayi kuruluşları aracılığıyla gerçekleştirilmeye başlandı.
1930 sonbaharında, Alman Reichsbank başkanı Hjalmar Schacht, Amerika Birleşik Devletleri'ni ziyaret etti ve Amerikan iş dünyasının temsilcileriyle doğrudan görüştü.
Özel müzakerelerde Schacht, Adolf Hitler'in Almanya'da iktidara gelmesinin versiyonundan, ülkenin kalkınması kavramından, Bolşevizmle mücadele stratejisinden bahsetti.
Weimar Cumhuriyeti'ne borç verme konusundaki bir dizi ekonomik başkalaşımdan sonra, Nazi Ulusal Sosyalist İşçi Partisi muhteşem bir başarı elde etti - Eylül 1930'da, büyük bağışların bir sonucu olarak, Hitler partisi 6,4 milyon oy aldı. Aynı zamanda, Naziler Reichstag'da ikinci sırada yer alıyor ve ardından yurt dışından yeni cömert enjeksiyonlar etkinleştiriliyor. En büyük Alman sanayicileriyle yabancı finansörler arasındaki ana bağlantı aynı Hjalmar Schacht'tır.
Ocak 1932'nin en başında, en büyük İngiliz finansörü Montagu Norman'ın Adolf Hitler ve Franz von Papen ile Hitler partisinin finansmanı konusunda gizli bir anlaşma imzalandığı bir toplantı gerçekleşti. Daha 14 Ocak 1933'te Adolf Hitler, Hitler'in programının tamamen onaylandığı Kurt von Schroeder, Franz von Papen ve Wilhelm Kepler ile bir araya geldi.
Nazilere iktidarı devretme konusu nihayet burada çözüldü. 30 Ocak 1933 Hitler, Reich Şansölyesi oldu.
İkinci Dünya Savaşı'nın arifesinde, ABD şirketleri ve bankaları o dönemde Nazi Almanyası'nın endüstri ve finans sistemine 800 milyon dolar gibi büyük miktarda yatırım yaptılar. Bunlardan Amerika Birleşik Devletleri'nden ilk dördü, Hitler'in militarize ekonomisine yaklaşık 200 milyon dolar yatırım yaptı. Standard Oil 120 milyon dolar, General Motors 35 milyon dolar, ITT'nin yatırımı 30 milyon dolar ve Ford'un yatırımı 17,5 milyon dolardı.
Tarihsel gerçek: ABD 11 Aralık 1941'de II.Dünya Savaşı'na girdikten sonra bile, Amerikan şirketleri, Almanya'daki şubelerinin faaliyetlerini desteklemek için düşman firmaların emirlerini aktif olarak yerine getirmeye devam ettiler.
İngiltere ve ABD'nin en zengin klanları, bankaları da bu durumda kendilerini lekeledi. Örneğin, Morgan, Rockefeller, Rothschild ve diğerleri. Bu finans kodamanları, Alman IG Farbenindustrie'nin ve Reich'in diğer birçok kimya fabrikasının hisselerini bankaları aracılığıyla teşvik ettiler ve daha sonra onları tamamen kontrol etmeye başladılar.
Kişisel bir şey olmadığı söylenebilir, sadece paranın kokmadığı bir iş. Ne de olsa, Amerika Birleşik Devletleri SSCB'ye, özellikle de Ödünç Verme kapsamında yardım etti, ancak yine de Henry Ford gibi ünlü bir sanayici, uzun süredir açıkça Nazi pozisyonlarına sahipti.
Ford, Hitler rejiminin şu ya da bu kişiye düzenlenmesi için standart bir devlet ödülü değil, bir parti emri olan "Alman Kartalı Liyakat Nişanı" aldı, Henry Ford da Adolf Hitler tarafından "Mein Kampf" ta bizzat bahsedildi.
Bu ödülü 1937'de ve şu anda dünyaca ünlü IBM şirketinin kurucusu ve sahibi olan Thomas Watson aldı.
Watson, 1934 yılında, IBM'in bir yan kuruluşu olan Dehomag, Alman Reich Güvenlik İdaresi'ne sayma ve kataloglama makineleri tedariki için bir ihale kazandığında, Gestapo'yu bilgisayarlarla donatmada paha biçilmez bir yardım aldı. 1935'te Thomas Watson Berlin'i ziyaret etti ve Gestapo şefine yeni Dehomag mod. 1935 sayma makinesini sundu.
Genel olarak, İngiliz kraliyet ailesinde bile Nazizme sempati gözlemlendi.
İşin garibi, ancak Adolf Hitler de İngiltere'nin önünde eğildi, Anglosaksonların dünya nüfuzundaki başarısı ve birçok ülkenin yağmalanması Hitler'e kıskançlık için bir neden verdi.
Aynı zamanda iktidara getirilenin, emrini yerine getirmek zorunda olduğu Hitler'in neden Almanya'yı ve Almanları Bolşevizme karşı top mermisine dönüştürdüğünü anlamak daha kolay. Hitler, saldırıyı neden üç günlüğüne durdurarak, İngiliz birliklerinin Dunkirk'ten ayaklarını çekip adalarına tahliye etmelerine izin verdi? "Deniz Aslanı" propaganda operasyonu, Nazi Almanyasının ana amacı olan "Barbarossa" planı için bir ekran olarak kaldı.
Burada artık “her şeyden önce Almanya” değil, dünya üzerindeki gizli gücü olan İngiliz tacı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında SSCB'ye Amerikan yardımına gelince, başka bir politikacı olan Harry Truman'ı hatırlamakta fayda var. Ardından Truman şöyle ifade edecek: “Almanya'nın kazandığını görürsek, Rusya'ya yardım etmeliyiz ve eğer Rusya kazanıyorsa, o zaman Almanya'ya yardım etmeliyiz ve böylece Hitler'i kazanan olarak görmek istemesem de mümkün olduğunca çok kişiyi öldürmelerine izin vermeliyiz. Hangi koşullar altında. Hiçbiri sözünü tutmuyor. "
Bu ünlü açıklamada, Anglo-Saksonların taktiklerinin tüm özeti.
Nazi Almanyası ve Sovyetler Birliği, iki antipot olarak, birbirlerini yok etmese de, o kadar zayıflamak zorunda kaldılar ki, hayatta kalanı bitirmek artık zor değildi. Versailles'ın kısıtlamalarına uymak için garantilerini yerine getirmeyen bir ülkenin temsilcisinin söylediği, üstelik doğrudan Alman Nazizmini besleyen ve Birleşik Devletler'de ana galipleri kendilerinden sonra sıralanacak olan "sözünü tutmaz" vurgusu metinde özellikle dokunmaktır. Sözün Amerika Birleşik Devletleri politikacıları tarafından tutulması genellikle ayrı ayrı tartışılmalıdır.
Hitler'in gelecekteki "ana galipleri", İkinci Dünya Savaşı'na girmek için halkını hazırlamak zorunda kaldı. Burada, bir zamanlar İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından silahlandırılan ve 1904-1905 Rus-Japon Savaşı'na yol açan Rusya'yı teşvik eden Yükselen Güneş Ülkesini hatırlamamız gerekecek. Japonya ayrıca Doğu'da hesaba katılması gereken son büyük imparatorluk olarak kaldı ve aynı zamanda Anglo-Saksonların dünya hakimiyeti planlarına da müdahale etti.
Böylece, 7 Aralık 1941 sabahı Japon uçağı bir Amerikalıyı vurdu. filo Pasifik'teki ana üssünde.
Pearl Harbor (Pearl Harbor) zaten bir Amerikan versiyonu, ancak Hitler'in SSCB'ye saldırısı kadar kesin değil ...
Sovyetler Birliği'nin liderliği, tüm gücüyle, kaçınmamak için de olsa, savaşın başlamasını ertelemeye çalıştıysa, o zaman ABD hükümeti tüm gücüyle Amerikan toplumunu ABD'nin savaşa girmesi gerektiğine ikna etmek zorunda kaldı. Amerikan halkı ölmek, katliama katılmak için cepheye kararlılıkla gitmek istemiyorsa, bu nasıl yapılabilir? Düşmanın ihaneti ve kutsal fedakarlığı olmadan hiçbir yolu yoktur.
Pek çok Japon politikacı ve ordu, bir Amerikan ekonomik devine karşı bir savaş kazanma umutlarının kıyametini anladıysa, Japonya'nın saldırısı nasıl mümkün oldu?
Amerikan ve Japon çıkarlarının çatışması 7 Aralık 1941'den çok önce başladı: Temmuz 1941'de ABD'nin ham petrol arzına ambargo koyması Japonya'nın Meksika ve ABD'den gerekli petrolün% 80'ini aldığı için Japonya'nın saldırganlığını çoktan kışkırttı. Yine de, 26 Kasım 1941'de ABD Dışişleri Bakanı tarafından Japonya'ya gönderilen "Hull'un notuydu" ve hiçbir seçenek bırakmayan bir ültimatom olarak Japonya için bardağı taşıran son damla oldu.
Böylece, "Hull notu" Japonya'dan açıkça imkansız olanı, yani birliklerin Çin'den çekilmesini ve Japonya, Almanya ve İtalya'nın Eylül 1940'ta imzaladığı Üçlü Paktı'dan çekilmesini talep etti. Japon tarafının notu ABD'nin müzakerelere devam etme konusundaki isteksizliğinin bir göstergesi, askeri bir çatışmanın kaçınılmazlığı olarak algılaması oldukça tahmin edilebilir.
Amerikalı bankacılar, sanayiciler ve politikacılar bir savaşa ihtiyaç duydu ve onu aldılar.
Pearl Harbor'a Japon saldırısı sonucunda Amerikan kamuoyunun görüşü bir günde tersine değişti. Haklı öfke intikam gerektiriyordu.
Şimdi "kutsal fedakarlık" hakkında. Amerikalılar 1940'ın sonundan beri Japonya'nın diplomatik kanunlarını bilseler ve tüm Japon diplomatik yazışmaları Birleşik Devletler için bir sır değilse, sürpriz bir saldırı nasıl gerçekleşebilirdi? Buna ek olarak, İngiliz liderliği Japon deniz kuvvetlerinden gizli bilgilere erişebiliyordu ve saldırı planlarını en yakın müttefiklerinden gizlemek zordu.
Amerikan liderlik saldırısının Japonlarda beklenen "beklenmedik" ve arzulanan saçmalıkları yerine, Amerika Birleşik Devletleri'nin planlanmamış bir trajedi yaşadığı varsayılmalıdır. Bu, Birleşik Devletler'deki İngiliz filosunun Taranto'daki İtalyan filosunun saldırısına dair yanlış anlamadan kaynaklanıyor olabilir (11 Kasım 1940).
O zamanlar birçok İngiliz torpido, sığ derinliklerinden dolayı, limanın dibine düştüklerinde kendilerini gömdüler, ancak İngilizler, torpidoları bunda taşıyıcı tabanlı uçakları için önceden değiştirmeye çalıştılar.
Pearl Harbor'da derinlikler daha da sığdı, ayrıca Japonya, ABD savaş gemilerinin güvertelerine ciddi bir tehdit oluşturabilecek ağır zırh delici bombalarla silahlanmadı, Amerikalılar ise uçak gemilerini önceden üssünden çıkardı.
Gerçek şu ki Japonlar, İtalyan üssüne yapılan İngiliz saldırısına da dikkat etti ve düşmanın filosunu tek vuruşla yok etme olasılığı hakkında doğru sonuçlar çıkardı.
Ağır zırh delici bombalar, savaş gemisi toplarından topçu mermilerinin parçalarıyla değiştirildikten sonra elde edildi.
Uçak torpidoları, torpidoların sığ derinliklerde kullanılmasına olanak tanıyan ek, geliştirilmiş ahşap stabilizatörlerle donatıldı.
Ek olarak, Japonlar pilotlarını Pearl Harbor'da özellikle amaçlanan hedefler konusunda eğiterek iyi hazırlanmışlardı.
Saldırı saat gibi oynandı. İlk dalgadaki "Nakajima" B5N2 uçağı Amerikan filosuna ana hasara neden oldu.
Japon uçak gemilerinin 89. ve 1. bölümlerinin hava gruplarından bu 2 araç, 40 uçak torpidosu (isabetlerin% 45'i) artı 49 zırh delici 800 kilogram bomba (isabetlerin% 24,5'i) düşürdü ve hedeflere de zarar veren çok sayıda yakın patlamayı saymadı.
ABD Pasifik Filosunun ana kuvvetlerini en az 6 aylık bir süre boyunca etkisiz hale getirmek olan Japon saldırısının asıl görevi, ikinci dalgadaki dalgıç bombardıman uçakları ve torpido bombardıman uçakları Pearl Harbor'da ortaya çıkmadan önce büyük ölçüde tamamlandı ve Amerikan kayıpları listesine birkaç gemi daha ekledi. ...
Toplamda, Japonlar tarafından batırılan 4 savaş gemisi, 4 ciddi hasarlı gemi ve batan veya kurtarma olasılığı ile bağdaşmayan hasar gören 10 gemi daha ABD için "kutsal fedakarlığa" düştü.
Havaalanlarında 349 Amerikan uçağı imha edildi veya hasar gördü. Ölen ve yaralananların sayısı 3581 askeri personel ve 103 sivildi.
ABD'nin İkinci Dünya Savaşı'na girmesinin bedeli buydu.
Kaderin ironisi, Amerikalıların bu tür kayıpları beklememeleri ve Japonların çok yakında onlara sırtlarını dönmek zorunda kalacakları böyle bir şans ve bu oldukça doğal. Başlangıçta Japonya'nın Hitler gibi savaşı kazanma şansı yoktu. Almanlar ve Japonlar, her biri kendi yöntemleriyle, dünya sermayesinin kodamanlarının muazzam karlar elde ettiği, dünya nüfuzunu kazandığı kanlı düzeni kurdu. Ordular ve halklar, kendilerine bahse giren ve kendi çıkarlarını elde edenler için ölmeye hazır köpeklerle savaşma rolünü oynadılar. Almanya ve Japonya hala yalnızca Anglo-Saksonlar tarafından fiilen işgal edilmiş bölgeler değil, aynı zamanda onların siyasi "altı" sı. Bu "altılar" muzaffer sahiplerinin yalnızca Alman Dresden nüfusunu değil, aynı zamanda Hiroşima ve Nagazaki adlı iki nükleer krematoryum kurduklarını, böyle bir soykırımdaki suçlular gibi hissetmeden nasıl canlı canlı yaktıklarını çoktan unutmuşlardır.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Anglo-Saksonların ana görevi yerine getirilmedi, Sovyetler Birliği sadece dayanmakla kalmadı, daha sonra Nazizm'e karşı zaferde ve uzay araştırmalarında başarı ile dünya otoritesini kazanan bir nükleer ve uzay süper gücü oldu. Güçlü bir sosyalist ülkeler bloğu da yaratıldı, dünya tek bir büyük sermayeye ait olmaktan çıktı.
Ancak Londra ve Washington, II.Dünya Savaşı'ndan sonra, tüm dünya kapitalist sisteminin fiili liderleri ve tekelci efendileri haline geldiler. Bunda, hedeflerine ulaşıldı ve aynı Nikita Sergeevich, Leonid Ilyich ve özellikle ölümlü bir düşmanla barış içinde bir arada yaşamak isteyen Mikhail Sergeevich'in aksine durmayacaklardı. Öte yandan kapitalizm, güç hissettiğinde taviz verebilmek için koyun derilerini nasıl giyeceğini biliyordu.
Dedelerimiz ve babalarımız çok güçlü bir düşmanla savaştı, Hitler'i mağlup etti, kurtardı, ülkeyi büyüttü. Ancak güçlü Sovyetler Birliği, kötü İngiliz cüce "Chernomor" ve onun denizaşırı "sakalı" nın önüne düştü, açık savaşta değil, Anglosaksonların anlam ve ikiyüzlülüğü tarafından, insancıl Sovyet ideolojisini savunmak için ön planda olması gerekenlerin ülke içinde ihanetiyle öldürüldü ve SSCB'nin kendisi.
Dolar dünya para birimi haline geldi, kapitalizm gezegendeki tek güç kutbudur, Anglosaksonlar bu kutbun liderleri ve efendileridir. Hayal ettikleri her şey: dünya hakimiyeti, açık ve gizli. Dönek hainler şimdi yanaklarını şişiriyorlar, Sovyet rezervini yiyorlar, "çok kutuplu bir dünya" dan bahsediyorlar, ama hazinelerini Rusya'nın düşmanlarıyla tutuyorlar ve servetini hızla satıyorlar. Zenginlerin soğuk kalpleri, ruhları fetheden ejderha, tüketicilerin ahlakında ve para kültünde.
Anavatana ve bize ne olacak? Sonuçlar nelerdir?
Halihazırda kurulmuş olan ulusötesi tekeller, rekabeti bir kurgu haline getiriyor. Tekellerin emrinde garanti süresi ve dayatılan hizmetler kalitesi olan tek kullanımlık mallar en yakın olasılıktır.
Ebedi borçlular, nakdin tasfiyesi, mevduatın tam kontrolü - bankacıların arzulanan hedefi. Savaşlar ve salgın hastalıklar, insanlığın diğer sorunları - kapitalizmin dünya ekonomik piramidini sıfırlamak, sahiplerinin borçlarını ve yeni gelirlerini silmek. Vidaları sıkmak ve hak ihlalleri, toplumun dijitalleşmesi, yeni elektronik kölelik.
Gün batımından şafağa ve gün batımından gün batımına kadar kan emiciler altında, her türlü suç için güçlerini ve süper kazançlarını korumaya hazır.
"Şeytanın en büyük numarası sizi onun var olmadığına ikna etmektir." Kapitalizmin parlak cazibesi övülür, Sovyet geçmişi çamurla lekelenir.
Şu anda kuru biranın bolluğunun ve yabancı bir arabanın mevcudiyetinin yaşam kalitesi için ana kriter olduğu kişilerden gerçekten çok azı var mı? Ve daha fazlasını görmüyorlar.
Doğu ve Batı'nın sıradan insanları üzerinde milyarlarca insana, komplekslere ve çılgınlığa takıntılı olanlar, bu gulyabanilerin kavak kazığı ne kadar süre kalacak?
Muhtemelen, zamanları sonsuza kadar sürmez, aksi takdirde medeniyetimiz için iyi olan hiçbir şey parlamaz, sadece "zombiand". Muhtemelen kapitalizm, toplumun gelişmesinde olumlu yönünü tüketti, yolumuzu yozlaşmaya ve yozlaşmaya çevirdi.
Rusya için "süpernap" dönemi daha iyi sona erecekti (kapitalizmin gezegensel virüsüne karşı bir aşılama gibi). En iyisini emen yenilenen sosyalizm, sadece Rusya'yı değil, tüm gezegenimizi kurtarabilirdi.
Tabii ki, bu sadece diğer insanların görüşlerine ve hatta gerekli görüşe sahip olmak zorunda olanların görüşlerine uyması gerekmeyen kişisel görüşüm.