Birinin babası hakkında bir kitap yazmanın sorunu, ya onu okuyacak ya da okumayacak ya da ölmüş ve hiçbir seçeneğe sahip olmayacak olmasıdır.
Bu senaryoların her biri, kendi çabuk ve endişe çukurları, ikinci tahmin ve olası pişmanlıklarla doludur. Ana karakter olarak babamızla kurgusal olmayan bir kitap yazan çoğumuzun 'Bunu okuyana kadar bekleyemem!' Diye düşündüğünden şüpheliyim. Hikayeyi sayfaya koymak için yaşlı adamın vefatına kadar kasıtlı olarak bekledi.
Benim durumumda, babam yazdığım dört yıl boyunca sorup durdu, 'Bunu ne zaman göreceğim?' Beraber bir tabut inşa etme sürecimizi kayıt altına aldığım için, neyin saklandığına dair bir fikri vardı, bu da sonunda anı ile sonuçlanacaktı. Tefriş Eternity: Bir Baba, Bir Oğul, Bir Tabut ve Bir Ölçüde Yaşam , bu yılın başında yayınlandı. Atölyesinde takılırken notlar aldığımı biliyordu, söylediği şeyleri yazıyor, fotoğraflar çekiyor, ağaç işçiliğinin gizemli ayrıntıları hakkında sorular soruyor ve (bir zamanlar çıktığı Playboy tavşanı dahil) Olabildiğince doğal yapmaya çalıştığım gerçek zamanlı araştırmanın zorunlu olarak rahatsız edici süreci. Kapalı bir kapının arkasında uzun saatler boyunca evde olduğumu biliyordu, klavyenin üzerine eğilmiş, köşeleri kare almaya çalışmıştı.
Sonunda ona bir el yazması verdiğimde, onunla birkaç gün geçirdi, sonra onu bana geri verdi ve açıkça belirterek, 'En kötü korkularım doğrulandı.' İşte buydu. Yanıtı karmaşık olduğu kadar basitti ve yayına giden aylar içinde gelişecekti. Kendisini 85 yılın çoğunda tanıyan yabancılar ve (daha kötüsü) insanlar tarafından okunacak bir kitapta karakter olma fikrine ısındı. Sonra, hem hayatının hem de benim en büyük ironilerden birinde, yayınlandıktan üç gün sonra öldü. Yani bu korkular, her ne idiyseler, şimdi tamamen farklı bir alaka düzeyine sahip ve bu alaka düzeyinin tam olarak ne olduğunu asla bilemeyeceğim. Ölüm konusunu ele alan her yazar gibi, ben de bu kitaptaki gizemini çözmedim ve hayatın devam eden hileleri onu daha da derinleştirdi.
Tek bildiğim, burada listelenen yazarların hepsinin babamı kendi gerçeğiyle onurlandırarak yaptığına inandığım gibi doğru anlamaya çalıştığım. Ve şimdi her zamankinden daha çok yaptığım için mutluyum.
Mutlu Babalar Günü, baba. Osuruklarından bahsettiğim için üzgünüm.
Anne Fadiman, Şarap Aşığının Kızı
Anne Fadiman’ın babası Clifton Fadiman tanınmış bir şarapseverdi, ancak şaraptan pek hoşlanmıyordu. Aynı zamanda ünlü bir edebiyat eleştirmeniydi ve yazar oldu - sanki baba-kız dinamikleri yeterince zor değilmiş gibi. Sonuç olarak, bu, tüm iyi baba anılarında olduğu gibi, genellikle anlaşılmaz bir konuyla tartışmalı bir maçtır. Fadiman babasını anlamak için onun hakkında yazmak zorunda kaldı. Ve onun hakkında yazmak için ölünceye kadar beklemesi gerekiyordu. Ancak o zaman etkileyici araştırmasının genişliğine, özellikle de kendisiyle bir parça için kaydettiği röportajların 194 sayfalık bir transkripsiyonuna izin verebilirdi. Hayat dergisi onu 80'inci yaşı vesilesiyle yazmaya doğum günü. Herhangi bir çocuk için araştırma gözetiminde ebeveyniyle röportaj yapma fırsatına sahip olmak ne büyük bir hazinedir (transkripsiyon için başkasının ödeme yapmasından bahsetmiyorum bile). Bu kitapların en iyileri gibi, bu portre de sevecen ama yaltaklanan değil ve çocuğun rolü de babanınki kadar yakından inceleniyor.
Rick Bragg, Frogtown Prensi
Yayınlandıktan kısa bir süre sonra katıldığım bir kitap konuşmasında Frogtown Prensi Rick Bragg, seyirciye motivasyonunu anlatarak başladı. 'Babam hakkında güzel bir şey söyleyecek birini aramaya gittim,' Güney çekilişiyle donakaldı. Üç yılımı aldı. Bu sözler, Bragg'in zar zor tanıdığı sert bir adamın bu unutulmaz, cilasız anısını okurken aklımda kaldı. Kuşağının en iyi gazetecilerinden ve dünyevi, şiirsel bir stilist olan Bragg, kısa bir süre sarhoş görünen düz karakterden daha fazlasını hak ettiğini hissettiği gezgin babasının yağlı izini takip ederek bir aile anıları üçlemesini tamamladı. ilk iki kitapta şiddetli ve kayıtsız. Yakın zamanda 'kendi oğlum' sahibi olan babalık, onu, diğer şeylerin yanı sıra, ona hayat veren adamın kusurlarını ve başarısızlıklarını anlamamızı ve kendi anlayışımızı tamamlaması için motive etti.
Philip Roth, Miras
okudum Miras babam 80'li yaşlarına girerken, onun kesin ölümsüzlüğü dışında hiçbir şeye inanmayı reddettiğim bir dönem. Bunu bir ustanın eseri olarak takdir ettim, ama olması gerektiği gibi beni etkilemedi. Bu baharda, babamın ölümünün ardından ve (aynı zamanda ölümsüz görünen ve babamla aynı yaşta ölen) Roth'un vefatından kısa bir süre önce ona geri döndüm. Ve şimdi her zaman orada olanı buluyorum, oğul olmanın ne anlama geldiğine dair derin bir yansıma, doğru şeyi yapmaya çalışmak ve sonunda tek doğru şeyin sevmek olduğunu fark ediyorum.
Jeannie Vanasco, Cam Göz
Mükemmel anılar çeşitli nedenlerle yankılanabilir - deneyimin tekilliği, düzyazının ustalığı, sesin dürüstlüğü. Jeannie Vanasco’nun kitabı döngü için hit oldu. O (Jeannie), 16 yaşında başka bir kızını (Jeanne) kaybetmiş bir adamın kızı - isimleri tek bir harfle ayrılmış iki yabancı - i - ve her ikisinin de tam bir hayatı olmayan adamla bağlantılı. Terry Vanasco, Jeannie 18 yaşındayken öldü ve son gecesinde onun hakkında bir kitap yazacağına söz verdi. Bu, Vanasco olarak beklediği - ya da onun - beklediği kitap olmayabilir, babasının hikayesini ve ölen üvey kız kardeşinin gizemini çözmenin yanı sıra, kendi akıl hastalığının ve iyileşmesinin içten bir keşfini de sunuyor.
Angela Morales, Benim Kasabamdaki Kızlar
2017 PEN / Diamonstein-Spielvogel Deneme Sanatı Ödülü'nü kazanan bu dürüst, zekice dokunmuş koleksiyonda bir başka zor baba hayat buluyor. Morales, karanlık ve şiddetli doğasını ifşa etmeden önce kendini fakir bir Meksikalı çocukluktan çıkaran becerikli, kendi kendine yeten bir cihaz satıcısı olan babasını insanlaştırır. Polise yaptığı periyodik aramalardan birini annesi dövülürken anlatırken, ' baba Biyolojik olarak bakıldığında o gerçekten benim babam olmasına rağmen hiçbir zaman tamamen doğru hissetmedi, ama bazı babaların kızlarına veya tam tersi şekilde bana ait değildi. ' Tüm Morales olmak üzere sayfalar açılırken aile gölgesinden çıkıyor. Kitabın sonuna gelindiğinde, kendisi de çocukluğunun ateşine takılmış, sokak zekası, temkinli ve umutlu bir ebeveyndir.
Dave Hill, Dave Hill Artık Burada Yaşamıyor
Çok komik kişisel denemelerden oluşan bu koleksiyon, diğer şeylerin yanı sıra, yetişkinliğe yaklaşan / direnen yazar ile arkaya yaklaşan / direnen babası arasında ortaya çıkan bir sonraki erkek bağları düzeyinden geçen sevimli bir fokstrottur. aynı kaputun sınırı. (Yukarıda bahsedilen 'diğer şeyler' arasında Meksika hapishanesi, Donald Trump için zil sesleri yazma ve PF Chang's yer alır.) Bu bağın ortaya çıkma yolları çok çeşitlidir, ancak en iyi şekilde Dave'in bir Make- 82 yaşındaki babasını 18 tekerlekli bir aracın sürücü koltuğuna oturtmak için dilek tarzı bir görev. Neşe doğar.
Karl Ove Knausgaard, Mücadelem Kitap 1
Bunun kurgusal olmayan olarak nitelendirilip nitelendirilmeyeceği sorusu adildir (genellikle bir “otobiyografik roman” olarak sınıflandırılır ve aynı sıklıkla kategorize edilemez olarak kategorize edilir), yine de Knausgaard'ın düzyazısının delici dürüstlüğü ve burnu yumruklamadan önce bedeni çalışma şekli onu yapar. buraya dahil etmemek imkansız. Kitabın ikinci bölümünde Knausgaard, bir babanın ölümüyle ilgili pratik ve duygusal meseleler hakkında hiper gerçek ayrıntılarıyla yazıyor - döküntüleri ayırmak, pisliklerini temizlemek, cenazeci ile buluşmak, sırlarını keşfetmek, cenaze ilahilerini seçmek - ve en önemlisi Artık işgal etmediği alanda var olmanın bir yolunu bulmak.
Alison Bechdel, Eğlenceli Ev
Bu kitabın tüm sanatsal başarılarını parçalamak zordur, o kadar ki bunu yapmaya çalıştığımda, sanki melodiden gelen tuhaflığı bir Henry Mancini'nin melankolisinden kültürel bağlamdan ayırmaya çalışıyormuşum gibi indirgemeci hissettim. şarkı. Eğlenceli Ev grafik bir hatıradır ve bu nedenle Bechdel'in elinin samimi görsel karakterine sahiptir. Bu aynı zamanda bir muamma - Bechdel'in babası hayatı boyunca gizli bir eşcinsel varoluşu yaşadı, ölmeden hemen öncesine kadar öğrenmediği bir şey. Ve bir trajedi: Bir kamyon çarptı ve öldürüldü. Ve yine bir gizem: Bechdel bunun kaza mı yoksa intihar mı olduğunu belirlemeye çalışır. Ayrıca, günlük kayıtları, polis raporları, mektuplar, fotoğrafların yeniden oluşturulması ve diğer kaynaklarla artırılan, kararlı bir araştırma zaferidir. Ve Bechdel, 1970'lerdeki çocukluğunun içini ve kendi sanatsal ve cinsel uyanışını iç içe geçirdiği için bu bir yaşlanma hikayesi. Ve evet, aynı zamanda hit bir Broadway müzikali.
Calvin Trillin, Babamdan Mesajlar
Trillin, her zamanki gibi becerikli tavrıyla, kendi babasının tekilliğini sunarken, babanız, babam ve diğer herkesin babası hakkında yazmayı başarıyor: inatçı, çalışkan, özel ve nihayetinde Amerikalı. Geçimini bir bakkal olarak kazanan Yahudi bir göçmen olan Abe Trillin, kendi gizli edebi özlemlerine sahipti, bu, Calvin'in babasının ölümünden sonrasına kadar bilmediği bir gerçekti. Bunun gibi ana akım Amerikan ailelerinde çocuklar nadiren ebeveynlerinin tutkularını ve kişisel isteklerini dikkate alırlar. Trillin'in portresi sıcak ve naziktir ve beklememiş olabilecek bir adama saygı duruşunda bulunur. (Övünme konusundaki tek ipucu, alametifarikası olan sarı kravatıydı.) Kitabın son pasajında, Trillin, kızlarıyla konuşurken 'Sesini sık sık benimkinde duyuyorum' gerçeğini yansıtıyor. Bu ince anı, her iki sesi de onurlandırıyor.
Chuck Klosterman, '(1928–2013)' ve 'Başka Bir Şey' Chuck Klosterman X
Bu konuda biraz hile yapıyorum. Bu giriş, son iki makaleyi temsil etmektedir. Chuck Klosterman X , kültürel gözlemcinin müzik, spor, ünlüler ve çağdaş Americana üzerine yazdıklarının bir özeti. Bu iki parça sadece teğetsel olarak babası hakkındadır, ancak Klosterman'ın çalışmasında teğetler çoğunlukla merkezdedir ve bu nedenle ölümlülük, babalık ve Brent Musberger hakkındaki bu düşünceleri babasının ana figür olduğunu anlamadan okumamak imkansızdır. herşey. (Babasının ölümü, cümlelerinin sadece dördünün veya muhtemelen beşinin konusu olmasına rağmen, “1928–2013” ün konusudur. Geri kalanı bir Notre Dame futbol maçı ve diğer her şey hakkındadır.) Zekası ve duygusallığa karşı inatçı direnci, Klosterman'ın içtenliği gözden kaçabilir, ama bu iki denemede burada. Sadece beklediğiniz şekilde değil. Önemli olan bu.
David Kalkanlar, Hayatla İlgili Şey, Bir Gün Öleceksin
Ve yaşlı bir babaya sahip olmakla ilgili olan şey, vücudunun evrenin bir haritası haline gelmesidir. Doğumdan itibaren, kendi yolumuzu bulmak için babalarımızın şekillerini ve alışkanlıklarını inceliyoruz ve bu bilge, dizginlenmemiş kitapta Shields, bedenselliği, ölümlülüğü, cinsiyeti ve kendisininkini çözmeye çalışmak için babasının 97 yaşındaki bedeninin gizemini kullanıyor. ağrıyan eklemler. Bu kitabın hatırı sayılır bir bölümünü, Michigan Gölü'ndeki bir adaya giden uzun feribot yolculuğunda seksenli babamın yanında otururken okudum - karakteristik olarak kendine has halinden her zaman daha genç göründüğü yinelenen bir tatil yeri - ve tekrar tekrar göz atması isteniyordu. ona bakıyor, gizlice çalışıyor, casusluk yapıyor, merak ediyor. Babalarla ilgili bu kitapların birçoğunun ayırt edici özelliği, yazarlarını ebeveyn olarak kendi rollerini düşünmeye nasıl yönlendirdikleridir. 'Sinir bozucu derecede hayati önem taşıyan 14 yaşındaki bir kızın' 51 yaşındaki babası Shields, bunu zekice ve içgörü ile yapıyor, kuşak zincirini genişletiyor ve bize hayatın birçok başka şeyin yanı sıra devam ettiğini hatırlatıyor. .