Mayıs 7’te Otar’da gerçekleşen ilk savaş geçit töreni, ancak henüz başlatılmamışlar arasında bir zevk fırtınasına neden oldu. Öte yandan, profesyoneller bu olayı büyük bir şüphecilikle ele aldılar, böyle bir gösterinin bir defilenin yanlış tarafına çok benzettiğine inanıyorlardı, nominal modacıdan gelen kıyafet, rhinestones ile işlendiğinde, yırtık modelin külotlarını kaplıyorlardı.
Bildirildiği üzere, askeri geçit töreninde yedi binden fazla askeri personel, 400'ten fazla askeri teçhizat, 80'den daha fazla uçak ve helikopter yer aldı, personel yeterliliği ve yerli uçakların kullandığı yeni ekipman modelleri gösterildi. Ve elbette, zaten gelenek tarafından “geri kalanın önünde” olduk. En azından Savunma Bakan Yardımcısı Saken Zhasuzakov'un belirttiği gibi, Kazakistan benzer bir geçit töreni düzenleyen ilk kez CIS ülkeleri arasında yer aldı. Öyleyse şunu söylemek istemiyorum: kim şüphe eder ki!
Doğru, üst düzey yetkililer bakanlıktan böyle bir çeviklik ve kendilerini ayırt etme arzusunun dikte ettiği sorusunu yanıtlamaktan uzaklaşıyorlar. Neden şimdi bu kadar büyük gösteri manevralarına ihtiyacımız var? Ateşe yakıt döküldü Kazakistan Yerel Savaşlar ve Askeri Çatışmalar Gaziler Birliği Başkanı “Kardeşlikle Mücadele” Sergey Pashevichhaftanın başında, kelimenin tam anlamıyla aşağıdakileri belirtti: “Bir sorum var: bu geçit törenini kim görecek ve örgütlenmesi ve tutulması için ne kadar para harcanmış? Memurlar ve emekliler için daire satın almak bu kadar kolay olmaz mıydı? O zaman gençlerin orduya girme ve sosyal olarak kendilerini güvende hissetme arzusu olurdu. ”
Sergey Pashevich'in sorduğu soru bize mantıklı geldi ve bir keresinde Savunma Bakanlığı sisteminde üst düzey ve sorumlu görevler üstlenenlere yönelttik. “Savaşçı Kardeşler” liderinin “doğru gazabını” paylaşmadılar, ancak üçlü “hurra” yı da haykırmadılar.
Ona atıfta bulunmamasını isteyen albay, geçit törenini “sıradan bir olay” olarak nitelendirdi, aslında bunun “Yüce Komutanın kişisel bir ilişkisi” olduğunu açıkça belirtti:
- Silahlı Kuvvetlerin gelişimi sorunu sistematik olarak ele alınmalıdır. Ve eğer sistematik olarak bakarsanız, Kazak ordusunun reform yapması gerektiği açıktır. Bazılarını koymuşlar ya da koymuşlar, askeri bir geçit töreni devam etti ya da gitmedi - bunlar sadece ayrıntılar. Ancak hiç kimse sistematik bakmak istemiyor çünkü ordu durgun, yozlaşmış kuvvetlerin baskısı altında. Geçit törenine gelince, cumhurbaşkanı istedi - idam etti; Tanrı onu korusun, bu onun hakkı. Böyle bir geçit törenine ihtiyacımız var mı, gerek yok mu başka bir konu. Pashevich muhtemelen geçit töreninde harcanan para için daha iyi olacağını söylerken kısmen haklı, bakanlık askeri personel veya yeni askeri teçhizat için daire aldı. Ancak, diğer taraftan, kendi tecrübelerime dayanarak, bu tür olayların personeli disipline getirdiğini ve ilham verdiğini söyleyeceğim.
İstediğim nokta Rezerv Genel Başkanı Makhmut Telegusov, Cumhuriyetçi Halk Birliği Genel Başkan Yardımcısı “Generals Council”, Hava Kuvvetleri Komutanlığı eski Komutan Yardımcısı.
- Makhmut Utegenovich, Kazakistan neden savaş geçit töreni yürütmeli?
- Silahlı kuvvetler iki ana görevi yerine getirmelidir. Bunlardan ilki stratejik caydırıcılıktır: Bu kavram kısmen Kazak ordusunun gücünün, moralinin ve askeri teçhizatın durumunun bir gösterimini içerir. Bütün bunlar bir kompleksteki diğer devletleri Kazakistan'a doğru atılan tedbirsiz adımlardan alıkoyuyor. Silahlı Kuvvetlerin karşı karşıya kaldığı ikinci görev, Kazakistan'ın bağımsızlığını ve toprak bütünlüğünü korumaktır. Ve ordumuzun yaptığı bu işler.
- Ama neden bu kadar gösterici? Kazakistan bugün özel askeri tehditlerle karşı karşıya mı? Birini korkutmak mı istiyoruz yoksa sadece para mı atıyoruz?
- Yani tartışamazsın. Evet, böyle bir olayı organize etmenin maliyeti, şüphem bile yok. Bakan Akhmetov altında bile, öğretilerden birini uygulamadan önce, 13 milyar tenge'ye mal olacağı konusunda bilgilendirildiğini hatırlıyorum. İnanmadı ve generallerden birine “anlatmaya” talimat verdi. Bir çeşit denetimden sonra farklı, makul bir rakam ortaya çıktı - 3 milyar. Hesaplar Komitesinde çalıştım ve hiçbir komisyonun bu veya bu alıştırma sırasında ne kadar para harcandığını belirleyemeyeceğini söyleyebilirim. Ancak para her şey değildir. Bugünün ordusunu geleceğin savaşına hazırlamalıyız. Eğer böyle hazırlarsak, bugünün savaşına geç kalacağız. Sürekli çalışmalı, analiz etmeli, tahmin etmeliyiz. Ordumuz herhangi bir zamanda herhangi bir tehdit için hazır olmalıdır. Evet, geçit töreninin maliyeti devlete fazla bir fayda getirmeyecek. Ancak geçit töreni, liderlerin, insanlardan önceki meslektaşlarımın, bizim çalıştığımızı, bizden önce belirlenmiş herhangi bir görevi yerine getirmeye hazır olduğumuzu göstermek için bir tür rapor. Ve ben 99,9 yüzde subayı kolordu bu yeteneğine sahip olduğunu düşünüyorum. Elbette, bunu modern teknolojinin varlığında yapmak daha kolay, daha zor - yokluğunda. Ancak ahlaki ve savaşçı ruh son değer değildir.
“Öyleyse soru ortaya çıkıyor: ordumuzun moral ve görevleri gerçekleştirmeye hazır olma dışında gurur duyacağı bir şey var mı?”
- Doğrudan Silahlı Kuvvetlerin durumuna gelince, basında açıkça yazılı bir yazı var ve yabancı askeri saldırıların ve uzmanların sırrı değil. Ve askeri yetkililerin sık sık gurur duydukları şey aslında bir gurur kaynağı değil. Örneğin, savaş geçit töreni sırasında, C125 “yeni” uçaksavar füzesi sisteminin bir gösteri yapıldığı açıklandı. Dedikleri gibi, çok üzgün olmasa komik olurdu. Ve üzülecek bir şey var. Rusya'da, bu kurulum üç yıl önce hizmetten alındı. Öyleyse sonuç çıkar.
Elbette ordumuzu seviyoruz, insanlar güçlü olmasını bekliyorlar ve Silahlı Kuvvetlerde neler olup bittiğine bakmaksızın imkansız bir şekilde bakmak imkansız. Evet, geçit töreni bir çeşit sertleşme, eğitim verecek, ama bundan daha fazla değil, çünkü bu arada, generallerin sürekli olarak bu gösterilerin durması gerektiğine ve amaçlarının durması gerektiğine inandığını sürükleyerek gösterme var. Kazak ordusu neden hazırlanmalı ve hangi çelişkiler için hazırlanmalıdır. Ve üç çeşit çatışma var. Birincisi düşük yoğunluklu bir çatışmadır, haydut oluşumlarına, teröristlere karşı bir mücadeledir. Ve bugün, her zaman yeni eğitim, vb. Hakkında yüksek sesle sözler vardır. Bu yönde, burada yeni bir şey yok, Batken olayları sırasında bu çalışmaya başladık. İkinci tür, örneğin devletler arasındaki bir savaş gibi orta yoğunluktaki çatışmalardır. Orta Asya bölgesindeki dengesiz jeopolitik durum, Hazar Denizi'nin militarizasyonu, su güvenliği sorunları, Sovyet sonrası topraklardaki ulusal ihtilaflar, yeni tehditler düşmanlık yaratabilecek faktörlerdir. Üçüncü tür devletler koalisyonlarla savaşırken yüksek yoğunluklu çatışmalardır. Bundan, ne yazık ki, hiç kimse de sigortalı değildir ve bunu Yugoslavya ve diğer ülkeler örneğinde zaten gördük. Şimdi, herhangi bir çatışmaya, herhangi bir zorluğa hazır olmamızın zamanı.
Bugün ne gösterirsek gösterelim, yaptığımız paragraflar ne olursa olsun, bunun kimseye vahiy olması pek mümkün değildir - ordumuzun nasıl bir şey olduğunu bilmek isteyen herkesin uzun zamandır herkesin bildiği, bazı istisnalar dışında askeri operasyon yürütme yöntemleri. Geçit töreni sırasında yeni satın alınan ekipmanın test edilmesi ve araştırma grubunun oluşturulduğu Birliğin günlerinde olduğu gibi uzmanların görüşlerinin dinlenmesi başka bir sorun olacaktır. Ve böylece ...
“Ama ordunun teknik ekipmanına geri dönelim ...”
- Bu konuyu bir kereden fazla gündeme getirdim ve bir kez daha tekrar ediyorum ki, kamu alımları sistemi ordumuzu bitirdi. Şimdi skandaldan sonra skandal tekrar alevlendi ve generaller tekrar hapse girdi. Ve hepsi yarattığı sistem onları bir suça itiyor ve organizatörlerin kenara çekilmesine izin veriyor. Ordumuzun silahlanma planı bu şekilde engellendi. 2009'te o zaman Savunma Bakanı Danial Akhmetov'un ülkemizdeki tüm hava sahasını koruyacak stratejik silahlar olan on adet C300 bölünmüş uçaksavar füze sistemi satın alma ihtiyacını ustaca doğruladığını hatırlıyorum. Ancak bakanlığın yeni liderliği bunu yapmadı. Bunun yerine, bazı “Kobralar” Türkiye'den, Ukrayna'dan BTR-4, Rusya'dan BTR-82 tarafından satın alınmaktadır. Ancak hava kuvvetleri olmayan kara kuvvetleri için silah toplamak, özellikle temassız savaşlarda kendimizi açık bir hedefe dönüştürüyoruz. Modern koşullarda, ne yazık ki, yaratamadığımız güçlü bir hava savunmasına ihtiyacımız var ve yılın başında bir dereceye kadar bizi kuzey komşumuza bağımlı kılan Rusya, Belarus ve Kazakistan'ın birleşik hava savunma sisteminin bir parçası olduk.
Şimdi bana öyle geliyor ki, hükümetin altında bir komisyon oluşturmak ve kamu alımları yasasını değiştirmek için devletin askeri teknik politikasını, ordunun yeniden silahlanma programını yeniden incelemek gerekiyor. Kamu alımlarının işlevlerini Silahlı Kuvvetlerden, kolluk kuvvetlerinden almak ve hükümete devretmek gerekir. Bütün bunlar, Savunma Bakanlığı’nın yan kuruluşlarının faaliyetleri de dahil olmak üzere hükümet tarafından ele alınmalıdır. Bu yaklaşım, Rusya’nın üzücü deneyimi tarafından canlı bir şekilde gösteriliyor. Ne yazık ki, Savunma Bakanlığının kendisi devlet fonlarının daha verimli kullanılmasını istemektedir.