Yazar ve aktivist Marie Myung-Ok Lee şaşırtıcı. 2017 baharında, Washington DC’deki Yazarlar ve Yazma Programları Derneği’nde bir akşam yemeğinde, onun ve merhum en iyi arkadaşı romancı Katherine Min’in karşısında oturmak gibi inanılmaz bir şans yakaladım. İlk romanım yayımlanmak üzereyken , Gerçek hayatta hayran olduğum yazarların etrafında olmaktan çok korkuyordum.
Katherine iki yıl sonra öldü ve Marie dostlukları hakkında dokunaklı bir makale yazdı ve bağışlanmış bir servet yaratılmasına yardımcı oldu. dostluk MacDowell’da Katherine adına. Bu kısa süre için bile ikisiyle birlikte olmak, eylem halindeki özel bir bağı bir an için görmek demekti. Marie, Katherine’i aradı eonni-Korece abla için. Yaş olarak abla olmanın ötesinde bir tabir, size göz kulak olan kişi anlamına gelir.
Marie de bir eonni birçok nesil için. Otuz yıl boyunca sağlık, politika ve edebiyat üzerine net bir çağrı yaptı. Yaratıcı yazarlıkta Kore’ye giden ilk Fulbright Bursu da dahil olmak üzere çok sayıda ödül ve hibenin sahibi, New York Times ve Atlantik Okyanusu. Asyalı Amerikalı Yazarlar Atölyesi’nin kurucularından biri olan Marie, daha önce hiçbirinin olmadığı çok yönlü, adanmış bir edebiyat topluluğu yarattı. Dersler, okumalar, çoklu yayınlar ve bir burs ile AAWW, yazarlar için bir sığınak sunarak, aksi takdirde marjinalleştirilmiş sesleri merkeze almaya teşvik eder.
Akşam Kahramanı, Marie’nin son romanı, küçük ortabatı kasabasının siyasetinde gezinirken Kore Savaşı’nda yaşadığı travma ve kayıplarla yüzleşmek zorunda kalan Yungman Kwak adlı Koreli-Amerikalı bir doktor hakkında keskin gözlemler ve dokunaklı güzel dengeli bir kitap. Karısı Young-ae ve yetişkin oğulları Einstein, Yungman’ın kendilerinden sakladığı sırlardan habersiz, hayatındaki ani değişikliklerle nasıl başa çıkması gerektiği konusunda kendi fikirlerini dayatıyorlar.
Geçenlerde New York’ta baharın birkaç sıcak gününden birinde, Hudson Nehri’ne bakan Ellington In the Park’ta, romanının yayımlanma yolculuğundaki sürprizleri ve Marie’nin Hibbing, Minnesota’da başlayan yazma hayatındaki sürprizleri konuşmak üzere öğle yemeği için buluştuk. – romanının geçtiği Horse’s Breath’den farklı olmayan bir yer. Marie, süveterin içine kendi diktiği fuşya, sarı ve mavi iplikle -Katherine’den bir hediye olan iplikle- işlenmiş siyah bir kazak giydi. Bu bana, Marie’nin yapmaya karar verdiği her şeye olan bağlılığının katmanlarca derin olduğu hissini getirdi. Ve bu yoğun Asya karşıtı ırkçılık döneminde, aramızda Marie gibi bir eonni olduğu için daha da minnettarım.
*
Jimin Han: Yeni romanla ilgili size sorulmasını istediğiniz soru sorulmasını istediğiniz sorular var mı?
Marie Myung-Ok Lee: Sanırım benim için öncelikli olan süreç oldu. Muhtemelen yazmaya çalışırken üç farklı roman yazdım. Akşam Kahramanı. Bunu yazmaya ilk başladığımda on sekiz yıl önceydi.
JH: Bekle, üç roman. Ne oldu?
makine öğrenimi: Oğlumla birlikte bu kayropraktörün ofisindeydim ve doktor gerçekten çok konuşkandı. Kadın doğum uzmanı olan arkadaşının da dahil olduğu bu vakayı bize anlattı. Bu doktor, bir insanın ve bebeğinin hayatını kurtarmıştı, ama sonunda dava açıldı; Bu, beni Einstein Kwak olan bir karakter hakkında düşündürdü.
“Hızlanmıyor. Ne zaman tamamen yeniyse ve ortalıkta savruluyorsanız, ne yaptığınızı bilmiyorsunuz.”
JH: Bu büyük bir değişiklik. Başlangıçta Einstein’ın hikayesi miydi? Einstein’ın babası Yungman Kwak bu versiyonda mıydı?
makine öğrenimi: Evet, bölümleri çoğunlukla dolguluydu. Ama o taslaktan çıkardığım şey, Amerikan rüyasının nasıl boş olduğunun tohumuydu.
JH: Ama nereden bildin? O taslağın bu kadar değiştirilmesi gerektiğini nasıl bildin?
makine öğrenimi: Daha çok bir grup şanslı tesadüf gibi geliyor. Einstein’ın hikayelerini Yungman’ınkilerle sıralamak için uğraşıyordum ve bunun daha çok sosyal bir roman olmasını istediğimi fark ettim. Ve bildiğiniz gibi eser kendi formunu talep edecektir. Herkes neden on sekiz yıl sürmüş diyordu. Başka kitaplar yazdınız… ama daha hızlı olmuyor. Ne zaman tamamen yeniyse ve ortalıkta dolanıyorsun, ne yaptığını bilmiyorsun. Ama sonra kitap gerçekten kendini kanıtladı. Ve sonra havalandı.
JH: Bunu keşfetmenize izin verdiniz. Einstein’ın merkezde olduğu kitabın istediğiniz gibi olmadığı kararına vardınız ve onu sosyal temalar açısından genişlettiniz. Şimdi Young-ae, Yungman’ın karısı ve Kore Savaşı hakkında çok şey içeriyor. Kızım sana sormamı istedi, seni ne etkiledi?
makine öğrenimi: Sinclair Lewis’in büyük bir hayranıyım. Biliyorsun Ana cadde Amerika’nın kırsalındaki küçük bir kasabanın harika bir portresi. Kalbime çok yakın. adlı bu kitabı da yazdı. okçu sonsuza dek baskısı tükenmiş olan. Sakladığım en yıpranmış harika eski kopya bende. Sadece tıp hakkında harika bir kitap. Işığı içeri almak için mizah kullanmayı gerçekten seviyorum. Ayrıca Kore sineması da dahil olmak üzere Kore sinemasından çok ama çok etkilendim çünkü herhangi bir Kore zombi filminde bilirsiniz. Busan’a tren, amansız bir şekilde kasvetli ama bunun arasında her zaman komik bir tokat var. Koreliler benim için süper komik, süper gürültülü ve süper komik.
JH: Bu çok doğru. Ve romanını çok ironik ve esprili yapmayı başardın. Anlatı sesi, her şeyi keskin ama aynı zamanda hassas bir şekilde yorumluyor. Okurken sesli güldüm. Bir dakikalığına taslaklarınıza geri dönün. Bu gözden geçirme sürecinde yazmak sizin için nasıldı?
makine öğrenimi: Editörüm şunu kes şunu kes diyordu. Ama bu benim için geçerli değil. Bir şeyi kesemem. Gerçekten daha çok müziğe benziyor. Sanki bir cümle işe yaradığında bir sonrakine geçiyorum. Ve bu doğru ve bu beni bir sonrakine geçiyor. Ve sonra bir tür tıkırtı ve ben üzerinde tekrar tekrar üzerinde durmaya devam ediyorum. Bazen bir yazım hatası bile olur ve yazım hatasını daha çok seversiniz. Her zaman bilinçli bir süreç değildir.
“İlk taslağı arkama bakmadan yazdım. Nereye gittiğini bilmiyorsun.”
Bunun bir parçası, sanatçıların desteklenmesi gerektiğini düşünüyorum. Bu süre zarfında birkaç burs aldım. Özellikle Key West’te ihtisas yaparken, yapılması gereken çok fazla revizyon olduğunu ve kelimenin tam anlamıyla kitapta kaybolduğumu hatırlıyorum. Gariplikle oturabilmem gerekiyordu. Her zamanki işim sabah 4 gibi kalkıp üzerinde çalışmak. Gariplikle oturmak, neyin yanlış olduğunu daha büyük bir şekilde görmeme yardımcı oldu.
JH: Bunun hakkında daha fazla şey duymak istiyorum. Romanınız bu epik kapsam ve lirik bir niteliğe sahip, okuması çok zevkliydi, böylece ritme ve dile olan dikkatiniz hakkında ne demek istediğinizi anlayabiliyorum. İkametgahta geçirilen uzun süre, yolunuzu bulmanıza yardımcı oldu. Hep böyle mi yazıyorsun, cümle cümle?
makine öğrenimi: Ne zaman ilk taslakları yazsam elle yazarım, bu da onu fiziksel olarak çok zor ve çok daha yavaş yapar. İlk taslağı arkama bakmadan yazdım. Nereye gittiğini bilmiyorsun. Müzik bittiğinde daha fazladır. Revizyon sırasında.
JH: Kurgu, kurgu olmayandan nasıl farklıdır? Üzerinde çalıştığınız bu süre zarfında birçok kurgu dışı yazdınız. Akşam Kahramanı. senin parçalarını okuduğumu hatırlıyorum Atlantik Okyanusu ve New York Times.
makine öğrenimi: Araştırmaktan çok memnunum. Başladığımda ilk yaptığım şey Akşam KahramanıKatip sonunda bana büyük bir tıbbi uygulama hatası vakasını anlatana kadar Providence’daki adliyede oyalandım ve neredeyse bir yıl boyunca her gün davayı izlemeye geldim. Ayrıca bir jinekolojik kongreye gittim ve o kadar çok canlı ayrıntı aldım ki onları uygunsuz bir şekilde romanın içine tıktım. Bir şekilde yazmadığım sürece boşa harcıyormuş gibi hissettim.
JH: Bu dahice bir taktik. Romanınızın dışında tutmak için araştırmanıza dayalı makaleler ve denemeler yazdınız.
makine öğrenimi: Evet, tüm bu şeyleri biraz ileri dönüşüme götürüyordum. Her yerde olan tüm bu politik şeyler hakkında nasıl konuşmam?
JH: Bu sen misin, her zaman başkalarını savunan biri mi? Yıllar içinde sizin için neyin değiştiğini hissediyorsunuz? Şimdi bu ülkede Asyalı Amerikalı olmanın farklı olduğunu düşünüyor musun?
makine öğrenimi: Sanırım bu benim ama 2016’dan beri kesinlikle keskinleşti. Gittikçe daha fazla insan olduğumuzu ve hepimizin aynı olmadığımızı iddia ediyormuşum gibi hissediyorum.
JH: Asyalı Amerikalı Yazarlar Atölyesi bunun büyük bir parçası. Gerçekten minnettarım çünkü ilk dergilerinden biri, başka bir yere göndermenin güvenli olmadığını düşündüğüm bir parçamı yayınladı.
makine öğrenimi: Bu harika çünkü tarzınız oradan gelişti. Yani herkes Asya kökenli Amerikan edebiyatının aynı olmasını bekler ama aslında bizler farklı tarzlarda, özgün bakış açılarımızla yazan insanlarız ve bu beni çok heyecanlandırıyor. Çünkü hepimiz farklıyız. Geçenlerde Cathy (Hong) ile bunun hakkında konuşuyordum.
JH: Aynen öyle. Ve AAWW gibi kuruluşlar bunu gösterirken, aynı zamanda insanları birbirlerini desteklemek için bir araya getiriyor. Yazarlığa nasıl başladığınızı bildiğimi sanmıyorum. Kaç yaşındasın?
makine öğrenimi: Dokuz. Diyalog pratiği için herkesi gözetleyecektim. Kardeşlerim Victor ve Leonard daktilolarından bıktı, bu yüzden her zamanki gibi hikayeler yazdım ve arkadaşlarımın onları resimlemesini sağladım. Sonra bir kitap yazdım ve ne kadar “profesyonel” göründüğünden çok etkilendim, aileme onu satın aldırdım.
JH: Aslında satın aldılar! Ben de ikinci el daktiloyla yazdım ama hikayelerimi anlatacak arkadaşım yoktu. Çizim yapamadığım için kelimeler yazmaya devam ettim. Kitabınız ne hakkındaydı?
makine öğrenimi: Bir at. Her gün yazmaya başladım, eşyalarımı Vantage Press adındaki bu vanity press’e göndermek gibi bir fikrim vardı ve kitap yayınlayan ilk on iki yaşında olacaktım. Çok heyecanlandım çünkü onlardan kitabımı yayınlayacaklarına dair notlar aldım ve onlara 5000 dolar almam gerekti.
JH: Sadece 5000 dolar. Hah! Yazar olmak isteyen küçük bir kasabada büyümek nasıldı?
makine öğrenimi: Biliyor musun, gençken başka yazar tanımadığımı düşünürdüm. Hibbing’de yaratıcı bir şey yoktu. Yazar olacağımı hiç hissetmedim. Şimdi anlıyorum ki muhtemelen içe dönük olduğum ve zorbalıkla karşılaştığım için yazdım. Ve bir hikaye bulana kadar yazmaya ve gözden geçirmeye devam ettim – asla Flannery O’Connor hikayeleri gibi olmadı. Bunu nasıl yaptığını bilmiyordum. Daha sonra, belki ben Brown’dayken. Şey gibiydi, oh biliyorsun, diğer insanlar da ne yaptığını bilmiyor. Ama şimdi gerçekten görüyorum ki, düşündüğüm şeyi bu şekilde işliyorum. Yazana kadar ne düşündüğümü bildiğimi sanmıyorum.
JH: Ben de aynısını hissediyorum. Yazar olmayı haklı çıkarmak için tüm bu baskılar var. Bunu söylediğini duyduğumda aklıma bu geliyor. Sanki başka biri bunun bir hikaye olduğunu söylemediği sürece yazar olamazsın.
makine öğrenimi: Bence gerçekten yazarlar için en önemli şey, aldığınız veya aldığınız geri bildirim ne olursa olsun, sonuçta olduğu gibi, hala sizin olduğunu bilmek. Ve sanırım beni her şeyde en çok motive eden şey bu oldu.
______________________________
Akşam Kahramanı yarın müsait.
Kaynak : https://lithub.com/marie-myung-ok-lee-on-the-inevitable-slowness-of-writing/