Canına tak etmiş bir öğretmen olarak yazıyorum.
Ben bir lise öğretmeniyim ve eğer eğitimle ilgili bildiğim tek bir şey varsa, o da modern eğitimin ölçme ve değerlendirmeye boğulmuş olduğudur. Öğretmenler, biçimlendirici/formatif değerlendirmelerle (öğrencilerin biz yokken öğrenip öğrenmediklerini kontrol etmek) ve düzey belirleyici değerlendirmelerle (öğrenci öğrenmesinin tamamlanıp tamamlanmadığını kontrol etmek) veri toplar ve test eder.
Geçen yılın test sonuçlarından ve bu yılın test sonuçlarından gelen verilere bakarız. Araştırmaların etkili ve etkisiz öğretme yöntemleriyle ilgili olarak ne dediğine bakarız. Profesyonel olarak nasıl gelişebileceğimizi belirlemek için bile veri toplamamız ve kullanmamız beklenir.
Oysa konu, teneffüse ve oyunun ve fiziksel aktivitenin önemine geldiğinde, okulların nerdeyse hepsi mevcut bilimsel araştırmaları görmezden gelir. Bazı okullar teneffüsü bir öğrencinin okul gününün önemli, hatta hayati derecede önemli bir parçası olarak görmek yerine, sanki teneffüs, uslu ve kurallara uyan öğrencilere “bahşedilen” bir ayrıcalıkmış gibi davranıyor.
Bu okullar teneffüsü bir pazarlık aracı olarak kullanıyor ve bir cezalandırma şekli olarak çocukları teneffüsten alıkoyuyorlar.
Sonuçta hepimiz, çok fazla konuştuğumuz ya da ödevimizi tamamlamadığımız için zaman zaman teneffüs hakkımızı kaybettiğimizi hatırlarız. Dördüncü sınıftayken öğretmenimin beni birkaç teneffüs boyunca sınıftan dışarı çıkarmadığını ve bu süre boyunca elim ağrıyana kadar bana “Sınıfta konuşmayacağım” yazdırdığını hatırlıyorum. Teneffüsleri kaçırmaktan nefret ederdim, ama bir şekilde hayatta kalmayı başardım. O zaman neden oğlumun ya da diğer çocukların zaman zaman teneffüsten mahrum bırakılmaları beni bu kadar rahatsız ediyor?
Aradaki fark şu: Bizim üç teneffüsümüz vardı. Her gün oyun oynamak, koşmak, konuşmak ve arkadaşlarımızla zaman geçirmek için toplamda bir saatimiz vardı. Bugün çocuklar bir gün içinde toplamda 20 dakika teneffüs yapabildiklerinde şanslı sayılıyor.
Bu konudaki araştırmalar çok net. Amerikan Pediyatri Akademisine göre teneffüs, çocuk gelişiminde çok önemli bir rol oynuyor ve çocuklara duygusal, sosyal, fiziksel ve akademik faydalar sağlıyor. Akademiye göre teneffüs, bir çocuğun gelişiminin önemli ve gerekli bir bileşeni. Bu yüzden kesinlikle cezalandırıcı ya da akademik nedenlerle çocuklardan esirgenmemeli.
Diğer bir deyişle çocukların teneffüse ihtiyacı var. Teneffüs, “yaramazlık” ya da ödevlerini yanlış yapmak ya da hiç yapmamak gibi sebeplerden dolayı çocukların elinden alınmamalı.
Bunu ne kadar vurgulasam az: Teneffüs bir ayrıcalık değildir. Bir ödül değildir. Çocuklar teneffüsü hak etmek zorunda değiller ve bir ceza olarak teneffüsü kaçırmak zorunda değiller. Teneffüs öğrenci gelişiminin hayati bir parçası olduğu için bunu çocukların elinden almak, onların elinden matematiği, okuma ve yazmayı almak kadar mantıksızdır.
Teneffüsü yasaklamak çocukların daha iyi öğrenciler ya da daha iyi insanlar olmalarını sağlamıyor ki! O zaman neden bu kadar fazla sayıda okul hala bu ceza şeklini uyguluyor?
Belki de istenmeyen davranışlara karşı en basit çözüm olarak görüldüğü için. Problem şu ki, ceza zaten davranış düzetme konusunda disiplinin diğer yollarından çok daha az etkili yol. Teneffüs cezası da çok az etkili bir yöntem, çünkü çocukların stres atmak, sosyalleşmek ve “kurtlarını dökmek” ve böylece sınıfta odaklanmak ve daha uslu olmak için teneffüse çıkmaları gerekiyor.
Okulların teneffüsü kaldırmalarının bir başka olası sebebi de öğretmenlerin sınırlı süreler ve seçenekler içinde çalışıyor olmaları. Yaratıcı disiplin zaman alacak bir şeydir. Hem derslerden hem de öğrencilerden.
Peki öğretmenler teneffüsü yasaklamadan öğrencilerin davranışlarını nasıl değiştirebilir ya da iyileştirebilir?
Basit çözümler yok, ancak idarecilerin ve ebeveynlerin desteği önemli bir nokta. Okul yöneticileri, alternatif disiplin şekilleri ve öğrenci davranışlarını iyileştirme yolları (belki de daha fazla teneffüse çıkararak) bulmak için öğretmenlerle birlikte çalışmalılar.
Okullar aynı zamanda velilerle iletişim kanallarını da her zaman açık bırakmalılar. Ebeveynler, öğretmenlerin beklentilerinin neler olduğunu ve çocuklarının bu beklentileri nasıl yerine getiremediğini bilirse, evde de harekete geçerek yardımda bulunabilirler. Bir çocuğa teneffüsü yasaklamanın, olumlu bir davranış değişikliğiyle sonuçlanması pek mümkün değil. Ancak evde televizyon ya da elektronik cihaz yasağının işe yarama ihtimali daha yüksek.
Çocukluk hızla geçip gidiyor. Çocukların gün içinde oyun oynama süreleri son yıllarda dramatik bir şekilde azaldı. Eğitimdeki mevcut eğilimler, pek çok okulu, teneffüsleri ciddi bir biçimde sınırlandırmaya ya da bazı durumlarda tamamen ortadan kaldırmaya zorladı.
Bu doğru değil, adil de değil. Çocukların yararına hiç değil.
Teneffüsü, müfredatta olması gereken yerine geri koymak yıllar alabilir, ancak teneffüse hak ettiği yeri vermenin ilk adımı, teneffüsün sadece uslu çocuklara verilen bir ayrıcalık olmadığını kabul etmektir.
Kaynak: https://www.popsugar.com/moms/Recess-Should-Taken-Away-Punish-Kids-41458769