Anne tarafı dine, baba tarafıysa ayıba önem veren bir ailede dünyaya geldim. Annemin ailesinden din eğitimimi aldım. Babamın ailesinde de 12 yaşımdan itibaren ‘Onu yapma, bunu giyme, oje sürme’ gibi çeşitli baskılara maruz kaldım. Ailem hiçbir zaman istediğim gibi giyinmeme izin vermedi. İlkokulda görünüşüme çok önem vermediğim için bunu umursamıyordum ancak liseye geçtikten sonra bazen tişört, tayt, şort giymek istediğim oluyordu. Ailemin bunlara asla izin vermeyeceğini bildiğim için teklif dahi etmemiştim. Gizli gizli giymek de beni rahatsız edeceği için onu da hiç denemedim. Sonra bir gün annemin ailesinin teşvikiyle örtündüm. Zaten kıyafetlerim tesettüre oldukça uygundu, başörtüsü takarsam benim için bir şey değişmez diye düşünmüştüm. Keşke yapmasaydım. O zaman bir şekilde direnseydim şimdi nasıl giyindiğimin bir önemi olmaksızın saçlarım açık gezebilirdim. Sadece ben değil, zamanında tesettüre girmiş kuzenlerim ve şimdi yaşı geldiği halde kapanmayan kuzenlerim de aynı baskıyı yaşıyorlar. Bazen açılmayı düşünüyorum ama annemin ailesi çok üzülür ve ben bunu kaldıramam. Ayrıca arkadaş çevremde nasıl karşılanacağıma dair düşünceler de beni rahat bırakmıyor. Ne hissetmeliyim, ne yapmalıyım; bilmiyorum. Keşke akrabalarımdan uzakta yetişseydim.
(Görsel: Jean Pierre Cassigneul)