“Vengeance” bir aksiyon gerilim filminin adı gibi geliyor kulağa. Daha önce bu isimle filmler yapıldı. Ancak, yazar/yönetmen/yıldız BJ Novak’ın ilk uzun metrajlı filmi olan İntikam’da intikam tartışılsa da, “The Office”in Amerikan versiyonunun başrol oyuncusu ve ortak yazarıdır- aklında çok daha fazlası var. Çok fazla, muhtemelen.
Hikaye, New Yorklu yazar ve hevesli halk entelektüeli Ben Manalowitz’in (Novak), bir gece geç saatlerde Manhattan’daki dairesinde , Batı Teksas’ın en düz durgun sularından birinde yaşayan Ty Shaw’dan ( Boyd Holbrook ) bir telefon almasıyla başlar. Kasaba, Dallas’tan iki saat kırk dakika uzaklıktaki Abilene’den arabayla beş saat uzaklıktadır. Ty, Ben’e kız kardeşi, Ben’in kız arkadaşının – tuhaf bir şekilde Abilene, kısaca Abby olarak da bilinir – öldüğünü söylemek için arıyor.
Ben’in Abby adında bir kız arkadaşı yok. Birçok kadınla ilişkisi olan bir oyuncu. Ancak telefonunun hızlı bir kontrolü, Abby ( Lio Tipton ) adlı şarkıcı adayıyla gerçekten birkaç kez seks yaptığını ve sonra onu unuttuğunu doğrular. Her nasılsa, Abby’nin memleketine seyahat etmek, cenazesine katılmak ve küçük kız kardeşleri Paris ( Isabella Amara ) ve Kansas City ( Dove Cameron ), erkek kardeşi El Stupido ( Elli Abrams Beckel) ve annesi Sharon (J. Smith-Cameron). Sonra Ty, Ben’e Abby’nin muhtemelen Sancholo ( Zach Villa ) adlı Meksikalı bir uyuşturucu satıcısı tarafından öldürüldüğünü söyler ve ailenin aramasına yardım edip etmeyeceğini sorar.
Ben, her ilişkiyi ve deneyimi bir yazar ve yarı ünlü olarak statüsünü yükseltmenin bir yolu olarak gören bir narsisttir, bu yüzden ilk başta Teksas’a gitmediği bir kadının cenazesine katılmak için seyahat etmesi inanılmaz görünüyor. gerçekten bilmiyorum. Ancak aileyle konuşmaya ve onları önceden hazırlanmış Doğu Kıyısı medya-endüstriyel-karmaşık “kırmızı devlet” ve “mavi devlet” kavramlarına yerleştirmeye ve teorilerini zamansal dislokasyonla ilgili döndürmeye başladığında, bu fikir daha makul görünmeye başlar. Modern teknolojinin, eğer isterse, şimdiki zaman dışında herkesin her an var olmasına izin verdiğini söylüyor. İntikam arzusunun yalnızca geriye dönük bir dürtü olduğu söylendi.
Büyük bir Amerikan romanının eşdeğerini bir podcast biçiminde yazma olasılığının ilgisini çeken Ben (hatta Truman Capote’nin Soğukkanlılıkta adlı kitabının adını kontrol eder ) Ben, altında oluşturulacak bir ses dizisi için malzeme toplamak için etrafta dolaşmaya karar verir. Ulusal Halk Radyosu benzeri bir organizasyon için New York merkezli bir podcast editörü olan arkadaşı Eloise’nin gözetimi. (Eloise olarak Issa Rae , ince yazılmış bir rolle harikalar yaratıyor.)
Ben’in yaratıcı vizyonu, gerçek bir suç podcast’inde duyacağınız türden bir gevezelik gibi geliyorsa, gerçek bir kişinin cinayeti, bir grup Sarmaşık tarafından hukuk, hakikat ve yadda yadda’nın doğası hakkında çılgınca derin düşüncelere dalmak için bir sıçrama tahtası haline gelir. Brooklyn merkezli League kolej mezunları, Ben, bu klişeye doğru kaydığının farkında – ve Eloise de öyle. Yine de medya biçimine sadık kalarak şablonları, mecazları ve klişeleri benimsiyorlar.
Maalesef film de öyle. “The Daily Show” ve onun birçok taklitçisi gibi – ve Jon Stewart’ın son filmi ” Irresistible ” gibi“—bu, ana karakterini ve birlikte çalıştığı “kızıl devlet” insanlarını, kendi içine kapalı medya döngüleri tarafından beslendikleri klişelerin ötesine bakmadıkları ve aynı zamanda onlardan yemek yedikleri için cezalandıran bir film. Büyük bölünmenin bir tarafında, kolejde öğrendikleri ve bir daha asla ziyaret etmedikleri kültürel haberleri isimsiz bırakan; tekeşliliği küçümseyen ve aralarındaki her şeyi düşünen bir “kıyı seçkinleri” (Ben gibi Harvard eğitimli Yahudiler tarafından yönlendirilen) bir ulus var. İlk On şehir olmayan sahiller barbar bir çorak arazidir.Söz konusu çorak arazinin sakinleri, en sevdiği restoran Whataburger olan ve evde her insan için (çocuklar dahil) birkaç silahı olan ve 911’i aramak yerine farklılıklarını gidermek için kullanan insanlardır. .
Şaşırtıcı bir şekilde, “İntikam” Amerikan stenosunun op-ed tablosunda her kutuyu işaretlese bile, daha önce bir filmde hiç görmediğimiz kendine has özellikleri ve katmanları olan bir dizi karakter sunuyor. Ben’in kendisi oldukça iyi bir iş ve sonunda Ben’in moda sözcüklerini ve NPR’ye hazır sesini aşıp karakterin kendinden iğrendiğini (ve görünüşe göre yapımcının) onun bir mahkum olduğunu fark ettiğinde Novak’ın kredisine borçluyuz. aynı sınırlı düşünceyi karalıyor. (Ben genellikle bir Amerikan komedisinden çok bir Fransız komedisinin kahramanı gibi oynar – ya da Kanadalı hicivci Ken Finkleman’ın oynadığı karakterler gibi“The Newsroom” ve “More Tears.”) Filmde siyaset için bir motivasyon olarak ırksal şikayetler hakkında çok az tartışma var ve hiç kimse Trump, Greg Abbott veya Teksas’ın otoriter bir ulus-devlete dönüştürülmesinden bahsetmiyor. Film seyirciyi bir mayın tarlasına götürüyor, ancak mayınların çoğunu göstermeyi nezaketle reddediyor. Ancak bu tehditler yüzeyin altında gizleniyor ve ara sıra patlıyorlar – özellikle beyaz orta Amerika’yı yok eden uyuşturucu salgını hikayenin ön saflarına geldiğinde.
Destekleyici kadro, tanıtımları sırasında tek bir not gibi görünen ancak hızlı bir şekilde sivri bireyselliklerini ortaya koyan bir dizi karaktere sahip. Smith-Cameron ilk başta yeterince kullanılmamış gibi görünse de Ben’in hikayesinin duygusal dayanağı haline gelir ve son sahnesi güçlüdür. Abby’nin bir zamanlar plak yapımcısı Quinten Sellers’ı içeren birkaç müthiş sahne var; ev, stüdyo ve kült bir bileşimde yaşayan ve çalışan Batı Teksaslı bir Phil Spector ve yeteneğini ve askılarını zaman, mekan hakkında monologlarla regal ediyor. Marlon Brando veya Dennis Hopper’ın 1970’lerde bir Amerikan sanat filminde sunabileceği bireysellik, sanat, uyuşturucu ve hedonizm . Sellers’ı Ashton Kutcher canlandırıyor. kariyer açısından en iyi performans ne olabilir. Kibar ama ürkütücü yoğunluğu, on galonluk beyaz kovboy şapkası ve ince gövdesiyle Sam Shepard , Albay Walter Kurtz’u oynamak için geri dönmüş gibi.
Novak, 2022 yılında Amerika Birleşik Devletleri hakkında söylenecek çok şeyi olan düşünceli bir yazar. Sorun şu ki, hepsini tek bir uzun metrajlı filmde söylemeye kararlı görünüyor. Sonuç, karmakarışık, ara sıra eğlenceli, zaman zaman büyüleyici bir çabadır, ancak hırsına tökezlediğinde ve “kırmızı” ve “mavi” (veya gerici ve ilerici) Amerika hakkında aynı klişelerin bazılarına düştüğünde bile umut vaat eden bir çabadır. Amerikalıların ötesine geçmesi gerektiğini ima etmeye devam ediyor. İlk 15 dakika korkunç sınırda, ancak film ilerledikçe daha iyi ve şaşırtıcı hale geliyor ve son perde, izleyiciye istediğini vermeme kararlılığıyla etkileyici. Novak, yapabilecek kadar ünlü’