We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
F. Scott Fitzgerald
1896- 1940
Romancı
Francis Scott Fitzgerald, 24 Eylül 1896'da St Paul Minnesota'da doğdu. Fitzgerald rahat bir Katolik evinde büyüdü ve Katolik okullarına gitti. Lise için Newman Okulu'na gitti ve ardından ilk romanını yazdığı Princeton'a gitti. 1917'de orduya katılmak için Princeton'ı bıraktı. Orduya hizmet ettikten sonra kısa bir süre New York'ta reklam metinleri yazarak çalıştı, ailesinin yanına dönmeden önce Scribner tarafından yayınlanan Cennetin Bu Tarafı'nı bitirmek için çalıştı. hemen başarı, kariyerini başlatıyor. Fitzgerald, "Caz Çağı" olarak adlandırdığı çağda geçen hikayelerinde zenginlerin ahlaki çöküşlerini kronikleştirdi.
Zihinsel olarak dengesiz Zelda Sayre ile zor bir evlilik, kendi sorunlarıyla (alkol kötüye kullanımı ve mali aksilikler dahil) birleştiğinde, The Great Gatsby dahil yüzyılın en beğenilen literatüründen bazılarını yazmayı başarmasına rağmen, kariyerinde ilerlemesini bir dereceye kadar engelledi. (1925).
F. Scott Fitzgerald'ın ilk romanı yayınlandı
Cennetin Bu Tarafı yayınlandı, hemen 23 yaşındaki F. Scott Fitzgerald'ı ün ve servet için başlattı.
Adını atası Francis Scott Key'den alan Fitzgerald, 'Star Spangled Banner'ın yazarı, St. Paul, Minnesota'da bir zamanlar varlıklı, varlıklı ve nüfuzlu bir ailede dünyaya geldi. Fitzgerald, varlıklı bir teyzenin finansmanıyla 1911'de New Jersey'deki yatılı okula gönderildi ve iki yıl sonra Princeton Üniversitesi'ne girdi. Fitzgerald aktif olarak tiyatro, sanat ve diğer kampüs faaliyetleriyle meşgul olmasına rağmen, mali geçmişi sınıf arkadaşlarınınkinden çok daha zayıftı ve ister gerçek ister hayali olsun, yabancı statüsü bir acı bıraktı. Üç yıl sonra Princeton'dan ayrıldı ve I. Dünya Savaşı sırasında orduya katıldı.
Askerdeyken, Alabama, Montgomery'de görev yaptı ve burada bir Eyalet Yüksek Mahkemesi'nin Adaletinin kızı olan ayrıcalıklı, şımarık Zelda Sayre ile bir romantizm geliştirdi. kadın kahramanı gibi Muhteşem Gatsby, kendisini destekleyemeyeceğinden korktuğu için genç adamı reddetti ve Gatsby gibi Fitzgerald da onu geri kazanmaya yemin etti. New York'a taşındı, üniversitede başladığı Princeton hakkında bir romanı yeniden yazdı ve kısa sürede Scribner'ın yayınladığı en genç yazar oldu. Şöhreti ve serveti şimdilik güvende, Zelda'yı onunla evlenmeye ikna etti ve ikisi, New York'ta göz alıcı partiler ve abartılı yaşamlarla dolu bir kasırga hayatına başladı.
Fitzgerald'lar imkanlarının çok ötesinde yaşadılar ve çok geçmeden kendilerini derin bir borç içinde buldular. Ernest Hemingway ve Gertrude Stein dahil olmak üzere diğer gurbetçi yazarlarla arkadaşlık kurdukları Avrupa'ya taşındılar. Avrupa'da iken, Fitzgerald başyapıtını bitirdi Muhteşem Gatsby (1925).
Fitzgerald hayatı boyunca, karşılığında kendisine fazlasıyla para ödenen düzinelerce kısa öykü yayımlamasına rağmen, çiftin 2019'daki borçları arttı. Fitzgerald alkolizme daldı ve karısı giderek daha dengesiz hale geldi. 1930'da birkaç çöküşün ilkini yaşadı ve kurumsallaştı. Hayatının geri kalanını bir sanatoryumda geçirdi.
Fitzgerald'ın sıradaki romanı, ihale Gecedir, Amerikan kamuoyunda yankı uyandırmadı ve Fitzgerald'ın serveti dibe vurdu. 1937'de senaryo yazmayı denemek için Hollywood'a taşındı. Bir Hollywood dedikodu yazarına aşık oldu, içmeyi bıraktı ve edebi çabalarını yenilemeye başladı, ancak 1940'ta 44 yaşında kalp krizinden öldü.
Flappers, gösterişli kıyafetleriyle sizin bakış açınıza göre 2014'te ünlüydü ya da kötü şöhretliydi.
Tipik olarak oturmasa da, daha kısa, baldırları ortaya çıkaran uzunluklarda ve daha düşük yakalı modaya uygun sineklik elbiseler giydiler: Düz ve ince tercih edilen siluetdi.
Flappers yüksek topuklu ayakkabılar giydi ve korselerini sutyen ve iç çamaşırı lehine attı. Neşeyle allık, ruj, maskara ve diğer kozmetik ürünleri uyguladılar ve bob gibi daha kısa saç modellerini tercih ettiler.
Coco Chanel, Elsa Schiaparelli ve Jean Patou gibi tasarımcılar sineklik modasına hükmetti. Jean Patou'nun örgü mayo ve tenis kıyafetleri gibi kadın spor giyim icadı daha özgür, daha rahat bir siluete ilham verirken, Chanel ve Schiaparelli'nin trikoları kadın giyimine sade çizgiler getirdi. Madeleine Vionnet'in biye kesimli tasarımları (kumaşın damarlara karşı kesilmesiyle yapılmıştır), bir kadının vücudunun şeklini daha doğal bir şekilde vurgulamıştır.
Büyük yaşadılar ama her zaman kırıldılar
Muhteşem Gatsby genellikle bu ülkede 1920'lerin özeti olarak görülüyor - nşampanya, caz ve yüksek modayla ıslanmış büyük partilere ev sahipliği yapan yeni para. Ve Fitzgerald'lar tam olarak böyle yaşadılar - bir süre.
F. Scott Fitzgerald'ın ilk romanı, 1920'ler Cennetin Bu Tarafı, anında hit oldu ve en çok satanlar oldu. Romanın başarısı, Zelda ile evlenmesine izin verdi ve 23 yaşında onu ünlü yaptı. Genç çift, kötü şöhretleri ve yeni keşfettikleri zenginlikleri ile göz kamaştırdı. Great Writers Inspire'ın belirttiği gibi, hemen imkanlarının ötesinde yaşamaya başladılar, lüks evler ve pahalı akşam yemekleri için para ödediler, geceleri içki içip dans ettiler. Scott'ın ikinci romanı, güzel ve lanetli, aynı zamanda en çok satanlar arasındaydı ve yeni yaşam tarzlarını sürdürmelerine izin verdi.
Şöhretlerinin ve başarılarının zirvesindeyken bile, Fitzgeraldlar parayla boğuşuyor, onu olduğundan daha hızlı harcıyorlardı. Torunlarının Literary Hub'da belirttiği gibi, Zelda ve Scott işleri sürdürmek için menajerinden, editörlerinden, hatta arkadaşlardan. Scott, fazladan gelir elde etmek için neredeyse anında kısa kurgu yazmak zorunda kaldı, bunun onu daha önemli işlerinden uzaklaştırdığını hissetti, ancak sürekli mevcut borçları onu kredileri ödemek için bir koşu bandında tuttu, ardından daha fazla borç aldı. Olarak Washington post Notlar, 1937'de Fitzgerald'lar parasızdı.
Evlilik ve Ruh Sağlığı Sorunları
Zelda, F. Scott için bir ilham perisiydi ve özellikleri, F. Scott'ın en dikkate değer eserlerinden bazılarında belirgin bir şekilde öne çıkıyor. Cennetin Bu Tarafı, güzel ve lanetli, Muhteşem Gatsby ve İhale Gecedir. F. Scott, Zelda'nın kişisel günlüğünden kelimesi kelimesine alıntılar çalacak ve bunları romanlarına dahil edecek kadar ileri gitti. #xA0
1929'da borsa çöktüğünde, aşırı seyahat ve hoşgörü yaşam tarzları çöktü ve mali yıkıma uğradılar. 1930'da Zelda'ya şizofreni teşhisi kondu ve kalan yıllarını çeşitli akıl sağlığı kliniklerinde ve dışında geçirdi. Aile Büyük Buhran'dan çok etkilendi ve beş parasız kaldı. Sonunda, Zelda'nın F. Scott ile olan evliliği bir fakstan başka bir şey değildi. F. Scott, 21 Aralık 1940'ta kalp krizinden 44 yaşında öldü.
F. Scott Fitzgerald ve Aşırılık Çağı
F. Scott Fitzgerald ve karısı Zelda birçok şeyden suçluydu. Aceleciydiler, çok fazla içki içtikleri biliniyordu ve ciddi depresyon nöbetlerine ve kendilerine zarar verme davranışlarına eğilimliydiler, ama kimse onları tutumlu olmakla suçlayamazdı. 1923'te genç çift (yirmi yedi, o yirmi üç yaşındaydı) Fransa'ya yelken açtı. On yedi parça bagaj ve eksiksiz bir set britanika Ansiklopedisi, St. Raphael'in 2,5 kilometre yukarısında devasa bir taş villa kiraladılar, “denize yakın inşa edilmiş kırmızı küçük bir kasaba,” diye açıkladı Scott bir arkadaşına, “eşcinsel kırmızı çatılı evleri ve bastırılmış bir karnaval havasıyla. ” Villalarının balkonları mavi ve beyaz Mağribi çinileriyle süslenmişti ve etrafı, Akdeniz kalelerinden çıkan tek geçit olan uzun çakıllı bir yola açılan limon, zeytin ve palmiye ağaçlarından oluşan kokulu bir bahçeyle çevriliydi. İronik olarak, Scott'ın çağın tartışmasız en önemli Amerikan romanını yazdığı yer -evinden birkaç bin mil uzakta, Fransız Akdeniz'deki rahat tünekte- oradaydı: Muhteşem Gatsby.
Fitzgerald'ın bir aşk ve ihanet hikayesi olan romanı, kökeni belirsiz, zavallı bir çocuk olan Jay Gatsby'nin hikayesini anlattı, büyük bir zenginlik ve prestij kazandı. Birçok yönden roman, zamanının simgesiydi. Kitabın anlatıcısı Nick Caraway'in keşfettiği gibi, Gatsby'nin parası ve şöhreti bir yalan üzerine kuruludur. (Bu yalanın ne olduğunu öğrenmek istiyorsanız romanı okuyun!) Muhteşem Gatsby, Fitzgerald 1920'lerin aşırılıklarını ortaya çıkardı - pek çok Amerikalı'nın tüketim ve aşırılığın nimetlerinden yararlanmaya başladığı, ancak 1929'da gelen Büyük Buhran ile her şeyin çöktüğünü görmek için geldiği müreffeh bir çağ. Caraway, Gatsby'nin sahil malikanesinin zenginliğini anlattı. Long Island'da ve attığı partilerin savurganlığını. "Yaz geceleri komşumun evinden müzik geliyordu," diye sırıttı. "Mavi bahçelerinde erkekler ve kızlar fısıltıların, şampanyaların ve yıldızların arasında pervaneler gibi gelip gittiler. Öğleden sonra yüksek gelgitte, salının kulesinden dalış yapan veya plajının sıcak kumlarında güneşlenen misafirlerini izledim. . . Hafta sonlarında Rolls Royce, şehir içi ve şehirden partiler düzenleyen bir otobüs oldu. . . Ve pazartesi günleri, fazladan bir bahçıvan da dahil olmak üzere sekiz hizmetçi, bütün gün paspaslar, ovma fırçaları, çekiçler ve bahçe makaslarıyla çalışarak bir gece öncesinin tahribatlarını onarırdı.” Kükreyen Yirmiler gibi, Jay Gatsby'nin gölgesindeki yaşam bir harikaydı.
Fitzgerald'ın yazdığı bağlamı düşünün: 1920'lerde Amerika dinamik değişimler geçiriyordu. 1921 ile 1924 arasında ülkenin gayri safi milli hasılası 69 milyar dolardan 93 milyar dolara yükselirken, toplam ücretler kabaca 36,4 milyar dolardan 51,5 milyar dolara yükseldi. Amerika Birleşik Devletleri, Birinci Dünya Savaşı'na borçlu bir ulus olarak girmiş ve 12,5 milyar dolar ile Avrupa'nın en büyük alacaklısı olarak ortaya çıkmıştı. Göreceli bir bakış açısından, Amerika zengindi ve bunu gösterdi. Philadelphia'nın önde gelen bir bankacılık ailesi, banyolarına altın armatürler yerleştirmek için kaşlarını kaldırdığında, klanın bir sözcüsü eleştirileri görmezden geldi ve basitçe "onları cilalamak zorunda değilsin, biliyorsun" dedi.
Elbette çoğu Amerikalının altın muslukları yoktu ve çok azı Jay Gatsby'nin servetine yakın bir şeyden zevk aldı, ancak sıradan Amerikalılar hala genel refahı paylaştılar. 1912'de Amerikan hanelerinin yalnızca yüzde 16'sı elektriklendirilirken, yirmili yılların ortalarında neredeyse üçte ikisinde elektrik vardı. Bu, ortalama bir ailenin saatlerce süren el emeği ve ilkel ev işlerinin yerine, tümü yirmili yıllarda yaygın olarak kullanılan elektrikli elektrikli süpürgenin, elektrikli buzdolabının ve derin dondurucunun ve otomatik çamaşır makinesinin tatmin edici vızıltısıyla değiştirebileceği anlamına geliyordu. 1920'lerin sonunda 12 milyondan fazla Amerikan hanesi radyo seti satın aldı. Bu arada, telefon hatlarının sayısı 1915'te 10,5 milyondan 1930'da 20 milyona, neredeyse iki katına çıktı.
Zenginlik yeniliği besliyor gibiydi. ABD Patent Ofisi'nin iki milyonuncu patentini verdiği on beş yıl içinde 1911'de bir milyonuncu patentini vermesi yüz yıldan fazla sürdü. Scotch tape, Welch'in üzüm suyu, Listerine gargarası, Wheaties tahıl, Kleenex kağıt mendil, Schick elektrikli tıraş makinesi ve limonata Popsicle gibi kısa sürede tanıdık marka isimleri taşıyan çok sayıda yeni fabrika ürünü, gelişen tüketici pazarını sular altında bıraktı.
Çoğu insan dinlenmek ve ilham almak için Fransa'nın güneyine gidemediyse, yirmi yıl önce hayal bile edilemeyecek yeni bir dizi kamusal eğlencenin tadını çıkarmaya geldiler: Chicago'nun Doğu Tiyatrosu ve New York'un Rialto eğlence parkları gibi dans salonları sinema sarayları. Coney Island'daki Luna ve Steeplechase gibi, her biri 250.000'e kadar elektrik ampulüyle muhteşem bir şekilde aydınlatılan Ebbets Field ve Shibe Park gibi şehir içi beyzbol stadyumları, toplu taşıma ile kolayca erişilebilir.
Amerikalılar ayrıca zengin ve fakir arasındaki ayrımları bulanıklaştıran büyük miktarlarda cam eşya, mücevher, giysi, ev eşyası ve dayanıklı mal satın alabildiler. Tıpkı Nick Caraway'in Gatsby'nin zenginliğinin ve yetiştirilmesinin ardındaki yalanı ayırt edememesi gibi, birçok zengin Amerikalı artık sosyal sınıflar arasında ayrım yapmakta zorlanıyordu. Indiana, Muncie'de bir iş adamı, "Stenograf olarak işe başvuran bir kızın geçmişi hakkında kıyafetlerine bakarak bir şeyler söyleyebiliyordum," dedi, "ama bugün sık sık o konuşana, altın bir diş gösterene kadar beklemek zorundayım. ya da başka bir şekilde bana ikinci bir ipucu verir.”
1920'lerde Amerikalılar da yeni bir ünlü kültüne takıntılıydı. On yıl, doymak bilmez iştahıyla homerun rekoru ile tanınan Babe Ruth ve 1920'lerin ortalarında neredeyse unvan kavgaları kadar çok filmde yer alan ağır siklet şampiyonu Jack Dempsey gibi spor efsanelerinin doğmasına neden oldu. . Oysa Cumartesi Akşamı Postası ve Colliers 1901 ile 1914 yılları arasında her yıl ortalama otuz altı biyografik profil yayınladı, I. 1920'den önce bu makalelerin neredeyse dörtte üçü şimdi siyasi ve ticari liderleri içeriyordu, yarısından fazlası eğlence ve spordaki kilit isimlerle ilgiliydi. F. Scott Fitzgerald'ın dehası, medyadaki kendi imajını geliştirme yeteneğiydi. İmza karakteri Jay Gatsby'nin dehası, gerçek kökenlerini maskeleyen bir ünlü peçesi yaratma yeteneğiydi.
Ancak çağın tüm dinamizmine rağmen, Amerikalılar Caz Çağı'nı kayıtsız şartsız benimsemediler. Onun refahından zevk aldılarsa, sosyal sonuçlarından da korktular. Evlilik öncesi seksin yükselişi, kadınların işyerine girişi, geleneksel dini adetlerin çöküşü ve güney ve doğu Avrupa'dan milyonlarca yeni göçmenin akını, güçlü bir tepkiye yol açtı. Böylece, Scott ve Zelda Fitzgerald'ın ortaya çıkmasına neden olan aynı on yıl, aynı zamanda güçlü bir tepkiye de tanık oldu. Amerika'daki kasaba ve şehirlerde, yeniden canlanan bir Ku Klux Klan, Afrikalı Amerikalılara, göçmenlere, Katoliklere ve "gevşek kadınlara" karşı çıktı. Yasağın destekçileri, içki satışını veya üretimini yasaklayan kısıtlayıcı bir yasadan geçtiler (Fitzgerald'ın romanına göre, bu yasağın etkisi sınırlıydı). Muhafazakar Hıristiyanlar Köktendinci kiliseler kurdular ve Tanrı'yı evlerde ve okullardaki geleneksel yerine geri döndürmeye çalıştılar. Kısacası, derin ve yaygın bir çelişki vardı ve birçok Amerikalı bunu sezdi.
Fitzgerald, zamanının mükemmel bir tarihçisiydi. 1920'lere damgasını vuran refah kültürünün hem hevesli bir katılımcısı hem de sıkı bir eleştirmeniydi. İçinde Gatsby, ikinci kişiliği Nick Caraway, gençliğinin Amerika'sını özlemle hatırlıyor. Nick'in zihninde, Orta Batı kayıp bir çağı somutlaştırdı - telefonlardan, sinema salonlarından ve büyük mağazalardan önce daha basit bir zaman. Chicago'dan trenle yola çıkarken, "kış gecemize ve gerçek kara, yani karımız yanımıza uzanıp pencerelerde parıldamaya başladığında ve küçük Wisconsin istasyonlarının loş ışıkları, keskin bir vahşi kucaklama hareket etti. birdenbire havaya girdi." Bu, romanın kapanış sayfalarında “benim Orta Batımdı” diye açıklıyor, “buğday ya da kırlar ya da kayıp İsveç kasabaları değil, gençliğimin heyecan verici geri dönen trenleri ve ayazda sokak lambaları ve kızak çanları. karanlık ve ışıklı pencerelerin fırlattığı kutsal çelenklerin gölgeleri. Ben bunun bir parçasıyım. . . Şimdi anlıyorum ki bu, her şeye rağmen Batı'nın bir hikayesiydi - Tom ve Gatsby, Daisy ve Jordan ve ben, hepimiz Batılıydık ve belki de bizi Doğulu yaşama uyum sağlayamaz hale getiren ortak bir eksikliğimiz vardı."
Ancak Batı, Fitzgerald için daha eski bir Amerika'yı temsil ediyorsa, romanından ülkenin treninin doğuya doğru hareket ettiği açıktı. 1920'de Amerikalıların çoğu şehirlerde yaşıyordu. Dünya hızla değişiyor ve modernleşiyordu ve Nick Caraway'in gençliğinin kırları yavaş ama emin adımlarla ulusal hafızanın bir parçası oluyordu.
Fitzgerald'ın anlattığı dünya 29 Ekim 1929'da çöktü. O, borsanın çöktüğü Kara Salıydı. Patlama ekonomisi iflas etti. Ve Amerika'nın Caz Çağı resmen sona erdi.
Aslında, borsa çöküşünün Büyük Buhran'ın başlamasıyla çok az ilgisi vardı. 1920'lerde çok az Amerikalı hisse senedine veya menkul kıymetlere sahipti. Gerçekte, ulusun en müreffeh on yılı bir iskambil evi üzerine inşa edilmişti. Düşük ücretler, yüksek mevsimlik işsizlik oranları, tarım sektöründeki kronik durgunluk ve umutsuzca eşitsiz bir servet dağılımı, 1920'lerin refahının ardında yatan karanlık hikayeydi.
Ülkenin zenginliklerinin bu kadar dengesiz bir şekilde yoğunlaşmasının ödenmesi gereken bir bedeli vardı. Ne de olsa iyi zamanlar, iyi satışlara bağlıydı. On yılın başlarında yeni parlak arabalar ve elektrikli çamaşır makineleri satın alarak ekonomik büyümeyi körükleyen aynı çiftçiler ve işçiler, sınırlarına ulaşmıştı. Yirmili yılların sonlarında, reklamcılar onlara arabalarının ve çamaşır makinelerinin modasının geçtiğini ve değiştirilmesi gerektiğini söylediğinde, işçi sınıfı yenilerini almaya gücü yetmedi. Satın alınmayan tüketici ürünleri raflarda çürüdü. Fabrikalar üretimlerini kesti. Milyonlarca işçi işten çıkarıldı. Güzel zamanlar bitmişti.
Muhteşem Gatsby bugün de Amerikalıları büyülemeye ve kavramaya devam ediyor. 1920'lere çok benzeyen bir çağda - yeni konfor ve rahatlık düzeylerinin tadını çıkarmaya başladığımız, şöhreti ve zenginliği kutladığımız, ancak zenginlik ve ayrıcalık arasında göze batan eşitsizliklerin devam ettiği bir çağda -Gatsby her zamankinden daha alakalı. Fitzgerald'ın yazdığı gibi, "Bu yüzden, akıntıya karşı, durmaksızın geçmişe götürülen tekneleri yendik."
Joshua Zeitz Harvard Üniversitesi ve Cambridge Üniversitesi'nde Amerikan tarihi dersleri verdi. o yazarı Flapper: Seks, Stil, Ünlü ve Amerikan Modernini Yapan Kadınların Çılgın Bir Hikayesi (2006) ve Beyaz Etnik New York: Yahudiler, Katolikler ve Savaş Sonrası Siyasetin Şekillenmesi (2007). Şu anda John Hay ve John Nicolay'in ortak biyografisini yazıyor.
İçindekiler
1922'nin müreffeh Long Island'ında geçen, Muhteşem Gatsby Caz Çağı boyunca Yasak dönemi Amerika'sının eleştirel bir sosyal tarihini sunar. [a] Fitzgerald'ın kurgusal anlatısı, caz müziği, [2] ekonomik refahı, [3] sineklik kültürü, [4] çapkın adetleri, [5] asi gençlik, [6] ve her yerde hazır ve nazır konuşmalarıyla tanınan o dönemi tam olarak yansıtır. Fitzgerald, hikayesini anlatmak için 1920'lerin bu toplumsal gelişmelerinin çoğunu kullanıyor; otomobillerde sevişme gibi basit ayrıntılardan, Gatsby'nin servetinin yasadışı kaynağı olarak kaçakçılık gibi daha geniş temalara kadar. [7] [8]
Fitzgerald, Amerikan tarihinin en gürültülü ve en gösterişli döneminin tarihsel bağlamına ilişkilendirilebilir bir olay örgüsü yerleştirerek Caz Çağı toplumunun hedonizmini aktarıyor. [3] [9] Fitzgerald'ın gözünde bu dönem, her yaştan Amerikalı'nın hüküm süren sosyal normlardan hayal kırıklığına uğradığı ve zevk arayışına saplandığı ahlaki açıdan serbest bir dönemi temsil ediyordu. [10] Fitzgerald'ın kendisi de, daha sonra temalarını kendi hayatındaki olayların bir yansıması olarak kabul edeceği bir dönem olan Caz Çağı'na karşı belli bir ikircikliliğe sahipti. [11]
Muhteşem Gatsby Fitzgerald'ın gençliğindeki çeşitli olayları yansıtır. [12] Minnesota'lı genç bir Ortabatılıydı. Yale'e giden romanın anlatıcısı gibi, Princeton'da bir Ivy League okulunda eğitim gördü. [13] Orada 19 yaşındaki Fitzgerald, derinden aşık olduğu 16 yaşındaki sosyetik Ginevra King ile tanıştı. [14] [15] Ginevra ona delice aşık olmasına rağmen, [16] üst sınıftan ailesi, alt sınıf statüsünden dolayı kızlarına kur yapmasını açıkça engelledi ve babası, iddiaya göre ona “fakir erkeklerin yapması gerektiğini” söyledi. zengin kızlarla evlenmeyi düşünme" [17]
Ginevra'nın ailesi tarafından mali beklentileri olmadığı için bir talip olarak reddedilen intihara meyilli bir Fitzgerald, I. [18] [19] Savaşta ölmeyi umduğu Batı cephesine gönderilmeyi beklerken, [19] Alabama, Montgomery'deki Camp Sheridan'da konuşlandı ve burada 17 yaşındaki hayat dolu bir Güneyli Zelda Sayre ile tanıştı. . [20] Ginevra'nın zengin Chicagolu işadamı William "Bill" Mitchell ile evlendiğini öğrendikten sonra Fitzgerald, Zelda'dan onunla evlenmesini istedi. [21] Zelda kabul etti, ancak mali açıdan başarılı olana kadar evliliklerini erteledi. [22] [23] Fitzgerald, Jay Gatsby'ye benziyor, çünkü bir subay evden uzaktayken nişanlandı ve sonra onunla evlenmek için servet aradı. [24] [25]
Kısa öykü yazarı ve romancı olarak başarısından sonra, Fitzgerald New York'ta Zelda ile evlendi ve yeni evli çift kısa süre sonra Long Island'a taşındı. [26] Özel Long Island ortamının tadını çıkarmasına rağmen, Fitzgerald abartılı partileri sessizce onaylamadı, [27] ve karşılaştığı zengin kişiler onu sık sık hayal kırıklığına uğrattı. [28] Zenginleri taklit etmeye çalışırken, onların ayrıcalıklı yaşam tarzını ahlaki açıdan rahatsız edici buldu. [29] [30] Fitzgerald -Gatsby gibi- zenginlere her zaman hayranlık duymuş olsa da, yine de onlara karşı için için için için yanan bir kin besliyordu. [30]
1922 baharında, Ortabatı'dan bir Yale mezunu ve I. Dünya Savaşı gazisi olan Nick Carraway, tahvil satıcısı olarak iş bulmak için New York'a gider. Long Island'daki West Egg köyünde, göz kamaştırıcı soiré'lere ev sahipliği yapan, ancak bunlara katılmayan esrarengiz bir multi-milyoner olan Jay Gatsby'nin yaşadığı lüks bir mülkün yanında bir bungalov kiralar.
Bir akşam Nick uzak bir akrabası olan Daisy Buchanan ile şık East Egg kasabasında yemek yer. Daisy, Nick'in üniversite yıllarında tanıdığı, eskiden bir Yale futbol yıldızı olan Tom Buchanan ile evlidir. Çift kısa süre önce Chicago'dan Gatsby'nin malikanesinin tam karşısındaki körfezdeki bir malikaneye taşındı. Orada Nick, Daisy'nin çocukluk arkadaşı olan küstah bir sineklik ve golf şampiyonu Jordan Baker ile karşılaşır. Jordan, Nick'e, Tom'un ona evinde yüzsüzce telefon eden ve "kül vadisinde", yayılan bir çöplükte yaşayan Myrtle Wilson adında bir metresi olduğunu söyler. [31] O akşam Nick, Gatsby'yi çimenliğinde tek başına durmuş, körfezin karşısındaki yeşil ışığa bakarken görür.
Günler sonra, Nick sarhoş ve heyecanlı bir Tom'a trenle New York'a isteksizce eşlik eder. Yolda, tamirci George Wilson ve karısı Myrtle'ın yaşadığı bir garajda dururlar. Myrtle onlara katılır ve üçlü, Tom'un onunla buluşmak için kiraladığı küçük bir New York dairesine gider. Misafirler gelir ve Tom'un Daisy'den bahsettikten sonra Myrtle'ı tokatlaması ve burnunu kırması ile biten bir parti başlar.
Bir sabah Nick, Gatsby'nin malikanesindeki bir partiye resmi bir davetiye alır. Oraya vardığında Nick kimseyi tanımadığı için utanır ve Jordan'la karşılaşana kadar çok içmeye başlar. Onunla sohbet ederken, kendisini Jay Gatsby olarak tanıtan ve hem kendisinin hem de Nick'in savaş sırasında 3. Piyade Tümeni'nde görev yaptığı konusunda ısrar eden bir adam ona yaklaşır. Gatsby, Nick'in gözüne girmeye çalışır ve Nick partiden ayrıldığında, Gatsby'nin onu izlediğini fark eder.
Temmuz sonunda, Nick ve Gatsby bir barda öğle yemeği yer. Gatsby, Nick'i savaş kahramanlığı ve Oxford günleriyle ilgili hikayelerle etkilemeye çalışır. Daha sonra Nick, Plaza Otel'de Jordan ile tanışır. Jordan, Gatsby ve Daisy'nin 1917'de Gatsby'nin Amerikan Seferi Kuvvetleri'nde subay olduğu sırada tanıştıklarını ortaya koyuyor. Birbirlerine aşık oldular ama Gatsby denizaşırı bir yere gönderildiğinde Daisy isteksizce Tom'la evlendi. Gatsby, yeni edindiği servetinin ve göz kamaştırıcı partilerinin Daisy'yi yeniden düşünmesini sağlayacağını umuyor. Gatsby, Daisy ile yeniden bir araya gelmek için Nick'i kullanır ve ikisi cinsel bir ilişkiye başlar.
Eylül'de Tom, Daisy'nin Gatsby'ye gözünün önünde arsız bir samimiyetle dikkatsizce hitap etmesiyle ilişkiyi keşfeder. Daha sonra, bir Plaza Otel süitinde, Gatsby ve Tom ilişki hakkında tartışırlar. Gatsby, Daisy'nin Tom'u asla sevmediğini beyan etmesinde ısrar eder. Daisy, Tom ve Gatsby'yi sevdiğini iddia ederek ikisini de üzer. Tom, Gatsby'nin parası içki kaçakçılığından gelen bir dolandırıcı olduğunu ortaya çıkarır. Bunu duyan Daisy, Tom'la kalmayı seçer. Tom küçümseyici bir şekilde Gatsby'ye Daisy'nin onu asla terk etmeyeceğini bilerek onu eve götürmesini söyler.
East Egg'e dönerken, Gatsby ve Daisy Wilson'ın garajından geçerler ve arabaları yanlışlıkla Myrtle'a çarpar ve onu anında öldürür. Gatsby, Nick'e arabayı Daisy'nin kullandığını, ancak onu korumak için kazanın suçunu üstlenmek niyetinde olduğunu açıklar. Nick, kovuşturmadan kaçınmak için Gatsby'yi kaçmaya çağırır, ancak Gatsby reddeder. Tom, George'a Myrtle'a çarpan arabanın Gatsby'nin sahibi olduğunu söyledikten sonra, perişan bir George, aracın sahibinin Myrtle'ın sevgilisi olması gerektiğini varsayar. George, malikanesinin yüzme havuzunda Gatsby'yi ölümcül bir şekilde vurur, ardından intihar eder.
Gatsby'nin öldürülmesinden birkaç gün sonra, babası Henry Gatz, seyrek olarak katıldığı cenaze törenine gelir. Gatsby'nin ölümünden sonra, Nick New York'tan nefret etmeye gelir ve Gatsby, Daisy, Tom ve kendisinin Doğu yaşamına uygun olmayan Batılılar olduğuna karar verir. Nick, Tom'la karşılaşır ve başlangıçta elini sıkmayı reddeder. Tom, George'a Myrtle'ı öldüren aracın Gatsby'nin sahibi olduğunu söyleyenin kendisi olduğunu kabul ediyor. Midwest'e dönmeden önce Nick, Gatsby'nin malikanesine döner ve körfezin karşısındaki Daisy'nin iskelesinin sonundan gelen yeşil ışığa bakar.
- nick carraway-Ortabatılı bir Yale Üniversitesi mezunu, Birinci Dünya Savaşı gazisi ve yeni gelen West Egg sakini, 29 yaşında (30'dan sonra) birinci şahıs anlatıcı olarak hizmet ediyor. Gatsby'nin kapı komşusu ve tahvil satıcısıdır. Carraway rahat ve biraz iyimser, ancak roman ilerledikçe bu ikinci kalite kayboluyor. Sonunda Doğu yaşamının çöküşünden ve kayıtsızlığından umudunu keser ve Batı'ya döner. [32]
- Jay Gatsby (aslında James "Jimmy" Gatz) - aslen Kuzey Dakota'dan, karanlık iş bağlantıları olan (daha sonra bir kaçakçı olduğu ortaya çıkan) genç, gizemli bir milyoner. Birinci Dünya Savaşı sırasında, Birleşik Devletler Ordusu'nun Kentucky, Louisville'deki Taylor Kampında görevli genç bir subayken, Gatsby hayatının aşkıyla, sosyeteye yeni başlayan Daisy Buchanan ile karşılaştı. Daha sonra, savaştan sonra, İngiltere'deki Oxford'daki Trinity College'da kısa bir süre okudu. [33] Fitzgerald'ın karısı Zelda'ya göre, o kısmen Gatsby'yi gizemli Long Island komşuları Max Gerlach'a dayandırdı. [34] Askeri bir gazi olan Gerlach, kaçakçılık çabaları nedeniyle kendi kendine milyoner oldu ve Fitzgerald'a yazdığı mektuplarda "eski spor" ifadesini kullanmaktan hoşlandı. [35]
- Papatya Buchanan- Louisville, Kentucky'den bir sineklik olarak tanımlanan sığ, bencil ve genç sosyetik ve sosyetik. [36] O Nick'in ikinci kuzeni, bir zamanlar kaldırıldı ve Tom Buchanan'ın karısı. Daisy'nin Tom'la evlenmeden önce Gatsby ile romantik bir ilişkisi vardı. Gatsby ve Tom arasındaki seçimi, romanın temel çelişkilerinden biridir. Fitzgerald'ın Ginevra King'e olan romantizmi ve ömür boyu süren takıntısı Daisy karakterine ilham verdi. [37][14][38]
- Thomas "Tom" Buchanan-East Egg'de yaşayan bir milyoner ve Daisy'nin kocası. Tom, derin bir sese ve kibirli tavırlara sahip, kaslı yapılı, heybetli bir adamdır. Yale'de bir futbol yıldızıydı ve beyaz bir üstünlükçü. [39] Diğer edebi modeller arasında [b] Buchanan'ın, Ginevra King ile evlenen Chicagolu işadamı William "Bill" Mitchell ile bazı paralellikleri vardır. [41] Buchanan ve Mitchell, poloya ilgi duyan Chicagolulardı. [41] Ayrıca, Ginevra'nın Fitzgerald'ın kızdığı babası Charles King gibi, Buchanan da otoriter bir Yale adamı ve Lake Forest, Illinois'den polo oyuncusu. [42]
- Ürdün Fırıncı- alaycı bir çizgi ve mesafeli bir tavırla amatör bir golfçü ve Daisy'nin uzun zamandır arkadaşı. Romanın çoğunda Nick Carraway'in kız arkadaşıdır, ancak sonuna doğru birbirlerinden uzaklaşırlar. Bir turnuvada hile yaptığı ve bunun hem sosyal hem de golfçü olarak itibarını zedelediği söylentileri nedeniyle gölgeli bir üne sahip. Fitzgerald, Jordan'ı Ginevra King'in bir arkadaşı olan golfçü Edith Cummings'e dayandırdı, ancak Cummings'in hile yaptığından asla şüphelenilmedi. [43] Adı, her ikisi de Cleveland, Ohio'da bulunan iki popüler otomobil markası olan Jordan Motor Car Company ve Baker Motor Vehicle'da [44] Jordan'ın "hızlı" itibarına ve Amerikalı kadınlara sunulan yeni özgürlüğe atıfta bulunan bir oyundur. 1920'lerde özellikle kanatçıklar. [45][46][47]
- George B. Wilson- bir tamirci ve bir garaj sahibi. Karısı Myrtle Wilson ve onu "hayatta olduğunu bilemeyecek kadar aptal" olarak tanımlayan Tom Buchanan, ikisi de ondan hoşlanmıyor. Romanın sonunda George, Gatsby'yi öldürür, yanlış bir şekilde Myrtle'ı öldüren arabayı kullandığına inanır ve sonra kendini öldürür.
- mersin wilson—George'un karısı ve Tom Buchanan'ın metresi. Şiddetli bir canlılığa sahip olan Myrtle, hayal kırıklığı yaratan evliliğinden kaçmak için çaresizdir. Yanlışlıkla Gatsby'nin arabası tarafından öldürüldü, çünkü yanlışlıkla Tom'un hala onu sürdüğünü düşünüyor ve peşinden koşuyor.
- Meyer Wolfsheim[c] —Gatsby'nin Yahudi arkadaşı ve akıl hocası, 1919 Dünya Serisini düzelten bir kumarbaz olarak tanımlandı. Wolfsheim romanda sadece iki kez görünür, ikinci kez Gatsby'nin cenazesine katılmayı reddeder. Fitzgerald'ın belirsiz koşullarda bir kez tanıştığı, kötü şöhretli bir New York suç kralı olan Arnold Rothstein'a bir göndermedir. [50] Rothstein, 1919 Dünya Serisini lekeleyen Black Sox Skandalı'nda şike yapmakla suçlandı. [51]
Fitzgerald, Haziran 1922'de üçüncü romanını özetlemeye başladı.[8] Güzel ve karmaşık desenlere sahip,[52] ancak sahne oyununun sorunlu prodüksiyonu olan mükemmel bir eser ortaya koymayı çok istiyordu. Sebze ilerlemesini defalarca kesintiye uğrattı. [53] Oyun başarısız oldu ve Fitzgerald o kış yapımından kaynaklanan borçları ödemek için dergi hikayeleri yazdı. [54] Fitzgerald'ın Gatsby fikrine yönelik ilk girişimi olarak tanımladığı "Kış Rüyaları" da aralarında yer almasına rağmen, bu hikayelerin hepsini değersiz olarak gördü [53]. [55]
Ekim 1922'de, tek çocukları Frances Scott "Scottie" Fitzgerald'ın doğumundan sonra, Fitzgerald'lar Long Island'daki Great Neck, New York'a taşındı. [56] Great Neck'teki komşuları arasında yazar Ring Lardner, aktör Lew Fields ve komedyen Ed Wynn gibi yeni zengin kişiler vardı. [8] Bu rakamların tümü sonradan görme (yeni zenginler), New York'un en zengin yerleşik ailelerinin çoğuna ev sahipliği yapan Great Neck'ten körfezin karşısında oturan Manhasset Neck'ten gelenlerin aksine. [57] Bu gerçek hayattaki yan yana koyma, Fitzgerald'a "Batı Yumurtası" ve "Doğu Yumurtası" fikrini verdi. Romanda, Great Neck (Kings Point) West Egg'in "yeni para" yarımadası ve Port Washington (Sands Point) East Egg "eski para" oldu. [57] Bölgedeki birkaç Gold Coast konağı, Land's End, [58] Oheka Castle, [59] ve o zamandan beri yıkılan Beacon Towers dahil olmak üzere Gatsby'nin malikanesi için ilham kaynağı oldu. [60]
Long Island'da yaşarken, Fitzgerald'ların esrarengiz komşusu [d] Max Gerlach'dı. [34] [62] Purportedly born in America to a German immigrant family, [e] Gerlach had been a major in the American Expeditionary Forces during World War I, and he later became a gentleman bootlegger who lived like a millionaire in New York. [64] Flaunting his new wealth, [f] Gerlach threw lavish parties, [66] never wore the same shirt twice, [67] used the phrase "old sport", [68] and fostered myths about himself including that he was a relation of the German Kaiser. [69] These details about Gerlach inspired Fitzgerald in his creation of Jay Gatsby. [70]
During this same time period, the daily newspapers sensationalized the Hall–Mills murder case over many months, and the highly publicized case likely influenced the plot of Fitzgerald's novel. [71] The case involved the double-murder of a man and his lover on September 14, 1922, mere weeks before Fitzgerald arrived in Great Neck. Scholars have speculated that Fitzgerald based certain aspects of the ending of Muhteşem Gatsby and various characterizations on this factual incident. [72]
Inspired by the Halls–Mills case, the mysterious persona of Gerlach and the riotous parties he attended on Long Island, Fitzgerald had written 18,000 words for his novel by mid-1923 but discarded most of his new story as a false start. [73] Some of this early draft resurfaced in the 1924 short story "Absolution". [74] In earlier drafts, [g] Daisy was originally named Ada and Nick was Dud, [76] and the two characters had shared a previous romance prior to their reunion on Long Island. [77] These earlier drafts were written from the viewpoint of an omniscient narrator as opposed to Nick's perspective. [78] A key difference in earlier drafts is a less complete failure of Gatsby's dream. [79] Another difference is that the argument between Tom Buchanan and Gatsby is more balanced, although Daisy still returns to Tom. [79]
Work on Muhteşem Gatsby resumed in earnest in April 1924. [80] Fitzgerald decided to depart from the writing process of his previous novels and told Perkins that he was intent on creating an artistic achievement. [81] He wished to eschew the realism of his previous two novels and to compose a creative work of sustained imagination. [82] To this end, he consciously imitated the literary styles of Joseph Conrad and Willa Cather. [83] He was particularly influenced by Cather's 1923 work, A Lost Lady, and he later wrote a letter to Cather apologizing for any unintentional plagiarism. [84] Soon after this burst of effort, work slowed while the Fitzgeralds moved to the French Riviera, where a marital crisis [h] soon developed. [86]
Despite an ongoing marital crisis, Fitzgerald continued to write steadily and submitted a near-final version of the manuscript to his editor, Maxwell Perkins, on October 27. [87] Perkins informed him in a November letter that Gatsby was too vague as a character and that his wealth and business, respectively, needed a convincing explanation. [88] Fitzgerald thanked Perkins for his detailed criticisms and claimed that such feedback would enable him to perfect the manuscript. [89] Having relocated with his wife to Rome, [90] Fitzgerald made revisions to the manuscript throughout the winter. [88]
Content after a few rounds of revision, Fitzgerald submitted the final version in February 1925. [91] Fitzgerald's alterations included extensive revisions of the sixth and eighth chapters. [92] He declined an offer of $10,000 for the serial rights to the book so that it could be published sooner. [93] He received a $3,939 advance in 1923 and would receive $1,981.25 upon publication. [94]
Alternative titles Edit
Fitzgerald had difficulty choosing a title for his novel and entertained many choices before reluctantly deciding on Muhteşem Gatsby, [95] a title inspired by Alain-Fournier's Le Grand Meaulnes. [96] Previously he had shifted between Among Ash Heaps and Millionaires, [95] Trimalchio, [95] Trimalchio in West Egg, [97] On the Road to West Egg, [97] Under the Red, White, and Blue, [95] The Gold-Hatted Gatsby, [97] and The High-Bouncing Lover. [97] The titles The Gold-Hatted Gatsby ve The High-Bouncing Lover came from Fitzgerald's epigraph for the novel, one which he wrote himself under the pen name of Thomas Parke D'Invilliers. [98]
Fitzgerald initially preferred titles referencing Trimalchio, [i] the crude upstart in Petronius's satirikon, and even refers to Gatsby as Trimalchio once in the novel. [100] Unlike Gatsby's spectacular parties, Trimalchio participated in the orgies he hosted but, according to literary critic Tony Tanner, there are subtle similarities between the two characters. [101] By November 1924, Fitzgerald wrote to Perkins that he had settled upon the title of Trimalchio in West Egg. [102]
Disliking Fitzgerald's chosen title of Trimalchio in West Egg, editor Max Perkins persuaded him that the reference was too obscure and that people would be unable to pronounce it. [103] Zelda and Perkins both expressed their preference for Muhteşem Gatsby, and the next month Fitzgerald agreed. [104] A month before publication, after a final review of the proofs, he asked if it would be possible to re-title it Trimalchio veya Gold-Hatted Gatsby, but Perkins advised against it. On March 19, 1925, [105] Fitzgerald expressed enthusiasm for the title Under the Red, White, and Blue, but it was too late to change it at that stage. [106] [107] The novel was published as Muhteşem Gatsby on April 10, 1925. [108] Fitzgerald believed the book's final title to be merely acceptable and often expressed his ambivalence with the name. [109]
Cover art Edit
The cover of the first printing of Muhteşem Gatsby is among the most celebrated pieces of art in American literature. [110] It depicts disembodied eyes and a mouth over a blue skyline, with images of naked women reflected in the irises. A little-known Barcelonan painter named Francis Cugat was commissioned to illustrate the cover while Fitzgerald was writing the work. [110] The cover was completed before the novel, and Fitzgerald was so enamored with it he told Max Perkins that he had included its imagery in the novel. [110] Fitzgerald's remarks about incorporating the painting into the novel led to the interpretation that the eyes are reminiscent of those of fictional optometrist T. J. Eckleburg depicted on a faded commercial billboard near George Wilson's auto repair shop. [111] Author Ernest Hemingway supported this latter interpretation and claimed that Fitzgerald had told him the cover referred to a billboard in the valley of the ashes. [112] Although this passage has some resemblance to the painting, a closer explanation can be found in Fitzgerald's explicit description of Daisy Buchanan as the "girl whose disembodied face floated along the dark cornices and blinding signs". [110]
Contemporary reviews Edit
Charles Scribner's Sons published Muhteşem Gatsby on April 10, 1925. [113] Fitzgerald cabled Perkins the day after publication to monitor reviews: "Any news?" [113] "Sales situation doubtful [but] excellent reviews", read a telegram from Perkins on April 20. [114] Fitzgerald responded on April 24, saying the cable dispirited him, closing the letter with "Yours in great depression". [114] Fitzgerald soon received letters from contemporaries Willa Cather, Edith Wharton, and poet T. S. Eliot praising the novel. [115] Although gratified by such correspondence, Fitzgerald sought public acclaim from professional critics. [116]
Muhteşem Gatsby received generally favorable reviews from literary critics of the day. [117] The most laudatory review was by Edwin Clark of New York Times, who felt the novel was a mystical and glamorous tale of the Jazz Age. [118] Similarly, Lillian C. Ford of the Los Angeles zamanları hailed the novel as a revelatory work of art that "leaves the reader in a mood of chastened wonder". [119] The New York Post described Fitzgerald's prose style as scintillating and genuinely brilliant. [120] The New York Herald Tribün was less impressed, referring to Muhteşem Gatsby as "a literary lemon meringue" that nonetheless "contains some of the nicest little touches of contemporary observation you could imagine—so light, so delicate, so sharp". [121] In The Chicago Daily Tribune, H. L. Mencken judged the work's plot to be highly improbable, while praising the elegance of the writing and the "careful and brilliant finish". [122]
Several reviewers felt the novel left much to be desired following Fitzgerald's previous works and criticized him accordingly. Harvey Eagleton of The Dallas Morning News predicted the novel signaled the end of Fitzgerald's artistic success. [123] Ralph Coghlan of the St. Louis Post-Dispatch dismissed the work as an inconsequential performance by a once-promising author who had grown bored and cynical. [124] Ruth Snyder of New York Evening World eviscerated the book's style as painfully forced and declared the editors of her newspaper were "quite convinced after reading Muhteşem Gatsby that Mr. Fitzgerald is not one of the great American writers of today". [125] John McClure of The Times-Picayune insisted the plot was implausible and the book itself seemed raw in its construction. [126]
After reading these reviews, Fitzgerald believed that many critics misunderstood the novel. [81] He lamented that "of all the reviews, even the most enthusiastic, not one had the slightest idea what the book was about". [127] In particular, Fitzgerald resented criticisms of the novel's plot as implausible since he had never intended for the story to be realistic. [81] Instead, he crafted the work to be a romanticized depiction that was largely scenic and symbolic. [128] According to his friend John Peale Bishop, Fitzgerald further resented the fact that critics failed to perceive the many parallels between the author's life and the character of Jay Gatsby in particular, that both created a mythical version of themselves and attempted to live up to this legend. [129] Dispirited by critics failing to understand the novel, Fitzgerald remained hopeful that the novel would at least be a commercial success, perhaps selling as many as 75,000 copies. [130]
To Fitzgerald's great disappointment, Gatsby was a commercial failure in comparison with his previous efforts, This Side of Paradise (1920) and The Beautiful and Damned (1922). By October, the book had sold fewer than 20,000 copies after its original release. [53] Although the novel went through two initial printings, many copies remained unsold years later. [131] Fitzgerald attributed the poor sales to the fact that women tended to be the primary audience for novels during this time, and Gatsby did not contain an admirable female character. [131] According to his ledger, he earned only $2,000 from the book. [132] Although Owen Davis' 1926 stage adaptation and the Paramount-issued silent film version brought in money for the author, Fitzgerald lamented the novel fell far short of the success he had hoped for and would not bring him recognition as a serious novelist in the public eye. [53] With the onset of the Great Depression, Muhteşem Gatsby was regarded as little more than a nostalgic period piece. [53] By the time Fitzgerald died in 1940, the novel had fallen into near obscurity. [133]
Revival and reassessment Edit
In 1940, Fitzgerald suffered a third and fatal heart attack and died believing his work forgotten. [134] His obituary in New York Times hailed him as a brilliant novelist and cited Gatsby as his greatest work. [135] In the wake of Fitzgerald's death, a strong appreciation for the book gradually developed in writers' circles. Future authors Budd Schulberg and Edward Newhouse were deeply affected by it, and John O'Hara acknowledged its influence on his work. [136] By the time that Gatsby was republished in Edmund Wilson's edition of The Last Tycoon in 1941, the prevailing opinion in writers' circles deemed the novel to be an enduring work of fiction. [53]
In the spring of 1942, mere months after the United States' entrance into World War II, an association of publishing executives created the Council on Books in Wartime with the stated purpose of distributing paperback Armed Services Editions books to combat troops. Muhteşem Gatsby was one of them. [137] Within the next several years, 155,000 copies of Gatsby were distributed to U.S. soldiers overseas, [138] and the book proved popular among beleaguered troops, according to the Cumartesi Akşamı Postası ' s contemporary report. [139]
By 1944, a full-scale Fitzgerald revival had suddenly occurred. [140] Full-length scholarly articles on Fitzgerald's works were being published in periodicals and, by the following year, the earlier consensus among professional critics that Muhteşem Gatsby was merely a sensational story or a nostalgic period piece had effectively vanished. [141] The tireless promotional efforts of literary critic Edmund Wilson, who was Fitzgerald's Princeton classmate and his close friend, led this belated Fitzgerald revival. [142] In 1951, three years after Zelda's death in a hospital fire, Professor Arthur Mizener of Cornell University published The Far Side of Paradise, the first biography of Fitzgerald. [143] Mizener's best-selling biography emphasized Muhteşem Gatsby ' s positive reception by literary critics which may have further influenced public opinion and renewed interest in it. [144]
By 1960—thirty-five years after the novel's original publication—the book was steadily selling 50,000 copies per year. Renewed interest in it led New York Times editorialist Mizener to proclaim the novel was a masterwork of 20th-century American literature. [53] By 1974, Muhteşem Gatsby had attained its status as a literary masterwork and was deemed a contender for the title of the "Great American Novel". [145] By the mid-2000s, many literary critics considered Muhteşem Gatsby to be one of the greatest novels ever written, [146] and the work was part of the assigned curricula in the near majority of U.S. high schools. [133] As of early 2020, Muhteşem Gatsby had sold almost 30 million copies worldwide and continues to sell an additional 500,000 copies annually. [147] The work is Scribner's most popular title in 2013, the e-book alone sold 185,000 copies. [148] The novel's U.S. copyright expired on January 1, 2021, when all works published in 1925 entered the public domain. [149]
Major themes Edit
The American dream Edit
Following the novel's revival, later critical writings on Muhteşem Gatsby focused on Fitzgerald's disillusionment with the American dream in the hedonistic Jazz Age, [150] a name for the era which Fitzgerald claimed to have coined. [151] In 1970, scholar Roger L. Pearson asserted that Fitzgerald's work—more so than other twentieth century novels—is especially linked with this conceptualization of the American dream. [152] Pearson traced the literary origins of this dream to Colonial America. The dream is the belief that every individual, regardless of their origins, may seek and achieve their desired goals, "be they political, monetary, or social. It is the literary expression of the concept of America: The land of opportunity". [152]
However, Pearson noted that Fitzgerald's particular treatment of this theme is devoid of the discernible optimism in the writings of earlier American authors. [152] He suggests Gatsby serves as a false prophet of the American dream, [153] and pursuing the dream only results in dissatisfaction for those who chase it, owing to its unattainability. [153] In this analytical context, the green light emanating across the Long Island Sound from Gatsby's house is frequently interpreted as a symbol of Gatsby's unrealizable goal to win Daisy and, consequently, to achieve the American dream. [133] [154]
Class permanence Edit
Scholars and writers commonly ascribe Gatsby's inability to achieve the American dream to entrenched class disparities in American society. [155] The novel underscores the limits of the American lower class to transcend their station of birth. [106] Scholar Sarah Churchwell contends that Fitzgerald's novel is a tale of class warfare in a status-obsessed country that refuses to acknowledge publicly it even has a class system. [106]
Although scholars posit different explanations for the continuation of class differences in the United States, there is a consensus regarding the novel's message in conveying its underlying permanence. [156] Although Gatsby ' s fundamental conflict occurs between entrenched sources of socio-economic power and upstarts like Gatsby who threaten their interests, [157] Fitzgerald's novel shows that a class permanence persists despite the country's capitalist economy that prizes innovation and adaptability. [157] Dianne Bechtel argues Fitzgerald plotted the novel to illustrate that class transcends wealth in America. Even if the poorer Americans become rich, they remain inferior to those Americans with "old money". [158] Consequently, Gatsby and other characters in the novel are trapped in a rigid American class system. [159]
Gender relations Edit
Besides exploring the difficulties of achieving the American dream, Muhteşem Gatsby explores societal gender expectations during the Jazz Age. [160] The character of Daisy Buchanan has been identified specifically as personifying the emerging cultural archetype of the flapper. [36] Flappers were typically young, modern women who bobbed their hair and wore short skirts. [161] [162] They also drank alcohol and had premarital sex. [163] [7]
Despite the newfound societal freedoms attained by flappers in the 1920s, [164] Fitzgerald's work critically examines the continued limitations upon women's agency during this period. [165] In this context, although early critics viewed the character of Daisy to be a "monster of bitchery", [166] later scholars such as Leland S. Person Jr. asserted that Daisy's character exemplifies the marginalization of women in the elite social milieu that Fitzgerald depicts. [167]
Writing in 1978, Person noted Daisy is more of a hapless victim than a manipulative victimizer. [168] She is the target first of Tom's callous domination and next of Gatsby's dehumanizing adoration. [168] She involuntarily becomes the holy grail at the center of Gatsby's unrealistic quest to be steadfast to a youthful concept of himself. [168] The ensuing contest of wills between Tom and Gatsby reduces Daisy to a trophy wife whose sole existence is to augment her possessor's socio-economic success. [169]
As an upper-class white woman living in East Egg during this time period, Daisy must adhere to societal expectations and gender norms such as actively fulfilling the roles of dutiful wife, nurturing mother, and charming socialite. [165] Many of Daisy's choices—ultimately culminating in the tragedy of the ending and misery for all those involved—can be partly attributed to her prescribed role as a "beautiful little fool" [j] who is reliant on her husband for financial and societal security. [166] Her decision to remain with her husband, despite her feelings for Gatsby, is because of the security that her marriage to Tom Buchanan provides. [166]
Race and displacement Edit
Many scholars have analyzed the novel's treatment of race and displacement in particular, the perceived threat posed by newer immigrants to older Americans, triggering concerns over a loss of socio-economic status. [171] In one instance, Tom Buchanan—the novel's antagonist—claims that he, Nick, and Jordan are racially superior Nordics. Tom decries immigration and advocates white supremacy. [172] A fictional book alluded to by Tom, Goddard's The Rise of the Colored Empires, is a parody by Fitzgerald of Lothrop Stoddard's The Rising Tide of Color, a 1920s bestseller. [173] Stoddard warned immigration would alter America's racial composition and destroy the country. [174]
Analyzing these elements, literary theorist Walter Benn Michaels contends that Fitzgerald's novel reflects a historical period in American literature characterized by fears over the influx of Southern and Eastern European immigrants whose "otherness" challenged Americans' sense of national identity. [175] Such anxieties were more salient in national discourse than the societal consequences of World War I, [176] [177] and the defining question of the period was who constituted "a real American". [178]
In this context of immigration and displacement, Tom's hostility towards Gatsby, who is the embodiment of "latest America", [179] has been interpreted as partly embodying status anxieties of the time involving anti-immigrant sentiment. [179] Gatsby—whom Tom belittles as "Mr. Nobody from Nowhere" [180] —functions as a cipher because of his obscure origins, his unclear religio-ethnic identity and his indeterminate class status. [181] Although his ethnicity is vague, his last name Gatz and his father's adherence to the Lutheran religion indicate his family are recent German immigrants. [182] This would preclude them from the coveted status of Old Stock Americans. [182] Consequently, Gatsby's socio-economic ascent is deemed a threat not only due to his status as sonradan görme, but because he is perceived as an outsider. [183]
Because of such themes, Muhteşem Gatsby arguably captures the perennial American experience as it is a story about change and those who resist it, whether the change comes in the form of a new wave of immigrants, the sonradan görme, or successful minorities. [157] As Americans living in the 1920s to the present are defined by their fluctuating economic and social circumstances, contemporary readers can relate to Gatsby, which has contributed to the novel's enduring popularity. [157]
Technology and environment Edit
Technological and environmental criticisms of Gatsby seek to place the novel and its characters in a broader historical context. [184] In 1964, Leo Marx argued in The Machine in the Garden that Fitzgerald's work evinces a tension between a complex pastoral ideal of a bygone America and the societal transformations caused by industrialization and machine technology. [185] Specifically, the valley of the ashes represents a man-made wasteland which is a byproduct of the industrialization that has made Gatsby's booming lifestyle, including his automobile, possible. [186] Marx argues that Fitzgerald, via Nick, expresses a pastoral longing typical of other 1920s American writers like William Faulkner and Ernest Hemingway. [187] Although such writers cherish the pastoral ideal, they accept technological progress has deprived this ideal of nearly all meaning. [188] In this context, Nick's repudiation of the East represents a futile attempt to withdraw into nature. [188] Yet, as Fitzgerald's work shows, any technological demarcation between East and West has vanished, and one cannot escape into a pastoral past. [188]
In more recent years, scholars have argued that the voracious pursuit of wealth as criticized in Fitzgerald's novel offers a warning about the perils of environmental destruction in pursuit of self-interest. [189] According to Kyle Keeler, Gatsby's quest for greater status manifests as self-centered, anthropocentric resource acquisition. [189] Inspired by Dan Cody's predatory mining practices, Gatsbys participates in extensive deforestation amid World War I and then undertakes bootlegging activities reliant upon exploiting South American agriculture. [189] Gatsby conveniently ignores the wasteful devastation of the valley of ashes to pursue a consumerist lifestyle and exacerbates the wealth gap that became increasingly salient in 1920s America. [189] For these reasons, Keeler argues that—while Gatsby's socioeconomic ascent and self-transformation depend upon these very factors—each one is nonetheless partially responsible for the ongoing ecological crisis. [189]
Antisemitism Edit
Muhteşem Gatsby has been accused of displaying antisemitism through the use of Jewish stereotypes. [190] The book describes Meyer Wolfsheim, [c] a character based on real-life Jewish gambler Arnold Rothstein, [191] as "a small, flat-nosed Jew", with "tiny eyes" and "two fine growths of hair" in his nostrils. [192] Fitzgerald describes his nose as "expressive", "tragic", and able to "flash . indignantly". [192] A corrupt profiteer who assisted Gatsby's bootlegging operations and manipulated the World Series, Wolfsheim has been interpreted as representing the Jewish miser stereotype. Richard Levy, author of Antisemitism: A Historical Encyclopedia of Prejudice and Persecution, claims that Wolfsheim serves to link Jewishness with corruption. [192]
In a 1947 article for yorum, Milton Hindus, an assistant professor of humanities at the University of Chicago, stated that while he believed the book was a superb literary achievement, Wolfsheim was its most abrasive character, and the work contains an antisemitic undertone. [193] However, Hindus argued the Jewish stereotypes displayed by Wolfsheim were typical of the time when the novel was written and set and that its antisemitism was of the "habitual, customary, 'harmless,' unpolitical variety". [194]
A 2015 article by essayist Arthur Krystal agreed with Hindus' assessment that Fitzgerald's use of Jewish caricatures was not driven by malice and merely reflected commonly held beliefs of his time. He notes the accounts of Frances Kroll, a Jewish woman and secretary to Fitzgerald, who claimed that Fitzgerald was hurt by accusations of antisemitism and responded to critiques of Wolfsheim by claiming he merely "fulfilled a function in the story and had nothing to do with race or religion". [190]
Stage Edit
Gatsby has been adapted for the stage multiple times since its publication. The first known stage adaptation was by American dramatist Owen Davis, [195] which subsequently became the 1926 film version. The play, directed by George Cukor, opened on Broadway on February 2, 1926, and had 112 curtain calls. A successful tour later in the year included performances in Chicago, August 1 through October 2. [196] More recently, The New York Metropolitan Opera commissioned John Harbison to compose an operatic treatment of the novel to commemorate the 25th anniversary of James Levine's debut. The work, called Muhteşem Gatsby, premiered on December 20, 1999. [197] In July 2006, Simon Levy's stage adaptation, directed by David Esbjornson, premiered at the Guthrie Theater to commemorate the opening of its new theater. [198] In 2010, critic Ben Brantley of New York Times highly praised the debut of Gatz, an Off-Broadway production by Elevator Repair Service. [199] The novel has been revised for ballet performances. In 2009, BalletMet premiered a version at the Capitol Theatre in Columbus, Ohio. [200] In 2010, The Washington Ballet premiered a version at the Kennedy Center. The show received an encore run the following year. [201]
Film and television Edit
The first movie version of the novel debuted in 1926. Itself a version of Owen Davis's Broadway play, it was directed by Herbert Brenon and starred Warner Baxter, Lois Wilson and William Powell. It is a famous example of a lost film. Reviews suggest it may have been the most faithful adaptation of the novel, but a trailer of the film at the National Archives is all that is known to exist. [202] Reportedly, Fitzgerald and his wife Zelda loathed the silent version. Zelda wrote to an acquaintance that the film was "rotten". She and Scott left the cinema midway through the film. [203]
Following the 1926 movie was 1949's Muhteşem Gatsby, directed by Elliott Nugent and starring Alan Ladd, Betty Field and Macdonald Carey. [204] Twenty-five years later in 1974, Muhteşem Gatsby appeared onscreen again. It was directed by Jack Clayton and starred Robert Redford as Gatsby, Mia Farrow as Daisy, and Sam Waterston as Nick Carraway. [204] Most recently, Muhteşem Gatsby was directed by Baz Luhrmann in 2013 and starred Leonardo DiCaprio as Gatsby, Carey Mulligan as Daisy and Tobey Maguire as Nick. [203]
Gatsby has been recast multiple times as a short-form television movie. The first was in 1955 as an NBC episode for Robert Montgomery Presents starring Robert Montgomery, Phyllis Kirk, and Lee Bowman. The episode was directed by Alvin Sapinsley. [205] In 1958, CBS filmed another adaptation as an episode of oyun evi 90, also titled The Great Gatsby, which was directed by Franklin J. Schaffner and starred Robert Ryan, Jeanne Crain and Rod Taylor. [206] Most recently, the novel was adapted as an A&E movie in 2000. Muhteşem Gatsby was directed by Robert Markowitz and starred Toby Stephens as Gatsby, Mira Sorvino as Daisy, and Paul Rudd as Nick. [207] [206]
Other media Edit
The novel has been adapted for radio many times. The first was the 1950s hour-long adaptation for CBS' Family Hour of Stars starring Kirk Douglas as Gatsby. [208] The novel was read aloud by the BBC World Service in ten parts in 2008. In a 2012 BBC Radio 4 broadcast, Muhteşem Gatsby took the form of a Classic Serial dramatization. It was created by dramatist Robert Forrest. [209] [210] In 2010, Oberon Media released a casual hidden object game called Classic Adventures: The Great Gatsby, [211] [212] in 2011, developer Charlie Hoey and editor Pete Smith created an 8-bit-style online game of Muhteşem Gatsby aranan The Great Gatsby for NES, [213] [214] and in 2013, kayrak released a short symbolic adaptation called The Great Gatsby: The Video Game. [215]
New York and Europe in the Jazz Age
While stationed in Alabama, Fitzgerald met Zelda Sayre, the daughter of a state Supreme Court justice and a Montgomery socialite. They fell in love and became engaged, but she broke it off, worried that he would be unable to support them financially. Fitzgerald revised his first novel, which became This Side of Paradise it sold in 1919 and was published in 1920, becoming a quick success. As a direct result, he and Zelda were able to resume their engagement and were married that same year in New York City at St. Patrick’s Cathedral. Their only daughter, Frances Scott Fitzgerald (known as “Scottie”) was born in October 1921.
The Fitzgeralds became staples of New York society, as well as the American expatriate community in Paris. Fitzgerald formed a close friendship with Ernest Hemingway, but they came into conflict over the subject of Zelda, who Hemingway openly hated and believed was holding Fitzgerald’s career back. During this time, Fitzgerald supplemented his income by writing short stories, since only his first novel was a financial success during his lifetime. He wrote Muhteşem Gatsby in 1925, but although it’s regarded as his masterpiece now, it was not a success until after his death. Much of his writing was tied to the “Lost Generation,” a phrase coined to describe the disillusionment in post-WWI years and often associated with the group of expatriate artists with which Fitzgerald mingled.
In 1926, Fitzgerald had his first movie offer: to write a flapper comedy for the United Artists studio. The Fitzgeralds moved to Hollywood, but after Fitzgerald’s affair with actress Lois Moran, their marital difficulties necessitated a move back to New York. There, Fitzgerald began working on a fourth novel, but his heavy drinking, financial difficulties, and Zelda’s declining physical and mental health got in the way. By 1930, Zelda was suffering from schizophrenia, and Fitzgerald had her hospitalized in 1932. When she published her own semi-autobiographical novel, Save Me the Waltz, in 1932, Fitzgerald was furious, insisting that their lives together were “material” that only he could write about he even managed to get edits made to her manuscript before publication.
The early writings
In his first two novels, This Side of Paradise ve The Beautiful and Damned (1922), Fitzgerald examined the lives of young characters who resembled himself and his friends. They lived for pleasure and acquisitions, and they were jaded and rebellious. These wealthy East Coast youths helped secure the popular image of the “lost generation” of the Roaring Twenties. Fitzgerald described them at the conclusion of This Side of Paradise as “a new generation dedicated more than the last to the fear of poverty and the worship of success grown up to find all Gods dead, all wars fought, all faiths in man shaken.”
In 1922, Fitzgerald published a second collection of short stories and finished a play, The Vegetable, which he considered his best work. He moved to New York to be near the Broadway opening, but the play flopped.
Fitzgerald maintained his high standard of living by continually borrowing money from Scribner's against the sale of future writing. After the play flopped, he found himself even further in debt. He and Zelda were increasingly fighting, often after heavy drinking. They retreated to Europe in an attempt to find peace.
F. Scott Fitzgerald’s life was a study in destructive alcoholism
This is a red-letter week for American literature because it marks the debut of F. Scott Fitzgerald’s masterpiece, The Great Gatsby in 1925. The book was published by Charles Scribner’s Sons and both Scott and his editor, the legendary Max Perkins, hoped the book would sell 75,000 or more copies. The reviews were mixed and six months later only 20,000 had been sold. The remaining copies were boxed and warehoused.
Fitzgerald went to his grave thinking his work was forgotten and irrelevant. Thanks to the twenty-twenty vision of hindsight, we now know nothing could be further from the truth. Beginning with its re-discovery in the early 1950s, The Great Gatsby rose to become Scribner’s best-selling title. It has sold more than 25 million copies all over the world and each year sells more than 500,000.
But what does that have to do with great moments in medicine?
Bear with me as I provide a bit of context. For decades, I have taught Fitzgerald’s life and works to my students with the express purpose of using his life to demonstrate how deadly the diseases of alcoholism and addiction can be. I even once wrote about Scott’s struggles for the Journal of the American Medical Association, in 2009, to alert my medical colleagues of his sad but instructive story.
Let’s begin at the end. On December 21, 1940, Scott Fitzgerald dropped dead after eating a chocolate bar and reading the Princeton Alumni Weekly magazine. He was resting a bit before going back to writing his novel about Hollywood’s Dream Factory, an unfinished task we know as The Last Tycoon. At about 2:00 PM, he got out of his easy chair, began to struggle for breath as he clutched his pained chest, and hung onto the mantelpiece of his apartment’s fireplace for support. Soon after, he fell to the carpet with a thud. He was only 44.
A badly recovering alcoholic, Fitzgerald drank and smoked himself into a terminal spiral of cardiomyopathy, coronary artery disease, angina, dyspnea, and syncopal spells. He had already had a mild heart attack, in October of 1940, outside Schwab’s Drugstore on Sunset Boulevard.
The evening before he died, Scott went to the movies. Before the closing credits, however, he felt crushing chest pain and needed help in getting out of the theater and home to bed.
Two decades earlier, after the widely successful publication of his first novel, This Side of Paradise, Fitzgerald was the toast of the literary world and a living legend of the Roaring Twenties, the era he called “the most expensive orgy in history.” Even now, the mention of his name instantly conjures up vivid images of flappers with bobbed hair and collegians wearing raccoon coats.
Zelda Sayre and F. Scott Fitzgerald in the Sayre home in Montgomery, Alabama, in 1919. The following year they would marry. Photo via Getty Images
In many ways, his end was all but predestined thanks to a strong family history for alcoholism a personality marked by excessive risk taking, reckless behavior and what he called “a two-cylinder inferiority complex” and a dizzying series of emotional traumas—most notably his wife Zelda’s descent into madness.
Fitzgerald was already drinking to excess by the time he matriculated into Princeton in 1916. His problem only grew worse with each passing year. Throughout his life, Scott made a drunken fool out of himself at parties and public venues, spewing insults, throwing punches, and hurling ashtrays—behaviors followed by blackouts and memory loss.
Predictably, his excessive drinking sapped his health and creative energy. As he told his editor, Max Perkins, in 1935:
It has become increasingly plain to me that the very excellent organization of a long book or the finest perceptions and judgment in time of revision do not go well with liquor. A short story can be written on a bottle, but for a novel you need the mental speed that enables you to keep the whole pattern in your head and ruthlessly sacrifice the sideshows. . .
Between 1933 and 1937, Scott was hospitalized for alcoholism 8 times and thrown in jail on many more occasions. In February, March, and April 1936, Scott confessed the details about his breakdown on the high-profile pages of Esquire magazine. He titled them The Crack-Up. In an era when the admission of alcoholism was still considered a weakness of character, Scott’s public mea culpa was more than an act of candor or bravery it was tantamount to professional suicide.
In 1937, Fitzgerald somehow wrangled a job as a contract writer for the fabled Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) studios. Chain smoking and stuffing himself with fudge, chocolate bars, and sugary soda pop, an alcohol-starved Scott simply could not master the art of screenwriting by committee. His gorgeous prose just did not translate all that well to the staccato rhythm of the silver screen. He rebelled against the system by getting drunk.
Scott’s MGM contract was not renewed and he tried freelancing at some of the other studios. Too many times, he did what chronic alcoholics often do: he relapsed.
Struggling to abstain from liquor, Scott worried about his finances, precarious health, and the education of his daughter Scottie. More than once, friends suggested he join a sobriety support group that had been founded by a stockbroker named Bill Wilson and a physician named Bob Smith in 1935. It was called Alcoholics Anonymous. Scott’s response was both contemptuous and, ultimately, self-defeating:
I was never a joiner. AA can only help weak people because their ego is strengthened by the group. The group offers them the strength they lack on their own.
Instead, Scott chose to go it by himself, hoping that willpower alone would free him of his addiction. Despite periods of weeks to months “on the wagon,” the binges never really stopped, and each one took a greater toll on Scott’s battered brain and body. One time, he boasted of tapering his gin consumption but was still drinking 37 beers a day. In late October 1939, a few weeks after a disastrous drunken spree, Fitzgerald wrote his daughter Scottie a self-eulogy of sorts:
Anyhow I am alive again—getting by that October did something—with all its strains and necessities and humiliations and struggles. I don’t drink. I am not a great man, but sometimes, I think the impersonal and objective quality of my talent, and the sacrifices of it, in pieces, to preserve its essential value has some sort of epic grandeur. Anyhow after hours I nurse myself with delusions of that sort.
Fourteen months later, F. Scott Fitzgerald’s body was placed on view in the William Wordsworth Room of the Pierce Brothers Mortuary in Los Angeles. The undertakers expertly colored Scott’s gray hair back to its golden brown and disguised the wrinkles that marred a profile once admired by millions. Scott’s hands, however, told a more accurate tale of too much alcohol and unhealthy living they were as withered and frail as those belonging to an old man.
One of the few mourners to pay her respects was the Algonquin Round Table wit, poet, screenwriter, and alcoholic Dorothy Parker. She alternately praised Scott as her generation’s greatest novelist and roundly criticized him as a “horse’s ass.” Softly, under her breath, the bereaved and tipsy poet whispered, “The poor son-of-a-bitch.” Those who subsequently heard about the remark assumed Parker was making one of her famously inappropriate, sharp comments. In fact, she was quoting a line that appears near the end of The Great Gatsby. It was first uttered by the character “Owl-Eyes,” as he stood over the coffin of Jay Gatsby.
Every morning during those sad, last years of his life, Scott awoke with the hope that he could tell his alcoholic demons to scram. Some days he enjoyed a modicum of success in that task there were still many more, however, when he reached for a drink, and then another, sliding closer and closer to his grave. Fitzgerald, after all, was the man who famously observed, “The test of a first-rate intelligence is the ability to hold two opposed ideas in mind at the same time and still retain the ability to function.”
In retrospect, a better passage for Mrs. Parker to have recited while standing over Scott’s silent body would be the last luminous lines of his Long Island literary masterpiece:
Gatsby believed in the green light, the orgiastic future that year by year recedes before us. It eluded us then, but that’s no matter—tomorrow we will run faster, stretch out our arms further. . . . And one fine morning—So we beat on, boats against the current, borne back ceaselessly into the past.
Left: Fitzgerald struggled with addition through his entire adult life. Photo via Getty Images