Kara uçlu köpekbalıkları ve Bahamalar’ın az bilinen guruları
Fotoğraf ve Jenie Skoy-Poelzing hikayesi
Bir Hindu adananı santsang için sabah 5: 30'da bizi uyandırmak için bir zil çalar: meditasyon ve ilahiler. Bahamalar'daki Sivananda Yoga Retreat'te bağdaş kurup otururken güvercinlerimin olduğu yeni arkadaşlara katılmak için çadırımdan yeşilliklere rastladım.
“Jaya Jaya Guru, Jaya Guru Dev,” Gurumumu bulmama yardım etmek isteyen antik mantrayı söylerim. Bana söylendiği gibi, bu mutluluk yoludur, ama emin değilim: kuyruk kemiğim ve sırtım beni öldürüyor ve bacaklarım uyuşuyor. Vücudum kırılmış hissediyor. Bir guru bulmak aklımdaki son şey, sadece daha iyi hissetmek istiyorum. Şifa bulmak için Bahamalar'a gelmemin nedeni bu.
Çok az şey biliyordum, evren benim zayıf ilahimi duydu; ahlaki olmayanların neler yapamayacağını bana öğretmesi için bazı muhtemel guruları işe almak.
Ancak ashram iki günlük bir görevdi; Bahamalar tatilim daha yeni başlıyordu. Klişeleşmiş noktaları atlayarak üç hafta boyunca ülkede kalmayı planladım: çok bronzlaşmış insanlarla sürat teknelerinde rom yudumlayan ve kızarmış karidesle yağlanan yolcu gemileri. Alaska’da mevsimsel balıkçı olan arkadaşlarım Nathan ve Wendy Tueller, her kış Bahamalar’da yelken açtılar ve beni katamaranlarıyla yaşamaya davet etti. Bu sezon Jumentos Cay ve Ragged Islands, el değmemiş mercan resifleri ve sadece yabani keçilerin ve kertenkelelerin yaşadığı uzak adaların üzerinden geçtiler; kabuklu kabukları, kalkık bir mezarlıkta kemikler kadar kalın yığınlarda ağartılmış olarak uzanır.
Hayal ettiğim vahşi Bahamalar, şehir hayatındaki yorgunluğum için mükemmel bir panzehir olurdu. Vücudum, tüm bu şekillerde cihaz takıntılı kültürümüzün semptomlarını bozuyordu: boğaz boynu, karpal tünel ve bacaklarımdan inatçı bir uyuşukluk - muhtemelen dizüstü bilgisayarımın üstüne sıçramaktan dolayı (ben bir yazardım, bu yüzden bir tehlikeydi. iş). Ayrıca alışılmadık unutkan ve sisli hissediyordum. Elektronik cihazlarla yaşamak sadece “modern bir yol”, bu yüzden çoğu kişi bize ne yaptığını sorgulamıyor - belki de gençlerin garip Alzheimer benzeri semptomlar gösterdiği bir durum olarak tanımlanan Dijital Demans gibi terimler yazan sosyal bilimciler hariç akıllı telefon kullanımı.
Ashram'dan sonra, anakaradaki bir ada olan Stocking Adası'ndaki bir tepeye tünemiş Kevalli House adlı çevre dostu bir tesiste kalmak için Grand Exumas'a gittim. Çevrimiçi bir aramadan sonra, yer umut verici görünüyordu: şebekeden uzak, sahile yakın, güneş enerjili ve yağmur beslemeli.
Çorap Adası, eski bir sörfün dışına çıkar. Gerçek iletişim burada olur: rüzgarda polen, gelgitte plankton gibi kıvrımlar. Balık avcılardan ve yaratıklardan gizlenecek renkleri değiştirir, pembe kabukluların sarmal dikenlerine sarılır. Yenilenebilir Wild Dilly ağacından meyve toplayarak adaların omurgası boyunca kilometrelerce yürüyüş yapabilirsiniz. O kadar sessiz ki, vücudunuzda kan akışının, okyanus dalgaları kadar duyulabilir olduğunu duyacaksınız.
Stocking Island'a ulaşmak için önce Georgetown'a gidin, Nassau'den kısa bir uçak yolculuğu yapın. Akşamları gelip açım. Kevalli House'un sahibi Bob Cronin beni selamlıyor ve yerlilerin geleneksel Bahamian Rake ve Shake müziklerini çaldığı bir restorana gidiyoruz. Burada, sümüksü yaratığı çıkarmak için kabuklu deniz kabuklarına delikler açtıktan sonra yapılan kabuklu börekleri pişiriyorlar, sonra kremalı bir sosa batırılmış ekmekli toplara kızartıyorlar. Georgetown kendini küçük hissediyor ve yelkenli teknelerinde mevsimsel olarak yaşayan koyu tenli Bahamalar ve beyaz Amerikalıların bir karışımı. Burada taksi şoförleri ilgili ve avuç içi yapraklarından dokunmuş sepetler satın alabilirsiniz.
Bob beni su üzerinde Kevalli Evi'ne taklit ediyor.
“Burada suyun kalitesi hakkında özel bir şey var; Göreceksin, ”diyor Bob. Bana adanın etrafındaki ekolojiyi anlatan doğal bir tarih tutkunu. Gece gökyüzünde suyu siyah kadife haline getirirken körfezi geçiyoruz ve başka zamanlardan hayalet tekneler gibi hafifçe sallanan gölgeli yelkenli teknelerden geçiyoruz. Yumuşak gelgit içinde sallanan, sıska direklerin üstüne ışık huzmeleri ile aydınlatılmış.
Stocking Adası'nın kıyısına varıyoruz ve Bob, sekizgen bir yapının içine yerleştirilmiş odama geliyor. Büyük bir kovandaki bir tarağı andırır. Mimar bu şekilde planladı.
Bob, “Bir saat içinde tepeye doğru bir yol izleyebilir ve ayın doğuşunu seyredebilirsiniz” diyor Bob. Ancak doğanın olabileceği şekilde karanlık ve sade bir hava vardır. Kendimi şaşkın hissediyorum, daha çok başka bir gezegene inen bir uzay yolcusu gibi.
“Burada kapıları kilitlemenize gerek yok, kimse yapmaz. Güvenli. Sadece rahatla, ”diyor Bob, sonra beni yalnız bırakır.
Ama rahatlayamıyorum. Şehirde kapılarımı kilitledim ve susturmak için vantilatör kullandım. Ancak fan yok ve kapı kilidi çalışmıyor. Kapıya karşı bir sandalye bastırırken, davetsiz misafir çıkmayacak gibi hissediyorum. Yorgunum, yatağı açıp içeri giriyorum. Ama dışarıdaki sesler beni rahatsız ediyor. Bu yüzden sadece kuru hurma yapraklarının üzerinde koşan ve yavaşça uyumaya başlayan kertenkeleler. Geceleri, her şey değişmiş gibi hissederek uyandım. Sanki adanın dibi katı değil gibi yüzdüğüm hissine kapılıyorum.
İlk Gurumla tanışmak
Uyandığımda, interneti kontrol etmek için can atıyorum ama direniyorum. Odamdan ayrıldım ve rüzgar perdesinde durup üç perde kapısıyla çevriliyim. Ev nefes alıyor; prana dolu, “hayati akımlar veya yaşam gücü” anlamına gelen yogi terimi. Kavşakta duruyorum, nefesimin altında “Jaya Guru” diyerek, hangi yöne gideceğimi merak ediyorum. Bir kapı körfeze doğru uzanıyor, yelkenli teknelerle noktalanıyor ve diğeri vahşi bir turkuaz okyanusa uzanıyor. Ben okyanusla çevriliyim. Her ikisi de Kevalli Evi'nden sadece birkaç dakika uzaklıktadır. Koyda Bob, cam tabanlı kayakları şnorkel maskesi ve yüzgeçleri ile birlikte tutuyor - kendime yardım ediyorum. Suya dalar ve Gizem Mağarası'na eşlerim. Siyah boya tuval üzerine renkli boya gibi balık hover. Bob’un bana Jacques Cousteau’nun araştırdığını ve araştırdığını söylediği mavi bir delik de var. Daha sonra Bob bana mülkün altındaki Stocking Adası'ndan sonuna kadar bir tünel olduğunu söyler. Bir gece önce sarkıtıldığımı hissettiğimi doğrulayan bir gerçek.
Bir tepenin kenarına gelen vahşi tarafa giden yolu kullanıyorum. Kum görebildiğim kadar dalgalanıyor ve sahile koşuyorum. Kum porselen kil kadar yumuşak ve okyanus benim en sevdiğim renk: seladon yeşili. Ben kimseyi göremiyorum Sırtım hala bir ahır gibi, dizüstü bilgisayarıma bağladığım tüm aylardan beri beni öldürüyor, bu yüzden bikiniime sığınıyorum. Balık olmanın zamanı geldi.
Yüzerken büyük mercan yataklarına, belki de intertidal bölgede - yükselen ekmek höyükleri gibi su yosunları kaplı kayalara benzeyen gözlerimden uzak duramıyorum. Dokunuşa yumuşak ve çok canlı, garip bir şekilde zeki hissediyorlar. Yanımda yüzerim. Okyanus spreyi, soda pop gibi efervesandır. Gümüş uçan balıklar sıçradı, yüzeyden ayrıldılar ve küçük bir kız gibi kıkırdayarak kuma gömülü bir şeye uzanıyordum. Çıkardığımda sakrumun büyüklüğü bu. Pembe damarlar kemik gibi hissettiriyor, sadece daha yumuşak. Kayayı sırtımdan aşağı doğru bastırıyorum. Belki de hayal etmek aptalcadır, ama bu kayanın antik bilgelik ya da şifa verebileceğini merak ediyorum.
Daha sonra Bob, bu kayaların 3,5 milyar yıldır var olan ve Stromatolitler olarak adlandırılan, dünyadaki en eski canlılardan biri olduğunu düşünüyor. Onları her gün ziyaret ediyorum ve okyanus ağızlarındaki deliklerden geçerken, dinliyorum. Eski doğurganlığın sesi. “Yavaşla; Vücudun canlı ve güzel. Saygılı ol. Kırmak için bir şeyler yapmayın. ”Kulağa garip geliyor, ama birisinin ya da bir şeyin ilahimi duyduğunu ve beni ilk gurumum olan Stromatolitler'e getirdiğini biliyordum.
Bu kayaçlar, başlarını traşlayan ve Himalaya mağaralarında toplanan ya da ağaçların altındaki dikenlere giren ilk yogilerden daha yaşlıdır. Bu yüzden onların tavsiyelerine kulak vereceğim. Yavaşlama görevine başlıyorum; Stromatolitlerin alg ve bakteri olarak oluşturduğu bu şekilde minetlenme gibi minuet işlemleriyle büyür.
Şehirde kırılıyordum, büyümiyordum. Bilgisayarımın üzerine çöktü ve sanki hayatımı birbirine bağlıymış gibi mücadele eden domates ekimime eğilimliydim. Fakat burada, Stocking Island'da, dünya yine vahşidi. Uyanma, keşfetme ve hareket halinde olma zamanı gelmişti.
O gecenin ilerleyen saatlerinde sinir bozucu dizüstü bilgisayarım beni tekrar içeri çekti. Kablosuz bir bağlantıya tek erişim, beceriksizce Bob’un özel verandasının yakınındaydı.
Bir güve gibi oturuyorum, bilgisayarın yapay ışıltısına bürünüyorum, sonsuz gecenin her tarafında beni ilk bağırsaklarına yutmak istiyor. Bana tekrar insan olmanın nasıl bir his olduğunu hatırlatmak için. “Robot kız, oyuncaklarını uzaklaştır. Gel içimde kaybol! ”Diyor. Böylece dizüstü bilgisayarımı kapatıyorum ve Samanyolu'na bakıyorum.
Fakat cihazlarımı kontrol etmek için kaşıntıyı sallayamadım. Dizüstü bilgisayarımı tekrar sıktım ve çok uzun süre oturdum - Facebook, e-posta ve Skype arkadaşlarını kontrol ettim - vücudumun yağmalamayı unuttuğun bir araba motoru gibi ele geçirdi. Yine yaşlandım, ancak Stromatolitlerin akıllıca değil, ama ölmekte olan bir anlamda. Sanal dünya ile gerçek dünya arasında böylesine keskin bir kontrast bulunan bir yerde olmak, sonunda ne kadar acıklı olduğumu anlamaya başlamıştım.
Guru # 2: Yeşil Kaplumbağa
Bugün Stocking Adası’nın ikinci günü ve Kanada’lı bir çift olan Bob’un diğer konukları beni kaplumbağaları beslemeye davet ediyor. Crab Cay'a fermuar koyarız ve şoför çapayı denize atar ve ses sinyalleri kaplumbağalar için beslenme zamanı verir. Bir kalamar kalamar kutusundan çıkardı. İki, sonra üç yeşil kaplumbağa, arkaları, pizza kutuları kadar büyük. Bir yüzey, havada yuvarlanan yüzeyler, sonra yeni arkadaşlarımın kalamarlarını parmaklarından sallayarak besledikleri yere daha yakın kürekler. Suya uzanıyorum ve bir kaplumbağayı başımla çekiyorum - gümüş yüzüğümü merak ediyorum. Beni teftiş etmek için kafası açıldı ve bir anda birbirimizi eşit şekilde şaşırtıyoruz. Nefes alıp geri tepiyorum ve aynısını yapıyor, gözleri geniş ve sulak evine dönerken korkuyor.
Doğada, ya ilgisiz ya da beni yemek isteyen yaratıklar bulmayı umuyordum. İkisini de kaplumbağadan hissetmedim. Tam zamanda tam bir duygu gibi hissettiğimizi paylaştık. İkinci gurum? Evet.
Günlerce yürüdükten ve yüzdükten sonra, yavaşça sırt ağrım kayboluyordu ve okyanus beni yıkadığında, mercan veya deniz kabuğu gibi güzel ve canlı ve bütün hissediyorum.
Siyah Uçlu Köpekbalığı
Yakında arkadaşlarımın katamaranlarına katılırdım. Onlar gibi ailelere ya da “kruvazörlere” rastlamak normaldir. Dostlarım The Tueller's, Whistling Cay adında ele geçirilen uyuşturucu kaçakçılığı yapan bir gemi aldı, adını The Water Lily olarak değiştirdi ve şimdi, gemide olan en tatsız şey matematik. ev ödevi (çoğu aile gibi, bu evden biri çocuklarını teknede okuyor). Burası, üçüncü gurumu, 100 metreden biraz daha uzakta yüzen siyah uçlu bir köpekbalığını bulduğum yer.
“Suyun içinde bir köpekbalığı var” dedim, panik atarken okyanustan çıkarken şnorkel maskemi buğulandı.
“Sudan çık”, Arkadaşım tekneden bağırıyor. “Ama çıldırma!”
Sağ!
Sakin ve çabuk bir şekilde, boğazımdaki kalbim tekneye geri döndüm. Köpekbalığı ile ilk karşılaşmamdan sonra, ne zaman şnorkelle okyanusa atladıysam, 360 derece döndüm, avcıları izledim, sonra yüzgeçlerimi öfkeyle tekmeledi, doğruca sahile yöneldi. Köpekbalığı bana ne öğretti? Harekete başlamak için!
Kabul ediyorum, egzersiz konusunda ciddileşmem için beni motive etmek için bir köpekbalığına ihtiyacım olması oldukça acıklı. Ama her zaman benimle bu şekilde olmuştur. Maceraya bayılırım ve endorfin koşusu yaratanlar en iyisidir. Her gün postaları almak için köşeye gitmemi isteyin, tıkanmasını beklerim. Ama postalarımı, deve gibi bir şeye gelen pala sakatlayan bir ahbaptan almamı söyle, ve ben de mutlu bir şekilde oraya atlayacağım.
Bir katamarandaki hayatım bir rüya gibiydi. Teknenin sürekli sallanması vücudumun kaymasını istiyordu; Her an minuet kasını ayarlamak için. Denizden hastalanmadım ama bir hafta sonra bir ada keşfetmek için tekneden indiğimde sanki susuz kaldım gibi başım döndü. Arkadaşım Wendy açıkladı. “Sen sadece hastalandın” dedi.
Arazi hasta mı? Hayal edebilirsiniz? Şehirde o kadar çok zaman geçiren birine, doğanın bir ürünü olduklarını unuttukları diyeceğiniz birini merak ediyorum. Vahşi doğa mı? Doğaya girmeyi bıraktığımızda ne kadar kaybettiğimizi biliyor muyuz? Çok artımlı. Ancak yaşadığımız yerlere alışkın kalamayız. İnsan olduğumuzu hatırlamak istiyorsak, Bahamalar'daki vahşi uzak adalar gibi yerlerde olmamız gerekir. Yaşayanlar diyarında.
Gerçek Bahamalar'da medeniyetle ya da “gerçek dünya” olarak adlandırdığımız şeyle teması kaybediyordum. Yol boyunca tanıştığım vahşi yaşam muhteşemdi. Bir gün bir adaya bir pislik attık ve iguanalar bizimle buluşmaya başladı. Ben bir dinozor küçük kuzeni gibi görünüyordu yağlı bir sürüngen pullu omurga pet. Adam sırtını esnetti, sonra dediği gibi rahatladı, “Ahh, evet! Tam şurada çizik! ”Yeterince varken kuyruğunu çevirdi ve neredeyse yüzüme şapırdıyordu.
Beyaz kumlu bir koy tarafından taranan kireçtaşı adasının yakınında demirledi hayatım basitti.
Alacakaranlıkta, bir deniz kabuğu kabuğu patlatır ve diğer denizcilere iyi geceler diyerek güneşin batışını izlerdik. Gizli sting ışınlarının ve mercan resiflerinin üzerinde, deniz hıyarları ve dart balığındaki balıklarla yüzdük. Uyumadan önce, gece gökyüzünü izlemek için yatağımın üstündeki kapak penceresini açardım. Bir baş aşağı büyük kepçe orada çerçevelenmiş, sanki daha da fazla güzellik yağıyor gibi
Her gün şnorkelle yüzdüğüm için, insanlardan daha fazla balık gördüm: kaygan bedenleri ve büyük, masum gözleri. Bu kendimi tüm yaratımda küçük bir şey olarak görmek beni derinden değiştirdi. Balıklar birlikte yüzdüğümüz için beni yaratılışın bir parçası olarak kabul ediyor gibiydi. Bir gün, şnorkel yaptıktan sonra, göz kapağımda ağrılı bir şey hissettim. Tekneye geri döndüğümde, banyoda gözümü arpacık gibi hissettiğim için kontrol ettim. Aynaya bakarken, bir anda, bir kimlik krizim vardı. Gözüm, su altında bana baktığımda gördüğüm balık gözlerine çok benziyordu; ancak benimki suratımın her iki tarafına değil yüzümün önüne yerleştirilmişti. Kafadarsız, tüm formuma bakmak ve insanlığımı hatırlamak için geri çekildim; ürkütücü, ama alçakgönüllü bir farkındalık, yaşayan ve ölen diğer yaratıklardan daha iyi ya da daha kötü olduğumun farkına vardı.
Guru Mahi Mahi
Gezimin sonuna doğru, sulu ve zor bir yer olan Bermuda Şeytan Üçgeni'nin açık sularında gezdik. Efsanelerin yapıldığı mavi bir efsane. Bir sabah, bu kimsenin olmayan topraklarında dolaşırken, on yıldan uzun bir süre önce kanserden ölen babamı hayal ettim. Bermuda Şeytan Üçgeni'ne iz bırakmadan gemiler gizemli bir şekilde kaybolduğundan, bilinmeyen ölüm evrenine dalmıştı. Babam balık tutmayı severdi ve macerayı severdi. Rüyalarımda mutluydu ve yakındık. Yeni bir şekilde onun farkında olarak uyandım.
Bir saatten daha az bir süre sonra, hala taze bir rüya görüyordum, teknenin pruvasında bir olta ile durdum ve son gurumumu bağladım: 40 kiloluk Mahi Mahi. Balıklar yanardöner yeşildi: okyanusun bir başka dünya dilimi ve öylesine canlı, onu yakalamak için ağrıyordum. Kollarımın sahip olduğunu unuttuğum bir güçle onu içeri aldım. Balıklar, yayın hemen yanında oluncaya dek çizgimde kalacaktı. Bana bakar - ve neredeyse bir göz kırpışıyla - kancayı büküp, onu yaralayıp (onu yaralayabilen) ve gemiye getirmeden önce yüzüp uzaklaşırdı.
Her ne kadar arkadaşlarım yaratıkları kaybetme konusunda depresyona girseler de, gizlice mutlu oldum, balıklar hala özgürdü ve Water Lily'nin eş kaptanı Nathan'ın “Mahi Mahi'nin muhteşem ölüm sancıları” dediği şeyi atlattı - ölen tüm bu balıkları döner Gökkuşağının renkleri, önceki kayrak grisi rengine dönüşmeden önce. Fakat benim için sulak dünyasından - yaşayanların yaşayamayacağı bir yer - bir merhaba demek ve bana mutlu ve özgür yaşamanın ne demek olduğunu hatırlatmak için ölçülen bir varlık ortaya çıkması benim için yeterliydi.
Gerçek dünyada yaşadıktan sonra - doğal dünya - neredeyse bir aylığına isteksizce şehre geri döndüm.
Daireme geri döndüğümde, arabamı yolun kenarına çekmek ve ağlamak zorunda kaldığım trafik, reklam panoları ve alışveriş merkezlerinin labirentine çok şaşırdım. Bunu düşünüyorum çünkü yine yalanın bir parçası olmam gerektiğini biliyordum. “Gerçek dünya” nın yalanı. Ama rahatladım, dairem çiçek açan bahar ağaçları ile çevrili bir kuş yuvası gibi üst üste dizildi. Valizim Bahamalar'dan gelen kabukları ve doğal hediyelerle doluydu, ama en iyi hazine bedenimin ve zihnimin bir daha kendini hissettirmesiydi. Cep telefonumu daha fazla uzak tutmaya ve “gerçek dünyayı” mümkün olduğunca sık bırakmaya kararlıydım.
Her sabah bahçemdeki üzüm asmaları altında meditasyon yapmaya başladım ve daha çok zaman geçirerek Utah kanyonlarında doğada kaybolup zaman geçirdim. Bilge guruların derslerini öğrendim mi: Stromatolitler, Yeşil Kaplumbağa, Kara Uçlu Köpekbalığı ve Mahi Mahi? Beni değiştirdiler mi?
Evet. Bir yankılanan evet. Jaya, Jaya Guru, Jaya Guru Dev!
Bir an öğrendim: ailemle akşam yemeğini yerken eve. Tekrar sevdiklerime bağlı hissettim. Her şey bir Bahama mavisi gökyüzü kadar canlıydı; okyanus gibi akışkan ve canlı.
Kalbim mükemmeldi, kabuklu deniz incisinin göğsündeki nautilus gibi. Ailemin gerekli bir parçası gibi hissettim - ve yaratılışın ayrılmaz bir parçası.