Özet: Katı ebeveynlik ve diğer çocukluk stresleri, DNA’nın okunma şeklini değiştirerek yaşamın sonraki dönemlerinde depresyon risklerini artırır.
Kaynak: Avrupa Nöropsikofarmakoloji Koleji
Sıkı ebeveynlik, vücudun çocukların DNA’sını okuma şeklini değiştirebilir. Bu değişiklikler, ebeveynlerini sert olarak algılayan çocukların DNA’larına etkili bir şekilde “bağlı” hale gelebilir ve bu da ergenlik ve sonraki yaşamlarında biyolojik olarak depresyon riskini artırır.
Çalışmayı Viyana’daki ECNP Kongresi’nde sunan Dr. Evelien Van Assche, “Fiziksel ceza ve psikolojik manipülasyon ile algılanan sert ebeveynliğin, bir genin kablolu hale gelmesi için nasıl okunduğuna dair ek bir dizi talimat getirebileceğini keşfettik. DNA’ya dönüştürülür. Bu değişikliklerin büyümekte olan çocuğu depresyona yatkın hale getirebileceğine dair bazı göstergelerimiz var. Çocuklar destekleyici bir şekilde yetiştirildiyse bu aynı ölçüde olmaz.”
Belçika’daki Leuven Üniversitesi’nden araştırmacılar, iyi ebeveynlik bildiren 21 ergeni seçtiler (örneğin, ebeveynler destekleyici ve çocuklara özerklik veriyor) ve onları sert ebeveynlik bildiren 23 ergenle karşılaştırdılar (örneğin, manipülatif davranış, fiziksel ceza, aşırı katılık).
Tüm ergenler 12 ila 16 yaşları arasındaydı ve her iki grup için ortalama 14 yıldı. Her iki grup için 11 ergen erkekti, bu iki grubun benzer yaş ve benzer bir erkek-kız dağılımı ile karşılaştırılabilir olduğu anlamına geliyordu. Sert ebeveynlik deneyimleyenlerin çoğu, başlangıçta, subklinik depresyon belirtileri gösterdi.
Araştırmacılar daha sonra her deneğin DNA’sında 450.000’den fazla yerde metilasyon aralığını ölçtüler ve bunun sert bir şekilde yetiştirildiğini bildirenlerde önemli ölçüde arttığını buldular. Metilasyon, DNA’nıza küçük bir kimyasal molekül eklendiğinde, DNA’nızda yazılı talimatların okunma şeklini değiştirerek meydana gelen normal bir süreçtir: örneğin, metilasyon, bir gen tarafından üretilen bir enzimin miktarını artırabilir veya azaltabilir.
Metilasyondaki artan varyasyonun depresyonla ilişkili olduğu bilinmektedir. Evelien Van Assche, “Yaklaşımımızı tek yumurta ikizleriyle yapılan önceki araştırmalara dayandırdık. İki bağımsız grup, majör depresyon teşhisi konan ikizin, sağlıklı ikize kıyasla bu yüz binlerce veri noktasının çoğunda daha yüksek DNA metilasyonu aralığına sahip olduğunu buldu.
Dr. Van Assche (şu anda Almanya, Munster Üniversitesi’nde çalışıyor) sözlerine şöyle devam etti: “DNA aynı kalıyor, ancak bu ek kimyasal gruplar DNA’dan gelen talimatların nasıl okunacağını etkiliyor. Daha sert ebeveynlik bildirenler depresyona eğilim gösterdiler ve bu eğilimin metilasyondaki artan çeşitlilik yoluyla DNA’larına işlendiğine inanıyoruz.
Ayrıca bakınız
“Şimdi, daha sonraki bir depresyon teşhisine bağlayarak döngüyü kapatabilir miyiz ve belki de bu artan metilasyon varyasyonunu bir belirteç olarak kullanıp kullanamayacağımızı görüyoruz. yetiştirme.”
“Bu çalışmada sert ebeveynliğin rolünü araştırdık, ancak herhangi bir önemli stresin DNA metilasyonunda bu tür değişikliklere yol açması muhtemeldir; yani genel olarak, çocukluktaki stresler, DNA’nızın okunma şeklini değiştirerek sonraki yaşamda genel bir depresyon eğilimine yol açabilir. Ancak bu sonuçların daha büyük bir örneklemde doğrulanması gerekiyor.”
Araştırmaya dahil olmayan Amsterdam Üniversitesi Tıp Merkezi Psikiyatri Bölümü’nden Profesör Christiaan Vinkers, “Bu, çocukluk döneminde yaşanan olumsuz deneyimlerin hem zihinsel sağlık hem de fiziksel sağlık için yaşam boyu nasıl sonuçlara yol açtığını anlamak için son derece önemli bir çalışma. . Kimin risk altında olduğunu anlayabilirsek kazanacağımız çok şey var, aynı zamanda katı ebeveynliğin neden farklı etkileri olduğunu da.
Bu genetik ve depresyon araştırma haberleri hakkında
Kaynak ve İleri Okuma: https://neurosciencenews.com/strict-parenting-depression-21707/