Göçmen kuşlar, zamanlarının önemli bir bölümünü göç ederek geçirirler ve genellikle kışlama ve üreme alanları arasındaki uzun yolculukları bölümlemek için birden fazla duraklama noktası kullanırlar. Bu yüzden, yangınlar patlak verdiğinde kuşlar tehdidi önlemek için uçup uzaklaşırlar.
Kuşlar, çevrelerindeki ortama uyum sağlamak için görme ve koku gibi duyularını bir arada kullanırlar. Ancak, yangınların neden olduğu yoğun duman, kuşlar için yol bulmada zorluklar yaratabilir. Kuşlar, dumandan kaçınmak için alışılagelmiş rotalarından daha uzak yolları tercih edebilirler.
Yangınlar aktif olduğunda, etkilenen bölgeler kuşlar için ulaşılamaz hale gelir, bu da onları alternatif yerler bulmaya zorlar. Bu durum göç paternlerini bozabilir ve dinlenme noktaları arasında daha uzun mesafeler kat ettiklerinden yorgunluğa neden olabilir.
Bu sırada, kuş gözlemcileri nadir türleri gözlemleme fırsatına sahip olabilir, ancak artan seyahat kuşların hayatta kalma riskini de beraberinde getirebilir.
Orman yangınlarından kaynaklanan duman, göçmen kuşlar üzerinde geniş bir coğrafi ölçekte etki yapma potansiyeline sahiptir. Yer seviyesinde, duman yoğunlukları, yangınlarla oluşan alanın 27 katından fazla bir coğrafi alanda kuş davranışını etkileyebilir. Gökyüzünde ise duman, yangınların kendilerinden 44 kat daha büyük bir alana yayılabilir.
Kuşlar, insanlar gibi nefes almazlar. Esneme veya daralma yapmayan rijit akciğerlere sahiptirler ve solunumları, sürekli taze hava sağlayan hava keseleri sistemi tarafından desteklenir. Bu benzersiz solunum sistemi, kuşların daha fazla hava ve oksijen almasını sağlar, bu da uçuş gibi yoğun fiziksel aktiviteleri sürdürmek için avantaj sağlar. Ancak, bu aynı zamanda onları zehirli gazlara ve karbon monoksit, toz ve kirlilik gibi ince partikül maddeye karşı daha savunmasız hale getirir.
Kuşlar yangından kaçmayı başarsa bile, dumanın akciğer dokusuna zarar verebileceğini ve özellikle hayvanları potansiyel olarak ölümcül solunum yolu enfeksiyonlarına karşı hassas hale getirebileceğini ortaya koyulmuştur.
Ayrıca, orman yangınları kuşları zayıflatabilir. Kuşlar duman zehirlenmesinden ölmezlerse bile, dumanın sonucu olarak, göç süresi iki kat daha uzun sürer. Bu, kuşların uyum sağlamaya alışık olmadığı bir şeydir. Ardından gelen enerji açığı, üreme veya daha sonraki hayatta kalma durumlarında kuşlara zarar verebilir.
Orman yangınları, özellikle böcekler, tohumlar ve bitkilere bağımlı olan türler için temel besin kaynaklarını ve yuvalanma alanlarını ortadan kaldırarak kuş popülasyonları üzerinde uzun süreli etkilere sahiptir. Büyük bir orman yangınının ardından kuş popülasyon yoğunluğu ve çeşitliliği üzerinde önemli değişikliklere neden olabilir, bu da zaten diğer habitat ve yiyecek kayıpları nedeniyle azalan türler için olumsuz sonuçlar doğurabilir.
Yavru kuşlar, yetişkin kuşlara göre sıcaklığa daha duyarlıdır. Henüz gelişim aşamasında olan küçük bedenleri, sıcaklığı düzenleme konusunda zorluk yaşar. Ebeveyn kuşların yavrularının üzerinde oturması, onları sıcaklık ve soğuğa karşı korumada yardımcı olma amacını taşır. Yavru kuşlar, ısı stresini azaltmada yetişkinlere göre daha az etkilidir ve hareket kabiliyetleri sınırlıdır. Ebeveynler tarafından gölgelemesi yapılmadığı sürece, yavrular doğrudan güneş ışığına maruz kalırlar.
Bu zayıflıklar, yavruların özellikle yuvada oldukları sırada bir ısı dalgası sırasında tehlikeye girmelerine neden olur
2020 yılında dört Tule kazı Alaska’nın Cook Körfezi’nden California’nın Sacramento Vadisi’ne göç yolculuğuna çıktı. Ancak, yolculukları sahil boyunca karşılaştıkları yoğun yangın dumanı nedeniyle kesintiye uğradı. Davranışları normalden saparak, kuşlardan biri kuzeye geri döndü ve diğerleri alışılmadık rotalar izledi. Hatta Mount Hood’un yanı gibi beklenmedik yerlere indiler.
ABD Jeoloji Araştırmaları Kurumu’nun yaptığı bir çalışma, göçlerinin bir önceki yıla göre iki kat daha uzun sürdüğünü ve dumanı önlemek için ekstra mesafe kat ettiklerini ortaya koydu. Bu durum, mega yangınlar ve yoğun duman nedeniyle göç eden kuşların karşılaştığı artan zorlukları vurgulamaktadır, çünkü bu olaylar genellikle sonbahar göçüyle çakışır.
Uzun göçler daha fazla enerji ve iyileşme süresi gerektirir, bu da kuşların üreme yeteneklerini etkileyebilir ve hatta yaşamlarını riske atabilir.