We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Yüzyıl Savaşlarında Muharebe Taktiklerinin Gelişimi
Matthew Bennett tarafından
Yüzyıl Savaşlarında Silahlar, Ordular ve Tahkimatlar, Anne Curry ve Michael Hughes tarafından düzenlenmiştir (Boydell, 1994)
Giriş: Savaş tarihinin askeri tarihçilere bırakılamayacak kadar önemli olduğu yaygın bir aforizmadır. Savaşan toplumlar hakkında daha fazla ilgi görmeden veya daha geniş bir anlayışla savaşa takıntılı olarak görülme eğilimindedirler. Gerçekte, geçmişte 'belirleyici' zaferleri vurgulayarak kendilerine hiçbir iyilik yapmamışlardır. Bu, en önemli savaşın bile uzun vadeli etkisini abartıyor ve herhangi bir dönemin savaşında çok daha yaygın olan diğer baskın, yıpratma, tahkimat ve kuşatma faaliyetlerini küçümseyerek çarpıtıyor.
Savaşlar doğası gereği geçici olaylardır ve tarihçiler bunları yeniden inşa ederken büyük ölçüde öznel hesaplara güvenmek zorundadır. Bazıları bunu meslekleri için uygunsuz ve hatta uygunsuz bir görev olarak görüyor. `` Gerçek '' tarih, hükümetlerin idari kayıtlarında bulunanlar gibi `` gerçek '' bilgi çalışmasında bulunabilir: toplanma listeleri, vergi kayıtları, hesaplar, diplomatik yazışmalar, bina kayıtları vb. Tarihçilerin ve hükümet propagandacılarının önyargılı ve `` gazetecilik '' röportajı veya katılımcıların kısmi ve çoğu zaman kafa karıştırıcı hatıraları, tarih sayılmaz. Dahası, savaş çalışmaları askerler tarafından yürütülme eğilimindeydi.
Bunda yanlış bir şey görünmeyebilir, ancak bu onların, başka bir yer ve zamanın farklılıklarını hesaba katmadan kendi askeri modern savaş deneyimlerinden yararlanmalarına yol açmıştır. Tarihçilerin örneğin “sahada yaşama” gibi bazı pratik deneyimlerden yararlanabileceği gibi, asker tarihçilerin çoğu kez izlenimci açıklamaları daha fazla tarihsel titizliğe ihtiyaç duyar. Ortaçağ komutanlarını ve güçlerini kendi zamanları için geçerli olmayan gerekçelerle eleştirme eğilimindedirler. Bu Teğmen için geçerli. A.H. Bume, Yüz Yıl Savaşlarının hala en tanınmış askeri tarihçisi.
Savaş alanlarını keşfetmede yaptığı iş için övgüyü hak ediyor ve gözlemleri anlayışlı olabilir. Ancak, yalnızca savaşlara odaklanarak, ortaçağ savaşının nasıl yürütüldüğüne dair noktayı kaçırmaktan suçluydu. Hatta 1369-1396 dönemini (İngiliz kralının kıta mallarının büyük kısmı Fransız rakibinin eline geçtiği zaman) söyleyebiliyordu: `` Savaş askeri ilgiden yoksundu, çünkü çok az gerçek vardı. savaş'. Aquitaine'i koruyan kaleler kaybedilirken bu çok saçma!
Sonuç olarak tarihçiler, savaş çalışmalarını kranklar ve `` meraklılar '' için bir alan olarak görme eğilimindeydiler. Bir savaşı anlamak, kahramanlar tarafından kullanılan taktiklerin incelenmesini gerektirdiğinden, taktikler aynı fırçayla tarandı. Ekonomik, demografik, tıbbi, yönetimsel ve ideolojik faktörlerin örneklediği tarihin büyük hareket eden güçleriyle karşılaştırıldığında önemli olamazlar mı?