Doğu Almanya’nın müstakbel devlet başkanı Egon Krenz’i savaş sonrası dönemde siyasete sokan, tüm insanların CDU’suydu. Mecklenburg-Batı Pomeranya’daki Damgarten’de Bayer adında yerel bir başkan, ayak işlerini yürütmek için ayda beş mark için bir öğrenci olarak tuttu – davetiyeleri iletmek, bağış toplamak, katkı toplamak. Ama sonra zor bir iş geldi. 20 Ekim 1946’daki eyalet seçimlerinden önce, dokuz yaşındaki çocuğun gece SED partisinin seçim afişlerini asması gerekiyordu. Krenz yakalandığında, CDU’lu adam onun kışkırtmasıyla ilgili daha fazla bir şey yapmak istemedi.
Eski devlet başkanı ve parti lideri, anılarının planlanan üç cildinin ilkinde “Hiç bu kadar yalan söylememiştim” diye yazıyor. “Egon Krenz – Kalkış ve Yükseliş – Anılar” 27 Haziran Pazartesi günü yayınlanacak.
Çocuk, kendisini posterleri yapıştırırken yakalayan yerel SED temsilcisine çağrıldı. Krenz, “Bıktım,” diye itiraf ediyor. “Ama yumuşak huyluydu.” Kibar adam çocuğa SED’in “herkes için sadece iyi şeyler” istediğini açıkladı ve karşılığında ona parti gazetesini dağıtmak için bir iş teklif etti.
Egon Krenz önce gazeteci, sonra öğretmen olmak istedi
1937’de Kolberg’de doğdu – bugünün Polonya’daki Kołobrzeg’i – Krenz, kitapta geçmişi ve gençliği hakkında, iyi adamlar olduğunu düşündüğü SED liderliğine yükselişine kadar hiçbir şüphe bırakmıyor. Annesiyle birlikte Damgarten’e kaçtıktan sonra ona yemek veren bir Rus askeri. Onu terfi ettiren SED. Evi ve hayatının işi haline gelen sosyalist devlet. Önce gazeteci, sonra öğretmen olmak isteyen Krenz, kendisinin deyimiyle partinin çağrısına uydu, askerlik ve Moskova’da okuduktan sonra, gençlik örgütü FDJ’nin tam zamanlı görevlisi oldu.
“Deutschmark’ın (İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra) piyasaya sürülmesi, Almanya’nın ve başkenti Berlin’in fiili bölünmesinin tarihini belirledi. 1961’de Varşova antlaşması ülkeleri, batılı güçlerin 1948’de temelini attıkları şeyi yalnızca güçlendirdi” diye yazıyor Krenz. Federal hükümet? Şansölye Konrad Adenauer’in çevresine kadar Nazilerle serpiştirilmiş. Batı Almanya’nın ekonomik gücü mü? Doğu Almanya, başından beri Batı tarafından boykot edildi. Çekincelere ve yalanlara karşı kendimizi savunmak zorundaydık”.
Anılar, DDR zamanlarında bir FDJ görevlisi olarak bazen “profesyonel bir genç” olarak alay edilen, Duvar’daki ölüler nedeniyle Alman birliğinden sonra hapsedilen ve eski sivil toplum tarafından hala bu güne şiddetle düşman olan bir adamın kitabıdır. hakları aktivistleri. Kitabı, ateş etme emirlerinden, zorlayıcı önlemlerden, ülkeyi terk etme yasaklarından, tüketim eksikliğinden ve Doğu Almanya’da umut eksikliğinden bahsetmiyor.
Krenz ve Ulbricht arasındaki güç mücadelesi
Krenz ayrıca, diğer şeylerin yanı sıra, o sırada zaten hasta olan Erich Honecker’ın 1989 baharında okuması için kendisine verdiği, kısmen el yazısıyla yazılmış notlar ve belgeler destesine atıfta bulunuyor. Honecker’in Sovyet devlet ve parti başkanı Leonid Brejnev’in iki taraf arasında savaştığı Walter Ulbricht ile uzun süredir devam eden güç mücadelesi var. Krenz, Şansölye Willy Brandt’ın 1970 yılında Doğu Almanya Başbakanı Willi Stoph’un Erfurt’a yaptığı ziyaret sırasında yaşananları da bu entrikaların bir parçası olarak sınıflandırıyor.
İnsanlar “Willy, Willy, Willy” ve “Willy Brandt pencereye” diye bağırdı. Krenz şaşırdı: “Erfurt’un neden otelin ön avlusunda Brandt’ın tezahüratlarını boğabilecek ‘sadık’ bir seyirciyi organize edememesi gerektiğini anlamadık.” Ve dahası: “Bunu varsaymak için çok saf olmak zorundaydınız. Batı Alman misafir için alkışların kendiliğinden olacağını ve arayanların tesadüfen orada olacağını söyledi.”
Karar, en azından Krenz’in yorumuna göre: “Karlshorst’tan arkadaşlar” – Sovyet gizli servisi KGB’nin GDR’deki yeri – olayı, yani Ulbricht’i keyfi eylemler için uyarmak ve Brandt’a çok yakın olmak isterdi.
Krenz, Moskova’dan Brandt’in Ostpolitik’i hakkında benzer şekilde belirsiz sinyalleri anlatıyor. Brejnev, bir yandan Şansölye’yi “GDR’nin sosyal demokratikleşmesi” ile suçladı ve SED liderlerini uyardı. Öte yandan, SBKP Genel Sekreteri, Federal Almanya Cumhuriyeti ile Doğu Almanya arasındaki ilişkilerin normalleştirilmesi için Aralık 1972’de imzalanan temel anlaşmayı Honecker’a şu sözlerle yorumladı: “Bu, Erich!”
Bu arada Krenz, Doğu Almanya’nın burada Batı tarafından haksız muamele gördüğünü görüyor: “Günümüzde SPD’nin Ostpolitik’ini yumuşamaya bir katkı olarak övmek yaygın. Doğu Almanya’nın katkılarından neredeyse hiç kimse bahsetmiyor.”
Krenz anılarının ilk cildi 1973’te sona eriyor, ancak bir uçurum yok. Yazar, Ekim 1989’daki ayaklanmanın kargaşasında yerini alacağı Honecker ile ilişkisini düşünüyor. Son sözler: “Honecker’ın benimle olan arkadaşça ilişkisi beni etkiledi. Yürekten ve üretkendi. Bu, 1980’lerin ikinci yarısında, Gorbaçov’un Moskova’da yönetimi devraldığı zaman değişecekti. Bir dostluk sona erdi.”