Hukuk dilinde af:
“Bir suçu, bir kötü davranışı olmamış sayarak ceza vermekten vazgeçme ya da verilmiş olan cezayı kaldırma.” Anlamı taşır.
Ancak affın bu tanımında anlam bulması çok önemlidir. Yani suç kişiye karşı işlenmişse ayrı, devlete karşı işlenmişse ayrı değerlendirilmelidir. Devlet kendisine karşı işlenmiş bir suçu gerekli gördüğü hallerde affedebilir ama şahıslara karşı işlenmiş bir suçu affetmekte çok titiz ve adil olmalıdır.
Örneğin;
Beş yaşında masum bir kız çocuğuna tecavüz ederek ölümüne sebep olan bir sapık ile uyuşturucu satarak insanları zehirleyenlere af getirmek ne kadar doğru olur?
Ayrıca suçu kadere yükleyerek “Kader Mahkumu” Diye nitelendirip af talep etmek de ne kadar adil olur kamu vicdanına bırakıyorum.
Yapılan araştırmalar gösteriyor ki; cezaevinden çıktıktan sonra yine aynı suçu işlemektedirler. Arada bir çıkan aflar da bunların kurtuluşu olmaktadır. Bu yüzden en geçerli yol bunların cezaları süresince ceza evinde eğitilerek topluma kazandırmaktır.
Bir hikaye ile bu konuyu pekiştirelim:
Mahallenin delisi her gün sürekli birkaç evin camını kırarmış. Mahalleli şikâyetçi olmuş ve bu şahsı akıl hastanesine yatırmışlar.
Birinci haftasında doktor sormuş: Seni buradan çıkarırsak yine cam kırar mısın?
Hasta: Tabi ki kırarım. İkinci hayta yine aynı soru ve yine aynı yanıt.
Üçüncü hafta hasta: Beni buradan çıkartın ben Çiçek Pasajı’nı özledim. Orada bir iki kadeh atacağım sonra çıkıp bir kadın ayarlayıp evime götüreceğim; külotunu çıkartıp lastiğini sökeceğim ve onunla sapan yapıp mahallenin tüm camlarını kıracağım.
Bazı suçlular vardır ki; ne yapsanız fayda etmez.
Sevgi ve Saygılarımla