Bir öykü düşünün ki siz sizden alsın, rüyalarınıza girsin, kabul etmeyin sonunu. Sadece siz değil, dünyanın birçok diline çevrilsin ve oradaki insanlar da aynı şeyleri hissetsin. Eğer daha önce böyle bir öykü okumadıysanız işte size şans: Vüsat O. Bener ve Havva adlı öyküsü…
Ben bu öyküyü büyük bir hata yaparak arkadaşımı beklerken okudum, o geldiğinde ben öykünün sonunu okuyordum ve bana selam verdiğini dahi görmedim. O kadar dalmışım ki sessiz sessiz yanıma gelmiş oturmuş ki öyküyü okuduktan sonra kafamı kaldırıp bakınca irkildim. Akşama kadar ona Havva “Nasıl böyle bir sona yakışır”, “Havva böyle mi aslında”, “ Bu bir cinayet mi ötenazi mi” gibi bir sürü soru sorarak erkenden eve gitmesini sağladım.
Havva, aynı evde kalan ve ondan küçük bir kız çocuğunun gözünden aktarılmış ilk başlarda. Biz, aslında Havva’yı yaratıcısından değil, bir ufak kızın bakışından tanıyoruz. Hoş, yazarın küçük bir kızı anlatıcı olarak seçmesinin nedeni belki de o kızın tüm duyguları tüm çıplaklığıyla anlatacak olmasıdır. Hatta daha da önemli bir nedeni duygularını saklamak için çaba göstermeyecek, o duygularını mantık süzgecinden geçirmek zorunda olmamasıdır. Öyle de oluyor, kitabı okurken “ Küçük bir kız işte” diyorsunuz.
Öykünün içeriğine girmeyeceğim ama şunu söyleyebilirim ki birçok öykü okudum ama bu kadar etkileyici sonu olan bir öyküyü çok az gördüm. Anlatımdaki kesinlik ve sizin üzerinizdeki soru işaretleri oldukça fazla. Bu yazara ve bu öyküsüne zaman ayırın, pişman olmayacaksınız.