

ana sayfaya ulaşmak için tıkla:
katagoriler:
Yusuf Küpeli, Soykırımlar, sömürgecilik, ırkçılık ve Batı toplumları; Soykırım suçlamaları ve gerçek soykırımlardan kısa notlar; gaz odalarında öldürülenler, yahudiler, çingeneler, ABD, İsviçre; Belçika, Ruanda katliamı ve Katolik Kilisesi; Latin Amerika, Afrika, Kongo, Angola, kısa kısa diğer örnekler ve Batının üst sınıflarının derin ikiyüzlülükleri...
Yusuf Küpeli, Dedeler, babalar, oğullar, kızlar... ya da Guantanamo, Abu- Garib ve daha başka gizli merkezlerdeki uygulamaların tarihi- kültürel kökleri Bu yazı ile birlikte verceğim web sayfası adreslerindeki metinler ingilizcedir. Şüphesiz herkes ingilizceyi aynı ölçüde anlayamaz ama, sayfalardaki resimleri rahatca anlayabilir. Bu nedenle ingilizce bilsin- bilmesin yüreği kaldırabilenlere adresleri açıp bakmalarını salık veririm. İnsanlar bu resimlere bakarlarken hemen Abu- Garibden yansıyan fotoğrafları düşüneceklerdir. Ve ardından, Abu- Garibdeki veya Guantanamodaki veya bir başka bilinmeyen merkezdeki uygulamaların hiçte istisna ve hatta günümüze ait olaylar olmadığını, vahşetin tarihi- kültürel kökleri bulunduğunu hemen anlayacaklardır. metnin tamamına ulaşmak için tıkla (not: metinde bazı ırkçı katliam fotoğrafları yeralmaktadır.)
http://www.iwchildren.org (Yerli Amerikan halkının soykırımı)
http://www.maafa.org/ (Afrika kökenli Amerikan halkının soykırımı)
Yusuf Küpeli, Radyasyon yüklü mantar bulutunun altında ani, yavaş, tarifsiz
acılarla ölümün adı: Hıroşima ve Nagazaki! Ve sürmekte olan tehlike!


Yusuf Küpeli
Hıroşinma metoroloji gözlemleri patlayan flaşın ardından olanları rapor ettiler... Patlayan bir fotoğraf makinesinin flaşı değil, Amerikan B-29 bombardıman uçağından atılmış olan yaklaşık 15 kilotonluk Atom bombasının gözleri köreden yapay güneşi, dev ateşten topu idi. İnsan soyunun bu en yokedici şeytani silahı ilk kez insani bir hedefe karşı, hem de askeri stratejik açıdan hiç te önemi olmayan 250 bin nüfuslu sivil bir kent halkına karşı kullanılıyordu...
Yaklaşık 15 kilotonluk bir Atom bombası demek, 15 bin ton Tri Nitro Tolienin (TNT) etkisine eşit bir patlayıcı etki anlamına gelmekteydi. Silisyum çamuruna emdirilmiş Tri Nitro Gliserinden ibaret dinamitten defalarca daha etkili olan, herçeşit top mermisinin, sıradan anti- tank roketlerin, elbombalarının, anti- personel ve anti- tank mayınların vs. içlerinde kullanılan askeri amaçlı TNTnin radyasyon etkisi yoktur şüphesiz. Ve yine 15 bin ton TNT yüklü bir bombayı atabilecek ne bir uçak ve ne de bir başka aygıt vardı. Buna karşın, 15 bin ton TNT'nin patlayıcı etkisine ek olarak bir de radyasyon etkisi yaratan Atom bombası ise, yüksek derecede zenginleştirilmiş 60 kilogram uranyum içermekteydi sadece. Sözkonusu uranyum, zenginleştirilmiş U- 235den ve çoğunlukla U- 238den oluşmaktaydı. Japonyanın yedinci büyük kenti Hıroşimanın yüzde 90ını bir anda yerlebir eden bomba, normal bir insanın kaldırabileceği ağırlıktaydı.
Hıroşinma metoroloji gözlemleri 6 Ağustos 1945 günü sabah saat 08:15de patlayan flaşın ardından olanları rapor ettiler... Bakanın gözlerini köreden flaşın, şekillenen ateş topunun, yapay güneşin çevresinden karşısına gelen herşeyi yıkan radyasyon yüklü bir rüzgar yayıldı, fırtına esti önce. Bu şiddetli rüzgar yine aynı yıkıcı etkisiyle kaynağına doğru gerisingeri döndü. Radyasyon yüklü rüzgar aynızamanda yakıcı, kavurucu, kül edici yüksek ısıyla yüklüydü ve geçtiği yerleri sadece yıkmadı, karşısına çıkan herşeyi yaktı, kömürleştirdi, kül etti... Patlayan flaşın ardından, ateş topunun kaybolmasıyla birlikte, beş dakika kadar sonra, gri- siyah bir bulut 8 bin metreye dek yükseldi. Bulutun tepesinde şekillenen radyasyon yüklü mantar kafası deniz seviyesinden 12 bin metre ve belki de daha yüksekteydi.
Hıroşimaya atılan Atom bombasının bulutu önce, 8 bin metrede kırmızı, beyaz, sarı renkler almış ve 12 bin metreye ulaştığında ise renksizleşmişti. İlk gün 45 bin kişi anında ölecekti. Cesetler kavrulmuş, kömürleşmişlerdi. Ardından gelen günlerde 19 bin kişi daha yanıklarla, acılarla öleceklerdi. Ölenlerin hepsi sivil halktan insanlar, sıradan işçiler, kadınlar, çocuklardı. Ve zaman geçtikçe ölü sayısı yükselecek, kalıcı radyasyon etkileriyle, artan kanser hastalıklarıyla bombanın zararlı etkileri yaşamakta olduğumuz yeni yüzyıla dek uzanacaktı.
Aradan üç gün geçtikten sonra, 9 Ağustos 1945 günü 174 bin nüfuslu Nagasaki limanında patlatılan Atom bombası ise 8 kilogram plutonium-239 (yüzde 90 Pu-239) içermekteydi. Plutonium patlatma işinin ilk deneyi Yeni Meksikada (New Mexico) bulunan Alamagordoda 16 Temmuz 1945 günü gerçekleştirilmişti. Hıroşima ve Nagasaki kentlerine Atom bombası atma emrini veren ABD Başkanı Truman, verdiği emrin sivil halk üzerinde yaratacağı etkileri çok iyi biliyordu. Buna karşın, ABD tekellerinin dünya egemenliğini perçinlemek amacıyla yaratılacak dehşet havası, tüm dünyaya verilecek gözdağı uğruna birkaçyüzbin sivil, onbilerce küçük kızçocuğu rahatca feda edilebilirdi ve edilmeliydi!
Nagasakiye atılan Atom bombasının gücü 25 kiloton idi, veya 25 bin ton TNT gücündeydi. İlk gün 22 bin, ardından gelen günlerde ise 17 bin kişi ölecekti. Ağır radyasyon nedeniyle ölenlerin sayıları kısa sürede 103 bine ulaşacak ve kanser ve kan kanseri oranları hızla yükselecekti. Kısa sürede her iki kentte birden Atom bombası nedeniyle ölenlerin toplam sayıları 200 bini aşacaktı. İleriki yıllarda bağlantılı nedenlerle ölenlerin sayıları 400 bine ulaşacaktı.
Moriwaki Yoko, Hıroşima lisesine yeni başlamış 13 yaşında küçük bir kız çocuğuydu ve tuttuğu kısa günceler 6 Ağustos 1945 günü sonbulacaklardı. Moriwaki Yokonun göreceli uzun güncelerindeki en kısa notlardan bir- iki alıntı yapalım...
13 Nisan 1945: Bugün yaşamımda ilk kez o allahın belası B-29lardan birini gördüm. Ardından Hıroşimanın üzerinde güzel beyaz bir bulut çemberi bırakarak uzaklarda kayboldu. Gerçekten üzüldüm. Hava saldırısı uyarısı yeniden sonbuldu ve öğleyin evlere döndük.
26 Nisan 1945: İlk kez biyoloji dersine giriyorum. Öğretmenimiz Kimura-sensei. Oldukça iyi bir öğretmen. Çam ağaçlarının tozlanma yoluyla üremelerini öğrendik ve mikroskopla deneme yaptık. Çok şey görebildik.
5 Ağustos 1945: Dün ziyaretimize amcam geldi, evimizi neşeye boğdu. Herzaman böyle geçebilse çok iyi olacağını düşündüm. Yarın çevre temizliği yapacağız. Elimden gelenin en iyisini gerçekleştireceğim.
Ertesi gün, Moriwaki Yoko ve sınıf arkadaşları ülke için en iyisini başarma çabasıyla temizlik yaparlarken, bulundukları yerin bir kilometre ötesine Atom bombası düşecekti. Aynı gün öğleyin ağır yaralı kızçocuğu 10 kilometre ötedeki okulunun mutfağına taşınabilecekti. Aynı akşam (6 Ağustos 1945 akşamı) ölecekti. Küçük kız çocuğunun anı defterine düşebildiği son not 5 Ağustos 1945 tarihini taşımaktaydı.
Birleşmiş Milletler Genel Sekreterinin 1980 sonbaharında bildirdiğine göre, bir milyon Hıroşima bombası gücünde 40 bin ile 50 bin arasında Atom bombası depolanmış olarak patlatılacakları günü beklemekteydiler. Bunların güçleri tüm dünya nüfusunu düzinelerce kez öldürmeye yeterlidir. Ve sanmayınki günümüzde, 2005 yazında daha az Atom bombası depolanmış olarak kullanılacakları günü beklemektedirler. Ve Atom bombasına sahibolan milletlerin sayıları da giderek artmaktadır.
Churchill'in anılarında aktardıgına göre, Potsdam Konferansı (17 temmuz- 2 agustos 1945) sırasında Truman, korkutma amacıyla Stalin'e, ABD'nin elinde yeni bir bomba olduğundan sözetmişti.... Hıroşima ve Nagazaki yaşayanlarına yönelik insanlık düşmanı hainane eylemin asıl nedeni, atom bombalarının korkunç yıkımlarının hemen ardından, The London Daily Express yayınlanan makalenin başlığında gizliydi... Gazete, Bu dünyaya bir uyarıdır!, manşetini atmıştı. Anlaşılacağı gibi, ayağınızı denk alın, dünyanın yeni egemeni ABD mali- sermayesidir!, denilmişti...
ABD Başkanı Truman, 6 Ağustos 1945 günü Hiroşimaya attığı atom bombası ile Hitlerin mirası üzerine oturduklarını tüm dünyaya ilanetmişti. Sovyetler Birliğinin 1949 yılında ilk atom bombası deneyini yapması ile ABD, dünya imparatorluğu düşünü en az bir 40 yıl ertelemek zorunda kalacaktı... Sovyetler Birliğinin yıkılması ile yeniden yaşama geçirilmeye başlayan sözkonusu düşün ise çok daha büyük bir trajedi ile sonbulacağına şimdiden emin olabilirsiniz.
İkinci önemli neden ise, yine dünya egemenliği ile bağlantılı olmakla birlikte, daha çok ABDnin Doğu Asya politikasıyla ilgiliydi. Hıroşima ve Nagazaki kentlerine atılan Atom bombaları, Savaş sonrası yaratılacak Çin, Japonya ve diğer Doğu Asya parçaları üzerinde Sovyetler Birliğini söz sahibi yapmama amacını taşımaktaydılar...
Yalta Konferansı (4-11 şubat 1945) sırasında, Almanyanın teslim olmasından en geç iki- üç ay kadar sonra Sovyetler Birliğinin Japonyaya karşı savaşa girmesi konusunda anlaşmaya varılmıştır. Bu ise Sovyetler Birliğinin Uzak Doğuda kazanılacak zafere ortaklığı ve sonuçta başta Çinde olmak üzere kurulacak barış üzerinde de söz sahibi olması anlamına gelmekteydi. Özellikle Çin üzerinde kendine göre tatlı düşlere sahip olan ABD yönetimi, bu bölgede kurulacak yeni düzenle ilgili hertürlü süreçten Sovyetler Birliğini uzak tutmak, ve aynı nedenle Yalta Konferansının kararlarını geçersiz kılmak için şok bir darbeyle savaşı görüşmesiz bitirmek istemişti.
Japonya veya daha doğrusu bütünüyle Uzak Doğu ile ilgili olarak Sovyetler Birliğini dışlayan bir son, Yalta Konferansı sırasında yapılan gizli protokole göre Çarlık Rusyasının 1904- 05 savaşında Japonyaya yitirmiş olduğu toprakları geri alması ve ayrıca Moğolistan Halk Cumhuriyetinin konumunu koruması üzerine garantileri rahatça geçersiz kılabilecekti... Truman yönetiminin -zaten teslim olmaya hazırlanan- Japonyaya attığı atom bombaları ile yaşama geçirdiği bu konspiratif plan, Sovyetler Birliği daha Japonyaya karşı savaşa girmeden Uzak Doğu cephesinde savaşı bitirerek Yalta Konferansının kararlarını geçersiz kılma çabasından ibaretti. Olay sonuçta yine gelip dünyanın tek hakimi olma düşü ile bağlanmaktaydı...
Japonya'nın Moskova büyükelçisi Sato, 13 temmuz 1945 günü Sovyetler Birliği yetkililerine başvurarak, ABD ile aralarındaki savaşın bitirilmesi için arabulucu olmalarını istemişti. Önerinin Japon İmparatoru'na ait olduğunu da bildirmişti... Stalin, Potsdam Konferansı (17 temmuz- 2 agustos 1945) sırasında ABD Başkanı Truman'a Japonya'nın bu barış önerisini iletmişti. Buna karşın, Postdam kararlarının ilanından dört gün sonra, 6 agustos 1945'de ABD Hiroşima'ya ilk atom bombasını atacaktı...
Savaşa girmek ve ardından Normandiya çıkartmasını yapmak için bilinçli olarak tarafların iyice yıpranmalarını beklemiş olan ABD yönetimi, Nazi Almanyası 7 mayıs 1945'de teslim olduktan hemen sonra, 8 Mayıs 1945'de savaşın tüm yükünü çekmiş olan Sovyetler Birligi'ne yaptığı ödünç verme ve kiralama yardımlarını toptan durdurmuştu... Rooesveltin ölümü üzerine savaşın son yılında, 12 Nisan 1945 günü ABD Başkanlık koltuğuna oturmuş olan Harry S Truman, Nazi ordularının üç milyon askerle 22 Haziran 1941de üç koldan Sovyetler Birliğine saldırmalarının hemen ardından, New York Timesin 24 temmuz 1941 tarihli sayısında, Savaşın kaderi Almanyadan yana dönerse Rusyaya, Rusyadan yana dönerse Almanyaya yardım etmeliyiz. Böylece taraflar mümkün olduğunca fazla insan öldürmüş olurlar., cümlelerini yazmış kişiydi. Hem Avrupa halklarının ve hem de Sovyet halklarının çektikleri acılar ve yaşadıkları kırımlar karşısında tamamen duyarsız olan Truman ve benzerlerinin dünyaya güçlerini kanıtlamak ve Sovyetler Birliğini Uzak Doğuda kurulacak yeni düzenin dışında bırakmak amacıyla yüzbinlerce sivil Japon insanını bir anda kurban etmeleri, tarifsiz acılarla kurban etmeleri, sonderece anlaşılabilir bir gerçektir.
Stalin yönetimi Hıroşimaya atılan Atom bombasının politik amacını hemen anlamıştı... Hıroşima üzerinde patlayan Atom bombasından iki gün sonra, 8 Agustos 1945 günü Sovyet Kızıl Ordusu Mancurya'daki güçlü Japon Kwantung Ordusuna karşı saldırıya geçecekti... Aslında Sovyet Rusyanın Kwantung ordusuna karşı operasyon kararı önceden alınmıştı ve Truman bunun başlayacağı tarihini biliyordu. Bu nedenle 8 Agustostan iki gün önce, aceleyle Atom bombasını Hıroşimanın üzerine attırtmıştı... ABD, Yalta Konferansı kararlarına uygun olarak Sovyetler Birligi'nin Japonya'ya karşı savaşa girdiginin ertesi günü, 9 agustos 1945'de Nagazaki'ye ikinci atom bombasını atacaktı ama, artık Sovyetler Birliğini Uzak Doğuda gelişecek sürecin dışında bırakacak durumda değildi... Bombanın atılacağı kentlerin seçimleri de ilginçti. Bunlar endüstri kentleriydiler. Tüm Uzak Doğu pazarlarına gözdikmiş olan ABD mali- sermayesi, karşısında rakip bırakmak istememekteydi...
Sovyet Kızıl Ordusu, güçlü Kwantung Ordusundan elegeçirdiği tüm ağır ve hafif silahları, uçakları, tankları Mao Tse Tungun yönetimindeki Çin Halk Kurtuluş Ordusuna devredecekti. Böylece Mao Tse Tunga bağlı güçler saldırıya geçme yeteneğine sahibolacaklardı. Zaten anti- Japon savaşı yıllarında halkla ilişkilerini yüksek düzeyde geliştirmişlerdi... ABD yönetimi baştanberi Chiang Kai-sheke olağanüstü yardımlar yapmaktaydı. Teslim olan Japonya Çinden çekilirken, tüm limanlara, demiryollarına ve stratejik öneme haiz diğer yerlere Chiang Kai-shek birlikleri ABD uçaklarıyla taşınıp yerleştirilmişlerdi. ABD, Chiang Kai-shek güçlerini stratejik öneme haiz merkezlere yerleştirmeden Japon birliklerinin Çin limanlarını terketmelerini istememişti. ABD'nin kendi işbirlikçisi güçten yana tüm ağırlığını koymasına karşın, Çin komünistlerinin zaferleri engellenemeyecekti. Bu durum, Çinde ABD etkisinin uzun süre için bitmesi ve Sovyet etkisinin başlaması anlamına gelmekteydi. Ve ayrıca Sovyetler Birliği 1904- 1905 savaşı sırasında Japonyaya yitirmiş olduğu toprakları da geri alacaktı... (Çin üzerine anlatımda aynı konuya geniş olarak yer verilecektir.)
Balkanları, Afganistanı ve Ortadoğuyu nükleer çöplüğe dönüştüren ve etkileri 4.5 milyar yı sürecek olan Tüketilmiş Uranyumlu (DUlu) mermilerden daha önce ayrıntılı olarak sözetmiştim (bak: OLAĞAN ve OLAĞANÜSTÜ, KORKU FİLMLERİNİ SIRADAN KOMEDİLERE DÖNÜŞTÜREN GERÇEKLER, DOĞAYA ve İNSANA NÜKLEER- BİYOLOJİK- KİMYASAL SALDIRI). Bunun yanında artık sadece ABDnin, İngilterenin, Fransanın, Rusyanın, Çinin elinde değil, başta İsrail olmak üzere Hindistanın, Pakistanın ve daha bilinemiyen milletlerin ellerinde Atom bombaları ve bunları taşıyabilecek füzeler bulunmaktadır. Ayrıca Japonya Atom bombası yapabilecek kapasitededir ve İran ile Kore Demokratik Halk Cumhuriyetinin bu yönde çalışmaları olduğu bilinmektedir. Aslında artık Atom bombası teknolojisi de gizli değildir. Sadece belli malzemenin toplanabilmesi ve bunların kullanılır hale gelmesini sağlayacak yerin inşası yeterlidir.
Ronald Reaganın başkanlığı (1981- 89) sırasında, Mart 1983'de ABD tarihindeki ilk en büyük askeri yatırım yapılmış ve sözde muhtemel nükleer saldırılara karşı Staratejik Savunma Sistemi (SDI) adıyla uzay silahlandırılmaya başlanmıştı. Şüphesiz asıl amaç askeri- endüstri komplekslerin kazançlarını yükseltmek olduğu kadar, silahlanmayı kışkırtarak, Sovyetler Birliğinin silahlanma harcamalarının artmasını sağlayarak ekonomik durumunu zora sokmaktı. Aynızamanda "Yıldız Savaşları" olarak da anılan sözkonusu projeye, ABD bütçesinden ozamanki degeriyle önce 112 milyar dolar ayrılmıştı. Bu miktar giderek yükseltilecekti...
Projenin pratikte somut bir yararı görülmeyecekti ama, uluslararası gerilim olabildiğince artacaktı. Silahlanma yarışı hızlanacak ve Sovyetler Birliği silahlanmaya daha fazla kaynak ayırmak zorunda kalacaktı... ABD bütçesinden sosyal fonlara, sağlığa vs. ayrılması gereken paralar silah tekellerinin kasalarına aktarılacaktı... Askeri- endüsti komplesler -günümüzde olduğu gibi- altın yıllarını yaşamaya başlamışlardı... Ronald Reagan, 29 ocak 1981 tarihli basın konferansında, ABC News'den Q. Sam Donald'ın sorusuna şu yanıtı vermişti: "Detand Sovyetler Birligi'nin işine yaradı. Amaçları dünya devrimidir. Onlar moralsizdirler vs.".
Sözkonusu proje 1993 yılında Clinton yönetimi tarafından rafa kaldırılmıştı ama, 1999 yazında Yugoslavya'yı bombalatan güçler, aynı yıl Yıldız Savaşları projesini Clintona dirilttireceklerdi. Projeye ilk elde yeniden on milyar dolar ödenecekti... Günümüzde W. Bush yönetimiyle birlikte yıllık miktarı 500 milyar Dolara yaklaşan ABD askeri bütçesindeki bu şişişin en önemli nedenlerinden biride, W. Bushun Uzay Savaşları projesini yeniden tüm hızıyla canlandırılmış olmasıdır. Şüphesiz uzaya yerleştirilen kıtalararası füzeler nükleer başlıklarla donatılmışlardır. Daha önceki silahsızlanma görüşmelerini askıya almış olan W. Bush yönetiminin nükleer tehlikeyi ne ölçüde büyüttüğü ortadadır. Aynı Bush politikası diğer ülkeleri de benzer biçimde silahlanmaya zorladığı için tehlikenin katlanarak artmasına neden olmaktadır.
Bunların ötesin, Irakın petrollerini millileştirmesinin ardından Ortadoğu halklarına karşı kullanılmak üzere 1973 yılından itibaren geliştirilmeye başlanmış olan ve sonra yapımları Senato tarafından durdurulan küçük çaplı, toplarla dahi atılabilen taktik nükleer silahların, yüksek radyasyon etkisi yayarak tüm canlıları yoketmesine karşın nesnelere, mallara ve dolayısıyla petrol kuyularına zarar vermeyen Nötron bombalarının ve yepyeni teknolojilerle diğer tehlikeli nükleer silahların imalatlarına ve bu konulardaki araştırmalara, W. Bush yönetimiyle birlikte yeniden canlılık kazandırılmıştır...
Başkan Jonn F Kennedynin (başkanlığı, 1961- 63) ve yine Başkan Lyndon Johnsonun (başkanlığı, 1963- 69) savunma bakanı ve aynızamanda Nükleer Politika Araştırma Enstütüsü başkanı Robert S McNamara (bakanlığı, 1961- 68), ABD ve Rusya arasındaki nükleer hedef stratejilerinin fazlaca değişmediğini ve günümüzde de böyle bir savaş olasılığının varolduğunu açıkça ifade etmektedir. Sözde terörizme karşı savaş hedefinde birleşmiş bu iki ülkeyi uyarmakta ve ilk görevlerinin acele ve hızlı olarak karşılıklı nükleer silahsızlanmayı gerçekleştirmek ve diğer altı nükleer ulusu da (Fransa, İngiltere, Çin, Hindistan, Pakistan ve İsrail) Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi aracılığıyla bu sürece dahil etmek olduğunu, belirtmektedir. Ve McNamara, Zaman lehimize işlememektedir, diye sözlerini bağlamaktadır.
Kanımca McNamaranın sözlerine eklenecek birşey yoktur.
6 Ağustos 2005
Bazı kaynaklar:http://www.wagingpeace.org/articles/2004/05/14_krieger_charting-course-policy.htm
http://www.sinbad.nu/