Bağlanma; bir kişiyi diğerine bağlayan derin, kalıcı bir duygusal bağdır. Çoğu araştırmacı, çocukların erken dönemde ebeveynlerine olan bağlılığının kritik olduğunu düşünüyor. Neyse ki, çocukların büyük bir bölümü, diğer ebeveyne ya da bir bakıcıya da başarıyla bağlanır. Ancak, böyle bir bağ geliştiremeyen bazı çocuklar da vardır. Bazı çocuklarda aşırı bağlılık görülebilir. Bu da, onlarda ömür boyu devam edecek sorunlara yol açabilir.
Bowlby’nin Bağlanma Teorisi
Bağlanma ve bağlanma geliştirme yolları hakkında pek çok teori vardır. Bowlby’nin teorisi, pek çok birey tarafından kolayca kabul edilmektedir. 1930’lu yıllarda Bowlby, duygusal ve davranış bozukluğu olan çocukları tedavi eden bir psikaanalistti. Zihinsel sağlık sorunları olan çocuklarla yaptığı çalışmalar, annelerine bağlılıklarının önemini düşünmesine neden oldu.
Bowlby, annelerinden ayrılan bebeklerin sosyal, duygusal ve bilişsel sorunlar sergileme olasılıklarının daha yüksek olduğunu fark etti. Bu nedenle, sıkıntı yaşayan bebeklerin yakın bir yakınlık arayışında bir başka bakıcıya ihtiyacı olduklarını öne sürmüştür.
Ve ihtiyaçları karşılandığında, bakıcılarına güvenmeye devam edebileceklerine inandıklarında, büyüdükçe yakın bir bağlanma geliştirmeleri daha olasıdır. Ancak ihtiyaçları karşılanmadığında, bağlantı sorunları geliştirebilirler.
Bu teori, bir bağlantının geliştirilmesi için kritik sürenin doğum ile 5 yaş arasında olduğunu ileri sürmektedir. Bu süre zarfında güvenli bir bağlanma geliştirilmezse, bir çocuğun zeka azalması ve duygu ve davranışları yönetmede güçlük gibi yaşam boyu sonuçları yaşaması muhtemeldir.
Sağlıklı ve Sağlıksız Bağlanma
Bowlby’nin teorisini genişleten bir psikolog olan Mary Ainsworth, çocukların bakıcıları onları bir yabancıyla yalnız bıraktıklarında nasıl tepki verdiklerini inceledi ve güvenli, sağlıklı bağları olan çocukların şunları yaptığını keşfetti:
- Bakıcılarının yanında olmalarını tercih ederler
- Rahatlık için bakıcılarına başvururlar
- Onlarla iletişim kurarlar
Bu belirtileri sergilemeyen çocuklar, ebeveynlerine aşırı bağlı olabilirler. Çocuklarda aşırı bağlanma, ayrılık kaygısı ile aynı şey değildir. Ayrılma kaygısı, genel olarak sağlıklı bir işarettir.
İlginizi Çekebilir
Aşırı Bağlanma Neden Olur?
Kimse, bazı çocukların neden bağlanma sorunları geliştirdiğini ve aynı ortamda büyüyen diğer insanların bağlanma sorunları geliştirmediğini kesin olarak bilmiyor. Ancak çoğu araştırmacı, bağlanma ve bakıcı sevgisi, tutarlılık ve çocuğun ihtiyaçlarına katılım arasında açık bir bağlantı olduğu konusunda hemfikir.
Bakıcıları tarafından istismar, ihmal ya da aksama yaşayan çocukların, bağlanma sorunları geliştirme olasılığı daha yüksektir. Örneğin; akıl hastası ya da madde bağımlılığı olan bir ebeveyn tarafından yetiştirilen çocukların, bu tip sorunlar geliştirme riski daha yüksektir.
İlginizi Çekebilir: Bir Bebek veya Çocukta İstismar Belirtileri Nasıl Tanımlanır?
Tedavi Stratejileri
“Ebeveyne aşırı bağlanma” terimi, pek çok anne-babanın bebeklerinin güvenli bir bağ kurmasına yardımcı olmak için belirli ebeveynlik uygulamalarına katılmaları gerektiğine inanmalarına neden olmuştur. Ancak; normal doğum, birlikte uyumak ya da emzirmenin güvenli bir bağ oluşturmanın en iyi yolları olduğu fikrini destekleyen hiçbir kanıt yoktur.
Sağlıklı bağlar oluşturmanın en iyi yolu çocuğunuza ihtiyaçlarını karşılamada güvenilir olduğunuzu göstermektir. Bazen bu, rahatlık ve yakınlık sağlamak anlamına gelir. Diğer zamanlarda, etraflarındaki dünyayı güvenli bir şekilde keşfetmelerine izin vermek anlamına gelir.
Özgürlüğü rehberlikle dengelemek, çocukların ilişkilerinde kendilerini güvende hissetmelerine yardımcı olmanın anahtarıdır – bu da sağlıklı bağlar kurmalarına yardımcı olmak için gereklidir. Endişeli bağları olan çocuklar profesyonel müdahalelerden yararlanabilir. Erken teşhis ve müdahale daha iyi sonuçlara yol açabilir.
Sizin çocuğunuz da bağlanma ile ilgili sorunlar yaşıyor mu? Yorum bölümünde bizimle paylaşın.
Önerilen Makale
Kaynak
https://www.verywellfamily.com/how-to-help-an-anxiously-attached-child-4780026