Çocukken arkadaşlarımın gelmesine izin verilmedi. İsteseydim annem izin verebilirdi. Babam muhtemelen, bizim yaşam tarzımızın dış dünya tarafından nasıl görüldüğünün farkında olmadan yapardı. Ama izin vermedim.
Evimizin başkalarınınkine benzemediğini fark ettiğimde tam olarak kaç yaşında olduğumu hatırlamıyorum.
Evimizin başkalarınınkine benzemediğini fark ettiğimde tam olarak kaç yaşında olduğumu hatırlamıyorum. Anne tarafından büyükbabalarımızı ziyaret ettiğimizde her şey temiz ve düzenliydi; her şeyin bir yeri vardı. Orada olmak sakinleştiriciydi, mobilyaların arasında birkaç metre yüksekliğinde birikmiş yol yoktu. Yemek yediğimizde sofra kolayca kurulmuştu; bir tabak koymadan önce bir şeyleri diğer yığınlara taşımak için bir saat harcamanıza gerek yoktu.
Babamın istifçiliğinin kaygıdan kaynaklandığını şimdi anlıyorum. Sevgisini göstermek için hizmet eylemlerini ve hediyeleri kullanan sessiz bir adamdı, şefkat veya ilgi göstermek için değil. Birine çeşitli ev aletleri, araba parçaları veya Şerefiye hazinelerinden ihtiyaç duyduğu bir şeyi verebildiyse, bu onun gününü yaptı. Bu, tüm istifçilerin sahip olduğu, kendisinin bir şeye ihtiyaç duyacağı ve ona sahip olmayacağı ya da başka birinin bir şeye ihtiyacı olacağı ve yardım edemeyeceği korkusuydu. "Her ihtimale karşı" felsefesiyle yaşadı, neredeyse her gün ikinci el mağazalarını tarayarak bir gün ihtiyaç duyabileceğini bildiği birinin eşyalarını aradı.
Bu, tüm istifçilerin sahip olduğu bir şeye ihtiyaç duyacağı ve ona sahip olmayacağı korkusuydu.
Annemin istifçiliği mutluluğu hissetme arzusundan geliyordu. Çocukken, onunla alışveriş gezilerinin neden bütün gün sürdüğünü, sabah çıkıp hava kararmadan eve dönmediğimizi anlamazdık. Her zaman bulması gereken bir şey vardı, bir anlık mutluluk hissetmeye çalışırken, alışveriş çantalarını unutulmuş ve terk edilmiş bir odaya atıyordu. Sonra bir sonraki şeyi bulmaya devam edecekti. Bir keresinde kocama kendi annesinin mutlu olup olmadığını sormuştu. Annesinin memnun olduğunu bildiğini söyledi. Annem bu cevap karşısında şaşırmıştı. Bu kadar az şeye sahip bir kadının nasıl daha fazlasını isteyemediğini anlayamıyordu.
Duygusal körelmeye neden olan bir ilacı azaltırken, ailemle aynı şeyleri yaptığımı fark ettim. Onları hediye ettiğimde büyük bir minnettarlık yanıtı alacağımı umarak, mutlu hissetmeye çalışan nesneler satın almak ve bir şeyleri saklamak birisi. Salondaki çarşaf dolabını açtım ve delili gördüm. 60 metrekarelik deponun tamamı doluydu: kokulu mumlar, oda spreyleri ve banyo tuzlarıyla dolu düzinelerce şişe şampuan, saç kremi ve vücut losyonu. Dolabım aynıydı; etiketleri hâlâ üzerinde olan giysiler ve hiç giymediğim ayakkabılarla dolu kutular. Şifonyerimin bütün bir çekmecesi, kutularında el değmemiş kostüm mücevherleriyle doluydu.
O an beni şok etti. Evimde böyle yaşamak veya hissetmek istediğim bu değildi. Bir çeşit envanter çıkarmaya ve kendime yavaş yavaş nasıl dağınıklığı gidereceğimi öğretmeye başladım. Fiziksel çalışma, tüm bu şeylere sahip olma nedenlerimin zihinsel değerlendirmelerine neden oldu ve bu da daha fazla fiziksel çalışmaya, sıralama ve kaldırmaya yol açtı. Zihinsel çalışma daha zordu.
İstifçiliğin arkasındaki zihinsel nedenlerle ilgilenmezseniz, dağınıklık geri dönüş yolunu bulacaktır.
Çöp bidonlarını kapıya kadar çektikleri, gaz maskeleri, eldivenler ve tehlikeli madde tipi giydikleri istifleme şovlarının bölümlerini gördüm. takım elbise giyin, ardından "yardım ettikleri" perişan haldeki kişi şokta veya hıçkırıklar içinde dururken kol yüküyle eşyaları fırlatmaya başlayın kontrolsüzce Bir istifçi için bu şeyler çöp değildir. Bu şeyler onlar için bir anlam ifade ediyor, tıpkı bizim eşyalarımızın bizim için bir anlam ifade etmesi gibi. Bu nedenle, büyük çaplı temizlikler uzun vadede işe yaramıyor. İstifçiliğin arkasındaki zihinsel nedenlerle ilgilenmezseniz, dağınıklık geri dönüş yolunu bulacaktır.
Dağınıklığımın sürmesini istedim, bu yüzden küçük başladım.
Dağınıklığımın sürmesini istedim, bu yüzden küçük başladım. Tüm evi temizleme fikri eziciydi. Bazı haftalar sadece bir çekmece üzerinde çalıştım, diğerleri bir veya iki dolap. Her öğenin istediğim, ihtiyaç duyduğum ve hatta sevdiğim bir şey olup olmadığını kendime sordum. Bir dolabın dibinde bir kutu tutmaya başladım. Bunu hala yapıyorum. Ne zaman evime girsem ve artık ihtiyacım olmayan veya sevmediğim bir şey görsem (kitaplar, giysiler, mutfak aletleri, ev dekorasyonu vb.), Onu kutuya koyarım. Kutu dolduğunda bağışlanıyor - her şey.
İki katlı bir evde yaşıyorum ve bir gün bir şeyler almak için aşağı inerken üst kattaki küvette banyo suyu akıtırken bu fikir aklıma geldi. Alt katta, mutfakta küvet taşar ve üzerime su damlamaya başlarsa, önce ne yapardım? Havlu alıp suyu ıslatmaya çalışır mıyım? Alt kattaki damlamaları yakalamak için kovalar alabilir miyim? Tabii ki değil. İLK yapacağım şey yukarı koşarak musluğu kapatmak olurdu. Su hala akıyorsa temizlemeye çalışmanın bana ne faydası olur?
İsteme zihniyetinden ihtiyaç zihniyetine geçtim.
Dağınıklıkla bu yaklaşımı benimsedim. Evime gelen eşyaların musluğunu kapatmam ve kendimi yeniden evimde hissedene kadar kapalı tutmam gerekiyordu. İsteme zihniyetinden ihtiyaç zihniyetine geçtim, kendime bu ortamda rahatsız hissetmeyi öğrettim. Bir şey satın almak istediğim an, darmadağın evimin ne kadar rahatsız olduğu yanında önemsiz kalıyordu. beni yapıyor
Evde bolca olmasına rağmen annemin yiyecek, giyecek ve zanaat projeleri aldığını hatırladım. Biz kullanmaya zaman bulamadan kilerde bozulsa bile indirimdeki bir şeyin pazarlık olduğunu düşündü. Evime baktım ve kendime, zaten sahip olduklarımı kullanmak için önce stoklarımı satın alana kadar hiçbir şey almayacağıma söz verdim. Sonunda o dolaptaki tüm şampuanı, saç kremini ve duş jelini kullanmak yıllar aldı. Ayrıca yüzden fazla oje şişem vardı, yavaş yavaş tükettim, sonunda boş bir şişeyi çöpe atabildiğimde kendimle gurur duydum.
Yemekler, dolapta zaten sahip olduklarımıza dayalı hale geldi ve diğer şeyleri bir yemeğe bağlamak için kendime birkaç parça satın almama izin verdi. Neye sahip olduğumu görebilmem için temizlik malzemelerinin hepsi dolaplardan çıkarıldı ve şişeler neredeyse bitene kadar yeni bir şey satın alınmadı. Ayrıca yeni kıyafetler almayı, parçaları yeni şekillerde birleştirerek yeni kıyafetler yaratmayı ve üzerime uymayan ya da bir daha asla giymeyeceğimi bildiğim şeyleri bağışlamayı da bıraktım.
Sakladığım duygusal şeyleri inceledim ve akrabalarımın hatırasını çekmecelere tıkarak onurlandırmadığımı fark ettim.
Sakladığım duygusal şeyleri inceledim ve akrabalarımın hatırasını çekmecelere tıkarak onurlandırmadığımı fark ettim. Saklanacak kadar önemliyse, sergilenecek kadar da önemliydi. Büyük büyükannemin şapkalarının çoğunu diğer aile üyelerine verdim ve sakladığımları sergilemek için bir yer buldum.
Daha uzun ömürlü şeylere yatırım yapmaya kıyasla ucuz şeyler satın almanın gerçek fiyatına bakmaya başladım. Bana eşyalarıma daha iyi bakmayı ve daha fazlasına sahip olmanın daha iyi olmadığını öğretti. Kalıcı bir şeye sahip olmak bir yatırımdı. Dağınıklık alışkanlıklarımı yavaş yavaş değiştirdim; sadece satın almak için satın almamak, bir şeyleri sadece hediye oldukları için saklamamak, eşyalar yerine deneyimlere değer vermek ve tek kullanımlık yerine kaliteli satın almaya geçmek.
Evimin benim sığınağım olmasını, dinlenip günün yorgunluğunu atacağım ve bir sonraki gün için enerji toplayacağım bir yer olmasını istiyorum. Alanlarımı yavaşça düzene sokmak, artık bana hizmet etmeyen şeyleri ortadan kaldırmak, hem fiziksel hem de zihinsel olarak bende bir sakinlik ortaya çıkardı.
Şimdi ailemi istedikleri türden bir evle onurlandırıyorum, nefes alacakları ve gerçekten önemli olan şeyleri takdir edebilecekleri bir ev.
regina mckay