A sınıfındaki öğrenciler genellikle tamamen derslerine odaklanmışlardı ve değerli zamanlarını boşa harcayacak gereksiz dedikodulara ve ‘güncel olaylara’ aldırış etmiyorlardı.
Bu nedenle, Penny sözde “Prenses Emilia’nın Kraliyet Muhafızları” kulübüne katılma teklifiyle onlara ilk yaklaştığında çok hevesli olmamaları şaşırtıcı değildi.
Başlangıç olarak, A sınıfındaki öğrencilerin hiçbiri daha sonra özgeçmişlerine iyi yansımayan bir kulübe katılmaz.
Bu okulda geçirdikleri her saniye, geleceklerinin temeline tuğlalar eklemekti. Ve boşa harcadıkları her saniye bir tuğla daha azdı, bu da daha sallantılı bir temele yol açıyordu.
Bu ‘tuğlalardan’ tek bir tanesi, tercih ettikleri dersi en iyi üniversitelerde almak arasında fark yaratabilir.
Ne de olsa dahilerle rekabet ederken dahi olsanız bile çok çalışmak zorundasınız. Ve hepsi çok çalışıyorsa, yalnızca en çok fedakarlığı yapmaya istekli olan önde kalacaktır.
Emilia, hatta Dixy gibi biri olsaydı, o zaman dikkat etmemek zor olurdu. Ve sadece iyi göründükleri için değildi.
A sınıfındaki öğrenciler toplumun nasıl çalıştığının gayet iyi farkındaydılar. Ve Emilia ve Dixy gibi gelecekteki işverenleri olabilecek insanlara karşı iyi tarafta kalmanın daha iyi olduğunu biliyorlardı.
Penny ise C sınıfından biri olarak gelecekte onların ne işvereni ne de meslektaşı olabilir. A sınıfı öğrencileri için onun gibi biriyle sosyalleşmek sadece zaman kaybıydı.
Ta ki en iyi öğrenci onu konuşmak için çağırana kadar.
Crystal, çoğunun örnek aldığı biriydi. Elbette tapılacak biri olarak değil, taklit edilecek ve üstesinden gelinecek biri olarak. Hem giriş sınavlarındaki performansı hem de dersteki çalışkanlığı onlarda derin bir izlenim bıraktı.
Yani Crystal bu ortaokullu görünümlü kızı dinlemeye istekliyse, belki de ona birkaç dakika ayırmaya değerdi.
———-
Emilia, Dixy’nin onun için kitaplarını toplamasını izlerken gülümsedi. Kızın annesi, kızının bir tsundere olduğunu söylediğinde gerçekten hedef tahtasına vurdu.
Dixy huysuzca ona sessizce davransa da, yine de kendi çantasını kendisinin taşımasına izin vermiyordu.
Bu normal görünüşlü kızın aslında oldukça güçlü olduğunu keşfettiği için Emilia da bu konuda çok ısrarcı olmadı. Her iki çantasını da tek elinde sorunsuz bir şekilde taşıyabiliyordu.
Gerçekten de savaşçı bir aileden geliyordu.
Ayrıca, bir şövalye prensese elini uzattığında, prensesin yardımlarını reddetmesi onurlarına leke sürerdi.
Öğrencilerin çoğu çoktan gitmişti ve Koko gözlerinde yaşlarla onun kolunu tutarken neredeyse boşalmış sınıfta yüksek bir gümleme sesi yankılandı.
“Dixy demek istiyorsun… neden hep bana vuruyorsun!”
Kısa saçlı kız, sanki hiçbir ağırlıkları yokmuş gibi iki çantayı omzuna atarken gözlerini devirdi.
“Çünkü sen bir gerizekalısın! Neden sürekli Emily’ye tutunmaya çalışıyorsun?”
Gözlüklü kız ona acıyan bir bakış attı. “Wuuu… İki eli boşken üzgün göründüğünü düşünüyorum! Benimle el ele yürümek daha iyi!”
“Ona takılman için iki çanta taşımıyorum!”
“Vay…”
Emilia, onların bazen farkına bile varmadan başlayıp biten doğaçlama tartışmalarına çoktan alışmıştı.
Dixy ona söylemeden zorbalarla savaşmaya gittiği için ona sessiz kalmış olsa bile, Emilia bulabileceği pek çok geçerli mazeret olmadığını biliyordu. Bu yüzden ilk etapta hiç yapmamak daha iyiydi.
Emilia dışarısının soğuk ama içinin sıcak olduğunu bildiğinden, Dixy’nin öfkesini ifade etmesine izin verip sakinleşmesi daha iyiydi.
Koko, koyu renk saçlı kızın uyarı atışını çabucak unuttu ve bu sefer Dixy, anaokulu öğrencileriyle uğraşmaktan yorulmuş gibi gözlerini devirirken, onun Emilia’nın elini tutmasına gerçekten izin verdi.
Üçü çıkışa yönelirken, çilli kız mutlu bir şekilde saçma sapan şeyler söylemeye devam etti, görevi okul dedikodu değirmeninin filtrelenmemiş canlı yayınıydı.
“Sonra Bayan Macmillan’ın da bir zamanlar bir motorcu çetesinin parçası olduğunu duydum! Ama bu hiç mantıklı değil, çünkü hangi eski motorcu çetesi üyesi okula pembe bir scooter ile gelir, değil mi? Ben de arkadaşıma söyledim, yapmalısın. daha derine bak ve sonra-“
Emilia, sözlerinin geri kalanını otomatik olarak filtreledi, çünkü hızla A sınıfının kapısına yaklaşıyorlardı ve kahramanın çoktan çıkıp çıkmadığını kontrol etmesi gerekip gerekmediğini merak etti.
Emilia hafta sonları onlara ders vermeyi kabul etmiş olsa da, kahramanın bu konuda gerçekten ne hissettiğini bilmiyordu. Crystal o gün oldukça isteksiz görünüyordu ve şimdiye kadar kararından pişman olması tamamen mümkündü.
Yarın hiçbir mazeret kalmaması için bugün çiviyi çaktığından emin olmalı mı? Yoksa kahramanın yoğun çalışma programına çok fazla müdahale etmekten kendini alıkoymalı mı?
“Emilia~ Onu neden bu kadar önemsiyorsun ki?!”
“Görevlerini tamamlamak istersem, elbette onu önemsemem gerekir.”
“Ama onu ilgilendiren tek bir görev var, değil mi? O da kahramanla kadın kahramanın birbirinden nefret etmesini sağlamak! Bunu yapmak için neden ona yaklaşmak zorundasın?”
Emilia içini çekti. Cynthia… Belli ki duygularını doğrudan manipüle edemiyorum. Bu yüzden kendimi yalnızca aralarında nefret uyandırmak için kullanabilirim.’
Sisteminin sesi biraz tedirgindi. “Ve… bunu tam olarak nasıl yapmayı düşünüyorsun?”
Emilia’nın düşünceleri ilk hayatına, ömür boyu sadık hizmetine rağmen prensin emriyle idam edildiği zamana gitti.
“Söyle bana Cynthia, insanlar hayatlarında en çok kimden nefret ediyor?”
Elbette, sistemi duygusal konularda uzman değildi. Pek çok şeye tanık olmasına rağmen, hepsini tamamen anladığını iddia edecek son kişi o olacaktı.
“Ah, sanırım… sevdiklerini öldüren ya da onlara büyük zarar veren biri?”
Emilia onu onaylarcasına mırıldandı. “Yanlış değil ama sence kahraman ya da kadın kahraman bunu birbirlerine sebepsiz yere yapar mı?”
Cynthia başını salladı. “Sanırım hayır?”
Emilia gülümsedi. “Doğru… ama ya kadın kahramanın sevdiği ve sürekli zarar vermeye çalıştığı biri olsaydı, bu işe yaramaz mıydı?”
Zümrüt gözlü kız planını anlamış gibiydi, ama sesinde onaylamadığı açıktı.
“Ama Emilia, kahramanın kadın kahramana ilk görüşte aşık olduğunu unutmamalısın. Bu çok mantıksız ve saplantılı bir aşk. Kahramanın annesini incitmesine imkan yok, değil mi? Bunun gerçekten tatsız olacağını biliyor olmalı. ilişkileri.”
Ve Emilia kabul etti. “Elbette kahramanın annesine asla zarar vermez.”
Vücudundan bir heyecan soluğu geldi ve Emilia az önce hangi saçma düşünceyi bulduğunu merak etti.
“Öyleyse… bunu yapmaya çalıştığı için onu suçlamayı mı düşünüyorsun? Ah, ne kadar alçakça! Bu hoşuma gitti!”
Cynthia “beklentilerini” yerinde karşıladığında Emilia gözlerini devirdi.
“Hayal gücün çok aktif, ama hayır… Kahramanın annesine zarar vermeme ve sonra bunun için kahramanı suçlamaya çalışmama gerek yok.” Bu şekilde ters gidebilecek çok fazla şey var. Bunun yerine, kahramanın her zaman zarar vermeye çalışacağı birini kadın kahramana sevdirmek daha kolay değil mi?’
“Yani… sen?!”
‘Bu doğru.’
Sesinde Cynthia’nın bile fark edemediği bir somurtkanlık vardı.
“Ama ‘sevdiği biri’ dedin, yani… onun… sevgilisi olacak mısın?!”
Emilia, Cynthia’nın mızmız ses tonunu dinlerken baş ağrısının geldiğini hissetti. Partneri neden en küçük şeylerde kusur buluyordu?
Ben öyle demedim. Sadece bana aşık olduğundan emin olmalıyım. Kardeş olarak mı yoksa sevgili olarak mı umurumda değil. Onun tutumuna bağlı.’
“Ama Emilia…”
‘Evet?’
“Hayır, boşver.”
‘Sadece sor.’
Cynthia aklında gerçekten ne olduğunu, yani ‘nasıl hissettiğini’ sormak istemedi, bu yüzden aceleyle başka bir soru sordu.
“Neden onun yerine kahramana gitmiyorsun?”
Emilia bu aptaldan iyi bir soru beklememesi gerektiğini düşünerek gözlerini devirdi.
‘Sen salak mısın? Kahraman benden nefret ediyor. Ve onu bir şekilde aşık etsem bile, ikisinin birbirinden nefret etmesini nasıl sağlayabilirim? Bu, diğer görevlerin kahramanın şirketinin iflas etmesini sağlamayı içerdiğinden bahsetmiyorum bile—’
Dersi Dixy’nin tereddütlü sesiyle kesildi.
“U-Uh, Emily… iyi misin?”
Emilia, zihninde Cynthia ile tartışırken A sınıfının kapısına boş boş baktığını ancak şimdi fark etti.
Aptal Cynthia! Neden hep böyle dikkatimi dağıtıyorsun?! Yalnız kaldığımızda benimle konuş!’
“B-Bu sadece benim hatam değil! Her zaman beni suçlama, seni alçak! Ah, bu doğru olmasına rağmen… hayır, bekle!”
Ne yazık ki, Emilia hemen ayrılmaya ve ardından Dixy için kusursuz bir bahane bulmaya hazırlanırken, kahraman kapıdan bir… ortaokulluyla birlikte çıktı?
“E-Emilia…?”
“PRENSES!”