Yeni programın öncüsü olan mevcut ekipmana geri tepme silahlarının kurulması konusundaki ilk deneyler, 1945'in ilkbaharında başladı. Bu tür ilk proje, yardımcı silahların değiştirilmesini içeren yeni kendinden itmeli topçu teçhizatı M37 HMC'nin tasarımında küçük bir revizyon içeriyordu. Bu makinenin temel versiyonunda, M24 tankının tabanına monte edilmiş olan M107HB büyük kalibreli makineli tüfek için T2 halka tareti, yerleşik silindirik gövde tertibatına yerleştirilmiştir. gibi silâh piyadeye karşı kullanılmalı ve havacılık düşman. 45'in başında, kendinden tahrikli silahların yardımcı silahlarının ateş gücünü güçlendirmek için bir teklif vardı.
Bir makineli tüfek taretinde 37-mm geri tepmesiz tabancalı ACS M75 HMC
Birkaç ay içinde, bazı tasarım çalışmaları, prototip ve test makineleri yapıldı. Deney makinelerinin temeli, nispeten yakın zamanda konveyörden aşağıya inen seri ACS M37 alındı. Bu çalışmalar sırasında iki araba yeniden yerleştirildi (diğer kaynaklara göre, aynı kendinden tahrikli tabanca iki kere yeni silahlar aldı). Proje mevcut makineli tüfeğin sökülüp yerine geri tepmesiz bir tabanca yerleştirilmesini içeriyordu.
İki yardımcı silah sisteminin test edilmesi hakkında bilinir. 75-mm geri tepme tabancası T21 ve 107-mm geri tepme harcı M4, ACS'nin kulesi üzerine monte edildi. Tamirci asistanı bu silahı diğer mürettebat üyeleriyle birlikte kullanmaktı. Mühimmat, savaş bölümünde bulundu.
Geri tepmesiz harç ile M37 M4
Bu tür modifiye edilmiş kendiliğinden çalışan silahların testlerinin detayları bilinmemektedir, ancak mevcut kaynaklarda projenin karakteristik sakıncaları vardır. M37 taban üstü ACS'nin en üstü açık tasarımı, ateş edildiğinde alev veya reaktif gaz çıkaran geri tepme silahlarının kullanılmasını ciddi şekilde engelledi. Mürettebatın yaralanmasını ve makine birimlerinin zarar görmesini önlemek için, en üzücü sonuçlara kadar, sadece belirli sektörlerde geri tepmesiz ilave silahlanmadan ateş etmek mümkün oldu. Aynı zamanda, güvenli ateşleme sektörleri etkili yangın için en uygun şekilde bulunmamıştır.
Geri tepme tabancalarının bir makineli tüfek yerine kullanılması, baz makinenin tasarımında özel taleplerde bulunmuştur. Bu nedenle, M37 kendinden itmeli silahların modifikasyonları, uygun olmayan ve ödün vermeyen olarak kabul edildi. Ancak, gelecek vaat eden bir program üzerindeki çalışmalar durdurulmaz. Zaten 1945 yazında, yeni bir silahla tam teşekküllü bir savaş aracının yaratıldığı yeni bir aşama başladı. Bu kez mevcut ekipmanın güçlendirilmesi fikrinden vazgeçilmesine ve hazır bileşenlere dayalı tamamen yeni bir proje yaratmaya karar verildi.
Yeteneklerin bir analizi, M19 Chaffee tankına dayanan ve iki 24 mm tabancalı silahlarla donanmış olan M40 MGMC uçaksavar silahının, tank karşıtı geri tepme silahlarına sahip, gelecek vaat eden kendinden tahrikli bir silah için en uygun taban olduğunu gösterdi. Bu seçim, ilk olarak, temel makinenin oldukça başarılı bir düzeninden kaynaklanıyordu. M19 makinesinin şasesi o zaman Amerikan SAU yerleşimi için standarttı. Gövdenin önünde, bir kontrol bölmesi ve şanzıman mekanizmalarına sahip bir bölme vardı, merkeze bir motor yerleştirildi ve kıç, taret için bir omuz askısıyla dövüş bölmesinin altına bırakıldı.
M19’in yeni bir taret ve 75-mm toplarla T21’in ilk sürümü
ZSU'nun temel konfigürasyonunda, M19, üstünde iki adet 40-mm otomatik silah bulunan dört koltuklu, döner bir kule ile donatılmıştır. Temel şasi ve taret tasarımı, yatay bir düzlemde dairesel kılavuzluk sağlamıştır. Yeni bir deney projesi, mevcut kuleyi terk etmeyi ve geri tepme silahlanmasına sahip yeni bir savaş modülüyle değiştirmeyi önerdi. Haberlere göre, yeni kule eski bazı birimler bazında geliştirildi, ancak birçok farklı unsurda farklılaştı.
Aslında, kulenin hayatta kalan tek elemanı, gövde apoletine monte edilmiş alt platformdu. Mürettebatı ve silahları mermilerden ve şarapneldan korumak için tasarlanmış, zırhlı kavisli birimler üzerine kuruldu. Bu durumda, kulenin sağ tarafı nispeten küçük bir genişliğe sahipti ve arka kısmı şasi üzerindeki bir ızgara ile değiştirildi. Liman tarafı sırayla tüm yandan görünümü kapsıyordu. Sol tarafta, çeşitli malların depolanması için bir niş vardı.
Modifiye M19, arka görüş
Yeni kulenin orta kısmında, mevcut M12 sistemine dayanarak dört geri tepme tabancası için kurulum yapıldı. Tasarımı, tüm kuleyi döndürerek silahları yatay olarak yönlendirmeyi mümkün kıldı ve dikey hedefleme, uygun elle çalıştırılan mekanizmalar kullanılarak gerçekleştirildi. Tabanca montajı, namluların kulenin ön "penceresinden" çıkıntı yapan bir tasarıma sahipti ve makat birimlerinin yeniden yükleme işlemini kolaylaştırmak için savaş modülü içinde kalması gerekiyordu.
Gelişmiş ACS'nin ilk prototipinin montajı Aberdeen Proving Ground'un uzmanları tarafından yapıldı. İşler çok fazla zaman almadı: araba, yılın Haziran 1945’inde test etmeye hazırdı. Kısa bir süre sonra test alanına gitti.
Başlangıçta, yeni savaş aracının T19 kalibreli 105 mm tipinde dört geri tepme silahı alacağı varsayılmıştır. Bununla birlikte, prototip yapımı sırasında uzmanlar gerekli silahlara sahip değildi, bu yüzden proje biraz değiştirildi. Testlerde SAU, T21 kalibreli 75 mm dört silah şeklinde yeni bir silahla çıktı. Bu tür sistemler daha küçük bir kalibreye sahipti ve başlangıçta planlanan özelliklerinden daha düşüktü, ancak mevcuttu ve prototipi herhangi bir gecikme olmadan monte etmek için kullanılabilirdi.
T19 tabancalı en son prototip
Projenin amacı, mevcut paletli şasilere geri tepme tabancaları kurma olasılığını kontrol etmek ve bu tür ekipmanların özelliklerini değerlendirmekti. Temel M19'e kıyasla prototip makinenin boyutlarında veya ağırlığında büyük değişiklikler olmadığından, deniz denemeleri olmadan yapmayı başardık ve hemen test etmeye başladık. Benzer testler, 75-mm araçlarıyla “basitleştirilmiş” bir yapılandırmada bile önerilen makinenin kabul edilebilir özelliklerinin yanı sıra fikrin uygulanabilirliğini göstermiştir.
Raporlara göre, T21 75 mm geri tepmesiz tabanca, namlu uzunluğunda 5 ayak (1524 mm veya 20,3 kalibreli) uzunluğa ve 48,6 pound (22 kg) ağırlığına sahiptir. Sistem, Amerikan el yapımı el bombası rampaları tarafından kullanılanlara benzer kümülatif mühimmat kullandı. Mühimmatın savaş başlığı, birkaç yüz metreden daha uzun olmayan bir mesafeden ateşlendiğinde 63-65 mm homojen zırhın delmesine izin verdi.
Özelliklerine göre, T21 tabancası sınıfının en iyi temsilcisi değildi, ancak gelecek vaat eden projede kendinden tahrikli tabanca görevlerle mükemmel bir şekilde başa çıktı. Mevcut ve ileriye dönük zırhlı şasilere geri tepme sistemlerini (çeşitli aletler dahil olmak üzere) kurmanın temel olasılığı doğrulandı. M19 MGMC'ye dayanan ilk prototipin test sonuçlarına göre, çalışmaya devam edip 105 mm kalibrelik tabancalarla deneyimli bir savaş aracı üretilmesine karar verildi.
Aynı yan görünüm
Yılın sonbahar ve kış 1945, güncellenmiş bir projenin oluşturulmasına gitti. ACS perspektifinin genel düzeni aynı kaldı. ZSU M19 MGMC'nin taban şasisinde, dört adet 105 mm geri tepmesiz tabanca ile bir taret monte edilmesi önerildi. Bu kez proje, kulenin birçok tasarım özelliğini etkileyen seri üretim ve birliklere teslimatların olası başlangıcı göz önünde bulundurularak oluşturuldu. Asıl yenilik, gerekli mürettebat korumasını sağlamak için tam bir rezervasyonun kullanılmasıydı.
Kulenin genel düzeni değişmedi. Platformun orta kısmında, havadaki zırhlı birimler tarafından örtülmüş bir tabanca montajı tespit edildi. İkincisinin tasarımı, koruma seviyesi ve ergonomi gereksinimlerini karşılamak için önemli ölçüde değiştirildi. Yan tarafta, mürettebat ve silahlar kavisli kenarlardan yapılmış kutu şeklindeki birimlerin yanı sıra düz ön kısımlar ve çatılar ile korunuyordu. Besleme sayfaları verilmedi. Bazı nedenlerden dolayı, sol birim, sağ birimden daha küçük boyutlara sahipti. Taraflar arasında mürettebat için yerler ve mühimmat için bağlanma vardı. Atışlar dik konumda taşındı.
Dikiz, büyük makat tabancaları açıkça görülebilir.
Merkezi kule kurulumunda, dört adet 19 mm kalibreli T105 geri tepmesiz tabancası monte edildi. Kapakları açarak ve kasalardan odacıklara kabuklar yerleştirerek bunları alternatif olarak şarj etmesi önerildi. Büyük kalibreli T19 tabancaları, ateş menzili ve güç bakımından daha önce kullanılmış olan T21'ten önemli ölçüde üstündü.
ZNU M19’e dayanan ve dört T19 tabancalı yeni kendinden tahrikli bir prototipin montajı, 1946 yılının baharında tamamlandı. Nisan ayında, araç sahaya gitti ve testlere katıldı. Bu testlerin detayları ne yazık ki bilinmiyor. Koruma, yangın ve genel mücadele etkinliğinin özelliklerine göre, güncellenmiş SAU'nun basitleştirilmiş bir konfigürasyonun prototipini önemli ölçüde aştığı varsayılabilir. Ek olarak, temel parametrelerde, önceden ayarlanmış gereksinimlere tam olarak uyar.
Raporlara göre, en geç 1946 düşüşünden sonra, M24 Chaffee ailesinin mevcut makinelerine dayanan geri tepme silahlı kendinden tahrikli silahlar oluşturma çalışmaları sona erdi. Muhtemelen bunun ana nedeni, İkinci Dünya Savaşı sırasında yaratılan mevcut şasi için göze çarpan umutların olmamasıydı. Ek olarak, bu gelişmelerin kaderi deneysel niteliklerini etkileyebilir. Prototiplerin montajı, tamamen yeni savaş araçları inşa ederek çalışmayı zorlaştırmadan pratikte yeni fikirler denemeyi mümkün kıldı. Testlerden sonra sırasıyla böyle bir tekniğe olan ihtiyaç ortadan kalktı.
T19 özellikli SAU, üstten görünüm
Daha sonra ABD savunma endüstrisi, onlar için geri tepme silahları ve araçları geliştirmeye devam etti. Bu nedenle, 105-mm silah T19, bütün test kompleksi geçti, daha sonra M27 ismi altında hizmete girdi. Bu tür silahlar, başta arazi araçları olmak üzere çeşitli platformlara kurulmuş ve hatta Kore'deki savaşlar sırasında kullanıldı. Geri kazanılabilir silahlara sahip ACS sınıfının en ilginç temsilcisi, 50'lerin başında yaratılan savaş aracı M50 Ontos'du. Bu aracın taban zırhlı şasisine altı adet 106 mm geri tepme tabancasına sahip bir taban kulesi monte edildi.
Kırklı yılların ikinci yarısında yaratılan geri tepme tabancalarına sahip, kendiliğinden tahrikli topçu sistemlerinin Amerikan projeleri, bitmiş ekipmanların seri üretim aşamasına ulaşamadı. Dahası, bu alandaki bilinen tüm projeler, kendi tanımlarına bile sahip değildi. Bununla birlikte, önemli bir konuyu incelemeye ve böyle bir teknik yaratmanın ana meselelerini çözmeye izin verdiler. Gelecekte, isimsiz projelerdeki gelişmeler, birliklere ulaşanlar da dahil olmak üzere yeni askeri teçhizat oluşturmak için kullanıldı.
Göre:
http://globalsecurity.org/
http://m24chaffee.com/
Hunnicutt RT Stuart. Amerikan Hafif Tank Tarihi, Cilt 1. Navato, CA. Presidio Press, 1992