Paramilitarizm, faşizmin hem bir temel değeri hem de örgütsel biçimiydi. Tabandan kendiliğinden türeyen “halkçı” bir hareket olarak görülüyorsa da, ulusun öncü birliğini sözümona temsil etmesinden dolayı da seçkinciydi. Brooker (1991) faşist hareketlerin yoldaşlığına onların tanımlayıcı özelliği olarak yönelir; kuşkusuz bu hareketler de, savaşlarıyla olgunlaşmış yoldaşlıklarını, organik ulusun ve yeni insanın sembolü olarak gördüler. Şiddet, faşist “radikalliğin” temeliydi. Yasal usulleri cinayetlerle alaşağı ettiler. Bu yolla halk, sınıf aşkınlığını “kafaları birbirine çarparak” gerçekleştirecekti. Böylece, seçkincilik ve hiyerarşi, yaratılacak otoriter devlete hakim olacaktı. Hiçbir vakada, faşist hareket sadece bir “parti” olmadı. Gerçekten de, İtalyan faşistleri yıllar boyunca sadece paramiliterler şeklinde örgütlenmişlerdi. Faşizm her zaman üniformalı, düzen içinde, silahlı, tehlikeli ve mevcut düzeni radikal biçimde istikrarsızlaştıran bir haldeydi.
Faşizmi, dünyanın birçok askeri ve monarşi diktatörlüğünden aslen ayıran, paramiliterliğinin “tabandan doğuyor olması” ve vahşi niteliğiydi. Bu, ona hem seçimlerde hem de seçkinler arasında bir popülerlik kazandırıyordu. Faşistler şiddetlerini her zaman “savunmacı” ama “başarılı” olarak sundular -bu yolla şiddetin esas sebebi olan düşmanlarına boyun eğdirebiliyorlardı. Herkes olmasa da, birçokları onlara inandı ve bu da onların popülerliklerini, oylarım ve seçkinler nezdindeki çekiciliklerini artırdı. Böylelikle paramilitarizm, -her ikisini de aslında hor gördükleri-seçim demokrasisi ve mevcut seçkinlere yönelik belirgin bir açılım sağladı. Paramilitarizm diğer iki ana faşist iktidar kaynağıyla birlikte ele alınmalı: seçim mücadeleleri ve seçkinlerin altının oyulması. Faşistlerin sayıca yapabileceklerinden çok daha fazlasını mümkün kılan -faşistleri bir araya getiren, muhalifleri baskı altına alan ve seyircilerin desteğini ya da saygısını kazanan- paramilitarizmdi. Dolayısıyla, paramilitarizm, evet, şiddetti ama her zaman şiddetten çok daha fazlasını ifade ediyordu. Eğer darbe, devlet ordusunu ele geçirmek anlamına geliyorsa, paramilitarizm faşistlerin bunu gerçekleştirmesini mümkün kılacak kadar etkili bir şiddet bahşetmedi. Paramiliterlik askeri bir iktidara denk değildi. Faşist darbelerin olabilmesi ancak faşistlerin, askerlerin kendilerini çekerek askeri gücü etkisiz hale getirmesiyle olabilirdi.
Michael Mann
Çeviri: Ulaş Bayraktar
Faşistler
İletişim Yayınları