Bu satırların yazarının solan hafızasında, ama yine de orijinaliyle aynı şekilde, şiirsel giriş metni şöyle yaşıyor: daha iyi bir kader arayışı içinde anavatanlarından uzaklara sürüklenen binlerce insan dünyanın dört bir yanında yaşıyor. sonsuz isyanla. Zengin olanlar var, fakir kalanlar var, saraylarda yaşayanlar var, köprüler altında olanlar var ama daha güzel olsalar bile yeni yabancı, bilinmeyen ülke onlara daha iyisini sunuyor, yine de her zaman eve özlem duyarlar, ev hasreti eve çağırır. Evde haberler, hatıralar gözlerini yaşartıyor ve kalplerinin derinliklerinde bu şarkı acılı bir marş olacak.
Ve sonra hafifçe yakalanan “külotlu” piyano gelir, çok geçmeden peçeli, özlem dolu kadın sesi de gelir (Katalin Karády'ninki bile olabilir):
Çok uzaklarda benim ülkem,
sadece bir kez daha görebildim
Gökyüzü, bulutlar, eski ay, esintiler,
Sadece hepsi hakkında bir hikaye anlatıyor.
Mehtaplı Mayalar, Sardunya Pencereleri,
Bütün hayallerim sana geliyor,
Annemin yaşadığı yer, benim ülkem,
Ve orada mutlu olurdum.
(Vesaire.)
Daha yakından incelendiğinde: siyah bir vinil single'dı, üzerinde sadece bir tarafı vardı, yeşil bir kasası vardı, üzerinde herhangi bir metin bulamadık (veya zamanla / ve çok fazla bira tarafından silindi) /). Voyvodina'mızın Macarların yaşadığı bölgelerde babasıyla bilgisayar korsanlığı yapan operet kahramanı Róbert Rátonyi veya belki de Novi Sad Radyosu'nun misafir direktörü László Bozó tarafından daha sonra oğlundan göç eden László Bozó tarafından hediye edildi. Oğlunun ardından Kanada. Bu arada Bozó Toronto'da adını değiştirdi çünkü orada "bozo" bir tür çılgınlık anlamına geliyor ama Laci öyle değildi, tam o sırada onun üstüne çıktı. Ölmeden önce, o da eve gitmeye çok hevesli olduğu için şiddetli bir vatan hasreti hissedebiliyordu. O nostaljik Kanada ay ışığından - bunu bir keresinde Novi Sad için böyle yazmıştı.
Róbert Rátonyi artık yaşayanlar arasında değil. En son Banat'ta bir yerdeydik, radyo oryantiring otobüsüyleydik, Rátonyi hala tozlu, çatlak sahnelerde yorgun, damarlı bacaklarıyla gerçekten büyük tozları karıştırarak dans ediyordu. Kızı Hajnalka Rátonyi onunla şarkı söyledi. Dişlerinin altında çatırdayarak bir elma yeme noktasının şarkısını söyledi; birisi ona bir yere gitmedi, bu nedenle talihsizliği bir parça. elma kalmamıştı. (Hajni'nin ise bacakları çok güzelmiş, hm…) Peşte'ye giderken arabalarında meyve olmamasından değil, Çekoslovakya'ya müdahale nedeniyle Macaristan sınırını kapatmalarından panik çıktı. (çılgın bir ortak girişim) ve kimse onlara bundan beyefendinin ne olacağını henüz söyleyemedi. "Bence bir şekilde kargaşadan çıktılar, Subotica'ya gittiler ve ardından yasağın kaldırılmasını beklediler."
Ah o eski, sessiz zamanlar! Tam-tara-tam-ta-tam-tatam.
Bir daha asla Róbert Rátonyi ile tanışmaz: tam-ta-tam. Facebook'taki Hajnalka artık beni hatırlamıyor, muhtemelen '68'i unutmadı, ama her şeyi geri sarmak istemedim. O elma hikayesinde sabırsızlıkla beklediği kişi ben olamazdım… Fark etmez. Ama o single'a ne oldu? Plak kayıtlarına sıklıkla olan şey buydu. Talihsiz bir olaylar dizisinde ölümcül bir şekilde kaşındı, sonra artık onu dinleyemedi, iğne içinden geçiyordu. Annemiz bir süre düşündü, sonra örtü olarak sardunya tencerenin altına koydu. "Doğru yerde olacak," dedi ve sonra sanki bu muhalif, ağrıyan parçayı söylüyormuş gibi dumanlı bir gülümseme bıraktı.
Çünkü evet, tam da bu vesileyle 65 yaşına geldiğinde aklıma bu şarkının adı geldi. Yürek parçalayan bir isim: HOME. Ve gerçekten de sık sık kavraması zor ama aynı zamanda neredeyse dayanılmaz bir vatan hasreti olan bir şey beni üzüyor. Aslında, bunu daha sık yapıyor, bununla ne yapacağımı bilmiyorum. Tam-tara-tam-ta-tam-tatam. Muhtemelen uzayla ilgili değil, daha çok zamanla ilgili, ama sonuçta önemli değil, hiçbiri geri getirilemez. Çünkü, Poe'nun dediği gibi, o Po kuzgun: Nevermo '. Krrrr-krrrrr. “Bu arada, sanki annemiz kiremitin altındaki bu kayma hareketiyle, daha sonra fethetme yolculuğuna çıkacak olan Voyvodina sardunya müziğini bir anlamda önceden sezmiş gibi. Ama bunun hakkında daha sonra.
Aksi takdirde, söz konusu şarkının, 56'lerin Peşte gecelerinden tanınan István Gommermann ve eşi Ida tarafından seslendirilen XNUMX'ların Devrimi ile aynı yaşta olduğu sonradan öğrenilebilir. Boros. Silahlar binanın önünde gümbürderken Macar Radyosu'ndaki kayıt bile düzgün bitmedi. Gerisi tarih. (Çift ayrıca yurt dışına kaçtı.)