Memur hizmetinin beni terk ettiği 39 Kombine Ordusu, Trans-Baykal Askeri Bölgesi'nin bir parçasıydı ve Moğolistan'a yerleştirildi. Bir topçu keşif bataryası komutan yardımcısı pozisyonunda beş yıl boyunca, ordu hayatımızın yeterince olduğunu gördüm ve çok daha fazlasını duydum. Görülen ve duyulan her şey, ordumuzun temelini oluşturuyordu; bu hizmetsiz, gri olurdu.
ilk
Batarya ustabaşı Ensign Simagin, alayda güçlü ve gayretli bir mal sahibinin ününe sahipti. Kışlaların yanında, ustabaşı soğuk bir kaptan hazırladı ve alayda “kötü” olan her şeyi oraya sürükledi. Moğolistan'da çok sayıda inşaat malzemesi sıkıntısı olduğu göz önüne alındığında, hamal toprağa kazılmış ve daha çok bir sığınağa benziyordu. Buna benzerlik eklendi ve iki boş kabuk kutusu rulosunda üst üste binme. Dik bir şekilde aşağıya inen on adım, çavuşun gururunun gösterdiği devasa bir kapıya neden oldu - büyük bir tahıl ambarı kilidi.
Kış akşamlarından birinde, Simagin piyasaya sürüldükten sonra geride kaldı, yakındaki bir bataryadan bir arkadaş, bir gün önce aldığı boyayı ödemek için geldi. Bir şişe alkol ikna etmiş, sigara içmiş ve yaşam için konuşmuş arkadaşlar ayrıldı. Konuklara rehberlik etti, zaten kışla çıkışında, Simagin hatırladı
- Dürüst anne! Sığınağın içinde bir zula var! İşte ziyafetin devamı!
Neşeyle ıslık çalan ustabaşı kararlı bir şekilde soğuk savaşçıya taşındı. Merdivenleri dikkatlice alçaltan Simagin, kalın bir donla kaplı tahıl ambarı kalesinin önünde idi. Kilidi içine yerleştirilmiş anahtar dönmedi.
- Annen öyle! Donmuş enfeksiyon! - ustabaşı sessizce sustu ve maçlar için cebine ulaştı. Ceplerinde maçlar kışlada bırakılmadı.
- Kötü şans! - kafamın içinde parladı - Tamam, hadi eskisi gibi yapalım.
Simagin beline eğildi ve dudaklarını bir samanla esneterek kilitlenerek nefes almaya başladı. Rüzgar ya da donmuş don ya da şerbetçiotu acımasız bir şaka yapsa bile farketmez. Sadece aniden ustabaşı figürü sallandı ve ensign’in dudakları kaleye sıkıca saplandı!
Çavuşun ayrılmasından yaklaşık iki saat sonra, bataryadan günlük olan özel Khurkheyev dışarıda sigara içmeye karar verdi ve kışla verandasının dışına çıktı. Yukarıdaki gökyüzünde parlak sarı krep ay asılı.
- Ancak dolunay, kurt adamların ve kötü ruhların zamanı - Khurkheev, şamanın hikayelerini hatırladı ve zihinsel olarak kendi kampına transfer oldu. İlk nefesimi boğazını yakaladı, Khurkheev öksürdü ve sağır bir çığlık duydu
- Kooo deeeessss? Omoooohiiiiite!
Soğuk korku ve korku avuçluğu, Khurkheev’in vücudunun çevresine sıkıca sarılmış, düşünceler kafasında bükülmeye başlamıştır.
- Benzer şekilde, kurt adamlar! Şaman yalan söylemedi! Bela geldi!
Savaşçı korkudan dondu, bir sigara açık ağzından düştü ve kıvılcımlar attığında basamakları yuvarladı. Gecenin sessizliğinde tekrar yankılandı
- Oooouuuuu! Ydiiii suaaaaa!
- Aaaaaaaaaaa! - Khurkheev bağırdı ve kışlaya koştu. Kurutucunun içinde sessizce uyuyan batarya görevli memuru Çavuş Zlobin, Khurkheev çığlıklarından atlayarak haşladı ve koridora uçtu. Ön kapıda sıralı durdu ve sokağa işaret ederek korkuyla mırıldandı
- Tama! Tama! Tama!
Zlobin kışladan dışarı fırladı, soğuk savaşçıya koştu ve kalenin üzerine yaslanmış karanlık bir figür görerek anında fark edildi.
- İşte keçiler, kaptan yağmalamaya karar verdi! Şimdi senin için ayarlayacağım!
Çavuşun elindeki bir kürekten bir kürek, bir ıslıkla kötü adam battı.
- Oooooooooooooooooo!
Tanıdık bir ses duyan Zlobin şaşkınlıkla haykırdı
- Kendinle dalga geçme! Yoldaş Arama Görevlisi, ya sen?
- Yaaaaaaa!
Yarım saat sonra, ustabaşı “esaret” ten kurtuldu, şişmiş dudaklarını zar zor hareket ettirdi, yürekten Zlobin'e yuvarlandı.
- Blah uçun! Zlobin, annen! Kilitlendikten sonra dudaklarımı zorlukla bıraktım! Sadece hayal ettiklerimi kurtardım, dudaksız nasıl hizmet edeceğim?
O zamandan beri, ay krepi Moğolistan'da belirir gözükmez batarya görevlileri ustabaşından ustabaşını tavsiye etti
- Teğmen, bugün dolunay! Tek bir adım değil! Şimdi eve git!
İkinci
Ermeni Usmanov sıcak bir kışlada oturuyordu ve soğuk bir pencereden gizlice baktı. İki gün sonra, batarya koruyucuydu ve cehennem direğine sahipti - ekipman depolamak için açık bir alan. Kule değil, çit değil, sadece tel çit ve şiddetli Moğol rüzgarları için geniş kapsam. Hiçbir yere bile saklanma! Sadece bir don ve rüzgâr düşüncesiyle kışlada bile Usmanov soğuktu ve görev nedir?
Yükselişin emrinden sonra, Usmanov zar zor yataktan kalktı ve belden tutarak pilin görevlisine doğru yürüdü.
- Yoldaş Junior Çavuş, hastayım! Çok kötü, ileri geri bükülmez! Sopsem Bolna! Doktor gerekli!
Küçük çavuş Volkov, batarya için görevde, Usmanov'a sırıtarak baktı, kötü bir şekilde sordu.
- Savaşçı, hosing nedir? Bekçi kulübesinde avlanmıyor mu? Komutanı bekleyin.
- Hayır, Allah’tan yemin ederim! Sapsem bolna, yemek odası bile gitmeyecek!
Volkov düşünceli oldu, Usmanov için bir yemek aşığı, yemek odasına gitmeyi reddetmek bir başarıya benziyordu.
“Tamam, hasta kitabını yazacağım ve sonra göreceğiz!”
Bataryaya gelen tabur komutanı Kaptan Prokhorov bir anda durumu hesapladı. Usmanov'un zakidony uzun zamandır boğazında bir kemik olmuştu, ama ne yapmalı? İkna, duygusal konuşmalar, jigit gururuna yapılan atıflara yardımcı olmadı, Usmanov düzeltilmedi!
Usmanov'a PMP'ye (alaylı tıp merkezi) eşlik etmek üzere düzenlenen Prokhorov, alayın tıbbi servis şefi Binbaşı Romashin'i aradı ve durumu açıkladı. Yanıt olarak, Romashin telefona kıkırdadı ve güvence verdi
- Endişelenme, kaptan, “hortumunu” tedavi edeceğiz!
PMP'de Romashin şahsen Usmanov'la tanıştı ve onu ofisine götürme emrini verdi.
- Tatlım hasta mı?
- Kesinlikle, Binbaşı Yoldaş, ağrılı bir nokta ile, sırt tamamen kötüdür!
- Ne zamandan beri böyle?
- Uzun zamandır, geçmişte duyumlar güçlü bir hasta değildi, şimdi de kötü!
Hastayı muayene eden Romashin ne yazık ki yaptı
- Evet! İşlerini boz, Usmanov! Ciddi bir hastalığınız var, Latincede “spinus kliniği” gibi geliyor, vertebralarınız birbirine bağlı, bağlantı kesilmezse hepsi bu! Khan! Öyleyse çarpık kal! Ama sizi tedavi edeceğiz, kelime memuru!
Bu sözlerle Romashin, koridora baktı ve yüksek sesle bağırdı.
- Görev asistanı bana!
Bir sağlık görevlisi bekleniyor, Romashin emretti
- Dostum ve bize bir "Shlangelson cihazı" getir, ama devam et! Bakın, savaşçı gerçekten kötü!
Ve sağlık görevlisinin şaşkın gözlerine bakarak tekrarladı
- "Cihaz Shlangelsona." Ahize, huni ve tripod, anladın mı?
Paramedik ve personeli beklerken, zemine kayıtsızca bakan Usmanov'a bakarak Romashin konuşmasına yavaşça başladı.
- Usmanov, canım, tekrar ediyorum, sen omurları birbirine tuttun. Onları ayırmalıyız. Onlara boğazdan ulaşabilirsiniz, ama boğazdan nasıl çıkacağız? Nasıl büküldüğüne bir bak. Uygun değil ve omurun uzağında, onu alamayacağız. Belin ağrıyor mu?
Usmanov başını salladı ve yüzündeki hüzün ve acıyı boyadı. Romashin devam etti
- Öyleyse diğer taraftan da tedavi edeceğiz. Seni kanepeye transfer et, dizlerinin üstünde durabilir misin?
Usmanov olumlu bir şekilde başını salladı, ancak acıyı canlandırmayı unuttu.
- Böylece dizlerimizi tutacağız, pantolonlarımızı indireceğiz, tüpü takacağız ve bunun üzerinden kancalarla omurları ayıracağız! Bir jigit jigit olacak!
Bu sırada kapı açıldı ve sağlık görevlisi paslı boruları ofise getirmeye başladı. Usmanov'un turdan gözleri yuvarlaklaştı ve korkuyla getirdiği demire baktı. Korkmuş figürü inceleyen Romashin bir sırıtış emri verdi.
- Petrov, pilin üzerinde özenle koltukta Usmanov görevini yapıyorsun ve pantolonunu çıkarıyorsun, ve ben boru yağlanıncaya kadar ne kolay girilirse.
Bunu duyan Usmanov çılgınca pantolonunu kaptı ve kibarca sızlandı
- Ay, pipo yapma, takma! Sırtım çoktan incindi, kesildi, yemin ederim!
Romashin trompet çalıyordu, bu yüzük bir alarm gibi, Usmanov'u attı ve kendi kışlalarına koştu!
Bu günden itibaren, bataryadaki Usmanov'dan sağlıkla ilgili herhangi bir şikayet gelmedi.