|Müzik öğrencileri Amerika turunda.|
Bu sabah işe gelmeye hazırlanırkan radyoda bir haber duydum. Afganistan'lı öğrencilerden oluşan bir müzik grubu Amerika'da tura çıkmışlar; yaklaşık 10 gün boyunca çeşitli yerlerde konserler vereceklermiş.
İlk reaksiyonum "ülkede taş taş üstünde kalmamış, orkestra mı kuruyorlar!" şeklinde oldu. Allahtan bu düşünce bir toz bulutu gibi hızla dağıldı ve yerini mavi bir gökyüzü aldı. O yıkıntıların, savaşın kalıntılarının, yoksulluğun ortasında bir grup çocuk müzik yapıyordu! Onların yüzleri geldi gözümün önüne, gülümsedim.
İşe gelince bir internet taraması yaptım ve bu okulun Amerika tarafından desteklenen bir proje olduğu ortaya çıktı. Yine içim buruldu... Önce yak, yık, taş üstünde taş bırakma, sonra böyle projelere destek ver.
Sonra yazıları okudum biraz daha. Okula alınan çocukların bazen sokakta yaşayan, bazılarının da öksüz/yetim olduğu ortaya çıktı. Sokakta çalışarak ailesine katkıda bulunan çocukların ailelerine, okula gelmelerine izin versinler diye bir miktar para da ödeniyormuş.
Okulun Facebook sayfasına gidip fotoğraflarına baktım. Orada çalışan öğretmenlerin suratlarına, öğrencilere baktım uzun uzun. Odalara, duvarlara, bahçesine... Yerde oturan çocukların çıplak ayaklarına, gülen yüzlerine, altı elle çalınan piyanoya... Koridorlara akan piyano, keman sesine karışan rubap, sitar sesi geldi kulaklarıma...
Aşağıdaki videoyu buldum sonra. Müziği boşverin, çocukların suratlarına, enstrumanlarıyla kurdukları ilişkiye, kendi aralarındaki iletişime, aldıkları keyfe bakın.
Politika, savaş, emperyalizm ve sonuçları, bizi yıkıntılar arasında müzik yapan çocukların şanslı bir grup olduğunu düşündürtüyor ya, ona acıyor içim inceden...