Tahran'daki drama Kasım'da başladı 4, 1979: Müslüman Öğrenciler Örgütü üyesi olduklarını belirten bir 400 insan kalabalığı - İmam Humeyni’nin kursunun takipçisi olarak ABD’nin diplomatik temsiline saldırdı. Büyükelçilik personeli, İran polisine, bu arada her zamanki gardiyan kadrosunu o elçilikte görevlendirmeyen yardım çağrısında bulundu. Ancak bu talepler cevapsız kaldı. Birkaç saat sonra, saldırganlar kalabalığa gaz döken Amerikan denizcileri 13'ini ezmeyi başardılar. Büyükelçilik ele geçirildi ve saldırının organizatörleri halka açık bir şekilde, bu eylemin ABD’yi eski İran Şah’ına sığınma sağlayan protesto gösterileri ile İran’daki “İslam devrimine” karşı Amerikan emperyalizmi ve uluslararası Siyonizm komplolarını bozmak için yapıldığını protesto ettiğini söyledi. Öğrenciler Şah'ın devrimci bir mahkemeye çıkarılması için iade edilmesini istediler.
Amerikan Elçiliği bölgesinde gecenin derinliklerinde ABD ve İsrail'in ulusal bayraklarının yakıldığı birçok toplantı ve gösteri yapıldı.
İran televizyonu ve radyosu bütün gün elçilik fırtınası ve müteakip mitingleri yayınladı. İran'ın çeşitli dini, siyasi ve kamu kuruluşlarının atılan eylemi destekleyen ifadeleri, sınırsız bir telgraf akışı ve nüfusun çeşitli gruplarından ve bireysel vatandaşlardan gelen mesajlar yayınlandı.
Propaganda amacıyla işgalciler 14 insanını serbest bıraktı: ABD vatandaşı olmayanlar, siyahlar ve kadınlar. 52 adamı öğrencilerin esaretinde kalır.
En başından beri, radikal İran din adamlarının bunun iyi düşünülmüş çok geçişli bir eylem olduğu herkes için açıktı.
1950'in ortasında, İran hükümeti ve SAVAK gizli servisi tamamen Amerikalıların kontrolüne düştü.
1970’in sonunda İran’da gelişen paradoksal bir durum - hızlı bir ekonomik büyüme yaşandı, ülkenin ordusu ve donanması Orta Doğu’da ilk oldu, SAVAK, bir istikrar ve milli aşka ilişkin kesin bir belirsizlik sağladı ve yine de, rejim yok olacaktı.
7 Eylül Tahran sokaklarında 1978 isyan başladı.
Şii din adamlarının Şah'a karşı mücadeleye önderlik etmesi dikkat çekicidir. Ekim - Kasım ayları arasında 1978 grev hareketi hem kamu hem de özel girişimleri kapsamıştır. Grevler iyi organize edildi: aynı sektör veya sanayi grubundaki işletmelerin hemen hemen hepsinde aynı anda başladılar. Böylece Bekhshahr sanayi grubunun (kırk üretim tesisi) işçileri eş zamanlı olarak greve başladı. Ülkedeki tüm petrol ve gaz işletmelerinin çalışanları, Khuzestan eyaletindeki petrol işçilerinin grevini destekledi. Ve bu zamana kadar İran'ın ekonomisi ve finansmanı çoğunlukla “petrol borusunda” tutulduğundan, grev ülkeyi kaosa sürükledi.
16 Ocak 1979 Şah Muhammed Reza Pahlavi ve Şahin Ferah, Tahran Mehrabad Havaalanı'na gitti. Şahlara, "tatile gidiyorum" dedi. "Çünkü kendimi çok yorgun hissediyorum."
İki hafta sonra, 1 Şubat ayında, 80 ülkede binlerce insan eşi görülmemiş bir kitlesel servise geldi. İnananlar, Allah'ın elçisini bekledi.
Paris'ten Tahran'a uçan Air France'ın Boeing 747 astarı zaten havada belirdi. Gemide, 50 gazetecilerinin eşlik ettiği 150 yardımcıları ve sırdaşlarıyla birlikte büyük ayetullah oldu.
Mehrabad havaalanında, halk denizi Ayatollah ile karşılaştı ve şöyle dedi: “Allah harikadır! Şah gitti, imam geldi! ”O andan itibaren Humeyni, ülkenin temel politik figürü haline geldi.
5 Şubat 1979 Humeyni, S. Bakhtiar hükümetinin yasadışı olduğunu açıkladı ve geçici devrimci hükümetin başı olarak Mehdi Bazargan'ı atadı. Ayetullah tarafından taktiksel bir hareketti. 73 yaşındaki Mehdi Bazargan Paris'te mühendislik eğitimi aldı. Bir zamanlar bir Mosaddyk ortağı ve Ulusal Cephenin önde gelen isimlerinden biriydi. Shakha gizli polisi onu dört kez hapse attı. Bazargan hem liberallerin hem de solcuların desteğini aldı.
Aynı zamanda Humeyni'nin destekçileri ve sol radikallerin eylemcileri - “halkın mücahidleri” ve fedaenler - silahlı gruplar yaratmaya başladı.
Söylemeye gerek yok, Bargazan Humeyni hükümeti, iktidarın radikal din adamlarına devredilme yolunda geçişi ele aldı.
Devrimci Konsey hükümeti anlaşmazlıklarında önemli noktalardan biri, ABD ile ilişki sorunuydu. Başkan J. Carter ve ABD Dışişleri Bakanlığı Şah rejiminin çöküşünden son derece memnun değillerdi, ama ilk başta çok dikkatli davrandılar. Böylece, yeni İranlı yetkililerle İran 7’inde kalan binlerce ABD vatandaşının tahliyesi ve en önemlisi de, Sovyet sınırındaki Şah rejimi sırasında kurulan Amerikan elektronik keşif ekipmanının engellenmeden kaldırılması konusunda müzakere ettiler.
Bununla birlikte, Amerikalılar, Şah hükümetinin emrinde bulunan ve ABD’nin askeri danışmanlarını ve uzmanlarını davet etmeden, Şah’ın emrinde olan destroyerleri (ve füze taşıyan kruvazörleri) içeren yeni silah gruplarını tedarik etmeyi reddetti.
Ekim 21’ta ABD yönetimi, İran hükümetine Şah’a Birleşik Devletlerde hastaneye yatmak için geçici bir vize verildiğini bildirdi ve ertesi gün, Rockefeller’in kaygısı New York’a bir kliniğe yerleştirildi. Bu, Humeyni taraftarlarına kararlı eylem için bir sebep verdi. ABD'ye baskı yapmak ve Bazargan hükümetini kaldırmak için bir taşla iki kuş öldürmeye karar verdiler.
Büyükelçiliğin ele geçirilmesinden sonra ABD Dışişleri Bakanlığı, Bazargan hükümetinin “sorunu tatmin edici bir şekilde çözmek için her türlü çabayı göstereceğini” ve diplomatik misyon görevlilerini serbest bıraktıklarını söylediği “endişeyi” belirtti.
Ancak Bazargan ve hükümeti rehineleri serbest bırakmak için hiçbir şey yapma konusunda güçsüzdü ve Tahran Radyosu Başbakan'dan Humeyni'nin Kasım ayında 6'teki istifasına bir mesaj iletti. Ayatollah, Bazargan'ın talebini derhal yerine getirdi ve telsiz Humeyni’nin istifayı kabul etme ve tüm devlet işlerini “İslami anayasa”, başkanlık ve Majlis seçimleri yapma ve “devrimci, kararlı bir temizlik” yapma konusunda referandum yapmakla suçlanan İslam Devrim Konseyi'ne devretme kararıyla iletildi. . Bu faaliyetlerin uygulanması, Humeyni'ye göre, “kulübe sakinleri için saraylar” için çok iyi bir şey yapmış olması gereken “ikinci devrimin” ana içeriğini oluşturuyordu.
Böylece, büyükelçiliğin ele geçirilmesini organize eden Humeyni taraftarları, tüm İran nüfusunun Amerikan karşıtı duygularını kullanarak, yeni devlet yapıları yarattılar.
Aralık ayında 1979, “İslami Anayasa” yı onaylayan ülke çapında bir referandum düzenlendi. Ocak ayında 1980, cumhurbaşkanlığı seçimleri yapıldı ve aynı yılın Mart - Mayıs aylarında parlamento seçildi. Ağustos ve Eylül aylarında yeni, kalıcı bir hükümet kuruldu.
Büyükelçiliğin ele geçirilmesine cevaben, Başkan Carter, Amerikan bankalarındaki İran hesaplarını dondu, İran petrolüne bir ambargo açıkladı (enerji krizine rağmen), İran ile diplomatik ilişkilerin kıran olduğunu, İran'a karşı tam bir ekonomik ambargo dayatıldığını açıkladı. Bütün İranlı diplomatlara ABD'den 24 saat içinde ayrılması emredildi.
Her iki taraf da açıkça taviz vermeyeceğinden Carter, siyasi krizi başka yollarla çözmeye çalıştı. İran’a bir Amerikan keşif uçağı gönderildi; bu, İran’ın hava sahasına girdiğini fark etti ve hatta Tahran’a uçtu.
Sonuç olarak, ABD Başkanı Jimmy Carter, Tahran'daki rehineleri serbest bırakmak için askeri bir operasyon yürütme konusunda anlaştılar. Basında çıkan haberlere göre, operasyon aslında “Pirinç Çorbası” ve daha sonra “Kartal Pençesi” olarak adlandırıldı.
Plana göre, 24 Nisan'daki yakalama grubu altı askeri nakliye uçağı S-130 Herkül'e gizlice İran'a girmekti. Üçünün Delta savaşçılarını ve diğer üç lastikli tankları havacılık Tahran'ın yaklaşık 1 mil (200 km) güneydoğusunda bulunan "Desert-370" kod adı ile bir benzin istasyonunda helikopterlere yakıt ikmali için gazyağı. Aynı gece, sekiz RH-53 D Deniz Aygırı helikopterinin Nimitz uçak gemisine binmesi gerekiyordu ve dört çiftte paralel bir rotada uçarken, uçaklardan yarım saat sonra Çöl-1 noktasına inmelidir.
Delta savaşçılarının inişinden ve Herkül helikopterlerinin yakıt ikmali yapıldıktan sonra, Umman kıyılarındaki Masira adasındaki kalkış alanına geri dönecek ve helikopterler yazdan iki saat önce Tahran yakınlarındaki bekleme bölgesinde önceden planlanan barınağa teslim olacaktı. Daha sonra Delta savaşçılarının sığınağından 90 km uzaklıktaki başka bir noktaya uçun ve ertesi gün için orada kamuflaj ağlarının altında kalın.
Nisan ayının akşamı 25, İran’da terk edilmiş olan ABD CIA ajanları, iki eski İran generali eşliğinde Tahran sokaklarında 118 Delta savaşçılarını ABD elçiliğine teslim etmek zorunda kaldı. Gece yarısına yaklaşırken, grup büyükelçilik binasını fırtınaya sokmaya başlamalıydı: dış duvarlardan, pencerelere girip içeri girip, gardiyanları "etkisiz hale getirdi" ve rehineleri serbest bıraktı. Ardından operasyondaki katılımcıları ve eski rehineleri doğrudan elçilikten veya mahalledeki futbol sahasından tahliye etmek için telsizdeki helikopterlerin çağrılması planlandı. Elçilik üzerinde devriye gezen iki AC-1 ZON ateş destek uçağı, İranlıların helikopterlerin uçmasını engellemeye çalışması durumunda onları ateşle destekleyecekti.
Sabahın erken saatlerinde sabahın erken saatlerinde 26 sisinde, kurtarma ekipleri ve kurtarma ekipleri olan Nisan helikopterlerinin, 65 km'yi güney yönünde yönelttikleri ve o sırada ABD Ordusu'nun ranger şirketinin elinde olacak olan Manzaria havaalanına inmeleri gerekiyordu. Oradan rehinelerin iki C-141 jet taşıma uçağında eve götürülmeleri ve rangerlerin C-130 uçaklarına geri dönmeleri gerekiyordu.
İşleme devam etmeden önce ayrıntılarından üçünü vurgulamak istiyorum. İlk olarak, “Desert-1” iniş sahasının seçimine ne neden oldu? Gerçek şu ki, 1941 - 1945. Daha sonra terk edilmiş bir İngiliz askeri havaalanı vardı. Yer, Yanke'ler tarafından dikkatlice seçildi ve daha sonra ordularının, karayolunun yaklaştığını, hafifletmek için, ciddi olmadıklarını bilmediklerini savundukları argümanı.
Operasyonun başlamasından birkaç gün önce, ikiz motorlu çift motorlu bir turboprop yolcu uçağı, Desert-1 havaalanına bindi. Uçuş menzili, 1705 - 19 yolcu kapasitesine sahip olan 20 km'dir. Binbaşı John Kartney liderliğindeki CIA ajanları, Hercules C-130 nakliye uçağını çıkarma olasılığını araştırdı ve ayrıca ışık fenerleri taktı. Deniz fenerlerinin Amerikan uçaklarına yaklaşan radyo sinyalleriyle açılması gerekiyordu. "İkiz Otter" uçuşunun detaylarının şimdiye kadar gizli tutulduğunu not ediyorum.
En başarılı değil, deniz helikopterlerini kurtarma helikopteri olarak kullanma kararıydı. Geçici kombine silah taktik grubunun komutası, HN-53 helikopterinden daha fazla yük taşıdığı için RH-2700 D "C Çelik" helikopterlerini seçti. Ayrıca mayın tarama gemisi helikopterlerinin açık denizlerdeki bir uçak gemisinden salınmasının, hazırlanan özel operasyona dikkat çekmeyeceği göz önünde bulundurulmuştur.
Bununla birlikte, RH-53 D deniz helikopterlerinin mürettebatı, bir savaş görevi gerçekleştirmek için hazırlandı: deniz mayınlarının arama ve yutulması, yalnızca gündüz, çekme kablosuna indirilmiş büyük bir trol kullanarak.
En meraklı an - iniş ateş desteği. AC-130 N (“Ganship”) göreceli olarak yüksek ateş gücüne sahipti: bir adet 105-mm obüs М102, bir adet 40-mm otomatik tabanca “Bofors” ve iki adet 20-mm altı namlulu tabanca “Vulcan”. En son yayınlanan 61 binlerce (!) Dakikada çekim yapıldığı notu.
"Ganship" ("Kanonerki") ekibi - 13 kişi. Bütün silahlar bir tarafa ateşlendi. Gördüğünüz gibi, iki AU-130 H, İranlıların kalabalığına etkili ateş yakabildi, ancak düşük hızlı Gipship en eski savaşçı için kolay bir avdı.
Daha önce de belirtildiği gibi, medyaya sızan bazı detaylara bakılırsa, Kartal Pençesi, ABD Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetlerini içeren çok daha büyük bir operasyonun parçası olmalıdır. Medyada, Nimitz uçak gemisinin Korsar-2 taşıyıcı tabanlı saldırı uçağının, kartal pençe operasyonunun başlamasından hemen önce çizilen karakteristik “hızlı tanımlama” şeritleri ile çekilmiş fotoğrafları vardı. "Corsairs" in karadan havaya çıkması gerektiğini tahmin etmek zor değil. Güverte savaşçılarının, helikopterleri ve Herkül'leri kapsaması gerektiğini söylemeye gerek yok. İran Hava Kuvvetleri personelinin çoğunun Şubat ayında geri döndüğünü unutmayalım, 1979 İslamcıları destekledi.
Operasyon sırasında Basra Körfezi girişindeki uçak gemisi "Nimitz" yanında "Kartal Pençesi" de grev uçak gemisi "Mercan Denizi" idi. Anlaşılan, her iki uçak gemisinin Tahran'a veya İran Hava Kuvvetlerinin üslerine ortak bir saldırısı planlandı.
Eagle Claw Operasyonu başlamadan önce, S-130 filosu, ortak uygulamalara katılma bahanesiyle Mısır'a transfer edildi. Sonra Masirah'a (Umman) uçtular. Filoyu yeniden doldurduktan sonra karanlıktaki "Herkül" Umman Körfezi'ni geçti.
İlk iniş alanı başarısızlıkla seçildi. C-130 kafasının inişinden sonra, kumlu yol boyunca bir otobüs geçti. Şoförü ve 40 yolcuları, Amerikalılar ayrılana kadar gözaltına alındı. Otobüsün ardından, Amerikan komandolarının el bombası fırlatıcılarını imha ettiği yakıt yüklü bir tanker kamyon geldi. Bir alev direği uzaklardan ateşlendi. Ayrıca, iki helikopter çoktan kayboldu ve biri uçak gemisine geri döndü. Operasyon komutanı Albay Bekkvit operasyonu durdurmaya karar verdi.
Ve sonra bir felaket oldu. Helikopterlerden biri, yeniden yakıt doldurduktan sonra, manevrayı hesaplamadı ve Hercules yakıt tankeri içine düştü. Güçlü bir patlama oldu ve her iki araba da meşalelere döndü. Operasyon için tüm yakıtları yaktı. Yırtılmış cephane. Panik başladı. Çok uzak olmayan bir yerde, komando grubu bunun İranlıların saldırısı olduğunu düşündü. Ayrılmaz ateş açtılar. Tüzüğü ihlal eden helikopter pilotları araçlarını terk etti ve güvenli bir yere koştu. Kabinlerde gizli kartlar, şifreler, masalar, en yeni donanımlar, binlerce dolar ve gerçekler kaldı Albay Beckwith ve Kyle hiçbir şey yapamadı. Tek bir şey kaldı - buradan çabucak çıkabilmek için. Böyle bir sipariş takip etti. Albay Beckquit herşeyi bırakıp Herkül’ün önyüklemesini ve geri çekilme emri verdi. Şefler ayrıca kalan helikopterleri elimine etmeden sözleşmeyi ihlal etti. Daha sonra, bu “C. Steel” İran ordusunda birkaç yıl görev yaptı.
Yanke'ler havaya çıktığında, yerde beş adet RH-53 D helikopteri yerdeydi, Kartal Pençesi Operasyonu, 150 milyon dolara ve sekiz düşmüş pilota mal oldu.
Daha sonra, İran topraklarının işgalinin halka açık hale gelmesiyle Umman Sultanı, Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetlerinin Masirah'ı ihtiyaçları için kullanmalarına izin veren ABD ile olan anlaşmayı protesto etti ve sonlandırdı.
6 Mayıs 1980 Başkan Carter, ülkede sekiz "ölü adam" için yas tutmasını emretti.
Bence, "Kartal pençesi" operasyonu en uygun şartlar altında başarısızlığa mahkum edildi. Delta müfrezesi büyükelçiliğe sızmayı başarsa bile, yakınlardaki iyi silahlanmış öğrenciler ve ordu birimleri şiddetli bir direnişe sahip olacaklardı.
Amerikalı gazeteci Michael Haas'ın yazdığı gibi: “Normal bir durumda, İranlı olan dindar coşkuyla üstesinden gelmek için kibar bir adam, neredeyse ölüm korkusu olmayan, dikkati dağılmış bir fanatiğe dönüşüyor. Mollalar tarafından çılgınca davranan İranlı ergenlerin, İran-Irak savaşında canlı mayın dedektörleri rolünde, mayınları çıplak ayaklarıyla el yordamıyla oynamaya hazır olduklarını nasıl açıklayabilirim? Batı kültürünün bir insana, bu yabancı görünüyor, ancak yine de İran kültürünün ana bileşenlerinden biri. ”
Tahran'ın Amerikan uçakları tarafından bombalanması kaçınılmaz olarak büyük sivil zayiatlarına yol açacaktır. Bununla birlikte, ne paraşütçüler ne de rehineler kaçabilirdi, ancak Tahran'ın Moskova ile ittifak yapması gerekecekti.
Eagle Claw operasyonunun başarısızlığından sonra ABD Dışişleri Bakanı Cyrus Vance istifa etti. Carter yönetimi derhal Badger adı verilen rehineleri serbest bırakmak için yeni bir askeri operasyon hazırlamaya başladı.
Ağustos 1980'a kadar, Barsuk grubu rehinelerin bulunduğu yerler hakkında CIA'den tam bilgi aldıktan hemen sonra konuşmaya hazırdı. Ancak ne operasyonun emri ne de Beyaz Saray, eksikliklerinden dolayı gelen bilgilerden memnun değildi ve yalnızca birkaç Amerikalı'nın kurtuluşunun sonuçları herkes için çok açıktı. Belirgin olmak istemeyen operasyon başkanı Binbaşı General Sekord, Genel Kurul Sekreteri'ne Badger’in bir iğne değil bir çekiç olduğunu; İran nüfusu arasındaki zayiat çok büyük olacak.
Porsuk Operasyonu, en az iki korucu taburunun kuvvetleri tarafından Tahran Uluslararası Havaalanının ele geçirilmesinden, Delta grubunun Tahran'daki hedeflenen sahalardan kurtarılmasından ve ilgili birliklerin tahliye edilmesinden ve rehinelerin, başlangıçtan itibaren güverte saldırı uçağının kapağının altındaki nakliye uçakları tarafından ele geçirilmesinden daha az değildi. Operasyon sona ermeden ve şehri çevrelemek zorunda kaldı. F-14 taşıyıcı tabanlı savaşçılar, herhangi bir İran uçağını ele geçirmek için üstlerinde görevdeydi.
Tarihçi Philip D. Chinneri'nin “Her Zaman, Her Yerde” adlı kitabında yazdığı gibi, yüzden fazla uçak ve 4000 asker dünyanın en büyük şehirlerinden birinin kalbinde bir çekiçle vuracaktı. Karşılaştırma için: Kartal Pençesi Operasyonu'na, 54 kişilik bir Delta grubuna ve tahliye amaçlı bir havaalanına yerleştirilmiş bir ranger şirketine toplam 118 uçak ve helikopter katıldı.
Rehineleri kurtarma girişiminde bulunulmadı.
Dışişleri Bakanlığı havuçtan havuça geçmek zorunda kaldı - İranlı yetkililerle görüşmeler başladı. Ocak ayının sonunda, Cezayir'deki Bakhzad Nabawi liderliğindeki İran heyeti, Amerikan rehinelerinin 1981 tarafından serbest bırakılması konusunda ABD ile bir anlaşmaya vardı. Washington, İran varlıklarını 52 milyar değerinde çözdü. Bu paranın büyük bir kısmı (12 milyar dolar), ABD şirketleri ve bireylerinin 4'in talepleri üzerine yapılan ödemelere gitti. İran borçlarını çeşitli yabancı bankalara iade etmeyi kabul etti (330 milyar dolar). Böylece İran hükümeti "temiz" sadece 3,7 milyar dolar aldı. 2,3 esaret günü hayatta kalan 52 Amerikan rehinesi, 444 Ocak 20 serbest bırakıldı ve Boeing-1981 üzerinde Mehabad'dan Batı Almanya Wiesbaden'deki ABD askeri üssüne uçtu.
Krizin Amerikan rehineleri ile çözülmesi bir kez daha bize İran ve Amerika Birleşik Devletleri hükümetlerinin politik söylemlerinin ve onların pratik eylemlerinin çoğu zaman zıt alanlarda bulunduğunu kanıtlıyor. İran’daki “İslam Devrimi” nin başlangıcından bu yana, tüm siyasi ve din adamları İsrail’e büyük bir hevesle lanet ediyorlar ve hatta yeryüzünden çıkarmaya çağıyorlar. 1980’in başındaki kurnaz olan İsrail ve “devrimci” İran, İsrail’e giden İranlı Yahudilere çıkış vizesi verilmesi karşılığında Amerikan silahları ve yeni askeri teçhizat için yedek parça tedariki anlaşması imzaladı.
Daha fazla. 1985'te - 1986 ABD, İran’ın “terör yuvası” ile, çok sayıda ultra-modern silah satışı - Hawk uçaksavar füzelerinin en yeni versiyonları, TOW tanksavar füzeleri, vs. ile ilgili gizli bir anlaşma imzaladı. Amerikalılar, Contras’ın askeri yardımı için bu anlaşmalardan fon aldı. Nikaragua'da yasal olarak seçilen Sandinistas hükümetine karşı savaştı. En çok merak edilen şey uçak taşımacılığı için geçiş noktasının olmasıdır. silâh İran’a İsrail’di. İsrailli diplomatların ve istihbarat subaylarının İran-Contra aldatmacasında en aktif rol oynadıkları açık.
ABD yetkilileri ve ordu, "Eagle Claw" operasyonunu hatırlamaktan hoşlanmadı. Fakat 2012’ta, Amerikalılar intikam alabildiler. Hava Kuvvetleri, Donanma ve Delta Grubu tarafından utanmadan kaybedilen operasyon, zekice kazandı ... “Operasyon Argo” filminde Hollywood. Gerçek şu ki, Amerikan elçiliğinin İranlı öğrenciler tarafından fırtınası yapıldığı gün, altı Amerikan diplomat Kanada büyükelçiliğine sığındı. İran'dan ayrılmalarına yardım etmek için ülkeye bir CIA ajanı geliyor. Fantastik “Argo” filminin ekibi altında kaçaklar Tahran havaalanındaki test kodonlarını başarıyla geçip ülkeyi terk etti.
İran, kültür ve film eleştirmenleri Tahran'daki kapalı bir gösteride resmi izledikten sonra “Argo Operasyonu” filmi için Hollywood'u dava etmeye karar verdi. Filmin “CIA ürünü” olduğu, İran karşıtı propaganda içerdiği ve tarihi gerçekleri çarpıttığı sonucuna vardılar. Tahran şehir meclisinin bir üyesi ve 1979’taki Amerikan Büyükelçiliğinin eline geçen bir katılımcı olan Masoumeh Ebtekar, filmin yönetmeni Ben Affleck’in İranlıların öfkesini gösterdiğini, el koyulduğunu ve nöbet katılımcılarının çoğunun barışçıl öğrenciler olduğunu göz ardı ettiğini iddia ediyor.
2013'un başlangıcında Tahran, geri çekilmeye karar verdi ve 1979 - 1980 etkinlikleri sürümü ile “Genelkurmay” adlı bir sinema filmi çekmeye başladı.
Sonuç olarak, bu operasyonla ilgili düzinelerce yabancı ve yerli materyalin hiçbirinde “Moskova'nın elinden” tek bir iz bulamadığımı belirtmek isterim. Bununla birlikte, denizcilerimiz Amerikan gemilerinin neredeyse tüm hareketlerinin ve özellikle Hint Okyanusu'ndaki uçak gemilerinin farkındaydı. O zaman biz büyük bir güçtü. 1971'ten 1992'e, 8-i operasyonel filosu, yıl boyunca Hint Okyanusu ve özellikle Pers Körfezi olan operasyonel bölge olarak mevcuttu.
Hint Okyanusu'ndaki 1979 - 1980'te, P-675 füzelerinin bulunduğu 6 projesinin atomik füze denizaltılarımız ve Ametist füzelerinin bulunduğu 670 ve 671 projelerinin sürekli bulunduğu yerler. Amerikan saldırı uçak gemilerini füze bölgesinde sürekli tutmaya çalıştılar.
Aden ve Etiyopya'daki hava limanlarından, denizaltı karşıtı IL-38 uçaklarımız ve Tu-95 RC cruise füzeleri keşif gerçekleştiriyordu. 1980 yılında sadece IL-38'in Hint Okyanusu ve Basra Körfezi üzerindeki 20 çeşitlerinin ortalaması olduğunu not aldım. Bu arada, şeyh devrildikten sonra, İranlı yetkililer Orta Asya hava limanlarından IL-38 ve Tu-95 RC'nin Hint Okyanusu'na uçmaya izin verdi.
Son olarak, keşif uydularımızı ve US-A ve US-P uzay gemisi deniz istihbarat ve seyir füzesi rehberliğini unutmamalıyız. Denizcilerimiz ve pilotlarımız, grev uçağı uçak gemilerinin grevlerini, Rusya sınırlarına kadar güverte uçağı menziline kadar takip etti. Ve elbette, bütün Amerikan ploys'larının farkındaydılar.