Sovyet döneminde sessiz kaldılar. Perestroyka'da zaman onlara bağlı değildi. Ve sonra basında Afganistan'da yanan hayatların parıltılı parıltısını tartışmak “modası geçmiş” oldu. Ancak yavaş yavaş toplum “hafızada” gelmeye başladı ve kutsal hafızanın filizleri yavaş yavaş hayat buldu.
Her yıl Şubat ayında, hatırlayan her şey: yoldaşlar, eşler, anneler, arkadaşlar, komşular Azak şehrinde asker-enternasyonalistlerin anıta gelir. Geleneklere göre - hepsi kırmızı karanfillerle. Onlar kan damlası. Her biri için bu gün kendine has bir özellik. Savaşın emektarı Alexander Sharovatov için bir hafıza günü. Kaderinin bizi gençliğindeki dağ yolları boyunca ittiği şanlı savaşçı arkadaşlar için Kutsal Anma Günü.
O, buradaki herkes gibi, hatırlar ve kederler:
- Ağustos 1988’ta Afganistan’a ulaştım, çağrı yoluyla değil, özel bir görev yaptım - Oradan insan aldım. Çok gördüm.
İskender, sadece Afganistan'da ölen arkadaşları hatırlamıyor. İniş birliklerindeki görevde Çeçenya'ya gitmek zorunda kaldı:
- Çeçen kampanyalarında ölen arkadaşlar var. İkinci Çeçen kampanyasının bize çok şey öğrettiğini söylemeliyim. Daha az kayıpla, daha az ihanetle geçti.
Ama savaş savaş, her askerden gerçek bir vatansever yapıyor. Alexander Vitalyevich savaşa Yurtseverlik öğretti, şimdi barış zamanı, gençlere vatanlarını nasıl seveceklerini, koruyacaklarını ve koruyacaklarını öğretti:
“Savaş bana bağımsızlığı öğretti.” Komutan için en önemli şey bir keşif yapmak, sorunu netleştirmek ve sonra bir karar vermektir. Bu üç kuralın rehberliğinde ve yaşamaya çalışın.
Geçen yaz Alexander Vitalyevich oğlunu orduya gönderdi. Grigory Sharovatov, askeri özel kuvvetlerde görev yapıyor. Baba oğluyla gurur duyuyor. Gelecek yıl, Grisha babasıyla birlikte geleneksel bir mitinge gelecek. Şimdilik o bir asker.
- Şimdi oğlu Gregory, silahlı kuvvetler tarafından yetiştiriliyor. Kendi yolunu seçti - askeri görevini vermeye karar verdi. Oğlumun önce büyük harfli bir Adam, sonra da orduya gelmesini istiyorum.
Bir savaş gazisi gençliğin geleceğine kayıtsız değildir. O sağlıklı bir Rusya içindir. Güçlü ve güçlü. Barış zamanında, İskender Azak okullarının birkaç nesiller için bir danışmandır. Alexander Sharovatov, sık sık gençlerle toplantılar yapıyor, meslektaşlarıyla görüşmeler yapıyor, Afganistan'daki kampanya da dahil olmak üzere vatansever filmler gösteriyor:
- Azov gençlerine bilinçli olmalarını, spor yapmayı ve bilgisayar başında oturmamalarını tavsiye ediyorum, çünkü aletlerden çok az faydalanıyor ve tabii ki, Anavatanımızı savunmaya hazırlanıyorlardı. Komşu ülkelere örnek olarak, genç nesiller ithal edilen filmlerde, çizgi filmlerde, bilgisayar oyunlarında onlarca yıl boyunca yetiştirilecekse, yurtsever yetiştirmeyeceklerini, aksine, bütün bir hoşnutsuz insan neslinin olacağını göstermektedir.
Alexander Sharovatov ayrıca, temel askeri eğitimin yerine okullarda kaldırıldığını, bunun yerine temel yaşam güvenliğinin sağlandığını, ancak bunların tamamen farklı konular olduğunu söyledi. Çocuklar korumayı değil, ilk yardım sağlamayı öğrenirler. Bu nedenle, genç nesil Azak insanlarıyla yaptığı ekstra sınıflar öğrenme boşluğunu doldurmaya yardımcı olur. Alexander Sharovatov nasıl bir vatansever yetiştirileceğini biliyor. Ve zevkle yapar.
İki savaş Melnikova
Çok uzun zaman önce, Rostov-on-Don'da enternasyonalist savaşçılar tarafından oluşturulan eşsiz bir merkezi ziyaret ettim. Buna Savaş Gazileri Merkezi denir. Neredeyse her gün, öğrenciler ve öğrenciler buraya gelir; iki saatten fazla rezerv memuru, askerlerimiz tarafından farklı yıllarda gösterilen çok sayıda cesaret ve kahramanlık örneği hakkında bilgi verir.
Merkez, Afganistan'daki düşmanlıklarda da yer alan Loginov Sergey Igorevich yönetiminde faaliyet gösteriyor. Sadece bir buçuk yıl içinde merkez büyük bir prestij kazandı. Genç erkekler ve kızlar buraya katılmak için sonsuz bir akıntıya gelirler. hikayelergerçek insanlara. Buradaki derslerin kolay olmadığı belirtilmelidir.
Genellikle, birkaç kişi toplantılara davet edilir; hikayeleri yalnızca 10-12 dakika sürer, ardından tematik grafikler gösterilir. Ayrıca sınıf savaş aksesuarları sırasında gösterilir.
Emekli Teğmen Albay Valery Semenov kendine özgü bir yol buldu: hemen hemen bütün derslerini burada geçiriyor. Sesi ünlü Levitan'ın sesini, tınısı bir şeyde andırıyor ve hikayelere özel, yürekten bir derinlik katıyor.
Merkezin katılımcılarının çoğu Afganistan'ı ziyaret etti ve bu konu dinleyicilerin ruhunu asla sakinleştirmiyor.
Afganların kaderi hakkında burada bulunabilir.
Kaderin iradesiyle iki savaşa katılan ve uzun yıllar boyunca kamu düzenini koruyan bir adam hakkında konuşmak istiyorum. Bu Artur Vladimirovich Melnikov.
Genç Artur Melnikov, Mayıs 1987'ta Sovyet Ordusunun saflarına çekildi. O zamanlar Afganistan’da mücadele bir yıl sürmedi ve yüzlerce ülkemiz bu sıcak noktayı ziyaret etti.
İlk birkaç ay işe alım ekibi Aşkabat'taki eğitim biriminde geçirdi ve ardından meslektaşları ile birlikte Kabil'e oradan Gardes'e transfer edildi. Arthur, 56-th ayrı saldırı çıkarma tugayında görev yaptı. Daha sonra Afgan savaşının tamamı için büyük çapta olan operasyonlardan biri olan Magistral Operasyonunda yer almak zorunda kaldı. Afganistan-Pakistan sınırındaki Paxia ve Khost eyaletlerinin geniş cephesinde, önemli güçlerin ve araçların katılımıyla Kasım 1987-Ocak-Ocak 1988-inci arasında gerçekleşti. Operasyonun amacı, Khost bölgesinin uzun vadeli askeri ve ekonomik blokajını kırmak ve liderliğin bölge bölgesinde alternatif bir İslam devleti kurma planlarını aksatmaktır.
Meslektaşları ile birlikte, Melnikov bir kereden fazla kavga merkezini ele geçirdi ve tehlikeyle yüzleşmek zorunda kaldı. Kavgalar her hafta gerçekleşti, Mücahidler cemaati hakkında alınan bilgiler nedeniyle çoğu zaman ünite uyarıldı.
Arthur’un hizmet ettiği kısım Pakistan’a yakın bir yerdeydi, bu da paraşütçülerin uyuşturucu kaçakçılığını durdurmak için sık sık dağ yollarını kapatması gerektiği anlamına geliyordu. оружия bu ülkeden.
Evden yabancı Afganistan topraklarına haberler nadiren ulaştı. Akrabalardan gelen mektuplar ve kartlar ayda bir ve bazen daha az gelir. Tersine mesajlarda, paraşütçüler savaşların nasıl ve nerede gerçekleştiği hakkında yazmadılar, ancak sevdiklerine yaşadıklarını ve iyi olduklarını güvence vermeye çalıştılar, durum sakindi.
Arthur Melnikov Afganistan'da bir yıldan fazla kaldı, daha sonra birliklerimizin geri çekilmesi başladı. Sovyet birimleri silahlanmaları, siperleri ve tahkimatları Afgan hükümetine devretti ve adamlarımız eve gitti.
Artur Vladimirovich, ilk başta eve döndüğünde kabuslar tarafından işkence gördüğünü, ancak onlarla başa çıkabildiğini hatırlıyor. Ancak herkes o kadar şanslı değildi, bu genç gaziler arasında, Afganistan'da ruhu sonsuza dek kırılan yeterli sayıda var.
Artur Melnikov'un hayatında başka bir savaş vardı. İkinci Çeçenistan'da, o ve meslektaşları, orada düzeni sağlamak için sıcak bir noktaya gitti. Dört ay boyunca militanlarla savaştı. Teröristlerin saklanabileceği, yolları yıkılabileceği ve hayatlarını tekrar tehlikeye atabilecekleri ev aramak gerekiyordu.
Bugün Artur Vladimirovich Melnikov İçişleri Bakanlığı’nın emektarı, iş yapan, bir kız çocuğu getiriyor. 20 yılından fazla bir süre boyunca istifa ettiği kolluk kuvvetlerinde görev yaptı. Zorunlu olarak işaretlediği yıl içinde birkaç tarih olduğunu söylüyor: Hava Kuvvetleri Günü ve Sovyet birliklerinin Afganistan'dan çekilme günü. Şu anda meslektaşlarıyla mutlaka buluşuyor, yabancı bir ülkede ölenlerin anısına saygı göstermek için asker-enternasyonalistlerin anıtı geliyor.
"220 Takımı"
Tüm çocuklarda olduğu gibi, çocukluktaki Sergei İvanoviç Tserkunik de “savaşta” oynadı ve ordunun komutanı olmayı hayal etti, ancak gerçekte gerçek savaşın gerçekleriyle neyle yüzleşeceğini hayal bile edemedi. Sergey, Zhuravlevka köyünde doğdu, ama yakında aile Tselina'ya taşındı. Tselinsky ortaokul №1'te okudu. Ekipmanı tamir etmeyi severdi ve ağabeyi abisi Yura ile birlikte bisikletleri, motorlu bisikletleri tamir etti, babasına garajda yardım etti. 8 derslerinden mezun olduktan sonra, Proletarsky askeri kayıt ofisinde askeriye kayıtlı olduğu soğutma birimleri sürücüsü uzmanlığını aldığı Proletarsky SPTU'ya girdi.
- Mayıs 1986’te Sovyet Ordusu’nun saflarına çağırılmıştım, - Sergey’i hatırlıyor. - Askerlik makamında bir reçete çıkardı, içinde yazılı olan - "Takım 220" - sınır birlikleri anlamına geliyordu.
Ebeveynler, olması gerektiği gibi, tüm arkadaşlar kolay servis istedi. Ancak bunlar sadece kelimelerdi. Ama aslında ...
- Bataysk'a getirildiğinde, "alıcılar" zaten orada bekliyorlardı. Ekibimiz geçit töreninde çağrıldı ve özerk Nahçıvan Cumhuriyeti’nde Azerbaycan’a gönderildi (yine de SSCB’di). İlk başta “eğitim” vardı. İletişim okulunda yarım yıl çalıştım ve mezun olduktan sonra dört savaş bölgesine ayrıldık (o zamana kadar Afganistan'da hizmet edeceğimi biliyordum) ve dağıtım yoluyla Özbek SSR, MMG-2. Takımımız Sovyetler Birliği'ndeydi ve hizmet ettiğim üs, Tashkurgan şehrindeydı (burası Afganistan'ın kuzeyinde). Her bir dekolmanda, Afganistan topraklarında bulunan dört adet manevra kabiliyetine sahip grup vardı. Ve üssünde helikopterlere indik. Doğayı etkiledi ve arazi - daha kötü bir şey düşünemezsiniz: geçilmez dağ dikmeleri, sıcak güneşin yaktığı toprak, sıcak, toz. Bir yandan tepeler ve kel dağlar, diğer yandan da çökeltiler, yamaçlar ve geçitler vardır.
Biz sınır muhafızlarıyız ve görevimiz SSCB’nin devlet sınırının Afganistan’dan güvenliğini sağlamaktı. Bölümlerimizin her birinin kendi sorumluluk alanı vardı ve bu yaklaşık yüz kilometre. Görev, aptalların terör eylemleri amacıyla Birliğin topraklarına sızmasına izin vermemek. İletişim operatörü olmadım, LNG-9 (Sovyet tanksavar bombası fırlatıcı) için bir el bombası fırlatıcısıydım. Zırhlı personel taşıyıcısı ve BMP operasyonlarına devam etti, karavanları silah ve uyuşturucu ile kapattı. Genellikle kendileri ateş altına girdi. En kötüsü, yoldaşlarını kaybetmek zorunda kalmandı. Muharebe koşullarındaki operasyonların başarısına dakikalarca değil, saniye olarak bile karar verildi. Emirlerle çalıştım. Bu bir savaş ve burada rahatlamak mümkün değildi. Dayanıklılık, katı disiplin ve ihlallerin önlenmesi ile büyüdük. Hiçbiri hazing ve konuşma değildi. Sivil nüfus bize farklı davrandılar: normal biriyle iletişim kurdular ve bazı manyetik mayınlar kapatıldı. Afganlarla, özellikle yaşlılarla bağlantı kurmaya çalıştık ve ihtiyacı olanlara yardım sağladık: tahıl, gıda maddeleri ve yatak çarşaflarını dağıtdılar. Burada böyle bir yoksulluk, hiç görmedik. Burada en az bir avuç tahıl yetiştirmek için fakir insanlar her çorak toprağı büyütmek zorunda kaldılar. Yardımsever bir tavır gördüğünde, birçok yerel sakin bizde işgalcileri değil, onları haydutlardan korumak için gelenleri gördü.
Sığınaklarda yaşadı. İklim zor - gündüzleri sıcak, geceleri soğuk. Baharda, ancak, güzel - çöl çiçek açar, bir veya iki hafta sürer. Bizi evde beslediler, ama gezilerde ve kum fırtınası sırasında suhpaek verdiler. Bir ay kadar süren operasyonlar, geceyi zırhlı personel gemilerinde geçirmek zorunda kaldı, kırıntıları ve suyu yedi. Her gün “çarpıyor” bize uçtu - mühimmat, su, suhpay getirdiler.
Her şekilde oldu. Her durumda, sadece dezenfeksiyondan sonra, bilinmeyen kaynaklardan su içmek mümkün değildi. Temelde bir hafta - ve operasyon için tekrar yürürlüğe girdi.
Dağların önünde durduk ve dağlarda “manevi” bir üs vardı, oradan kovulduk, savaş başladı. Emrimiz onu yok etmek için bir operasyon geliştirdi. Önümüzde modern silahlarla donatılmış gangster oluşumları vardı: büyük kalibreli makineli tüfekler, harçlar ve el bombası fırlatıcıları. Ancak güçlü bir yangın saldırısı gerçekleştirdik, helikopterler havadan bizi destekledi ve sonuç olarak üssü elendik.
Çeşitli görevlerle karşılaştık: Sınır bölgesindeki haydutları ve üslerini yok etmek için baskınlar düzenledik ve silah, mühimmat ve uyuşturucu ile karavanları yok etmek için operasyonlar gerçekleştirdik. Eşlik taşıma ve onların hareket yollarını kaplı. Afganistan'da 17 ay boyunca görev yaptım.
Korku hissettiğimi hatırlamıyorum - bütün gençler ateşliydi. Servis tank karşıtı müfreze komutan yardımcısı rütbesini tamamladı.
Askerlerin Afganistan'dan çekilmesi başladığında ordudan ayrıldı. Moto-manevra kabiliyetli gruplarımız en yenisiydi: önce tüm birlikler geri çekildi, sonra biz de. Bizi Termez'e geri yolladılar, bize yeni bir form verdiler, maaş, eve dönüş. Eve gitmedi ama kanatlardaymış gibi uçtu. Birincisi, Volgograd'a trenle ve oradan otobüsle Celina yerel köyüne.
Afgan'a vardığımda anneme, hizmet ettiğim yere yazmadım, sadece ağabeyim bunu biliyordu. Evet, tahmin edemezdi - çünkü bütün mektuplar Özbekistan'a gelmişti ve oradan bize üsse gönderildiler. Sadece ordudan döndüğümde öğrendi.
Mükemmel bir askerlik hizmeti için Sergei İvanoviç'in emir komutanlığı ve üye ülke tarafından imzalanan birçok teşekkür mektubu Gorbaçov ve askeri hak için jübile madalya verildi.
- Elbette, korkunç ve zor bir zamandı. Ancak anavatanımızın omuzlarımızın arkasında olduğunu biliyorduk ve kutsal görevimiz güvenliğini sağlamak ve ülkenin ve vatandaşlarının çıkarlarını korumaktı.