Evlilik ciddî bir müessesedir. Evlenmek isteyen kimselerin ilk olarak resmî işlem yaptırmaları, sonrasında halk içinde “dînî nikâh” olarak malum merasimi yapmaları uygun olur.
Bununla beraber, evlenmek suretiyle nişanlanan kimselerin şartlarına uygun olarak yaptıkları nikâh akdi de dinen geçerlidir. Bu durumdaki bir karı, nikâhlandığı kimsenin dînen eşi olduğundan, kocası kendisini boşamadıkça bir başka erkekle evlenemez.
Daha sonrasında kız fiilen bir araya gelmekten vazgeçer, lakin adam onu boşamazsa, dinen nikâh devam eder. Bu durumda yapılacak şey, bir halde adamın boşamasını sağlamak, bu yapılamadığı takdirde, hakemler vasıtasıyla aralarını ayrım etmektir. Bu şekilde bir durumda adamın, sırf hanıma ziyan vermek amacıyla hanımı boşamamakta ısrarcı olması dinen doğru değildir (Bakara, 2/231).
Dolayısıyla söz mevzusu vakada ilk olarak sözü dinlenir, bilim ve erdem sahibi bir şahıs, karı-koca arasını ıslaha çalışmalı; bu mümkün eğer olmazsa boşamamakta direnen kocaya bu tutumunun hiçbir yarar sağlamadığını, bu şekilde bir nikâha nihayet vermesi icap ettiğini, nikâhın karşı tarafa ziyan vermek amacıyla kullanılamayacağını, bunun İslam’ın ruhuna aykırı bulunduğunu anlatarak adamın boşamasını sağlamaya çalışmalıdır.
Buna karşın adam boşamamakta ısrar ederse, hanım ve adamın aileleri bu mevzuda bir sonuca varmak suretiyle birer yargıcı seçerler. Ailelerden biri direnir, yargıcı seçmezse karşı yan onun yerine adil ve yansız bir yargıcı seçebilir.
Seçilen hakemler ilk olarak arabuluculuk yaparlar. Lüzum ve yoksulluk bulunduğunda kocanın rızası olmasa bile ayrılmalarına karar verebilirler. Böylece taraflar içinde nikâh bağları sonlanmış olan olur.