Gezegenin kayıtlara geçmiş en sıcak yılının hemen ardından, Dartmouth’ta yapılan yeni bir araştırma, Kuzey Yarımküre’deki mevsimsel kar yığınlarının son 40 yılda küresel ısınma nedeniyle önemli ölçüde küçüldüğünü ve potansiyel olarak milyonlarca insanı kötüleşen su istikrarsızlığı riskiyle karşı karşıya bıraktığını ortaya çıkardı.
Nature dergisinde Çarşamba günü yayınlanan bir araştırmaya göre, 1981 ile 2020 yılları arasında düzinelerce nehir havzasında insan kaynaklı iklim değişikliği nedeniyle kar suyu eşdeğerinde veya karda bulunan su miktarında önemli bir düşüş görüldü.
En keskin düşüşler (her on yılda %10 ile %20 arasında) Güneybatı ve Kuzeydoğu Amerika Birleşik Devletleri’nin yanı sıra Orta ve Doğu Avrupa’da görüldü.
Buna Kaliforniya ve Güneybatı için önemli bir su kaynağı olan ve son kuraklık sırasında tehlikeli seviyelere gerileyen Colorado Nehri havzası da dahildir. Çalışma, havzada iklim değişikliği nedeniyle son 40 yılda bahar aylarında kar örtüsünde yaklaşık %7 oranında azalma görüldüğünü, yani kabaca %25 ila %30 oranında azalma görüldüğünü ortaya koydu.
“Gördüğümüz şey daha uzun vadeli bir toplam model ve soru şu: Kar, Kaliforniya gibi yerler için ileriye dönük olarak güvenilir bir su mevcudiyeti kaynağı mı? Dartmouth College’da coğrafya doçenti ve çalışmanın yazarlarından biri olan Justin Mankin, “Ve cevap kesinlikle hayır, öyle değil” dedi.
İklim değişikliği, çevre, sağlık ve bilim konularında agresif ve etkili habercilik.
Kara bağımlı havzaların çoğu artık kendilerini, araştırmacıların “kar kaybı uçurumu” olarak adlandırdığı bir eşiğin ya da marjinal sıcaklık artışlarının giderek daha büyük kar kayıplarını işaret ettiği bir noktanın uçurumunda buluyor. Dönüm noktası, bir havzadaki ortalama kış sıcaklıklarının 17 dereceden daha sıcak olduğu durumlarda ortaya çıkar.
Araştırmanın başyazarı ve Dartmouth’ta doktora öğrencisi olan Alexander Gottlieb, “Bu eşiğin ötesine geçtiğinizde, her ısınma derecesi ile karınızın artan bir yüzdesini kaybetmeye başlarsınız” dedi. “Daha iyi bir kelime bulamadığım için kartopu gibi büyüyen bir kayıpla karşılaşıyorsunuz.”
Araştırmacılar, toplamda yaklaşık 2,1 milyar insanın, sıcaklık eşiğinde veya sıcaklık eşiğinin hemen diğer tarafında bulunan, kara bağımlı hidrolojik havzalarda yaşadığını söyledi.
Bulgular, Kaliforniya da dahil olmak üzere su kaynağı olarak kar yığınlarına bağımlı olan birçok yer için endişe verici sonuçlar doğuruyor. Golden State, tedarikinin neredeyse üçte birini sağlamak için uzun süredir Sierra Nevada’daki ilkbahar ve yaz aylarında eriyen karlara güveniyor.
Gottlieb, Sacramento Nehri havzasının son 40 yılda iklim değişikliği nedeniyle kar kütlesinin yaklaşık %20’sini kaybettiğini, San Joaquin Nehri havzasının ise yaklaşık %14’ünü kaybettiğini söyledi. Ancak bu bulgulara ilişkin istatistiksel güvenin Colorado havzasına göre biraz daha az olduğunu belirtti.
Aslına bakılırsa, iklim değişikliğinin kar üzerindeki etkisini belirlemek, anlaşılması zor bir araştırma sorusudur çünkü değişen sıcaklık ve yağış düzenleri ve belirli bir yılda El Niño veya La Niña’nın varlığı gibi pek çok değişken vardır. Uydular ve uzak sensörler gibi ölçüm yöntemleri de onlarca yılda değişti ve gelişti.
Araştırmacılar, tutarlı bir iklim değişikliği sinyalinin nerede olduğunu belirlemek için farklı verileri standartlaştırmaya çalıştı. Toplamda, Kuzey Yarımküre’deki 169 nehir havzasından 82’sinde sağlam eğilimler belirlediler; bunlara karda meydana gelen eğilimlerin küresel ısınmaya atfedilebileceğinden “son derece emin” oldukları 31 nehir havzası da dahil.
Gottlieb, “Tüm kar örtüsü verilerimizde gerçekten açık bir antropojenik sinyal olduğuna dair bugüne kadarki en ikna edici kanıtı sunabildik” dedi. “İklim sistemine insan müdahalesi olmadan bu uzun vadeli eğilimleri gözlemleme şansımız neredeyse yok.”
Bu havzaların çoğu, klimatolojik olarak daha sıcak olan daha düşük enlemlerde yer alıyor; burada bir miktar ısınma bile onları sözde uçurumun üzerine itebilir. Araştırmacılar, daha kuzeydeki havzaların genellikle bir veya iki derecelik ısınmaya dayanacak kadar soğuk olduğunu ve Alaska, Kanada ve Orta Asya’nın bazı kısımları da dahil olmak üzere bazılarında artan yağış nedeniyle kar örtüsünün genişlediğini söyledi.
Ancak Gottlieb, Kaliforniya ve Güneybatı’da bu eğilimin zamanla daha da kötüleşmesinin beklendiğini ve bazı bölgelerde 2100 yılına kadar %60 ila %80 daha az kar örtüsü görülmesinin beklendiğini söyledi.
“Tren, Amerika Birleşik Devletleri’nin güneybatısı ve kuzeydoğusu gibi bölgelere gitmek üzere istasyondan ayrıldı” dedi. “21. yüzyılın sonunda bu yerlerin Mart ayı sonuna kadar karsız hale gelmesini bekliyoruz.”
Lawrence Berkeley Ulusal Laboratuvarı’ndaki araştırmacıların yürüttüğü 2021 tarihli bir çalışmaya atıfta bulundu; bu araştırma, düşük kar yağışlı, hatta karsız kışların 35 yıl gibi kısa bir sürede Kaliforniya’da sıradan bir olay haline gelebileceğini buldu.
Çalışma, su kaynaklarının kaybının ötesinde, toprakta, bitkilerde ve yaban hayatındaki değişimlerin yanı sıra ani sel, enkaz akışı ve kontrol edilemeyen yangın riskinin artması da dahil olmak üzere eyalet için potansiyel bir “sonuçlar dizisi” buldu.
Lawrence Berkeley çalışmasının ortak yazarı Erica Siirila-Woodburn, Gottlieb ve Mankin’in çalışmasının “kar kaybının neden meydana geldiğini ve gelecekte ne kadar kar kaybı bekleyebileceğimizi anlama yolunda önemli bir adım” olduğunu söyledi.
Siirila-Woodburn, bulgularının kendi araştırması ve Colorado Nehri havzasında ani düşüş potansiyeli de dahil olmak üzere diğer kar kaybı tahminleriyle tutarlı olduğunu söyledi.
“Bu tahminler, Kaliforniya gibi halihazırda su kaynakları açısından sıkıntılı olan ve su kaynaklarının büyük bir kısmı için kar yığınlarına bağımlı olan bölgeler için kötü haber” dedi. “’Kar kaybı uçurumu’ benzetmesinde, aslında o uçurumun üzerinde duruyoruz.”
Dartmouth araştırmacıları, kar kaybının kış rekreasyonu ve kayak turizmine bağımlı alanlar için ekonomik sonuçlar doğurabileceğini ekledi. Buna Vermont, New York, New Hampshire ve diğer Kuzeydoğu eyaletlerindeki kış rekreasyon ekonomilerini besleyen Hudson, Susquehanna, Delaware, Connecticut ve Merrimack havzaları da dahildir.
Mankin, “Alçak rakımlarda ve enlemlerde bulunan kayak merkezleri zaten yıldan yıla kar kaybıyla mücadele ediyor” dedi. “Bu daha da hızlanacak ve iş modelini vazgeçilmez hale getirecek.”
Bu, Kaliforniyalıların gerçek zamanlı olarak gözlemlediği bir eğilim. Geçen hafta, Su Kaynakları Dairesi yetkilileri sezonun ilk kar araştırmasını gerçekleştirdiler ve kar suyu içeriğinin o tarihe göre ortalamanın sadece %25’i olduğunu bildirdiler.
Eyalet, 2040 yılına kadar su kaynaklarında %10’luk bir azalma öngörüyor ve bu açığı, gelişmiş hidroloji tahminleri, gelişmiş rezervuar operasyonları ve yağışlı yıllarda daha fazla su yakalayıp depolamak için yeni yeraltı suyu şarj projeleri de dahil olmak üzere çeşitli yollarla telafi etmeye çalışıyor. DWR su kaynakları mühendisi Andrew Reising’e göre.
Reising, “Kar kütlesi projeksiyonlarının azalmasıyla birlikte DWR, su tasarrufunun artık Kaliforniya’da bir yaşam biçimi olduğunu vurgulayarak mümkün olduğu kadar fazla su yakalamaya devam edecek” dedi.
Ancak Mankin, Kaliforniya’nın rekor kar gördüğü 2023 gibi yılların da olacağını söyledi.
İklim değişikliğinin aşırı yağış ve aşırı kuraklık arasındaki dalgalanmaların kötüleşmesine katkıda bulunduğunu belirterek, “Kaliforniya’nın rekora yakın veya rekor kar örtüsüne sahip olduğu bir yıl, küresel ısınmanın daha büyük resmiyle tamamen tutarlıdır” dedi.
Ancak uzun vadeli eğilimler kalıcı bir endişe kaynağı olmaya devam ediyor. Gottlieb, Batı’nın altyapısının büyük bir kısmının kışın kar birikmesi ve bu karların ilkbahar ve yaz aylarında kademeli olarak erimesi üzerine inşa edildiğini kaydetti.
“Su temini ve su yönetimi hakkındaki düşüncelerimizde gerçekten çok fazla değişiklik yapılması gerekecek” dedi. “Kışın dağlardaki doğal su depolama rezervuarı giderek güvenilmez hale geleceği için bu paradigmanın değişmesi gerekecek.”