İkinci Dünya Savaşı sırasında ABD hükümeti hemen hemen tüm Japon Amerikalıları kamplara yerleştirdi - 110 binlerce insan
ABD Başkanı Franklin Roosevelt 19 Şubat yılın 1942'i, Savunma Bakanlığını batı sahillerinden iç bölgelere ve tüm Japonlara yerleştirmek üzere yetkilendiren bir Acil Durum Kararı No. 9066 imzaladı. Kamplarda 110 hakkında binlerce kişi yerleştirildi, bunlardan en sonuncusu Mart 1946'te eve dönmesine izin verildi. Amerika Birleşik Devletleri'nde, böyle bir hareketin hükümet tarafından gerekçelendirilip getirilmediğine dair tartışmalar halen devam etmektedir. Her ne kadar devlet, 1980 kadar sınır dışı edilme konusundaki görüşünü ifade etse de, bunu “büyük bir hata” olarak kabul edip tüm stajyerlere parasal tazminat ödüyor.
Aralık 1941'de Japonya Hawaii'deki Pearl Harbor'daki Amerikan deniz üssüne saldırdı. Böylece iki güç arasındaki savaş başladı. Askeri departman, ilk günlerinden itibaren ABD başkanından önce Hawaii'de yaşayan tüm Japonların hapsedilmesi sorununu gündeme getirdi. Ordunun böyle bir adım için nedenleri vardı. Pearl Harbor saldırısından sonraki ilk hafta öğrendiler: üssü baskın, yerel göçmen diasporasına ait Japon casusları tarafından koordine edildi. Sabotajcılar Amerikan askeri gemilerinin demirlediği iskelelerin ayrıntılı bir haritasını yaptılar - bu Japonların havacılık neredeyse tüm hedefleri vur.
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı neredeyse iki ay boyunca yansıdı. Bir yandan, Amerika Birleşik Devletleri'nde düşmanlarının geniş bir diasporası vardı - sadakati şüpheli Japonlar. Öte yandan, Amerika savaş yıllarında bile demokratik bir ülke olarak kalmak istiyordu. Roosevelt ikilemini çözmek için eski belgeye - düşman uzaylılara dair yasa - yardımcı oldu. Amerika'nın Fransa ile ilan edilmemiş bir deniz savaşı yaptığı John Adams başkanlığında 1798 yılında geri kabul edildi. Bu arada, bu yasa yürürlükte kalmaya devam ediyor, istenirse yürütme organı bugün herhangi bir kişiyi düşmanca bir devletle bağlantılı olarak şüpheli bir şekilde izole etmeye izin veriyor.
Bir FBI memuru, Japon bir ailenin evini arar. Fotoğraf: AP
Kararnamenin altında 9066 120,2, Amerika Birleşik Devletleri'nin üç batı eyaletinde (California, Oregon ve Washington) yaşayan binlerce Japonca aldı. Bunların% 68’i ABD vatandaşı, geri kalanı yasal olarak ülkedeydi, 16’in altındaki çocuklar% 48. Japonca kabul edilmek için, bu ulusun kanından 1 / 16'e sahip olmak yeterliydi.
1944’te, ABD Yüksek Mahkemesi, “kamusal bir zorunluluk gerektiriyorsa”, ırkçı bir grubun sivil haklarının kısıtlanmasına müsaade edilebileceğini savunarak iç hukukun anayasasını onayladı.
Hitler ve Mussolini ile aynı milliyete sahip olma talihsizliğine sahip kişilerin Roosevelt Kararnamesi'ne düştükleri daha az bilinmiyor: 11 binlerce Alman ve 5 binlerce İtalyan kampa yerleştirildi. 150 hakkında binlerce Alman ve İtalyan, "şüpheli kişilerin" statüsünü aldı ve savaşın her zaman özel hizmetlerin denetimi altında kaldılar ve ABD'deki tüm hareketler hakkında rapor vermek zorunda kaldılar.
Yaklaşık binlerce Japonun 10'i, savaşçı Amerika'ya - çoğunlukla mühendisler ve vasıflı işçilere - yararlı olduklarını kanıtlayabildi. Kampa yerleştirilmediler, ancak "şüpheli" statüsü de aldılar.
Binlerce Japon'dan kalan 110, Amerika Birleşik Devletleri'nin iç eyaletlerinde (Wyoming, Arkansas, Kansas ve diğerleri) on kampa gönderildi, ordu onları toplamaları için iki gün verdi - bu süre zarfında gerçek ve kişisel mülk satmayı başardılar. Uygulamada, bu ezici Japon sayısının evlerini tüm eşyaların yanı sıra arabalarla da terk etmesine neden oldu. Kararnamenin açıklanmasından sonraki ilk günde, sıradan Amerikalılar "düşmanı" kaldırmak için izin aldı, üç Japon öldürüldü, yaklaşık bir düzine dükkan yağmalandı. Ancak, ilk saatlerde ordu ve polis pogromu engelledi.
Soğanlı alanda stajyer Japon çalışması. Fotoğraf: AP
Genel olarak, Amerikalılar büyük bir coşku ile algılandı haber Japonların sınır dışı edilmesi hakkında. Üç Pasifik ülkesinin sakinleri, kamplara “halk düşmanları” çıkardılar. Aslında Japonlar küçük ticaret ve el işleriyle uğraşıyorlardı ve işlerinin kapanmasıyla pazardaki rekabet azaldı.
21 Mart Amerikan Japon 1942'in 82'i, Owens Valley, Kaliforniya'da inşa edilen ilk kamplardan biri olan Manzaner'e getirildi. Daha fazla 10 bin kişi içeriyordu. Kaliforniya'daki Tuule Gölü kampının kendisi en “korkunç” olarak kabul edildi, ordunun en büyük güvensizliğine sahip olanlar - av klüpleri, radyo operatörleri, pilotlar ve denizciler - içinde bulundular. İki kamp türü arasındaki fark - her zamanki ve özel bir rejime sahip - küçüktü. Böylece, ilkinde, günde 48 kuruş, kişi başına yiyecek için, ikincide - 40 kuruşuna ayrıldı. İlki, daha fazla market programı vardı ve ay başına iki ek gün izin verildi.
Kamplarda, tüm yetişkinlerin haftada 40 saat çalışması gerekiyordu. Temel olarak, Japonlar tarımsal işlerle ve el işleriyle uğraştılar. Her kampta sinema, hastane, okul, anaokulu, Kültür Evi - genel olarak küçük bir kasaba için tipik bir sosyal ve kültürel yaşam seti vardı.
Kampçıların daha sonra hatırlattığı gibi, idare çoğu zaman normal olarak onları tedavi etti. Olaylar oldu - kaçmaya çalışırken bazı Japonlar öldürüldü (Amerikalı tarihçiler 7'tan 12 insanlara kampları için numaraları söylüyorlar). Emrin ihlal edicileri birkaç günlüğüne bir bekçi kulübesine konulabilir.
Ancak sınır dışı edilen Japonların çoğunluğu, kaderlerini anlayarak tepki gösterdi. Üstelik, oldukça önemli bir kısmı, sıkı çalışma yoluyla, Amerikan hükümetine sadakatini kanıtlamaya çalıştı. Sonuç olarak, iki yıl sonra, 1944'in ortasında, 110'un binlerce insanından kamplardan (tüm yetişkinlerin üçte biri) yaklaşık 20, binlerce Japon serbest bırakıldı. Doğru, savaşın sonuna kadar Amerika'nın bütün kıyı kentlerine yerleşmeleri yasaktı. Kamp yönetimi, kendisini kampçının önceden seçtiği ikamet yerine serbest bırakan kişiye 25 dolar ve para verdi.
Kışla Kampı Amache, Colorado. Fotoğraf: AP
Japonların küçük bir kısmı - ikinci nesildeki Amerikalılar - hükümetin genellikle orduya katılmasına izin verdi. Haziran ayında, Haziran ayında Hawaii’deki binlerce Japon 1942’ten (1,3 Piyade Taburu) bir askeri birlik kuruldu. Temmuz ayına kadar 100 taburu Wisconsin’de yapıldı ve daha sonra ABD Ordusunun Avrupa’nın güneyine atılmaya başladığı Kuzey Afrika’ya gönderildi.
Eylül ayındaki savaşın sona ermesiyle, 1945, Japonlar kamplardan kurtarıldı, son mahkumlar 20 Mart 1946'lerini bıraktılar.
1948’te, interned Japon’a mülk kaybı için kısmi tazminat ödenmiştir (mülk değerinin% 20’inden 40’e kadar). 9066 karar numarası yalnızca Ford 1976 yılında Başkan Ford tarafından iptal edildi. 1980’te kurulan Siviller için Savaş Yeniden Yerleşim ve Uluslararası Komisyon, 1942 - 1946’taki Amerikan Japonlarının zulüm uygulamalarına ilişkin bir soruşturma yürütmüştür. 1983’te, çalışmanın sonuçlarını yayınladı; “Japon Amerikalıların özgürlüğünden yoksun bırakılması, askeri gereklilik tarafından değil, ırksal önyargıya, askeri histeriye ve siyasi liderliğin başarısızlığına dayandırıldı.” 1988’te, Başkan Ronald Reagan ABD hükümeti adına Japonların (Almanların ve İtalyanların yanı sıra) katılımı için özür dilediği bir belge imzaladı. Sınır dışı edilen her bir sınır dışı işlemine 20 bin dolar tazminat hakkı verildi. 1992’te Bush yönetimi, 7’e her biri bu dolara binlerce dolar ekledi.
ABD yetkilileri, aynı milletten insanların, o sırada yaptıkları şeylerle karşılaştırıldığında, Japonlara insanca davrandılar. Örneğin, komşu Kanada’da Japonlar, Almanlar, İtalyanlar, Koreliler ve Macarlar’ı başka bir kader bekliyordu.
Santa Anita kampında Japonca. Fotoğraf: AP
Kanada'nın Hastings Park kasabasında, 24’in Şubat 1942 Kararı uyarınca, geçici olarak bir gözaltı merkezi kuruldu - esasen binlerce Japon kökenli 1942’in 12’e zorla götürüldüğü toplama kampı. Yemek için günde 20 senti verildi (2 - 2,5 ABD'deki Japon kampından daha az). Daha fazla 945 Japonu zorunlu çalışma kamplarına, 3991 insanlarına - şeker pancarı tarlalarına, 1661 Japonlarına - kolonileri (esas olarak tayga ağaçlarında, odun kestikleri) yerleştirmek için, 699 insanları Ontario'daki hapishane kamplarına yerleştirildi. , 42 kişi Japonya'ya geri gönderilir, 111 Vancouver'daki bir hapishanede hapsedilir. Toplamda, 350 Japonlarının etrafındaki hastalıklardan ve kötü muamelelerden kaçma teşebbüsü sırasında öldüler (haklardan etkilenen toplam Japon sayısının% 2,5'i - ölüm oranı Stalin’in askeri olmayan zamanlardaki kamplarındaki gibi).
22 Eylül 1988 Başbakan Brian Mulroney, savaş sırasında sınır dışı edilen Japonlardan, Almanlardan ve diğerlerinden de özür diledi. Hepsi 21'teki acı için tazminat alma hakkına sahipti, kişi başına bin Kanada doları.