EKONOMİ - ÖNCELİKTE
Japon makamları, Kuril Adaları ile ilgili toprak anlaşmazlığının çözülmesinde ilerleme olmamasına rağmen, kaynaklara atıfta bulunarak Japan Times'a yazdıklarını belirterek, Rusya ile ekonomik işbirliğini geliştirme niyetinde.
Bunun, Japonya ve Rusya’nın liderleri olan Soçi’de Shinzo Abe ve Vladimir Putin’in Mayıs ayındaki toplantısından sonra bilinen ikili ilişkilere “yeni yaklaşım” olduğu bildiriliyor. Kaynaklara göre, Vladivostok'taki Doğu Ekonomik Forumu'nda Abe ile Putin arasındaki toplantıda özel işbirliği alanları ele alındı. Japon hükümetindeki bir kaynak, "Önceki politikamızın bölgesel müzakerelerde ilerleme sağlamadığını görüyoruz, bu nedenle düşünme biçimimizi değiştirmeliyiz" dedi.
Uzak Doğu'nun gelişmesinde iki taraflı ikili işbirliği noktası arasında yer alan yayın, petrol ve gaz sektöründeki üretim kapasitelerinin artırılmasında ve ileri teknolojilerin tanıtılması ile tıp merkezlerinin geliştirilmesinde Rusya'ya teknik yardım çağrısında bulunuyor. Programın bir bölümünün 2016'in ikinci yarısında uygulanacağı varsayılmaktadır. Tokyo, Moskova’nın bu yolla güvenini kazanmayı umuyor, ancak bazı uzmanlara göre, ekonomik işbirliği bölgesel bir anlaşmazlığın çözümünde ilerlemeyi garanti etmiyor. Daha önce Abe, ana Japon adası Honshu'nun güney batısındaki yerli Yamaguchi Eyaletinde Putin ile görüşme niyetini açıkladı.
TARİHİ SORU
Toprak anlaşmazlığı Japonya’nın Güney Kuril Adaları, Iturup, Kunashir, Shikotan ve Habomai’yle ilgili iddiasıyla bağlantılı. Önceden iki ülke, iki kutuplu dünyadaki Rus-Amerikan çatışması ve Kuril sırtındaki adaların bir kısmı ile çözülmemiş sorun tarafından engellenmişti. Ancak, çok kutuplu bir dünyada değerli bir yer işgal etmek için, Japonya özellikle komşu Rusya ile ilişkileri geliştirmeli ve güçlendirmelidir. Eylül ayında, Japon Başbakanı Şinzo Abe, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ile 2016 Vladivostok'ta görüşmelerde bulundu. Toplantı, Japon bir politikacının kısa ama özlü bir ifadesiyle sonuçlandı: “Başkan Putin ile barış anlaşmasını tam olarak tartışabildik. Bir yanıt hissettim. ”
Tokyo'nun siyasi merkezinde - Nagatyo aktif olarak dört adadan erken dönüş olasılığını tartışmaya başladı. Şimdi herkes Peru'daki APEC zirvesi sırasında yapılacak Kasım-Rus-Japon toplantısını bekliyor, sonra Vladimir Putin Japon başbakanının küçük memleketi Yamaguchi bölgesini ziyaret edecek. Bu toplantıların arifesinde, Japon basını, Rusya'nın sırtın iki adasını iade edebileceğini bildirdi. Ancak bu söylentilerin tarafların müzakerelerine zarar verme olasılığı daha yüksektir, çünkü herhangi bir problemi olmadan geri dönüş pek mümkün değildir.
Uzmanlar şu yolu buluyorlar: Rusya yazılı olarak, dört adanın Simodsk Antlaşması temelinde Japonya'ya ait olduğunu ancak hala kendilerine ait olacağını onaylamak zorunda. Bu durumda, Japon diplomasisi yüz kurtarabilir.
Batı ile yüzleşme durumunda, Rusya, 12 öncelikli kalkınma bölgelerinin oluşturulduğu Sibirya ve Uzak Doğu aracılığıyla Asya-Pasifik bölgesinde yer almak için büyük bir şansa sahip. Çin bu bölgede aktif olarak çalışıyor, Orta Asya ve Orta Doğu'dan Avrupa'ya Yeni İpek Yolu ve Güney Çin Denizi'nden, Hint Okyanusu'ndan, Arap Denizi'nden Süveyş Kanalı'ndan Akdeniz'e giden su yolunu oluşturuyor.
Rusya, Sibirya'yı Pasifik Okyanusu ve Avrupa arasındaki ana bağlantı yapmak istiyor. Ayrıca, Rusya Kuzey Denizi Rotasını aktif olarak geliştirmekte ve Uzak Doğu'da Rusya vatandaşları için ücretsiz bir “Uzak Doğu hektarı” programı başlatılmıştır.
Japon tarafı Moskova'ya 8 noktalarından ekonomik işbirliği için bir plan sunarken, Moskova'nın 49 puanları için bir planı var. Bunların arasında enerji projeleri, tarımın gelişimi var. Rus işletmesi, Japon işletmelerinin Rus pazarına girmesini bekliyor.
Trans Sibirya Demiryolunun genişletilmesiyle ilgili olarak, Japonya kısa sürede Hokkaido ve Mançurya'nın gelişiminde geniş deneyime sahiptir. Trans Sibirya Demiryoluna devam etmek için, sadece Tatar Boğazı'nın altına (yaklaşık 7 km) bir tünel ve Sakhalin ile Wakkanai (yaklaşık 42 km) arasında bir köprü inşa etmeniz yeterli. Rusya için bu, uygulanmasıyla tüm bölgeyi önemli ölçüde değiştirecek olan Japonya ile işbirliğinin merkezi projesidir.
Sovyet İkili Tartışması
Sovyet delegasyonunun Japonya ile San Francisco'daki bir konferansta barış anlaşması imzalamayı reddetmesi, diğer müttefik devletlerin temsilcileriyle birlikte, olayların ilerleyişinin gösterdiği gibi Sovyetler Birliği için çok can sıkıcı bir siyasi yanlış hesaplamanın olduğunu gösterdi. Sovyetler Birliği ile Japonya arasında bir barış anlaşmasının olmaması, her iki tarafın da milli çıkarlarına aykırı geldi. San Francisco konferansındaki olaylardan dört yıl sonra, her iki tarafın hükümetlerinin, ilişkilerini resmi olarak çözüme kavuşturma ve ikili bir barış anlaşması imzalama yollarını bulmak için birbirleriyle temasa geçme istek ve isteklerini dile getirmelerinin nedeni budur. Bu hedef, başlangıçta göründüğü gibi, büyükelçiler düzeyinde tutulan yılın Haziran 1955'inde Londra'daki Sovyet-Japon görüşmelerinde her iki taraf tarafından da takip edildi.
Bununla birlikte, bu müzakereler sırasında ortaya çıktığı üzere, o zamanki Japon hükümetinin asıl görevi, Moskova'dan toprak imtiyazları için pazarlık etmek için Sovyetler Birliği'nin Japonya ile ilişkilerini normalleştirmede çıkarlarını kullanmaktı. Londra’nın Mayıs 26’teki Japon Parlamentosu 1955’te Londra’daki müzakerelerin başlamasıyla, Shigemitsu Memori’nin Dışişleri Bakanı’nın yaptığı açıklamada, Japonya’nın Güney Sakhalin’in ve tüm Kuril Adaları’nın daha fazla geri dönmesini isteme niyetinde olduğu açıklandı.
1956’te iki ülke arasında yoğun ikili görüşmeler yapıldı. Sovyet tarafı iki Şikotan ve Habomai adasını Japonya'ya bırakmayı kabul etti ve aynı zamanda Japonya ile barış antlaşması imzalamayı teklif etti. Japon tarafı, böyle bir Sovyet önerisini kabul etmeye meyilliydi. Bununla birlikte, Eylül 1956’ta ABD, Japonya’ya Kunashir ve Iturup’a ilişkin iddialarını bırakması ve yalnızca iki adadan memnun olması durumunda ABD’nin ana ada Okinawa olduğu Japonya’ya Ryukyu Adasını vermeyeceğini belirten Japon hükümetine sert bir not gönderdi. Dolayısıyla, müzakere sürecine Amerikan müdahalesi ve anlaşmaların imzalanması ölümcül bir rol oynadı: Japonya şartlarımızla barış antlaşması imzalamayı reddetti. ABD ile Japonya arasında yapılan bir sonraki 1960 güvenlik anlaşması, Shikotan ve Habomai adalarının Japonya'ya devredilmesini imkansız hale getirdi. Ülkemizin, Kurililer konusunda Japonya'ya hiçbir yükümlülüğü getirmeyeceği gibi Amerikan üsleri altındaki adaları veremediği açıktır.
Japon diplomasisinin Güney Kurililerin kontrollerine geri dönmesini talep etmelerine neden olan nedenlerden biri, Japonların Kuril Adaları'nın olağanüstü stratejik önemini anlama anlayışıydı: adalara sahip olan, aslında Pasifik Okyanusu'ndan Okhotsk Denizi'ne açılan kapıların anahtarını elinde bulunduruyor. Bu anahtarları Sovyetler Birliği veya şu anda Rusya'nın mülkiyetinde bulma şansı, Japon yönetici çevrelerinden açıkça memnun değildi.
Japon egemen çevreleri, Sovyetler Birliği ve Rusya’nın yanı sıra şu anda Rusya’ya da toprak taleplerini dile getirerek, Japonya’nın askeri yenilgisinden sonra neslinin tükenmesi ve Japonya’ya teslim olmasının ardından milliyetçi duyguları canlandırmayı umuyordu. Tokyo, halkın bu kesimlerini ideolojik kontrolü altında toparlamak için ulusal revanşist sloganlar kullanmaya çalıştı, böylece savaş karşıtı demokratik örgütler karşısında hükümetin muhaliflerinin saflarını zayıflattı.
Saldırganlık Platformu
Kuril Adaları'nın rolü ve önemi İkinci Dünya Savaşı sırasında kendini gösterdi. Japonlar, Amerika Birleşik Devletleri'ne saldırmak ve Amerikan'ı yenmek için bir grev taşıyıcısı formasyonu oluşturan Iturup Adası'ndaydı. filo Pearl Harbor'da 7 Aralık 1941. Altı Japon uçak gemisinin son eğitimini birkaç hafta boyunca geçirdiği Hitokappu Koyu'nda (şimdiki Kasatka Koyu) idi. Iturup'taki deniz üssü havadan iyice kaplandı ve orada büyük bir havaalanı vardı. Daha sonra "Petrel" adını aldı. Daha sonra, 1993 yılına kadar 387. avcı havacılık alayı bu havaalanına dayanıyordu.
Kuzey Kuril Adaları, Japonlar tarafından 1942 - 1944'ta, Aleut Adaları'na saldırmak için bir üs olarak kullanılmıştır. Ancak Amerikalılar büyük bir çabayla Japonları, yakaladıkları Aleut Adaları'ndan kovmayı başardılar. Kuril Adaları'nı ele geçirme planının ilk kez ABD hükümeti tarafından yılın Ağustos 1942'inde dikkate alınması karakteristiktir. Ancak, Mayıs 1943’te Japonya’dan Attu adasının serbest bırakılmasının ardından, Genelkurmay Başkanları ve Amerikan basını, Kuril Adaları’nın ele geçirilmesi ve onlardan Güney’in Japonya’ya daha fazla hareket etmesi konusunda ateşli bir tartışma başlattı.
“Kuril Adaları Basamaklarında Tokyo'da Kampçılık” Amerikalı gazeteciler arasında bir marka haline geldi. "Paramushir'den Tokyo'ya sadece 2 bin km uzaklıktadır" ifadesi Amerikan laymanını hipnotize etti. Batı Kuvvetler Grubu komutanı Korgeneral John L. DeWitt, KNS Başkanı'na operasyon planını sundu. DeWitt, Hokkaido ve Honshu yönünde ilerlemek için bir üs oluşturmak amacıyla 1944 baharında Kuril Adaları'na saldırmayı önerdi. Japon adalarına saldırı planı kağıt üzerinde kalmadı. 1943 baharından beri, Amerikan авиация Kuril Adaları'nda büyük bir bombardıman başlattı. En güçlü saldırılar Shumshu ve Paramushir'in kuzey adalarında gerçekleştirildi. Paramushir'in bombalanmasından sadece bir gün sonra, yedi Amerikan bombacısının Kamçatka Yarımadası'na indiği bildirildi. SSCB topraklarına (Uzak Doğu'da) inen tüm Amerikan uçakları, 1946'da ülkemizde A.N. Tupolev "uçan kalesi" Tu-4'ü yarattı.
Savaş sırasında Japonlar, Amerika'nın Kurilleri işgalinden korkuyordu. Sonuç olarak, adalardaki Japon birliklerinin sayısı, 5 yılı başında 1943 bin kişiden 27 yılı başında 1944 bin'e yükseldi ve 60 yılı yazında 15 bin sayısına getirildi, sadece Shumshu adasında Japon garnizonu sayısı XNUMX bin kişiden daha fazlaydı. Bütün bunlar, birlik ve malzemelerin teslimindeki karmaşıklığa rağmen - bir fırtına, Amerikan uçakları ve denizaltılar.
KENDİNİZİ İADE
Dışişleri Komiseri Vyacheslav Molotov tarafından Kasım ayındaki 18’in bile, 1940’in, Japonların, saldırgan olmayan bir antlaşma imzalamak için SSCB’ye tüm Kuril Adaları’nı devretmesini önerdiğini merak ediyorum. Buna karşılık, Kasım ayında 29, 1943, ABD Başkanı Franklin Roosevelt, Tahran Konferansı sırasında, Kuzey Kurilileri Vladivostok ile iletişimi geliştirmek için ele geçirmeye hazır olduğunu belirtti. Bu nedenle, Amerikan silahlı kuvvetleriyle birlikte hareket ederek Stalin'i bu eylemde yer almaya davet etti. Stalin doğrudan cevabı bıraktı, ancak daha sonra Roosevelt'e, Güney Sakhalin ve Kurillerin Rus toprakları olması gerektiğini, bunun Sovyetler Birliği'nin Pasifik Okyanusu'na erişimini ve Sovyet Uzak Doğu'nun daha güvenilir bir şekilde savunma olasılığını vereceğini belirtti.
Stalin, 1944 döneminde Sovyet politik koşullarını iki kez tekrarladı; SSCB'nin, Moskova'daki ABD askeri misyonunun başkanı General John Dean ve Aralık'taki Cumhurbaşkanı Averell Harriman'ın elçisi ile yaptığı görüşmede 14’in Japonya’ya karşı savaşa katılacağını söyledi. Stalin, Harriman'a tüm Kuril Adaları'nın Rusya'ya geri gönderilmesi gerektiğini ve bu iddiayı daha önce Rusya'ya ait oldukları gerçeğini haklı çıkardığını söyledi. Sonunda, Kurillerin kaderi iki dakika içinde Yalta'da Şubat 13 8 kapalı oturumunda karar verdi. Stalin, sohbete Kurilleri ve Güney Sakhalin'i bir bütün halinde birleştirerek başladı: "Ben sadece Japonların ondan aldığı şeyi Rusya'ya geri vermek istiyorum." Roosevelt bu konuda kolayca hemfikirdi: “Müttefikimizin çok makul bir teklifi. Ruslar yalnızca onlardan neyin alındığını iade etmek istiyor. ” Bundan sonra, konferans katılımcıları diğer sorunları tartışmaya devam etti.
Tokyo, Sovyet-Amerikan müzakerelerinden habersiz kaldı. Japonlar, SSCB'nin tarafsızlığını en azından güvence altına almak ve en azından Stalin'i ABD ve İngiltere ile barış görüşmelerinde arabuluculuk yapmaya ikna etmek için çılgınca diplomatik hareketler arıyorlardı. Eylül ayının başlarında, Dışişleri Bakanı Sigemitsu Mamoru, 1944’in başlarında, özellikle Orta ve Kuzey Kurile Adaları'nı Sovyetler Birliği'ne bırakmayı planlayan bir taslak hazırladı. Ağustos - Eylül 1945’ta Sovyet paraşütçüler tüm Kuril Adaları’nı işgal etti.
2 Eylül 1945, Stalin SSCB vatandaşlarına hitap etti: “Rus-Rus savaşının 1904'taki Rus-Japon Savaşı sırasında yenilgisi, insanların kafasında ağır hatıralar bıraktı. Ülkemize kara bir nokta koydu. İnsanlarımız Japonya'nın kırılacağı ve lekenin giderileceği güne inandılar ve beklediler. Kırk yıldır, biz eski neslin insanları bu günü bekliyoruz. Ve bu gün geldi. Japonya bugün kendini mağlup ilan etti ve koşulsuz teslim olma eylemini imzaladı. Bu, Güney Sakhalin ve Kuril Adaları'nın Sovyetler Birliği'ne çekileceği ve bundan böyle Sovyetler Birliği'ni okyanustan ve Japon saldırısının üslerini Uzakdoğu’ya ayırmanın bir aracı olarak değil, Sovyetler Birliği’nin Japonlarla doğrudan bir iletişim aracı olarak hizmet edeceği anlamına geliyor. saldırganlık. " Eylül ayında 1945, Başkan Harry Truman, Kuril Adaları'ndan birinde Amerikan havacılık ve deniz üssü oluşturmayı Stalin'e önerdi. Stalin kabul etti, ancak Aleut Adaları'ndan birinde benzer bir Sovyet üssü oluşturma şartı ile. Ayrıca, Beyaz Saray bu konuyu gündeme getirmedi.
RUSYA İÇİN STRATEJİK ÖNEM
Kuril Adaları konusunun dikkate alınması için önemli bir an, ABD ile Japonya arasında, Asya-Pasifik bölgesinde askeri işbirliği ve ortaklık konusunda ikili bir anlaşmanın var olması olgusudur. Rus askeri-politik liderliğine göre, ülkemizdeki Kuril Ridge adalarının varlığı ve ilk olarak Kuril takımadalarının güney adalarının hepsinin, Rus savaş gemilerinin Okhotsk Denizi'ne giriş ve çıkışında sürekli kontrol için son derece önemlidir. Rus yüzeyinin ve denizaltı gemilerinin Pasifik'e bırakılması üzerindeki kontrolün yanı sıra. Bu adalar arasındaki boğuşmalar, Okhotsk Denizi'nden Pasifik Okyanusu'na kadar havadaki ve denizdeki en kısa yollarda bulunur. Bizim düşüncemize göre, Uzak Doğu'daki Sovyet zamanlarında 900 savaş uçakları, 60'e kadar büyük gemiler ve 90 çok amaçlı denizaltılara (40'ten daha fazla nükleer olan) sahip olduğumuz akılda tutulmalıdır. Çin ile sınır komşusu bölgelerde bulunan bir başka 800 savaş uçağı. Yarım milyon asker, 20 binden fazla zırhlı araç ve 15 bin topçu silahı ve harcı vardı. Eğer bu bir sebepten dolayı yeterli olmazsa, o zaman bir bölünme ve Kuril Adaları'ndaki bir hava alayı da yardımcı olmaz.
Kuril Sırtı'nın ve ülkemizdeki takımadaların güney adalarının varlığının ekonomik argümanlarına da büyük önem verilmelidir. Buradaki dünyadaki maden kaynaklarının genel değerlendirmesi en az 44,05 milyar dolar civarında, altın, gümüş, çinko, bakır, kurşun, demir, titanyum, vanadyum, agatlar, kükürt var. Rus tahminlerine göre, Malaya Kuril Ridge ile Shikotan ve Kunashir arasındaki alan toplam balık avının% 10'ini veriyor. 1,2 milyon yıllık Her yıl burada tonlarca balık toplanırken, tüm Baltık ülkeleri 340 bin tonu yakalar. Diğer tahminlere göre, bu rakamlar sırasıyla 1,5 milyon ve 350 bin tona eşittir. Rusya için, Japonya'nın dört adasının transferi, tüm Uzak Doğu'da avlanma miktarının üçte birinden daha fazla azalmaya neden olacaktır. Parasal açıdan, bu miktar 2 milyar dolardan az değildir.
Rus liderliği konusundaki Japon iddialarına verilen imtiyazlara gelince, Kremlin'de ve duvarlarının dışında kalan siyasi güçler dengesi altında, önceki yıllara göre daha az muhtemel hale geldiler (Mikhail Gorbachev ve daha sonra Boris Yeltsin iktidardaydı). Japon tarafı, bölge tacizinde daha da ısrar edince, Japon-Rus müzakerelerinde atmosfer daha soğuk hale geldi ve her iki tarafın pozisyonları bozuldu ve daha şiddetli hale geldi. Bu dönem, Güney Kurilileri yıkayan deniz sularındaki artan çatışma sıklığı ile de işaretlendi; çatışmalar, beş yıldan fazla bir süredir (1994'ten), Japon avcılarının sınır muhafızları tarafından keşfedilen silahlı direnişle karşı karşıya kaldıkları Rus toprak sularına yapılan tuhaf saldırıları tekrarladı. izinsiz giriş yapanlara ateş açın.
Son on yılın olaylarının gösterdiği gibi, iki taraf arasındaki toprak anlaşmazlığı neredeyse derin bir çıkmaza ulaştı ve hiç kimse bu çıkmazdan çıkış yolunu göremiyor. Japon tarafı, mantıksız toprak iddialarını terk etme niyetinde değildi. Bu sorunun başlamasından bu yana, Kuril Adaları ve Güney Sakhalin’in Japonya’ya geri dönme talebi, pratikte bir devlet politikası ve herhangi bir iktidar partisinden herhangi bir temsilcinin başkanlığındaki herhangi bir hükümetin programlarında değişmeyen bir dış politika kursu haline geldi. Bu nedenle, Japon hükümeti veya siyasi şahsiyetlerin hiçbiri, herhangi bir Japon siyasetçiye derhal politik ölümle dolu olan bir adımı atmayı başaramadı. Bu bağlamda, Japon toplumuyla yüzleşmeye karar verecek ve Japonya’nın Rusya’ya yönelik genel toprak iddiaları listesinde en az bir pozisyondan vazgeçmeye karar verecek cesur bir adam için Japon siyasetçiler veya Japon diplomatlar arasında arama yapmak haksızlık olacaktır. Japon siyasetçilerin ya da diplomatların eğitim ve öğretim sistemi esnek, katı, uygulamalı ve pasif ve uygulamada yavaştır. Geleneksel olarak Rus karşıtı bir yönelime ve Japonların kuzey komşusuna yönelik taleplerinin er ya da geç Japon tarafı için olumlu bir çözüm bulabileceği konusunda “zor” bir güveni var. Müzakereler ve ardından 1855 ve 1875 ve 1905’te Rusya ile barış antlaşması sonuçlarının ve 1937 - 1938’te Moğolistan’da Japonya ile olan düşmanlıkların sonunda yapılan anlaşmaların sona ermesi, Japonya’nın kalıcılığının böyle bir politik diplomasi olduğunu göstermektedir.
RELAX YAPMAYIN
Bazı Rus siyasi rakamlarının hatalı yaklaşımı, Japon-Rus ilişkilerini geliştirmek ve Japonya’nın Uzakdoğu’daki Rus işinde büyük finansal kaynaklara yatırım yapma yoluna gitme iznini almak için Japonya’nın rızasını almak için rızalarını almak için öfkeli güvenleridir. Onların görüşüne göre, Rusya’nın böyle bir harekete geçeceği iddiasıyla, elektronik ve imalat endüstrilerinde ve Rus işletmeleri için Japon biliminin diğer birçok alanında Japon teknolojilerine erişim sağlayacağı iddia ediliyor. Bu nedenle, bazı Rus politikacılar, Japonya ile müzakerelerin güçsüz ve Rusya'nın toprak bütünlüğünü koruma konusundaki kararlılığından değil, taviz koşullarından ve görüşmelerde tutarlı bir şekilde öne sürüldüğünden, Japon toprak taleplerini yumuşatıp barış meselesinin çözülmesini hızlandıracak siyasi ve ekonomik nitelikteki önerileri sürdürmek gerektiğine inanıyor. Japonya ile anlaşma. Bir dizi Rus politikacının arasında, Japonya ile barış antlaşması imzaladıktan sonra ve Güney Kurilleri kendilerine bıraktıktan sonra onlara bol para yağmurlarının dökülmeye başlayacağına ve Japon tarafının derhal ülkemize büyük yatırımlar ve yumuşak kredilerle destek olacağına inanan siyasetçiler de bulunabilir. ve bilimsel ve teknik bilgiler. Bu tür hatalar çoğunlukla Gorbaçov ve özellikle Yeltsin dönemindeki diplomasilerimiz tarafından gerçekleştirildi. Aynı zamanda, Japon hükümetinin ekonomik politikasının, bakanlar ve diplomatların kasıtlı kararları ile değil, güçlü iş liderlerinin istekleri tarafından çok fazla belirlendiği unutuldu (ve bazı insanlar hala unutuyor).
Son zamanların karakteristik bir anı, dünya topluluğunun Kuril Adaları ve Güney Sakhalin ile ilgili toprak anlaşmazlığı konusunda Rusya ve Japonya arasındaki sistematik müzakerelere önemli ilgi göstermemesidir. Örneğin, Japonya’nın Rusya’dan en az iki ada alma teorik olasılıklarını değerlendirmek üzere, Temmuz ayında Toronto’da (Kanada) düzenlenen G20 zirvesinin temsilcileri olan 2010’in Rusya’dan en az iki güney ada elde etmek için Kuril sırtı Japonya, oldukça titrek yasal pozisyonlara sahiptir. Çünkü Kuzey ve Güney Tishima (Kuriles) arasında bir ayrım yapılmadığını iddia etmek için birçok neden var. Japonya, Uluslararası Adalet Divanı'na veya benzer bir uluslararası hukuk organına başvurursa, o zaman Rusya'nın belli koşullar altında vermeye hazır olduğu Şikotan ve Habomai'ye haklar verilebilir. Ayrıca, Rusya'nın anlaşmazlığı çözmekten elde edeceği olası siyasi ve ekonomik faydalar asgari düzeydedir. Rusya'nın Japonya'nın şartlarını yerine getirmek ve tüm adalardan vazgeçmek istememesinin birçok nedeni var. Bu nedenle, anlaşmazlığı çözme konusundaki ana engel, Japonya’nın Rusya’nın ne kadar geniş bölgelere geri dönmesi gerektiği konusunda uzlaşma konusundaki isteksizliği. Ancak şu anki Japon hükümeti zayıf ve ABD ve Çin ile ilişkilerin sorunu gibi daha acil konularla baş etmek zorunda. Sonuç olarak, Japonya ile Rusya arasındaki bölgesel anlaşmazlıkta elbette bir değişiklik olması muhtemel değildir.