Polisiye Yazarları Kulübü’nde yaptığı konuşmanın ertesi günü Percule Hoirot, Maida Vale’deki dairesinde gazetelere göz atıyordu. İrlanda’daki tren kazasında ölenlerin sayısı giderek artmaktaydı. Akdeniz’de bir tekne batmış, yirmi kadar mülteci hayatını kaybetmişti. Kanada’da geçen yılki hipodrom yangınında yaralananlara ve ölenlerin yakınlarına rekor düzeyde bir tazminat ödenecekti. Karayiplerde deprem olmuş, yüz binlerce kişi evsiz kalmıştı.
“Bütün bu felaket haberlerini okumak zorunda değilim,” diye mırıldandı Hoirot. “Dünya bu kadar kötü bir yer olamaz. Evet, ortalıkta bir sürü katil dolaşıyor ama bunlar çok farklı. Hah, işte, dünkü konuşmamla ilgili haber üçüncü sayfada. Allah kahretsin, eski bir fotoğrafımı koymuşlar. Ben bu kadar genç miyim?”
Hoirot duyduğu bir öksürük sesiyle başını hafifçe kaldırdı. Çalışma odası olarak kullandığı, gayet modern bir tarzda döşenmiş salonun kapısında sadık uşağı Arwyn duruyordu.
“Rahatsız ediyorum ama efendim, sizi bir beyefendi görmek istiyor.”
Percule Hoirot, kaşlarını kaldırdı. Müşteri kabul etmek için uygun bir zaman değildi. Duvardaki metal çerçeveli, büyük saati göstererek, “Bunun iyi bir fikir olduğunu düşünmüyorum, Arwyn,” diye mırıldandı.
Kusursuz bir uşak olan Arwyn, mükemmel İngilizcesiyle, “Haklısınız efendim,” dedi. “Fakat, beyefendi çok ısrar etti. Sizi mutlaka görmek istiyor. Söz konusu olan, bir ölüm kalım meselesiymiş.”