We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Karnal Savaşı: Topa Atlı Develer ve Savaş Filleri
Nader'in kara gözleri şiddetle parladı ve kırılmış Babür piyadelerinin merkezine çarpmasını izlerken siyah sakalı diken diken oldu. Subayları ve kurmaylarıyla birlikte güçlü ordusunun sol kanadında konuşlandırıldı. Merkezin komutanı oğlu Morteza'ydı. Savaşa ciddiyetle katılınırken Nader'in yüreği gururla kabardı. Tarih 24 Şubat 1739'du.
Nader, bulunduğu yerden Alimardan nehrinin konuşlandığı yere paralel olarak kuzeyden güneye doğru uzanan büyük eğrisini görebiliyordu. Güneybatıda, nehrin karşısında, surlarla çevrili Karnal şehrinin kulelerini seçebiliyordu. Güneş, binalarının ağartılmış beyaz taş işçiliği üzerinde parıldadı. Konumunun karşısında, Babür Lordu Muhammed Şah'ın kampını görebiliyordu.
Çadırlar parlak güneş ışığında beyaz ve krem renginde parlıyor, sancaklar rüzgarda cesurca uçuşuyor ve sürekli bir asker, süvari ve savaş fili akışı onun konumuna meydan okumak için nehrin karşısına akıyordu. Şah Muhammed'in Babür kuvveti çok büyüktü, ancak Nader endişelenmiyordu. Rakamların gücü onu bugün durdurmaya yetmeyecekti.
Nader, Pers İmparatorluğu'nun Afşarlı hanedanının Krallarının Kralı, günümüz İran'ı merkezli geniş bir bölgenin hükümdarı Şahanşah'tı. Nadir altında imparatorluk, Karadeniz'den Basra Körfezi'ne, Ermenistan'dan Bahreyn'e, Gürcistan'dan Pakistan'a, Umman'dan Kafkasya'ya kadar uzanıyordu. Acımasız bir fatih, birinci sınıf bir taktikçi ve savaşın hızla değiştiği bir zamanda ileri görüşlü bir askeri reformcuydu.
Kökenleri aşırı derecede mütevazıydı, ancak şans ve fırsatların kurnazca kullanılması onu dolambaçlı bir yoldan doğduğu ülkede en yüksek konuma getirmişti. Pers İmparatorluğu, gençliğinde yüzyıllardır hüküm süren hanedanın çöküşünü görmüştü. Nader, bu çöküş sırasında kaybedilen toprakları hızla geri kazanmayı ve ardından sürekli bir genişleme politikası izlemeyi kendine misyon edindi. Bu politika onu İndus nehrini aşarak, bir zamanlar büyük Babür imparatorluğunun başkenti olan Hindistan'ın kuzeyindeki büyük Delhi şehrine doğru ilerlemişti.
Babür imparatorluğu son yıllarda servetinin düştüğünü görmüştü. İç çatışmalar ve askeri olarak modernleşmedeki başarısızlık, parçalanmasına katkıda bulunmuştu. Muhammed Şah, Alimardan nehrinin karşısında Nadir ile karşılaştığında, Babür İmparatorluğu zaten eski benliğinin bir gölgesiydi. Gücünün sonunda bile, yine de çok güçlüydü ve Muhammed'in toplayabildiği ordunun sayısı çeyrek milyondan fazlaydı.
Bu gücün büyüklüğü, yönetilmesini çok zorlaştırıyordu ve birçok yönden eski bir orduydu. Üç bin topçu emri verdi, ancak bunlar çok büyük ve hantaldı. Piyade tüfekleri ağırdı ve yeniden doldurulması yavaştı. Babür kuvvetinin çoğu, farklı bölgelerden ve aşiret gruplarından aceleyle yetiştirilmişti, birleşik bir ordudan ziyade birçok küçük kuvvetten oluşan bir koleksiyon olarak görülebilirdi.
Bunun aksine, Nadir'in birlikleri kesinlikle birleşikti. Ordunun sayısı altmış bin civarındaydı, düşmanlarından çok daha azdı, ancak modern bir kuvvetti, iyi disiplinli, iyi talim edilmiş, iyi beslenmiş ve iyi donanımlıydı. Nader birkaç yıldır bu orduyla sefere çıkmıştı. Hafif, düşük kalibreli tüfekleriyle piyadelerini sürekli olarak deldi.
Süvarileri o zamanlar dünyanın en iyileri arasındaydı, at sırtında tüfekler ateşlemek, mızraklarla hücum etmek ve Pers askerlerinde yaygın olan büyük kavisli palalar olan Şemşirlerle yakın mesafede savaşmak için eğitilmişlerdi. Topları hafif ve hareketliydi ve develerin sırtına monte edilmiş hafif bir top olan Zamburak'ı kullandı.
Babür piyadelerinin Nadir'in merkeziyle çatışmaya girdiğinde bu kadar büyük kayıplar vermesi büyük ölçüde Zamburak deve topçularına bağlıydı. Develer, piyadeleri taramak için kullanılmıştı ve Babürler, barajlarının dişlerine doğru ilerledi. Zamburak'lar özellikle hassas silahlar değildi, ancak toplu ateşleri yıkıcıydı.
Uzaklaşmadan önce bir, iki, üç kez ateş ettiler. Arkadaki piyade bekliyordu ve hemen ilerleyen Babürlülere voleybolu ardı ardına yaymaya başladı. Kayıpları büyüktü, ancak sayıca fazla olmaları, Pers hattına ulaşmalarına izin verdi. Şiddetle savaştılar ve erkeklerin kükremesi ve yakın dövüşün gürültüsü havayı doldurdu.
Muhammed Şah ve Nadir Şah müzakerelerde, meçhul sanatçı, 1740.
Merkezin güneyinde, Nader bir tuzak kurmuştu. Babürlerin arka tarafına saldırmak için büyük bir süvari grubu gönderilmişti. Savaştılar, sonra geri çekildiler ve Babür kuvvetleri onları takip etti. Takip, Pers kuvvetleriyle aynı seviyeye geldiğinde, tüfekle silahlanmış gizli piyadeler, sönen bir ateş duvarı oluşturmaya başladı.
Zamburak develeri hızla yukarı çıkıp ateş açtı. Babür savaş filleri çığlık attı ve piyadeleri çiğnedi. Atlar yetiştirip binicilerini fırlattı. Pers topunun devreye girmesiyle karışık takip bir bozguna dönüştü. Nader'in kendisi tüfek hatlarının arkasından izledi.
Merkezde büyük bir erkek, fil ve at baskısı vardı. Nehrin karşısına daha fazla asker dökülüyordu, ancak yaklaşım ölü ve yaralılarla boğuldu ve kalabalık o kadar büyüktü ki düzen umudu yoktu. Kaosun içine Nader, ordusunun sağ bölümüne saldıran Babürlülerin kanadına girmelerini emretti. Toplar, tüfekler ve Zamburaklar yüksek yerden kükredi.
İlerleyen Babür birlikleri kırılmaya başladı. Savaşın önünde, Babür merkezinin komutanı, pozisyonunun umutsuzluğunu görünce teslim olurcasına ellerini kaldırdı. Saldıran kuvvet dağılmaya başladı ve nehre doğru geri kaçtı. Pers piyadesi düzenli bir takip içinde ilerledi.
Afşar hanedanından ateşli silahlar. Kasir tarafından – CC BY-SA 3.0.
Muhammed Şah'ın en üst düzey iki teğmeni de dahil olmak üzere yüzlerce Babür subayı savaşın ön cephesinde düşmüştü. Kaçan askerler kampa ulaştığında, liderlerinin ölümünün söylentisi orman yangını gibi yayıldı. Muhammed, subayları olmadan adamlarına emir veremezdi ve cephede katliamdan kaçanların savaşmak için hiçbir iradeleri kalmamıştı.
Moğol ordusu çöktü. Adamlar kendi kamplarını yağmaladılar ve bulabildikleri her şeyle kaçtılar. Felaketin ortasında, Nader'in komutası altındaki adamları geri çekilmelerini kesmek ve kampı kuşatmak için hareket ettirdiği ortaya çıktı. Savaş sona erdi ve birkaç gün süren müzakerelerden sonra Muhammed Şah teslim oldu ve Nadir'e ve Pers imparatorluğuna vassal yapıldı.
Hint Tarihi
Karnal Savaşı, Hindistan'ı işgali sırasında İran imparatoru Nadir Şah için kesin bir zaferdi. Şah'ın kuvvetleri Babür imparatoru Muhammed Şah'ın ordusunu yenerek Persler tarafından Delhi'nin yağmalanmasının yolunu açtı.
Savaş, Hindistan'ın Delhi kentinin 110 km (70 mil) kuzeyindeki Karnal'da gerçekleşti. Muhammed ve ordusu selâmetle yenildi. Nadir'in ordusu yaklaşık 55.000 askerden oluşuyordu ve Muhammed'in ordusunun birkaç modern revizyonistin belirttiği gibi 15.000 değil, yaklaşık 150.000 olduğu söyleniyor. Bunun nedeni, ikinci sayıdan daha büyük olan çok sayıda askeri kayıptır. Kızılderililerin, gövdelerinde uzun bıçakları olan ve onları düşmana sallamaları öğretilen savaş fillerini savaşta kullandıkları söylenir.
Nadir Şah'a bu haber verildiğinde, İran ordusunun önüne üzerlerinde yağ dolu kaplarla develerin konulmasını emretti. Savaş başladığında çömleklerin ateşe verilmesini emretti ve bir süre sonra sıcak ulumaya ve düşmana doğru koşmaya başlayan develeri kızdırdı, bu da savaş fillerini korkuttu, onlar da geri dönüp kendi ordularını öldürmelerine karşı hücum etti. kaçarken çok Develer indirildiklerinde yeri aydınlattı ve birçok Hint askerini yaktı ve zaten sakat kalmış Hint ordusunu daha da tüketti.
Koh-i-noor Elmas
Pers Kralı Nadir Şah Hindistan'ı işgal etti ve Ocak 1739'da Delhi yakınlarındaki Karnal savaşında Babür İmparatoru Muhammed Şah Rangila'yı (MS 1719-1748) mağlup etti. 1 Mayıs 1739, Delhi'deki Durbar Salonu'nda. Nadir Şah bu elması ilk gördüğünde büyüklüğüne, güzelliğine ve parlaklığına o kadar kapılmıştı ki, Farsça'da "Işık Dağı" anlamına gelen Koh-i-Noor'u hayretle haykırdı. Bundan böyle bu mücevher bu adla bilinmeye başlandı.
Kohi-i-Noor efsanevi bir kökene sahiptir ve Hintli tarihçiler bu konuda farklıdır. N.B.'ye göre Sen, elmasların kralı ve kralların elması olan Kohi-i-Noor, Karnataka'daki Krishna nehrinin sağ kıyısında bulunan antik Kolar madeninde bulundu. Diğerleri, bu ünlü elmasın yaklaşık 5.000 yıl önce, Orta Hindistan'daki Machlipatnam yakınlarındaki aşağı Godavari nehrinin yatağında veya Andhra Pradesh'teki Golkunda madenlerinde veya Maharashtra'daki Amravati tepelerinde keşfedildiğini yazıyor.
Bu muhteşem mücevherin Hint kesimindeki ağırlığı, eski karatların (191.10 metrik karat) 186-1/16'sıydı, ancak MS 1852'de Londra'da yeniden kesildikten sonra ağırlık 108-1/3 metrik'e düşürüldü. karat. Yeniden kesimden sonra, Kohi-i-Noor şimdi orijinal ağırlığının yüzde 43'ünü kaybetmiş 108.93 karat ağırlığında.
Babür İmparatoru Zahiruddin Muhammed Babur, Koh-i-Noor'a "tüm dünyanın iki buçuk günlük yemeği" olarak değer verdi. Ama oğlu Hümayun, "Böyle kıymetli taşlar satın alınmakla elde edilemez" dedi, ya İlâhi İrade'nin bir ifadesi olan kıvılcım kılıcın takdiri ile birine düşer, ya da güçlü hükümdarların lütfuyla gelir.
Koh-i-Noor'un şimdiye kadar satın alındığı veya satıldığı bilinmiyor. Fetihler sonucunda hep el değiştirmiştir. Bir fatihden diğerine güç ve şan sembolü olarak geçen bu muhteşem ve eşsiz elmas, Hindistan'ın değeri tahmin edilemeyen en büyük hazinesi olarak kabul edildi. Bu mücevherin tarihi, çeşitli ülkelerin hanedanlarıyla bağlantılıdır. not Sen, değerli taşların Hindu bilimine göre her taşın her sahibine yakışmadığını yazıyor. Bir elmas, birine refah, başkalarına sefalet ve ıstırap getirebilir. Koh-i-Noor'un geleneksel olarak, onu giyen bir kadına iyi şans, bir erkeğe ise şanssızlık getirmesi gerekiyordu.
1850'de Koh-i-Noor, 250. yıldönümünü kutlamak için Doğu Hindistan Şirketi tarafından Londra'daki Kraliçe Victoria'ya sunuldu. Uzun yolculuğu boyunca, bu harika elmas dört ülkede kaldı ve seyahat etti - Hindistan, İran, Afganistan ve İngiltere.
Bu eşsiz mücevher, 101 yıl boyunca Perslerin, 11 yıl boyunca Ahmednagar'ın Nizam Shahi Hanedanlığı ve Deccan'da (Hindistan) Golkunda'nın Qutab Shahi Hanedanlığı'nın 101 yıl boyunca Babürlerin kraliyet evlerinin mülkiyetinde kaldı. Lahor'da) 36 yıldır. Kohinoor, son 150 yıldır İngilizlerin elinde.
Karnal Savaşı
Karnal Savaşı, Nader Şah ve Babür İmparatoru Muhammed Şah'ın orduları arasında savaştı. Büyük bir orduya sahip olmasına rağmen, Muhammed Şah savaşta yenildi. Olay, 24 Şubat 1739'da Karnal, Haryana, Hindistan yakınlarında gerçekleşti.
Muhammed Şah Kabil'in Temmuz 1738'de düştüğünü öğrenmişti, ancak sonraki Ocak ayına kadar bile Pencap'ın savunması için hiçbir düzenleme yapmadı.
Rajputlardan, Afganlardan ve Marathalardan yardım istendi, ancak kimsenin bu girişimle ilgisi yok gibiydi.
Nizam-ül-Mülk, Saadat Khan, Qamaruddin ve Khan-i-Dauran, imparatorun eşlik ettiği, kamp kurdukları Karnal'a kadar ilerler.
Diğerlerinin muhalefetine rağmen, Saadar Khan yeterli hazırlık yapmadan erken bir saldırıya öncülük etti. Khan Dauran onun desteğiyle öne çıktı. Bunun üzerine imparator ve Hint ordusunun geri kalanı da bir saldırı için hazırlandı. Ama ne bir eylem planı ne de üzerinde anlaşmaya varılmış bir lideri vardı.
Bu nedenle Nadir Şah gibi deneyimli ve yetenekli bir general bunu boşa harcamak için hiç zaman almadı. Karnal savaşı sadece üç saat sürdü. Saadat Khan esir düşerken Khan Dauran ölümcül şekilde yaralandı ve kısa süre sonra öldü.
Karnal Savaşı ve Sonrası
13 Şubat 1739'da, Jamuna'daki kanal arasındaki ova boyunca Pers ilerlemesi başladı. Prens Nasrullah, Nizam'ın tümenine bakan Hindistan kampının kuzeyinde yer alıyor. Nadir Şah ilk başta öncünün başındaydı, ancak Saadat Han'ın imparatora katılmasından sonra, Hint kampının yaklaşık üç mil doğusunda, Jamuna'nın bir veya iki mil batısında bir pozisyona geçti ve buraya oğlu katıldı. Bu hareketlerde öğleden sonra geçti ve güneş batmaya başladı, aniden Kızılderililerin savaş teklif etmek için hatlarından çıktıkları görüldü; bu, esas olarak, bagaj treni İranlı ileri partisi tarafından taşınan aceleci Saadat Han'dan kaynaklandı. ve diğer komutanlar gecikme tavsiyesinde bulundular Saadat Khan onların tavsiyelerini dinlemedi ve bunun yerine saldırı noktasına kadar acele etti.
Hint ordusunun ani ilerlemesi Persler için beklenmedikti. Nadir Şah, önceden hazırladığı plana göre, uzun fırdöndülerin yanı sıra, tamamı süvarilerden oluşan ordusunun, uzun tüfeklerden oluşan topçu ijazair) hızlı hareketlerini yaptı.
Kızılderililerin etki için çoğunlukla güvendikleri filleri şaşırtmak için bir takım platformlar yaptırdı ve her birini iki deveye sabitledi. Bu platformlara nafta ve yanıcı maddelerin bir karışımını koydu ve savaş sırasında onları ateşe verme emri verdi. Filler, hızla yaklaşan ateşi görünce kaçacaklarından emindiler ve Hint ordusunu düzensiz bir şekilde arkalarında bıraktılar.
Kızılderililer, farklı bölünmelerinin başlamasındaki gecikme, "önceden düzenlenmiş ortak bir savaş planının olmaması ve her şeyden önce harekatların baş yöneticisinin olmaması" nedeniyle başından beri dezavantajlı bir konumdaydı. Saadat Han sağ kanadı, Han Dauran merkezde, Wazir ve imparator sol kanatta oluşturdu. Bunun tam tersine, "Asya'nın yaşayan en büyük generali tarafından yönetilen son derece hareketli Pers ordusu, Hint ordusuna saldırdı ya da kendileri için avantajlı buldukça ondan kaçtı. Nadir Şah'ın dehası, birçok Hintli askerin sayıca üstünlüğünü ve umutsuz yiğitliğini etkisiz hale getirdi.
Savaş öğleden sonra saat bir buçukta başladı. Persler, Part atalarının tarzını benimseyerek Saadat ve askerlerini imparatorluk kampından ve topçudan birkaç mil uzağa çekmeyi başardılar. Döner topların üzerini örten süvari kalkanı kenara çekildi ve Saadat, top ateşinin ateşi ile saldırıya uğradı. Hint ordusunun öncüsü kaçmasına rağmen, Saadat adamlarının çoğu ölünceye kadar daha uzun süre dayandı ve kendisi de akşamları savaş alanından çıkmak zorunda kaldı. Benzer bir akıbet, Han Dauran'ın, düşmanın ustaca taktiklerinin de başarılı olduğu alanın başka bir çeyreğinde bölünmesini bekliyordu. Kızılderililer hareketsiz, embesil ve koordinasyondan tamamen yoksundu. Temas noktalarında sayısal olarak yetersizdiler ve ağır topçularının yardımından uzaktılar.
Nadir'in silahlı adamının devam eden ateşi gerisini halletti. 'Oklar mermilere cevap veremediğinden' Kızılderililer ancak cesurca savaşabilir ve boşuna bir fedakarlık olarak hayatlarından vazgeçebilirdi. Durum kesinlikle umutsuz hale gelmiş olsa da, 1000 civarında Khan Dauran'ın askerlerinin en cesuru, atından indi ve Hint tarzında, uzun paltolarının eteklerini birbirine bağlayarak hepsi ölene kadar yaya savaştı. Ancak sadık hizmetkarlarından birkaçı, umutsuz bir savaşla Khan Dauran'ı kampa geri getirmeyi başardı, ancak sadece ölmek için.
İki liderin ortadan kaybolmasıyla Hint direnişi sona erdi. Gün batımında Muhammed Şah, tahtını ve halkını kurtarmak için kesinlikle hiçbir şey yapmadan kampına çekildi. Savaş üç saatten az bir sürede sona erdi. Hint tarafındaki kayıp korkunçtu. Rakamlar farklı kaynaklarda farklılık gösterse de - Jahankusha (100 şef, 30.000 asker), Hanway (17.000), Harcharandas (20.000), Maratha elçisi (10.000-12.000 ve 7000-8C(X)) ama makul rakam 8000 katledilmiş gibi görünüyor. bir dizi önemli subayı içeriyordu. Saadat, yeğeni Sher Jang ve Khwaja Ashura (Han Dauran'ın oğlu) canlı yakalandı. Persler 2500 kişi öldü ve bunun iki katı yaralandı, ancak kazanımları çok büyüktü - filler, hazine, silahlar, bagaj ve erzak, hiçbir şey kaçmadı.
Savaş bittikten sonra köyler artık güvenli değildi. Pers yağmacıları onları yağmaladı, tarlaları harap etti ve direnen sakinleri öldürdü. Başka bir Pers grubu Thanesar'a baskın düzenledi ve onu harap etti. Nadir'in Delhi'ye ilerleyişi sırasında, Panipat, Sonepat ve yolda uzanan diğer kasabalar da benzer şekilde görevden alındı.
Hindistan'ın Karnal'daki yenilgisi çeşitli nedenlere bağlandı. Sıra dışı savaş yöntemi, ateşli silahların kullanımındaki verimsizlik, fillerin "kendi kendini yok etmenin kesin bir motoru" kötü istihdamı ve hepsinden öte kötü generallik, Hindistan felaketinin başlıca nedenleriydi. Bunun aksine, iyi disiplinli, ateşli silah kullanımında mükemmel, en iyi süvarilere sahip ve o zamanın en yetenekli askeri lideri tarafından yönetilen sağlam Persler vardı.
Ardından gelen barış görüşmelerinin bizi alıkoymasına gerek yok. Sonuç olarak bunların, sonuçta Babürlerin onur ve prestijine zarar veren ve gerçekte imparatorun fiilen hapsedilmesinden sorumlu olan, başta Nizam ve Saadat Han olmak üzere Hintli liderlerin araya giren diplomatik manevralarından başka bir şey olmadığı söylenebilir. ev halkı ve imparatorluk başkentinin müteakip yıkımı.
Çağdaş yazarlar tarafından canlı bir şekilde tasvir edilen Hint kampının sefil durumu, J.N. Sarkar'ın sözleri şöyle:
Kızılderili kampına şimdi büyük bir korku ve şaşkınlık çöktü. Tek bir çobanı olmayan ve etrafı kurtlarla çevrili koyunlardı. Geriye kalan son şefleri olan Vezir bile artık ellerinden alınmıştı. Delhi'ye giden yol, direnişten korkmayan gezgin Kızılbaş çeteleri ve uzun süredir düzeni koruyan hükümetin düşüşüyle ayaklanan köylüler tarafından kuşatılmıştı. Geniş kamp dağıldı ve herkes en iyi düşündüğü yere kaçtı, ancak nispeten azı geri çekilmelerini güvenli bir şekilde başardı.
Bu, İmparatora Karnal'a kendi eskortu ve mülkü ile eşlik eden ve Hint kampına düşen büyük felakete tanık olan Maratha ajanının Babür mahkemesindeki Babu Rao Malhar'ın gönderilmesinde doğrulanıyor. Her şey 'göğsünden bir kale yapmak' kaybolduğunda, 25 Şubat 1739 Pazar günü öğleden sonra saat 3'te kampından başladı. Filleri, develeri, piyadeleri, bagajları ve çadırları kraliyet karayolu tarafından Delhi'ye gönderilirken, kendisi daha fazla güvenlik için ormandaki yolu tercih etti. Ertesi gün, dolambaçlı patikalar boyunca yaklaşık 80 mil gittikten sonra imparatorluk başkentinin yakınındaki yolu geri aldı. 6 Mart'ta Jaipur'a ulaştı ve burada meslektaşı Dhondo Pant'a katıldı. Filleri ve develeri Delhi'den Rewari'ye daha yavaş geldi. Duyguları ünleminden yargılanabilir
Allah büyük bir tehlikeyi benden uzaklaştırdı ve şerefimle kurtulmamı sağladı! Çağatay İmparatorluğu gitti, İran İmparatorluğu başladı.
Orada büyük bir dikkatle kalın.
İmparatorun, sarayının ve halkının maruz kaldığı infial ve aşağılama, o zamanların tarihinin en üzücü bölümüdür. Delhi halkının yükselişi ve Nadir'in misilleme niteliğindeki katliamları ve fidyenin alınması anlatılamayacak kadar çoktur. Nadir Şah son darbarını 1 Mayıs 1739'da yaptı ve 5 Mayıs'ta Delhi'den ayrıldı. Narela yoluyla köylülerin ayağa kalktığı Sonepat'a yürüdü ve yük trenine arkadan saldırdı. Thanesar'a yürümeden önce yaklaşık 1000 nakliye hayvanını kaybetti ve misilleme olarak çeşitli kasabalarda yoluna düşen binlerce masum insanı katletti. Thanesar, Indri ve diğer birkaç mülkü, imparatorluğun zayıflığından sorun çıkararak ve aşırılık yaparak yararlanan Jats ve Rajput'ları dizginlemesi koşuluyla Jagir olarak Najabat Han'a verdi. Panipat onun Valisi olarak.
Nadir Şah'ın işgali, Babür İmparatorluğu'nun dağılma sürecini hızlandırdı. Merkezi otoritenin zayıflığı, çeşitli güçler getirdi - Sihler, Marathalar ve daha sonra, yağma ve yıkıma geri döndürerek durumu kendi lehlerine kullanmaya çalışan Durraniler. Ve uzun süre İmparatorluğun ayrılmaz bir parçası olarak kalan Haryana da büyük acılar çekmek zorunda kaldı. Huzuru, refahı ve sanayisi tamamen bozuldu. İnsanları daha güvenli yerlere kaçmaya ya da Tanrı'nın iradesine boyun eğmeye zorlayan, son derece zalimce katkılar toplandı ve zorla alındı. Bir orman, "Karnal'dan Ludhiana'ya" kadar tüm ülkeyi kaplıyordu. Singh-shdhi-kd-Rdni-Rauld, ya da Bhaogardi, Sih kabadayıları ya da Karnal Bölge Gazetesi'ne göre korkuları 'hala köylülerin hafızasında canlı bir şekilde yaşayan' Maratha anarşisi tarafından adlandırılan o korkunç zaman.
Karnal Savaşı - Tarih
1971 SAVAŞININ 50 YILI
Batı cephesinde Degh Nadi ve Bein nehri arasındaki savaşlardan iki PVC (Maj Hoshiar Singh ve 2. cesaretlerinden dolayı Vir Çakraları ve diğer ödülleri kazandı
3. Grenadiers'ın bu grup fotoğrafında, Yarbay Ved Prakash Airy, MVC, merkezde oturuyor. Solunda Maj Hoshiar Singh, PVC ve sağında Maj SS Cheema, SM.
Yarbay Dilbag Singh Dabas (retd)
3 Aralık 1971'de, son ışıkta, PAF aynı anda Faridkot'taki İleri İniş Alanı da dahil olmak üzere ileri Hint hava limanlarına saldırdı. Pakistan'ın beklenen önleyici kara saldırısı gerçekleşmeyince, Hint Ordusu batı cephesinde Uluslararası Sınırı geçmeye ve 5 Aralık'ta alacakaranlıkta Shakargarh Bulge'a girmeye karar verdi. kuzey ve güneydoğuda Ravi nehri. İlerlemeye öncülük eden 54. Piyade Tümeni'nin planı, Mawa-Galar genel bölgesinden Zafarwal-Rajian-Dhamtal'a karşı operasyonların başlatılmasını, Basantar Nadi'de bir köprübaşı kurulmasını ve Supwal Hendeğini ele geçirmeyi öngörüyordu.
Yarbay Başkan Yardımcısı Ghai
54 Piyade Tümeni'ne verilen görev, Pakistan'ın 8 (Bağımsız) Zırhlı Tugayının imha edilmesini ve Zafarwal'ın ele geçirilmesini de içeriyordu. Yoldaki bazı ön operasyonlardan sonra, 47 Piyade Tugayına, Basantar Nadi'nin batısında Barapind-Lalial RF-Sarajchak bölgelerini ve Supwal Hendek'in güneybatı omzunu Tümen saldırısının 1. aşaması sırasında dahil etmek için bir köprübaşı kurması emredildi ve ardından Jarpal ve Lohal ikinci aşamada.
Pakistan ordusu tahmin edilebileceği gibi zırhının büyük kısmını Basantar'ın batısında Supwal Ditch ve Zafarwal arasında yoğunlaştırmış ve düşman zırhının ejderhaya (chakravyuh) girmesini beklemişti. Hint zırhı çakravyuh'a girdi ve onu parçaladı, ancak Teğmen Arun Khetarpal'ı, onun Abhimanyu'sunu kaybetmeden değil.
1971 savaşı sırasında, batı cephesinde Degh Nadi ve Bein nehri arasındaki savaşlardan iki Param Virs (3. Grenadiers'dan Binbaşı Hoshiar Singh ve The Poona Horse'dan İkinci Teğmen Arun Khetarpal) Yarbay VP Ghai dahil sekiz Maha Vir ortaya çıktı. , Başkan Yardımcısı Airy ve Havildar Thomas Phillipose ve kendilerinden daha iyi performans gösteren ve cesaretlerinden dolayı Vir Chakras ve diğer ödülleri kazanan daha birçok kişi.
Dehradun'daki Misyon Okulu ve DAV Koleji mezunu olan Yarbay Ved Prakash Ghai, 1819'da 2. Medresesi tarafından kurulan köprübaşından tabur. Savaşta öldürüldü, ancak cesur Thambis'in ağır bir maliyetle kurdukları köprü başına tutunmasını sağlamadan önce değil.
Yarbay Ghai, köprübaşı savaşı sırasında taburunun üstün komutanlığı nedeniyle Maha Vir Çakra ile ödüllendirildi. Savaş hesabından alıntılar şöyle:
15 Aralık günü akşam saat 19:30'da, Tümen saldırısının 1. aşaması sırasında, 16 Madras'a komuta eden Yarbay Ved Prakash Ghai, taburuna köprübaşı operasyonunun bir parçası olarak Lalial ve Sarajchak'ın yakalanması için liderlik etti. Pozisyonlar, en keskin göğüs göğüse karşılaşmalardan sonra yakalandı. Düşman, taburu yerinden çıkarmak için geceleri birçok karşı saldırı başlattı, ancak Yarbay Ghai'nin ilham verici liderliği altında, adamları tüm saldırıları geri püskürttü.
Yarbay Başkan Yardımcısı Havadar
Gün ağarırken, düşman top ve zırh desteğiyle yeniden kararlı bir karşı saldırı başlattı. Kişisel güvenliği tamamen göz ardı eden Yarbay Ghai, adamlarını cesaretlendirmek için korkusuzca bir Şirket pozisyonundan diğerine geçti. Korkusuzluğundan, cesaretinden ve liderliğinden ilham alan tabur, düşmana ağır kayıplar vererek saldırıları geri püskürttü. Ancak geri çekilen düşmanın başıboş bir kurşun onu göğsünden yakalayarak ciddi şekilde yaraladı. Tahliye edilmeden önce, Yarbay Ghai savaş alanında öldü, ancak taburunun olası tüm olasılıklara rağmen üç gece ve iki gün boyunca sebatla köprü başında kalmasını sağlamadan önce değil.
Kerala'dan Havildar Thomas Phillipose, 16 Madras'ta Astsubaydı. 1971 savaşı sırasında, onun ve müfrezenin köprübaşı savaşı sırasındaki cüretkarlığı, Medreselerin (Hint Ordusunda Kerala, Tamil Nadu, Karnataka, Andhra Pradesh ve Telangana'ya mensup erkekler) kötü niyetle yaratılmış savaştan daha az savaşçı olmadığını şüphesiz kanıtladı. İngilizler tarafından verilen dersler.
Havildar Thomas Phillipose
Havildar Thomas Phillipose, Basantar boyunca köprübaşını işgal eden 16 Madras bölüklerinden birinde müfreze komutanıydı. Bir karşı saldırı sırasında, ağır kayıplara neden olduktan sonra, düşman müfrezesinin ileri bölümlerinden birine üstün geldikten sonra köprü başının bir bölümünü ele geçirdi. Durumun kritikliğini fark eden Havildar Thomas, müfrezesinin yetersiz gücünü topladı, 'Veer Madrasi Adi Kollu-Adi Kollu-Adi Kollu (Cesur Medrese Vur ve Öldür - Vur ve Öldür - Vur ve Öldür)' savaş çığlığını seslendirdi ve liderlik etti. süngü çizilmiş çizgi. Kendiliğinden hareket, Madrasis'in küçük kuvvetine tepeden tırnağa ilham verdi. Atılma sırasında, sol omzundan bir kurşun almasına ve onu ciddi şekilde yaralamasına rağmen, Thomas durmadı. Önderliğindeki hücum o kadar kararlıydı ki düşman savaşmadan kaçtı.
Göze çarpan cesareti için Havildar Thomas Phillipose, Maha Vir Çakra ile ödüllendirildi. 16 Madras'tan Binbaşı PV Sahadevan ve Naik Sahadevan da görev çağrısının ötesinde performans sergilediler ve Vir Çakraları kazandılar.
Karnal Devlet Okulu mezunu Yarbay Ved Prakash Airy, Nisan 1971'de 3. Grenadiers'ın komutasını devraldı. 5 Aralık sabahı, 47 Piyade Tugayının bir parçası olan taburun IB'yi geçmesi emredildi. ve 'Ne olursa olsun Bash' (54 Piyade Tümeni'nin sloganı).
5/6 Aralık gecesi, 3. Grenadiers Uluslararası Sınırı geçti. Düşmanın piyade ve zırhından ilk müdahale Bhaironath'ta gerçekleşti. Yarbay Airy'nin cesur planlaması ve paltanının gözüpek cesareti ile, 6 Aralık'ta ilk ışıkla, sadece savunulan bölge ele geçirilmedi, aynı zamanda üç savaş esiri ve Patton taretli iki Sherman tankı da alındı.
Şimdiye kadar yapılan ve kazanılan muharebeler sadece ön operasyonların bir parçasıydı. Ana görev için, 3. Grenadiers, 54 Piyade Tümeni saldırısının 2. Aşamasına öncülük etti ve Yarbay Airy'nin önderliğinde, Pakistan'ın derinliklerinde yoğun bir şekilde savunulan Jarpal'ı ele geçirerek "PVC Taburu" unvanını kazanmak için fazlasıyla yeterliydi.
İkonik savaş sırasında, 3. Grenadier'ler yalnızca ağır bir şekilde savunulan Jarpal'ı ele geçirmekle kalmadı, aynı zamanda Poona Horse tanklarının ve 161 Saha Alayı ve 75 Orta Alayı da dahil olmak üzere Tümen Topçu silahlarının desteğiyle, defalarca yenilgiye uğratarak ona tutundu. düşman karşı saldırıları.
Yarbay Airy'nin oynadığı rol ona Maha Vir Çakra kazandırdı. Savaş hesabı okur:
3. Grenadiers, tankların kaçması için Basantar Nadi'de bir köprübaşı kurmak amacıyla 15/16 Aralık gecesi ağır şekilde savunulan Jarpal ve Lohal bölgelerini ele geçirmekle görevlendirildi. Yarbay Airy, adamları düşmanla göğüs göğüse savaşırken bile birliklerini korkusuzca yönetti. Taburun kayıpları marjinal olarak yüksek olmasına rağmen, her iki hedef de ele geçirildi. Ancak yeniden toplandıktan sonra, düşman 16 Aralık sabah saatlerinde karşı saldırıya geçti ve ardından Grenadiers'ı köprü başından çıkarmak için tanklar tarafından desteklenen saldırılar izledi, ancak tüm karşı saldırılar birbiri ardına acımasızca dövüldü.
Savaş sırasında, kişisel güvenliğine aldırmadan, Yarbay Airy, bir Bölük'ten diğerine geçti, sadece şapkası olan yün şapkasıyla, adamlarını ele geçirilen toprakları tutmaya motive etti. Grenadiers'ın kararlı kararlılığını fark eden düşman, sonunda ağır kayıplarla geri çekildi."
Jarpal savaşı sırasında, Binbaşı Hoshiar Singh komutasındaki 3. Grenadiers'ın 'C' Bölüğü, tekrarlanan karşı saldırıları geri püskürttü. Maj Singh, PVC'ye layık görüldü.
Binbaşı SS Cheema komutasındaki, Binbaşı Hoshiar Singh'in 'C' Bölüğü'nün bitişiğindeki Jarpal'ı savunan 3. Grenadiers'ın 'B' Bölüğü de olası tüm ihtimallere karşı tekrarlanan karşı saldırıları püskürttü. Örnek liderliği için Maj Cheema, Sena Madalyası (yiğitlik) ile ödüllendirildi. Lance Havildar Jaswant Singh ve Grenadier Ram Kumar da Vir Çakraları kazanarak taburu gururlandırdı.
En zorlu savaşı kazandıktan sonra, Yarbay Airy, taburunun subaylarının ve adamlarının cesaretini onaylamadan önce, Poona Horse'un İkinci Teğmen Khetarpal'ı, 75 Orta Alayı'ndan Yüzbaşı Satish Sehgal, Binbaşı da dahil olmak üzere destek kollarının cesur yüreklerini onurlandırdı. 161 Saha Alayı'ndan Prahalad Toro ve 9 Mühendis Alayı'ndan Kaptan RN Gupta.
Teğmen Khetarpal'ın cesaretinin onaylanmasıyla ilgili olarak, güçlü kollar arası dostluğu kişileştiren bir tarih parçası var. 3. Grenadiers'ın 'B' Bölüğünü komuta eden Maj Cheema, ileri müfrezesiyle birlikte, düşman piyadeleriyle nefes nefese ve görünür bir mesafede savaşırken, Arun'u hareket halinde izledi. Even after his tank got hit, Arun did not abandon it (since the tank gun was still firing) and singlehandedly destroyed three enemy tanks from as close as 75 yards before dying a hero’s death. After the battle, Maj Cheema (from Infantry) narrated the most conspicuous bravery of Second Lieutenant Khetarpal (from Armoured Corps). And Lt Col Airy, a thorough professional, proudly endorsed the submission.
After the war, a senior General officer from the Pakistan army remarked, “If two armoured regiments (13 Lancers and 31 Cavalry) of our army could not evict two Indian infantry companies (Hoshiar’s and Cheema’s of 3rd Grenadiers) supported by just a squadron of armour (of The Poona Horse), it was foolhardy to pitch 35 Frontier Force battalion against them. It was nothing short of hara-kiri, suicidal.”
Incidentally, C (Sikh) Squadron of 13 Lancers, at Partition, formed part of The Poona Horse. So, during the 1971 war, in effect, the ‘son’ was fighting the ‘father’. And among the defeated 13 Lancers (by The Poona Horse) was the Officer Commanding B Squadron, Major Jehangir Karamat, who later became Pakistan’s COAS.
Lt Col Airy also displayed a high level of morality and professionalism by recommending Lt Col Mohd Akram Raja, Commanding Officer of 35 Frontier Forces, his counterpart, whose body was recovered with bullet marks on the forehead and right hand with a firm grip on his gun, for the highest gallantry decoration in Pakistan. The handwritten citation did not go unnoticed. Lt Col Raja was awarded ‘Hilal-i- Jur’at’, Pakistan’s second highest gallantry decoration.
© 2015 All India Exservicemen Joint Action Front (Sanjha Morcha). All rights reserved
Victory In Battle: Nader Rose From Nothing To Become King of Kings Of The Persian Empire
Nader’s dark eyes flashed fiercely and his black beard bristled as he watched the decimated Mughal infantry crash into his center. He was stationed with his officers and staff on the left flank of his mighty army. In command of the center was his son, Morteza. Nader’s heart swelled with pride as the battle was joined in earnest. The date was February 24th, 1739.
From where he stood, Nader could see the great curve of the Alimardan river running in a line north to south, parallel to his deployment. To the south-west, across the river, he could just make out the towers of the walled city of Karnal. The sun flashed brightly on the bleached white stonework of its buildings. Opposite his position, he could see the camp of the Mughal Lord, Muhammad Shah.
Tents glowed white and cream in the bright sunlight, banners flew bravely in the wind, and a steady stream of soldiers, cavalry, and war elephants flowed across the river to challenge his position. The Mughal force of the Shah Muhammad was very great, but Nader was not concerned. Force of numbers would not be enough to stop him this day.
Nader was Shahanshah, King of Kings of the Afsharid dynasty of the Persian Empire, the ruler of a vast swathe of territory centred on modern-day Iran. At its height under Nader, the empire stretched from the Black Sea to the Persian Gulf, from Armenia to Bahrain, Georgia to Pakistan, Oman to the Caucasus. He was a ruthless conqueror, a tactician of the first order, and a far-sighted military reformer in a time when warfare was rapidly changing.
His origins were humble in the extreme, but luck and shrewd exploitation of opportunities had brought him, by a circuitous road, to the highest position in the land of his birth. In his youth, the Persian Empire had seen the collapse of the dynasty which had ruled for centuries. Nader made it his mission to quickly regain territory lost during this collapse, and then to pursue a policy of continuous expansion. This policy had brought him across the Indus river, marching toward the great city of Delhi in the north of India, the capital of the of the once great Mughal empire.
The Mughal empire had seen its fortunes decline over recent decades. Infighting and a failure to modernize militarily had contributed to its fragmentation. By the time Muhammad Shah faced Nadir across the Alimardan river the Mughal Empire was already a shadow of its former self. Even at the end of its strength, it was still very strong, however, and the army which Muhammad had been able to raise numbered more than a quarter of a million men.
The sheer scale of this force made it very difficult to manage, and it was, in many ways, an antiquated army. He commanded three thousand artillery pieces, but they were huge and cumbersome. The muskets of the infantry were heavy and slow to reload. Much of the Mughal force had been raised in haste from different regions and tribal groups it could be seen more as a collection of many small forces, rather than as one unified army.
In contrast to this, Nader’s troops were most definitely unified. The army numbered around sixty thousand – far fewer than their enemy, but they were a modern force, well disciplined, well drilled, well fed and well equipped. Nader had been on campaign with this army for several years. He drilled his infantry constantly with their light, low caliber rifles.
His cavalry were some of the best in the world at the time, trained to fire rifles from horseback, to charge with lances and to fight at close quarters with Shamshirs, the great curved scimitars common to Persian soldiery. His cannons were light and mobile, and he made use of the Zamburak, a light cannon mounted on the backs of camels.
It was largely down to the Zamburak camel gunners that the Mughal infantry had taken such great losses by the time it engaged with Nadir’s center. The camels had been used to screen the infantry, and the Mughals advanced right into the teeth of their barrage. Zamburaks were not particularly accurate guns, but their massed fire was devastating.
They fired once, twice, three times, before riding away. The infantry behind were waiting, and immediately began to deliver volley after volley into the advancing Mughals. Their losses were great, but their sheer force of numbers allowed them to reach the Persian line. They engaged fiercely, and the roars of men and the clamor of the melee filled the air.
Muhammad Shah and Nadir Shah in negotiations, unknown artist, 1740.
South of the centre, Nader had laid a trap. A large body of cavalry had been sent to engage the rear of the Mughals. They had given battle, then withdrawn, and the Mughal force pursued them. As the pursuit drew level with the Persian forces, hidden musket-armed infantry began to deliver a withering wall of fire.
Zamburak camels rode swiftly up and opened fire. The Mughal war elephants screamed and trampled the infantry. Horses reared and threw their riders. The confused pursuit became a rout as the Persian cannon were brought to bear. Nader himself watched from behind the musket lines.
A great press of men, elephants, and horses were engaged in the center. More troops were pouring across the river, but the approach was choked with the dead and wounded, and the crowd was so great that there was no hope of order. Into the chaos, Nader ordered the right section of his army to engage the flank of the attacking Mughals. Cannons, muskets, and Zamburaks roared from the higher ground.
The advancing Mughal troops began to break. At the front of the battle the commander of the Mughal centre, seeing the hopelessness of his position, threw up his hands in surrender. The attacking force began to disintegrate, fleeing back toward the river. The Persian infantry marched forward in orderly pursuit.
Firearms from the Afsharid dynasty. By Kasir – CC BY-SA 3.0.
Many hundreds of Mughal officers had fallen at the front of the battle, including Muhammad Shah’s two top lieutenants. As the fleeing soldiers reached the camp, the rumor spread like wildfire of the death of their leaders. Muhammad could not order his men without his officers, and those who had escaped the massacre at the front had no will left to fight.
The Mughal army collapsed. The men looted their own camp, fleeing with whatever they could find. Amid the disaster, it became apparent that Nader had moved men under his command around to cut off their retreat and besiege the camp. The battle was over, and after some days of negotiations, Muhammad Shah surrendered and was made vassal to Nader, and to the Persian empire.
5 Battles That Changed Indian History Forever
India’s history is characterized by a long list of battles as native and foreign powers sought to conquer and gain access to the wealth of the subcontinent. Here, I have decided to shed some light on the five battles that changed Indian history forever, focusing on more recent battles. Bunlar aşağıdaki gibidir:
Panipat (1526)
The Battle of Panipat took place took place at a town northwest of Delhi in 1526 and lead to the establishment of the Mughal Empire. Panipat was directly on the invasion path to Delhi.
The founder of the Mughal Empire, Babur, is a remarkable figure because of the adventures of his youth, which he spent wandering around Central Asia, winning and losing kingdoms. He documented his life in a lifelong journal, giving us rare insights into a ruler’s inner thoughts. Babur became ruler of Kabul in 1504. In 1526, much of north India was ruled by Ibrahim Lodi of the Delhi Sultanate. Many of Lodi’s nobles were dissatisfied with him and invited Babur to rule over them instead. Babur knew a deal when he saw one. Writing in his journal, he noted “the one nice aspect of Hindustan is that it is a large country with lots of gold and money.”
Babur promptly invaded. His force of about 15,000 men was outnumbered by 30,000-40,000 soldiers under Lodi. However, unlike Lodi, Babur had a secret weapon—24 pieces of artillery—and put his men behind carts during the battle, allowing him to kill Lodi and most of Lodi’s forces. Thus was the Mughal Empire, South Asia’s dominant player for the next three hundred years, established.
Talikota (1565)
The same Delhi Sultanate that Babur defeated was itself a failing empire prone to breakaway states and bad relations with Hindus. In the 14th century, the sultanate’s attempted expansion into south India quickly faltered, but not before it lead to the rise of the Hindu Vijayanagara Empire and the breakaway Bahmani Sultanate, which later splintered into five warring Deccan sultanates.
Vijayanagara was the largest, most well-organized, and most militaristic Hindu state in southern India yet, formed in direct response to Islamic incursions deep into India. Its existence preserved the political independence of south India for two hundred years. Yet its strength threatened its northern neighbors, the Deccan sultanates and made a reconquista seem likely. The normally feuding Deccan sultanates thus went to war against Vijayanagara. Although it seemed like Vijayanagara had a decisive advantage in numbers, it suffered a humiliating defeat on January 26, 1565 at Talikota near its capital (also called Vijayanagara) due to the death of the main Vijayanagaran general in the course of the battle.
The net result of the battle was that it weakened southern India and allowed it to be progressively integrated into Mughal Empire. South India’s distinct political and cultural autonomy ended and Islamic states became politically dominant across most of South Asia.
Karnal (1739)
The Battle of Karnal fatally weakened the all-powerful Mughal Empire. Both the Mughal Empire and the neighboring Safavid Empire of Persia went into decline at the start of the 18th century for different reasons: constant Hindu Maratha raids and civil war in the Mughal Empire and an Afghan rebellion for the Safavids. Out of this chaos arose a warlord turned emperor, Nader Shah.
Nader Shah stabilized Persia and ended the chaos that had enveloped that state for two decades. However, his dynasty was new, and needed legitimacy and wealth. In the meantime, the Mughal Emperor Muhammad Shah was incompetent. Using a minor pretext, Nader Shah invaded the Mughal Empire in 1738, seized its western territories (Kabul, Peshawar, Lahore, etc.) and met Mughal forces at Karnal near Delhi on February 24, 1739. Both sides had guns and artillery, but the Mughal force was bigger. The larger Indian force suffered from disorganization, while the smaller invading force used tactics more effectively to win the battle.
Nader Shah allowed Muhammad Shah to retain his throne and most of his empire so long as he paid a heavy sum—including most Mughal crown jewels—and ceded the lands west of the Indus river. The Mughal Empire disintegrated gradually after this, with many regions breaking off under all-but-independent governors, and only acknowledging the emperor in name, and the emperors themselves became puppets of the Marathas and then the British.
Plassey (1757)
The Battle of Plassey is the battle that started the British Empire in India. It resulted in British rule over the rich province of Bengal—which had not been previously planned—and the subsequent spread of British rule over much of India. By 1757, the British East India Company (EIC) had established a strong presence in Bengal, where they had established a trading post in Calcutta. The Nawab of Bengal, Siraj ud-Daulah, was allied with the French, who were fighting the British all over the world in the course of the Seven Years War. Siraj ud-Daulah was unhappy with the British and the wealth they made through trade, and so allied with the French against the British in 1756. He invaded Calcutta and herded British prisoners into a small prison, the “Black Hole of Calcutta.”
The British responded by sending Robert Clive with a force consisting of British soldiers and Indians (sepoys) who were part of the company’s army. British forces were not numerous, but they were better organized and drilled they were also better paid than Indian ones. At the Battle of Plassey in Bengal on June 23, 1757, British troops defeated Siraj ud-Daulah’s army, helped by treachery by the Bengali commander Mir Jafar. Mir Jafar was subsequently installed as Nawab by the British, but they soon began to rule Bengal directly after getting a taste of its benefits.
Subsequently, the British would use India’s wealth and location to dominate much of the rest of the Indian Ocean British colonies in this area were ruled by the British from India rather than London, funded by wealth from India, and manned by soldiers from India.
Kohima (1944)
Often called the “Stalingrad of the East,” the Battle of Kohima was one of Imperial Japan’s greatest defeats, as they attempted to overrun (British) India. Kohima is located in the eastern Indian state of Nagaland, near the border with Burma, which during World War II had been occupied by the Japanese. The British regarded India as extremely vital to the war effort because of its resources. Indian independence leaders also preferred to not be occupied by the Japanese, since most wanted an independent India to emerge in a liberal democratic world. However, many Indians did in fact ally with the Japanese.
In March 1944, Japanese forces in Burma began to advance into India to check British forces, potentially stir things up in India, and cut off supply routes to China. Around 15,000 Japanese forces consisting of three Japanese divisions and one Indian National Army division (Indian forces allied with the Japanese) fought the 2,500 strong garrison at Kohima which consisted of mostly Indian soldiers commanded by British officers. To counter this disadvantage, the British Indian forces were held in a tight defensive perimeter. Between April 5 and 18, “Kohima saw some of the bitterest close-quarter fighting of the war. In one sector, only the width of the town’s tennis court separated the two sides.” Reinforcements from elsewhere in India arrived by April 18 and the advantage turned against the Japanese.
The battle prevented parts of India from falling into Japanese hands and led to a pushback of Japanese forces in China and Burma, likely shortening the war. Independent India’s course was influenced by it becoming independent under a civilian government to whom power was transferred in 1947, instead of being ruled by nationalist forces allied with Japan, as was the case in much of Southeast Asia.
Akhilesh Pillalamarri is an assistant editor at Ulusal Çıkar. You can follow him on Twitter:@AkhiPill.
Third Battle of Panipat
A zamburak (Persian: زمبورک) was a specialized form of self-propelled artillery from the early modern period. The operator of a zamburak is known as a zamburakchi. The weapon was used by the Gunpowder Empires, especially the Iranian empires of the Safavid dynasty and Afsharid dynasty, due to the ruggedness of the Iranian Plateau, which made typical transportation of heavy cannons problematic. A zamburak consisted of a soldier on a camel with a mounted swivel gun (a small falconet), which was hinged on a metal fork-rest protruding from the saddle of the animal. In order to fire the cannon, the camel would be put on its knees. The name may be derived from Arabic zanbūr "hornet", possibly in reference to the sound earlier camel-mounted crossbows made. The mobility of the camel combined with the flexibility and heavy firepower of the swivel gun made for an intimidating military unit, although the accuracy and range of the cannon was rather low. The light cannon was also not particularly useful against heavy fortifications.They were usually never fired while the camel was standing or in motion doing so would minimize accuracy and could injure the camel. Rather the camel would kneel when firing. Due to their small cannon size they were limited in range, accuracy, and destructiveness, however mounted to a mobile platform, they were excellent skirmishing weapons.
The zamburak became a deadly weapon in the eighteenth century. The Pashtuns used it to deadly effect in the Battle of Gulnabad, routing a numerically superior imperial Safavid army. The zamburak was also used successfully in Nader's Campaigns, when the Shah and military genius Nader Shah utilized a zamburak corps in conjunction with a regular artillery corps of conventional cannon to devastating effect in numerous battles such as at the Battle of Damghan (1729), the Battle of Yeghevārd, and the Battle of Karnal.
In Third Battle of Panipat Sadashiv Rao Bhau had the best artillery in the country ( 200 heavy guns ) along with the English, and had French-trained gunners and musketeers who could fight in European fashion. On the other hand, the Afghans under Ahmed Shah Abdali didn’t have an impressive field artillery but they had a brutally effective mobile artillery mounted on camels. The zamburak cannon were deployed in large numbers to fire at the enemy and change position, thereby harassing him more . the Afghans deployed 3,000 camels equipped with jamburaks. On Abdali’s side, the center was commanded by Shah Wali Khan, his Wazir, with the royal cavalry. With him were 2000 Zamburaks, which were small cannons placed on camels, and were light and more mobile than the static maratha cannons.
Muhammad Jafar Shamlu, a camp follower of Shah Pasand Khan said Vishwas Rao was hit by a jamburak (swivel gun) shot on the head and died
The battle of Saragarhi: when 21 Sikh soldiers stood against 10,000 men
Captain Jay Singh-Sohal explores the events of 12 September 1897 at the battle of Saragarhi – which saw a British outpost surrounded by 10,000 Afghan tribesmen – and shares the remarkable story of a valiant last stand that would reverberate around the British empire…
Bu yarışma artık kapanmıştır
Published: August 19, 2019 at 10:45 am
In the late 19th century, tensions were heightened between Britain and Russia as the nations battled over territories in central Asia. British forces held vulnerable posts on the colonial border between British India and Afghanistan, threatened by both Russian forces and Afghan tribes. Here, Captain Jay Singh-Sohal explores the events of 12 September 1897 at the battle of Saragarhi…
The frontier between colonial India and Afghanistan in the 19th century was a place of danger and unrest. In 1897, at a small outpost called Saragarhi, 40 miles away from the British garrison town of Kohat (in what is now Pakistan), 21 Sikh soldiers stood their ground against an onslaught of 10,000 enemy tribesmen. Their gallantry in fighting to the bitter end cemented their reputation as brave and devoted to their duty, and the soldiers were recognised by the British with memorials, a battle honour and a regimental holiday. So why was Saragarhi viewed with such significance, and how is it still relevant today?
The timing of the battle is crucial: it occurred during the period of the 19th century known as the ‘Great Game’, the name given to the heightened tensions between Britain and Russia as they battled over Afghanistan and other territories in central Asia.
Did you know we have more than 400 free history podcasts available to browse, here? Listen now, including:
From 1881 to 1885, as the Russians penetrated eastwards in Turkestan, efforts were made to avoid all-out war. A compromise was reached between the two in 1885: a boundary commission was set up in British India with agreement from the emir of Afghanistan, Abdur Rahman Khan, in order to finally define spheres of British and Afghan influence. This later became the Durrand Line, which is still in dispute today. Following the agreement, Britain developed a ‘forward policy’ of occupying frontier lands and keeping a presence in places inhabited by Pathans, the tribes of people residing in the region.
A new British post at Saragarhi
In 1891, Brigadier General Sir William Lockhart led two expeditions of the Miranzai Field Force on to the Samana [a mountain range] in order to bring the tribes there under British rule, aiming eventually to build forts on the high ground of the Mastan plateau. By May, a memorandum was issued by the commander-in-chief of India, General Sir Frederick Roberts (later First Baron Roberts of Kandahar) on the posts and roads to be created for the military occupation of the range.
Two new main forts of Lockhart and Gulistan were placed on vital ground. Other smaller ‘picquet’ posts were built nearby, including on the high part of the main range, west of the village of Saragarhi. Roberts’s memorandum stated this post, which was situated a mile and half west of Lockhart and a mile and three-quarters east of Gulistan, should be visible from both forts. Saragarhi was the most important of the picquets because through it, heliographic signal communications – signals using flashes of sunlight – could be maintained between the two main forts.
While the telegraph had been invented much earlier in 1835 by Samuel Morse, the heliograph became a necessary means of sending Morse code on the frontier. While field telegraphs had been put up between Lockhart and Gulistan, the wire laid beneath the ground to carry these messages was continually cut by the locals. When they were repaired, the enemy persevered, so it became necessary to develop another means of sending messages. The heliograph at Saragarhi would send Morse code through the use of flashing lights.
A regiment to combat ‘tribal agitation’
The regiment sent to the Samana was the 36th (Sikh) Regiment of Bengal Infantry. It was raised in March 1887 specifically for service along the unruly north west frontier with the intent of checking tribal agitation. The unit (and its sister regiment, the 35th Sikhs) were raised by Colonel Jim Cooke and the infamous Captain Henry Holmes, the latter being the biggest and strongest man of his time in the Indian army. It is said that he challenged men in Ludhiana, Punjab, to a wrestling match, with the proviso that if they lost, they would enlist. This novel way of recruitment saw young men flock to try and beat the Brit. While recruitment was taking place across Punjab, 225 men were also brought over to the regiment from other units of the Punjab Frontier Force and Bengal Army, bringing the 36th to full strength of 912 men in eight companies by January 1888.
After a period of training and domestic movements, the regiment was eventually led in January 1897 by its commander, Lt Col John Haughton (the son of an Afghan war hero of the same name), to occupy the Samana posts.
While the 36th Sikhs took to their daily duties, the action of drawing boundaries on the frontier led to the Afridi people of nearby Tirah rising up in defiance of the peace they had held for 16 years with the British. By August 1897 the Mullah of Hadda, an influential preacher, had declared a jihad “to go out for a holy war and defend the religion of the Holy Prophet”. The Afridis convinced their neighbouring Orakzai clan to join the cause and marched on the Samana.
A reconnaissance patrol sent out to the Samana Suk [the highest peak of the mountain range] on 9 September found that a strong force of tribesmen was assembled near Khangarbur 29 standards were counted, giving an indication of enemy numbers. The next day more enemies arrived, pushing estimates to 25,000.
Haughton’s 36th Sikhs were spread along the picquets and forts: 168 soldiers were at Lockhart under his command, while 175 rifles were at Gulistan under Major Charles Des Voeux. The picquet at Dhar contained 37, and Sartop and Saragarhi both contained 21 Sikhs the latter also held a camp follower named Dadh, who cleaned and cooked for the regiment.
A surrounded post
The enemy surrounded Saragarhi on 12 September, knowing full well that this would cut communications and troop movements between the forts of Lockhart and Gulistan, and that with the British forces spread out it would no longer be possible for Haughton to send aid. The 22 men inside were led by an experienced sergeant in Havildar Ishar Singh, who rallied his men to defend their positions.
The Pathans attacked at around 9am, but were repulsed with around 60 losses as the Sikhs fired upon the mass of men. The enemy dived behind rocks and dips in the ground for cover, but two tribesmen had also managed to get to the post and remained close under the walls of the north-west bastion where there was a dead angle [that cannot be reached directly by defenders’ fire].
Unseen by the Sikhs inside, they began digging beneath the walls. The enemy next set fire to bushes and shrubbery to create a smokescreen with which to edge forward. They concentrated their gunfire on the wooden front door, a defect of planning which presented a weakness.
A signaller, Gurmukh Singh, messaged an account of events, though he did not pick up any incoming messages from Major Des Vouex at Gulistan, who could see the diggers clearly and was trying in vain to alert Saragarhi to the danger. The smokescreen may account for why he did not pick up the flashes, although light NS known to penetrate through such haze. More likely is that he was unable to do so, as he was just one man, doing the job of three. Heliography required at least three men: one to flash messages using the mirror another to read out incoming messages and a third to write it all down. It is not impossible that Gurmukh Singh could have done all, but the pressure of the situation made it unlikely.
Haughton too tried several times to sally forward with a party of rifles to divert the enemy away from Saragarhi, but the sheer number of tribesmen meant he could not get far without being outflanked. The Sikhs continued to hold back the enemy but by noon, one sepoy [an infantryman in the British Indian army] had been killed and another wounded, with three rifles broken by enemy gunfire.
The battle culminated at around 3pm when a section of wall under attack from the diggers began to cave in the enemy gave a final cry to advance and rushed through the new gap. As the enemy crowded over their own dead and injured to get into Saragarhi, the few Sikhs remaining inside put up a stubborn defence but were forced to retreat into the inner defences. Ishar Singh is believed to have covered the retreat and engaged in hand-to-hand combat. Another sepoy secured the guardroom door from the inside and carried on firing, but was burned to death in an ensuing fire. The signaller Gurmukh Singh is said to have asked permission to pack away his equipment before joining the fight.
The 21 Sikhs had made a valiant last stand, and the enemy had paid a high price for their victory, with around 180 dead.
‘Gallant soldiers’
The heliograph, the reason why the men fought to defend Saragarhi, would ironically be the source of their fame: details of their heroism were heliographed and then telegraphed back to London by a Zamanlar correspondent and then reported in newspapers around the world. The commander-in-chief of India recorded his “admiration of the heroism shown by those gallant soldiers”.
The British saw the significance of this last stand in inspiring more Indians to serve and fight, and built two Memorial Gurdwaras: one near Sri Harimandir Sahib (Golden Temple), Amritsar, and another in Ferozepur. The 36th Sikhs were duly rewarded a battle honour for the Samana and 12 September was set as a regimental holiday.
This commemoration continues to be marked in India by the descendant 4 Sikh Regiment while the chief minister of Punjab, Captain Amarinder Singh, has recently invoked a Punjab-wide holiday for the battle on 12 September.
Saragarhi is now officially commemorated in the UK too, and other forgotten frontier battles are gaining more attention. This year, for the 120th anniversary, the annual commemoration event will be held at the National Memorial Arboretum, home of the UK’s inaugural First World War Sikh Memorial, to remember and honour all those who fought and died on the forgotten frontier.
Captain Jay Singh-Sohal is the author of Saragarhi: The Forgotten Battle (2013) and presenter of the new documentary film Saragarhi: The True Story released on 12 September 2017. He is a journalist and serves as an Army reserve officer.
This article was first published by History Extra in September 2017