Appalachian Dağları - Appalachian Mountains
|Appalachian Dağları|
|Appalachianlar|
|En yüksek nokta|
|Doruğa ulaşmak||Mitchell Dağı|
|Yükseklik||6.684 fit (2.037 m)|
|Boyutlar|
|Uzunluk||1.500 mil (2.400 km)|
|Coğrafya|
|Ülkeler||Amerika Birleşik Devletleri, Kanada ve Fransa|
|İller/Eyaletler||Newfoundland ve Labrador , Saint Pierre ve Miquelon , Québec , Nova Scotia , New Brunswick , Maine , New Hampshire , Vermont , Massachusetts , Connecticut , New York , New Jersey , Pennsylvania , Maryland , Washington, DC , Delaware , Virginia , Batı Virginia , Ohio , Kentucky , Tennessee , Kuzey Karolina , Güney Karolina , Georgia ve Alabama|
|Aralık koordinatları||40°K 78°W / 40°K 78°B Koordinatlar: 40°K 78°W / 40°K 78°B|
|jeoloji|
|orojenez||Taconic , Acadian , Alleghanian|
|kaya yaşı||Ordovisiyen – Permiyen|
Genellikle Appalachian olarak adlandırılan Appalachian Dağları , Kuzey Amerika'nın doğusundan kuzeydoğusuna uzanan bir dağ sistemidir . Appalachians ilk olarak yaklaşık 480 milyon yıl önce Ordovisyen Dönemi'nde oluştu . Bir zamanlar doğal erozyon yaşamadan önce Alpler ve Rocky Dağları'ndakilere benzer yüksekliklere ulaştılar . Appalachian zinciri, doğudan batıya uzanan çoğu otoyol ve demiryollarına karşı yönlenmiş bir dizi alternatif sırt ve vadi oluşturduğundan, doğu-batı seyahati için bir engeldir .
Tanımlar, Appalachianların kesin sınırlarına göre değişir. Amerika Birleşik Devletleri Jeolojik Araştırmalar (USGS) tanımlayan Appalachian Highlands fizyografik bölünme Atlantik Kıyısı Yaylalar, Doğu Newfoundland Atlantik, Denizcilik Acadian Highlands,: onüç ilde oluşan olarak Denizcilik Ovası , Notre Dame ve Megantic Dağları , Batı Newfoundland Dağları, Piedmont , Blue Ridge , Vadisi ve Ridge , Aziz Lawrence Vadisi , Appalachian Yaylaları ve New England eyaletinde . Appalachians, Adirondack Dağları'nı içermez . Adirondacks, Kanada Kalkanı'nın bir parçasıdır ve Grenville Orojenezine aittir ; onlar, Appalachianlardan ayrı ve büyüyen bir aralıktır.
genel bakış
Dağ silsilesi çoğunlukla Amerika Birleşik Devletleri'nde (ABD) bulunur, ancak güneydoğu Kanada'ya kadar uzanır ve 100 ila 300 mil (160 ila 480 km) genişliğinde bir bölge oluşturur ve Newfoundland adasından 1.500 mil (2.400 km) güneybatıya doğru Merkez'e kadar uzanır. Amerika Birleşik Devletleri'nde Alabama . Seri , Fransa'nın denizaşırı bir bölgesini oluşturan Saint Pierre ve Miquelon adalarının bazı kısımlarını kapsar . Sistem bir dizi aralığa bölünmüştür ve bireysel dağlar ortalama 3.000 ft (910 m) civarındadır. Grubun en yüksek olduğu Dağı Mitchell içinde Kuzey Karolina Birleşik Devletleri doğuda en yüksek noktası olan 6684 feet (2037 m) de Mississippi Nehri .
Terimi Appalachian dağ ile ilişkili çeşitli bölgelere karşılık gelir. En geniş anlamıyla, çevreleyen tepeler ve parçalanmış plato bölgesi ile tüm dağ silsilesini ifade eder. Bu terim genellikle Kentucky , Tennessee , Virginia , Maryland , Batı Virginia ve Kuzey Karolina eyaletlerindeki bölgelerin yanı sıra bazen güneye kadar uzanan orta ve güney Appalachian Dağları'ndaki bölgelere atıfta bulunmak için daha kısıtlayıcı bir şekilde kullanılır. kuzey Alabama , Georgia ve batı Güney Carolina ve Pennsylvania kadar kuzey , güney ve doğu orta Ohio , Aşağı New York ve New York'un Güney Katman bölgesi.
Ouachita Dağları içinde Arkansas ve Oklahoma yanı başlangıçta Appalachians bir parçası olduğunu ancak jeolojik tarih boyunca kesildi oldu.
Adın kökeni
Álvar Núñez Cabeza de Vaca da dahil olmak üzere Narváez seferinin üyeleri, 1528'de Florida'nın kuzey kıyısı boyunca iç kesimleri keşfederken , adını Apalchen veya Apalachen olarak yazdıkları günümüzün Florida eyaletinin Tallahassee yakınlarında bir Kızılderili köyü buldular. [a.paˈla.tʃɛn] . İsim kısa süre sonra İspanyollar tarafından Apalachee olarak değiştirildi ve kuzeye doğru iyi yayılan kabile ve bölge için bir isim olarak kullanıldı. Pánfilo de Narváez'in seferi ilk olarak 15 Haziran 1528'de Apalachee topraklarına girdi ve adı uyguladı. Şimdi "Appalachian" olarak yazıldığından, ABD'de hayatta kalan dördüncü en eski Avrupa yer adıdır.
1540'taki de Soto seferinden sonra İspanyol haritacılar kabilenin adını dağların kendilerine uygulamaya başladı. İlk kartografik görünüm Apalchen üzerindedir Diego Gutierrez 1562 bireyin haritası; dağ silsilesi için ilk kullanım 1565 yılında Jacques le Moyne de Morgues haritasıdır .
İsim, 19. yüzyılın sonlarına kadar tüm dağ silsilesi için yaygın olarak kullanılmadı. Rakip ve genellikle daha popüler bir isim " Allegheny Dağları ", "Alleghenies" ve hatta "Alleghania" idi. 19. yüzyılın başlarında, Washington Irving , Amerika Birleşik Devletleri'ni Appalachia veya Alleghania olarak yeniden adlandırmayı önerdi.
Appalachians güney bölgelerinde ABD ağızlarında, kelime telaffuz / ˌ æ s ə l æ tʃ ɪ n z / üçüncü hece "mandal" gibi sondaj ile. Dağ kuzey parça olarak, telaffuz edilir / ˌ æ p ə l eɪ tʃ ɪ n z / veya / ˌ æ s ə l eɪ ʃ ɪ n z / ; üçüncü hece "lay" ve dördüncü "chins" veya "shins" gibidir. Hangi telaffuzun daha doğru olduğu konusunda bölge sakinleri arasında genellikle büyük bir tartışma vardır. Başka bir yerde, sıfat için yaygın olarak kabul edilen telaffuz Appalachian is / ˌ æ p ə l æ tʃ i ə n / , kelime "Romen" gibi telaffuz son iki hece "-iyen" ile.
Coğrafya
Bölgeler
Tüm sistem üç büyük bölüme ayrılabilir:
- Kuzey : Kuzey kesimi çalışır Kanadalı ili arasında Newfoundland ve Labrador için Hudson Nehri . Bu içerir Uzun Menzil Dağları ve Annieopsquotch Dağları Newfoundland adasında Chic-Choc Dağları ve Notre Dame Range Quebec ve New Brunswick, dağınık yükselmeler ve Nova Scotia başka yerde küçük aralıkları ve New Brunswick, Longfellow Dağları Maine, Beyaz Dağlar New Hampshire, içinde Green Mountains Vermont ve Berkshires Massachusetts ve Connecticut. Metacomet Ridge Dağları Connecticut ve güney-orta Massachusetts, Appalachian ili içinde bulunan ancak daha genç bir sistemdir ve jeolojik Appalachians ile ilişkili değildir. Quebec'teki Yeşil Dağları geçen Monteregian Tepeleri de Appalachianlarla ilişkili değildir.
- Merkez : Orta kısım, Hudson Vadisi'nden Virginia ve Batı Virginia'dan geçen New River'a (Büyük Kanawha) gider. O (çeşitli minör grupları hariç) kapsar Vadisi sırtlar arasındaki Allegheny Cephesi arasında Allegheny Platosu ve Büyük Appalachian Vadisi , New York-New Jersey Highlands , Tatonic Dağları New York'ta ve büyük bir kısmı Blue Ridge .
- Güney : Güney kesimi New River'dan itibaren devam eder. Batı Blue Ridge (veya Unaka) Cephesi ve Doğu Blue Ridge Cephesi, Ridge-and-Valley Appalachians ve Cumberland Platosu'na bölünmüş Blue Ridge'in uzantısından oluşur .
Adirondack Dağları New York'ta bazen Appalachian zincirin haritalarla dahil ama aslında bir güney uzantısıdır olan Laurenziana Dağları Kanada.
Sırt ve vadi bölgesi olarak bilinen gerçek kıvrımlı dağlara ek olarak, dağların kuzey ve batısındaki parçalanmış plato alanı genellikle Appalachianlarla gruplanır. Buna Aşağı New York'taki Catskill Dağları , Pennsylvania'daki Poconos ve New York'un Güney Katmanı bölgesindeki Allegheny Platosu , batı Pennsylvania, doğu Ohio ve kuzey Batı Virginia dahildir. Bu aynı plato, güney Batı Virginia, doğu Kentucky, batı Virginia, doğu Tennessee ve kuzey Alabama'da Cumberland Platosu olarak bilinir .
Parçalanmış plato alanı, aslında jeolojik dağlardan oluşmasa da, özellikle doğu Kentucky ve Batı Virginia'da popüler olarak "dağlar" olarak adlandırılır ve sırtlar yüksek olmasa da arazi son derece engebelidir. Ohio ve New York'ta, platonun bir kısmı buzullarla kaplıdır , bu da keskin sırtları yuvarlamış ve vadileri bir dereceye kadar doldurmuştur. Buzullu bölgeler genellikle dağlardan ziyade tepelik ülke olarak adlandırılır.
Appalachian bölgesi genellikle Amerika Birleşik Devletleri'nin doğu sahili ile ülkenin Ortabatı bölgesi arasındaki coğrafi ayrım olarak kabul edilir . Doğu Continental Divide Gürcistan Pennsylvania Appalachian Dağları izler.
Appalachian Trail tüm yol çalışan bir 2175 millik (3.500 km) yürüyüş parkuru olan Dağı Katahdin için Maine Springer Dağı üzerinden geçen veya Appalachian sisteminin büyük bir kısmı geçmiş, Georgia. Uluslararası Appalachian Trail Appalachian aralık Kanadalı bölümüne bu yürüyüş parkuru bir uzantısıdır New Brunswick ve Quebec .
Baş zirveler
Appalachian kemer aralıkları, yukarıda güneye eğimli yaylaları sayılan ile içerir Atlantik Okyanusu içinde New England ve sınırında güney-doğuya sahil ova orta ve güney Atlantik devletler aracılığıyla; kuzeybatıda ise Allegheny ve Cumberland platoları Büyük Göller'e ve iç ovalara doğru iner. Kuşağın dikkate değer bir özelliği , güney kesimlerde dağ sistemini iki eşit olmayan parçaya bölen, ancak en kuzeyde tipik Appalachian özelliklerine sahip tüm sıraların batısında yer alan Büyük Appalachian Vadisi de dahil olmak üzere geniş vadilerin uzunlamasına zinciridir ve onları Adirondack grubundan ayırır. Dağ sisteminin hakim irtifa ekseni yoktur, ancak her kısımda zirveler oldukça tekdüze yüksekliklere yükselir ve özellikle orta kısımda çeşitli sırtlar ve dağlar arası vadiler sistemin kendisiyle aynı eğilime sahiptir. Zirvelerin hiçbiri sürekli kar bölgesine ulaşmıyor.
Dağlar Uzun Range içinde Newfoundland yaklaşık 2.700 ft (800 m) yükseklikleri ulaşır. Olarak şık-Çikolata ve Notre Dame Quebec dağ yüksek zirve yüksekliği 4.000 fit (1200 m) üzerinde yükselir. Nova Scotia ve New Brunswick'teki izole tepeler ve küçük aralıklar 1.000 ila 2.700 ft (300 ila 800 m) arasında değişmektedir. Gelen Maine birkaç tepe dahil olmak üzere 4.000 ft (1.200 m), aşan Dağı Katahdin 5,267 feet (1.605 m) de. In New Hampshire , birçok zirveleri dahil 5.000 ft (1.500 m), üstesinden Mount Washington içinde White Mountains 6288 ft (1917 m), en Adams 5771 ft (1759 m), en Jefferson 5712 ft (1741 m), en Monroe at 5.380 ft (1.640 m), Madison 5.367 ft (1.636 m), Lafayette 5.249 ft (1.600 m) ve Lincoln 5.089 ft (1.551 m) yükseklikte. Gelen Yeşil Dağ en yüksek noktası, Mt. Mansfield , yükseklik 4.393 fit (1,339 m); diğerleri arasında 4.226 ft (1.288 m) yükseklikteki Killington Peak , 4.083 ft (1.244 m) ile Camel's Hump , 4.006 ft (1.221 m) yükseklikteki Abraham Dağı ve 3.000 ft'yi (900 m) aşan bir dizi başka yükseklik bulunmaktadır.
Pensilvanya'da 800 m'nin üzerinde yükselen altmıştan fazla zirve vardır; Davis Dağı ve Blue Knob zirveleri 3.000 ft (900 m) üzerinde yükselir. Maryland'de Eagle Rock ve Dans Mountain , sırasıyla 3.162 ft (964 m) ve 2.882 ft (878 m)'ye ulaşan göze çarpan noktalardır. Büyük Vadi'nin aynı tarafında, Potomac'ın güneyinde, Pinnacle 3.007 fit (917 m) ve Pidgeon Roost 3.400 ft (1.000 m) bulunur. Olarak Batı Virginia , 150'den tepe dahil olmak üzere 4.000 fit (1200 m), üzerinde yükselen Spruce Knob 4.863 fit (1.482 m), en yüksek noktası Allegheny Dağ . Eyaletteki diğer bazı noktalar 4.800 ft'nin (1.500 m) üzerine çıkar. Thorny Flat 4.848 ft (1.478 m) ve Bald Knob 4.842 ft (1.476 m)' deki Hile Dağı ( Kar Ayakkabısı Dağı ) Batı Virginia'daki daha dikkate değer zirveler arasındadır.
Blue Ridge Dağları , güney yükselen Pennsylvania ve orada bilinen Güney Dağı o halde 2,000 hakkında ft (600 m) yükselmeleri ulaşmak. South Mountain , Maryland'deki Mason-Dixon hattının hemen altındaki en yüksek noktasına Quirauk Dağı'nda (654 m) ulaşır ve daha sonra güneye doğru Potomac Nehri'ne doğru azalır . Bir kez Virginia'da Blue Ridge tekrar 2.000 ft (600 m) ve daha yükseğe ulaşır. In Virginia Blue Ridge, şu en yüksek zirveleri kuzeydeki bazılarıdır Roanoke Nehri : Stony Man 4031 ft (1229 m), Hawksbill Mountain 4066 ft (1239 m), Apple Orchard Dağı 4225 ft (1288 m) ve zirveleri Su samuru 4.001 ve 3.875 ft (1.220 ve 1.181 m). Roanoke Nehri'nin güneyinde, Blue Ridge boyunca, Whitetop Dağı 5.520 ft (1.680 m) ve Commonwealth'teki en yüksek nokta olan Mount Rogers 5.729 ft (1.746 m) dahil olmak üzere Virginia'nın en yüksek zirveleridir .
Blue Ridge'in güney kesimindeki başlıca zirveler, iki ana tepe boyunca yer alır - Tennessee-Kuzey Carolina sınırı boyunca Batı veya Unaka Cephesi ve Kuzey Carolina'daki Doğu Cephesi - veya iki ana tepe arasındaki birkaç "çapraz sırttan" biri . Doğu Cephesi'nin ana alt bölgeleri Kara Dağlar , Büyük Sarp Dağlar ve Büyük Balsam Dağları'nı içerir ve başlıca zirveleri Tennessee-Kuzey Carolina sınırına yakın Büyükbaba Dağı 5,964 ft (1,818 m), Mitchell Dağı 6.684 ft (2.037 m) arasındadır. Büyük Balsamlarda Siyahlar ve Siyah Balsam Düğmesi 6.214 ft (1.894 m) ve Cold Mountain 6.030 ft (1840 m). Batı Blue Ridge Cephesi Unaka Sıradağları , Kel Dağlar , Büyük Dumanlı Dağlar ve Unicoi Dağları'na bölünmüştür ve başlıca zirveleri Unakas'taki Roan Dağı 6.285 ft (1.916 m), Big Bald 5.516 ft (1.681 m) içerir. ) ve Max Patch 4.616 ft (1.407 m), Kel Dağlarda, Clingmans Dome 6.643 ft (2.025 m), Le Conte Dağı 6.593 ft (2.010 m) ve Great Smokies'te Guyot Dağı 6.621 ft (2.018 m) ve Big Kurbağa Dağı , Tennessee-Gürcistan-Kuzey Carolina sınırına yakın 4.224 ft (1.287 m). Çapraz sırtlardaki göze çarpan zirveler arasında Plott Balsams'taki Waterrock Knob (6.292 ft (1.918 m)) bulunur . Kuzey Gürcistan'da, eyaletin en yükseği olan Brasstown Bald da dahil olmak üzere , 4,784 ft (1.458 m) ve 4.696 ft (1.431 m) Rabun Bald dahil olmak üzere, çok sayıda zirve 4.000 ft'yi (1.200 m) aşıyor .
Drenaj
Appalachianların nehirleri ve akarsuları ile ilgili birçok jeolojik konu var. Büyük Appalachian Vadisi'nin varlığına rağmen, ana nehirlerin çoğu dağ sistemi eksenine çaprazdır. Drenaj bölmek Appalachians sadece kuzey dağlık kayışını geçen bir dolambaçlı seyreder Yeni Nehri Virginia. New River'ın güneyinde, nehirler Blue Ridge'e akar, daha yüksek Unakas'ı geçer, Büyük Vadi'den önemli kolları alır ve Cumberland Platosu'nu yayarak geçitler ( su boşlukları ) boyunca geçer, Cumberland Nehri ve Tennessee Nehri yoluyla kaçar. nehirler Ohio Nehri'ne ve Mississippi Nehri'ne ve oradan da Meksika Körfezi'ne . New River'ın kuzeyindeki orta kesimde, Valley Ridges'in içinde veya hemen ötesinde yükselen nehirler, büyük geçitlerden Büyük Vadi'ye ve daha sonra Blue Ridge boyunca, Roanoke Nehri yoluyla kıyı ovasına nüfuz eden gelgit haliçlerine akar. James Nehri , Potomac Nehri ve Susquehanna Nehri .
Kuzey kesimde arazinin yüksekliği dağlık kuşağın iç tarafında yer alır ve bu nedenle ana drenaj hatları kuzeyden güneye uzanır, örneğin Hudson Nehri . Bununla birlikte, Hudson Nehri'nin içinden aktığı vadi , Buz Devri'nin devasa buzulları tarafından kesilmiştir; aynı buzullar, güney New York'ta uç buzullarını biriktiren ve doğu-batı Long Island'ı oluşturan aynı buzullardır .
jeoloji
Günümüzün Appalachian dağlarında açığa çıkan kayalara bir bakış, katlanmış ve bindirme faylı deniz tortul kayaları , volkanik kayalar ve antik okyanus tabanı şeritlerinden oluşan uzun kuşakları ortaya çıkarmaktadır ve bu, bu kayaların plaka çarpışması sırasında deforme olduğuna dair güçlü kanıtlar sunmaktadır. Appalachian sıradağlarının yaklaşık 480 milyon yıl önce doğuşu , merkeze yakın Appalachianlarla birlikte süper kıta Pangea'nın inşasıyla sonuçlanan birkaç dağ inşa levhası çarpışmasının ilkini işaret ediyor . Kuzey Amerika ve Afrika birbirine bağlı olduğundan, Appalachians , Fas'taki Küçük Atlas ile aynı dağ zincirinin bir parçasını oluşturdu . Orta Pangean Dağları olarak bilinen bu dağ silsilesi, Iapetus Okyanusu'nun Mezozoik Çağ açılmasından önce , Kuzey Amerika/Avrupa çarpışmasından İskoçya'ya kadar uzanıyordu (bkz. Kaledonya orojenezi ).
Orta Ordovisyen Dönemi'nde (yaklaşık 496-440 milyon yıl önce), levha hareketlerindeki bir değişiklik , Kuzey Amerika'daki ilk Paleozoik dağ inşası olayının ( Taconic orogeny) sahnesini hazırladı . Bir zamanlar sessiz olan Appalachian pasif marjı, komşu bir okyanus levhası olan Iapetus ile çarpışıp Kuzey Amerika kratonunun altında batmaya başladığında çok aktif bir levha sınırına dönüştü . Bu yeni yitim kuşağının doğuşuyla birlikte ilk Appalachianlılar doğdu. Volkanlar, yitimin başlamasıyla aynı zamana denk gelen kıta kenarı boyunca büyüdü. Bindirme faylanma, pasif kenarda uzanan eski tortul kayayı yükseltti ve yamultu. Dağlar yükseldikçe, erozyon onları zamanla yıpratmaya başladı. Akarsular, yakındaki ovalarda biriktirilmek üzere kaya döküntülerini yokuş aşağı taşıdı. Taconic Orojenezi, Kuzey Amerika ve Afrika'nın çarpışmasıyla sonuçlanan Appalachianların oluşumuna katkıda bulunan bir dizi dağ inşa levhası çarpışmasının sadece ilkiydi (bkz. Alleghanian orojenezi ).
Mezozoik Çağın sonunda , Appalachian Dağları neredeyse düz bir ovaya aşınmıştı. Bölge, Cenozoik Dönemde yükselene kadar , günümüzün kendine özgü topografyası oluşmadı. Yükseltme , antik ana kayayı aşağı doğru keserek hızla tepki veren akarsuları canlandırdı . Bazı akarsular, milyonlarca yıl önce yaratılan kıvrımları ve fayları tanımlayan zayıf katmanlar boyunca aktı. Diğer akarsular o kadar hızlı akar ki, dağ çekirdeğinin dayanıklı kıvrımlı kayalarını keserek kaya katmanları ve jeolojik yapılar arasında kanyonlar oluştururlar.
Mineral Kaynakları
Appalachian Dağları, bitümlü kömürün yanı sıra büyük antrasit kömür yatakları içerir . Katlanmış dağlarda kömür olarak metamorfik biçimindedir antrasit ile temsil edilen, kömür Region of kuzey Pensilvanya . Batı Pennsylvania , batı Maryland , güneydoğu Ohio, doğu Kentucky, güneybatı Virginia ve Batı Virginia'daki bitümlü kömür sahaları , tortul kömür biçimini içerir. Dağ üst kaldırma yöntemi, kömür madenciliği tüm dağ başında uzaklaştırıldığı, şu anda, büyük alanlar ve Appalachian Mountain bölgenin ekosistemlere tehdit etmektedir. 1940'larda başlayan yüzey kömür madenciliği, Kentucky , Tennessee , Virginia ve Batı Virginia'daki merkezi Appalachian Dağları'nı önemli ölçüde etkiler . Erken madencilik yöntemleri düzensizdi ve asit baz reaksiyonu da dahil olmak üzere mayınlı arazi ıslah araştırmaları, 1960'larda ve 1970'lerde West Virginia Üniversitesi tarafından yönetiliyordu . Batı Virginia , 1960'ların sonlarında devlet kömür madenleri için katı maden ıslah standartları geliştirdi . 1960'ların sonlarında Appalachian Dağları'nı korumak için çoğu federal eyalet tarafından düzenlemeler getirildi . Sosyal ve politik aktivizm , 1977 tarihli Yüzey Madenciliği Kontrol ve Islah Yasası'nı getirdi .
1859 keşif ticari miktarlarının petrol batı Pennsylvania Appalachian Dağları'nda Modern Amerika Birleşik Devletleri başladı petrol endüstrisini . Marcellus Shale formasyonu ve Utica Shale oluşumlarındaki ticari doğal gaz yataklarının son keşifleri, petrol endüstrisinin dikkatini bir kez daha Appalachian Havzası'na odakladı.
Appalachian Dağları'nın bazı platoları demir ve çinko gibi metalik mineraller içerir .
Ekoloji
Appalachians, özellikle Orta ve Güney bölgeleri, Kuzey Amerika'daki en biyolojik çeşitlilik gösteren yerlerden biridir. Uzun sırtların ve vadilerin kuzey-güney yönelimi, çok sayıda bitki ve hayvan türüne katkıda bulunur. Türler, değişen ısınma ve soğuma dönemlerinde, kendilerine en uygun mikro iklimlere yerleşerek, bunlardan her iki yönden de göç edebildiler.
bitki örtüsü
Appalachianların florası çeşitlidir ve öncelikle jeoloji, enlem, yükseklik ve nem mevcudiyetine göre değişir. Jeobotanik olarak, Kuzey Amerika Atlantik Bölgesi'nin floristik bir bölgesini oluştururlar . Appalachians, esas olarak yaprak döken geniş yapraklı ağaçlardan ve herdem yeşil iğne yapraklı kozalaklı ağaçlardan oluşur, ancak aynı zamanda yaprak dökmeyen geniş yapraklı Amerikan kutsalını ( Ilex opaca ) ve yaprak döken iğne yapraklı kozalaklı, demirhindi veya doğu karaçamını ( Larix laricina ) içerir. .
Baskın kuzey ve yüksek irtifa kozalağı, kuzey New England ve güneydoğu Kanada'da deniz seviyesinden deniz seviyesinden (asl) 4.000 ft (1.200 m) yüksekliğe kadar büyüyen kırmızı ladindir ( Picea rubens ) . Aynı zamanda, Kuzey Carolina ve Tennessee'de olduğu gibi, Appalachian tepesi boyunca güneydeki Appalachians'ın en yüksek kotlarına doğru büyür . Orta Appalachian'larda, daha alçak rakımlara ulaştığı birkaç soğuk vadi dışında, genellikle 900 m'nin üzerinde yer alır. Güney Appalachians'ta, daha yüksek kotlarla sınırlıdır. Diğer bir tür olan kara ladin ( Picea mariana ), Kuzey Amerika'daki herhangi bir kozalaklı ağacın en kuzeyine kadar uzanır, kuzey Appalachians'ta yüksek rakımlarda ve Pennsylvania kadar güneydeki bataklıklarda bulunur.
Appalachians ayrıca iki köknar türüne ev sahipliği yapar, boreal balsam köknar ( Abies balsamea ) ve güney yüksek rakımlı endemik Fraser köknar ( Abies fraseri ). Fraser köknar, kırmızı ladin ile birlikte Güney Appalachian ladin-köknar ormanı olarak bilinen kırılgan bir ekosistem oluşturduğu güney Appalachian Dağları'nın en yüksek kısımlarıyla sınırlıdır . Fraser köknar nadiren 5.500 ft (1.700 m) altında meydana gelir ve 6.200 ft (1.900 m) yükseklikte baskın ağaç türü haline gelir. Buna karşılık, balsam köknar, kuzey Appalachians'ta deniz seviyesinden ağaç sınırına kadar bulunur, ancak yalnızca merkezi Appalachians'ta Virginia ve Batı Virginia kadar güneyde uzanır, burada genellikle 3.900 ft (1.200 m) üzerinde sınırlıdır. soğuk vadiler hariç. Merakla, Virginia'daki meşe ile ilişkilidir. Virginia ve Batı Virginia'nın balzam köknarının, bazıları tarafından daha kuzeydeki çeşitlilik ile Fraser köknarının doğal bir melezi olduğu düşünülmektedir. Kızıl ladin hem yüksek arazilerde hem de bataklık habitatlarında yaygın olsa da, balzam köknarının yanı sıra siyah ladin ve demirhindi, ikincisinin daha karakteristik özelliğidir. Bununla birlikte, balsam köknar, pH'ı 6 kadar yüksek olan topraklarda da iyi sonuç verir.
Doğu veya Kanada baldıran otu ( Tsuga canadensis ), Appalachian zinciri boyunca kuzeyden güneye büyüyen, ancak kırmızı ladin ve köknarlardan daha düşük kotlarla sınırlı olan bir başka önemli yaprak dökmeyen iğne yapraklı kozalaklı ağaçtır. Genellikle ladin ve köknarlardan daha zengin ve daha az asitli toprakları işgal eder ve derin, gölgeli ve nemli dağ vadileri ve koylarının karakteristiğidir . Ne yazık ki, bir orman ağacı olarak hızla yok eden, tanıtılan bir böcek olan baldıran yünlü adelgid'e ( Adelges tsugae ) tabidir . Daha az bol ve güney Appalachians ile sınırlı, Carolina baldıranıdır ( Tsuga caroliniana ). Kanada baldıran otu gibi, bu ağaç baldıran yünlü adelgid'den ciddi şekilde muzdariptir.
Apalaşların karakteristik birkaç çam türü, doğu beyaz çamı ( Pinus strobus ), Virginia çamı ( Pinus virginiana ), zift çamı ( Pinus rida ), Masa Dağı çamı ( Pinus pungens ) ve kısa yapraklı çamdır ( Pinus echinata ). Kızılçam ( Pinus resinosa ), Batı Virginia kadar güneyde birkaç yüksek rakımlı aykırı değer oluşturan boreal bir türdür. Beyaz çam dışındaki tüm bu türler, çoğunlukla asidik karakterli kumlu, kayalık, fakir toprak sitelerini işgal etme eğilimindedir. Kerestesi için değer verilen büyük bir tür olan beyaz çam, zengin, nemli, asidik veya alkali karakterli topraklarda en iyisini yapma eğilimindedir. Asitli, bataklıklı topraklarda zift çamı da evde bulunur ve bu habitatta bazen Masa Dağı çamı da bulunabilir. Kısa yapraklı çam, genellikle diğer türlere göre daha sıcak habitatlarda ve daha düşük kotlarda bulunur. Listelenen tüm türler, açık veya hafif gölgeli habitatlarda en iyi sonucu verir, ancak beyaz çam ayrıca gölgeli koylarda, vadilerde ve taşkın yataklarında da gelişir.
Appalachians, büyük, güzel yaprak döken geniş yapraklı (sert ağaç) ağaçların zenginliği ile karakterize edilir. Bunların oluşumları en iyi E. Lucy Braun'un 1950 klasiği, Doğu Kuzey Amerika'nın Yaprak Döken Ormanları'nda (Macmillan, New York) özetlenmiş ve açıklanmıştır . En çeşitli ve en zengin ormanlar, özellikle Cumberland ve Allegheny Dağları'ndaki güney ve orta Appalachian'ların zengin, nemli montan topraklarıyla büyük ölçüde sınırlı olan karışık mezofitik veya orta nem türleridir, ancak aynı zamanda güney Appalachian koylarında da gelişir. Karakteristik gölgelik türleri beyaz ıhlamur ( Tilia heterophylla ), sarı buckeye ( Aesculus octandra ), şeker akçaağaç ( Acer saccharum ), Amerikan kayını ( Fagus grandifolia ), lale ( Liriodendron tulipifera ), beyaz dişbudak ( Fraxinus americana ) ve sarı huş ( Betula alleganiensis ) ). Diğer yaygın ağaçlar ise kırmızı akçaağaç ( Acer rubrum ), havyar ve bitternut hickories ( Carya ovata ve C. cordiformis ) ve siyah veya tatlı huş ağacıdır ( Betula lenta ). Küçük ağaç altı ağaçları ve çalılar arasında çiçekli kızılcık ( Cornus florida ), hophornbeam ( Ostrya virginiana ), cadı fındığı ( Hamelis virginiana ) ve baharat çalısı ( Lindera benzoin ) bulunur. Bunların arasında Amerikan ginsengi ( Panax quinquefolius ), altınmühür ( Hydrastis canadensis ), kankökü ( Sanguinaria canadensis ) ve karayılan otu ( Cimicifuga racemosa ) gibi bitkisel ve şifalı bitkiler de vardır .
Yukarıda bahsedilen ağaçlar, çalılar ve şifalı bitkiler ayrıca güney ve orta Appalachian boyunca alçak ve orta yüksekliklerde genellikle koyları, akarsu vadilerini ve taşkın ovalarını işgal eden daha az zengin mesic ormanlarında daha geniş bir şekilde dağılmıştır . Kuzey Appalachians'ta ve orta ve güney Appalachians'ın daha yüksek kotlarında, bu çeşitli mesic ormanları, yalnızca Amerikan kayın, şeker akçaağaç, Amerikan ıhlamur ağacı ( Tilia americana ) ve sarı huş ağacının hakim olduğu kanopiler ile daha az çeşitli "kuzey sert ağaçlarına" yol açar. daha az çalı ve ot türü.
Daha kuru ve kayalık yaylalar ve sırtlar, çeşitli meşelerin ( Quercus spp.), hickries ( Carya spp.) ve geçmişte Amerikan kestanesinin ( Castanea dentata ) hakim olduğu meşe-kestane tipi ormanlar tarafından işgal edilir . Amerikan kestanesi, ortaya çıkan mantar kestanesi yanıklığı ( Cryphonectaria parasitica ) tarafından bir gölgelik türü olarak neredeyse ortadan kaldırıldı , ancak mantar tarafından öldürülmeyen köklerden kaynaklanan fidan büyüklüğünde filizler olarak yaşıyor. Günümüz orman kanopilerinde kestanenin yerini büyük ölçüde meşe almıştır.
Güney ve orta Appalachianların meşe ormanları büyük ölçüde siyah , kuzey kırmızısı , beyaz , kestane ve kızıl meşelerden ( Quercus velutina, Q. rubra, Q. alba, Q. prinus ve Q. coccinea ) ve kızılcık gibi cevizlerden oluşur. ( Carya glabra ) özellikle. En zengin ormanlar, genellikle koylarda ve yumuşak yamaçlarda, ağırlıklı olarak beyaz ve kuzey kırmızı meşelere sahipken, en kurak alanlarda kestane meşesi veya bazen kırmızı veya kuzey kızıl meşeleri hakimdir. Kuzey Appalachian'larda, beyaz ve kuzey kırmızısı hariç meşeler dökülürken, ikincisi en kuzeye uzanır.
Meşe ormanları genellikle mezik ormanların çeşitli küçük ağaç, çalı ve bitki katmanlarından yoksundur. Çalılar genellikle eriklidir ve yaprak dökmeyen dağ defnesi ( Kalmia latifolia ), çeşitli yaban mersini türleri ( Vaccinium spp.), kara huckleberry ( Gaylussacia baccata ), bir dizi yaprak döken ormangülü (açelya) ve teaberry ( Gaultheria ) gibi daha küçük fundaları içerir. procumbens ) ve sondaki kocayemiş ( Epigaea repens ). Yaprak dökmeyen büyük ormangülü ( Rhododendron maksimum ) nemli akarsu vadilerinin karakteristiğidir. Bu oluşumlar, çoğu meşe ormanı toprağının hakim asidik karakteri ile uyumludur. Buna karşılık, çok daha nadir bulunan chinquapin meşe ( Quercus muehlenbergii ) alkali topraklar gerektirir ve genellikle kireçtaşı kayalarının yüzeye yakın olduğu yerlerde yetişir. Bu nedenle, hiçbir erik çalı onunla ilişkili değildir.
Appalachian florası ayrıca mantarların yanı sıra çeşitli biryofit (yosunlar ve ciğer otları) topluluğu içerir . Bazı türler nadirdir ve/veya endemiktir. Gibi damarlı bitkilerin , bu yakından toprakların karakteri ve bulundu edildiği termal bir ortama ilişkili olma eğilimindedir.
Doğu yaprak döken ormanlar, bir dizi ciddi böcek ve hastalık salgınlarına maruz kalmaktadır. En göze çarpanları arasında, esas olarak meşeleri istila eden ve ciddi yaprak dökülmesine ve ağaç ölümlerine neden olan, tanıtılan çingene güvesi ( Lymantria dispar ) vardır. Ama aynı zamanda zayıf bireyleri ortadan kaldırma ve böylece genetik stoğu iyileştirmenin yanı sıra ölü odun birikimi yoluyla zengin bir habitat türü yaratma avantajına da sahiptir. Sert ağaçlar çok çabuk filizlendiğinden, bu güve baldıran yünlü adelgid kadar zararlı değildir . Belki de daha ciddi olan, hem bir ölçek böceği ( Cryptococcus fagisuga ) hem de mantar bileşenlerini içeren tanıtılan kayın kabuğu hastalığı kompleksidir .
19. ve 20. yüzyılın başlarında, Appalachian ormanları, ulusal ormanların ve parkların yanı sıra birçok devlet tarafından korunan alanın belirlenmesiyle sonuçlanan şiddetli ve yıkıcı kütük ve arazi temizliğine maruz kaldı. Ancak bunlar ve daha çeşitli yıkıcı faaliyetler, azalan biçimlerde de olsa devam etmektedir; ve şimdiye kadar sadece birkaç ekolojik temelli yönetim uygulaması tutunmuştur.
Appalachian bataklıkları , Appalachianların birçok yerinde, özellikle Allegheny ve Blue Ridge alt aralıklarında meydana gelen boreal ekosistemlerdir . Halk arasında bataklık olarak adlandırılsa da , birçoğu teknik olarak bataklıktır .
Güney Appalachians'taki birkaç dağ zirvesi, Appalachian kelleri olarak bilinen geniş açık habitatlarla (çimenli çayırlar veya fundalık ) kaplıdır . Bu habitatlar , açık, maruz kalan habitatlara adapte olmuş nadir, kalıntı türler de dahil olmak üzere birçok benzersiz bitki ve hayvan topluluğunu destekler . Kökenleri yoğun bir şekilde tartışılıyor; Daha önce hepsinin antropojenik kökene sahip olduğu düşünülürken, daha yeni kanıtlar karışık bir kökene işaret ediyor: birçoğu Pleistosen'deki iklim koşulları tarafından oluşturuldu ve Pleistosen megafauna tarafından, ardından diğer otlayan yaban hayatı ( bizon , geyik ve geyik gibi ) tarafından açık tutuldu ve Yerli Amerikan yakma uygulamaları ve son olarak Avrupalı yerleşimciler tarafından getirilen çiftlik hayvanlarının otlatılmasıyla . Diğerleri, özellikle tanıtılan otların hakim olduğu, köken olarak tamamen antropojenik olabilir. Otlatmanın terk edilmesi, ağaçların bu kellerin çoğuna tecavüz etmesine ve ekosistemlerini tehdit etmesine neden oldu.
Güney Appalachians'ın büyük ölçüde otlatmadan etkilenen kellerinin aksine, kuzey Appalachians'ın Beyaz Dağlar gibi kısımları . Adirondack Dağları ve Dağı Katahdin gerçek kaplı zirveleri var alp tundralarının ; bu ekosistemler, aşırı sert kış fırtınaları nedeniyle temiz tutulur ve Kuzey Kutup Dairesi'ne daha çok benzeyen bir bitki örtüsü topluluğunu destekler .
Fauna
Appalachian ormanlarını karakterize eden hayvanlar arasında beş tür ağaç sincabı bulunur . En sık görüleni, düşük ila orta yükseklikteki doğu gri sincabıdır ( Sciurus carolinensis ). Biraz daha büyük tilki sincabı ( Sciurus niger ) ve çok daha küçük güney uçan sincap ( Glaucomys volans ) benzer bir yaşam alanı işgal eder . Daha soğuk kuzey ve yüksek irtifa habitatının daha karakteristik özelliği kızıl sincaptır ( Tamiasciurus hudsonicus ), oysa güneydeki uçan sincaba çok benzeyen Appalachian kuzey uçan sincabı ( Glaucomys sabrinus fuscus ), kuzeydeki sert ağaç ve ladin ormanlarıyla sınırlıdır.
Doğu pamuk kuyruklu tavşan ( Silvilagus floridanus ) ve ak kuyruklu geyik ( Odocoileus virginianus ) sincaplar kadar tanıdıktır . Özellikle son olarak adı geçen büyük ölçüde ait ekstirpasyon sonucu bolca artmıştır doğu kurt ( Canis lupus lycaon ) ve puma . Bu, Appalachian ormanlarının birçok bitkisinin aşırı otlatılmasına ve taranmasına ve ayrıca tarımsal ürünlerin yok edilmesine yol açmıştır . Diğer geyikler arasında, yalnızca kuzeyde bulunan geyik ( Alces alces ) ve bir zamanlar kökü kazınmış olmasına rağmen , şimdi güney ve orta Appalachians'ta transplantasyon yoluyla geri dönüş yapan geyik ( Cervus canadensis ) bulunur . In Quebec , Chic-Chocs konak tek nüfus ren geyiği ( Rangifer tarandus ) güney St. Lawrence Nehri . Kuzeyde yaygın olan ancak menzilini güneye doğru yüksek rakımlarda Virginia ve Batı Virjinya'ya kadar genişleten ek bir tür de kar ayakkabılı tavşan türüdür ( Lepus americanus ). Ancak, bu merkezi Appalachian popülasyonları dağınık ve çok küçüktür.
Büyük ilgi gören bir diğer tür , postu için soyunun neredeyse tükenmesinden sonra sayılarda büyük bir canlanma gösteren kunduzdur ( Castor canadensis ). Bu canlanma, dağlarda barajların ve diğer yapıların inşası yoluyla habitatta ciddi bir değişiklik meydana getiriyor.
Diğer yaygın orman hayvanları kara ayı ( Ursus americanus ), çizgili kokarca ( Mephitis mephitis ), rakun ( Procyon lotor ), dağ sıçanı ( Marmota monax ), vaşak ( Lynx rufus ), gri tilki ( Urocyon cinereoargenteus ), kızıl tilki ( Vulpes vulpes ) ) ve son yıllarda, çakal ( Canis latrans ), Avrupalıların gelişi ve doğu ve kızıl kurtların ( Canis rufus ) yok edilmesiyle tercih edilen başka bir tür . Avrupa domuzları ( Sus scrofa ) 20. yüzyılın başlarında tanıtıldı.
Ormanın karakteristik kuşları yabani hindi ( Meleagris gallopavo silvestris ), kırbaçlı orman tavuğu ( Bonasa umbellus ), yas güvercini ( Zenaida macroura ), kuzgun ( Corvus corax ), ağaç ördeği ( Aix sponsa ), büyük boynuzlu baykuş ( Bubo virginianus ), çizgili baykuş ( Strix varia ), çığlık baykuşu ( Megascops asio ), kızıl kuyruklu şahin ( Buteo jamaicensis ), kırmızı omuzlu şahin ( Buteo lineatus ) ve kuzey çakır kuşu ( Accipiter gentilis ) ve ayrıca çok çeşitli "ötücü kuşlar" ( Passeriformes ), özellikle ötleğenler gibi.
Çok sayıda semender türü ve özellikle orman tabanında yapraklar ve döküntüler tarafından gizlenmiş büyük bir bolluk içinde yaşayan akciğersiz türler (Family Plethodontidae ) büyük önem taşımaktadır . Bununla birlikte, en sık görülen, karasal eft formuna genellikle açık, kuru orman zemininde rastlanan doğu veya kırmızı benekli semenderdir ( Notophthalmus viridescens ). Semenderlerin Appalachian ormanlarındaki en büyük hayvan biyokütle sınıfını temsil ettiği tahmin edilmektedir. Kurbağalar ve kara kurbağaları daha az çeşitlilik ve bolluğa sahiptir, ancak ağaç kurbağası ( Rana sylvatica ) eft gibi, kuru orman zemininde yaygın olarak bulunurken, bir dizi küçük kurbağa türü, örneğin bahar bekçileri ( Pseudacris crucifer ), çağrılarıyla ormanı canlandırdı. Semenderler ve diğer amfibiler, orman tabanında ve su habitatlarında küçük yaşam formlarını tüketerek besin döngüsüne büyük katkıda bulunur.
Sürüngenler amfibiyenlerden daha az sayıda ve çeşitli olmasına rağmen, bir dizi yılan faunanın göze çarpan üyeleridir. En büyüklerinden biri zehirli olmayan kara sıçan yılanıdır ( Elaphe obsoleta obsoleta ), ortak jartiyer yılanı ( Thamnophis sirtalis ) ise en küçük ama en bol olanıdır. Amerikan copperhead ( bakır kafalı ) ve kereste çıngıraklı yılan ( Crotalu horridus ) zehirli olduğu çukur engerekler . Birkaç kertenkele vardır, ancak 33 cm uzunluğa kadar olan geniş başlı deri ( Eumeces laticeps ) ve mükemmel bir tırmanıcı ve yüzücü, görünüm ve hareket açısından en büyük ve en muhteşem olanlardan biridir. En yaygın kaplumbağa doğu kutu kaplumbağasıdır ( Terrapene carolina carolina ), orta ve güney Appalachians'taki hem yüksek hem de ova ormanlarında bulunur. Suda yaşayan türler arasında öne çıkan, Appalachians'ta görülen büyük, yaygın kapan kaplumbağasıdır ( Chelydra serpentina ).
Appalachian akarsuları, çok çeşitli tatlı su balıkları yaşamları için dikkate değerdir. En bol ve çeşitli arasında minnow ailesinin (aile aittir Cyprinidae renkli türleri ise) darters ( Percina spp.) De boldur.
Gölgeli, serin Appalachian orman akarsularının karakteristik bir balığı, av balığı olarak çok aranan yabani dere veya benekli alabalıktır ( Salvelinus fontinalis ).
Ayrıca bakınız
Notlar
Referanslar
Kaynaklar
- Amerika Birleşik Devletleri Jeolojik Araştırmasının topografik haritaları ve Jeolojik Folyoları
daha fazla okuma
- Brooks, Maurice (1965), The Appalachians: The Naturalist's America ; Lois Darling ve Lo Brooks tarafından gösterilmiştir. Boston ; Houghton Mifflin Şirketi .
- Caudill, Harry M. (1963), Cumberlands'e Gece Geliyor . ISBN 0-316-13212-8 .
- Constantz, George (2004), Hollows, Peepers ve Highlanders: Bir Appalachian Dağ Ekolojisi (2. baskı). Batı Virginia Üniversitesi Yayınları; Morgantown . 359 s.
- Olson, Ted (1998), Blue Ridge Halk Hayatı . Mississippi University Press, 211 sayfa, ISBN 1-57806-023-0 .
- Rehder, John (2013) "Appalachian Folkways," Koxville: Tennessee Press Üniversitesi.
- Bölümler iii., iv. ve v. of Miss EC Semple's American History and its Geographic Conditions (Boston, 1903).
- Weidensaul, Scott (2000), Kalbin Dağları: Appalachianların Doğal Tarihi . Fulcrum Yayıncılık, 288 sayfa, ISBN 1-55591-139-0 .
- Bailey Willis , The Northern Appalachians ve CW Hayes, The Southern Appalachians , her ikisi de National Geographic Monographs , cilt. 9.
- Appalachian flora ve fauna ile ilgili dergiler
- Castanea , Güney Appalachian Botanik Derneği'nin dergisi .
- Banisteria , Virginia'nın doğal tarihine ayrılmış bir dergi.
- Torrey Botanik Derneği Dergisi .
Dış bağlantılar
- Appalachian/Blue Ridge Forests görüntüleri bioimages.vanderbilt.edu'da ( yavaş modem versiyonu )
- Appalachian Karışık Mezofitik Orman resimleri bioimages.vanderbilt.edu'da ( yavaş modem versiyonu )
- Kentucky Appalachian Merkezi Üniversitesi
- Central Appalachians Projesi Ormanları Düzinelerce alanda orman türlerinin ayrıntılı envanterleri.