Güneş Işığını Dönüştürmek İçin Bir Yöntem keşfettiler.
Bilim adamları, Sınırsız, Yenilenebilir Yakıtlara Güneş Işığını Dönüştürmek İçin Daha Verimli Bir Yöntem keşfettiler.
Hayat güneş ışığını milyarlarca yıldır bir yakıt kaynağı olarak saklıyor. Ancak bilim adamları, bu eski sürece, bize fosil yakıtlarla rekabet etmemiz için verebileceğimiz verimliliği sağlayabilecek yeni bir yenilik getirdiler. İngiltere’deki Cambridge Üniversitesi tarafından yürütülen bir çalışma, bir fotosentez yolunu hidrojenaz olarak adlandırılan bir enzimle birbirine bağlayarak suyu hidrojen ve oksijene ayırmanın daha iyi bir yolunu bulmuştur. Temiz bir enerji kaynağı yaratmak için suyu parçalamakla ilgili yeni bir şey olmasa da, bugüne kadarki çoğu yöntem pahalı katalizörlere dayanıyor ve bu da ekonomiye gitmek için zorlu bir iştir.
Fotosentez, su ve karbondioksidin glikoz içerisine yeniden düzenlenmesidir, daha sonra kullanmak üzere serbest enerjiyi serbest bırakmak için ışık enerjisini kilitler. Birkaç milyar yıl boyunca bitkileri, algleri ve bazı bakterileri canlı tutmak iyi bir işti ve şimdi tonlarca yaktığımız fosil yakıtları üretmekten son derece sorumludur. Ancak, enerji yakalama süreçleri gittikçe aşırı verimli değildir. Sonuçta, bitkiler her gün gökyüzünden yağan enerjinin sadece yüzde birkaçına ihtiyaç duyarlar. Ve şu anda kömür olarak depolanmış olan enerjiyi serbest bırakmak, bildiğimiz gibi kendi sorunlarını açığa çıkaran tüm karbon dioksiti serbest bırakmak sorununa yol açıyor.
Bilim adamları, doğanın formülünü iyileştiren ve evrimin geride bıraktığı uzun süredir terkedilmiş bir süreci yeniden canlandıran yarı-yapay bir fotosentez versiyonunu icat etmişlerdir. Fotosentezi, enerji toplamak ve depolamak adına taklit etmek, bilim adamlarının yıllardır deney yaptıkları bir şeydir. Sadece potansiyel bir güç kaynağından daha fazlası, geleneksel formda karbon dioksiti temizlemeye de yardımcı olabilir. Ancak Sokół’a göre, daha önceki teknolojiler, ya çok pahalı, verimsiz oldukları ya da kirletici olarak kendi risklerini oluşturan materyalleri kullandıkları için, endüstriyel seviyelere çıkmayacaklar.
Ekibinin yaklaşımı, fotosistem II adı verilen bir sürecin ışık toplayan biyokimyasına dayanan bir pilden farklı olarak bir elektrokimyasal hücre oluşturmaktı. Bu, hidrojenaz enziminin işini yapması için gerekli olan voltajı sağladı, böylece sudaki hidrojen azaldı, böylece oksijen boşaldı ve bir gaz olarak uzaklaştı. Prensipte basit gibi görünüyor, ancak yapay sistemleri organik süreçlerle birleştirmek, parkta bir yürüyüş değil. Bu sürecin son nokta olması muhtemel değildir ve daha fazla araştırma yapılması gerekmektedir. Doğal materyallerin doğru dengesini ve insan müdahalesini bulmak, ucuz ve gerçekten temiz güneş enerjisine yönelik olabilir. Her ne kadar araştırmacılar orada da çok yol alıyorlar. Küresel iklim krizini sürdürebilmeye devam eden fosil yakıtlara bağımlılığımızla, ucuz, güvenli alternatifler çok yakında yetişemez.