Üçüncü Reich, Doğu Avrupa’yı fethetme planlarında, Faşist İtalya’nın Afrika’da verdiği örneğe baktı.
29 Ekim 1922’de Benito Mussolini’nin Siyah Gömlekli paramiliterleri Roma’da iktidarı ele geçirmekle tehdit ederken, Kral III. Victor Emmanuel Mussolini’yi Başbakan olarak atadı. Yirmi yıllık diktatörlük ve askeri felaketin habercisi olan bir darbeydi.
Mussolini’nin partisi Avrupa’da iktidara gelen ilk faşist partiydi. Partito Nazionale Fascista, Adolf Hitler ve Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei için bir modeldi: Hitler’in iktidarı ele geçirmeye yönelik ilk girişimi bir yıl sonra Münih’te gerçekleşti. Alman Faşizmi, acımasızlık ve toplu katliamda İtalyan faşizmini geride bırakacak olsa da, İtalyanlar yine de, özellikle sömürgecilik söz konusu olduğunda, Almanların ilk öğretmenleriydi. Tarihçi Patrick Bernhard’ın açıkladığı gibi,
“Nazi Almanyası için, sömürge nüfus yönetimindeki İtalyan uygulamaları ve deneyimleri, bir model ve “en iyi uygulama” örneği olarak hizmet etti ve Almanların Doğu Avrupa’nın yerleşimi ve etnik yeniden inşası için planlarını hayati bir şekilde şekillendirdi.“
Bernhard, Mihver Devletlerinin tarihlerinin ittifakın başarısızlıkları üzerinde yoğunlaşma eğiliminde olduğunu ve bunun “derinlere yerleşmiş milliyetçi ve ırksal kızgınlıklarla” bölündüğünü belirtiyor. Ama İtalyan sömürgeciliği başka bir şeydi. Mussolini’den önce İtalya, Eritre (1882), Somali (1889) ve Libya’nın iki eyaletinde (1911) koloniler kurmuştu. Ancak faşist rejim, “tamamen yukarıdan yönlendirilen ve milyonlarca sömürgecinin transferini öngören” yeni bir yerleşimci sömürgeciliği biçimini tasavvur ediyordu.
Faşistlerin iktidarı ele geçirmesinden 1931’e kadar İtalya, Kuzey Afrika’da “son derece acımasız bir sömürge savaşı” yürüttü ve orada İtalyan kontrolünü yeniden tesis ederken Libya nüfusunun tahmini yüzde 10’unu öldürdü. Habeşistan, 1936’daki acımasız bir savaşla benzer şekilde azaldı.
1938’de yaklaşık 20.000 sömürgeci, Alman Çalışma Ataşesi eşliğinde büyük bir tantana için Libya’ya gönderildi.
Milyonlarca İtalyan’ın bu Afrika mallarını sömürgeleştirmesi gerekiyordu. Jeologlar, agronomistler ve etnologlar, kasabalar ve çiftlikler için ideal yerleri bulmak için onlardan önce geldi. 1938’de yaklaşık 20.000 sömürgeci, Alman Çalışma Ataşesi eşliğinde büyük bir tantana için Libya’ya gönderildi. Sosyal ve parti merkezleri ile katı ızgara modellerinde kırk kasaba düzenlendi. Her aile yeni bir hayata başlamak için ihtiyaç duyduğu her şeye sahipti ve “ilk haftalarda akan suyu, mobilyaları, işçileri ve gıda malzemeleriyle modern ve tamamen standartlaştırılmış bir ev” sağlandı.
1940’ta 40.000 sömürgeci vardı. Bernhard, “Bu yerleşimci kasabalarındaki yaşam ve çalışma, İtalya anakarasındakinden daha fazla totaliterlik özelliklerine sahipti” diye yazıyor. 1943’te İngiltere ve Fransa, İtalya’nın Libya kolonilerinin kontrolünü ele geçirdiğinde, Kuzey Afrika’da 150.000 İtalyan vardı.