Bu tablo 2015 yılında neden ve nasıl 300 milyon dolara satıldı?
De Kooning's Interchange, 2015 yılında bir hedge fon yöneticisi Kenneth Griffin tarafından ve Number 17A tarafından Jackson Pollock tarafından toplam 500 milyon dolara satın alındı - şimdiye kadarki en büyük özel sanat satışı.
Neden? Niye? Bunun bir nedeni, sanatın sağlam bir finansal yatırım olarak görülmesi olabilir.
Ne de olsa sadece *bir* Kavşak ve sadece *bir* Numara 17A var. Ve her iki sanatçı da yaşamıyor, bu yüzden daha fazla eser üretemezler.
Sanat aynı anda tek bir yerde var olur; doğası gereği inanılmaz derecede sınırlı arza sahip bir maldır - mükemmel bir yatırımdır.
Şimdiye kadar satılan en pahalı tablo biraz farklı bir hikaye anlatıyor.
Leonardo da Vinci'ye atfedilen Salvator Mundi, 2017'de Badr bin Abdullah Al Saud tarafından 500 milyon dolara satın alındı.
Şu an nerede olduğu bilinmiyor.
Sadece tüm zamanların en ünlü sanatçılarından biri değil, genel olarak en ünlü tarihi figürlerden biri olan Leonardo'ya atfedilen yirmiden az resim var.
O halde, onun yaptığı bir resmin bu kadar paraya değer olması mantıklı geliyor.
Badr bin Abdullah Al Saud, Salvator Mundi'yi Rus milyarder Dmitry Rybolovlev'den satın aldı.
Yıllar içinde Gustav Klimt imzalı Wasserschlangen II için 180 milyon dolar ve diğer pek çok satın almanın yanı sıra Mark Rothko imzalı No. 6 (Mor, Yeşil ve Kırmızı) için benzer bir meblağ ödedi.
Finansal yatırım ve getirilerin ötesinde, sanatla birlikte gelen büyük bir prestij de var.
Katar Devleti, Paul Cézanne'ın Kart Oyuncularının 2017'de 350 milyon dolara satın alınması da dahil olmak üzere son zamanlarda bir dizi göz yaşartıcı anlaşmadan sorumlu olmuştur.
Cézanne, Batı sanatının yakın tarihinin en ünlü ve etkili ressamlarından biridir ve Kart Oyuncularının yalnızca beş versiyonunu çizmiştir.
Yani bunlardan birine sahip olmak hem finansal olarak değerli hem de inanılmaz derecede prestijli. Sanat çoğu zaman olduğu gibi, bir statü sembolüdür.
Katar kraliyet ailesi Al Thanis tarafından satın alınan diğer resimler arasında Gauguin'in Nafea Faa Ipoipo (210 milyon dolar) ve Picasso'nun Les Femmes d'Alger serisinin finali (170 milyon dolar) yer alıyor.
Devlet destekli galerilere ödünç verilmiyorsa özel koleksiyonlarda tutuluyor.
Sıradan insanlar kendi evlerini dekore ederler - süper zenginler de öyle.
500 milyon dolarlık Salvator Mundi'nin Suudi Arabistan Veliaht Prensi Muhammed bin Salman'ın özel yatında olduğu tahmin ediliyor.
Serene adlı yat, kendisine 500 milyon dolara mal oldu.
Bununla birlikte, galeriler ve müzeler de sanat için büyük meblağlar ödedi.
2022'de Hollanda hükümeti, Rembrandt'ın The Standardbearer'ını satın almak için Rijksmuseum'un desteğiyle 200 milyon dolar ödemeyi kabul etti.
Bu, ulusal bir hazinenin dönüşüydü.
Ve elbette sanat koleksiyonculuğu yeni değil.
Bunu bir düşünün, Genç David Teniers'in 1651 tarihli bir tablosu. Avusturya Arşidükü Leopold Wilhelm'in sahip olduğu geniş koleksiyonun sadece bir bölümünü tasvir ediyor.
Bu tür koleksiyonlar nadir değildi.
Papa'nın yeğeni Scipione Borghese, 17. yüzyılın başlarında Kardinal olarak görev yaptığı süre boyunca, ailesinin mali çıkarlarını genişletmek ve güvence altına almak için Roma çevresindeki arazilere yoğun bir şekilde yatırım yaparak çok para kazandı.
Ve bu servetin çoğunu sanata harcadı.
Caravaggio ve Bernini gibi yaşayan sanatçılara patronluk tasladı ve Raphael ve Titian gibilerinin resimlerini satın aldı; Borghese, Antik Roma sanatını da topladı.
Bu koleksiyonun çoğu şu anda Roma'daki Galleria Borghese tarafından Scipione tarafından inşa edilen bir villada tutulmaktadır.
Dolayısıyla özel sanat koleksiyonları, muazzam zenginlikteki figürler tarafından bir araya getirilenler bile emsalsiz değildir.
Ancak Borghese öncelikle yaşayan sanatçıların, özellikle de genç sanatçıların hamisiydi; belki de yeni olan, sanat piyasasının devasa ölçeğidir - yalnızca 2022'de 65 milyar doları aşan değer.
Ve sanatın kara para aklama ve vergiden kaçınma için yararlı olduğu söylenmelidir.
Değeri ölçülebilen diğer yatırımların aksine, sanatın değeri özneldir ve bu nedenle haklı olarak şaşırtıcı meblağlarda paraya satılabilir ve sonra saklanabilir.
Bu nedenle, bu pahalı sanat eserlerinin çoğu, tahminen yüz milyar dolarlık sanat eseri içeren Cenevre'deki gibi vergisiz serbest limanlarda saklanıyor - zenginliği korumak için mükemmel bir sistem.
Ama şimdilik kimsenin göremediği bir koleksiyon.
Ve böylece, asıl soruya dönersek, Interchange'in fiyat etiketinin sanatsal değerden çok 21. yüzyılda muazzam özel servetin varlığıyla ilgisi var.
Sanat, birisinin ödemeye razı olduğu kadar değerlidir ve büyük bir yatırım olarak görülür.
Interchange'in kendisi şu anda Florida'daki Norton Müzesi'nde Kenneth Griffin'in koleksiyonunun çoğuyla birlikte ödünç veriliyor.
Özel sektöre ait birçok tablo, serbest limanlarda istiflenmekten çok daha iyi bir düzenleme olan galerilere ödünç veriliyor.
Ama bu sanat piyasasının ne kadar süreceğini kim bilebilir?
Belki de sonunda önemli değil - bunun sanatla daha az, uluslararası finansla daha çok ilgisi var. Ve belki de, 1600'lerdeki Scipione Borghese gibi, sanatın gerçekten ihtiyacı olan, yaşayan sanatçılar için patronlardır.