Kuzey Kutbu Neden Çok Daha Hızlı Isınıyor?
Sibirya Neden Isınıyor?
Yaz sıcakarı Kuzey Kutup Dairesi’nde çok endişe verici yükselmeye başadı. İlk kez, sıcaklıklar Sibirya kasabasında 38 ° C’ye (101 ° F) ulaştı.
Dünyanın bu bölgesinde Haziran için maksimum günlük ortalamadan 18 ° C daha sıcak ve bölge olarak yerini aldı. Çünkü Kuzey Kutbu’ndaki hava sıcaklıkları , küresel ortalamanın yaklaşık iki katı oranında artmaktadır.
Peki Arktik’te sorun nedir ve buradaki iklim değişikliği neden dünyanın geri kalanına kıyasla çok daha şiddetli görünüyor?
Bilim adamları, küresel iklim sisteminin genel sirkülasyon modelleri olarak adlandırılan modelleri veya kısaca hava gözlemlerinde görülen ana modelleri yeniden üreten GCM’ler geliştirdiler. Bu, Hint musonu, El Niño, Güney Salınımları ve körfez akışı gibi okyanus dolaşımları gibi iklim olaylarının davranışlarını izlememize ve tahmin etmemize yardımcı olur.
GCM’ler, 1990’lardan bu yana daha atmosferik CO₂ ile bir dünyada iklimdeki değişiklikleri yansıtmak için kullanılmıştır. Bu modellerin ortak bir özelliği, polar amplifikasyon adı verilen bir etkidir. Burası kutup bölgelerinde ve özellikle Kuzey Kutbu’nda ısınmanın yoğunlaştığı yerdir.
Amplifikasyon iki ila iki buçuk arasında olabilir, yani küresel ısınmanın her derecesi için Kuzey Kutbu çift veya daha fazla görür. Bu, iklim modellerimizin sağlam bir özelliğidir, ancak neden oluyor?
Taze kar, gezegendeki en parlak doğal yüzeydir. Yaklaşık 0,85’lik bir albedoya sahiptir, yani üzerine düşen güneş radyasyonunun% 85’i uzaya geri yansır. Okyanus tam tersidir gezegendeki en karanlık doğal yüzeydir ve radyasyonun sadece% 10’unu yansıtır (0.1’lik bir albedo’ya sahiptir).
Kışın, Kuzey Kutbu’nu örten Arktik Okyanusu deniz buzu ile kaplıdır ve deniz buzu üzerinde yalıtıcı bir kar tabakası vardır. Altındaki karanlık okyanusu koruyan devasa, parlak bir termal battaniye gibi. İlkbaharda sıcaklıklar arttıkça, deniz buzu erir, altındaki karanlık okyanusu açığa çıkarır, bu da daha fazla güneş radyasyonunu emer, bölgenin daha fazla buz eriterek ısınmasını arttırır. Bu, genellikle buz-albedo geri besleme mekanizması olarak adlandırılan olumlu bir geri bildirim döngüsüdür.
Bu buz-albedo (gerçekten kar-albedo) geribildirimi Kuzey Kutbu’nda özellikle güçlüdür, çünkü Kuzey Kutbu Okyanusu Avrasya ve Kuzey Amerika tarafından neredeyse karaya çevrilmiştir ve okyanus akıntılarının deniz buzunu hareket ettirmesi daha az kolaydır (Antarktika kıyasla) ve bölge dışına. Sonuç olarak, Arktik’te bir yıldan daha uzun süre kalan deniz buzu, uydu kayıtları 1970’lerin sonlarında başladığından beri on yılda yaklaşık % 13 oranında azalmaktadır.
Aslında, deniz buzu oranının en azından son 1.500 yıldır bu kadar düşük olmadığını gösteren kanıtlar vardır. Grönland Buz Tablası üzerinde eskiden 150 yılda bir meydana gelen aşırı eriyik olayları 2012 ve şimdi 2019’da görülmüştür. Buz çekirdeği verileri, son on yılda buz tabakasında eriyen gelişmiş yüzeyin geçmişte görülmemiş olduğunu göstermektedir. üç buçuk yüzyılda ve potansiyel olarak son 7,000 yılda.
Onlarca yıl önce iklim modelleri tarafından öngörülen uzun vadeli bir trendin parçası. Bugün, permafrost çözülme ve deniz buzu ve buz tabakasının erimesi ile sonuçlarını görüyoruz.