***
Dük’ün konağına giden arabada hizmetçiler çaresizce birbirlerinin sırtlarını çimdiklediler ve kahkahalarını bastırdılar. Dadı da gücüyle zor dayandı ama belli aralıklarla tarif edilemez bir ifade takındı.
“Sadece gül.”
Majesteleri durumu hissettiğinde söyledi. İçeridekiler yavaş yavaş fark edince sırtlarını eğdiler ve omuzlarını sallamaya başladılar. Alnında beyaz bir yara bandı olan genç bir kraliyet ailesi üyesinin önünde doğrudan gülemezler, bu yüzden başka bir yol seçtiler.
Dadı bundan daha mantıklı bir yol seçti.
“Majesteleri, çok hasta oldunuz, değil mi? Ekselânsları . ..Nişanlın hakkında çok düşünmüş olabilirsin. Bunu düşünmedik… bu yüzden kabalık göstermiş olabiliriz. Buraya gel. Seni kucaklayacağım.”
Leonhardt içini çekti ve dadıya sarıldı. Prensinin görüşünü engelleyen dadı, kendi ifadesini gizlemek yerine, altın vagonun tavanına baktı ve sessizce kahkahalara boğuldu.
“Çünkü hayat boyu partnerim olacak biriyle tanışacağımı düşündüğümde gerginim.”
Hizmetçiler bunu duydukları anda kulaklarından şüphelendiler. ‘Çocuğunuzu satarak ne elde etmeye çalışıyorsunuz?’, bir gün öncesine kadar söylediği bu değil miydi?
Ve bir sonraki an kulaklarından gözlerine şüphe etmek zorunda kaldılar.
Veliaht prens, çıldırmadan alnını masif ahşap masanın üzerine koydu.
Çocuklar için bir masa bile olsa, çocuk bir ülkenin prensi olsa bile, en yüksek kalitede olmalıdır.
Bu nedenle, masa en iyi ahşaptan yapılmıştı ve yenilmez ve dayanıklıydı. Alnına yüzeyde böyle bir kuvvetle vuran Leonhardt’ın kendinden geçmemiş olması neredeyse bir mucizeydi.
Hizmetçiler, kırmızı renkli alnına yara bandı koyduktan sonra, günün sonunda yara bantlarını kapatmak için kaldırdıkları kakülleri ustaca indirdiler. Hizmetçiler uzun süre birbirlerinin yanlarını çimdiklediler ve burada gülerlerse ertesi gün kovulmayacaklarını, kraliyet ailesi üyesine hakaret ettikleri için başlarının kesilebileceğini düşünerek zorla kahkahalarını tuttular.
Leonhardt, imparatoriçeyle ilk görüşmesini hatırlamaya devam etti ve pişmanlıklarını tekrarladı.
‘Örümcek ağı diyemezsin, sadece örümcek ağı diyemezsin. Evet, daha doğrusu… daha doğrusu. . . Neyi övmeliyim?’
Ancak, hafızasına ne kadar baksa, örümcek ağı gibi. Gülünce sıcağından başka aklıma bir şey gelmiyordu.
Leonhardt, yüzünü dadısının sıcak kollarına gömdüğü için içtenlikle şanslı olduğunu düşündü.
Aksi takdirde, bu sefer kraliyet arabasının camı kafasından kırılabilirdi.
Leonhardt bu sefer onunla tanışırsa, aptalca şeyleri aynı şekilde tekrarlamak yerine, gümüş rengi saçlarının ne kadar güzel olduğuna hayran kalmaya karar verdi.
Ve eğer planladığı gibi onu yoldan çıkarırsa ve bu nişanı yok ederse…
Gerçekten mutlu olabilir mi?
“Yüzüne bak, çocuk olmasına rağmen az mı bekliyor?”
“Sence de öyle değil mi? Beklenti olmasa da daha çok heyecan gibi düşünebilirsiniz bence.”
“Şşş, majesteleri uyanacak. Her nasılsa, Majestelerine hizmet etmek için askere gittiğimden beri bugün gibi bir şey görmemiş gibi hissediyorum.”
Bakirelerin gevezeliği giderek uzaklaşıyormuş gibi bir histi.
İmparatoriçe gerçekten bu nişana sahip olmasaydı mutlu bir hayat yaşayabilir miydi?
Onu gerçekten seven ve her şeyini onun için adayacak biriyle tanışabilecek mi?
Ancak imparatorun yerini aldıktan sonra babasının neden Elysium Dükü ile ilginç olmayan bir anlaşma yapmak zorunda kaldığını anlayabildi.
İmparatorluk ailesini ve ilk imparatoriçeyi oluşturan köklü bir düklüğe sahip bir aile olarak, tek bir yerde bir araya getirilselerdi, garip ve rahatsız edici bir ilişki olmazdı.
İmparatorluk ailesi ve Elysium, sadece birbirlerinin gözlerine bakmak yerine, en azından anlamlı bir şekilde dostane bir ilişkiyi sürdürmek için bir ittifak kurdular.
Birbirimiz için en kolay ve en üzücü yol.
İmparatorluk ailesi ve dük arasındaki siyasi bir evlilikti.
Tahta çıkmaları gereken, onları doğduklarından beri aynı gemiye bağlamaları ona ne kadar gülünç ve sefil geldi.
Belki de imparatoriçeye gösterdiği tavır, bu saçmalığın onu kızdırmasıydı.
Ancak kızması gereken masum imparatoriçe değildir. Tahtı tek başlarına güçlendiremeyen babası ve kendisiydi.
Göz kapakları ağırlaştı ve ağırlaştı. Leonhardt zonklayan alnını dadısının omzuna sürterek gözlerini kapattı.
Nişan, evlilik sürecinin bir parçası olsun ya da olmasın, bir çocuğun vücuduna alışmak en acil iş gibi görünüyordu.
Tamamen uykuya dalana kadar, durmadan kendini sorguladı.
Ya İmparatoriçe tekrar İmparatoriçe’nin koltuğuna oturmak zorunda kalırsa?
Ya imparatorluk dışında bir ülkenin imparatoriçesi veya kraliçesi olursa?
Hayır, hayır, her şeye ihtiyacım yok.
Sonunda, ya benden başka biriyle tanışmış ama mutlu olmamışsa?
Son soruya cevap veremeyince planlarını değiştirdi.
‘Kesin geleceği değiştirelim. O, Veliaht Prenses olacak ve sonunda İmparatoriçe olacak olan Veliaht Prens’in nişanlısıdır. O geleceği zorla değiştirmek yerine, sadece kendimi değiştirmem gerekiyor. Sadece onu mutlu etmem gerekiyor. ancak… ‘
Leonhardt, küçük kalbinin şen şakrak attığını hissederek tekrar gözlerini açtı.
Mangacim.com da okuyun
Kalbinin bir yanı büyüdüğünde kaybolan vicdanıyla dolmuştu, geri geliyordu.
‘Onu mutlu etmeyi hak ediyor muyum?’
Kapanan göz kapaklarını zorla kırpan Leonhardt, yakında tanışacağı imparatoriçeden izin isterken kafasında.
“İzin verirsen yemin ederim senin için her şeyi yaparım. İmparatoriçe, imparatoriçem, seni sevebilir miyim? Sadece bu hayatta seni mutlu edebilir miyim?”