Ancak önümüzdeki on yılın başında demiryolu taşıtlarının güncellenmesi sorunu ortaya çıktı. Bu özellikle istasyon ve diğer manevra operasyonları açısından geçerliydi. 50'li yılların sonunda mevcut olan TGM1 ve TGM21 modellerinin dizel lokomotifleri artık mevcut gereksinimleri karşılayamıyordu ve geliştirilmiş özelliklere sahip ekipmanlarla değiştirilmeleri gerekiyordu.
Kıdemli TGM23 ivme kazanıyor. Fotoğraf: youtube.com
Genel olarak, tren istasyonlarında ve sanayi işletmelerinde manevra işlerinin neredeyse tamamı dizel lokomotiflere devredildi. Bunun çok uygun bir çözüm olduğu ortaya çıktı çünkü böyle bir teknik bir iletişim ağı gerektirmiyordu. Geriye yalnızca küçük bir soru kalmıştı; üzerine kurulu motorlar için yeterli gücün sağlanması.
Murom'dan ilk doğan
O zamanlar lokomotif ekipmanının ana üreticilerinin Novocherkassk ve Murom'dan gelen işletmeler olduğu düşünülüyordu. İlki daha çok elektrikli lokomotiflere odaklanırken, ikincisi bir dizi başarılı dizel motorlu model sundu. Yukarıda bahsettiğimiz iki dizel lokomotif de Vladimir bölgesindeki antik bir kentten geliyor.
1960 yılına gelindiğinde Murom mühendisleri yeni bir ürünü tanıttı: TGM23 manevra dizel lokomotifi. Teknik olarak öncüllerine dayanıyordu ancak bir dizi önemli yükseltme aldı.
Bu durum, demiryolu taşımacılığı tasarımcılarını, mevcut ekipmanın eskimiş olması ve modernizasyon olasılığının tükenmesi nedeniyle yola devam etmek zorunda bıraktı. Bu nedenle, yeni bir manevra dizel lokomotif modelinin ortaya çıkmasına yol açan derin bir değişiklik gerekliydi.
TGM23'teki dev dizel motora erişim için bölmeler. Fotoğraf: youtube.com
Elbette buna mutlak bir yenilik denemez - ayrıntıların çoğu ve kullanım ilkesi değişmeden kalır. Dizel lokomotif hala esas olarak geniş Sovyet alanlarına dağılmış sanayi işletmelerinin erişim yollarında çalışmaya yönelikti. Daha sonra özellikle demir metalurjisi endüstrisiyle ilişkili fabrikalarda kök saldılar. Genellikle bu teknik açık ocak alanlarında çalışmak için de kullanıldı. Bu koşullar altında bir dizi avantajı doğrulandı:
✅ yüksek verimlilik
✅ kullanımda güvenilir
✅mükemmel sürüş performansı
Bu nedenlerden dolayı bazen alışılmadık rollerde kullanılmalarına izin veriliyordu. Demiryolu hatlarının yüksek oranda elektrikli olmasına rağmen, yüzlerce kilometrelik yol hala bu sayıya dahil değil. Bununla birlikte, iletişim ağlarının bulunmadığı çoğu bölgede yolcu trafiği aktif olarak gelişti.
Bu nedenle lokomotif olarak manevra kabiliyeti yüksek ve güvenilir dizel lokomotiflere ihtiyaç duyuldu. Çoğu zaman bu rol TGM23 tarafından oynandı. Eski nesiller arasında iş yerlerine bu tür özel trenlerle gidenlerin olacağını düşünüyorum. Ayrıca bir dizi banliyö vagonunu çekerek klasik elektrikli trene iyi bir alternatif haline geldiler.
Üretim başlangıcı
Murom Dizel Lokomotif Fabrikasının ilk prototipini hazırlamak yaklaşık iki yıl sürdü. 1962 yılında TGM23-001 lokomotifi tanıtıldı. Bunun üzerine uzmanlar, modelin seri üretime hazır olduğundan emin olmak için gerekli kontrol ve testleri gerçekleştirdi.
Dizel lokomotifin sürüş tekerlekleri. Fotoğraf: youtube.com
Gerekli tüm eylemler başarılı bir sonuç verdi, bu nedenle gelecek yıl benzer tasarıma sahip üç dizel lokomotif daha ortaya çıktı. Daha sonra şirketin mühendisleri, önce onlarca, ardından yılda yüzlerce kopya olarak ifade edilen modelin düzenli montajının temelini dikkatlice hazırladılar. TGM23'ün seri üretimine 1964 yılında başlandı. İşte ana teknik göstergeler:
✅ lokomotifin servis ağırlığı – 48 (44) t
✅ yapının uzunluğu – 8,92 m
✅ yükseklik - 4 m
✅ genişlik - 3,15 m
✅ tasarım hızı - 60 km/s
✅ yakıt rezervi - 1200 l
On yılın ortasında, yeni manevra dizel lokomotifleri çok hızlı bir şekilde ülke geneline yayıldı ve birçok sanayi kuruluşunun temeline yerleşti. Orada, operasyondaki uygunluklarını ve güvenilirliklerini güvenle doğruladılar; bu, zamanla temel dizel lokomotifte bir dizi modifikasyonun ortaya çıkmasına yol açtı.
Yani, üretimin ilk yılında yalnızca 20 adet ekipman monte edildiyse, beş yıl sonra yüzüncü işaret güvenle aşıldı. Daha sonra yıllık üretim hacimleri 70'li yılların ortalarına kadar artmaya devam etti. 1973 yılı, aranan ekipmanın 354 kopyasının şirketin kapılarından çıktığı rekor bir yıldı. Bundan sonra hacimler düşmeye başladı, ancak bunun nedeni TGM23'ün artık popüler olmaması değildi. Artık ciddi değişikliklerin zamanı geldi.
Temel tasarımda çok sayıda değişiklik
TGM23'ün bir dizi Sovyet fabrikasının erişim yollarında uzun süreli kullanımı, doğru seçime olan güveni doğruladı. Çoğu zaman uzun vadeli ve güvenilir çalışmaları, teknik özelliklerin iyi bilinmesine bağlıydı. Bu, dizel lokomotiflerin zamanında onarım ve bakımının yapılmasını mümkün kıldı. Ancak tasarımda hala geliştirilmeye değer birkaç nokta vardı. Ve zaman durmuyor, her zaman daha optimum çözümler sunuyor. Bu nedenle, sonraki yıllarda lokomotifte en az yedi nokta da dahil olmak üzere bir dizi değişiklik ortaya çıktı.
Murom fabrikası uzmanlarının aradığı ana gelişme, daha güçlü bir motorun kullanılmasıydı. Bu tür ilk deney, 1969'da, iki prototipin artırılmış takviye basıncına sahip modernize edilmiş bir 1D12N-500M dizel motorla donatıldığı zaman gerçekleşti. Hidrolik şanzımandaki cihaz sayısı da ikiye indirildi ve yeni ters mod mekanizmaları kuruldu.
Sürücü kabininde çok sayıda gösterge bulunmaktadır. Fotoğraf: youtube.com
Yeni tasarımlar adlarında “A” ön ekini aldı. 1972/73'te iki benzer dizel lokomotif daha monte edildi, ancak 400 beygir gücünde bir motorla. Farklı tampon ışıkları ve geliştirilmiş hidrolik şanzımanları vardı. Buzdolabının tasarımı da yan tarafa monte edilmiş soğutma radyatörleri ve şık panjurlarla değiştirildi.
Aynı zamanda tasarımcılar daha yaygın hale gelen başka bir değişiklik önerdiler. TGM23B dizel lokomotifi 12 yıl boyunca (1985'e kadar) üretildi ve bu süre zarfında yaklaşık 3400 adet ekipmanın montajı yapıldı. Daha önce TGM1'e monte edilmiş daha az güçlü (doğal emişli) bir motor kullanıyordu. İyileştirmeler yaylı süspansiyonu ve soğutma sistemini etkiledi. Modelin popülaritesi o kadar arttı ki, bunlardan ikisi Almanya'da çalışacak ihracat versiyonunu (TGM23B) aldı.
Daha sonra Sovyet döneminin sonuna kadar B48 serisinin lokomotifleri üretildi. 1991 yılına kadar farklı hidrolik şanzıman ve jeneratöre sahip bu tür dizel lokomotiflerden 2667 adet monte edildi. Bu tür ekipmanlarda ayrıca daha modern bir tahrik ve geliştirilmiş bir batarya vardı. Güvenilir cihazın tarihinin dördüncü on yılına kadar hayatta kalması, farklı bir döneme girmesi ve yeni modifikasyonlar alması ilginçtir.
Dizel lokomotifin modern tarihi
90'lı yıllarda manevra dizel lokomotifinin tarihinde yeni bir dönem yaşandı. Düşük hızlarda uzun süreli çalışmaya izin veren ve başlangıç çekiş kuvvetini artıran modern bir hidrolik şanzıman aldı. Sürücünün çalışma alanı da iki kontrol paneli ve daha iyi ses yalıtımı ile değiştirildi. Zamanla tasarım değiştirilerek servis ağırlığı 4 ton azaltıldı (TGM23D48/D44). Bu haliyle teknoloji günümüze kadar gelmiştir.
TGM23 manevra aracı hâlâ hareket halinde. Fotoğraf: youtube.com
İki ilginç değişiklikten ayrıca bahsetmeye değer. “Dg” seçeneğinin sonunda yakıt tüketimini% 820.63 ve zararlı madde emisyonlarını 320 kat azaltacak KamAZ-30-2 gaz motorunu alması gerekiyordu. Bu kadar mükemmel teorik hesaplamalara rağmen, görünen o ki, bu örnek hiçbir zaman pratik uygulamaya ulaşmadı. Aksine, üç bölümlü monoblok (3ТГМ23Д), tesis tarafından ortak bir itme gücüyle veya iki parçadan ayrı ayrı çalışabilen evrensel bir teknik olarak sunulmaktadır.
Tüm dönem boyunca, çeşitli versiyonlardan neredeyse dokuz buçuk bin TGM23 toplandı. Altmış yılı aşan uzun vadeli çalışması, bu demiryolu ekipmanının güvenilirliğinin ve dayanıklılığının en iyi kanıtıdır.