O anda ikimiz de hayatımızın geri kalanını bir Doğu Alman hapishanesinde geçirmenin nasıl bir şey olacağını düşünmüş olmalıyız.
1964 kışında, Batı Berlin'in ana tren istasyonunda kuzeyden İsveç'e giden bir "tekne trenine" binmek için tek başıma bekliyordum. Tekne treni, yasal olarak girmeden Doğu Almanya'dan geçmenize izin veren bir Soğuk Savaş ürünüdür. Büyük bir merkez tren istasyonu olan Bahnhof, Doğu ve Batı Berlin arasındaki çizginin iki yanındaydı, bu nedenle bir kısmı Batı Almanya'daydı ve aşılmaz bir bariyerin arkasında, bir kısmı Doğu Almanya'daydı.
Tekne treni için bir bilet satın aldıktan sonra, istasyonun Doğu Berlin tarafına muhafızları taşıyan makineli tüfek eşlik etti ve korumalı bir trene kilitlendiniz. Mühürlenmiş tren Doğu Almanya'dan kuzeyden denize doğru ilerlerken, sizden saatte iki kez pasaportunuz istendi, sonunda korumalı bir feribota yürüdünüz ve okyanusa giden büyük bir feribotla özgür bir ülkeye serbest bırakıldı.
Beklemek için birkaç saat varken, sırt çantam ve defterimle Bahnhof'ta dolaştım, eskizler yaptım, günlüğüme yazdım, dünyanın bu düğüm noktasından geçen inanılmaz insan tiplerini izledim.
Zaman geçirmek için, uzun döngüler halinde trenimin kapısından uzaklaşıp oraya geri döndüm. İlk iki döngü beni lüks eşyalar ve pahalı modalarla dolu ışıltılı dükkanların yanından geçirdi. Üçüncü döngü beni içinde birkaç kişinin olduğu bir bölgeye götürdü. İstasyonun eski bir bölümünün duvarlarının önünde boş iskeleler duruyordu. Birkaç kapı yeniden boyanmak üzere soyulmuş, işaretleri kaldırılmıştı. Meraklı, birkaçını denedim.
İlki kilitlendi. İkincisi açıldı. İleride bir tren platformunun kenarını görebiliyordum. Bir göz atmak için adım attım. Batı yakasının parıltısından sonra bu taraf gri ve perişan oldu. Uzun pencerelerin çoğu kirli ve çatlaktı. Batı Berlin'in canlı karmaşasının aksine, burada neredeyse hiç insan yoktu ve belirgin bir şekilde eski püskü paltolarda toplanmış olanlar. Platformun yukarısında silahlı bir muhafız duruyordu.
Dışarıdaki köhne binalara bakarak uzun demiryolu platformunda dolaştım. Bölge, II.Dünya Savaşı'nın bombalanmasından sonra hiçbir zaman yeniden inşa edilmemiş gibi görünüyordu.
Muhafız aniden döndü ve bana yaklaştı. Parlak deri çizmeleri ve silah kemerleri ile Batı Berlin'in çabuk polisi gibi giyinmemişti. Sanki hareketi korumak istiyormuş gibi, belirsiz zeytin renginde eski, tam boy bir paltoyla rahatça hareket etti. Tüfeği Batı yakasındakilerden daha uzun ve daha yaşlı görünüyordu. Cephede gördüğüm Rus askerlerinin resimlerini hatırlattı.
Eğitimli genç bir adam, Alman edebiyatını oldukça iyi okuyabiliyordum ve bir dizi Bach kantatasının sözlerini biliyordum. İki kişi gelip bir Almanca İncil ayetini füg şeklinde söyleseydi çok az sorun yaşardım. Ama söylediği tek kelimeyi anlayamadım.
Birkaç dakika boş bir kafa karışıklığından sonra elini uzattı ve diliyle bir klik sesi çıkardı. Pasaportumu görmek istediğini anladım.
Merakla baktı, birkaç kez çevirdi, yavaşça, bir süre arkasına baktı, sonra sanki bir kitapla uzun bir akşam geçirecekmiş gibi düşünceli bir şekilde sayfalara geçti. Yüzünde yavaş yavaş eğlenceli bir şaşkınlık büyüdü. Sayfaları defalarca çevirdi ve aynı kelimeler tekrar tekrar geldi.
Bulduğu her şey, bana defalarca sorduğu tek bir soru biçiminde odaklandı ve her seferinde pasaportun boş olan son sayfasını işaret etti. Başını salladı, diliyle klik sesi çıkardı ve bana asi bir evlatmışım gibi baktı.
Bir telefona geçti ve kısa süre sonra karanlık koridordan ikinci bir muhafız belirdi. Bir komplo konferansında pasaportumu ve tekne trenine biletimi gözden geçirdiler. Pasaportumdaki boş sayfayı defalarca düşündüler.
Benim varlığımdan tedirgin görünen üçüncü bir muhafız çağırdılar. Boş sayfa hakkında başka bir danışma turundan sonra, ilk muhafız geride kaldı, diğer ikisi beni tek bir masa ile döşenmiş küçük, gri bir ofise iki döner merdivenle çıkardı ve arkasında Şef muamelesi yaptıkları bir adam oturdu .
Şef kısa boylu, esmer, kaslı bir adamdı, klasik disiplin görünümü ve kararlılığı ile bazı insanlar prova yapmak için çok zaman harcıyor gibi görünüyordu. Muhafızları dinleyip pasaportuma ve biletime baktığında (boş sayfayı işaret ederek epey zaman harcadılar), yüzündeki ifade aynı anda iki yöne yoğunlaşıyor gibiydi. Aynı anda daha katı bir şekilde resmi ve aynı zamanda daha insan ve şaşkın hale geldi.
Gardiyanlardan biri pasaportumdaki bir sayfanın boşluğunun uzun bir açıklaması gibi gelen bir açıklama yaptı. Şef bana resmi bir sertlikle baktı. Sonra, elinin huzursuz hareketleri eşliğinde, diğer gardiyan, şapkasının bir ayak yukarısına ve sağına farklı bir açıklama yaptı, bu sırada Şef büyüyen bir şaşkınlıkla baktı. Orada burada bir kelime anladım - kapı, platform, pasaport - ama ne dediğini anlamadım.
Konferans devam ederken, şefin yüzü daha sert ve endişeli hale geldi. Görünüşe göre ben bir problemdim.
Muhafızlarını birkaç dakika dinledikten sonra Şef, yeni başlayan herhangi bir Alman öğrencinin cevaplayabileceği birkaç soru sordu: Adın ne? Nereye gidiyorsun? Almanca, iyi telaffuz edilmesi kolay bir dildir ve kitapça doğru telaffuzumun, Almanlara, dillerini gerçekte benden daha iyi anladığıma dair yanlış bir izlenim verdiğini henüz öğrenmemiştim. Sonra benimle uzun uzadıya kısa ve hızlı bir şekilde konuştu, sert bir şekilde kaşlarını çattı ve pasaportumdaki boş sayfayı tekrar tekrar işaret ederek, durumu güçlü bir şekilde değerlendirmesinin beni etkilemediğini anlayıncaya kadar - çünkü yapamadım. Onu anlamıyorum. Sadece şüpheli, hoşnutsuz ve garip bir şekilde endişeli olduğunu görebiliyordum.
Yavaşça ve sabırla bana defalarca kim olduğumu, nereye-gittiğimi ve buraya nasıl-geldiğimi sordu. Ona adımı söyledim, öğrenci olduğumu, tatilim sırasında Batı Berlin'den tekne treniyle İsveç'e seyahat ettiğimi ve görevlinin beni bulduğu platforma açılan işaretsiz, kilidi açık bir kapıdan yürüdüğümü söyledim.
Sabırla, ama artan endişeyle, Doğu Almanya'ya yasadışı bir şekilde girdiğimi yavaş, basit sözlerle bana açıkladı. Orada bulunmak için resmi iznim yoktu. Ve ülkeye resmen girmediğim için resmi olarak ayrılamadım.
Pasaportumdaki boş sayfa çok önemliydi çünkü ülkeyi terk etmem için o sayfanın girdiğimi kanıtlayan bir pula ihtiyacı vardı.
O sırada gezici bir tatil gezisinde olduğum ve yerine getirmem gereken son tarih olmadığından, Doğu Almanya'daki bir güvenlik karargahında birkaç saat geçirmekten rahatsız olmadım. Hatta arkadaşlarımın hiçbirinin ulaşamayacağı dünyanın bir köşesini görmenin ilginç olacağına bile karar verdim.
Ama Şef ve ben arkamıza yaslanıp birbirimizin yüzlerine baktığımda, aynı şeyin farkına vardığıma inandığım bir an geldi. Resmi izin olmadan gerçekten orada olsaydım, beni tutuklaması gerekirdi. Ama beni tutuklarsa, koruması altındaki sınırın bir bölümüne girmeme izin verdiği için suçu üstlenmek zorunda kalacaktı. Ve kapının kilidi neden açıldı? Kaçakçılık - sigara mı kaçırıyorlardı? likör? Neye girdim?
O anda ikimiz de hayatımızın geri kalanını bir Doğu Alman hapishanesinde geçirmenin nasıl bir şey olacağını düşünmüş olmalıyız.
Birdenbire oradan çıktı. Güven, yüz hatlarına geri aktı. Üçüncü muhafızı geri çağırdı ve onu sorguladı. Beni bulan korumayı getirmek için gönderilen ikinci muhafızı aradılar.
İlk muhafız geldiğinde - uslu, dost canlısı, neredeyse omzunun üzerinden asıldığı sürece bir tüfekle - Şef onunla o gün duymadığım bir ses tonuyla konuştu. Bana sorunun çözüldüğünü söyleyen bir tondu. Babacan, dostça bir tondu, Nasıl Bildiğini Bilen başkalarıyla konuşan Bir Kim Nasıl Yapılır'ın tonuydu. Gardiyanlar arasında bir miktar gizlilik vardı, ancak bu kendinden emin ve bilerek bir sırdı. Birdenbire beni artık bir tehdit olarak görmediler.
Şef kağıtlarımı ve biletimi geri verdi ve bana hızlı, sert bir tonda ders vermeye çalıştı - ama sesindeki rahatlama onu ele verdi.
Çabucak bitirdi, oturdu ve bazı evrak işlerinde gözden kayboldu. İki gardiyan, resmi bir kesinlik içinde yürüdü ve beni bulan rahat muhafızla baş başa bıraktı. Gözlerimin içine baktı, sessiz bir eğlenceyle kaşlarını kaldırdı, dilini tıkladı ve başını hafifçe salladı.
Onu iki kat merdivenden, bir koridor labirentinden geçerek, beni bulduğu artık terk edilmiş olan tren platformuna kadar takip ettim. Platformda çok yukarı ve aşağı baktı, gizlice bir yan kapının kilidini açtı ve gri bir koridorda bana eşlik etti.
Orada ikinci bir kapının kilidini açtı ve dilinin tıklaması ve başının küçük sarsılmasıyla beni kapıdan içeri itti. Kendimi birdenbire tren istasyonunun Batı Berlin tarafının parıltısı ve karmaşasıyla çevrili buldum.
Bekçiyi son gördüğüm, aramızdaki kapı kapandığında - eğlendirilmiş, kibar ve açıkça komik olan - yüzüydü. İfadesi bana, Doğu Almanya söz konusu olduğunda bir sorun olmadığımı, çünkü beni hiç görmemişlerdi - ve oraya hiç gitmemiştim.
Gerald Grow emekli bir gazetecilik profesörüdür. Longleaf.net adresinde daha fazlası.
"Diolch," çocuk scooter'ının geçmesine izin vermek için patikadan çıktığım yerden geçerken bana teşekkür etti. Ayrıca bir pazar standında tamamen Galce peynir (caws) örnekleri sunuluyor.
12 Mayıs 1970'te ABD Senatosu, Başkan Nixon'ın ABD Yüksek Mahkemesine Federal Devre Yargıcı Harry A. Blackmun'u aday göstermesini onayladı.
Kuzey Norveç'te Aurora Borealis'i avlamak Rahat ve sıcak olma, ellerim buharlı bir kupanın etrafına sarılmış bir battaniyeye sarılmış, buzlu fiyorda bakan ve Nature'ın benim için açtığı muhteşem bir ışık gösterisinin tadını çıkarma fantezim vardı. Kocam ve ben, Norveç'in Tromsø kentinde kaldığımız süre boyunca her gece gökyüzünü kesinlikle aydınlatacak olan elektrik yeşili öfke içinde uyumaya çalışırken karşılaşacağımız zorluk hakkında şakalaştık.
Hedefle ilgili değil; yolculukla ilgili. Bu söz hiçbir zaman İnka Yolu'nda dünyanın eski harikalarından biri olan Macchu Pichu'ya yürüyüş yapmaktan daha doğru olmamıştı.
Seyahat yazısı ile ilgili deneyler 2014 yazının sonlarında, olabildiğince evden uzaklaştım. Daha önce iki uçakta bulundum.
3. kültür çocuklarımızı anavatanlarıyla tanıştırmak için Boston'dan Los Angeles'a destansı yolculuğumuz Bir ada ülkesinde, Birleşik Krallık'tan başka bir ada ülkesine, Japonya'ya geçiş yapmak için üç haftamız vardı. Çocuklarımıza doğdukları ülkenin enginliğini etkilemenin kıtanın bir ucundan diğer ucuna destansı bir yolculuktan daha iyi bir yolu var mı? Boston, New York, Michigan, Chicago, Yellowstone ve Los Angeles'ta ziyaret edecek ailemiz vardı.