Haziran 2020’de, hızla yayılan pandemiye yanıt olarak New York City’nin tecrit altına alınması emredildikten kısa bir süre sonra, sanatçı Kyung-Me’ye bir e-posta göndererek onun çizgi romanının bir kopyasını nasıl elde edebileceğimi bilip bilmediğini sordum. Kötü Korece (2016). ona zaten sahip olduğumu söyledim Kitty’yi Kopyala (2020) ve daha önceki baskısı tükenmiş kitabını bulmak istedi. kandırılmaya ek olarak Kitty’yi KopyalaAşk ve şefkat arayışında sürekli kimlik değiştiren bir kedinin hikayesi, sanatını merak ettim çünkü web sitesinde gördüğüm çalışma, onun beş yıldan kısa bir süre içinde en az üç büyük değişim geçirdiğini ortaya çıkardı. yıl aralığı. Tarzın tuzaklarına bilinçli olarak direnen pek çok grafik sanatçısı tanımıyorum.
Ardından gelen ara sıra yazışmalarda, Kyung-Me’nin bir dizi mürekkep çizimi üzerinde çalıştığını öğrendim. Bir yıl sonra diziden memnun olmadığını ve bir diziye daha başladığını anlattı. O zamana kadar, üzerinde çalıştığı şeyle gelişigüzel olmaktan çok daha fazla ilgileniyordum.
Herkes, yüksek beklentileriniz olduğunda hayal kırıklığına uğrama ihtimalinizin yüksek olduğunu bilir. görmeye gittiğimde bu endişelerin hiçbiri yoktu. Kyung-Me: Kardeş Bureau’da (29 Ekim – 22 Aralık 2022), bu galerideki ilk kişisel sergisi ve beni hayal kırıklığına uğratmadı. Bilgisayar ekranımda onun kusursuz mürekkep çizimlerini görmekten topladığım her şey şahsen on katına çıktı. Serginin 32’ye 47 1/2 inç ölçülerindeki sekiz çiziminin, hassas, özenle inşa edilmiş bir iç alanla sonuçlanan en küçük ayrıntıların karmaşıklığı nedeniyle büyüleyici olması değildi. Kyung-Me’nin bu ayrıntılara disiplinli bir şekilde odaklanması, sanatçının kanalize ettiği ve kontrol altında tuttuğu geniş bir duygu mağarasından ayrılamaz görünüyordu. Ters yüz edilmiş dışavurumculuk buydu.
Kararlı bir şekilde elini ve kişisel duygularını çizimden uzaklaştıran Sol LeWitt’in ünlü bir sözü vardır: “Kavramsal sanatçılar rasyonalist değil, mistiktir. Mantığın ulaşamayacağı sonuçlara sıçrarlar.” LeWitt neredeyse Kyung-Me’nin çalışmalarını anlatıyor olabilirdi; bilinçli olarak kaçındığı bir dünyaya – benlikten – ve kelimenin ima ettiği her şeye, beden, anılar, fobiler, miraslar, arzular ve hayal gücü dahil, isteyerek sıçrar. Sonuçlar, her zerresi Albrecht Dürer’in gravürleri kadar süslü ve gizemli olan büyük mürekkep ve karakalem çizimlerdir. LeWitt ve Dürer ile olumlu bir şekilde karşılaştırılabilecek ve (mucizevi bir şekilde) hala kendi ayakları üzerinde durabilen başka bir sanatçı düşünemiyorum.
İzleyicinin sergide karşılaştığı ilk eser “Düşüş” (tüm işler 2022). 10’a 14 inç boyutunda, dokuz çizimin en küçüğüdür. Ana galeriden uzun bir salonla ayrılan ön galeride bir duvardaki tek eser, arkadan görülen uzun kollu bir elbise içinde çıplak ayaklı bir kadını tasvir ediyor. Kadın, geleneksel bir Asya konutundan esinlenen modern bir evin duvarından sorunsuz bir şekilde açılan, sıralı ağaçlarla çevrili bir tünele girmenin eşiğinde. Kadının uzun, kalkık kolları, omuzlarından kanat gibi uzanan ve kütüklerle son bulan bagetleri andırıyor. Tünelin yuvarlak duvarları ve zemini bir girdap izlenimi veriyor. Ayrılmak üzere olduğu odada birkaç yaprak yüzüyor. Ayakları zeminin üzerinde yüzüyor gibi görünüyor; Tünele girmeyi mi seçtiğini yoksa bilinmeyen güçler tarafından mı taşındığını merak edebiliriz.
Başka bir dünyaya düşen veya başka bir dünyaya giren genç bir kadın kinayesi tanıdıktır, ancak Kyung-Me’nin bunu çağrıştırması gerçek hissettirir ve izleyicinin alternatif bir gerçekliğe girmesi için zemin hazırlar. “Düşüş”teki eşit aralıklı çizgiler, hem duvarlara doku kazandırıyor hem de sanatçının, ne kadar tesadüfi görünürse görünsün, konunun yüzeyinin her bir santimine gösterdiği titiz dikkatin altını çiziyor. Kyung-Me’nin konsantre imgeleri, yüzeylere, ayrıntılara, ışığa ve gölgelendirmeye dalmasıyla bizi yüksek bir bilinç durumuna çekiyor. Sanki her şeyi bir büyüteçle görüyoruz. Her çizimde daha da yaklaştım, daha da yavaşladım ve ayrıntıların bolluğu içinde giderek daha fazla kayboldum. Meskalin içtikten sonra halının dokusuna bakarak geçirdiğim saatler aklıma geldi.
Gösteri boyunca bir motif olan Kyung-Me’nin iç içe odaları, yüzü görünmeyen tek bir kişinin işgal ettiği sahnelerdir. Boşluklar, Gaston Bachelard’ın Uzayın Poetikası, “her erdeme sahip olması gereken” bir “rüya evi” olarak adlandırılır. Ne kadar geniş olursa olsun, aynı zamanda bir kulübe, bir güvercinlik, bir yuva, bir koza da olmalıdır. Samimiyet bir yuvanın kalbine ihtiyaç duyar.” Sanatçının rüya evinde, zıttını arayan mahremiyetin bir labirente, inzivaya, özel tiyatroya, bariyerlere ve aynalara ihtiyacı olduğunu da eklemek isterim. Eşzamanlı olarak geniş ve klostrofobik, açık ve tecrit edilmiş bir alan çizmek için tarama hattı çalışmasının yanı sıra önceden kısaltma gibi perspektif araçları ve koreografili tekrar ve beklenmedik kesinti kombinasyonları kullanıyor. Sanki her çizgiyi derin kesen ama kan almayan bir jiletle çizmiş gibi. Etki büyüleyici ve rahatsız edici.
Kışkırtıcı bir şekilde adlandırılmış, doldurulmamış mimari çizim “Organ”ı, tamamı dolu olan diğer yedi çizime giden ikinci portal olarak düşündüm. Sanatçı, bir kilisenin önü ya da arkası olabilecek bir alanı yatay olarak iki eşit alana bölerek tasvir ediyor. Üst kısımda, asma katta, organın fallik tüplerinin üç kümesi vardır. Bunların hemen altında, beyaz ışıklı eliptik bir alanda doruğa çıkan, uzaklaşan, sütunlu bir geçit görüyoruz. Bu açıklığın alt kenarı çizimin alt kenarına dokunarak alanı sıkıştırır.
Fallik tüplerin ve eliptik açıklıkların kombinasyonu, erkek ve kadın bedeniyle karşılaştırmalara davet ediyor. Piranesi’nin hapishaneleri ve Martin Ramirez’in çizimleri, Kyung-Me’nin çizimlerinin var olduğu psişik bölgeyi bulmaya yardımcı olan referans noktaları olarak kısaca akla geliyor. Ne kadar uzun süre bakarsam, psikolojik olarak yüklü her türlü niş ve girintiye götürecek dipsiz bir araştırmanın başlangıcında olduğumu o kadar çok hissettim. Çizimlerin geri kalanı bu düşünceyi doğruladı.
“Meslek”te bir oda, bir oda içinde yuvalanır. Bunda washitsu (Japon odası), işlemeli bir kimono giymiş bir kadın odada oturuyor. nöbet kaplı penceresiz bir girintiye yerleştirilmiş bir platform üzerinde (dizlerinin üzerinde) tatami paspaslar. Kadın ile odanın çerçeveli girişi arasına yerleştirilmiş bir masanın üzerinde kıvrık bir kılıç yatıyor. Kısmen indirilmiş bir bambu perde kadının yüzünün üst yarısını kapatıyor ama dolgun, şehvetli dudaklarını kapatmıyor. Erotizm ve baskı, gizlenen ve açığa çıkan, törensel bir alanda birleşti; sanatçının tüm bunları kararlı bir şekilde ince, sarsılmaz tarama çizgileri, tekrarlanan desenler, karanlık ve aydınlık olarak tanımladı.
Ön planda iki zeysu (arkalıklı ama ayaksız sandalyeler) çizimin dış kenarlarına karşılıklı olacak şekilde yerleştirilmiştir. Aralarında, zemine yerleştirilmiş dikdörtgen, çerçeveli bir kutuda, düz bir tırmık kum yatağına yerleştirilmiş yuvarlak bir disk üzerinde oturan bir çaydanlık görüyoruz. Sandalyeler kimin için? Bundan sonra ne olacak?
Tırmığın bıraktığı dalgalı oluklar ve desenler, tatami hasırların sıkı düzeninden geyşanın uzun, incelen parmaklarının yerleşimine kadar odanın her yerinde bulunan kesin düzeni vurgular. Şans ve kaos bu dünyadan silinmiş olabilir, ama bu girift detaylı yüzeyin altında kontrollü bir öfke nehrinin aktığı hissine kapılıyorum. Kontrol altında tutulan zorlayıcı bir arzuyu çağrıştıran yapının katılığı ve tekrarı, sürükleyici ve göz korkutucu.
Çizimlerin çoğu bu nitelikleri paylaşsa da, bence en büyüleyici, rahatsız edici, baş döndürücü ve uğursuz olanı, aynaların ve sivri uçlu metal parmaklıkların bir parçayı diğerinden ayırdığı, içe dönük, dikdörtgen bir oda olan “İtiraf”tır. Resmin tam ortasına, kemerli bir açıklığın önünde diz çökmüş bir kadının sırtı sanki oraya iğnelenmiş gibi yerleştirilmiştir. Çizime çapraz olarak uzanan yan duvarlar, dikenli çitleri çoğaltarak birbirini yansıtır. Etkisi tüyler ürpertici.
Çizimler birçok kompozisyon aracını paylaşırken, Kyung-Me’nin her odada yaptığı şey kökten farklı. Yüzeyi ayrı yamuklara ve dikdörtgenlere bölerek, Viktorya dönemi ve porselen vazolar ve diğer chinoiserie de dahil olmak üzere Asya kültürlerinden çizilen çok çeşitli nesneleri ve yüzeyleri betimlediği bir geri çekilme alanı oluşturuyor. 17. yüzyıldan başlayarak, Avrupa’da hiçbir kraliyet konutunda Çin odası yoktu; bunlar genellikle metresin tutulduğu yerdi. Bu çalışmalar geçmişi çağrıştırsa da, Batı kültürlerinde Asyalı kadınlığın süs, dekore edilecek ve yazılacak bir yüzey, egzotik bir nesne olarak görüldüğünü teorize eden Anne Anlin Cheng’in çığır açan yazılarını hatırlattım. Kyung-Me, Asyalı kadınlara ve onun uzun, sefil tarihine Batılı nesneleştirici bakışı ele alan tanıdığım birkaç sanatçıdan biri.
Kyung-Me: Kardeş 22 Aralık’a kadar Bureau galerisinde (178 Norfolk Caddesi, Aşağı Doğu Yakası, Manhattan) devam ediyor. Sergi, galeri tarafından düzenlendi.
Kaynak : https://hyperallergic.com/780238/expressionism-turned-inside-out/