İkinci göreve başlamasından iki gün önce, Başkan Woodrow Wilson 1 milyondan fazla insanın kimliği üzerinde derin etkisi olan bir yasa tasarısını imzaladı. Mart 1917'de hızlı bir kalem hareketiyle Porto Rikolular aniden Amerikan vatandaşı olma fırsatına sahip oldular. Asıl soru şuydu, bu bir şeyi değiştirir miydi?
Bu, Wilson'ın 1912'de kampanyasını yürüttüğü bir vaatti - Porto Riko için ev yönetimi ve Porto Rikolular için vatandaşlık, kısmen ticari avantaj Latin Amerika ile daha iyi ilişkilere sahip olmak. Ancak Jones-Shafroth Yasası bu vaatlerin hiçbirini tam anlamıyla yerine getirmedi ve zamanlaması bundan daha şüpheli olamazdı. Ulusun I. Dünya Savaşı'na ansızın girmesi, vatandaşlıkla birlikte, yakın zamana kadar siyasi lütuftan başka bir şey sunmayan bir ulus için kişinin hayatını riske atma hesaplamasının geldiği anlamına gelir.
Ancak hikayenin tamamı, daha az güçlü bir bölge üzerindeki ABD egemenliğinin basit bir anlatısından daha fazlasıdır. Porto Rikolu araştırmacı Milagros Denis-Rosario, Porto Rikoluların yeni sivil kimlikleriyle gerçek ilişkisinin sevgi ve nefret ilişkisi olduğunu söylüyor. Jones-Shafroth Yasası bir dönüm noktası gibi görünse de, adanın siyasi yolculuğu o zamandan beri duraksadı.
1898'e kadar Porto Riko, yüzyıllar boyunca İspanyol bayrağını uçurdu ve tarihi, Kristof Kolomb'un 1493'te adayı kolonize ettiği zamana kadar uzanıyordu. İspanyol-Amerikan Savaşı sırasında, ABD birlikleri Karayipler'de stratejik bir dayanak elde etmek için Küba ve Porto Riko'yu işgal etti. Porto Riko'daki İspanyol güçlerini hızla alt ettiler, askeri bir hükümet kurdular ve Aralık 1898 Paris Antlaşması uyarınca adanın mülkiyetini kazandılar - hepsi dört ay içinde. Nisan 1901'de Başkan McKinley, Foraker Yasası Porto Riko'yu örgütlenmemiş bir bölge yapmak ve Porto Rikolulara, vatandaşlık olmasa da, yasalara göre yargı süreci ve ifade özgürlüğü gibi bazı anayasal korumalar vermek. Yasa ayrıca adanın yeni siyasi yapısını da kurdu. Mutlak güç, bir valinin ve 11 üyeli yürütme konseyinin (Başkan tarafından atanan tüm Porto Rikolu olmayan Amerikalılar) elindeyken, Porto Rikolular yerleşik bir komiser için oy verebilir (ABD Meclisi'nde sandalyesi olan ancak oy hakkı olmayan) Temsilciler Meclisi) ve ada için 35 üyeli bir Delegeler Meclisi.
Theodore Roosevelt, Porto Riko'yu ziyaret eden ilk Amerikan başkanıydı ve yönetimi, adalıları talihsiz yerliler olarak tasvir etti. Savaş Bakanı, Porto [sic] Rico halkının kendi kendini yönetme konusunda tam olarak görevlendirilebilmesi için önce kendi kendini kontrol etme ve anayasal hükümetin ilkelerine saygı duyma dersini almaları gerektiğini söyledi. Elihu Kökü Foraker Yasasını yazan kişi. Bu ders mutlaka yavaş yavaş öğrenilecek... Güçlü ve yol gösterici bir el altında bir ders akışı olmadan kaçınılmaz olarak başarısız olacaklardı.
Yasa defalarca özerklik isteyen Porto Rikolu politikacılar tarafından eleştirildi. İspanyol yönetimi altında onlara şu haklar verilmişti: 16 temsilci ve üç senatör . Bu labirentin mucitleri, [özyönetim için] hazır olmadığımızı tekrar etmekten zevk alıyorlar. Porto Riko'nun mukim komiseri, suçlamayı kelimesi kelimesine iade etmek istiyorum, dedi. Luis Munoz Rivera . Amerikan devlet adamları, karakter olarak bu kadar farklı ve böyle tuhaf bir uygarlığa sahip yabancı kolonileri yönetmeye hazır değiller.
Ve gerçekten de, Porto Rikoluların adayı yönetme yetenekleri zayıftı. Eğitimi ve adanın polis gücünü denetleyen komisyon üyeleri hem Amerikalıydı hem de adanın tarihine ve kültürüne yabancıydı. Adayı, İngilizceyi resmi dil yapmak gibi Porto Rikolulara değil, Amerika Birleşik Devletleri'ne en faydalı olacak şekilde şekillendirmek için çaba sarf ettiler. Seçilmiş Porto Rikolu delegeler kendi yasalarını geçirmeye çalıştıklarında bile, Amerikan politikacılarının yönetim kurulundaki kaprisiyle yeniden yazılabilir veya veto edilebilirdi. Siyaset bilimci ve tarihçi, Porto Riko meclisi deprem mağdurlarına yardım etmek veya eğitimi teşvik etmek için burslar kurmak için fon tahsis etmek için oy kullandığında, başsavcının [federal yasanın] sözde ihlalleri olarak tahsisleri iptal ettiği bildirildi. David Rezvani .
Adadaki bu kaynayan hoşnutsuzluk, Porto Riko valisi Amerikalı Arthur Yager ve Insular Affairs Bürosu şefi Frank McIntyre için aşikardı ve her ikisi de vatandaşlığı ertelemenin risk teşkil edeceğini vurguladı. ABD çıkarlarını baltalamak . Porto Riko'nun stratejik askeri konumu, Panama Kanalı'na yakınlığı ve ekonomik olarak motive edilmiş Latin Amerika ile daha iyi bir ilişki kurma arzusuyla birleştiğinde, Porto Rikoluları paha biçilmez görülen bir şeyle yumuşatmak için ideal bir zaman gibi görünüyordu: ABD vatandaşlığı.
Ancak Jones-Shafroth Yasası meyvelerini verdiğinde, Porto Riko'nun Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yeri ve vatandaşlarının kimlikleri hakkında daha fazla belirsizlik yarattı. Denis-Rosario, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı için oy kullanma haklarına sahip olmadıklarını ve ABD Kongresi'nde temsil edilmediklerini söylüyor. Bu, ABD'nin kesin inancına aykırıdır. Bu, iki tür vatandaşlık yaratıyor: adada yaşayanlar ve ABD'de yaşayanlar.
Kuşkusuz siyasi özerklik ve tam vatandaşlık eksikliği bir hayal kırıklığıydı, ancak çoğunlukla Porto Riko toplumunun üst kademelerinden çekilen ada politikacıları, tam vatandaşlık kazanma fırsatı olarak Amerika Birleşik Devletleri'nin I. Porto Riko senatosu başkanı Antonio Rafael Barcelo, talepte bulundu. Jones-Shafroth Yasası'nın ardından, ne ailesinin ne de meslektaşının olumsuz etkilenmeyeceği anlayışıyla taslağın adaya genişletilmesi.
Porto Rikolu seçkinler, köylüleri gönüllü olarak askerlik hizmetine sokmak için hiç zaman kaybetmediler… jibaro [dağda yaşayan köylü] askerlik hizmeti sayesinde yeni bir adama dönüştürülecekti, tarihçi Harry Franqui-Rivera yazıyor . Taslak, Porto Rikoluların ABD veya Porto Riko için vatanseverliklerini kanıtlamalarının bir yoluydu; devlet olmayı destekleyen politikacıların ABD'ye bağlılıklarını kanıtlamaları için; ve bağımsızlığı tercih edenler için kendi kendini yönetmeye yönelik yararlı bir yurttaşlık eğitimi kazanmak. Ve Wilson yönetiminin ve Kongre'nin kafasında, askerlik yapan Porto Rikolular İngilizce öğrenecek ve Amerikan kültürü ve değerlerine aşinalık kazanacaktı.
Askere alınma her zaman Amerikalı ve Porto Rikolu politikacıların umduğu olumlu etkilere sahip olmadı. Denis-Rosario, Afrikalı-Amerikalılar gibi Porto Rikolu askerlerin I. Dünya Savaşı sırasında beyaz askerlerden ayrıldığına dikkat çekiyor. Bazı bağımsızlık fikirli Porto Rikolular için bu, yalnızca nihai kendi kendini yönetme heveslerini güçlendirdi. Ancak, Amerikan vatandaşlığının Porto Rikoluların kendilerine ilişkin görüşlerini de değiştirdiğini ekliyor. Porto Rikoluların kendilerini bir şeye ait hissetmeye başladıklarını ve bunun ABD'ye daha fazla göçü tetiklediğini düşünüyorum.
Porto Rikolular, Amerikalı olma ikilemiyle ve bugün de başka bir şeyle mücadele etmeye devam ediyor; 100 yıl sonra bile, ada, başından beri olduğu gibi, ABD'nin tüzel kişiliği olmayan bir bölgesi olmaya devam ediyor. Kongre, 1950'de Federal İlişkiler Yasası'nı (adanın iç yönetişim üzerindeki yetkisini tanıyarak) kabul etmesine ve adanın yasalarını onaylamasına rağmen. 1952 Anayasası , sakinler hala Kongre'de oy temsilinden yoksun, federal programlar için eyaletlerle aynı uygunluğa sahip değiller ve başkanlık seçimlerinde oy kullanamıyorlar. Porto Riko'nun egemenliğinin belirsiz doğası, sayısız soruna neden oldu. yasal ve mali sorunlar ada için, en son adanın borç krizi Bu, Porto Riko'yu borcunu yeniden finanse edemez veya iflas ilan edemez hale getirdi. Bağımsız bir kurul, bir kez daha Porto Rikolular olmadan seçilen krizi denetlemektedir. üyelerine oy verme fırsatı .
Denis-Rosario, 100 yıldır ABD vatandaşı oldukları için bunun bir meydan okuma olduğunu söylüyor. Bugün bağımsızlık isteyen insanlar var ama psikolojik ve ekonomik olarak ABD'ye çok bağımlılar. Hiç kimse gerçek bir çözüm bulamıyor.