“Handan konuştukça açılıyor, uyku bastırınca gözlerini yukarı çeviriyordu. Nemden parça parça kararmış uzak tavanı izliyordu. Küçük şeylerin deposuydu orası. Geçmiş bitmiş bir dünyanın yırtık haritası. Bir insanın yaşam boyu içinde tuttuğu ne varsa orada birikirdi. Bakımlı çiçekler, meraklı komşular, karmaşık rüyalar, kuşların pencerelerinin ardında azar azar devam eden yaşantılar.” “Ortak Sohbet Konuları” adlı öyküm, www.literaedebiyat.com’da https://www.literaedebiyat.com/p
"Kendimle nesneler arasına sözcükler koymaya ne kadar çalışsam da uygun olanları bulamadım; çünkü bulduğum sözcükler sert ve çatlaktı: Onları dile getirmek sayısız taşı dizmek gibi bir şeydi."