Bu uçak aynı anda iki şeyin bir örneği olabilir. Birincisi, riskin bazen sonucu haklı çıkarmasıdır ve ikincisi, eğer akıllıca yaparsanız ödünç almakta yanlış bir şey yoktur.
Kahramanımız, ilgili iki "ofis" in çalışmasının meyvesidir. havacılık, ama ... Ancak, kendiniz karar verin. İlki, Japon Hava Taşımacılığı Enstitüsü'nü ve diğer iki küçük şirketi ... İletişim Bakanlığı bayrağı altında birleştiren Japon hükümeti tarafından 1928'de kurulan Japon Hava Taşımacılığı Şirketi'dir (JAT)!
Görünüşe göre Japonya İletişim Bakanlığı'nın sivil taşıyıcısı Tachikawa'daki tamamen askeri bir hava üssüne dayanıyordu ve 1931'de Mançurya'nın işgali sırasında ordu için tamamen ücretsiz ulaşımla başladı.
Ancak, ulaşımın yanı sıra JAT, patent, lisans ve uçak satın almak için küresel havacılık pazarını incelemeye başladı. Yani, zekanın kulakları elbette sıkıştı, ama çok değil.
JAT ve benzeri yapıların faaliyetleri sonucunda Japonya, uçak üreticileri arasında birdenbire ortaya çıktı. Tabii ki, Japonların Avrupalı ve Amerikalı üreticilerle rekabet etmesi çok zordu, ancak bazı savaş uçağı modellerinin, geçen yüzyılın 30'larının dünya seviyesinde olduğu ortaya çıktı.
Bombardıman uçakları Mitsubishi G3M, Nakajima B5M, Nakajima Ki-21, avcı uçakları Mitsubishi A5M ve Nakajima Ki-27 gerçekten eşit seviyedeydi.
İkinci bileşen Kawasaki şirketiydi. Bu oldukça garip bir ittifak, çünkü Kawasaki demiryolu ekipmanı ve deniz motorları üreticisi olarak biliniyordu. Ancak, Japon hükümetinin havacılığın gelişimine yatırım yapmaktan mutlu olduğu göz önüne alındığında, başka endüstrilerde kendinizi yargılamanız kanunen yasak olmadığından, Kawasaki deneyebileceklerine karar verdi.
10'de "Kawasaki" den Ki-1927 iyi bombardıman uçakları olduğu ortaya çıktığından, şirket pastaya kabul edildi.
Ve bu, Avrupa uçakları ve uçak hayal eden demiryolu işçileri hakkındaki verileri eğiten yaratıcı bir istihbarat birliğinin bir sonucu olarak olan şeydi.
Ve olan buydu. Güneydoğu Asya ve Pasifik Okyanusu'nda büyük ilhaklar öngören veya planlayan Japon askeri departmanı, tek motorlu bir avcı uçağından daha uzun menzile ve hayatta kalma özelliğine sahip bir uçağın hem ordu için hem de filo.
O zamanın havacılık dünyasında olup biten her şeyi dikkatlice inceleyen keşif, çalışma örnekleri açısından üç tavsiyede bulundu: Fransız Potez P.630, Alman Messerschmitt Bf.110 ve Hollandalı Fokker G.1.
Potez S. 630
Bu modeller temelinde, gelecek vaat eden bir Japon için gereksinimler geliştirildi, şimdi de söyledikleri gibi, çift motorlu avcı uçağı ve imalat firmaları için bir rekabet görevi.
Yarışmaya genel olarak Mitsubishi, Nakajima ve Kawasaki olmak üzere üç şirket davet edildi. İlk ikisi sonunda katılmayı reddettiler, Mitsubishi'nin yapacak bir işi vardı ve Nakajima'nın bu tür uçakları yapma konusunda hiçbir deneyimi yoktu.
1937'nin sonunda "Kawasaki" de nefesini verdikten sonra askeri departmanla bir anlaşma imzaladılar ve işe koştular. Proje kapsamlı bir şekilde yeniden tasarlandı ve Ki-45 olarak adlandırıldı. Ki-38 uçak projesindeki çalışmaları göz önünde bulundurarak ve yabancı makinelerin verilerini dikkate alarak aşağıdaki şartnameleri formüle ettik:
- maksimum hız: 540 m'de 3500 km / s;
- pratik tavan: 2000-5000 m;
- uçuş süresi: 4 km / s seyir hızında 30 saat 350 dakika artı maksimuma yakın bir hızda 30 dakika savaş;
- motorlar: iki 9 silindirli radyal Nakajima Ha-20b;
- silahlanma: ileri ateş etmek için iki top ve arka yarıküreyi korumak için hareketli bir makineli tüfek.
Genel olarak, Potet'ten Fokker ve Messerschmitt'ten daha fazla.
Kawasaki mühendisleri için en zor olan şey, geri çekilebilir iniş takımlarına sahip yüksek hızlı çift motorlu uçak yaratma konusundaki deneyim eksikliğiydi. Bununla birlikte, bir yıldan kısa bir süre sonra, tasarımcılar uçağın ayrıntılı bir planını zaten sundular.
Ve 1939'un başlarında, ilk Ki-45 savaşçısı test edilmeye başlandı. Genel olarak, gerçekten ihtiyacınız olduğunda olduğu gibi, o zaman her şey mümkündür.
Başlangıçta, savaşçı, aslında 20 hp geliştiren Bristol Mercury lisanslı Nakajima Ha-820b'den belirtilen motorlarla donatılmıştı. 3 m ve 900 hp'de kalkışta.
En iyisi değil, en iyi seçenekten çok uzak, çünkü motorlar aerodinamik ve güç için ideal değildi. Vidalar tahta, üç ağızlı ve değişken aralıksızdı. Genel olarak, oldukça arkaik.
İniş takımı motor yuvalarına geri çekildi, ancak bu elle yapıldı. Üstelik gondollar, tekerlekler hafifçe dışa doğru çıkacak şekilde yapılmıştır. Bir yandan aerodinamik açıdan çok iyi değildi, diğer yandan uçağın acil iniş sırasında hayatta kalması için ek bir fırsat sağladı.
Uçağın eksi işaretiyle öne çıkan özelliği, kokpit ile topçu telsiz operatörünün ana yakıt deposuyla ayrılmasıydı. Tank mühürlenmiş olsa bile, bir savaş uçağı için en iyi tasarım değildi.
Silahlanma, 20 mm No-3 top ve iki 7,7 mm makineli tüfekten oluşuyordu. Makineli tüfekler burnun üst kısmına yerleştirildi ve top, gövdenin sağ alt kısmındaydı. Telsiz operatörü hareketli bir 7,7 mm makineli tüfek kullandı.
Testler, iniş takımı geri çekme mekanizmasının sürekli bir sorun kaynağı haline geldiğini, motorların daha modern bir şeye değiştirilmesi gerektiğini ve arkadaki makineli tüfeğin yüksek hızlarda tamamen yararsız olduğunu göstermiştir.
1939'un sonunda, maksimum test hızı 480 m yükseklikte 4000 km / s idi.Şasi, hasat mekanizması için bir elektrikli sürücü aldı, makineli tüfek 7,92 mm lisanslı Rheinmetall kopyasıyla değiştirildi.
Ve Nisan 1940'ta, ordu komutanlığının girişimiyle, Nakajima Ha-25'ten motorlar kurmak için bir deney yapıldı. İkinci girişim olan 102 hp kapasiteli "Mitsubishi" Na-1050 motorlarının montajı beklenen sonuçlara yol açtı. Yönetim sahip olmak istediği uçağı gördü.
Uçuş verileri Nakajima motoruyla aynıydı, ancak Mitsubishi motorlarının güvenilirliği daha iyimserdi.
Ve "Kawasaki" nin beyni, bir ordu iki koltuklu savaşçı Tip 2 Model A "Toryu" ("Ejderha Katili"), kısa adı Ki-45 Kai-a olarak kabul edildi.
Ağustos 1942'nin başlarında, ordunun uçuş testi programının tamamlanmasının ardından Toryu, Yeni Gine ve Çin anakarasında bulunan birimlerle hizmete girdi.
O zamanlar, Japon havacılığı tam bir hava üstünlüğü sağladı ve Toryu esas olarak bir saldırı uçağı olarak kullanıldı. Uçak, çift motorlu bir uçak için çok çevik ve manevra kabiliyetine sahip olduğunu gösterdi, ancak bir düşman olarak tek motorlu avcılar için hiç uygun değildi.
Uzun menzilli bir dövüşçü olarak Toryu, yaklaşık Bf.110 kadar iyi çıktı. Yani menzil vardı, ama diğer her şey (hız, manevra) değildi. Koşullu olduğu ve kiminle savaşacağına bağlı olduğu açıktır.
Bununla birlikte, Amerikan P-38 Yıldırım, daha manevra kabiliyetine sahip Toryu'dan muzdaripti. Silahlar eşit olsaydı daha çok acı çekerlerdi. Ancak 3 No'lu silah hiç de hızlı ateşlenmedi ve Amerikalıları “affetti”. Ve iki makineli tüfek kalibreli tüfek, ağır uçaklar için en tehlikeli değildir.
Ki-45 KAI işe alınır alınmaz Kawasaki bir sonraki model üzerinde çalışmaya başladı. 112 hp kapasiteli "Mitsubishi" Na-1-II'den bir çift motora sahip daha gelişmiş bir uçak olması gerekiyordu. Belki daha ciddi bir uçak olabilirdi, ancak komut aksini emretti ve tasarımcıları Ki-500'e dayanan tek koltuklu bir uçak tasarımı için koydu. Proje Ki-45 olarak adlandırıldı, inşa edildi, test edildi, ancak üretime girmedi (ne yazık ki Japonlar için).
Toryu'nun ikinci ilginç ve pratik olarak ayrı modifikasyonu, uçağın saldırı versiyonu olan Ki-45 Kai-b idi.
"Toryu" nun ilk uygulamaları, hem hava hem de yer hedeflerine ateş ederken 20-mm topun açık bir zayıflığını gösterdi. Ancak Yeni Gine'de Ki-45'in saldırı uçağı olarak kısa süreli kullanımı savaşın yalnızca yarısıdır. Amerikalı ve İngiliz ağır bombardıman uçaklarıyla yapılan savaşların hemen ardından, iki 7,7 mm makineli tüfek ve korkunç derecede düşük ateş oranına sahip bir topun, Wellington veya B-17'nin hiçbir şeyden bahsetmediği ortaya çıktı. Salvonun ağırlığı, böyle bir uçağı devre dışı bırakmak için çok küçük. Dörtlü Vickers ve büyük kalibreli Browning, Japon uçaklarını kolaylıkla parçaladı.
Bu nedenle, kesinlikle zarif bir doğallıkla, Japon mühendisler deneysel olarak birkaç Ki-45 37-mm uçağı donattı. tank tabanca Tip 98. Top, burnuna asılı bir gondol içine yerleştirildi ve bir telsiz operatörü tarafından kokpitinden yüklendi. Genel olarak, Kamasutra hala havadadır, ancak yine de.
Ateşin savaş hızının dakikada 1-2 mermi olduğu açıktır, bir seferde birden fazla atış yapmak pek mümkün değildi, ancak 37 mm'lik mermi aynı B-17'deki tartışmada ağır bir argüman.
Bu şahesere Ki-45 Kai-b adı verildi ve uçaktan küçük gemilere kadar her şeyle savaşmak için gönderildi.
Böyle bir topçu sisteminin etkinliği hakkında ne söylenebilir? Birinci Dünya Savaşı sırasında bu normaldi. 30 yıl sonra - bir şekilde pek değil. Evet, güçlü bir mermiye sahip bir tank silahı - güzel görünüyor. Farklı kaynaklar farklı mühimmat adını verir, bazıları - 37x133R, diğerleri - 37x165R. İlk mühimmat sadece Type 98 tank silahından, ikincisi ise tank tabancasının oluşturulduğu daha güçlü Type 96 tanksavar silahından. Sanırım o tank mühimmatı hala kullanıldı.
Evet, tank silahında daha zayıf bir mühimmat kullanıldı, ancak aynı zamanda 1500 m'ye kadar olan bir mesafedeki hedefleri yok etme görevlerini çözmek için de yeterliydi. Asıl mesele vurmak ve burada problemler başladı, çünkü pilot hedefi bir mermi ile vurmak için sadece bir keskin nişancı olmalıydı.
Bütün sorun, ilk başta Japonların böyle pilotlara sahip olmasıdır.
Üretim arttıkça, uçak Güneydoğu Asya ve Hollanda Doğu Hindistan'daki müttefikleri tarafından giderek daha fazla görünür hale geldi. Uçak, tanımlayıcılardaki müttefiklerden kendi adını bile aldı - Nick.
İlk olarak, Ki-45 Kai, Fransız "Pote" P.630 veya Alman Bf.110'un lisanslı bir kopyası için alındı. Ancak zamanla, bunun tamamen Japon tasarımı olduğunu anladık. Bir Ki-45 Kai, 1943 sonbaharında Yeni Gine'deki bir havaalanında çekildi.
Ve savaşlarda "Toryu" çok iyi bir araç oldu. Müttefiklerin devriye botları ve denizaltıları özellikle ondan aldı. Çok iyi manevra kabiliyetine sahip bir uçak, kendisini bir B-24 önleme aracı olarak kurdu. O sırada, sadece bir Müttefik uçağı olan P-38, B-24'e eşlik edebilirdi. Ancak Yıldırım, daha düşük silahlı Ki-45'e rağmen, daha çevik olanlarla eşleşmiyordu.
Sonra müttefikler gece uçmaya başladı.
Bu ilk başta bir sorun oldu.
Sonra Ki-45 bir gece dövüşçüsü rolünü denedi. Radar istasyonu yoklukları nedeniyle üzerine kurulmamıştı. Ki-45 Kai-ler ile geleneksel bir avcı uçağı arasındaki tek fark, gelişmiş silahlarıydı. 7,7 mm makineli tüfeklerin yerini 103 mm No-12,7 aldı. Bu tür bir çift makineli tüfek, Almanların yaptığı gibi "ileri" bir açıyla yerleştirilebilirdi.
Manuel olarak doldurulan top, 203 mermi ile 37 mm No-16 otomatik topla değiştirildi. 12,7 mm makineli tüfekler kaldırıldı ve yerine No-203 takıldı. Gövdenin altındaki 20 mm top tutuldu ve bu da çok iyi bir salvo verdi. Zamanla mermi sayısı önce 18'e, sonra 25'e yükseldi.
Ki-45 Kai-d önleme versiyonunda, 20 mm No-3 topu gövdenin altından çıkarıldı, ancak bir çift 20 mm No-5 eğimli top, öne-yukarı atış için kokpitin arkasında belirdi. Bir gece dövüşçüsünde savunma amaçlı bir makineli tüfek gereksiz kabul edildi, bu yüzden genellikle söküldü.
Öyle bir uçakta, "uçan kalelerdeki" en ünlü Japon uzman olan Isam Kasside, hesabında yedisi B-26 olmak üzere 29 düşürülmüş bombardıman uçağı olan Isam Kasside uçtu.
En son sürüm Ki-45 Kai-e, radarla donatılmış gerçek bir gece savaşçısıydı (Dempa hyoteki havadan radar, çalışma adı Taki-2 göründüğünde). Radar, pruvadaki "Toryu" üzerine monte edildi ve ön taraf şeffaf bir kaplama ile kaplandı. Radar ekipmanı neredeyse bir ton ağırlığındaydı ve bu da neredeyse tüm silahların sökülmesini gerekli kılıyordu. Uçağın, normalde silahlı savaşçılar için topçu olarak kullanılması gerekiyordu.
Ki-45 için gerçek çalışma, 1944'te B-29'ların doğrudan Japon topraklarına bombardıman etmeye başlamasıyla başladı. 15 Haziran 1944, "Toryu" nun gece B-29'a karşı ilk kullanımı oldu. Amerikalılar o gece 6 bombardıman uçağı kaybetti. Ancak Japonlar 11'in vurulduğunu açıkladı, ancak bu normal.
İmparatorluğun her köşesinden Japon adalarını korumak için "Toryu" toplamaya başladı. Genel olarak, Ki-45 ve donanma önleme aracı dışında, Amerikalılarla gece J1N "Gekko" ile karşılaşacak kimse yoktu. Ve tanıştılar ve oldukça etkili.
Baş gece ası Isamu Kassida'nın görev yaptığı 4. Sentai, savaşın sonunda 158 bombardıman uçağını düşürdü. Japon raporlarının hak ettiği gibi, ikiye ayırsanız bile, yine de çok etkileyici bir 79 “kale” rakamı elde edersiniz. Hava alayımızın büyüklüğünde bir gece birimi için fazlasıyla layık.
Genel olarak, Toryu, adalara yapılan Amerikan saldırılarının püskürtülmesine mümkün olduğu kadar katkıda bulundu. Ve uçak, Japonya'nın savunmasında çok önemli bir bağlantıydı.
Doğal olarak, tüm normal Japon uçakları gibi, Toryu da kamikaze tarafından kullanıldı. Burada her şey basitti: her biri 250 kg'lık iki bomba askıya alındı - ve son uçuşta ileriye.
O zamanlar bir nakliye aracı olarak kullanılan eski destroyer "Dickerson" ın Nisan 1945'te Okinawa yakınlarında tam olarak iki "Toryu" batırdığı kesin olarak biliniyor.
Bir "Toryu", yok edicinin köprüsüne çarptı ve orada bulunan tüm subaylarla onu yok etti. Hemen hemen aynı anda, ikinci Ki-45 geminin güvertesine neredeyse dikey olarak düştü. Patlama yok ediciyi neredeyse ikiye böldü. Komutan da dahil olmak üzere geminin 54 mürettebatı olay yerinde hayatını kaybetti. Gemi battı.
Bununla birlikte, bunların Ki-45'in bu tür kullanımının münferit durumları olduğu unutulmamalıdır. Bu uçak, Japonya'nın gökyüzünün savunması için çok değerliydi. Bu, "Toryu" üretiminin yalnızca Japonya teslim olduğunda durmasıyla kanıtlanıyor.
Bu türden tüm varyantların toplam üretilen otomobil sayısı 1701 kopya idi.
Çeşitli modifikasyonların bir dizi Ki-45'i Amerika Birleşik Devletleri'ne ihraç edildi ve USAAF Hava Teknik Komutanlığı'nın test pilotları tarafından oraya uçtu.
Değerlendirme çok tuhaftı.
"Toryu", kara olaylarıyla ilgili hemen hemen her şeyde iğrenç bir uçak olarak kabul edildi: kötü frenler, serbest dönen arka tekerlek, kalkış sırasında burnun yüksek konumu nedeniyle çok zayıf görüş.
Ancak birinin yalnızca uçağı yerden indirmesi gerekiyordu - ve her şey düzeldi.
Uçak 137-145 km / s hızında kalktı, kalkış koşusu çok küçüktü. 480 km / s'nin üzerindeki hızlarda, kontrol çubuğundaki çaba biraz rahatsız oldu, ancak ilk aşamada tırmanış çok kolay ve hızlıydı. Amerikalılar uçağın manevra kabiliyetine hayran kaldılar.
Uçağın kontrolü kolaydı, itaatkârdı, aksamalar tamamen kontrol altına alındı.
Amerikalı pilotlar, kokpitin sıkılığını ve aşağı ve geri görüşün zayıf olmasından hoşlanmadılar.
Kawasaki tasarımcılarının kendilerini koruma çabaları gözden kaçmadı. Tanklar korundu, bu da bir Japon uçağı için zaten bir başarı. Pilot, zırhlı bir sırtlık ve 17 mm kalınlığında zırhlı bir koltuk başlığı ile korunuyordu. 37-mm silah No-203'ün dükkanı, 13 mm kalınlığında zırh plakaları ile önde ve arkada kapatıldı. Telsiz operatörü, Mikado'ya olan inancıyla savundu.
Genel olarak, çok beklenmedik bir uçak olduğu ortaya çıktı. "Kawasaki" uzun menzilli bir eskort savaşçısı yaptı ve oldukça iyi bir gece hava savunma savaşçısı olduğu ortaya çıktı, ki bu da bir saldırı uçağı olarak kullanılabilir.
Ve en önemlisi, Pote P.630 ve Messerschmitt Bf.110'dan çok daha sert olduğu ortaya çıkan savaşın sonuna kadar savaştı.
LTH: Ki-45 Kai-ler:
Kanat açıklığı, m: 15,02.
Uzunluk, m: 11,00.
Yükseklik, m: 3,70.
Kanat bölgesi m: 32,00.
Ağırlık, kg:
- ”РїїѓЃ‚ѕііііі” ”” ”” ° ”” ”” ”µ X X X X X X X X X X X X X X X X X: 4 000;
“РЅРѕѕЂјј ° Р” ”ЊЊ ° ° X X X X X X X X X X X X X X: 5 500.
Motor: 2 х "Mitsubishi" Hа-102 х 1080 hp
Maksimum hız, km / s: 540.
Pratik menzil, km: 2.
Maksimum tırmanma hızı, m / dak: 715.
Џ °ЂЂ °єёє‚ »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »» »»ѕ» »»ѕ »ѕѕѕѕѕ Xј X X X X X X X X X X X X X X: 10 000.
Mürettebat, kişi: 2.
silahlanma:
- burunda bir adet 37 mm No-203 top (w / c 16 mermi);
- ventral montajda bir adet 20 mm tabanca No-3 (iki 100 şarjlı tamburda 50 mermi);
- arka kokpitte bir adet 7,92 mm Tip 98 makineli tüfek.