Nashville’den 20 yaşındaki bir basketbolcu olan Randi*, 2019’da üniversiteye gitmeden önce birkaç yıl depresyonla mücadele etmişti, ancak Mart 2020’de COVID pandemisinin başlangıcında aniden uzaktan derslere geçiş – ve ardından sonbahardan sonra tamamen farklı bir üniversite deneyimine dönüş – herhangi bir istikrar görüntüsünü ortadan kaldırdı.
Randi, “Kafa karıştırıcı hibrit sınıfların uygulanması ve öğrenci topluluğunun çoğundan soyutlanma, gerçekten zihinsel durum tankımı yaptı” diye hatırlıyor. “Yataktan kalkamadığımı, yemek yemediğimi ve gerçekten sarsıcı bir kendi kendine zarar veren düşünce ve davranışlar kalıbına girmeye başladığımı fark ettim.”
Randi, bahar dönemi için kampüste hayatının nasıl olacağını düşünmeye başladı, COVID kuralları hala yürürlükte, tıp öncesi eğitim yolunun baskısı hızlanıyor ve en önemlisi, zihinsel sağlığa sınırlı erişimin olacağını biliyordu. Pandemi sırasında kampüste bulunan birkaç terapist için benzeri görülmemiş bir talep gören okulundaki hizmetler. Tıbbi izin almak için zor bir karar verdi ve ertesi yılı evde zihinsel sağlığına odaklanarak geçirdi.
COVID-19 pandemisi üçüncü yılına girerken, sosyal mesafenin, hastalık korkusunun ve günlük rutinlerimizde sürekli kesintilerin toplu zihinsel sağlığımıza büyük zarar verdiği bir sır değil (CDC bildirdi pandeminin başladığı 1 yılda anksiyete ve depresyon oranlarının neredeyse iki katına çıktığını). Ancak pandeminin özellikle şiddetli bir darbeyle vurduğu bir grup var: üniversite öğrencileri. Üniversite deneyiminin çoğunu maskeli geçirmiş, iki haftada bir burun temizleme işlemi yaptırmış ve hastalanmaktan endişe duymuş bir genç olan Sam*’in dediği gibi: – göz açıp kapayıncaya kadar benden alındı.”
Yale Üniversitesi araştırmacıları tarafından bir inceleme Geçen ay yayınlanan bir rapor, pandemi boyunca orta ila şiddetli depresyon, anksiyete, stres ve travma sonrası stres bozukluğu (TSSB) yaşayan üniversite öğrencilerinin yüzdesinde keskin bir artış olduğunu doğruladı.
Bu, Michigan Üniversitesi’nin geçen yılki bulgularını takip ediyor. Sağlıklı Zihinler Çalışması, ülke çapında 32.000’den fazla üniversite öğrencisini araştıran ve %39’unun bir miktar depresyon ve %34’ünün anksiyete bozukluğu yaşadığını bildirdi. Aynı rapora göre, öğrencilerin neredeyse dörtte biri, antidepresanlar ve anti-anksiyete ilaçları da dahil olmak üzere zihinsel sağlık sorunları için ilaç alıyordu. Ve depresyonun klinik tanımına uymayanlar bile kendilerini iyi hissetmiyorlardı – %60’ı geçen yıl duygusal veya zihinsel sağlık sorunları için yardıma ihtiyaç duyduklarını kabul etti.
Hayat, Kesildi
Partiler, sporlar, büyüleyici sınıflar ve yeni arkadaşlarla dolu, aynı zamanda büyük bir yaşam geçişinin engelleri ve zorluklarıyla dolu yeni bir hayata atladığınızı ve ardından her şeyin tiz bir şekilde durduğunu hayal edin. Üniversiteye kabul edilmek için yıllarca çok çalıştığınızı, tam da daha bağımsız olmanız ve geleceğiniz için bir yol çizmeniz gerektiği anda, deneyimin beklediğinizden tamamen farklı görünmesini sağlamak için çalıştığınızı hayal edin.
Güney’de düşük gelirli bir aileden gelen ve 2019 sonbaharını depresyona uyum sağlamakla geçiren Sam, “Lisenin ilk yıllarında depresyonla mücadele etmiştim, ancak mezun olduğumda büyük ölçüde üstesinden gelebildim” diyor. seçkin Massachusetts kolejinin kültürü. Ancak tüm öğrenci topluluğu Mart 2020’de aniden eve gönderildiğinde, bu depresyon bulutu tekrar indi. “Yaratmak için çok uğraştığım herhangi bir bağlantı hissini kaybetmiş gibi hissettim. Bir sonraki sonbaharda okula geri dönmek kesinlikle yardımcı oldu, ancak depresyon pandemi boyunca inip çıkarak devam etti ”diyor. “Geleceğimi kontrol etmeye çalışan biri olarak, salgın beni tamamen çaresiz hissettirdi.”
Bunun gibi hikayeler – umutsuzluk hissi, endişe artışı, gelecekle ilgili tam bir belirsizlik – pandemi boyunca üniversite kampüslerinde duyuldu. Peoria, Il’deki Bradley Üniversitesi’nde danışmanlık yardımcı doçenti olan PhD, Molly Ansari, “Üniversite öğrencilerimiz birkaç yıl önce hayal bile edilemeyecek bir zorlukla karşı karşıya” diyor. “Uzaktan öğrenme, kısıtlı sosyal toplantılar, beklenen üniversite deneyiminin kaybının yasını tutmanın yanı sıra depresyon ve kaygı kombinasyonu felaket için bir reçete olabilir.”
Penn State’deki Collegiate Akıl Sağlığı Merkezi (CCMH), danışmanlık arayan 43.000 öğrenciyle anket yaptı ve onlara COVID’nin hayatlarını nasıl olumsuz etkilediğini sordu: %72’si zihinsel sağlıkla ilgili sorunları belirtti, %68’i motivasyonu azalttığını, %67’si yalnızlıktan bahsettiğini ve %60’ı kaçırdıkları deneyim veya fırsatların yasını tuttu. .
En İyi Zamanlarda Bile Zorlu Bir Çağ
Bu, COVID-19 pandemisinin üniversite öğrencileri arasındaki şaşırtıcı depresyon ve kaygı oranlarından tek başına sorumlu olduğu anlamına gelmiyor: Sosyal mesafeyi veya Zoom’u kimse duymadan önce bile, üniversite yılları akıl sağlığı için dolu bir zamandı. UCLA ve ekibinde sağlık yönetimi ve politikası profesörü olan Daniel Eisenberg, “Üniversiteye geçiş, aileden bağımsız yaşamak, yeni dostluklar ve ilişkiler kurmak ve daha büyük akademik zorluklarla yüzleşmek gibi birçok yeni stres etkeni getirebilir” diyor. -Üniversite öğrencileri arasındaki depresyon ve anksiyete belirtileri oranlarının 2011’den bu yana önemli ölçüde arttığını, 2019’a kadar ikiye katlandığını ve pandemi sırasında tekrar yükseldiğini bildiren Sağlıklı Zihin Raporu’nun yazarı.
Pandemi ile ilgili olarak öğrencilerden gördüğümüz en önemli endişe, sevdiklerini kaybetmek ve maddi sıkıntılar yaşamak” diye ekliyor. Ek olarak, ergenlik döneminde beyindeki değişiklikler ergenlik yıllarını depresyon, anksiyete ve madde bağımlılığı dahil olmak üzere akıl hastalığının başlangıcı için en yüksek an yapın.
Yardım Arıyor Ama Bulamıyor
Pandemi ruh sağlığı krizine ek olarak, birçok kolejin artan danışmanlık hizmetleri talebine ayak uyduramaması da var. Küçük, özel kolejlerden büyük devlet okullarına, öğrenci gazeteleri haber yapıyor öğrencilerin akıl sağlığı hizmetlerine erişimde birçok engel bulduklarını söylüyor. CCMH’nin Ocak ayında yayınladığı yeni bir rapor, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bakım arayan en fazla sayıda öğrencinin bulunduğu danışma merkezlerinin, ihtiyacı olan öğrencilere – intihar düşünceleri ve cinsel saldırıdan kurtulanlar gibi kritik endişeleri olanlara bile – daha az seans sağlayabildiğini buldu. Daha düşük vaka yükü olan kolejlerden daha fazla. Rapora göre, bu öğrencilerin kolej yerleşimlerinin dışında danışmanlık yoluyla yardım almaları mümkün.
Sam, 2020 sonbaharında kampüse döndüğünde okul tarafından sağlanan bir terapist görmeye başladığını bildirdi. “Kesinlikle yardımcı oldular ama diğer öğrencilerden o kadar talep geldi ki randevular kısa ve seyrek oluyordu.” CCMH raporuna göre, geçen yıl kolej merkezlerindeki öğrenciler için ortalama danışmanlık seansı sayısı 5,22’ydi ve bu, bu merkezlerin kısa vadeli kriz desteği için hazır olduklarını, ancak daha kronik endişeleri olan uzun vadeli, sürekli bakım öğrencilerinin bunu yapmadığını gösteriyor. ihtiyaç. CCMH raporunda, “Geçtiğimiz 20 yılda, kolej danışmanlık hizmetleri, hizmetler için iyi belgelenmiş artan bir talep yaşarken, bakım arayan artan sayıda öğrenciyi tedavi etme kapasitesi eşit şekilde artırılmamıştır” dedi. “Bu eğilim, neredeyse tüm paydaşlar için sıkıntıya neden oldu ve kurumların bir ruh sağlığı ‘krizi’ yaşadığına dair genelleştirilmiş iddialar.”
Karmaşıklığa ek olarak, bir öğrenci bir eyalette yaşayıp başka bir eyalette üniversiteye gittiğinde, genellikle iki terapist (her iki eyalette de lisanslı olmayabilir) arasında geçiş yapmaları ve sağlayıcılar arasında antidepresanlar veya diğer ilaçlar için reçete yazmaları için geçiş yapmaları gerekir. .
Kuzeydoğudaki üniversiteye devam eden Güney Dakotalı bir öğrenci olan Grace*, “Pandemi sırasında, özellikle de kampüsten uzaktayken akıl sağlığı hizmetlerine erişim gerçekten zor oldu. Üniversitemde birinci sınıftayken haftalık terapi randevularım vardı, ancak eve gönderildiğimizde bu randevulara uzaktan devam edemedim ve o zamandan beri tüm çabalarıma rağmen düzenli bir terapi rejimine giremedim. ”
Eisenberg, pandeminin nihayetinde son on yılda büyüyen bir sorunu gün ışığına çıkardığını söylüyor. “Sanırım pandemi, uzun yıllardır önemli bir halk sağlığı sorununun altını çizdi: öğrencilerin büyük bir kısmı ve genel olarak genç insanlar önemli duygusal sıkıntı yaşıyor ve destek sistemlerimiz buna ayak uydurmak için mücadele ediyor.”
Gelecek için umut
İyi haber şu ki, spor salonuna maskeyle gitmeyi veya Zoom üzerinden bir doğum günü partisine katılmayı öğrenen herkes gibi, üniversite ruh sağlığı topluluğu da uyum sağlamayı öğreniyor. Eisenberg, “Zor bir ilk uyum döneminden sonra, merkezlerin çoğu video konferans veya telefon yoluyla teleterapi sunabildi” diyor. Birçok merkez, kendi kendine yönlendirilen dijital programlar gibi daha fazla seçenek sunmuş veya öğrencilere ek danışmanlar sağlamak için dış teleterapi sağlayıcılarıyla sözleşme yapmıştır.
Bir başka olumlu değişimde, günümüzün üniversite öğrencileri kohortunda terapi aramaya veya psikiyatrik ilaç almaya karşı damgalama büyük ölçüde azaldı. Eisenberg, “Zamanla, ruh sağlığı tedavisine ilişkin olumsuz tutumlarda, öğrencilerin büyük çoğunluğunun çok olumlu tutumlar bildirdiği noktaya kadar bir düşüş gördük” diyor. “Bu, günümüzün öğrencilerinin güçlü bir yönüdür – birçoğu ruh sağlığı tedavisi fikri konusunda çok bilgili ve rahattır.”
Bu açıkça COVID-19 pandemisinden önce başlayan bir krizdir ve kolej renklerinde haftalık burun temizleme çubukları ve yüz maskeleri geçmişin kalıntısı haline gelse bile muhtemelen devam edecektir. Umarım, öğrendiğimiz dersler gelecekte krizdeki öğrenciler için daha iyi seçeneklere yol açacaktır.
Bir yıl sonra, Randi nihayet kampüse geri dönecek kadar iyi hissetti. Hâlâ her gün alıyor olsa da, her şeyin daha iyi olacağına dair umutlu. “Gerçekten yardımcı olan şey, ailemden ve köpeklerimden aldığım ilaçlar, terapi, duygusal destek ve okumak ve yemek pişirmek gibi eskiden yapmayı sevdiğim şeylere kendimi kaptırmak oldu” diyor. “Evde iyi alışkanlıklar edinmek için çok zaman harcadım. Şimdiye kadar, iş yüküm ve dikkat odaklılığım bir araya geldiğinde sürdürülebilir görünüyor.”
*Öğrencilerin mahremiyetini korumak için soyadları saklı tutulmuştur.
Kaynak : https://www.webmd.com/brain/features/college-mental-health-crisis-mpi?src=RSS_PUBLIC