A Milli Takım seviyesinde 2 kez Dünya Kupası'na katıldık ve 5. kez Avrupa Şampiyonası oynuyoruz. 2020 elemelerinde Fransa'yı yendik, 2022 Dünya Kupası Elemeleri'nde Hollanda ve Norveç'i devirdik. Letonya'yı yenemeyince üzüldük. Kısa süreli başarılar üzerinden 2020'nin havasına, 'Hedef şampiyonluk, en az yarı final' diyerek girdik. Açılış maçını oynayacak olmanın gururunu yaşayacağız derken, İtalya'dan psikolojik açıdan ağır bir ders aldık. Toparlanamadık, Galler'e kaybettik ve an itibarıyla en iyi 3. olma şansımız mucize...
Sindiremiyoruz
Genel anlamda kabullenemediğimiz nokta; yıllar sonra bir kupaya katılsak bile - nedenlerini bir kenara bırakalım başarısızlığı sindirememek; çünkü İtalyanlar'da Mancini bile favorileri; Belçika, İngiltere, Portekiz olarak görürken, çeyrek finalden aşağısı bizi kesmiyor! Tarihimizde üst üste 3 kez turnuvalara hiç gidemedik... Biz önce sürekli buralara giden bir takım olalım, bu alışkanlığı tecrübe ve birlikte oynayarak kazanalım, zaten EURO 2020'nin yaş ortalaması en genç takımı olarak eninde sonunda başarılı oluruz.
Herkes bizden iyi
Gelelim şu anki duruma; Şenol Güneş ve oyuncularımız, Roma'daki moral bozukluğunu hiç atlatamadı. En başta -kadro ve oyuncu tercihleri- üzerinden hocamız dahil olmak üzere herkes formsuz. İtalya başka bir şeydi ama Galler, önce 'Böyle atacağım' dedi, sonra da 2 golü öyle attı. Kupada biz hariç 23 takım da fiziksel açıdan bizden çok ama çok ileride. Milli Takım'ın bizi bu akşam İsviçre karşısında mutlu etmesinin tek yolu, -sonuç ne olursa olsun- 90 dakika boyunca terinin son damlasına kadar mücadele etmesi. Yetenek zaten var ama bu turnuvada savaşmayana 'ekmek' yok!