Örgütsel davranış, bireylerin ve grupların bir örgütsel ortamda nasıl davrandıklarını ifade eder. İnsan kaynakları teorileri, yönetim davranışlarının ve yapılarının çalışan davranışını nasıl olumlu veya olumsuz etkileyebileceğini açıklamaya yardımcı olur. Küçük işletme sahipleri, organizasyonel davranış ve İK teorilerine ilişkin temel bir anlayışa sahip olarak ve bu anlayışa göre hareket ederek, çalışan üretkenliğini ve yaratıcılığını en üst düzeye çıkarabilir ve çalışan devrini en aza indirebilir.
Çalışan Davranışındaki Faktörler
Çalışan davranışında çeşitli faktörler vardır. Örgütsel Davranış Nedir'e göre, bunlar örgütsel mekanizmaları (kültür ve yapı gibi) ve grup mekanizmalarını (liderlik davranışı ve ekiplerin işleyişi gibi) içerir. Aynı zamanda bireysel özellikleri (kişilik, değerler ve yetenek gibi) ve iş tatmini, stres, motivasyon, etik, öğrenme ve karar verme gibi bireysel mekanizmaları da içerirler.
Bilimlerin Sentezi
Bu nedenle, örgütsel davranış ve insan kaynakları teorileri, psikoloji, sosyoloji, antropoloji, ekonomi, siyaset bilimi, mühendislik ve tıp dahil olmak üzere çeşitli bilimler sentezinden türetilir. Örneğin, antropoloji, kültürün davranışı nasıl etkilediğini anlamaya katkıda bulunur. Öte yandan tıp, uzun vadeli stresin çalışan sağlığını ne kadar etkilediğine dair bilgilere katkıda bulunabilir. Ekonomik araştırmalar, kötü çalışan sağlığının üretkenliği ve nihayetinde kârı nasıl etkilediğini anlamamıza yardımcı olabilir.
Performans Teorileri
İK teorileri iki temel sonuca ulaşmayı hedefler: daha verimli ve etkili iş performansı ve artan çalışan motivasyonu veya bağlılığı. Bir verimlilik teorisyeni olan Henri Fayol, yönetimin daha verimli olduğu zaman işçilerin daha verimli çalıştığını savundu. Bu teoriden yönetimin dört işlevi ortaya çıktı: planlama, organize etme, liderlik etme ve kontrol etme. Diğer bir verimlilik uzmanı, teorisi işlerin fabrika işçileri için daha az hareket ve parça başı ücret sistemi gerektirecek şekilde tasarlanmasıyla sonuçlanan Frederick Taylor'dı.
Motivasyon Teorileri
Abraham Maslow, bireyleri neyin motive ettiğine dair ilk teorilerden birini geliştirdi. Maslow'a göre, insanların, bir piramitle gösterilen bir hiyerarşi içinde organize edilmiş ihtiyaçları vardır. Piramidin dibindeki yiyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlar önce karşılanmalıdır. Bu temel ihtiyaçlar yerine getirildiğinde, çalışanlar kendilerini güvende hissetmeye (iş güvenliği gibi), sevilmeye (arkadaşlıklar ve ilişkiler), bir başarı duygusuna sahip olmaya (tanınma veya iyi yapılmış bir iş gibi) ve nihayet kendini gerçekleştirmeye çalışırlar. (kişisel olarak tatmin edici iş).
Çalışanların üçgen boyunca daha yükseğe çıkabilmesi için ihtiyaçların her seviyede karşılanması gerekir. Bu nedenle, işi için korkan veya çoğu zaman geçimini sağlamaktan endişe duyan bir çalışan, yüksek performans hedeflerine odaklanamaz. Zamanla bu, performansı düşürebilir ve ofisin moralini etkileyebilir. Bu, en yetkin çalışanların mutsuz bir işyerini terk etmesine ve daha az yetkin olanı geride bırakmasına neden olabilir. İşçilere değer veren insan kaynakları politikaları, işletmenin kendisine yapılan yatırımlar olarak görülebilir.