Bir adamın küçük bir kayığı varmış. Bu kayıkla balık tutmaya gider, parasını böyle kazanırmış. Bir gün denizde giderken şiddetli bir fırtına çıkmış. Fırtına estikçe, deniz köpürmüş. Kocaman dalgalar, adamcağızın kayığını batırmış. Balıkçı kendisini kıyıya zor atmış. Ertesi gün fırtına dinmiş. Balıkçı yine deniz kıyısına gitmiş. Bakmış ki deniz çok sakin. Ne dalga var, ne de deniz köpürüyor.
Sinirli sinirli denizle konuşmuş:
– Ah sen yok musun sen, demiş. Böyle sakin görünürsün. Sonra biz üstünde yüzmeye başladık mı, kayığımızı alır derinlere batırırsın.
Deniz bu sözleri duyunca dile gelmiş:
– Neden bana kızıyorsun, demiş. Kızacaksan fırtınaya kız. Ben gerçekte böyle sakinim. Ama fırtına estiği zaman beni dalgalandırdıkça dalgalandırıyor.
O zaman balıkçı önemli bir karar vermiş; bir daha kötü birşey olduğunda, asıl suçlunun kim olduğunu anlamadan kimseye kızmayacakmış.