Paletim kolumun uzantısı gibi. Sonra değere göre düzenledim, en açık değeri paletin üst kısmına yerleştirdim - çünkü ışık yükseliyor - ve en altta yer alan en koyu değeri ağırlık yaratarak. Sonra, gittim. Ve boyadım!
Zamanla bitmiş pastel resimlerimi değerlendirdim ve rengi çok sevdiğim sonucuna vardım - çok fazla! Bu yüzden, önemli bir düşünce verdikten sonra, renk seçimimde eksik olanın, tek bir rengin nispi yoğunluğu veya zayıflığı olan kromaya duyarlılık olduğuna karar verdim. Her renk ailesinde, palet içine menşe ailelerine yerleştirdiğim çok daha zayıf renkler var. “Eşzamanlı kontrast” nedeniyle (önceki yazıma bakın), bu renkler daha parlak tonlara kıyasla daha gri ve daha zayıf görünür. Sonuç olarak, genellikle göz ardı edildi. Hepimiz “göz şekerini” seviyoruz ve önümüzde duran parlak tatlı tonlara çekiliyoruz. Ben de. Seçim göz önüne alındığında, resimlerimi bilinçsizce aşırı doygun renklerle doldurarak daha parlak tonlardan birini seçerdim - cafcaflı bir sonuç elde ederim.
Bunu önlemek için, bu daha zayıf renkleri (şimdi “nötr” olarak adlandırdığım) paletin en sağ tarafına ayırmaya karar verdim, böylece onların akraba zayıf tonları arasında birlikte yaşamalarına izin verdim. Ancak o zaman her bir çubukta bekleyen potansiyeli gerçekten gördüm.
Bu cerrah gibi, becerilerimi geliştirmeye devam ediyorum ve umarım daha fazla hasta hayatta kalacak!