Tatil tarihine adanmış bu makalede ayrıca kütüphaneler üzerinde durulacak. Ancak sıradışı kütüphaneler hakkında - ordu. Evet, orduda hikayeler Kütüphane gibi barışçıl bir fenomen için bir yer var. Üstelik birçok bakımdan askerlerin ahlaki, kültürel ve eğitimsel eğitimi ve buna göre sıradan bir insanın sahip olduğu niteliklerin oluşumu askeri kütüphanelerdendir. silah ülkesinin ve sivillerinin savunucusuna dönüşüyor.
Cetveller ve askeri liderler, antik çağlarda ve Ortaçağ'da onlarla birlikte askeri kampanyalara yetecek kadar büyük kütüphaneler götürdüler. Ancak askeri kütüphanelerin özel bir şube olarak tam gelişimi modern zamanlarda başlamıştır. Kitle askeri kütüphanelerinin ortaya çıkmasının en önemli nedeni, silahlanma, taktik ve strateji ve askeri tarih hakkındaki bilgilerin sürekli olarak iyileştirilmesini gerektiren askeri meselelerin karmaşıklığıydı. Asil önemi olmayan kültür ve okuryazarlık düzeyindeki genel artış ve ardından “üçüncü sınıf” idi. Rusya'da ilk askeri kütüphaneler, XVII - XVIII yüzyıllardan kalma askeri birimler sırasında oluşturulmuştur. Genelkurmay Başkanlığı'nın 1763'te kurulmasından sonra, askeri edebiyatın arşivleri onun altında oluşturulmuştur.
AÇIK Askeri eğitim kurumlarında kütüphanecilik organizasyonu konusundaki tezini savunan Komarova, askeri kolejlerde ulusal askeri kütüphane sisteminin geliştirilmesinde en az beş aşamayı belirledi: XVII-XIX yüzyıllarda askeri kütüphane sisteminin doğuşu; 1917 devrimi ve Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlangıcı arasındaki dönemde Sovyet askeri kütüphane sisteminin oluşumu; 1941-1945 savaş döneminde askeri kütüphaneciliğin gelişimi; Savaş sonrası dönemde Sovyet askeri kütüphane sisteminin varlığı 1945-1991; askeri kütüphane sisteminin varlığının modern aşaması.
Rus subaylar için bilimsel bir kütüphane oluşturma fikri, imparator Alexander I ve kendisinin ortağı Prens Peter Volkonsky'ye aittir; Fransız-Rus savaşından sonra 1805-1807. Her şeyden önce çeyrek usta memurlar olan askeri personelin teorik bilgilerini geliştirme ihtiyacını fark etti. 1811’te, Rus ordusunun Genelkurmay Binasında bir kütüphane kurulmasına izin verildi.
Bireysel subay ve meraklıların çabalarıyla merkezi askeri kütüphane oluşturulmasının ardından, askeri birlikler zamanında kütüphaneler de oluşturuluyordu. Böylece, 1816'te, ilk subay kütüphanesi, Ayrı Muhafız Kolordu'ndeymiş. Memurların kütüphaneleri Semenov ve Preobrazhensky alaylarında göründü. Belli nedenlerden ötürü, yalnızca memurlar kütüphaneleri kullandı, bu nedenle “memurlar” olarak adlandırıldı. Ayrıca, memurların, kütüphanelerin yeni edebiyatlarla düzenli olarak yenilenmesine yönlendirilen yıllık maaşlarından belirli bir miktar hesaplanmıştır.
Askerler, sadece düşük statülerinden değil, aynı zamanda kitlesel okuma yazma bilmediklerinden de, o zamanlar alay ve birimlerin kütüphaneleriyle bir ilişkiye sahip değildi. Buna karşılık, memurlar için ordudaki kütüphanelerin varlığı aslında hayati bir gereklilikti. Ne de olsa, subayların çoğu hem evde hem de askeri okullarda mükemmel bir eğitim aldı ve sürekli olarak okumak ve çok okumak onun için kuraldı.
19. yüzyılın ikinci yarısı itibariyle, meraklıların çalışmalarından bir askeri kütüphane ağının gelişimi resmi hale geldi, askeri bütçe memurların kütüphane koleksiyonlarını yenilemek için fon tahsis etti. 1869’te, askeri kütüphanelerin ve askeri meclislerin örgütlenmesi konusunda bir yetki kurulmaktadır ve bunların yetkisi askeri kütüphane sisteminin oluşturulması ve yönetimi ile ilgili meseleleri düzenlemektir. Aynı zamanda, kaynakların doldurulması, literatürün kullanılması ve memur maaşından kütüphanelerin doldurulması için belli miktarlarda stopaj yapılması kuralları düzenlenmektedir. 1874 ile resmi fon, ordunun kara birimlerindeki kütüphanelerin askeri bütçesinden başlar. Tabii ki, bütçeden kütüphanelerin faaliyetlerini desteklemek için tahsis edilen fonlar her zaman az kalmıştır ve fonları doldurmak için kendi cebinden para bağışlamaya devam etmek zorunda kalmışlardır.
O zamanın askeri kütüphanecileri hakkında birkaç söz söylemeye değer. O zaman ayrı bir uzmanlık değil, onurlu bir görevdi. Bu kitaplık kütüphanesinin kütüphanecisi iki yıllığına seçildi, aynı zamanda onu şirketlerdeki öğleden sonraki derslerden kurtardı. Profesyonel görevlere gelince, modern bir kütüphanecinin - fonları kontrol etmek, kütüphane için bibliyografya listeleri hazırlamak, ücretleri ve cezaları kontrol etmek gibi - görevleriydiler.
Birkaç alt birim kütüphanesinin fonlarının geçici olarak toplanması sonucunda modern garnizon kütüphanelerinin prototipleri ortaya çıkmaktadır. Askeri kütüphaneciliğin gelişimi, bir yandan düzenli olarak alt bölümlerin kütüphanelerine giden, diğer yandan garnizon ve alt bölümlerdeki kütüphanecilik durumu hakkında sürekli bilgi yayınlayan özel askeri dergilerin ortaya çıkmasıyla da kolaylaştırılmıştır.
Askerlerin ve denizcilerin kütüphanelerini oluşturmaya başlayın. Askeri komutanlık, askerlik görevlilerinin değil, aynı zamanda propaganda edebiyatının değil, birliklerin savaşını ve moralini yükseltmedeki önemli rolün farkındadır. Ayrıca, askeri personelin bilgi ve becerilerine yönelik gereksinimler de artmakta ve sonuç olarak, özel edebiyat yardımı ile eğitimlerine ihtiyaç duyulmaktadır. Rus ordusunda 1917 yılına kadar 600 kütüphanesine kadar vardı.
Ancak askeri kütüphane sisteminin gerçek gelişimi Ekim Devrimi'nden sonra başlıyor. Sovyet hükümeti, yalnızca subay birliklerinin askeri-bilimsel eğitimine değil, aynı zamanda askerlerin ve küçük komuta personelinin askeri ve politik eğitimine de büyük önem verdi, bunun sonucunda ordudaki kütüphane ağının merkezileştirilmiş oluşumu ve deniz bölümler. Zaten 1920'lerde, askeri kütüphane sayısı birkaç bin içinde dalgalandı ve 1930'ların başında optimize edildi. 2000 kütüphane kurumu düzeyinde.
Büyük Sovyet Ansiklopedisine göre, SSCB'deki 1970 tarafından üç askeri kütüphane merkezi vardı - SSCB Devlet Kütüphanesi Askeri Bölümü. VI Lenin, Sovyet Ordusu Merkez Evi Kütüphanesi. MV Frunze ve Merkez Deniz Kütüphanesi. Bunlara ek olarak, kendi kütüphaneleri de ilçe düzeyinde - ilçe memurlarının ve filoların evlerinde, askeri okullarda ve ayrıca alt bölümlerde bulunmaktadır. Toplamda, 90 milyondan fazla eser, Sovyet askeri kütüphaneleri tarafından kullanılıyordu.
Elbette, Sovyet askeri kütüphaneleri büyük ölçüde Sovyet askerlerinin parti-politik eğitiminin bir aracıydı. Özel askeri literatüre ek olarak, askeri bir askere askerlik yıllarında Sovyet hükümetinin ve Komünist Partinin sadık bir destekçisine dönüşmek olan politik ve politiklaştırılmış edebiyat hakim oldu. Doğal olarak, askeri kütüphanelerin faaliyeti, alt düzeylerin ve formasyonların siyasi bölümlerinin, makro düzeyde - Sovyet Ordusu ve Donanması Ana Siyasi Müdürlüğünün yetkinliğinde idi.
Sovyetler Birliği'nin çöküşü ve buna paralel olarak takip edilen silahlı kuvvetlerin krizi, azaltılması ve zayıflamasıyla birlikte askeri kütüphane sistemi için olumsuz sonuçlar doğurdu. Ülkenin komünist ideolojiyi terk etmesinden sonra gerçekleştirilen Silahlı Kuvvetlerin depolitleştirilmesi, yalnızca siyasi bölümlerin ve askeri-politik okulların ortadan kaldırılmasında değil, ordu ve donanmanın siyasi çalışmasında komutan yardımcısının pozisyonlarında değil, aynı zamanda kültürel ve eğitsel çalışmalara da dikkat çekilmesinde ifade edildi.
Kültürel ve eğitimsel çalışma politik çalışmanın bir parçası olarak görülüyor ve buna bağlı olarak yeni hükümete utanıyordu. Bir süredir askeri kütüphane sistemi hala atalet tarafından sağlandı, ancak onlarca Sovyet sonrası kaos işlerini yaptı. Rusya askeri sisteminin yakınlığı göz önüne alındığında, Rusya Federasyonu'ndaki askeri kütüphane sistemi ile gerçek durum hakkında bilgi parçalara ayrılmıştır. Doğal olarak, Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetlerinin Sovyet sonrası dönemde tecrübe etmesi gereken iniş ve çıkışlar bağlamında, askeri kütüphane işinin gelişimi arzulananı bırakıyor.
Böylece, iki yıl önce askeri kütüphane sistemindeki durum hakkında bir makale yayınlayan Izvestia gazetesine göre, 2010 yılında askeri kütüphaneler için kitap alımı durduruldu. Alt birimlerdeki askeri kütüphanelerin sayısı da azalmaktadır. Bu anlaşılabilir bir durumdur - askeri bir kütüphanecinin konumu, memurlar kategorisine transfer edilmiştir; bu, ihmal edilebilir bir maaş ve askeri personele verilen çok sayıda tercihin bulunmaması anlamına gelir.
Tabii ki, hiç kimse normal bir maaşın olmaması veya en azından tazminatın ödenmemesi durumunda katı programlarıyla askeri yapılarda çalışmaya gitmek istemiyor. Aynı yüzü hala elinde tutan bu askeri kütüphaneler, çoğu zaman, doğrudan kendilerinin girişimleriyle, fonları doldurmak ve kütüphaneleri çalışır durumda tutmak için fırsat arayan birimlerin komutanlarına ve onların vekillerine doğrudan yükümlüdürler.
Öte yandan, askeri kütüphane sisteminin gerilemesi modern Rusya'daki kütüphanecilik genel düşüşünün bir yansımasıdır. Geleneksel olarak, kültürel kurumların devlet önceliği harcama ihtiyaçları listesi son yerdeydi ve aralarındaki kütüphaneler en "fakir akrabalardı", çünkü aynı müze ve tiyatroların aksine çoğu, faaliyetleri için ödeme yapma imkânından mahrum kalıyordu. Kütüphaneler ücretsiz olduğu için, onları ziyaret etmekten mahrum kalanlar hariç tutulur, yalnızca ek kaynaklar için fon kaynakları tanımlaması olarak kabul edilemeyecek küçük ödemeler kalır.
Rus toplumunun yazılı literatüre ilgisinin genel olarak soğuması da bunu etkiler. İnternet çağı birçok genç insanı yalnızca kütüphaneleri kullanmaktan değil, aynı zamanda basılı kitapları okumaktan da caydırmaktadır. Gerçekten, eğer internette ilgi duyulan bilgiler bulunabilirse kütüphaneye gitmek mantıklı olur mu? Mevcut durumda devlet, kütüphane sisteminin modernizasyonunda, belki de kütüphane faaliyetlerinin elektronik kütüphane hizmetlerinin sağlanmasına yönelik kısmi olarak yeniden yapılandırılması üzerinde düşünmelidir.
Modern kütüphanecilik alanında, milli kütüphane bilimcisi S.A. Aslında Basova, iki ana paradigmaya maruz kalıyor - teknolojik ve hümanist. Birincisi, okuyucunun bilgi gereksinimlerine, servisi iyileştirmeye, yani “zamana ayak uydurmaya” denilen bir vurguyu içerir. İkincisi, kütüphaneyi bir bilgi servisi olarak değil, eğitim sisteminin bileşenlerinden biri olarak anlamaya yöneliktir. Ve eğer sivil toplum ile ilgili olarak, bilgi ve hizmet bileşeninin gelişimi uygun gözüküyorsa - öğrenciler, bilim adamları, mühendisler, yazarların kendileri kitapları anlayabilir ve bir kütüphanecinin onlarla çalışmadaki görevini çoğunlukla ordu ile ilgili olarak yalnızca danışmanlık ve teknik yardımdan alır. Durum tamamen farklı görünüyor.
Silahlı Kuvvetlerde bir kütüphane bilgi servisi değil, eğitim unsurudur. Buna göre, kütüphaneci katılımcı değil, eğitimcilerden biridir. Askeri kütüphanecinin bu konuda askeri personel yetiştirme sürecine katılımcısı olarak anlaşılması, uzmanlığa yeni bir bakış atılmasına yardımcı olacak, sorumluluklarını biraz genişletebilmesi ve aynı zamanda askeri kütüphanecinin statüsünü yükseltebilmesi mümkün.
"Sınırda" varoluşunun halihazırda yetersiz olan kültürel ve eğitimsel çalışmayı öldürdüğünü anlamamak imkansızdır. Modern Rus ordusunda ahlaki ve etik eğitim, eğitim ve kültür sorunlarının, ağırlıklı olarak işçi-köylü niteliği nedeniyle çok keskin olduğu bilinmektedir. Bu nedenle, askeri kütüphanelerin azaltılması, hükmünde belirtilen hususlara dikkat edilmemesi, çalışanların sosyal desteği, düpedüz zarar olmasa bile affedilmez bir gözetimdir.