Bu blog, açılma niyetine sadık kalınarak, sadece bir kitap blogu olabilirdi.
Konsepti net, üslubu güzel ve belli, başladığı şekilde güzelce giden bir "medya" olabilirdi.
O adreste durup, her geldiğinde, seni, o bildik - neşeli ya da alaycı, karamsar ya da bilgiç, kızgın ya da küfürbaz, argo ya da ayıp sayıp- her nasılsa işte o haliyle, ama tek damardan, öylece, her kapısını çaldığında aynı kıyafetle karşılayan bir tanıdık gibi karşılayacağını bilirdin. Söylediklerinden, hep aynı ama hoş lezzeti alırdın.
Ama olmadı. Bir sürü başka şey yazdım.
Öykülerim için de öyle, olmuyor.
Belki de hiç olmayacak.
Ben böyle olmasını istiyorum belki de.
Belki de.
Belki de bu iyi bir şey. Çünkü belirsizlik ve kararsızlıktan başka değişime, canlılığa, meraka da işaret ediyor.