Günün sürprizi, bir yavru kanaryaydı…üç kişilik minik bir öyküydü…birimiz için, yalnızlıkta ses; birimiz için, Silmarillion (J.R.R.Tolkien) içindeki elflerin dünyasına selam (kanaryaya Finarfin* adını uygun gördü çünkü); benim için, sıcacık bir gülümsemeye karşılık gelmişti…
Kim demiş, kanarya evcilleşmez diye… Ben çalışma kağıtlarımın kenarında bazen üstümde başımda gezinen kanaryacığı ne çok sevdimm.
Susanna Tamaro’nun Luisito‘sunu okurken minik kanaryanın hayatımıza kattığı güzelliği tekrar hissettim.
*** “Finarfin, anlamı soylu saç demektir. Noldor soyundan gelen bir elftir. Finwe’nün üçüncü oğludur. Annesi Finwe’nin ikinci eşi bir Vanya olan Indis’dir. 2 tane kardeşi vardır üvey abisi Fëanor ve öz abisi Fingolfin’dir. Noldor sürgününden sonra Aman’da kalarak halkının kalanını Tirion da yönetti. Eârwen ile evlidir. 5 tane çocuğu vardır: Felagund Finrod,Orodreth, Aegnor, Angrod, Galadriel. Noldor prensleri arasında sadece o ve çocuklarının altın rengi saçları vardı bunu bir Vanya olan annesi Indis’den almıştı. Finwe’nin oğulları arasında yüreği en bilge ve en iyi kalpli olanıdır. Bir daha onun kadar güzeli olmamıştır.” (Wikipedia)