Los Angeles şehir merkezinin batısında, Santa Monica Dağları’na sıkışmış bir kanyon topluluğu olan Topanga, bir çelişki yeridir. Korunan arazide 36 mil yürüyüş parkurları ile erişilebilen katıksız bir güzellik var. Ve kaynayan bir tehdit var. Orman yangınları on yıllar boyunca bölgeyi periyodik olarak parçaladı, en sonuncusu 1993’te 18.000 dönüm ve üç can aldı. (Geçen yılki komşu Palisades Ateşi, bazı Topanga tepelerinden görülebiliyordu.) Risk ve ödülün bir arada var olması, yangın mevsiminin en yoğun olduğu zamanlarda bile orada vakit geçiren insanlar için rutin bir düşüncedir. Yavaş, manzaralı bir giriş yapan yolun virajlı kayması, çıkışla aynı yoldur.
Cate Le Bon, Galli müzisyen, topanga’nın Country Natural Foods’unun dışındaki bir bankta, gevrek bir Pazar sabahı arabayı park ettiğimde bekliyor. Yol kenarındaki bir çamurluk bükücü, varışımı birkaç dakika geciktirdi – buruşmuş metalin görüntüsü, tanımlanamayan uyarılarla cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl çıkan Kaliforniya’ya hoş geldiniz yükseltmesi olan kiralık Prius’ta güvenli oynamayı hatırlattı. Arkasındaki dik yokuşun tepesinde, Le Bon iş başında Devendra Banhart‘ın gelecek albümü, kendi altıncı tam uzunlukta çalışmasını yayınlamaya hazırlanırken – parıldayan, synth-heavy Pompei. (Şubat ayında, şu anda Avrupa ve ABD’nin bazı bölgelerinde dolanan bir yaz turuyla Mexican Summer etiketiyle geldi) Le Bon, kaleme alınmış bir New Yorker’a ilaç veriyormuş gibi kahve ve yürüyüş önerdi. Caddenin karşısında, bir dumanlı Ayı tabelası, sakinleştirici yeşil renkte bir rapor yayınlar: YANGIN TEHLİKESİ DÜŞÜK BUGÜN!
Partneriyle birlikte Joshua Tree’de ev sahibi olan Le Bon, Tim Presley, Galler’deki bir yerle birlikte, üçüncü albümü 2013’ü kaydederken başlangıçta Los Angeles’ta kök saldı. Kupa Müzesi; sonunda üç yıldan fazla kaldı. “Son altı ayı çok erken uyanarak ve şehri terk ederek, Topanga’ya yürüyüşe çıkmak için ya da okyanusta yüzmek için Malibu’ya gitmek için harcadım. Bana göre bunlar, tüylerinizi döküp görünmez olabileceğiniz ve hayallerde kaybolabileceğiniz yerlerdi,” diye açıklıyor yolun aşağısındaki bir kafede Le Bon. Bu kaçışlar ile bir müzisyen ve yazar olarak çıktıları arasındaki bağlantıyı anlaması biraz zaman aldı. “Tekrarlanabilir bir sürecim olmadığı için çalışma etiğimde bir sorun olabileceğini düşündüm; Bir masanın arkasında oturup taslak oluşturup herhangi bir başarılı sonuç alamadım. Bu dolambaçlı ve kendinizin kaybolmasına izin vermek, gerçekten eğildiğim bir şey.”
Son rekoru için, 2019’da alkışlandı Ödül, Le Bon, oldukça manastır bir inzivaya çekildi, gündüzleri İngiltere’nin Göller Bölgesi’nde mobilya yapımını inceliyor ve geceleri bir piyanoya eşlik ediyordu. Le Bon’un o yaz Central Park’ta bir platin sarısı saç şokuyla performansını izlediğimde, bu yalnızlığa dair herhangi bir ipucu yanıp sönmüştü. Stilize el hareketleri ve soğukkanlı, mesafeli bir zeka havası aynı frekansta yankılanıyordu. Tilda Swinton verim. Ancak yeni bir şey yapmak için Le Bon’un tanıdık konforları ortadan kaldırması gerekiyordu: “Bence ne [Virginia] Woolf, sınırsız ve sınırsız bir yaratıcılık düzeyine aniden dokunduğunuz bir yerde olmak, ‘muazzam göz’ olarak adlandırıyor” diyor. Rebecca Solnit makale. Woolf’un 1930 tarihli “Street Haunting: A London Adventure”dan tam satır tekrar etmeye değer: “Ruhlarımızın kendilerini barındırmak, kendilerine diğerlerinden farklı bir şekil vermek için salgıladığı kabuk benzeri örtü kırıldı ve orada tüm bu kırışıklardan ve pürüzlerden geriye, merkezi bir algı incisi, muazzam bir göz kalıyor.”
39 yaşındaki Le Bon, kül kahvesi saçlarının üzerine zeytin örgülü bir şapka takıyor, uçları mütevazi bir tüylü görünüyor. 2020 kış uykusuna ilişkin orijinal umutlarını anlatıyor: belki Şili veya Norveç’te bir stüdyo, “gerçekten uzak bir yer, herhangi bir ön yargıyı veya herhangi bir izleyici fikrini tamamen ortadan kaldırabileceğiniz bir yer.” Pandemi tüm bunları alt üst etti. Bunun yerine kendini bir arkadaşının Cardiff’teki evinde, Presley ve ortak yapımcısıyla birlikte kapana kısılmış buldu. Samur Khouja– 20’li yaşlarının ortalarında yaşadığı yer. Le Bon, karanlıkta içgüdüsel olarak yolunu bildiği bir eve dönüşünü “Garip bir zaman yolculuğu gibiydi” diyor. (“Duvardaki düğmelere bakmadan uzanıyor” diye şarkı söylüyor. Pompei“Yatakta Kir”, kas-hafıza yakınlığının bir sahnesini resmediyor.) “İçimde farkında olmadığım ama gerçekten bana hizmet etmeyen başka ne saklıyorum?” diye düşünüyorsun. hatırlatır. O sırada müzisyen Gaston Bachelard’ın Uzayın Poetikası, “ruhunuz, anılarınız ve tüm bu şeyler için bir metafor olarak evden bahsediyor. Ürkütücü olmaya başladığı için okumayı bırakmak zorunda kaldım.” Le Bon, şimdiki ve geçmiş zamanı üst üste bindirme eyleminin – o daha önceki benliğini, daha ileride bir kariyer planlarken tekrar ziyaret etme – “geçmişten geleceğe dair anıları yakalamak gibiydi” diyor. Açık sözlü ve aynı nefeste bir bilmece gibi konuşmayı başarıyor.
Karantinanın o ilk günlerinde, dinlerken Ödül ve ileri görüşlü şarkı sözlerini (karantinadaki yalnız insanların gerçeklerini önceden şekillendiren “odamda hüzünlü çıplaklar”) seçen Le Bon, sistemli bir şekilde dünyasını inşa ediyordu. Pompei—benzer şekilde şimdiki yaşamda uzun bir kuyruğu olan sentetik ağırlıklı bir rüya manzarası. Le Bon, Vezüv külleri tarafından gömülen antik kenti “insanların büyülendiği bir oyun alanı, birinin son jesti muhtemelen yanlış anlaşılan bir şekilde yakalanmış” olarak düşünmeye başladı. 19. yüzyıl arkeologları tarafından yapılan ve son sakinlerinin geride bıraktığı negatif alanı canlı bir şekilde tasvir eden alçı kalıplara atıfta bulunuyor: cenin pozisyonunda kıvrılmış, bir çocuğu tutarak, kafa ellerinde. Le Bon, “Kendi acınızı ve kendi duygularınızı birinin en son özel anına yansıtmaya başlıyorsunuz” diye uyarıyor. Bir bakıma, pandemi -boş vitrinleri, iptal edilen planları ve kaybedilen hayatları ile- hepimizin boşluğa bakmasını sağlıyor.
Altıncı parça “Running Away” Pompei, Bir rickrack’ın etek ucunu kırpması gibi zıplayan bir bas çizgisiyle neşeli bir başlangıç yapar. Anlatıcı buna karşı ne kadar çelikleşmiş olursa olsun, yıkıcı bir kaybın habercisi olan şarkı sözlerine karşı bir dengedir. “Bu benim yastığım ve tabağım / artık umursamamak,” diyor Le Bon açılış dizesinde metodik ve yedek bir şekilde.
“Bas, benim için çok eğlenceli bir enstrüman” diyor Le Bon, bu sefer şarkı yazarlığına nasıl rehberlik ettiğini, plağın omurgası ve manevi bir tonik görevi gördüğünü açıklıyor. “Liderlik edecek bası seçerken, belki de her şeyi umutsuzluğa kapılmış olmaktan kurtarmaya çalışıyordum.” Enstrüman “French Boys”da bu sefer loş bir itişle yeniden flört ediyor. Yukarıda, Le Bon’un sesi oktavlar arasında çınlıyor: “Biraz gürültü / Hakkında / Biraz gürültü.” Çizgi, sanat ve yorum için riskleri sıfıra indiriyormuş gibi, aynı anda hem küçümseyici hem de silahsızlayıcı görünüyor.
Kaynak : https://www.vanityfair.com/culture/2022/06/cate-le-bon-pompeii-interview