1. 18'ime bastığımda çok sevinçliydim. Artık yaş kısıtlaması olmadan her şeyi yapabilecektim. Hayat bana güzeldi. Ne zaman yaş gerektiren bir durumda kimlik sorulsa mutlulukla çıkarıp gösterirdim. Çünkü artık büyümüştüm.
Aradan yıllar geçti ben hala aynı noktadayım. Hala kimlik göstermek zorunda kalıyorum ancak bu sefer sıkılarak. Benden küçük bir insanın karşıma geçip "canım kaça gidiyorsun sen?" Diye sorduğunu duydu bu kulaklar. "Canım asıl sensin kaça gidiyorsun" diyemedim.
Hani zaten genç bir bireyim. Daha da genç göstermeye ihtiyacım yok. Evet 30'umda ekmeğini yiyebilirim ama şu an ekmek veren yok sen küçüksün diye. Geçende eve anketör geldi.
Anketör - "Evde büyüğün var mı?"
Ben - "?"
Anketör - "Annen, baban yok mu?"
Ben - "Ben varım"
Anketör - "hmm ev sahibi evde değil yani"
Ben - "benim evim burası. Ev sahibi benim."
Sonra bana 'evde tek başına' filmindeki o çocuk benmişim gibi baktı. Başka bir gün ajansa müşteri geldi. Biraz bakındılar, fark etmemiştim geldiklerini. Ne arıyorlardı bilmiyorum ama biri diğerine "burada bi' çocuk var sadece." dedi. Muhtemelen annesinin makyaj malzemelerini kurcalamış bir çocuktum. Ne kadar makyaj yaparsam yapayım fark etmiyor çünkü. Hep ezilen yılmaz.
Tanım da girmek gerekirse: zaten gençseniz hiç de güzel olmayandır. Küçük sanılıp iplenmezsiniz de elin iri kemikli küçüğü gelir kara kaşı kara gözüyle daha çok iplenir. Kim ister yaşlı görünmeyi? Elbette büyük şans genç göstermek. Ancak zamanında güzel. Ben şu an yaşımı göstermek istiyorum. Çok korkuyorum birgün polis elimden tutup millete "çocuğunu kaybeden var mı?" Diyecek diye.