Birey merkezli teori ile ilgili en yaygın yanlış varsayımlardan biri, uygulanışının birey merkezli terapiyi tanımladığı üç “temel koşul”un olmasıdır (Bunlar sıklıkla “empati”, “işbirliği”, “kabul” veya “koşulsuz saygı” olarak adlandırılır.)
Bu böyle değildir. Terapötik değişim için gerekli ve yeterli koşullarla ilgili ünlü hipotez 6 ifadeyi içerir. Rogers’a göre (1957) bu koşullar:
1.İki kişi psikolojik temas halindedir.
2.Danışan olarak adlandıracağımız birinci kişi; çatışma, zedelenebilirlik veya kaygı halindedir.
3.Terapist olarak adlandıracağımız ikinci kişi; çatışma halinde değildir veya ilişkiyle bütünleşmiştir.
4.Terapist danışana karşı koşulsuz saygıyı deneyimler.
5.Terapist danışanın içsel referans çerçevesini empatik anlayışla deneyimler ve terapistin işi bu deneyimi danışana iletmektir.
6.Terapistin empatik anlayışının ve koşulsuz saygısının danışana iletilmesi asgari düzeyde başarılmıştır.
Rogers der ki, eğer bu koşullar varsa, olumlu değişim terapistin kuramsal yöneliminden bağımsız olarak gerçekleşecektir.
***
“Temel” koşulların olduğu varsayımı kişilerin sanki sadece bu üçü önemliymiş veya bir şekilde bunların daha önemliymiş gibi davranmalarına, yazmalarına ve düşünmelerine yol açmıştır. Aslında koşullar arasında ne Rogers’ın orijinal hipotezinde ne de sonraki yazılarında önem sırası belirtilmemiştir.
Tamamı: