Bir zamanlar, Becharre kentinde zarif bir prens yaşardı, tüm tebaasının sevdiği ve saydığı.
Ama bu prense karşı öfke dolu, dilini durmaksızın ona sövmek için kullanan çok yoksul bir adam vardı. Prens bunu bilir ve sabrederdi. Ama sonunda hatırına geldi ve bir kış gecesi, adamın kapısını prensin hizmetkarlarından biri çaldı, elinde bir çuval un, bir paket sabun ve bir şeker kamışı ile.
Adamı bir sevinçtir aldı, armağanların prensin bir sus payı olduğunu sanmıştı çünkü. Ve mağrur bir şekilde piskoposa gidip prensin yaptığını anlattı ve ”Görüyor musun ki prens benim hatırıma ne kadar gereksiniyor? ”dedi.
Ama piskopos ”Ah, ne denli akıllı bir prens bu ve sen ne denli az anlıyorsun? O simgelerle anlatıyor. Un boş miden için, sabun kirli tenin ve şeker acı dilini tatlandırmak için.” diye cevap verdi.
O gün bugündür adam kendinden utanır oldu.
Prense olan nefreti her zamankinden büyüktü; prensin söylemek istediklerini kendisine açıklayan piskopostan daha da fazla nefret ediyordu.
Ama ondan sonra hep suskun kaldı.
Halil Cibran