GÓSOL, İspanya – Gósol köyünün yukarısındaki tepeyi taçlandıran kale, verimli çiftliklerin ve bulutlu dağların tepelerine kadar uzanan kereste bakımından zengin ormanların manzarasına sahip, İspanya’nın Fransa sınırı boyunca en büyüklerindendi.
Ancak kale şimdi harabeye dönmüş durumda ve geçen yıla kadar Gósol da zor günler geçirmişti. Kasaba sayımı 1960’lardan bu yana neredeyse her sayımda düşmüştü. Okul, öğrenci eksikliği nedeniyle kapanmanın eşiğindeydi. Belediye başkanı, vatandaşlarına bir ricada bulunarak televizyona bile çıkmıştı: Gósol’a gelin, diye sordu, yoksa kasaba ortadan kaybolurdu.
İspanyolların çağrısına kulak vermesi bir salgın aldı.
Çantalarını toplayanlar arasında, bir zamanlar Barselona yakınlarındaki bir sahil kasabasında bir bar sahibi olan, ancak geçen yılki tecrit sırasında battığını izleyen ve yeni bir başlangıç için dağlardaki kasabaya inen 37 yaşındaki Gabriela Calvar da vardı.
Evden çalışabileceğini keşfeden bir web tasarımcısı olan María Otero, kocasını ve üç çocuğunu, büyükanne ve büyükbabasının doğduğu, ancak yalnızca yazları ziyaretlerde inek sağarak geçirdiği yer olan Gósol’a getirdi.
Sorunlu bir zamanın nadir gümüş astarıydı: Yaklaşık 20-30 yeni, 140 ruhun küçülmekte olan bir kasabasına, ebeveynlerin çocuklarını oraya kaydettirmeye başladıktan sonra kasaba meydanındaki küçük okulun bile ikinci bir şans elde ettiği.
Gósol’da yaşamını genç neslin İspanya şehirlerine gitmesini izleyerek geçiren 67 yaşındaki emekli posta taşıyıcısı Josep Tomás Puig, “Covid olmasaydı, okul kapanacaktı” dedi. “Ve okul kapanırsa, kasaba da kapanabilirdi. “
Emekli bir postacı olan Josep Tomás Puig, evinin dışında çamaşır yıkıyor. Kredi. . . New York Times için Samuel Aranda
Gósol, ülkede kaybolmanın eşiğine gelen ilk köy değildi. İspanya’da onlarca yıldır, duvarlarla çevrili şehirler, taş köprüler ve eski dolambaçlı yollardan oluşan bir manzara, nesiller boyu gençlerin şehirlere gitmesiyle çoğunlukla terk edildi. La España Vacía veya “Boş İspanya”, kötülüğü tanımlamak için uydurulmuş ifadedir.
Yaşlı emekliler, birkaç dükkânın olduğu ve okulların olmadığı boş sokaklarda dolaşıyor. 2005 yılında bir İngiliz, Galiçya bölgesindeki tüm bir köyü – orada terk edilmiş olan tahmini 3.000 kişiden biri – 45.000 Euro’ya 55.000 $ ‘dan daha düşük bir fiyata satın aldı. Bu yıl, sık sık unutulan Teruel eyaletini savunmayı tek amacı haline getiren yerel bir siyasi parti, İspanya’nın ulusal meclisinde sandalye kazandı. Adı: Teruel Exists.
Yine de küçük Gósol’un diğerlerinden daha iyi olduğunu söylüyor sakinler.
Yaz aylarında turistleri ve yarı zamanlı sakinleri getiren Pirene Dağları’ndaki görkemli bir vadide, Katalonya’nın zengin özerk bölgesinde yer almaktadır. Dikkate değer kiracılar arasında, 1906’da nüfus yaklaşık 745 sakin olduğunda gelen Pablo Picasso vardı. Sanatçı, Gósol’daki ünlü “Gül Dönemi” çalışmalarının çoğunu “ilhamın tezahürü” olarak adlandırdığı dalgayı sürerek resmetti. ”
Ancak aydınlanma onu orada tutmaya yetmedi – Gósol’u yıl sonundan önce terk etti ve o zamandan beri pek çok kişi de öyle yaptı.
2015 yılına kadar durum kritik bir hal almıştı. Daimi ikamet edenlerin sayısı 120 idi ve düşüyor. Belediye başkanı televizyonda, diğer şeylerin yanı sıra, okulun beş öğrenciye düştüğü için kapanmak üzere olduğu uyarısında bulundu. Başka yerlerden gelen genç ailelerin kasabayı yeniden doldurmasını istedi.
İspanya’nın 2008 mali krizinde işi çökmüş eski bir yenilenebilir enerji girişimcisi olan Rafael López ilgilendi. Bay López, “Annem bunu televizyonda gördüğünü söyledi” dedi. “Ve ben de,” Arabayı alıp gidip bir bakarsak, orada ne olduğuna bakarsak ne dersin? “Dedim.”
Önümüzdeki aylarda, yüzlerce kişi lastikleri tekmelemek için Gósol’a geldi. Tuhaf evlerden ve tepedeki harap kaleden etkilendiklerini söylediler. Serin dağ meltemi ve yamaçlardan inek çanlarının çınlaması duyuldu.
Sonunda, pandemiden önceki yıllarda sadece Bay López ve diğer iki aile aslında Gósol’a taşındı.
Bay. İzole köye kısmen “insanları gerçekten sevmediği” için çekildiğini söyleyen López, yeni hayatın da dezavantajlarıyla birlikte geldiğini söyledi. Kasaba festivalleri gürültülü olabilir, dedi. Geçen yıl, bir kış fırtınası kasabayı iki gün boyunca elektriksiz ve çoğu ısıtmasız terk etti. Onunla birlikte taşınmaya gönüllü olan diğer iki aile sonunda ayrıldı.
Koronavirüs geçen yıl yayılmaya başladığında, İspanya, 2008’de Bay López’i getiren çöküşten daha büyük ölçekte başka bir ekonomik krize girdi.
Barselona’nın güneybatısındaki bir sahil kasabası olan Castelldefels’te, eylül ayında Gósol’a gelen bar sahibi Bayan Calvar için hayat altüst olmaya başlamıştı. İspanya’nın kapatılması barını yok etmişti. Ve uçuşlar iptal edildikten sonra, düşük maliyetli bir İspanyol havayolunda bir uçuş görevlisi olarak yan çabası hiçbir geri dönüş getirmedi.
Bayan Calvar, “İki çocuğu olan bekar bir anneyim” dedi. “Şimdi büyük hayat sorusunu soracağız: Ne yapacağız?” Demek zorunda kaldım. ”
Bayan Calvar, bir gün Gósol’dan geçerken, plazadaki marketin sahibinin işletmeyi satmak istediğini öğrendiğinde yol açık görünüyordu.
Bayan Calvar’ın gelişi köy için büyük bir haberi müjdeledi: 90 yaşındaki mal sahibi sonunda emekli olabilmişti; Kasabadaki iki bakkal dükkânın işini sürdürüyordu; ve Bayan Calvar, şu anda 16 öğrencisi olan okula iki oğlunu kaydettirdi.
Okul binası plaza boyunca, çocuk boy sandalye ve masalardan oluşan bir yer, tavandan sarkan kağıt gezegenler ve yumurtaları ısıtan bir kuluçka makinesi. Geçtiğimiz gün öğle tatilinde iki öğretmen okulun içinde oturdu. Yetişkinler Gósol’da yeni başlıyor gibi görünseler de, çocukların geride bıraktıkları hayattan biraz rahatsız olduklarını söylediler.
Baş öğretmen Carla Pautas, “Bir kız var, iki veya üç tane var, o kadar kapalı hale gelmişler ki, başkalarıyla ilişki kurmaları zor,” dedi.
Diğer öğretmen Anna Boixader, “Sanki kilit altında aylarca yalnız kalmaya alışmış gibiler,” dedi.
Dersler 5 s’de sona erdi. m. ve geçen Haziran ayında Barselona’dan Gósol’a taşınan tele-çalışma web tasarımcısı Bayan Otero, 6 ve 7 yaşındaki iki çocuğunu bekliyordu. Diğer yeni gelenlere göre bir avantajı vardı: Büyükanne ve büyükbabası Gósol’dandı ve o Yazları çiftliklerinde geçirirdim. Şimdi çocukları aslında ailesinin köyünde yaşıyordu.
Salgının sona erdiğini ve Barselona’ya dönmek için kaçınılmaz olarak artacağını bildiği baskının sesinde bir pişmanlık notu vardı. Henüz Gósol’un ortadan kaybolmasını istemediğini söyledi.
Eski posta taşıyıcısı Bay Puig, yeni gelenlerin ne kadar kalacağı konusunda kendine benzer sorular soruyordu. Yıllar geçtikçe pek çoğu gelip gitmişti.
Ama iyimserdi. Postayı teslim ettiği yıllarda, yer hakkında bir fikir edindiğini ve hemen hemen Gósol’daki herkesle konuştuğunu söylüyor; emeklilik, köyün kaderi hakkında felsefi olmasına izin verdi.
“Ben 10 yaşındayken, burada, plazada, 60’larda insanlar evlerini satmaya başladığında herkes Barselona’ya gidiyordu” diye hatırladı. “Ve insanlar dedi ki,” Burada kalırsan, ne yapacağını kim bilebilir, çok geçmeden buralarda sincaplar ve tilkiler koşacak. ’”
Sokağı işaret etti. Görünürde tilki yok.
Şey, bu hala olmadı, dedi.
Roser Toll Pifarré, Barselona’dan gelen raporlara katkıda bulundu.