Kale zamanla gizlenir ve sarılır, örtülür
Yeşil sürgünlerin nazik bir ekosesinde,
Ama ... sessiz granit dili çözecek -
Ve soğuk geçmiş konuşacak
Kampanyalar, savaşlar ve zaferler hakkında.
"Zamanın Şarkısı" V. Vysotsky, 1975
Yeşil sürgünlerin nazik bir ekosesinde,
Ama ... sessiz granit dili çözecek -
Ve soğuk geçmiş konuşacak
Kampanyalar, savaşlar ve zaferler hakkında.
"Zamanın Şarkısı" V. Vysotsky, 1975
Dünyanın kaleleri. “Spurs Savaşı” ve “Oxford Sandığı” ile ilgili materyallerin yayınlanmasından sonra, VO'da Cortrait Kalesi'ne bakan insanlar vardı ve ... daha önce sitedeki sürekli konularımdan birinin kaleler hakkında makaleler olduğunu hatırladım . Ve ... "uzun zamandır olmadıklarını." Ve evet, gerçekten de, kaleler konusu hala ilginç ve geri dönmeye değer. Üstelik artık kış. Soğukkanlılıkla. Bütün dağlar karla kaplıydı. Güneşi, sıcaklığı, yeşil çimenleri, sıcak kumlara uzanmak ve yakınlarda ılık bir deniz olmasını istiyorum. Ve yine de, çok uzakta olmamak için, yürüme mesafesinde bir ortaçağ kalesi vardı. Şahsen benim için bu, herhangi bir tatil yerine çok arzu edilen bir ektir. Deniz, güneş ve iyi yemek var - güzel! Ama aynı zamanda bir kale varsa, o zaman sorun değil. Kaderin bir hediyesi, çünkü bu her zaman olmaz.
Planamar Hotel'in önündeki sokak “hayatımın en korkunç fotoğrafı”. Çoğu zaman güneyde bir yerde sokakta yürüdüğümü hayal ettim. Solda beyaz bir duvar, sağda palmiye ağaçları, deniz ve bir tür gemi hızla hareket ediyor. Ve ... ve böylece oldu: işte bir duvar, işte palmiye ağaçları ve gemi bir turist katamaranı, orada - denizde. Ondan sonra ve buna benzer birkaç olaydan sonra, sonunda dünyadaki her şeyin kesinlikle en baştan önceden belirlendiğine ikna oldum, ancak bazen insanlar bir mucizeyle geleceklerine bakmayı başarıyorlar!
Ancak bu, 2013'te, torunumuz Zlata'nın nihayet büyüdüğü ve tüm ailenin Costa del Maresme'de güneşli İspanya'ya uçabildiği zaman oldu. Geldik, ilk sahil şeridindeki Planamar Otel'e yerleştik ve rezerve ettiğimiz oda doluydu. Burada meşgul ve sadece ertesi gün akşam serbest bırakılmayacak. Otelciler özür dilemeye başladılar ve bize ilk olarak bir süreliğine iki çift kişilik oda ve ikinci olarak manevi tazminat olarak, akşam yemeği için bir şişe yerel şarap veya üç bardak herhangi bir yerel şarap miktarında ücretsiz şarap teklif ettiler. seçim için şarap. Daha fazlasını istiyorsanız - lütfen ödeyin.
Aynı akşam şarap tezgahına gittim ve arkasında duran Katalan'ın benimle birlikte içeceği şarap istedim. Tek kelime İspanyolca bilmiyordum, o iyi İngilizce bilmiyordu ama birbirimizi anlıyorduk ve bu nedenle yerel üzüm bağlarından Palafalls şarabı soframıza düşmeye başladı: beyaz, kırmızı ve gül. Etiket... çok basitti ama üzerinde kalenin kalıntıları açıkça görülüyordu. İspanya'da tutunabildiğim ilk ortaçağ kalesi! "O nerede?" Soruyorum. "Orası! - uşağıma cevap veriyor ve bana beş parmağını gösteriyor. “Blanes'e doğru beş kilometre!” Yaklaşık beş "km" ve bir ortaçağ kalesindeyim!
Ertesi gün kahvaltıdan hemen sonra sahile değil kaleye gitmesi şaşırtıcı değil. Turistlerin genellikle hiç gitmediği bir yoldan Malgrad de Mar kasabasından geçtim ve birçok ilginç şey gördüm, örneğin keskin köşeli evler.
Sonra, her dairenin altında garajların olduğu ve en üstte oturma odalarının bulunduğu uzun bir "kooperatif" evine gittim. Ama en ilginç şey bu evin arkasındaydı. Orada, yüzlerce olmasa da onlarca metre boyunca, bu evin sakinlerinin dostane bir şekilde, kollektif bir çiftlikte büyüdüğü halka açık bir bahçe gerildi ... domates! Dahası, çalılar, burada yakınlarda büyüyen sazlardan bir piramit şeklinde sahnelere sabitlendi - hem ucuza hem de neşeyle. Metallistov Caddesi'ni bile buldum - her şey bizimki gibi!
Sonra Barcelona-Blanes pisti gitti ve onun yanında yürümek bir zevkti. Doğru, geçen arabalardan insanlar bana oldukça garip baktılar, ama ... çoğu baş parmağını kaldırdı ve gülümsedi.
Ve işte tepedeki kale. Otoyoldan görünüm
Ve sonunda, tepede bu kaleyi gördüm. Daha doğrusu, bir kale değil, bu kaleden geriye ne kaldı... Pratik olarak restore edilmedi ve medeniyetin merkezinde, neredeyse Mas Carbo köyünün yanında yer almasına rağmen, burası oldukça vahşi. Her adımda kalenin olduğu tepe daha da yaklaşıyordu ama ona dönmek nasıl mümkün olabilirdi? Kalenin hemen altındaki bir tepede bir merdivenle yer alan köyün kendisi asfaltlanmış ve peyzajlı olmasına rağmen, toprak bir yolun tepeye ve köye gittiği ortaya çıktı. Küçük bir stadyum, restoran ve hatta satılık güzel evler bile vardı ama onları sormadım bile.
Kale gitti! Duvarları sadece görünüyordu ve aniden her şey evler ve ağaçlar tarafından engellendi ve nereye gideceği belli değildi. Düz gittim - hayır, orada değil, ama nerede - bilmiyorum. Ve kale bir iğne olmasa da, mevcut değil. O çağda yerel bir kadın sokağa çıkmış... Ne yazık ki İngilizce bilmiyor. Ama sonra, neyse ki benim için, onun arkasından şortlu bir kız çıktı ve mükemmel bir İngilizce ile bana doğruca şatoya gitmek için nereye ve nasıl gidileceğini anlattı.
Bana talimat verildiği gibi gittim ve ... dışarı çıktım! İşte burada! Ve duvarda her zamanki gibi Katalan bayrağı dalgalanıyor. Kaleye tırmandım - ve nefesim kesildi, çevreye öyle güzel bir manzara açıldı. Rüzgar, sıcak taşlar, sarı-kırmızı çizgili bir bayrak havada uçuşuyor ve dalgalanıyor ve burada başka kimse yok. Ve kimseye arkana bakmadan kalenin etrafında istediğin gibi tırmanabilirsin.
Aynı tarih Bu kalenin özelliği şudur: Tordera Nehri vadisini korumak ve o zamanlar Barselona'dan Girona'ya giden stratejik açıdan önemli yolu korumak için 968 yılında inşa edilmiş en eski Katalan kalesidir. Benedictine manastırının kalenin temelini oluşturduğu söylenir. Bununla birlikte, önemli olan başka bir şey daha var, yani, inşaatçıların doğanın kendilerine verdiği şeyden ne kadar ustaca yararlandıkları ve onun yapamadıklarını onun için ne kadar akıllıca tamamladıkları.
Gerçek şu ki, kale çok dar, çünkü Cerro del Castillo tepesinin en tepesinde, bir balta bıçağı kadar dar. Ve buna göre, sadece uç duvarları en azından bir şekilde saldırı için erişilebilirdi ve duvarlarının mümkün olduğu kadar geniş olduğu yerlerde onlara yaklaşmak bile mümkün değildi, bu yüzden dik yokuşlar onlara yol açtı!
Palafalls Kalesi'nin Planı. Uzatılmış bir dikdörtgen şeklinde olduğu açıkça görülmektedir. Ancak plandaki tüm imzalar Katalanca olduğu için onları tercüme etmek o zaman zor oldu. 23 numaranın restore edilmiş bir şapel ve 41'in bir gözetleme kulesi olduğu açık olsa da
1002 yılında Barselona, Ramon Borrell ve Ermesind Carcassonne kontlarının kararıyla bu kale Girona Vikontu Sanifred'e devredildi. Ama bir nedenden dolayı, 1035'ten beri, hayatta kalan tüm belgeler, Palafalls ailesini kalenin sahipleri olarak adlandırıyor, peki nasıl oldu da ona sahip oldu? 1229. yüzyıl boyunca, kalelerini tamamlayıp güçlendirdiler, sonunda tüm sahildeki en sağlam surlarla çevrili kalelerden biri haline gelene kadar. XNUMX'da sahibi Guillem de Palafalls, Guillem de Moncada ile birlikte Mallorca adasının Fatih Kral Jaime I tarafından fethine katıldığında, kalenin boyutunun önemli ölçüde arttığı bilinmektedir. Ayrıca, efendilerine iyi hasatlar veren ve böylece tüm zenginliklerini onlar için yaratan verimli topraklarla çevrili olması da önemliydi.
Bir zamanlar kendini temsil ettiği açık olan kalenin hacimsel yeniden inşası
Sonra bu ailenin varislerinden biri Vikont Cabrera'nın karısı oldu ve onunla birlikte çeyiz olarak, en zengin toprak topraklarıyla birlikte Palafalls Kalesi ona çeyiz olarak geldi. Ancak 1370'te Katalonya'da bir iç savaş patlak verdi ve o zamanlar kral, bölgede bir dayanak elde etmek isteyen, önce onu Palafalls ailesinin erkeklerinden Aragon kalesiyle değiştirdi (bundan sonra Ariza'nın markizleri oldular). ) ve daha sonra 1382'de Cabrera'lı Vikont Bernard IV'e 21 £* karşılığında sattı.
Doğru, kale o zaman yavaş yavaş çökmeye başladı, çünkü herkesin önemli ve ihtiyaç duyduğu zaman geçti. Ancak, XNUMX. yüzyılda, Cezayir korsanlarıyla savaşmak gerekli hale geldiğinden, kale yeniden doğuştan geçmek zorunda kaldı. Şimdi topçu ile silahlandırıldı, ancak askeri bir kale olarak ihtiyaç duyulduğu anda, tüm mülkü çekiç altında satıldı ve yavaş yavaş harabeye dönüştü.
Tur otobüsleri yoktu, kalenin yıkıntılarındaki oyun alanının önünde turist kalabalığı yoktu, ama çöp de yoktu. Dediğim gibi, her yöne sadece bir rüzgar ve boşluk. Ve çok havalıydı!
Bu arada, “ben ve duvar”, “ben ve çalı”, “ben ve kule” tarzında selfie çekmeyi hiç sevmedim, bunun için İspanya'ya seyahat etmek hiç gerekli değil. "Vasya buradaydı!" Ben de kimseye XIII. yüzyılın kale duvarına yazmasını tavsiye etmem çünkü bizler büyük bir kültüre sahip büyük bir ülkenin temsilcileriyiz. Ve bunu unutmak basitçe ... uygunsuz!
Atıcılar için boşluk. Genellikle V şeklindeydiler: dışarıda dar bir boşluk ve içeride bir genişleme, bu da dışarıdan hedeflere büyük rahatlıkla ateş etmeyi mümkün kıldı ve atıcının kendisi düşman atışlarına maruz kalmamalıdır.
Kalede restore edilmiş, oldukça küçük olan şapeli, odayı inceledim, kitleye nasıl hizmet ettiklerini ve burada cemaat aldıklarını hayal ettim, ardından kale avlusu ve batı ucunda metal bir merdivenin çıktığı gözetleme kulesi ve giriş. Kale şapellerinde pencereler genellikle haç şeklinde yapılır ve duvarın içine taş bir kase inşa edilebilirdi. Su, tapınmada kullanılan kutsal bir kap olan kadehi durulamak için gerekliydi. Kaledeki diğer her şey ne yazık ki harabedir, ancak tarihini onlardan, bir kitaptan gibi okuyabilirsiniz ve bu tam olarak en ilginç olanıdır!
Duvarlarda kare delikler vardır. Bu onlara kiriş takmak içindir. Gerçek şu ki, ortaçağ kalelerinde sadece duvarlar taştan yapılmıştır. Tüm zeminler, önce tahtaların döşendiği ahşap kirişlerden ve ardından taş döşeme levhalarından yapılmıştır. Dolayısıyla duvarlarda karşılık gelen delikler
Örneğin, üzerindeki duvarcılık, kalenin şimdiki boyutuna kadar tamamlandığı XNUMX. yüzyıldan XNUMX. yüzyıla kadar katmanlar halinde düzenlenmiştir. Ve tabii Katalonya bayrağı... Aynı zamanda "konuşuyor" ve herkese hemen hatırlatıyor... "Katalonya İspanya değil!", yani Katalan ayrılıkçılığı gelişti ve gelişmeye devam ediyor.
Bu arada, antik kalelerin içindeyken duvarlara dikkatlice bakın. Ne de olsa, üzerlerinde sıcak İspanya'da bile tüm kalelerde inşa edilmiş olan şömine izlerini görebilirsiniz, diğer ülkelerden bahsetmiyorum bile. Ve burada bir şömine göreceksiniz ve bir şöminenin olduğu yerde bir donjon olmalı! Yine şöminenin üzerindeki duvarlardaki küçük kare deliklere bakın. Bunlar, zeminlerin döşendiği kirişler için bağlantı elemanlarıdır! Ve onlar tarafından eski bir binanın kat sayısını belirlemek kolaydır.
Malgrad de Mar şehrinin ve surların görünümü. O dönemde duvarlar çift örülmüş ve aralarındaki boşluk kireçle karıştırılmış kırık taş ve moloz taşlarla doldurulmuştur.
Ve gözetleme kulesinden ve diğer noktalardan hayran kalabileceğiniz manzaralar tek kelimeyle harika. Blanes şehri uzaktan görülebilir ve üzerindeki yüksek bir tepede, yüksek kuleli San Juan kalesidir. Daha ileride, tam olarak aynı kule Lauriette de Mar köyünün yukarısındaki bir kayanın üzerinde duruyordu ve bulundukları yerde ateş yakıp üzerine ıslak saman yığdıkları anda Palafalls Kalesi'nde bu işareti hemen gördüler ve korsanların olduğunu anladılar. kıyıya geliyor.
Gözetleme kulesine yöneldim ve gözlüklü, şortlu ve omuzlarında bir tür genç sırt çantası olan bir adam iniyor. Ona İspanyol edasıyla "Oh-la!" dedim. Sonra birden bana İngilizce cevap verdi: “Sen İspanyol değilsin!” “Evet, ben Rusya'dan bir Rusum. Ve sen kimsin? "Ben," diyor, "ortaçağ kalelerinin mimarisiyle ilgilenen Amerikalı bir mimarım. İki kadınım, karım ve kızım, Blanes'te kumsalda!" Cevap veriyorum: “Ben bir Rus tarihçisiyim, ortaçağ kalelerinin tarihine düşkünüm. Kadınlarımdan üçü: karım, kızım ve torunum Malgrad de Mar'da kumsalda!" Kendimizi tanıttık diyebilirsiniz!
Çok komik bir şekilde sırıttı, ama bana elini uzatan ilk kişi oldu ve "İkimiz de biraz deliyiz ama büyük ülkelere aitiz ve buna gücümüz yeter!" dedi. Ona kafa salladım, el sıkıştık ve ayrıldık. Eğitimli bir kişinin anlamı budur: Rusya'nın büyük bir ülke olduğunu hemen ilan etti. Bir önemsememek gibi, ama bunu duymak güzeldi!
Blanes kasabasının ve dağdaki gözetleme kulesinin görünümü
Geri döndüm ve sonra bisikletli iki Alman bana doğru geliyordu. Beline kadar çıplak, ikisi de bir şekilde pembe ve o kadar terli ki ter damla damla düşüyor. Hayatımda ilk defa bu kadar nazik insanlarla tanıştım. Belli ki son güçleriyle iyi pedal çeviriyorlar ve soruyorlar: “Kale ?! Kale?!" Onlara "kaleyi" gösterdi ve Malgrad de Mar'ına, sahile, kadınlarına geri döndü.
Uzaktan, kale bana yanında olduğumdan çok daha anıtsal görünüyordu! Hayatımdaki İspanya'daki “kale hikayesi” böyleydi. Sonuç olarak şunu söylemek isterim: İspanya'da, Malgrad de Mar kasabalarında veya Blanes'de, yürüyerek veya kiralık bir arabada dinleniyorsanız, bu kaleyi mutlaka ziyaret edin. Burası gerçekten vahşi ama sevimli!