Simone de Beauvoir'in 2. cinsin 1. cildinin son bölümü tek kafama takılan bölümdür. Sanırsam Judith Butler de bu bölüme takılmıştı.
"... (Erkeklerin) Toplumsal ayrıcalıkları ellerinde tutuşlarına ve kendinden güçlü oluşlarına sinirlenirler: Yarışa çıktığımız kişiyle dövüşmemek, onun sizi bir yumrukta yere yıkacağını bilmek küçük düşürülmenin en acısıdır. Bu karmaşık düşmanlık eşcinsel kadınların kimisini açıkça kendisini ortaya koymaya iten nedenlerden biridir; yalnız kendileri gibi olan kadınlarla düşüp kalkarlar; gerek toplumsal gerek cinsel açıdan erkeğe gereksinimleri bulunmadığını göstermek için derneğimsi birlikler kurarlar. Bundan da, kolayca, hiçbir işe yaramayan göstermeciliklere, sahici olmayan oyunlara kayılır. Sevici kadın ilkin erkek olma oyunu oynar. Sonradan, sevici kadın olmak bile oyun haline gelir; erkek kılığına girmiş kadın kılık değiştire değiştire, o kılığın kendisi olup çıkar; böylece kadın,erkeğin baskısından kurtulacağım diye oynak üzere seçtiği kişinin kölesi olur; kadınlığa hapsolmak istememiştir gibi seviciliğe hapsolur..."
Fakat Butler "tomboy"un özgür olamadığı görüşüne karşı galiba. "Taklit ve toplumsal cinsiyete karşı durma" da galiba bir arkadaş bahsetmişti. Ben siyaset tarihinden ve "Çatışan feminizm" vardı metisin bastığı ona bakmıştım. Birde cinsiyet belası duruyor evde. Neyse, Bu sevici kadın, erkek fatma, androjen rol, eşcinsel teorisyenlere de dokunduğundan psikolojik ve sosyolojik bir durum tabi. Asıl kafama takılan, davası doğrultusunda yaşam üslubunu belirleyen kişinin bu rolü edinmesinin doğruluğu.