Güçlü iş yürütme
Herhangi bir İnternet tarayıcısının arama satırına ZIL-131 yazarsanız, normal bir onboard kamyonun üç veya dört fotoğrafından sonra, “evrensel boyutta bir gövdesi” (KUNG) olan bir araç mutlaka bulunur. İlk olarak, önceki modelin 157 endeksi ile benzer gövdeleri ZIL'ler üzerine monte edildi, ancak 60'lerin ortasından yaşadığı K-38 ve KM-131 serinin içine girdi (geliştirici 131 deney tesisidir). Modern anlamda, bunlar hem kamyonlara hem de römorklara monte edilebilecek üretim modülleriydi. Kung'ların asıl görevi, ağır iklim koşullarında birkaç mürettebat üyesine az ya da çok tolere edilebilir yaşam ve çalışma koşulları sağlamaktı. Çalışma "dıştan takma" sıcaklık aralığı 100 idi0 C (+ 50 - -50 arası) ve böyle bir gövdeye sahip ZIL-131'in tırmanabileceği deniz seviyesinden maksimum yükseklik 4,5 km'den daha fazladır. Doğal olarak, modül FVUA serisinin filtreleme üniteleriyle radyoaktif tozdan korunmuş, ОВ tipi ısıtıcılar kabinin üzerine yerleştirilmiş ve kapalı gövde panelleri alüminyum, kontrplak ve güçlendirilmiş köpükten yapılmış sandviçlerdi.
38 tesisine ek olarak, kung modifikasyonlarının geliştirilmesinin de SSCB Orman ve Ağaç İşleri Bakanlığı'na ait All-Union (şu anda Tüm-Rus) tasarım ve teknolojik mobilya enstitüsünün vücut bölümünde gerçekleştirilmiş olması ilginçtir. Birçok yönden, bu, Sovyetler Birliği'nin siviller için yapmadığı, sakinlerini bir süre nükleer veya kimyasal savaşın sonuçlarından koruyabilen bir motorlu evdi. 131 üretim yılı boyunca K-131 ve KM-40 minibüslerde kaç modifikasyon yapıldığı, hangi ekipmanın kurulduğu ve nerede üretildiği hakkında makalenin formatı kitap bölümüne gireceği için yazmak kesinlikle imkansızdır. Kung'ların, radyo operatörleri, uçaksavar topçuları ve elbette, tamirci olan ordu mühendislerinin tekniğinin temeli haline geldiğini söylüyorum. Mobil oto tamirhanelerinin PARM sistemleri, zaman içinde birçok dar özellik kazanmış olan bakım atölyeleri MTO-131 ve MTO-70 içeren ZIL-80'i içeriyordu. Örneğin, MTO-4OS, ağır 4 eksenli ekipmanın onarımı için tasarlandı ve sırasıyla MTO-AR ve MTO-BT, tankerli topçulara güvendi.
Entegre tüylenme ve düz camlı ZIL-131 için yükseltme seçeneklerinden biri
Egzotikler arasında, zırhlı kuvvetlerin elektrikçi, kızılötesi ve navigasyon ekipmanlarını tamir etmeye yarayan bir MES aracı ayırt edilebilir. PARM komplekslerinde ayrıca, AT-131 ortak adını alan iki akslı römorklu PT-1 ve PT-2 bulunan geleneksel teknede ZIL-1 vardı. Genel olarak, ZIL-131, istisnasız Sovyet ordusunun tüm silahlarının restorasyonu ile uğraşan sayısız tamir makinesinin temeli oldu.
ZIL-131 taşıma kapasitesi sınıfı, en büyüğü 4,4 litre dizel yakıt, kerosen veya benzin içeren ATZ-131-4400 otomobil olan oldukça hacimli yakıt tanklarını barındırmasına izin verdi. Toplamda, tekerlekler üzerinde böyle bir tank aynı anda dört tüketiciye hizmet etmeyi mümkün kılmıştır. RCBZ makinesinin ilgili işlevleri, yalnızca bu tür ZIL-131 tanklarında, gaz alma, dekontaminasyon ve dezenfeksiyon için sıvılardı. Birçok kurumun Sağlık Bakanlığına bağlı işletmelerde üretilmesi dikkat çekicidir. Askerler için, 8Т311М’ın yıkaması ve nötrleştirilmesi, DDA-3’in dezenfeksiyon ve duşu, ARS-14’in otomatik doldurulması ve aynı anda dört adet ZIL-3’e dayanan dekontaminasyon-hava kompleksi AGV-131U üretildi.
Deneyimli teknik
Malzemede “Bonnet ZIL-131: tarihçesi ve idealini arama” ZIL-131'e dayalı deneysel ekipman modellerinden bahsetmiştim, ancak resmi tamamlamak için birkaç vuruş eksik.
Muhtemelen 131'in sınırlı kullanım aldığı ordunun birkaç kolundan biri mühendislik birlikleriydi. Bu büyük ölçüde nispeten küçük yükleme platformu ve ılımlı taşıma kapasitesi nedeniyle oldu. Yine de, askeri mühendislerin daha ciddi ekipmanlara ihtiyacı vardı, bu yüzden birçok ZIL-131 deneyimli olanların kategorisinden çıkmadı. Bu, yarı batık durumda hatalı bir UAZ çekebilecek olan hafif araçların 38М2 çekici kamyonuydu. Ancak ilginç bir deney daha ayrıntılı olarak anlatmaya değer. 1969'te, savunma bakanlığı ve otomotiv endüstrisi tarafından eşzamanlı olarak denetlenen “Çukur açmak ve tek bir aracı kendi kendine kazmak için monte edilmiş otomotiv ekipmanlarının geliştirilmesi” adlı gizli program başlatıldı. Aynı yıl, ZIL tesisinde "Çevre" kodunu alan üç prototip üretildi.
İş yerinde deneyimli ZIL-131P
Bu tür bir ZIL-131 üzerinde, arkadaki çerçeveye bir buldozer tipi bıçak yerleştirildi; bu, üç makinede kalınlıkları farklıydı: 10, 12 ve 14 mm. Bıçağın kaldırılması ve indirilmesi için bir hidrolik sistem sağlanmıştır. Doğal olarak, tüm bu yapı çok ağırlaştı ve hemen otomobilin yükünü yarım ton azalttı. Bir tasarım özelliği, bıçağa tutturulmuş kauçuklanmış bir önlüktü. “Çevre” nin mekaniği şöyle idi: bıçak yere indirildi ve makine yavaşça ileri doğru hareket etti; bu sırada ZIL'nin arkasına sürüklenen bir önlük üzerinde olduğu ortaya çıktı. Gerekli katman kaldırıldığında, sürücü bıçağı ve bununla birlikte önlüğü kaldırdı, böylece toplanan toprağı salladı. Merkez Bilimsel Araştırma Enstitüsü No. 15 mühendisliğine dayanan testler, makinenin elbette orijinal olduğunu ancak aktarımının bu tür ağır yüklere uyarlanmadığını ve çoğu zaman başarısız olduğunu gösterdi. Aynı zamanda, ZIL-131P Perimeter sadece kendileri kazmak için değil, aynı zamanda zırhlı araçlar ve topçular için barınaklar oluşturmak için de çalışmak zorunda kaldı. Bu proje ile ilgili mevcut literatürün analizi, yüksek düzeyde bir geliştirme gizliliği (veya belki de unutulmadığını) gösterir: yazarlar farklı test tarihleri verir ve makinenin fotoğraflarını bulmak kolay değildir.
Ayrıca, seri üretim olasılığı olmadan, 131'ta kirli alanlarda mücadele operasyonları için geliştirilen ZIL-1968Г makinesi kaldı. Bu projedeki zorluklar doğal olarak, kamyonun kabininin kapatılmasıyla başladı - sivil modeli toz ve gazlardan korumak zor oldu. Tüm açıklıklar harmonik kapaklarla kapatıldı ve açıklık parçaları ayrıca lastik contalarla donatıldı. Kaynaklar sızdırmazlık maddesi ile kaplandı. Alçaltılmış camları terk etmek zorunda kaldık - onların yerine çıkarılabilir cam kalkanları vardı ve aşırı basıncı korumak için FVU-75 filtre havalandırma makinesini takması gerekiyordu.
Kurulumu su seviyesinin birkaç santimetre altında planlanan metal yarı yüzer köprülü "Prolet", 60'lerin sonunda ZIL-131 makine tabanına gitmesi gerekiyordu. Kabul edildi ve filo 42 kamyonları içeriyordu, ancak üretimin karmaşıklığı ve yüksek maliyeti ordunun teknik beklentilerine son verdi. Ağır CCİ parkının kazık duba bölümünün beş bölümünden birini kabinin arkasına taşıyan KMS'nin ZIL-131 modeli, geçiş konusuna bağlanmıştır. Savaş koşullarında feribotun hesaplanması (ve bu 47 kişi), ekipmanı 15-20 dakika içinde çalışma durumuna getirdi ve saatte 3-5 adet hızında su kütlesi üzerine yığınlar yaptı.
ZIL-133
Şimdi biraz Likhachev Fabrikası'nın sivil deneyleri hakkında. ZIL-131 serisinin en paradoksal otomobili ... ZIL-133. Birincisi, endeksin neden damperli kamyon 133'te aniden göründüğü ve ikincisi, gövdesini birkaç metre yukarı kaldıran bir damperli kamyonun konseptinin zaten soruları gündeme getirdiği açık değildir. Dört tekerlekten çekişli kamyonun tabanının kullanılmasına rağmen ön aks, tahrik milinden yoksundu ve otomobilin kendisi zorlu "ön kaldırma platformlu damperli kamyon" adını aldı. ZIL mühendislerinin, 60'lerin başında, böyle bir makinenin yükünü derhal 7 ton cinsinden açıkladıklarında ne düşündükleri bilinmiyor! Bir otomobilin ağırlık merkezinin nasıl yükseldiğini, tüm gövdeyi bir demiryolu vagonuna yatırdığını hayal edin - burada birkaç tuhaf hareket tüm kamyonu doldurmak için yeterli. Bu, genel olarak, kalkınmanın başarısız olarak kaydedilmesinin nedeni olmuştur.
Çernobil civarında birçok ZIL-131 gömülü kaldı
1971'te, Konakovsky ormancılığında, vinçle çalışan bir PTO'lu seri makinelerden farklı olan deneysel ZIL-131L ahşap taşıyıcı, GKB-E9335 sökme römorku ile test edildi. Kamyonun, deneysel bir römork için dayanılmaz olduğu ortaya çıkan, beş ila yedi ton odun yüklemesi gerekiyordu. Sürekli başarısız oldu ve yapının güçlendirilmesini istedi. Evet ve ZIL-131, açıkçası, böyle bir iş için oldukça zayıftı. Bu nedenle, L endeksi altındaki konu bırakıldı ve çözüm MAZ-509'a dayanan Minsk kereste kamyonlarının üretimini arttırmada bulundu.
Kabinin arkasındaki silahlarla
ZIL-131’in ne kadar eski olduğunu anlamak için, efsanevi Katyuşa BM-12НММ’ın bir versiyonunun tabanına kurulduğunu hayal edin. Bu, 1966 yılında oldu ve 90'lerin başlamasından önce, orduda atış eğitimi alayları için bir roketatar kullanıldı. Efsanenin son modifikasyonuydu. оружия Zafer. Daha sonra ZIL-131, orduda özellikle yaygın olmayan 36-th rehberleriyle olağan “Sınıflar” olarak ortaya çıktı. Yine de, ağır Ural'ın platformu daha güçlüydü ve voleybolun aşırı yüklenmesine daha iyi dayanıyordu.
Sovyet Ordusu'ndaki bir başka ZIL-131 yolu, çok sayıda hava savunma sistemi için füzelerin taşınmasıydı - S-125M Neva-M, S-75M3 Volkhov, 2K12 Kub-M1 ve modifikasyonları.
Tatil için arabalar
Savaş için Vietnamlı dambıl
Afganistan'dan, Çeçenistan, Ukrayna ve Orta Doğu'daki pek çok yerel çatışmada yeni bir nefes alan 23-mm otomatik silah ZU-23-2'in şasisine yükleme eğilimi geldi. Ancak asıl mucize, 2016’ta Ukraynalı mühendisler tarafından, eski bir ZIL-131’in çelik bir kabuğa takılmasıyla gösterildi. Böylelikle modern bir zırhlı aracın tüm özelliklerine sahip MRAP "Warta 6x6", 12 yolcuları ve 2 ekip üyeleri için V şeklinde alt ve patlamaya dayanıklı koltuklar olarak doğdu. Gelişimin ilerideki kaderi hakkında hiçbir şey bilinmemektedir, büyük olasılıkla tek bir kopyada kalmıştır.
ZIL-131 üzerinde aynı "Katyuşa"
Ukraynaca "Warta" - ZIL-131'un başka bir okuması
Biraz daha egzotik. İtfaiyeci ZIL-131 AGVT100. VK-IA jet motoru, suyla karışan ve oldukça etkili bir şekilde sönen yanan hidrokarbon birikintileriyle güçlü bir gaz akımı yarattı
Yazı dizisinde bile bütün nüanslar hakkında ayrıntılı olarak anlatmak imkansız. hikayeler efsanevi kaput ZIL-131. Dışında, yangın söndürme ekipmanı, mobil mutfaklar, ekmek tedarikçileri ve çok daha fazlası kaldı. 131 makinesi yavaş yavaş tarihe geçiyor ve onunla birlikte, kariyerinin sonunda, halefi oluşturmak için çekingen girişimlerde bulunan bir zamanlar büyük Likhachev Otomobil Fabrikası'nın hatırası.