II. Dünya Savaşı sırasında ulusal tarihimizin birçok kahramanı canlandı, yan yana durdu, omuz omuza kaldı. “Chapaev’in çocukları, Suvorov’un torunları şiddetle sarsılıyor, iğneleyici şeyler” diye yazdı şair Samuil Marshak. Ve “ulusların babası” Joseph Stalin, Ekim Devrimi'nin 24. yıldönümünde yaptığı ünlü konuşmasında kişisel olarak “silah çağırdı” Nevsky, Pozharsky, Suvorov ve Kutuzov.
Propaganda ve Üçüncü Reich Aydınlanma Bakanlığının da ekmek ve tereyağını iyi sebeplerle yediklerine dikkat etmek önemlidir. 1941'de Vladimir İlyiç Lenin, Wehrmacht'ın saflarına “seferber edildi”. Öncelikle Stalin’in 1917’nin umutlarını aldattığına inanan insanlara hitap eden Alman broşürlerinde, Kızıl Ordu askerlerine Naziler’le yanaşmaya çağıran bir slogan ortaya çıktı: “Stalin ile aşağı! Lenin adına! Leninist sosyalizm için ". Veya başka bir broşür: "Stalin Lenin'e ihanet etti." “Stalin Lenin'i kandırdı. Lenin bir şey istedi, Stalin bir tane daha yaptı. ” “1917'de bunun için savaşmadık.”
Bu broşürlerin, 1917 kahramanlarının gerçek panteonunu hatırlayan ve 30'ların sonlarında Sovyetler Birliği'nde oluşan tarihi tabloya çok kuşkuyla bakan, göreceli Sovyet seçkinlerine dönüştüğü açıktır.
Stalin Yoldaş tarafından daha önce söz edilen Suvorov’a gelince, istisnasız herkes imajını hem bizim hem de Almanları kullandı. Kuzey-Batı ve Orta Rusya’da yaygın olan çok ünlü bir Alman karikatürü, Sovyet generalleri, Budyonny, Timoşenko ve onlar gibi başkalarını alaycı bir şekilde (Krylov’un büyükbabasının ruhu içinde) dövülmüş Alexander Vasilyevich’in gölgesini resmetti: Sen arkadaşsın, nasıl oturursan ol, herkes komutanlara uygun değil. ”
Merakla, ama Sovyet propagandası sadece yerli kahramanlar değil, silah aldı. 1941'de Otto von Bismarck “Kızıl Ordu adamlarından” biri oldu. Her yerde, basında ve radyoda, Rusya İmparatorluğu'nun ilk şansölyesinden alıntılar yapıldı, burada Rusya ile iletişim kurmanın imkansız olduğunu, Rusya'nın büyük bir güç olduğunu söyledi.
Sovyet propagandasının bir diğer başarılı müttefiki, Rus silahlarının cildindeki gücünü tecrübe eden Napolyon Bonapart'tı. 1941 - 1942'de, 1812 olaylarına paralel olarak çizildi. Birçoğu Yurtseverlik Savaşı'nın sonuçlarının kesinlikle tekrarlanacağını ümit etmekten vazgeçmedi: Almanlar Moskova yakınlarında donacak, Berezina üzerinden Berlin'e gidecektir.
Propagandacılarımızı ve harika Alman şiirinin bazı olumlu, olumlu görüntülerini kullandık. Örneğin Heinrich Heine, vatandaşı olması nedeniyle, Üçüncü Reich’te pratik olarak yasaklandı, ancak Almanların mutlak çoğunluğu onun sihirli çizgilerini biliyordu. Ve burada, bir Alman dahi, içtenlikle Alman'ı seven bir adam olarak görev yapmıştı. Ama neden yasaklandı? Neden bazı Avusturyalı saçmalıkları Almanları milli servetlerinden mahrum etmek için tasarladı? ...
Sıradan askerler arasında propaganda gelince, Heine'nin çalışmalarına pek aşina olmayan sıradan askerler, burada çalkalayıcıların bakışları halk folklorunda destanlara yönlendirildi. Pratik olarak Kızıl Ordu'nun her ulusal bölümünde, efsanevi kahramanlarla ve ulusal kahramanlarla mutlaka paralellikler yapıldı. Örneğin, Sovyetler Birliği Kahramanı, yetmiş Alman askerini imha eden Çavuş Mamedov, 8 Ocak 1942'de Pravda gazetesinde, Azerbaycan milli epik Ker oğlu ile karşılaştırıldığında: / Ve Ker-oglu ile ilgili şarkılarla birlikte / Artık sizlerle ilgili şarkılar besteliyoruz ”.
Kırgızistanlı savaşçılar Leningrad'ın yakınında savaştıklarında, ulusal destanın kahramanı efsanevi Manas'la karşılaştırıldılar. Dahası, Manas'ın savaşçılarla birlikte görünmez olarak bulunduğuna vurgu yapıldı. Ve kim bilir, belki birkaç yıl içinde özgür ve neşeli bir Kırgızistan'ın güzel yerleşim yerlerinde, sadece Manas için değil, senin hakkında, Kırgızistanlı savaşçılar, akyenler yeni güzel şarkıları besteleyecekler? ”
Yukarıda belirtilen tüm (ve yalnızca) tezleri getirmenin mümkün olduğu propaganda kanallarından bahsedersek, faşistler, örneğin aktif olarak kullanılan gazeteler, broşürler, broşürler. Bütün bunlar rüzgarla ya da bir uçakla ya da bir tür mancınık olarak hizmet veren özel bir propaganda mermisi ile yayılabilir.
Başka bir maruz kalma şekli ses idi (korna, hoparlör). Sovyet propagandacıları bazen Heine okuduklarını, Alman klasik müziği, Sovyet şarkıları vb. İle kayıt yaptıklarını söylediler.
Radyoya gelince, savaşın patlak vermesinin ilk haftalarında, bütün telsizlere halktan talep edildi ve el koyuldu. Sadece Sovyet partisi askeri seçkinleriyle kaldılar. Bu nedenle, eğer “sıradan sesler” hakkında konuşursak, o zaman hareket ettiler, ancak son derece dar bir kitleye yönelikti. Almanlar, belki de bir yerlerde, belki de Sovyetler Birliği'nin arkasında bile, lanetlenmiş Stalin’in sıvıcı Bolşevik Sovyetler Birliği’yle savaşmak hakkında sürekli olarak bir ulusal Rusya’yı canlandırmaktan bahseden “Lenin'in Eski Muhafızları” adlı bir yeraltı radyo istasyonunun olduğunu hayal ediyorlardı.
Makale, Ekho Moskvy radyo istasyonu tarafından yayınlanan “Zafer Fiyatı” programına dayanıyor. Programın konuğu St. Petersburg Tarih Enstitüsü, Rusya Bilimler Akademisi, Tarih Bilimleri Doktoru, Profesör Boris Kovalev ve moderatörde önemli bir araştırmacı ve moderatör Vitaly Dymarsky. Orijinal röportajı tamamen okuyun ve dinleyin bağlantıda olabilir.