ANASAYFA
DOKUZUNCU OTURUM (2. Kısım)
|Hz. Ali, Allah-u Teala ve Peygamber Tarafından Hilafete Atanmıştır|
|Hz. Ali Diğer Halifelerden Mütemâyiz İdi|
|İlk Derecede Sayılabilecek Kemal ve Faziletlere İşaret|
|Hz. Ali'nin Nesep ve Soyunun Temizliği|
|Hz. Ali'nin Nurani Hilkati ve Hz. Peygamber'le Ortaklığı.........|
|Hz. Ali (a.s)'ın Cismani Soyu Hakkında|
|İbrahim (a.s)'ın Babasının Azer Olduğuna Dair Eleştiri ve Onun Yanıtı|
|Hz. Peygamber'in Anne ve Babaları Arasında Müşrik Yoktu, Aksine Hepsi Allah'a İnanan Muvahhidlerdi|
|Ebu Talib (r.a)'in İmanı Hakkında İhtilaf|
|Şia'nın Ebu Talib (r.a)'in İmanına Dair İcması|
|Zahzah Hadisi ve Onun Cevabı|
|Ebu Talib (r.a)'in İmanına Dair Deliller|
|İbn-i Ebi'l- Hadid'in, Ebu Talib (r.a)'in Methi İle İlgili Şiirleri|
|Ebu Talib (r.a)'in Şiirleri Onun İmanını Göstermektedir|
|Ebu Talib'in, Ölüm Anı "La İlahe İllâllah" Kelimesini Söylemesi|
|Muhammed Bin Ebubekir Hz. Ali'nin Takipçilerinden Olduğundan Dolayı Onu Müminlerin Dayısı Saymamışlardır|
|Muaviye Vahiy Katibi Değil, Mektupların Katibiydi|
|Muaviye ve Yezid'in Lanetlendiğine Delalet eden Ayet ve Rivayetler|
|Busr Bin Ertat'ın Otuz Bin Gerçek Mümini Muaviye'nin Emriyle Öldürmesi|
|Muaviye'nin, Emir'ul- Muminin Hz. Ali'ye Lanet Etmeyi Emretmesi ve O'nun Aleyhinde Hadis Uydurtması|
|Hz. Ali (a.s)'ın Düşmanı Kafirdir|
|Hz. Peygamber'in Ashabı Arasında İyi ve Kötü İnsanlar Çoktu|
|Yine Ebu Talib'in İmanına Dair Deliller|
|Cafer'in, Babası Ebu Talib'in Emriyle İman Etmesi|
|Ebu Talib'in İmanını Saklamasının Sebebi|
|Gerçekte Sünniler Rafızî, Şiiler ise Sünni'dirler|
|Mut'anın Helal Olduğuna Dair Deliller|
|Ehl-i Sünnet Kanalıyla Mut'anın Helal Olduğuna Dair Hadisler|
|Sahabe ve Tabiin Büyükleri, Mut'a Ayetinin Nesh Edilmediğine Hükmetmişlerdir|
|Zevciyetin Tüm Hükümleri Mut'a Hakkında da Geçerlidir|
|Nesh Hükmünün Resulullah (s.a.a)'in Zamanında Olmadığına Dair Deliller .......|
|Müçtehit Hükümleri Değiştirebilir mi?|
|Mut'anın Yasaklanışı Zinanın Artışına Neden Olmuştur|
|Hz. Ali (a.s) Ka'be'de Doğmuştur|
|Arş-ı A'lada, Allah ve Peygamber'in Adlarının Ardından Ali'nin Adı Yazılmıştır|
|Hz. Ali'nin İsminin Konulması İçin Levhanın Nüzulü|
|Ali (a.s)'ın Adı Ezan ve İkamenin Bir Parçası Değildir|
|Hz. Ali'nin Züht ve Takvası|
|Abdullah Rafi'nin Rivayeti|
|Suveyd Bin Gafele'nin Rivayeti|
|Hz. Ali'nin Helva Yememesi|
|Hz. Ali'nin Elbisesi ve Giyimi|
|Zurar Bin Zamure'nin Muaviye'yle Konuşması|
|Allah ve Peygamberi, Ali'yi Muttakilerin İmam'ı Diye Tanımlamaktadır|
|Hakikat Ehli İnsafla Yargılasınlar|
|Peygamberlerin, Ümmetleri Arasında Susmaları, İnzivaya Çekilmeleri, Kıyam Etmemeleri veya Kaçmaları, Taraftar ve Yardımcıları Olmaması Sebebiyledir|
|Hz. Ali'nin Peygamber (s.a.a)'in Vefatından Sonra Muhalifleriyle Savaşmamasının Nedeni ve Allah İçin Susup Sabretmesi|
|Hz. Ali'nin, Susup Kıyam Etmemesinin Nedeni Hakkındaki Sözleri|
|Şıkşıkıyye Hutbesine Yönelik Eleştiri ve Yanıtı|
|Seyyid Rezi'nin Durumuna İşaret|
|Şıkşıkıyye Hutbesi, Seyyid Rezi'nin Doğumundan Önce Kitaplarda Yazılıydı|
Davetçi: Sizin bu dediğiniz Peygamber (s.a.a)den bir nass olmadığı takdirde geçerlidir. Oysa Hz. Ali (a.s)ın hilafetinin ümmetin icmasıyla işi yoktur; bizzat Allah-u Teala ve Peygamber (s.a.a) tarafından seçilmiştir.
Hz. Ali (a.s) da icma sebebiyle hilafeti kabul etmemiştir; hakkı geri almak için kabul etmiştir. Zira hakkı gasp edilen birisi, yıllar sonra da fırsatını bulduğunda hakkını alma hakkına sahiptir. Bu yüzden engeller kalkınca ve şartlar oluşunca Hz. Ali (a.s) da hakkını geri aldı.
Beyler, eğer önceki gecelerde konuşulan sözleri unuttuysanız, lütfen özel olarak yayımlanan dergileri, gazeteleri ve bildirileri mütalaa ediniz. Önceki geceler ispat ettiğimiz gibi Hz. Ali (a.s)ın hilafeti, ümmetin icmasıyla gerçekleşmemiştir; aksine Resulullah (s.a.a)in nasları, Kurân ayetleri ve hakkın geri alınışı esasınca gerçekleşmiştir. Siz ittifak edilen bir hadis getirebilir misiniz ki Resulullah (s.a.a); Ebu Bekir, Ömer ve Osman benim halifelerimdir diye buyurmuş olsun? Veya Emevi ve Abbasi halifelerinin hilafetlerine dair, bir tekinin adının zikredildiği bir hadis getirebilir misiniz?
Ama bütün muteber kitaplarınızda (Şia kitaplarının tevatürüyle birlikte), Hz. Ali (a.s)ı hilafet ve vesayetine dair Hz. Peygamber (s.a.a)den pek çok hadis mevcuttur. Bunlardan bazısına önceki geceler değindik; bu akşam da Ümmü Selemenin rivayetini arz ettim.
Şeyh: Bize ulaşan bir rivayette Peygamber (s.a.a); Ebu Bekir benim halifemdir diye buyurmuştur.
Davetçi: Önceki geceler bu hadislerin uydurma olduğunu arz ettim. Unutmuşa benziyorsunuz, bu gece de sizi cevapsız bırakmayacağım. Şeyh Mecduddin Firuzabadi Seferus- Seade kitabında şöyle diyor: Ebu Bekirin fazileti hakkındaki rivayetler, aklın iftira ve yalanına tanıklık etmiş olduğu uydurma şeylerdir.
Ayrıca dikkat edecek olursanız, üç halifenin hiçbirinde de hilafetin zahiri şartları gerçekleşmemiştir; bütün ümmet icma etmemiştir; oy birliğiyle seçilmemişlerdir. Ama Hz. Ali (a.s)ın hilafetine baktığımızda önceki ve sonraki halifelerin aksine ümmetin icmasına daha yakındır. Zira tarihçilerinizin de yazdıklarına göre Ebu Bekirin hilafetinde sadece Ömer ve kabir kazan Ebu Ubeyde bin Cerrah etkili olmuştur. Daha sonra da bir grup Evs kabilesi, Sad bin Ubadeyi aday gösteren Hazreç kabilesine muhalefet olsun diye biat etmiş, bazıları da daha sonra tehditle, bir grubu da tamah üzere biat etmişlerdir. Hatta bazıları örneğin; Ensar, sonuna kadar da Saad bin Ubadeye bağlı kalarak biat etmemişlerdir.
Ömerin hilafeti de sadece Ebu Bekirin emriyle olmuştur. İcma diye bir şey yoktur, tam bir saltanat söz konusudur. Osman ise Ömerin emriyle kurulan diktatörlük şurasının kararıyla hilafet makamına geçmiştir.
Ama Hz. Ali (a.s)ın hilafeti, tesadüfen adalet istemek için Medinedeki hilafet sarayına dört bir yandan gelen Müslümanların büyük bir icmasıyla gerçekleşmiştir. Onların büyük ısrarları sonucu Hz. Ali (a.s) zahiri hilafete seçilmiştir.
Nevvab: Kıble sahip (alicenap)! Dört bir yandan Medineye gelen Müslümanların icması, hilafetin tayini için miydi?
Davetçi: Hayır, henüz üçüncü halife iş başındaydı, onlar hilafet makamına yakın olan Beni Ümeyye zorbalarının, Mervanın ve diğer valilerin yaptığı çirkin iş ve zulümleri şikayet etmek için Medinede toplanmışlardı. Büyük sahabilerin de içinde bulunduğu bu cemiyet, var olan zulmü, hilafetin merkezi olan Medinedeki hilafet sarayına şikayet için gelmişlerdi. Osmanın yanlış işleri ve Hz. Ali (a.s) ile diğer büyük sahabelerin nasihatlerine kulak vermemesi onun öldürülmesine yol açtı.
Bu yüzden Medine halkı oraya dört bir yandan tesadüfen gelen şahsiyetlerle birlikte Hz. Ali (a.s)ın evine gidip yalvararak Onu camiye getirdiler, icma ederek biat ettiler. Bu icma, önceki üç halife zamanında gerçekleşmemiştir. Medine halkı özgür iradesiyle Müslüman bölgelerin şahsiyetlerinin ittifakıyla Hz. Ali (a.s)a biat etmiş, onu hilafete seçmişlerdir. Ama bu olay önceki halifelerde görülmemiştir.
Bununla birlikte bu icmayı Hz. Ali (a.s)ın hilafetine delil saymıyoruz. Zira bizim delilimiz Kurân ve Resulullah (s.a.a)in hadisleridir. Bu, kendi halifelerini Allahın emriyle seçen bütün peygamberlerin siretine de uygundur.
Ayrıca siz Hz. Ali (a.s) ile diğer halifeler arasında bir farkın olmadığını beyan ettiniz; bilmiyorum bilerek mi yanlışlığa düştünüz yoksa bilemeyerek mi? Çünkü akli ve rivayi deliller ve hatta icma esasınca, Hz. Ali (a.s) ile diğer halifeler, hatta ümmet arasında büyük bir fark vardır.
Hz. Ali (a.s)ı diğer halifelerden ayıran ilk özelliği onların bir grup insan tarafından seçilmesi, Hz. Ali (a.s)ın ise Allah-u Teala ve Peygamber (s.a.a) tarafından seçilmesidir. Şüphesiz Allah-u Teala ve Peygamber (s.a.a) tarafından seçilen kimse, halk tarafından seçilen kimselerden üstündür. Allah-u Teala ve Peygamber (s.a.a) tarafından seçilen bir halifenin diğer halifelerden çok farklı olduğunu her akıl sahibi bilir.
Hz. Ali (a.s)ı diğer halifelerden ayıran en büyük özellik, Onun ilim, fazilet, şeref ve takvasıdır. Bir grup Harici ve Nasibiler dışında ümmetin bütün alimlerinin ittifakıyla Peygamber (s.a.a)den sonra Ali (a.s) ümmetin en alimi, faziletlisi, şereflisi ve takvalısıydı.
Bu konuda bizzat Ebu Bekir ve Ömerden rivayet edilen sayısız rivayetler de mevcuttur. Önceki geceler bunları bizzat muteber kitaplarınızdan rivayet ettim. Kurân da bunu teyit etmektedir. Şimdi de apaçık gerçekler anlaşılsın diye aklıma gelen bir rivayeti nakletmek istiyorum.
Ahmed bin Hanbel Müsnedde, Harezmi Menakıpta, Mir Seyyid Ali Hemedani Şafii Meveddetul- Kurbada, Beyhaki Sünende ve diğerleri de kendi kitaplarında farklı tabirlerle Peygamber (s.a.a)in şöyle buyurduğunu rivayet etmişlerdir:
Ali sizin en aliminiz, faziletlinizdir ve en iyi hüküm vereninizdir. Onu (hükmünü, sözünü ve görüşünü) red eden beni red emiş gibidir; beni red eden Allahı red etmiş gibidir; bu da Allaha şirk koşmak haddindedir.
Büyük alimlerinizden İbn-i Ebil- Hadid, Nehcul- Belağa Şerhinde şöyle yazmaktadır: Hz. Ali (a.s)ın en faziletli olması eskiden beri söylenen bir sözdür. Ashap ve tabiinden bir çoğu bu inançtadır. Bağdat şeyhleri de bu manayı tasdik etmişlerdir.
(Yatsı namazı ezanı okununca, beyler namaza kalktı, namaz sonrası yapılan çay ikramından sonra sohbete devam edildi.)
Davetçi: Beyler siz namaz kılınca ben düşünüyordum, sonunda bir konuyu hatırladım. Bunu bir soru şeklinde sizlere aktarmak istiyorum. Size göre insana öncelik hakkı veren insani şerafet ve değerler nelerdir?
Şeyh: (Biraz sustuktan sonra) Elbette şerafet ve fazilet yolları çoktur. Allah-u Tealaya ve Resulüne imandan sonra ilk derecede sayılabilecek kemal ve faziletler şu üç şeydir:
1- Soy ve nesep temizliği.
2- İlim ve bilgi.
3- Takva.
Davetçi: Allah-u Teala size güzel mükafat versin, biz de sizin fazilet ve kemaller ile ilgili seçtiğiniz bu özellikler esasınca konuyu ele almaya çalışacağız. Elbette halife veya diğer sahabilerin hepsi de bir takım hususiyetlere sahip idiler. Ama akli ve nakli kaideler esasınca bütün bu hususiyetlerin hepsine sahip olanlar diğerlerinden öncelik olma hakkına sahiptirler.
Eğer üç özellikte Hz. Ali (a.s)ın öncülük ve saadet bayraktarı olduğunu ispat edecek olursak, siz de, Resulullah (s.a.a)den menkul rivayetler esasınca Hz. Ali (a.s)ın hilafet makamına daha layık olduğunu, sadece siyasi oyunlarla hilafet makamından uzaklaştırıldığı ve (İbn-i Ebil- Hadidin Nehcul- Belağa Şerhi c. 1 s. 46da beyan etmiş olduğu gibi) bunun siyasi oyunlar gereği maslahat olarak adlandırıldığını tasdik edeceksiniz.
Evvela; nesep ve soy açısından Peygamber (s.a.a)den sonra hiç kimse Hz. Ali (a.s)ın şerafetine erişemez. Hz. Ali (a.s)ın soy temizliği, bütün akıl sahiplerini, hatta Alauddin Mevla Ali bin Muhammed bin Kuşçu, Ebu Osman Amr bin Bahr Cahiz Nasibi ve Saduddin Mesud bin Ömer Taftazani gibi taassup esiri alimleriniz bile Hz. Ali (a.s)ın; Hiç kimse biz Ehl-i Beytle kıyas edilemez. sözü karşısında; Biz de Hz. Alinin bu sözleri karşısında mahv ve hayranlık içindeyiz. demekteler.
Hakeza Hz. Ali (a.s) zahiri hilafet makamına eriştikten sonra (Nehcul- Belağanın ikinci hutbesinde) şöyle buyurmaktadır:
Bu ümmetten hiç kimse Muhammed (s.a.a)in Ehl-i Beyti ile mukayese edilemez; ilimlerinden yararlandıkları kimseler kesinlikle Onlarla eşit olamaz. Onlar (Ehl-i Beyt), dinin esası, yakinin direğidirler. Aşırı giderek hak yoldan çıkanlar Onlara döner; geri kalanlar ise Onlara katılır. Velayet makamının özellikleri Onlara mahsustur. Vasiyet ve veraset de (Resulullahın onların hakkındaki vasiyeti ve O Hazretten miras almaları da ) onlarda sabittir. Hak şimdi ehline döndü ve intikal etmesi gereken yerine intikal etti.
Hz. Ali (a.s)ın bu sözleri kendisinin ve Ehl-i Beyt (a.s)ın hilafete daha layık olduğunu ve öncelikli olduğunu göstermektedir.
Sadece Hz. Ali (a.s) değil, muhalifleri bile bunu tasdik etmişlerdir. Nitekim Mir Seyyid Ali Hemedani Meveddetul- Kurbanın 7. Meveddesinde Ebu Vailden naklen Abdullah bin Ömerin şöyle dediğini rivayet etmektedir:
Biz Peygamber (s.a.a)in ashabını sayarken Ebu Bekir, Ömer ve Osmanı sıraladık. Adamın biri; Alinin ismine ne oldu? diye sordu. Şöyle dedim: Ali Ehl-i Beyttendir, hiç kimse Onunla kıyas edilemez; O Resulullah (s.a.a) ile birliktedir ve Onun derecesindedir.
Hakeza Ahmed bin Muhammed Bağdadiden şöyle rivayet etmektedir: Abdullah bin Hanbelden şöyle dediğini işittim: Babam Ahmed bin Hanbele ashabın faziletini sordum. Babam, Ebu Bekir, Ömer ve Osmanı sıraladı. Ben Ali bin Ebi Talibi sorunca da şöyle dedi: O, Ehl-i Beyttendir; bunlar Onunla kıyas edilemez.
Bundan da ilginç olanı, Hz. Ali (a.s)ın nurani ve cismani iki boyutunun olmasıdır. Hz. Ali (a.s) bu açıdan Peygamber (s.a.a)den sonra şahsına münhasır biridir.
Yaratılışın gerçek anlamı ve nuraniyeti açısından Hz. Ali (a.s) diğerlerinden daha üstün ve önceliklidir. Nitekim Ahmed bin Hanbel değerli kitabı Müsnedde, Mir Seyyid Ali Hemedani Meveddetul- Kurbada, İbn-i Meğazili Şafii Menakıpta, Muhammed bin Talha Metalibus- Süulda Peygamber (s.a.a)den şöyle buyurduğunu nakletmektedirler:
Ben ve Ali Adem yaratılmadan on dört bin yıl önce, Allahın kudret elinde bir nurduk; Allah-u Teala Ademi yaratınca bu nuru Ademin sulbünde karar kıldı. Abdulmuttalibe kadar tek nur idik; Abdulmuttalibin sulbüne gelince bende nübüvveti, Alide ise hilafeti karar kıldı.
Mir Seyyid Ali Hemedani Meveddetul- Kurbanın 8. Meved-desini şu ibarelerle bu konuya özgün kılmıştır: Sekizinci Mevedde Resulullah ile Alinin bir nurdan olduğu ve Aliye verilen özelliklerin insanlardan hiç kimseye verilmediği hususundadır.
Bu Meveddede nakletmiş olduğu rivayetlerden birinde (İbn-i Meğazili de rivayet etmektedir ) üçüncü halife Osman bin Affan Resulullah (s.a.a)in şöyle buyruğunu rivayet etmektedir:
Ben ve Ali Adem yaratılmadan 1400 yıl önce bir nur idik, Allah-u Teala Ademi yaratınca bu nuru Ademin sulbünde karar kıldı. Abdulmuttalibe kadar tek nur idik, Abdulmuttalibin sulbüne gelince bende nübüvveti, Alide ise hilafeti karar kıldı.
Bir başka hadiste ise Peygamber (s.a.a)in bu sözlerden sonra Hz. Aliye hitaben şöyle buyurduğu nakledilmiştir:
Ya Ali! Nübüvvet ve risalet bendedir; vesayet ve imamet ise sendedir.
Bu rivayeti İbn-i Hadid de Nehcul- Belağa Şerhinin c. 2, s. 450sinde Firdevs kitabının sahibinden rivayet etmektedir. Şeyh Süleyman Belhi Yenabiul- Meveddenin 1. babında Cemul- Fevaid, Fezail-i İbn-i Meğazili, Firdevs-i Deylemi, Feraidus- Simtayn-i Himvini ve Menakıb-i Harezmiden az bir kelime farklılığıyla, Peygamber (s.a.a) ile Ali (a.s)ın nurani yaratılışlarının, varlıkların yaratılmasından binlerce yıl önce gerçekleştiğini nakletmektedir.
Bu rivayete göre her ikisi de Abdulmuttalibin sulbüne kadar tek nur imişler, orada ayrılıyorlar; yarısı Abdullahın sulbüne geçerek Hz. Peygamber (s.a.a) vücuda geliyor, diğer yarısı ise Ebu Talib (r.a)in sulbüne geçerek Hz. Ali (a.s) vücuda geliyor. Hz. Peygamber (s.a.a) nübüvvet ve risalet için, Hz. Ali (a.s) ise imamet, hilafet ve vesayet için seçiliyorlar. Nitekim nakledilmiş olan hadislerde de Peygamber (s.a.a) bunu bizzat buyurmuştur.
Harezmi Menakıbın 14., Maktelul- Hüseynnin ise 4. faslında, Sibt bin Cevzi Tezkirenin 28. sayfasında, İbn-i Sabbağ Fusulul- Muhimmede, Muhammed bin Yusuf ise Kifayetut- Talibin 87. babında müsned olarak Şam Muhaddisi ile Irak Muhaddisinden, Ayrıca Mucem-i Taberaniden kendi senetleriyle nakletmiş olduğu beş rivayette Peygamber (s.a.a) şöyle buyurmuştur:
Ben ve Ali bir nurdan yaratıldık, birlikteydik, Abdulmuttalibin sulbünde ayrıldık.
Bu rivayetlerin yüce manalı ve faydalı olmasına rağmen çok uzun olduğundan dolayı tümünü zikretmekten sakınıyorum. (İsteyenler o kitaplara müracaat etsinler).
Bu hadisin ibare ve lafız farklılıkları, Peygamber (s.a.a)in bir mecliste buyurup da ravilerin farklı nakletmesinden değil; farklı mekanlarda farklı tabirlerle beyan etmesinden olabilir. Bu, rivayetin kendisinden daha iyi anlaşılmaktadır.
Cismani açıdan da Hz. Ali (a.s) hem anne, hem de baba yönünden büyük bir şerafete sahiptir. Bu da Onun özgün faziletlerinden biridir.
Hz. Ali (a.s)ın ecdadı, diğerlerinin aksine Hz. Ademe kadar hep muvahhid ve tevhid ehli olmuştur. Bu temiz sulp, hiçbir kirli rahimde yer almamıştır. Bu büyük iftihar, ashaptan hiçbiri için nasip olmamıştır. Hz. Ali (a.s)ın soyu sırasıyla şöyledir:
Ebu Talib (r.a), Abdulmuttalib, Haşim, Abdumenaf, Kusay, Kilab, Murre, Kab, Luvey, Galib, Fihr, Malik, Nazr, Kenane, Huzeyme, Mudrike, İlyas, Muzır, Nizar, Meadd, Adnan.
Şeyh: Hz. Ali (a.s)ın Ebul- Beşer Ademe kadar soyunun muvahhid olduğunu söylemekle hata ediyorsunuz; biz zahire göre hüküm vermek zorundayız. Zira İbrahimin babası Azer Kurân-ı Kerimin apaçık beyanı üzere[1] putperest idi.
Davetçi: Bu dikkatsiz ve düşüncesiz beyanınız geçmişlerinizi taklitten başka bir şey değildir. Sizin atalarınız da sahabenin şirk ve küfre varan soyunu her türlü yönden temiz göstermek ve anne ile babanın müşrik olmasının insan için bir ayıp olmadığını belirtmek için büyük Peygamber (s.a.a)in ecdadında da bir müşrikin var olduğunu iddia etmiş, böylece kendi atalarını ve büyüklerini bu noksanlıktan tenzih etmeye çalışmışlardır!
Gerçekten üzüntü vericidir; bilgili insanların böylesine kasıtlı davranışları sadece inat, boşuna çırpınma ve kendi atalarına muhabbetten başka bir şeyle izah edilemez. Siz de adet üzere onların sözüne uymuş, böyle bir toplantıda söylediklerini tekrarlıyorsunuz. Halbuki soy bilimcilerinin ittifak etmiş olduğu üzere, Hz. İbrahimin babası Tarıhtır, Azer değil.
Şeyh: Siz nass karşısında içtihatla amel ediyorsunuz. Soy bilimcilerin görüşünü, Kurân karşı olmasına rağmen zikrediyorsunuz. Halbuki Kurân, Hz. İbrahimin babasının putperest Azer olduğunu beyan ediyor.
Davetçi: Biz asla nass karşısında içtihada sarılmayız; çünkü biz sadece Kurân gerçeklerini öğrenmeye çalışıyoruz. Kurân-ı Kerimin dengi olan Ehl-i Beyt (a.s)ın yol göstericiliği sayesinde, bu ayetin örfteki meşhur bir kaide üzere olduğunu anlıyoruz. Çünkü örfte de amca ve üvey baba baba olarak adlandırılmıştır.
Azer hakkında iki görüş vardır; birine göre Azer İbrahimin amcasıdır; diğerine göre ise amcası olduğu halde Hz. İbrahimin babası Tarıh ölünce, Hz. İbrahimin annesiyle evlenmiştir. Bu iki açıdan Hz. İbrahim ona baba diye hitap ediyordu. Yani hem amcası, hem de üvey babası olduğu için baba diye adlandırmıştır.
Şeyh: Biz Kurân-ı Kerimin kendisinden bir delil olmadıkça Kurânın zahirinden el çekemeyiz. Yani Kurândan, onun İbrahimin amcası veya üvey babası olduğu ispat edilmedikçe -ki kesinlikle ispat edemezsiniz- deliliniz yeterli değil ve kabul edilemez.
Davetçi: Bu kadar kesin konuşmayın, ki delil getirildiğinde şaşırıp kalasınız. Nitekim Kurânın bir takım ayetleri, örf kaideleri üzere beyan edilmiştir. Örneğin: Hz. Yakub çocuklarına hitaben şöyle buyuruyor:
Yakub oğullarına: Benden sonra kime ibadet edeceksiniz? dediğinde, onlar: Senin İlahına ve babaların İbrahim, İsmail ve İshakın İlahı olan tek bir İlaha ibadet edeceğiz; bizler Ona teslim olmuşuz dediler.[2]
Bu ayetteki kastedilen şahit, İsmail kelimesidir; zira Kurân-ı Kerimin de bildirdiği üzere Hz. Yakubun babası İshaktır; İsmail ise Yakubun amcasıdır, babası değil. Ama Kurân örf kaidesi üzere amcaya baba diye hitap etmiştir.
Yakubun oğulları örfen amcayı baba diye çağırıyorlardı. Bu yüzden verdikleri cevapta da amcayı baba saymışlardır. Dolayısıyla Kurân da bu soru ve cevabı aynen zikretmiştir. İşte bu kaide esasınca Hz. İbrahim de amcasını ve üvey babasını baba diye çağırmıştır. Tarihe ve soy bilimcilerinin görüşüne göre, Hz. İbrahimin babası Tarıhtır, Azer değil.
Peygamber (s.a.a)in ecdadının müşrik ve kafir olmadığının bir diğer delili ise şu ayettir:
Secde edenler arasında dönüp dolaşmanı da (görüyor).[3]
Şeyh Süleyman Belhi (Yenabiul- Meveddenin 2. babında) ve diğer alimleriniz, Kurân müfessiri İbn-i Abbasdan bu ayetin tefsiri konusunda şöyle rivayet etmişlerdir:
Allah-u Teala Hz. Peygamber (s.a.a)i, Hz. Ademden babası Abdullaha kadar muvahhidlerin sulbünde bir peygamberden diğer bir peygambere döndürüp dolaştırmış, zina değil şeri bir nikahla babasının sulbünde karar kılmıştır.
Bir başka delil de bütün alimlerinizin, hatta hadis ehli olan imam Salebinin de kendi Tefsirinde rivayet etmiş olduğu meşhur hadistir. Nitekim Süleyman Belhi el-Hanefi de Yenabiul- Meveddenin 2. babında Peygamber (s.a.a)den şöyle rivayet etmiştir:
Allah-u Teala beni Ademin sulbünde yeryüzüne indirdi, Nuhun sulbünde gemide karar kıldı, sonra da İbrahimin sulbüne geçirdi. Böylece beni kerim sulplerden temiz rahimlere intikal ettirdi, en son olarak da zina üzere görüşmeyen anne-babamdan dünyaya getirdi.
Başka bir rivayette ise şöyle buyurmaktadır:
Allah-u Teala asla beni cahiliye pisliklerine bulaştırmamıştır.
Aynı babda İbn-i Salah-i Halebinin Ebkarul- Efkar ve Şeyh Abdulkadirin Şerh-i Kibrit-i Ahmerin kitaplarından naklen Alauddevele Semnaniden detaylı bir hadis rivayet etmektedir, ki Cabir bin Abdullah Hz. Peygambere; Allahın ilk yarattığı şey nedir? diye sorduğunda, Resulullah (s.a.a) uzun uzadıya cevaplar vermiştir. Ama meclisin vakti kısıtlı olduğundan dolayı, sadece olarak hadisin sonunda yer alan şu cümleyi aktarıyorum:
Allah-u Teala benim nurumu temizden temize, tahirden tahire aktardı ve en son babam Abdullah bin Abdulmuttalibin sulbünde karar kıldı ve oradan da annem Aminenin rahmine aktardı. Oradan da beni dünyaya getirerek elçilerin efendisi ve nebilerin sonuncusu karar kıldı.
Hz. Peygamber (s.a.a)in; Benim nurumu temizden temize, tahirden tahire aktardı. sözünden de anlaşıldığı gibi O Hazretin ecdadı asla kafir ve müşrik olmamıştır. Zira Kurân da şöyle buyuruyor: Şüphesiz ki kafirler necistir. Dolayısıyla Peygamber (s.a.a)in soyu hep temiz sulplerden temiz rahimlere aktarılmış ve necis olan müşriklere asla bulaşmamıştır.
Hakeza Yenabinin 2. babında Kebirden naklen İbn-i Abbasın Peygamber (s.a.a)den şöyle buyurduğu rivayet edilmektedir:
Ben asla cahiliye zinasıyla vücuda gelmedim, ben İslâmdaki gibi şeri bir nikah üzere dünyaya geldim.
Acaba Nehcül Belağanın 93. hutbesini okumadınız mı? Hz. Ali (a.s), Resulullah (s.a.a)in ecdadı hakkında şöyle buyurmaktadır:
Allah-u Teala, Peygamberleri en üstün emanet yerlerine emanet etmiş, en hayırlı karar yerlerinde kararlaştırmıştır. En yüce sulpten, temiz kılınmış rahimlere aktarmıştır. Onlardan her gelip geçenin yerine, dinini ayakta tutmak için halefler getirmiştir.
Sonunda şanı yüce olan Allahın lütfü Muhammede ulaştı. Onu en yüce kaynaktan, en değerli rahimden; enbiyasını açığa çıkardığı ve eminlerini seçtiği ağaçtan çıkarmıştır.
Eğer sizlere bu tür deliller getirmeye devam edecek olursam meclisin tüm vaktini almış olurum. Özellikle sizin gibi insaflı beyler için bu kadar yeter. Biliniz ki Peygamber (s.a.a)in soyu ve ecdadı Hz. Ademe kadar hep mümin ve muvahhid kimselerdir. Şüphesiz Ehl-i Beyt, beytte (evde) olanı diğer kimselerden daha iyi bilir. Risalet hanedanı ve taharet beytinin ehli de başkalarına oranla babalarını daha iyi tanırlar.
Peygamber (s.a.a)in ecdadının hep mümin ve muvahhid olduğu ispatlanınca, Ali (a.s)ın ecdadının da mümin ve muvahhid olduğu kendiliğinden ispatlanmış olur. Zira Şiada mütevatir olmakla birlikte bizzat kendi alimlerinizin de rivayet etmiş olduğu rivayetler esasınca Hz. Peygamber (s.a.a) ile Ali (a.s) bir nur idiler. Abdulmuttalibe kadar hep temiz ve pâk bir sulbde bulunmuş, orada birbirlerinden ayrılmışlardır.
Nuraniyet ve cismaniyet aleminde de hep birlikte idiler. Peygamber (s.a.a) nerede olmuşsa, Ali (a.s) da orada olmuştur. Dolayısıyla böylesine nurlu bir soya sahip, Resulullah (s.a.a)a en yakın ve temiz bir insanın hilafet makamına herkesten daha evla ve müstahak olduğu aklın da hükmettiği bir gerçektir.
Şeyh: Azer ve Tarıh hakkında rivayet ettiğiniz tarihi gerçekler ışığında Peygamber (s.a.a)in ecdadının temizliğini ispat etmiş olsanız da bu gerçek Hz. Ali (a.s) hakkında geçerli değildir. Abdulmuttalibe kadar muvahhid olduklarını söylesek bile Hz. Alinin babası Ebu Talib hakkında bunu söylemek mümkün değil. Zira Ebu Talib küfür üzere dünyadan göçtü!
Davetçi: Şunu kabul ediyoruz ki ümmet arasında Ebu Talib (r.a), hakkında ihtilaf yaratmışlardır. Ama şöyle dememiz gerekir; Allahım, Muhammed ve Âl-i Muhammedin hakkına ilk zulmedene lanet et. Aliye sövgü, ihanet ve lanet yolunu açan ve Ona eziyet etmek için hadis uyduranlara Allah lanet etsin. Bütün bunlar bu tür konulara neden olmuşlardır. Hz. Ali (a.s)a özel buğzu olan Nasibiler, Hariciler ve atalarına uyan bazı düşüncesiz ve mutaassıp alimleriniz, bu esas üzere Ebu Talib (r.a)in imansız olarak dünyadan göçtüğünü iddia etmişlerdir.
Sözleri senet, icmaları hüccet ve Kurân-ı Kerimin dengi olan Ehl-i Beyt (a.s) İmamları, Şia alimleri ve İbn-i Ebil- Hadid, Suyuti, Belhi, İskafi ve onların üstatları, Mir Seyyid Ali Hemedani ve benzeri birçok insaflı alimleriniz de ittifakla Ebu Talib (r.a)in İslâmı kabul ettiğini ve iman ehli olduğunu tasdik etmişlerdir.
Şiaya göre Ebu Talib (r.a), ilk etapta Peygamber (s.a.a)e iman etmiştir. Hepsinden de önemlisi Ebu Talib (r.a)in imanı fıtratıyla olmuştur; Haşimoğullarından kardeşleri Hamza ve Abbas gibi küfürden sonra değil. Şia toplumu, Ehl-i Beyte uyarak Ebu Talib (r.a)in asla puta tapmadığı, hatta Hz. İbrahim (a.s)in vasilerinden olduğu kanısındadır. Büyük alimlerinizin muteber kitaplarında da buna işaret edilmiştir. Örneğin:
İbn-i Esir Camiul- Usulda şöyle diyor: Ehl-i Beyt (a.s) nezdinde Peygamber (s.a.a)in amcalarından Hamza, Abbas ve Ebu Talib dışında İslâmı kabul eden olmadı.
Şüphesiz Ehl-i Beyt (a.s)ın (a.s) icması her Müslüman için hüccettir. Zira Ehl-i Beyt (a.s) Kurân-ı Kerimin dengidir ve biz Müslümanların sapmamak için sarılması gereken iki değerli emanetten biridir. Sekaleyn hadisi ile önceki geceler arz etmiş olduğum iki fırkanın da (Şii-Sünni) ittifak etmiş olduğu hadisler esasınca, Peygamber (s.a.a) Ehl-i Beyti bizlere tavsiye etmiştir.
Ev ehli evde olanı daha iyi bilir. kaidesi esasınca, takva abidesi olan o yüce hanedan, kendi dede, ecdat ve amcalarının küfür veya iman ettiğini, Muğeyre bin Şube, Beni Ümeyye, Hariciler, Nasibiler ve cahillerden daha iyi bilmekteler.
Bütün Ehl-i Beyt (a.s)ın, özellikle kendi hadislerinizde de belirtildiği üzere Allah-u Teala ve Resulünün doğruluğuna tanıklık etmiş olduğu Hz. Ali (a.s) gibi birisinin, Ebu Talib (r.a)in dünyadan mümin ve muvahhid olarak gittiğini bildirdiği halde bunu kabul etmemeniz, ama Hz. Ali (a.s)ın düşmanı olan fasık ve facir Muğeyre ile bir avuç Emevi, Harici ve Nasibilerin sözlerine inanarak bu hususta ısrar ve inat etmeniz gerçekten çok şaşırtıcıdır!
Büyük alimlerinizden İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhi c. 3, s. 310da şöyle diyor: Ebu Talib (r.a)in İslâmı ihtilaflıdır. Ama Şia camiası ve Zeydiyenin çoğu onun Müslüman olarak dünyadan göçtüğünü açıkça beyan etmişlerdir. Şia ulemasının icmasının yanı sıra Belhi, İskafi ve benzeri büyük alimlerimiz de Ebu Talib (r.a)in iman ettiği kanısındalar. İman ettiğini gizlemesinin nedeni ise, Peygamber (s.a.a)e yardımcı olabilmek ve muhaliflerin onun makamını göz önünde bulundurarak Hz. Peygambere eziyet etmemeleri içindi.
Şeyh: Siz Zahzah (dibi derin olmayan az su) hadisini görmediniz mi ki şöyle buyuruyor:
Ebu Talib ateşten olan zahzahta (az bir suda)dır.
Davetçi: Bu hadis de diğer uydurma hadisler gibi uyduruk bir hadistir. Maalesef bazı Ehl-i Beyt (a.s) düşmanlarının, Emeviler, özellikle de nifak silsilesinin başı melun Muaviye bu küfür ve nifak kokan hadisi uydurmuşlardır. Daha sonraları da Ümeyye oğulları ve taraftarları Ali (a.s)a düşmanlık olsun diye o uydurma hadisleri yaymış meşhur etmişlerdir. Ebu Talib (r.a)in da Abbas ve Hamza gibi iman ehli olduğunu halktan gizlemişlerdir.
Her şeyden daha ilginci de şu ki Zahzah hadisini uyduran kimse de Hz. Ali (a.s)ın en büyük düşmanı fasık Muğeyre bin Şubedir. İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhi c. 3, s. 190da ve Mesudi Mürucuz Zehebde ve başkaları da kendi kitaplarında şöyle yazmışlardır: Muğeyre Basrada zina etti. Şahitler gelip Ömere şehadette bulunmak istediler. Üç kişi şehadette bulundu. Ama dördüncü şahit, yapılan telkin ve tehditler karşısında şehadette bulunmaktan vazgeçti. Bundan dolayı o üç kişiye had uygulandı, Muğeyre de böylece kurtulmuş oldu.
İşte bu zani, şarapçı ve fasık insan Muaviyenin en yakın dostuydu. Hz. Aliye düşmanlığı yüzünden bu hadisi uydurdu, Muaviye ve taraftarları da bu uydurma hadisi güçlendirip yaymaya çalıştılar.
Bu hadisin ravilerinden olan Abdulmelik bin Umeyr, Abdulaziz Raverdi, Sufyan-i Sevri vb. kimseler, bizzat büyük alimleriniz tarafından red edilmiştir. Örneğin: Zehebi Mizanul- İtidal c. 2de onların güvenilir olmadıklarını yazmıştır. Özellikle de Sufyan-i Sevrinin iftiracı ve yalancılardan olduğunu açıkça beyan etmiştir. Böylesine iftiracı, yalancı ve fasık insanların sözüne nasıl itimat edebiliyorsunuz?
Şüphesiz Ebu Talib (r.a)in iman etmiş olduğu hususunda inkar edilemez birçok delil vardır; bu açık delilleri, inatçı ve bağnaz insanlar dışında hiç kimse inkar etmez. Örneğin:
1- Peygamber (s.a.a) parmaklarını birleştirerek şöyle buyurmuştur:
Ben ve yetime kefalet eden (Ebu Talip), bu iki parmağım gibi cennette birlikte olacağız.
İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhi c. 4, s. 312de bunu rivayet etmiştir. Elbette Peygamber (s.a.a)in burada yetimlere kefalet edenden maksadı bütün yetime kefalet edenler değildir. Çünkü nice fasık, lâubalî, dinsiz ve ateş ehli kimseler yetime kefalet etmekteler. O halde Peygamber (s.a.a)in maksadı, Ebu Talib (r.a), ve dedesi Abdulmuttalibtir. Çünkü onlar Peygamber (s.a.a)e kefalet etmiş; özellikle de Mekkede Ebu Talibin yetimi diye biliniyordu. Abdul-muttalib vefat ettikten sonra, yani sekiz yaşından itibaren Resulullah (s.a.a)in bakıcılık ve kefaletini Ebu Talib üstlenmiştir.
2- Şii ve Sünni fırkasının muhtelif yollarla rivayet etmiş olduğu bir hadise göre de Peygamber (s.a.a) şöyle buyurmuştur:
Cebrail nazil olarak beni şu kelimelerle müjdeledi: Şüphesiz ki Allah-u Teala seni inzal eden sulbe, taşıyan karna, süt veren memeye ve sana kefalet eden kucağa ateşi haram kılmıştır.
Mir Seyyid Ali Hemedani Meveddetul- Kurbada, Şeyh Süleyman Yenabiul- Meveddede ve Kadı Şevkani Hadis-i Kudside Resulullah (s.a.a)in şöyle buyurduğunu rivayet etmişlerdir:
Cebrail bana nazil olarak şöyle dedi: Allah-u Teala sana selam ediyor ve şöyle diyor: Ben ateşi, seni inzal eden sulbe, seni taşıyan karna ve seni besleyen kucağa haram kıldım.
(Sulp sahibinden maksat babası Abdullah, karın sahibinden maksat annesi Amine, kucak sahibinden maksat ise Abdulmuttalib ve Ebu Talibtir.)
Bu tür rivayetler, Peygamber (s.a.a)in geçim, bakım ve hayat sorumluluklarını üstlenen Abdulmuttalib, Ebu Talib ve Esed kızı Fatımanın imanına delalet etmektedir; hakeza babası Abdullahın, annesi Aminenin ve süt annesi Halimenin imanına da delalet etmektedir.
3- Delillerden biri de büyük alimlerinizden olan İzzeddin Abdulhamit bin Ebil- Hadidin, Ebu Talibi methederken söylediği şiirdir. Bu şiir Nehcul- Belağa Şerhi c. 3, s. 318de ve diğer kitaplarda şöyle kaydedilmiştir:
Ebu Talib ve oğlu olmasaydı,
Dinin bir belirtisi ve kıvamı olmazdı.
Ebu Talib Mekkede onu buldu ve korudu,
Ali ise Medinede temiz feza aradı.
Abdumenaf (Ebu Talib) Abdulmuttalibin emriyle,
Peygambere kefalet edip hizmetlerini sürdürdü.
Ali ise o hizmetleri tamamladı.
Ebu Talib öldükten sonra ona öldü deme;
Zira kendi güzel kokusunu (Aliyi) emanet bıraktı.
Ebu Talib Allah rızası için Onun dinine yardım etti;
Ali de onu yüceltmek için o hizmetleri sona erdirdi.
Cahillerin cehaleti ve görenlerin körlüğü,
Ebu Talib (r.a)in makamına zarar vermedi.
Nitekim sabahın nişanelerine zarar veremez,
Gündüzün ışığını karanlık zanneden kimse.
4- Bizzat Ebu Talib (r.a)in Peygamber (s.a.a)in methinde okuduğu şiirler onun imanına delalet etmektedir. Bu Şiirin bir bölümünü İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhi c. 3, s. 316da nakletmiştir. Birçok büyük ve değerli alimleriniz, örneğin: Şeyh Ebul- Kasım Belhi ve İskafi bu şiirlerin Ebu Talib (r.a.)in imanına delalet ettiğini kabul etmişlerdir. Gerçekten de bu şiirler arasında Ebu Talib (r.a)in iman etmiş olduğu açıkça gözükmektedir. Örneğin; Lamiye adlı şiirlerinde şöyle demiştir:
Her kınayıcıdan Beytin Rabbine sığınırım;
Ve bizi batıl sayanlardan,
Ve gıybetimizi eden her facirden,
Ve dine bir takım şeyleri isnat edenlerden.
Kabenin Rabbine and olsun ki yalan söylediniz;
Muhammedden beri olduğumuzu söylemekle,
Ve Onun aleyhine kılıç çekip savaşmamızı ilka etmekle.
Canımı feda edinceye kadar Ona yardımda bulunacağız;
Kadın ve çocuklarımızdan bile geçeceğiz.
İnsanlar Onun yüzü suyu hürmetine yağmur istiyorlar;
Zira O Ben-i Haşim fakirleri ve yetimlerinin sığınağıdır.
Onları her türlü nimetten ihtiyaçsız kılıyor.
Canıma and olsun ki Ahmedle o kadar sevinçliyim ki,
Onu sevgili sevgisi gibi seviyorum.
Bütün vücudumla, Onu savundum.
O sürekli dünya ehlinin cemalidir;
Düşmanların belası, her meclis ve mahfilin ziynetidir.
Kulların Rabbi yardımıyla Onu desteklemiştir;
Batılın sızamadığı hak dini O zahir kılmıştır.
Hakeza İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhi c. 3, s. 312de ve diğerleri de kendi eserlerinde Ebu Taliin imanına delalet eden şu ünlü kasidesini rivayet etmektedir:
İnsanların bizden beklentileri şudur ki;
İslâm aleyhine kıyam edelim,
Kılıç çekip Muhammedi öldürelim,
İslam dinini nesh edelim,
Onu savunmak yolunda kana boyanmayalım.
Allahın evine and olsun ki yalan atıyorlar.
Zemzem ve Hicr-i İsmail cesetlerle dolsa da,
Ondan asla el çekmeyeceğiz.
İnsanların hidayeti için gelen Peygambere karşı savaş zulümdür,
Arşın yaratıcısı tarafından getirdiği kitap ise değerlidir.
Hakeza Ebu Talib (r.a)in (r.a) imanına delalet eden şu şiiri de İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhi c. 3, s. 315de rivayet etmektedir:
Ey Allahın şahitleri şahit olun ki,
Ben Ahmedin dini üzereyim.
Kim dinden saparsa sapsın,
Şüphesiz ben hidayet üzereyim.
Allah aşkına beyler biraz insaflı olun. Açıkça ben Muhammedin dini üzereyim ve sözünde asla batıl bir şey olmayan hak Peygambere yardım edeceğim diyen birini kafir ilan edebilir miyiz?
Şeyh: Bu şiirler iki açıdan kabul edilemez. Evvela; bu şiirler mütevatir değildir. Ayrıca Ebu Talib (r.a)in hiçbir yerde İslâm ve iman ehli olduğu, kelime-i şehadet getirdiği görülmemiştir. Dolayısıyla birkaç şiirle Müslüman olduğuna hükmedilemez.
Davetçi: Tevatürle ilgili itirazınız oldukça ilginçtir. Canınızın istediği yerde haber-i vahidi bile hüccet kabul ederek onunla amel ediyorsunuz. Ama arzularınızın aksine olursa, hemen tevatür olmadığını ileri sürüyorsunuz.
Eğer biraz dikkat edecek olursanız, açıkça görürsünüz ki bu şiirin her biri mütevatir olmasa da toplamı mütevatir olarak bir tek şeye delalet etmektedir; o da Ebu Talib (r.a)in iman etmiş olduğu ve risaleti kabulüdür.
Birçok şeylerin tevatürü de bu şekilde ortaya çıkmıştır. Örneğin Hz. Ali (a.s)ın saldırıları, cesaretleri ve savaşları hep haber-i vahittir. Ama toplamı manevi bir tevatürü ifade etmektedir, ki bu da Hz. Ali (a.s)ın cesaretini göstermektedir. Hakeza Hatemin cömertliği Nuşirevanın adaleti ve benzeri şeyler de bu tür manevi tevatürdendir.
Eğer gerçekten bu kadar tevatüre meraklıysanız, o halde buyurun, Zahzah hadisinin tevatürü nerededir ispat ediniz.
Ama ikinci itirazınızın cevabı apaçık ortadadır. Zira tevhid ve nübüvveti kabul etmek, ahirete iman etmek, sadece kelime-i şahadete bağlı değildir. Dine yabancı olan birisi, Allahın vahdaniyetini, ve Peygamber (s.a.a)in risaletini vurgulayan şiirler söyleyecek olursa bu da yeterlidir. Ebu Talib; Ey Allahın şahitleri, şahit olun ki ben Muhammedin dini üzereyim. diyorsa, bu da kelime-i şahadetin yerine geçmektedir.
Ayrıca ölüm anında şiir dışında nesir olarak da bunu itiraf etmiştir. Nitekim Seyyid Muhammed Resuli Berzenci, Hafız Ebu Naim ve Beyhaki şöyle nakletmişlerdir: Ölüm anında Ebu Cehil ve Abdullah bin Ebi Ümeyye gibi Kureyş büyükleri Ebu Talibi ziyaret ettiler. Orada Peygamber (s.a.a), amcası Ebu Talibe şöyle buyurdu:
La ilahe illallah de ki, ben Allah-u Teala nezdinde buna şahit olayım.
Ebu Cehil ve İbn-i Ebi Ümeyye hemen araya girerek; Ey Ebu Talib! Abdulmuttalibin dininden geri mi dönüyorsun? dediler. Onlar sürekli bu sözü tekrarladılar ve Ebu Talib de şöyle dedi: Bilin ki Ebu Talib, Abdulmuttalibin dini üzeredir. Onlar sevinerek dışarı çıktılar, tam ölmek üzereyken başında duran kardeşi Abbas, Ebu Talib (r.a)in dudaklarının hareket ettiğini gördü, kulak verdi, onun La ilahe illâllah dediğini duydu, Abbas Resulullah (s.a.a)e dönerek şöyle dedi: Vallahi kardeşim senin emrettiğin kelimeyi söyledi. Abbas daha Müslüman olmadığından dolayı kelime-i şahadeti ağzına almaktan sakındı.
Daha önce de Peygamber (s.a.a)in bütün ecdadının muvahhid olduğunu ispat etmiştik. Dolayısıyla Ebu Talib (r.a), burada siyaset uygulayarak, Ben Abdulmuttalibin dini üzereyim dedi. Onlar da bunun üzerine sevinerek ayrılmışlardı. Ama mana olarak Ebu Talib (r.a), tevhidi ikrar etmişti. Zira Abdulmuttalib de İbrahimin dini üzereydi ve muvahhiddi. Ayrıca açıkça la ilahe illallah da dedi.
Siz beyler biraz olsun adetlerden dışarı çıkarak Ebu Talib (r.a)in hayatına bakacak olursanız, siz de onun iman etmiş olduğunu tastık edersiniz.
Eğer Ebu Talib (r.a), kafir ve müşrik olmuş olsaydı, Peygamber (s.a.a) risalete seçildiği gün, amcası Abbasla birlikte Ebu Talibe gidip; Ey amca, Allah-u Teala beni işimi açıklamakla görevlendirdi. Beni Peygamber (s.a.a) seçti, sen bana nasıl yardım edeceksin? Veya Bana nasıl davranacaksın? diye buyurduğunda, Kureyşin büyüğü, itaat edilen biri ve Peygamber (s.a.a)in kefili olduğu halde yeni bir din getiren Peygambere karşı Arapların sahip olduğu bağnazlık kaidesi esasınca hemen aleyhine kıyam eder, tehditte bulunur ve Onu engellemeye çalışırdı. Eğer Onun itikat ve peygamberliğini kabul etmemiş olsaydı, o zaman en azından yardımını ondan esirger, onu kovar, ona yardım sözü vermez, hatta Onu hapse bile attırabilirdi. Böylece dinini korur ve dindaşlarını da memnun ederdi. Nitekim Azer de yeğeni İbrahimi böylesine ret etmişti.
Allah-u Teala Kuranda haber verdiğine göre Hz. İbrahim peygamberliğe seçilince amcası Azerin yanına giderek şöyle dedi:
Babacığım, gerçek şu ki, sana gelmeyen bir ilim bana geldi. Öyleyse bana uy ki, seni düzgün bir yola hidayet edeyim... Babası demişti ki: İbrahim, sen benim ilahlarımdan yüz mü çevirmektesin? Eğer (bu tutumuna) son vermeyecek olursan, and olsun seni taşa tutarım; uzun bir süre de benden uzaklaş, git. [4]
Ama Ebu Talib (r.a), kendine yardım isteyen Peygamber (s.a.a)e şöyle buyurmuştur: Kalk ey kardeşimin oğlu, şüphesiz ki sen şerafet açısından yücesin, kabile açısından büyük bir makama sahipsin, baba açısından diğerlerinden daha yüksektesin, Allah-u Tealaya and olsun, sana eziyet eden herkese karşı, seni keskin kılıçlarla savunacağım. Allah-u Tealaya and olsun ki Araplar, sahibi karşısında zelil olan hayvan gibi senin karşında zelil olacak ve diz çökecekler.
Daha sonra İbn-i Ebil- Hadidin Nehcul- Belağa Şerhinin (Mısır baskısı) c. 3, s. 306sında ve Sibt bin Cevzinin ise Tezkirenin 5. sayfasında kaydetmiş olduğu şu şiiri Peygamber (s.a.a)e hitaben okudu:
Allaha and olsun ki Kureyş sana ulaşamaz,
Toprağa başımı koyana kadar.
Sen korkmadan görevini yap,
Müjdeliyorum, gözler bununla aydınlansın.
Beni davet ettin, iyiliğimi istediğine inanıyorum.
Sen doğrulardansın önceden de emindin.
Öyle bir din sundun ki,
Bütün dinlerden iyi olduğunu biliyorum.
Eğer kınanmadan ve kötülenmeden korkmasaydım,
Benim ne kadar din yolunda cömert olduğumu görürdün.
Velhasıl Ebu Talib (r.a), Peygamber (s.a.a)i engelleyip, tehdit edip, hapse atıp, reddedip ve katledeceğine, bu çekici cümlelerle teşvik etti. İşini açığa vurmasını istedi, korkmamasını söyledi. Bütün gözlerin Onun davetiyle aydınlanmasını arzu etti. Peygamber (s.a.a)in bu iddiasında doğru sözlü olduğunu, önceden de emin olduğunu ve dininin bütün dinlerden iyi olduğunu itiraf etmiştir.
Elbette ki Ebu Talib (r.a)in arz ettiğimden ilave diğer birçok şiirlerini, İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhi c. 3de ve diğerleri de bu konuyla ilgili eserlerinde uzun uzadıya nakletmişlerdir. Ama biz meclisin fazla vaktini almamak için bu kadarıyla yetiniyoruz, zannedersem bu kadar da örnek yeterlidir.
Siz beyler lütfen Allahı göz önüne alın, insaf üzere hüküm verin; bu söz ve şiirlerin yazarını kafir ve müşrik saymak doğru mudur? O mümin, muvahhid ve Allaha tapan biri değil miydi? Nitekim kendi büyük ve değerli alimleriniz de bilmeden bu manayı tastık etmişlerdir.
Süleyman Belhinin Yenabiul- Mevedde kitabının 52. babını mütalaa ediniz. Orada, Cahiz-i Mutezilinin Ebu Talib (r.a) hakkında şöyle dediğini nakletmiştir: Kureyşin şeyhi olan Ebu Talib, Peygamber (s.a.a)in koruyucusu, yardımcısı, şiddetli seveni, kefili ve terbiye edicisi idi. O, Resulullah (s.a.a)in peygamberliğini kabul etmiş ve Peygamberin menkıbeleri hakkında birçok şiirler söylemiştir.
Akıl ve insaf sahibi tarafsız her insan, biraz düşündükten sonra Ebu Talib (r.a)in iman ettiğini mutlaka tastık edecektir. Ama Ümeyye oğulları, Muaviyenin (yeri cehennem olsun) emri üzere tam 70 yıl muvahhidlerin efendisi Hz. Ali (a.s)a ve Peygamber (s.a.a)in iki değerli torunu Hasan ve Hüseyine lanet ettiler. Onların aleyhinde bir sürü hadis uydurdular. Dolayısıyla çok kolay bir şekilde,Hz. Ali (a.s)ın babasının da kafir olarak dünyadan gittiği ve ateş ehli olduğu hakkında da hadis uyduracaklardır. Her konuda Onu üzdükleri gibi, bu konuda da O yüce velayet makamını üzeceklerdir.
Nitekim bu hadisi rivayet eden melun Muğeyre bin Şube Hz. Ali (a.s)ın baş düşmanı ve Muaviyenin ise en yakın dostu idi. Yoksa Ebu Talib (r.a)in iman etmiş olduğu meselesi, her iki fırkadan akıl sahibi kimseler nezdinde güneşten daha aydındır. Hariciler, Nasibiler ve onların günümüze kadar gelen taraftarları Ebu Talib (r.a)in küfrünü iddia etmekte ve habersiz halk da adet üzere buna inanmaktalar. Her şeyden daha ilginç ve üzüntü verici de şu ki, küfürlerine dair birçok delil olan Ebu Süfyan, Muaviye ve Yezidi mümin, hatta Peygamber (s.a.a)in halifesi sayarken, iman etmiş olduğuna dair birçok delil olan Ebu Talibi kafir ve müşrik sayıyorlar!
Şeyh: Acaba Muaviyeyi kafir saymanız ve sürekli ona lanet okumanız doğru mudur? Sizin, iki büyük halife olan Muaviye ve Yezide (r.z) lanet ve tekfir etmenizin delili nedir? Özellikle de Muaviye vahiy katibi ve müminlerin dayısıdır.
Davetçi: İlk önce Muaviyenin müminlerin dayısı olması hangi yolladır, açıklar mısınız?
Şeyh: Açıktır; çünkü Muaviyenin bacısı Ümmü Habibe Resulullah (s.a.a)in eşi ve müminlerin annesidir; dolayısıyla Muaviye de müminlerin dayısıdır.
Davetçi: Size göre Ümmül- Müminin Aişenin makamı mı daha yücedir, yoksa Muaviyenin kız kardeşi Habibenin mi?
Şeyh: Her ikisi de Ümmül- Müminindir, Ama Aişenin makamı hepsinden daha yücedir.
Davetçi: O halde sizin dediğiniz kaide üzere, Peygamber (s.a.a)in eşlerinin bütün kardeşleri de müminlerin dayısıdır. O zaman neden Muhammed bin Ebi Bekiri müminlerin dayısı saymıyorsunuz? Halbuki onun babası, Muaviyeden daha yüce ve kız kardeşi de onun kız kardeşinden daha üstündür. Binaenaleyh Muaviyenin müminlerin dayısı olması gerçek değildir ve onun için bir şeref de sayılmaz.
Eğer Ümmül- müminin kardeşi olmak bir şerafet sayılmış olsaydı, Resulullah (s.a.a)in eşi Safiyenin babası olan Yahudi Hay bin Ahtab da şerafet sahibi olurdu. O halde kesin biliniz ki, Ümmül- Müminin veya müminlerin dayısı olmak başlı başına bir şerafet sayılamaz. Burada risalet ailesine muhalefet göz önünde tutulmalıdır. Muaviye (yeri cehennem olsun) Ehl-i Beytle savaşa kalkıştı, Hz. Ali (a.s)a ve Hasan Hüseyine lanet etti. İmam Hasan gibi birini, nice sahabileri ve temiz Şii Müslümanları katletti.
Nitekim Ebul- Ferec İsfahani Makatilut- Talibiyyinde, İbn-i Abdulbirr İstiabda, Mesudi İsbatul- Vasiyyede ve diğerleri de ilgili kitaplarında rivayet etmiş olduğu üzere, Esma-i Cude Muaviyenin emri ve teşvikiyle İmam Hasanı zehirledi. Hatta İbn-i Abdulbirr ve Taberinin yazmış olduğuna göre İmam Hasanın şahadet haberini duyan Muaviye, tekbir getirerek etrafındakilerle birlikte sevinç çığlıkları attı. Böylesine lanetli bir insan sizin nezdinizde nasıl müminlerin dayısı olabilir?!
Ama Muhammed bin Ebi Bekir velayet makamının terbiye etmiş olduğu halis Şiilerden biriydi ve Ehl-i Beyte hitaben şöyle diyordu:
Ey Fatımanın oğulları siz benim sığınağımsınız.
Kıyamette sizinle terazim ağırlaşır.
Size olan dostluğum gerçekleşirse,
Hangi köpeğin havladığına aldırış etmem.
Muhammed, Ebu Bekirin oğlu ve Ümmül- Müminin Aişenin kardeşi olmasına rağmen, onu müminlerin dayısı saymamış, lanet bile etmişler; hatta babasının mirasından mahrum bile bırakmışlardır.
Amr bin As ve Muaviye bin Hudeyc Mısırı fethedince Muhammed bin Ebubekre su bile vermediler ve susuz halde katlettiler. Daha sonra onu ölmüş eşeğin karnına koyarak yaktılar. Muaviye bunu duyunca sevincinden deliye dönmüştü.
Siz bu olayı duyunca; bu lanetliler müminlerin dayısı ve Ebu Bekirin oğlu Muhammede nasıl oldu da böyle yaptılar ve nasıl oldu da onu böyle içler acısı bir şekilde şehit ettiler deyip de üzülmüyorsunuz. Ama Muaviyenin lanetlendiğini duyunca üzülüyorsunuz!
O halde siz de tastık ediyorsunuz ki bunlar Peygamber (s.a.a)in Ehl-i Beyt ile savaşmıştır. Muhammed de Ehl-i Beyt (a.s)ın dostu olduğu için onu müminlerin dayısı saymıyor ve böylesine katledilmesine üzülmüyorsunuz. Ama Muaviyeyi, Ehl-i Beyt (a.s)ın baş düşmanı olduğu ve Onlara her yerde lanet etmiş olduğu halde müminlerin dayısı sayıyor ve savunuyorsunuz. İnat ve taassuptan Allaha sığınırım.
Muaviye vahiy katibi değildi. Zira o H. 10. Yılda, vahiy döneminin sonlarında Müslüman oldu. Muaviye mektupların katibiydi. Muaviye Peygamber (s.a.a)e oldukça eziyet etmiş, oldukça kötü sözler söylemiş ve Mekke fethinde Müslüman olan babası Ebu Süfyana mektuplar yazarak; Neden Müslüman oldun? diye onu eleştirmişti. Bu yüzden Müslümanlar arasında aşağılanmış, itibarsız kalmıştı. Peygamber (s.a.a)in amcası Abbas, Peygamber (s.a.a)den onun bu utanç durumdan kurtulması için bir imtiyaz vermesini istedi. Peygamber (s.a.a) de bunun üzerine onu mektuplarının katibi yaptı. Ayrıca onların küfrü hakkında, ayet ve rivayetlerden birçok deliller vardır.
Şeyh: Ayet ve hadislerden olan deliller duyulmalıdır. Lütfen bu muammaların çözümü için iddia ettiğiniz ayet ve rivayetleri bize de söyleyin.
Davetçi: Şaşırmayınız, ortada bir muamma yok, deliller pek çoktur. Vakit kısa olduğu için onlardan sadece bazılarına işaret edeceğim. Yoksa bütün delileri zikredecek olursak başlı başına bir kitap olur.
Nitekim Müslim Sahihinde şöyle rivayet ediyor: Muaviye Resulullah (s.a.a)in huzurunda olanları yazıyordu.
Medain-i ise şöyle diyor: Zeyd bin Sabit vahiy yazıyor, Muaviye ise Peygamber (s.a.a) için kendisi ile Araplar arasındaki konuları yazıyordu.
Allah-u Teala İsra suresi 60. ayette şöyle buyuruyor:
1- Sana gösterdiğimiz o rüyayı ve Kurânda lanetlenen ağacı, ancak insanları sınamak için meydana getirdik. Biz de onları korkuturuz da, bu onlara, büyük bir azgınlıktan başka bir şey sağlamaz.
İmam Salebi, imam Fahr-u Razi ve diğer müfessirlerinizin rivayet ettiğine göre Peygamber (s.a.a) rüya aleminde Beni Ümeyyenin maymunlar şeklinde kendi minberine çıkıp indiğini gördü, Cebrail bunun üzerine mezkur ayeti nazil etti. (Bu ağaçtan kasıt Beni Ümeyye soyudur.)
Allah-u Teala, başı Ebu Süfyan ile Muaviye olan Beni Ümeyyeyi lanetlenmiş bir ağaç olarak zikretmiştir; dolayısıyla bu ağacın bir dalı olan Muaviye de melundur.
2- Muhammed Suresi 22 ve 23. ayetlerde şöyle buyurmaktadır:
(Ey münafıklar!) Artık iş başına gelir de yeryüzünde bozgunculuk eder ve yakınlarınızı kestirip doğratır mısınız? İşte bunlar, Allahın kendilerini lanetlediği, sağır kıldığı ve gözlerini kör etmiş olduğu kimselerdir.
Bu ayet açıkça yeryüzünde fesat çıkaranları ve yakınları kestirip doğrayanları lanetlemektedir. Muaviyeden daha büyük bozgunculuk eden ve yakınları kestirip doğratan kim vardır? Onun hilafeti zamanında çıkardığı fitneler herkesçe bilinmektedir. Ayrıca lanetli olduğunun diğer bir delili de yakınları kestirip doğratmasıdır.
3- Ahzap suresi 57. ayette de şöyle buyuruyor:
Allah ve Resulünü incitenlere Allah, dünyada ve ahirette lanet etmiş ve onlar için horlayıcı bir azap hazırlamıştır.
Şüphesiz Hz. Aliye ve Peygamber (s.a.a)in iki reyhanı Hasan ve Hüseyine ve has sahabesi Ammar ve diğerlerine eziyet etmek de Peygambere eziyettir. Dolayısıyla bu ayete göre de o mukaddes insanlara eziyet eden Muaviye, dünya ve ahirette lanetlenmiştir.
4- Mümin suresi 52. ayette de şöyle buyurmaktadır:
O gün zalimlere özür dilemeleri hiçbir fayda sağlamaz. Artık lanet de onlarındır, kötü yurt da onlarındır!
5- Hud Suresi 18. ayette ise şöyle buyurmaktadır:
Bilin ki Allahın laneti zalimlerin üzerinedir!
6- Araf suresi 44. ayette ise şöyle buyurmaktadır:
...Ve aralarında bir çağrıcı Allahın laneti zalimlerin üzerine olsun diye bağırır.
Zalimler hakkında inen bu ve benzeri ayetler açıkça her zalimin melun olduğunu buyurmaktadır. Dost ve yabancı hiç kimse, Muaviyenin apaçık zulümlerini inkar edemez. Zalim olduğu için de Allahın lanetine uğramıştır, dolayısıyla Allahın lanet etmiş olduğu kimseye biz de lanet edebiliriz.
7- Nisa Suresi 93. ayette ise şöyle buyurmaktadır:
Kim bir mümini kasten öldürürse cezası, içinde ebediyen kalacağı cehennemdir. Allah ona gazap etmiş, onu lanetlemiş ve onun için büyük bir azap hazırlamıştır.
Bu ayet, bir mümini bilerek öldürenin Allahın lanetine uğradığını ve onun yerinin cehennem olduğunu bildirmektedir. Lütfen insafla söyleyiniz, Muaviye müminleri katletmekte ortak olmamış mı? Hucr bin Adiy ve yedi arkadaşını, onun emriyle katletmediler mi? Abdurrahman bin Hassan el-Ğanziyi diri diri mezara gömdürmedi mi?
Nitekim İbn-i Asakir ve Yakub bin Sufyan kendi Tarihinde ve Beyhaki Delailde İbn-i Abdurrahman İstiabda ve İbn-i Esir Kamilde rivayet etmiş olduğu üzere sahabenin büyüklerinden olan Hucru, Muaviyenin emriyle işkence ederek öldürdüler. Hucrun tek suçu ise Hz. Ali (a.s)a lanet etmemek ve ondan olmadığını söylememekti.
Acaba Peygamber (s.a.a)in büyük torunu ve Ashab-ı Kisanın beşincisi olan Hz. Hasan (a.s), müminlerin büyüklerinden ve cennet ehli gençlerin iki efendisinden biri değil miydi? Mesudi, İbn-i Abdulbirr, Ebul- Ferec İsfahani, Muhammed bin Sad (Tabakatta), Sibt bin Cevzi (Tezkirede) ve diğer birçok büyük alimleriniz kendi kitaplarında yazmış olduklarına göre Muaviye, Cude için bir zehir gönderdi ve ona, Hasan bin Aliyi öldürecek olursan sana yüz bin dirhem verir ve seni oğlum Yezidle evlendiririm. diye vaatte bulundu. Hz. Hasanın şahadetinden sonra Muaviye ona yüz bin dirhem verdi, ama oğluyla evlendirmedi.
Hz. Hasanın şahadeti, bir müminin katlinden de öte Peygamber (s.a.a)i üzen bir olaydır. Mezkur iki ayetin açık hükmüne rağmen henüz Muaviyeye lanet etmekte tereddüt mü ediyorsunuz? Büyük sahabeden olan Ammar da Sıffinde Muaviyenin emriyle öldürülmedi mi? Büyük alimlerinizin de ittifak etmiş olduğu üzere Peygamber (s.a.a) Ammar hakkında şöyle buyurmamış mıydı?:
Ey Ammar, seni baği ve tuğyan ehli bir grup öldürecektir.
Büyük müminlerden binlerce insanın Muaviye tarafından katledildiğinden şüpheniz mi var? Dinin keskin kılıcı ve temiz yürekli bir mümin olan Malik Eşter de Muaviyenin emriyle zehirlenmedi mi? Muaviyenin Mısırdaki iki adamı Amr bin As ve Muaviye bin Hudeyc, Hz. Ali (a.s)ın Mısır valisi Muhammed bin Ebi Bekiri işkenceyle öldürüp ölmüş eşeğin karnında ateşe vermediler mi? Eğer Muaviyenin öldürdüğü müminlerin listesini verecek olsam, bir gece değil, kim bilir kaç gece sürer.
Muaviyenin bütün amellerinden daha kötüsü, onun emriyle kan içici Busr bin Ertatın, binlerce Ali taraftarını acımasızca katletmesidir. Nitekim Ebul- Ferec İsfahani, Allame Semhudi (Tarihul- Medinede), İbn-i Hallakan, İbn-i Asakir, Taberi (kendi Tarihinde), İbn-i Ebil- Hadid (Nehcul- Belağa Şerhi c. 1de) ve diğer alimleriniz de kendi kitaplarında yazdıkları üzere Muaviye Busra, büyük bir orduyla Medine, Mekke, Sana ve Yemene doğru hareket etmesini emretti. Ebul- Ferecin rivayet ettiğine göre Zahhak bin Kaysa da şöyle dedi: Ali bin Ebi Talibin Şiası ve ashabını nerede bulursanız orada öldürün; çocuk ve kadınlara bile acımayın.
Bu yüzden üç bin kişilik büyük bir orduyla Medine Sana, Yemen, Tâif ve Necrana sefer düzenlediler. Yolda buldukları ve o bölgelerdeki bütün müminleri, hatta kadın ve çocuklarını bile katlettiler. Tarih bu utanç verici katliamlara şahit oldu. Vakit olmadığından bu cinayetleri kısa olarak geçiyorum, sonunda Yemene vardıklarında, oranın valisi olan Abdullah bin Abbas bin Abdulmuttalibin evine gittiler. Süleyman ve Davut adındaki iki küçük çocuğunun başını annesinin kucağında kestiler!!
İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhi c. 1 s. 121de şöyle diyor: Ateşte yaktıkları dışında 30 bin insanı katlettiler.
Siz beyler, Kurânın, melun oğlu melunu dünya ve ahirette lanetlemesi hakkında henüz şek ve şüphe mi ediyorsunuz?
Muaviyenin küfrüne ve melun olduğuna dair en önemli delil, Hz. Ali (a.s)a lanet etmesi ve halkı da bu büyük günaha zorlamasıdır. Şii-Sünnî hatta yabancı tarihçilerin bile kaydettiği üzere namazın kunutlarında ve Cuma namazı hutbelerinde bu çirkin amel ve bidat uygulanmış, birçok insan lanet etmediği için de katledilmiştir. Bu cinayetler Ömer bin Abdulaziz dönemine kadar devam etmiştir.
Şüphesiz ki muvahhidlerin İmamı, Peygamber (s.a.a)in kardeşi, Hz. Fatımanın eşi ve müminlerin emiri Ali (a.s)a hayatında veya vefatında lanet edenler ve lanet etmeyi emredenler, melun ve kafirdirler.
Zira imam Ahmed Müsnedde, imam Nesai Hesaisul- Alevide, Salebi ve imam Fahr-u Razi Tefsirde, İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhinde, Muhammed bin Yusuf Kifayetut- Talibde, Sibt bin Cevzi Tezkirede, Süleyman Belhi Yenabiul- Meveddede, Mir Seyyid Ali Hemedani Meveddetul- Kurbada, Deylemi Firdevste, Müslim Sahihde, Muhammed bin Talha Metalibus- Süulde, İbn-i Sebbah Fusulul- Muhimmede, Hakim Müstedrekte, Hatip Harezmi Menakıbda, İbrahim Himvini Feraidde, İbn-i Meğazili Menakıbda, İmamul- Harem Zehairul- Ukbada, İbn-i Hacer Savaikda ve bilahare büyük alimlerinizin çoğu farklı tabirlerle kısa veya detaylı olarak Peygamber (s.a.a)in şöyle buyurduğunu rivayet etmişlerdir:
Aliye söven bana sövmüştür; bana söven de Allaha sövmüştür.
Bazıları da bu konuda başka hadisler rivayet etmiştir, ki genel olarak Ali (a.s)a eziyet edenin melun olduğuna delalet etmekteler. Örneğin; Deylemi Firdevste, Süleyman Hanefi Yenabiul- Meveddede farklı senetlerle ve diğerleri de önceki geceler bazısına işaret etmiş olduğum şekilde Peygamber (s.a.a)in şöyle buyurduğunu rivayet etmişlerdir:
Ali (a.s)a eziyet eden, bana eziyet etmiştir, bana eziyet edene de Allahın laneti üzerine olsun.
İbn-i Hacer ise Savaikul- Muhrikada genel anlamda Ehl-İ Beyte (A.S) Söven ve Lanet Edenler Babında Peygamber (s.a.a)in şöyle buyurduğunu nakletmişlerdir:
Ehl-i Beytime söven, Allahdan ve İslâmdan dönmüştür. İtretim hakkında bana eziyet edenin, Allahın laneti üzerine olsun.
O halde Muaviye namazın kunutlarında Hz. Ali (a.s)a ve Resulullah (s.a.a)in iki torunu Hasan ve Hüseyine, İbn-i Abbasa ve Malik Eştere lanet ettiği için kendisi lanetli ve melun biriydi. Nitekim bunu İbn-i Esir Kamilde ve diğerleri de kendi eserlerinde rivayet etmişlerdir.
İmam Ahmed bin Hanbel, Müsnedinde farklı yollarla Resulullah (s.a.a)den şöyle rivayet etmiştir:
Aliye eziyet eden kimse, kıyamette Yahudi veya Nasrani olarak haşr olacaktır.
Siz de biliyorsunuz ki, İslâmın zaruri hükümlerinden biri Allah ve Peygamber (s.a.a)e sövmenin kafir ve necis olmasıdır. Bunu diyen kimse necis ve katli farzdır. Önceki geceler detaylı bir şekilde Resulullah (s.a.a)in şöyle buyurmuş olduğunun zikrettiğim:
Aliye ve Ehl-i Beytime söven, lanet eden ve hakaret eden kimse, bana ve Allaha sövmüş, lanet etmiş ve hakaret etmiştir.
Hadisler ve muteber kitaplarınızda yer alan benzeri rivayetlerin hükmü gereği de Muaviye kesin melun ve kafirdir.
Nitekim Muhammed bin Yusuf, Kifayetut- Talibin 10. babında kendi senetleriyle ve diğerleri de burada özet olarak aktaracağım şu rivayeti nakletmişlerdir:
Abdullah bin Abbas, Said bin Cübeyrle birlikte, Zemzemin kenarında bir grup Şam ehlinin Hz. Aliye sövdüklerini görünce durarak onlara hitaben şöyle dedi: Hanginiz Allah-u Tealaya sövüyordu? Onlar; Hiçbirimiz Allah-u Tealaya sövmedi. dediler. Bunun üzerine; Hanginiz Resulullah (s.a.a)e sövüyordu? diye sordu. Onlar yine; Bizden hiç kimse Peygamber (s.a.a)e sövmedi. dediler. Bunun üzerine; Hanginiz Ali bin Ebi Talibe sövüyordu? diye sorunca, onlar; Evet, biz Aliye sövüyorduk dediler. Bunun üzerine şöyle buyurdu: Resulullah (s.a.a)in yanında şahit olun ki, ben O Hazretin bizzat Aliye şöyle buyurduğunu duydum:
Ya Ali, sana söven bana sövmüştür, bana söven Allah-u Tealaya sövmüştür; kim de Ona söverse Allah-u Teala onu yüz üstü cehenneme atacaktır.
Bu delillerden ilave, kendi alimlerinizden, Hz. Aliye sövenin ve Ona düşman olanın kafir olduğuna dair pek çok hadis nakledilmiştir. Örneğin: Suyuti Tefsirinde, imam Salebi Tefsirinde, Mir Seyyid Ali Hemedani Meveddet'ul Kurbada, Ahmed bin Hanbel Müsnedde, İbn-i Hacer Savaikda, Harezmi Menakıbda, İbn-i Meğazili Fezailde, Süleyman Belhi Yenabiul- Meveddede, İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhinde, Taberani Evsette, İmamul- Harem Zehairul- Ukbada, Nesai Hasaisul- Alevide, Genci Şafii Kifayetut Talibde, Muhammed bin Talha Metalibus- Süulde, Sibt bin Cevzi Tezkiretul- Havassda, İbn-i Sabbağ Fusulul- Muhimmede ve diğerleri de kendi kitaplarında farklı ibarelerle Peygamber (s.a.a)den şöyle buyurduğunu rivayet etmişlerdir:
Aliyi sadece mümin sever ve Ona sadece kafir buğz eder. Önceki geceler aktardığım gibi bazı rivayetlerde de, ...sadece münafık buğz eder. diye yer almıştır.
Açıktır ki hadiste yer alan kafir ve münafık kelimesi, Hz. Ali (a.s)ın düşmanının ateşte olduğuna delalet etmektedir. Zira Allah-u Teala Kurânda kafir ve münafıkların yerinin cehennem olduğunu açıkça vurgulamaktadır.
Nitekim Muhammed bin Yusuf Kifayetut- Talibin 3. babının sonunda Muhammed bin Menzur-i Tusiden müsned olarak şöyle rivayet etmektedir:
Biz imam Hanbelin yanındaydık. Adamın birisi ona; Ey Eba Abdullah, Hz. Alinin; Ben cehennemi bölenim sözü hakkında ne diyorsunuz? diye sorunca, imam Hanbel şöyle dedi: Bunu hiç kimse inkar edemez. Zira Resulullah (s.a.a) Hz. Aliye şöyle buyurmamış mıdır?: Seni sadece mümin sever ve sana sadece münafık buğz eder. Ben de; Evet öyledir dedim. Ardından imam Hanbel konuyu yorumlayarak şöyle dedi: Söyleyin mümin nerededir? Biz de; Cennettedir. dedik. Tekrar; Münafık nerededir? diye sordu. Biz; Cehennemdedir deyince şöyle dedi: O halde Alinin cehennemi bölen olduğu doğrudur.
Yani Peygamber (s.a.a)in buyurduğuna göre ve Nisa suresinin şu ayeti gereği Ali (a.s)ın düşmanı münafıktır:
Şüphesiz ki münafıklar, cehennemin en alt katındadırlar. Onlara asla bir yardımcı bulamazsın.[5]
O halde Hz. Ali (a.s)ın düşmanı cehennemin en alt katında olacaktır. Bu ayet gereğince münafıkların azabı kafirlerin azabından daha şiddetlidir.
Muteber kitaplarınızda yer aldığı üzere Peygamber (s.a.a) şöyle buyurmuştur:
Aliye buğz eden bana buğz etmiştir, bana buğz eden ise Allah-u Tealaya buğz etmiştir.
Bu tür rivayetler o kadar çoktur ki manevi tevatür derecesine ulaşmıştır.
Şeyh: Sizin gibi birine, ashaba dil uzatmak yakışır mı? Halbuki Allah-u Teala birçok ayette onları övmüş, müjdelemiş, bağışlamış ve hoşnut olduğunu bildirmiştir. Müminlerin dayısı Muaviye de değerli ashaptandır. Dolayısıyla bu ayetlere muhataptır. Sahabeye ihanet, Peygambere ve Allaha ihanet değil midir?
Davetçi: Unutmadıysanız önceki geceler sahabe konusunu sizler için açıkladım. Şimdi de cevapsız kalmasın diye kısa olarak arz edeyim. Hiç kimse sahabeyi metheden ayetleri inkar etmemektedir. Ama sahabe kavramına dikkat edecek olursanız, sahabeyi metheden ayetlerin genel bir anlam ifade etmediğini görürsünüz. Bu ayetler ışığında bütün ashabı temiz, adil, kötülüklerden münezzeh, günah ve irtidattan uzak sayamayız.
Efendim bildiğiniz gibi sehibehu, Firuzabadinin de Kamusda dediği gibi onunla yaşadı ve muaşeret etti manasınadır. Örfte ise kısa veya uzun süren birliktelik ve yardım manasına da kullanılmaktadır.
Dolayısıyla birçok Kurân ayeti ve hadiste de yer aldığı gibi, Peygamber (s.a.a)in ashabı Müslüman veya kafir, iyi veya kötü, muttaki veya fasık, mümin veya münafık, Peygamber (s.a.a) ile muaşeret eden kimselerdir.
Binaenaleyh sizin sahabe lafzını, sadece cennet ehli ve Allahın hoşnut olduğu kimseler hakkında kullanmanız, doğru olmadığı gibi akil ve nakil ile de uyumlu değildir.
Konunun anlaşılması ve böylece haktan uzaklaşmış sahabilerin etkisinde kalmamanız ve de sahip, musahip ve ashap kelimelerinin mümin, kafir, münafık, iyi ve kötü genel anlamda kullanıldığını bilmeniz için özetle öncekilere ilaveten bazı ayet ve hadislere kısa olarak işaret etmek istiyorum.
1- Necm suresi 2. ayette müşriklere hitaben şöyle buyurulmaktadır:
Sahibiniz (olan Peygamber) şaşırıp sapmadı ve azmadı.
2- Sebe suresi 46. ayette ise şöyle buyurulmaktadır:
De ki: Size bir öğüt veriyorum; Allah için ikişer ikişer ve teker teker kıyam ediniz, sonra düşünmeniz; sizin sahibiniz (veya arkadaşınız olan Peygamber)de hiçbir delilik yoktur.
3- Kehf suresi 34. ayette ise şöyle buyuruluyor:
Bu adamın başka geliri de vardı. Bu yüzden sahibiyle (arkadaşıyla) konuşurken ona şöyle dedi: Ben, servetçe senden daha zenginim; insan sayısı bakımından da senden daha güçlüyüm.
4- Aynı surenin 37. ayetinde ise şöyle buyuruluyor:
Kendisiyle konuşmakta olan arkadaşı ona dedi ki: Seni topraktan, sonra nutfeden (spermden) yaratan, sonra da seni bir adam biçimine sokan Allahı inkar mı ettin?
5- Araf suresinin 184. ayette ise şöyle buyuruluyor:
Düşünmediler mi ki, sahiplerinde (arkadaşlarında) (Muhammedde) delilik yoktur?
6- Enam suresinin 71. ayetinde ise şöyle buyuruluyor:
De ki: Allahı bırakıp da bize fayda ve zarar veremeyecek olan şeylere mi tapalım? Allah bizi doğru yola ilettikten sonra şeytanların saptırıp şaşkın olarak çöle düşürmek istedikleri, ashabının (arkadaşlarının) ise: Bize gel! diye doğru yola çağırdıkları şaşkın kimse gibi gerisin geri (inkarcılığa) mı döndürüleceğiz? De ki: Allahın yolu doğru yolun ta kendisidir...
7- Yusuf suresinin 39. ayetinde ise, Yusuf (a.s) zindanda kafir olan iki arkadaşına hitaben şöyle buyuruyor:
Ey zindan arkadaşım! Çeşitli tanrılar mı daha iyi, yoksa gücüne karşı durulamaz olan tek Allah mı?
Örnek olarak zikrettiğim bu ayetlerden de anlaşıldığı üzere ashab, sahip ve musahip kelimeleri lügat açısından Müslüman veya müminle sınırlı değildir. Müslüman, kafir, mümin, münafık, iyi ve ya kötüye de itlak edilmiştir. Zira belirttiğim gibi lügatte insanın muaşeretine musahip ve ashap denmektedir. Dolayısıyla Resulullah (s.a.a)in ashabı demek, ayetlerden de anlaşıldığı üzere Peygamber (s.a.a) ile muaşeret eden kimse demektir.
Elbette Peygamber (s.a.a) ile muaşeret edenler ve ashabı arasında iyi veya kötü mümin veya münafık birçok kimse vardı. Dolayısıyla ashabı öven ayetler genel bir anlam ifade etmez. Aksine sadece ashabın iyileriyle ilgilidir.
Biz de kabul ediyoruz ki, Peygamber (s.a.a)in büyük ashabı büyük peygamberlerden hiçbirinin ashabı gibi değildir. Bedir, Uhud, Huneyn ve diğer savaşlarda imtihan vermiş, Peygamber (s.a.a)in emri altında heva ve hevesine kapılmadan direnmişlerdir. Peygamber (s.a.a)den bir an olsun sapmamışlardır.
Ama ashap arasında kötü kalpli hilekar, münafık, Peygamber (s.a.a) ve Ehl-i Beyt (a.s)ın düşmanı kimseler de çoktu. Örneğin: Abdullah bin Ubey, Ebu Süfyan, Hakem bin As (Resulullahın kovmuş olduğu Osmannın amcası), Ebu Hureyre, Salebe, Yezid bin Ebi Sufyan, Velid bin Ukbe, Habib bin Muslime, Semure bin Cündeb, Amr bin As, Busr bin Ertat, Muğeyre bin Şube, Muaviye bin Ebu Süfyan ve harici Zis- Sediyye gibileri de Peygamber (s.a.a)in hayatında veya vefatında büyük fitneler koparmışlar, dinden dönmüşler ve fesat çıkarmışlardır.
Muaviye bizzat Peygamber (s.a.a)in lanet etmiş olduğu bir kimsedir. Peygamber (s.a.a)in vefatından sonra da fırsatını bulunca Osmanın kanını bahane edip kıyam etmiş, birçok Müslümanın kanının dökülmesine sebep olmuştur. Ammar gibi temiz sahabiler Peygamber (s.a.a)in de haber verdiği üzere şehit edilmişlerdir. Bunu daha önceki geceler detaylıca anlattım.
Şeyh: Şaşırılacak bir şey; Peygamber (s.a.a)in ashabının mürtet olduğunu, fitne ve fesat çıkarttığını nasıl söylüyorsunuz!
Davetçi: Ben söylemiyorum, ayetler ve rivayetler beyan ediyor; biraz dikkat edecek olursanız asla şaşırmazsınız. Nitekim Allah-u Teala Âl-i İmran suresinin 144. ayetinde şöyle buyuruyor:
...Şimdi o (Peygamber) ölür veya öldürülürse, gerisin geriye (eski dininize) mi döneceksiniz?
Münafıkun suresi ve diğer ayetlerde ashap açıkça kınanmaktadır. Ayrıca Buhari, Müslim, İbn-i Asakir, Yakub-i Süfyan, Ahmed bin Hanbel, İbn-i Abdulbirr ve benzerleri gibi büyük alimlerinizin de rivayet etmiş olduğu birçok rivayetlerde kötü ashap eleştirilmekte; küfür, irtidat ve nifakları fert veya topluluk olarak rivayet edilmektedir. Vakit az olduğundan dolayı şaşkınlığınız gitsin diye sadece bir kaçına işaret edeceğim. Böylece iyi sahabileri iyi ve kötü sahabileri ise kötü bilmek gerektiğini anlamış olur ve artık Hz. Ali (a.s)ın düşmanlarının, Ona lanet edenlerin, Peygamber (s.a.a)in temiz ashabını ve soyunu katledenlerin, Allah-u Teala ve Resulüne düşman olanların küfürlerine delil nedir? diye sormazsınız.
Buhari, az bir tabir farklılığıyla Sehl bin Sad ve Abdullah bin Mesuddan naklen Peygamber (s.a.a)in şöyle buyurduğunu rivayet etmektedir
Ben sizden önce havuzun kenarında sizi bekleyeceğim, ben sizden bir grubu görmeyince; Ey Rabbim, ashabım nerede? diye soracağım. Şöyle buyuracak: Senden sonra neler yaptıklarını ve dinde neler çıkardıklarını sen bilmiyorsun.
Ahmed bin Hanbel Müsnedde, Taberani Kebirde, Ebu Nasr ise İbanede İbn-i Abbasdan naklen Peygamber (s.a.a)in şöyle buyurduğunu yazmışlardır:
Sizi cehenneme düşmekten alıkoyan şeyleri sizlere anlattım, yine de diyorum; ateşten sakının, Allahın dinini tahrif etmeyin, ben ölünce sizden önce Kevser havuzuna varacağım, orada yanıma gelenler kurtuluşa erenlerdir. Orada bana, İlahi azaba duçar olan bir grubu gösterirler, ben; Ey Rabbim, bunlar benim ümmetimdir derim. Şöyle hitap edilir. Bunlar senden sonra mürtet olarak cahiliye dinlerine döndüler.
Taberaninin Kebirdeki rivayetinde ise şöyle yer almıştır:
Sen onların neler çıkardığını bilemezsin, bunlar senden sonra dinde bidat çıkardılar cahiliye dönemine geri döndüler.
Daha önce de delillerini arz ettiğim ve küfrünü önceki geceler ispat etmiş olduğum, Yezid gibi böylesine kafir ve dinsiz birini Müslüman veya mümin saymanız, onların İslâm ve iman ehli olduğunu söylemeniz ve bunu ispat etmek için deliller getirmeniz, hilafet ve cennet ehli olduğunu iddia etmeniz çok ilginçtir. Halbuki, onların küfrü, insaflı Ehl-i Sünnet alimlerinin muteber kitaplarında da yer almıştır ve hatta bu konuda müstakil kitaplar yazmışlardır.[6] Oysa siz öte yandan Ebu Talib (r.a) gibi muvahhid ve mümin birini kafir sayıyorsunuz!
Elbette bu tür inançlar, Hz. Ali (a.s)a buğz ve kinden kaynaklanmaktadır ve bu ısrar ve uygunsuz kelimeler, o Allah dostu İmamın ve Peygamber (s.a.a)in kalbini yaralamaktadır. Öte yandan Muaviye ve Yezid gibi küfür ve nifakı sabit insanları kurtarmaya çalışıyor, müçtehit ilan ediyor, küframiz hareketlerini içtihatlarından sayıyor ve temize çıkarmak için zayıf delillere başvuruyorsunuz. Ama apaçık delillerle mümin olduğu belli olan Ebi Talibi reddedip kafir olduğunu ilan ediyorsunuz.
Bilemiyorum, daha ne zamana kadar Sünni kardeşler bir avuç Hariciler, Nasibiler, Emeviler ve taraftarlarının etkisi altında kalacaklar, onları körü körüne taklit edecekler ve inançlarına uyacaklardır. Onlar Sünni Müslümanların gözünün açılmasını, gerçekleri açıkça görmesini istememekteler.
Peygamber (s.a.a)in buyurduğu gibi Kurân-ı Kerimin dengi olan, icması Müslümanlara hüccet sayılan ve kendi alimlerinizin de rivayet etmiş olduğu ilim, züht ve takva ehli olan Ehl-i Beyt (a.s) Ebu Talib (r.a)in iman ehli olduğunu ve dünyadan mümin halde ayrıldığını söylemediler mi?
Rical alimlerinizin güvenilir olduğunu teyit etmiş olduğu Esbeğ bin Nebate Hz. Ali (a.s)den şöyle rivayet etmemiş midir?:
Allaha and olsun ki babam, dedem Abdulmuttalib, Haşim ve Abdumenaf asla puta tapmamıştır.
Yani bir olan Allaha tapmışlar, Kabeye doğru ibadet etmişler ve İbrahimin hanif dinine tabi olmuşlardır. Sizin Ali ve Ehl-i Beyt (a.s)ı bir kenara bırakıp melun Muğeyre, Emeviler, Hariciler, Nasibiler ve Hz. Ali (a.s)ın baş düşmanlarının peşinden gitmeniz ve Ebu Talib (r.a)in açık sözlerini tevil etmeniz doğru mudur?
Ebu Talib (r.a)in mümin ve muvahhid olduğunu söyleyen Hz. Ali (a.s)ı teyit eden delillerden biri de Resulullah (s.a.a) ile Hz. Haticenin evlilik hutbesidir. Sibt bin Cevzi Tezkire 11. bab s. 170de şöyle rivayet etmektedir: Nikah meclisi düzenlendiğinde Ebu Talib (r.a), bir hutbe okudu; bu hutbesi onun muvahhid olduğuna ve bir olan Allaha inandığına delalet etmektedir. Ebu Talib (r.a), bu hutbede şöyle dedi:
Hamd olsun Allah-u Tealaya ki bizleri İbrahimin, İsmailin, Meaddın ve Muzirin soyundan kıldı. Bizleri kendi evinin koruyucuları kıldı. Bizlere herkesin yöneldiği bir evi, emniyet ve güvenlik yeri olan bir haremi karar kıldı ve bizleri insanlara hakim kıldı...
Şeyh Süleyman Belhi, Yenabiul- Mevedde s. 73de Harezmi ve Muhammed bin Kabden naklen şöyle yazıyor: Ebu Talib (r.a), Peygamber (s.a.a)in Alinin ağzına mübarek tükürüğünü sürdüğünü görünce, Neden böyle yaptın? diye sorduğunda Peygamber (s.a.a) şöyle buyurdu: Bu tükürük iman ve hikmettir.
Ebu Talib de bunun üzerine şöyle dedi: Oğlum, Peygamber (s.a.a)ın yardımcısı ve veziri ol.
Acaba bu deliller Ebu Talib (r.a)in imanına delalet etmiyor mu? Ebu Talib (r.a), Peygamber (s.a.a)in bu işine mani olmamasının ve on iki yaşındaki oğlu Aliyi Ona yardım noktasında engellememesinin yanı sıra, bizzat Ona yardımcı olmasını emretmektedir.
Alimleriniz kendi kitaplarında ve bu cümleden İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhinde şöyle yazmıştır: Bir gün Ebu Talib (r.a), camiye girince Peygamber (s.a.a) ile Ali (a.s)ın namaz kıldığını gördü, o anda yanında bulunan ve henüz Müslüman olmayan Cafer-i Tayyara şöyle dedi: Sen de amca oğlunun yanına git ve Onunla namaz kıl. Bunun üzerine Cafer de Peygamber (s.a.a)in sol tarafına geçerek namaza durdu. Ebu Talib (r.a), bunun üzerine şu şiiri okudu:
Ali ve Cafer benim güvendiklerim,
Zor günlerde yardımcılarımdır.
Ey Ali ve Cafer, Peygamber)e yardımcı olunuz.
Çünkü O, benim öz kardeşimin oğludur.
Allaha and olsun, Peygamberden el çekmeyeceğim,
Çünkü O, şerefli ve soyludur.
Kendi tarihçi ve alimlerinizin de belirttiği gibi Caferin Müslüman olması ve Peygamber (s.a.a)le birlikte namaz kılması bile bizzat Ebi Talibin emriyle olmuştur. Dolayısıyla müşrik ve kafir olan, hem de Kureyşin reisi olan Ebu Talib (r.a) gibi muktedir bir babanın, büyük bir iddiada bulunan ve yeni bir din getiren yeğenine engel olmaması, evlatlarının bile on tabi olmasına mani olmaması, hatta onları teşvik bile etmesi, aklın kabul edebileceği bir şey değildir. Kafir olan bir şahıs oğluna; Git amcan oğluna iman et ve Ona uy deyip de kendisi de ruhi ve cismi tüm gücüyle kendi dininin en büyük düşmanı olan birisini takviye edip Ona yardımda bulunur mu? Ey akıl sahipleri ibret alın!
Sünni ve Şii bütün ulemanın rivayet etmiş olduğu üzere Kureyş, Haşim oğullarına iktisadi ambargo uygularken Ebu Talib (a.s), tüm Haşim oğullarıyla birlikte Resulullah (s.a.a)a yardıma koştu, dört yıl boyunca onu korudu. Ebu Talib (r.a), Resulullah (s.a.a)in uyuduğu bir sırada geliyor, Onu uyandırıyor, güvenli bir yere götürüyor, oğlu Ali (a.s)ı da Onun yerine yatırıyordu. Böylece Peygamber (s.a.a)i orada uyur gören düşman, Onu öldürmek isteyince Peygamber (s.a.a)in yerine Alinin feda olmasını istiyordu.
Lütfen Allah için söyleyin, müşrik bir insan, nübüvvet iddiasında bulunan ve müşrikleri dalalet ehli kabul eden birini bu kadar ciddiyetle korur mu? Kesinlikle korumaz. Dolayısıyla bütün bu fedakarlıklar ve ciddiyetler onun iman ettiğini göstermektedir. İbn-i Ebil- Hadid, Nehcul- Belağa Şerhiinde, Sibt bin Cevzi Tezkirede (Muhammed bin Sadın Tabakatından, o da Vakididen naklen), Allame Berzenci Kitabul- İslâmda (İbn-i Saddan naklen), İbn-i Asakir ve diğerleri de sahih senetlerle Muhammed bin İshaktan Hz. Ali (a.s)ın şöyle buyurduğunu rivayet etmektedirler:
Babam Ebu Talib (r.a) vefat edince, Peygamber (s.a.a)e haber verdim; Peygamber (s.a.a) hüngür hüngür ağladı ve bana şöyle buyurdu: Git onu yıka, kefenle, mezara bırak, Allah-u Teala onu af ve rahmet etsin.
Allah aşkına insaf üzere hüküm verin, İslâmda kafir yıkanır mı? Kefenlenir mi? Peygamber (s.a.a)in kafirler için af ve rahmet dilediği söylenebilir mi? Hatta söylenildiğine göre Peygamber (s.a.a) günlerce evinden çıkmadı ve onun için Allahtan merhamet diledi. Acaba Peygamber (s.a.a) kendi Kuranında Allah Tealanın şöyle buyurduğunu: Hiç şüphesiz Allah, kendisine şirk koşanları bağışlamaz; bundan dışındaki (günahları) ise dilediği kimse için bağışlar.[7] görmemiş olabilir mi?
Allah-u Teala açıkça müşrikleri bağışlamayacağını söylediği halde Peygamber (s.a.a) müşrik için bağışlanma dileyebilir mi? Halbuki müşrik için rahmet ve af dilemek haramdır. Ayrıca yıkamak ve kefenlemek de Müslümanlara özgüdür. Kafirler için câiz değildir. Dolayısıyla Ebu Talib (r.a) için bağışlanma dilemesi ve Hz. Ali (a.s)a gidip yıkamasını ve kefenlemesini emretmesi, Ebu Talib (r.a)in Allaha iman ve teslimiyetinin apaçık bir delilidir.
Hak ve insaf gözüyle bakınız! Sibt bin Cevzinin Tezkire kitabını okuyunuz ve orada Hz. Ali (a.s)ın babası hakkındaki şu ağıtı okuyunuz.
Ey Ebu Talib, sen sığınanların sığınağı,
Düşenlere rahmet, karanlıklara ışıktın.
Ölümünle koruma altında olanlar zayıf duruma düştü,
Allahın rahmeti sana nazil oldu,
Ve seni cennete götürdü.
Sen Peygamber (s.a.a)in en iyi amcasıydın;
Ona ve dinine yardım ettin.
Acaba tevhid abidesi Ali gibi birinin güya kafir birine böylesine ağıt yakması inanılacak bir şey mi?
Bütün bu deliller, Ebu Talib (r.a)in mümin olarak öldüğüne delalet etmektedir. Yoksa Peygamber (s.a.a) onun yıkanmasını, kefenlenmesini, defnedilmesini istemez, ona ağlamaz ve bağışlanma dilemezdi. Halbuki Peygamber (s.a.a) de sadece Allah için sever ve sadece Allah için buğz ederdi, dostluğu ve düşmanlığı Allah içindi. Peygamber (s.a.a), müşrik ve isyankar birisine, amcası olduğundan dolayı ağlamadı ve rahmet dilemedi.
Şeyh: Eğer Ebu Talib (r.a), Müslüman idiyse, neden Hamza, Abbas ve diğer kardeşleri gibi iman ettiğini açıklamadı?
Davetçi: Şüphesiz, Abbas, Hamza ve Ebu Talib arasında büyük bir fark vardır. Zira Hamza bütün Mekke ehlinin kendisinden korktuğu cesur ve güçlü biriydi. Elbette onun açıkça İslâma girişi, Peygamber (s.a.a)i düşmanların şerrinden korumuştur. Ama Abbas Müslüman olduğunu hemen açığa vurmadı.
Nitekim İbn-i Abdulbirr İstiabda şöyle rivayet etmektedir: Abbas Mekkede Müslüman oldu, Ama halktan bunu gizledi. Peygamber (s.a.a) hicret etmek isteyince o da Peygamber (s.a.a)le birlikte gitmek istedi. Ama Peygamber (s.a.a) ona Mekkede kalmasını buyurdu. Mekkedeki haberleri Peygamber (s.a.a)e ulaştırıyordu. Bedir Gazvesinde kafirler Abbası beraberinde getirdiler, yenilince Abbas da esir düştü. Hayber günü durum elverince de iman ettiğini açıkladı.
Şeyh Süleyman Belhi de Yenabiul- Meveddenin 56. babında Taberinin Zehairul- Ukba ve Ebul- Kasım İlahinin Fezailinden naklen şöyle yazmıştır:
İlim ehli, Abbasın önceden Müslüman olduğunu bilmektedir. Ama Abbas iman ettiğini gizliyordu. Bedir günü Peygamber (s.a.a) Abbasın öldürülmemesini emretti. Zira o istemeden kafirlerin zoruyla savaşa katılmıştı. Peygamber (s.a.a) ile hicret etmek istediği halde Peygamber (s.a.a) onun Mekkede kalmasını ve kendisini bilgilendirmesini istemişti. Ebu Rafi, Abbasın İslâmı seçip izhar ettiğini haber verince de onu özgür bıraktı.
Ama Ebu Talib (r.a), eğer iman ettiğini zahir etmiş olsaydı, artık iş biterdi. Çünkü o zamanlar Peygamber (s.a.a)in bir yardım edicisi yoktu. Dolayısıyla bütün Kureyş ve Araplar Haşim oğulları aleyhine kıyam eder ve risaleti yok ederdi. Bu yüzden Ebu Talib (r.a), iman ettiğini siyaset gereği sakladı. Onlardan görünerek Kureyşe engel olmaya çalıştı. Onlar da Ebu Talibe saygı olarak ciddi kararlar almıyorlardı. Böylece iman ettiğini izhar edebileceği bir zamanı bekliyordu.
Nitekim de böyle oldu, o hayatta olduğu müddetçe Peygamber (s.a.a) gönül rahatlığı içinde görevini yaptı. O, bisetin 10. yılında vefat edince Cebrail nazil olarak şöyle arz etti:
Mekkeden çık, Ebu Talibten sonra artık sana yardım edecek kimsen yok.
Şeyh: Acaba Ebu Talib, Peygamber (s.a.a) zamanında İslâmı seçtiğini açıklamış mıydı ve ümmet bunu biliyor muydu?
Davetçi: Evet, bu biliniyordu. Bütün ümmet onun adını saygıyla anıyordu.
Şeyh: Peygamber (s.a.a) zamanında Müslüman olduğu biliniyorduysa, nasıl oldu da 30 yıl sonra uydurulan bir hadis yaygınlaştı ve apaçık gerçek kayboldu.
Davetçi: Bu, İslâmda kırılan ilk şişe (kaybolan ilk gerçek) değildir. Peygamber (s.a.a) zamanında birçok olay, bilindiği halde sonradan uydurulan hadislerle ortadan kalkmıştır. Hatta birçok dini hükümler bile yıllar geçtikten sonra bazılarının otoritesiyle değişmiş ve başka bir şekle bürünmüştür.
Şeyh: O çoklardan birini örnek verir misiniz?
Davetçi: Vakit dar olduğundan dolayı sadece hepsinden önemli bir konuyu zikretmek istiyorum. Bu Kurânda da yer alan muta nikahı ve nisa haccıdır.
Kurân-ı Kerimin hükmü ve iki fırkanın ittifakıyla muta Peygamber (s.a.a) zamanında meşru ve yaygın bir ameldi. Ebu Bekir döneminde ve Ömerin hilafetinin ilk yıllarında da ümmet arasında uygulanıyordu. Ama Ömer şöyle dedi: Peygamber (s.a.a) zamanında varolan iki mutayı ben haram kılıyorum ve yapanları cezalandıracağım.
Yani Allahın helali, on üç asırdır haram kılınmıştır. Ömerin bu sözü güçlendi ve Kurân-ı Kerimin Peygamber (s.a.a)in ve ashabın açık beyanlarına rağmen körü körüne hiçbir delil olmaksızın uygulandı. Böylece her iki konu da tahrif edildi. Şimdi de Ehl-i Sünnet kardeşler Peygamber (s.a.a)in bu güzel sünnetini ve Allahın helalini Şii Müslümanların bidati olarak adlandırıyorlar. Şu anda da Ehl-i Sünnet bunu kabul etmemektedir. Delillerini de beyan edecek olursak yine de reddediyorlar. Halbuki bu her iki muta da Peygamber (s.a.a) zamanında helaldi. Bizzat halifenin kendi deyimiyle Allahın bu helali haram edildi.
Kurânda belirtilen, Peygamber (s.a.a)in hayatında uygulanan ve ashapça da kabul gören böylesine açık bir İlahi hüküm, sizin muteber kitaplarınızda da helal olduğu söylendiği halde bizzat Ömer tarafından hiçbir ayet ve hadise dayanmadan haram kılınmıştır. Bütün bunlara rağmen siz Ebu Talib (r.a)in imanının küfre nasıl dönüştüğünü mü merak ediyorsunuz?
Şeyh: Siz milyonlarca Müslümanın, asırlardır Kurân-ı Kerim ve sünnete aykırı amel ettiğini mi söylemek istiyorsunuz? Halbuki biz de bütün dünyada Sünni diye biliniyoruz. Yani Peygamber (s.a.a)in sünnetine bağlıyız. Şiiler de Peygamber (s.a.a)in sünnetinden yüz çevirdiği için Rafızî diye adlandırılmıştır.
Davetçi: Zahiren siz kendinizi Sünni, Şii Müslümanları da Rafızî diye adlandırıyorsunuz. Oysa insaflıca hükmedecek ve bağnazlığı da bırakacak olursanız, açıkça görürsünüz ki gerçekten Peygamber (s.a.a)in sünnetine bağlı olanlar Şiilerdir, Rafızîler ise sizlersiniz; yani sizler Kurân ve sünnetten yüz çeviriyorsunuz.
Şeyh: Aferin! Milyonlarca temiz Müslümanı Rafızî saydınız, buna deliliniz nedir?
Davetçi: Siz de yüz milyondan fazla temiz Müslümanı ve Peygamber (s.a.a)in Ehl-i Beytine tabii olan Şii Müslümanları Rafızî kafir ve müşrik sayıyorsunuz. Halbuki önceki gecelerde beyan etmiş olduğum üzere Peygamber (s.a.a) Kurân-ı Kerim ve Ehl-i Beyte tabi olunmasını emretmiştir. Siz kasıtlı olarak Ehl-i Beyt (a.s)dan yüz çevirip başkalarına uyuyorsunuz; Peygamber (s.a.a) zamanında Kurân hükmü gereği uygulanan sünneti çiğniyorsunuz ve ilk iki halifenin hükmüyle Onları terk ediyorsunuz. Peygamber (s.a.a)in sünnet ve siretine tabi olanları Rafızî, müşrik ve kafir sayıyorsunuz.
Hakeza Kurân Enfal suresi 41. ayette şöyle buyuruyor:
Bilin ki ganimet olarak aldığınız her hangi bir şeyin humusu (beşte biri) Allah-u Tealaya, Resulüne, onun akrabalarına, yetimlere, yoksullara ve yolcuya aittir...
Peygamber (s.a.a) hayattayken bu hüküm uygulanıyor, ganimetlerin humusu (beşte biri) akrabalar arasında paylaşılıyordu. Ama sonradan bu terk edildi. Bilahare eğer tümüne işaret edecek olursak söz uzayacaktır.
Biz Şii Müslümanların Peygamber (s.a.a)in siret ve sünnetine uyduğunun ve sizlerin Peygamber (s.a.a)in siret ve sünnetiyle ashabın amelinden uzaklaşıp Rafızî olduğunuzun en büyük delili, Muta konusudur. Muta Allahın hükmü, Peygamber (s.a.a)in sünneti ve ashabın ameliyle Peygamber (s.a.a) döneminde Ebu Bekirin hilafetinde ve Ömerin hilafetinin ilk başlarında helal idi ve uygulanıyordu. Ama Ömerin siyaset üzere söylediği bir tek sözle Allahın helali haram kılındı, Peygamber (s.a.a)in sünneti terk edildi. Buna rağmen kendinizi Sünni sayıyor, Kurân ve sünnete uyan Şii Müslümanları ise Rafızî sayıyorsunuz! Cahil halkı öylesine bir kandırdınız ki tam on dört asırdır bizi rafızî ve müşrik sayıyorlar. Siz Sünniler kraldan çok kralcısınız. Ömer kendi sözünü ispat için hiçbir delil getirmezken, siz Sünniler kitaplarınızda yüzlerce sözde delil getirerek Ömerin sözünün hak olduğunu, Kurân, sünnet ve sahabenin amelinin batıl olduğunu beyan ediyorsunuz!!
Şeyh: Mutanın helal olduğu konusundaki deliliniz nedir? Hangi delille, Ömerin Allahın sözü ve Peygamber (s.a.a)in sünnetine aykırı amel ettiğini iddia ediyorsunuz?
Davetçi: Bunun delilleri çoktur. Evvela; Kurân Nisa suresi 24. ayette şöyle buyurmaktadır: ...Onlardan faydalanmanıza karşılık kararlaştırılmış olan mehirlerini verin...
Şüphesiz Kurân-ı Kerimin hükümleri, onları nesh eden başka ayetler olmadıkça kıyamete kadar bakidir. Bu hususta nesh eden başka bir ayetler olmadığı için bu hüküm ebedi olarak geçerlidir.
Şeyh: Bu ayetlerin daimi nikahla ilgili olmadığını nereden biliyorsunuz? Çünkü ayetin devamında kararlaştırılmış mehirlerinin verilmesini emretmektedir.
Davetçi: Bu açıklamanız bir safsatadır. Zira kendi büyük alimlerinizden Taberi Tefsir-i Kebir c. 5de ve imam Fahr-u Razi Mefatihul- Gayb c. 3de ve diğerleri de bu ayeti kendi muta babında ele almışlardır. Kendi müfessir ve alimlerinizin de beyan etmiş olduğu gibi Nisa suresi İslâmda evliliğin çeşitlerini beyan eden bir suredir.
Ama Allah-u Teala daimi nikah konusunda Nisa suresinin 3. ayetinde şöyle buyurmaktadır:
...Size helal olan kadınlardan ikişer, üçer, dörder olmak üzere nikahlayın. Adalet yapamayacağınızdan korkarsanız, o zaman bir (eş) ya da sağ ellerinizin malik olduğu (cariye) ile yetinin...
Nisa suresinin 25. ayetinde cariyeler hakkında şöyle buyuruyor:
İçinizden, imanlı hür kadınlarla evlenmeye gücü yetmeyen kimse, ellerinizin altında bulunan imanlı genç kızlarınız (sayılan) cariyelerinizden alsın. Allah sizin imanınızı daha iyi bilmektedir. Hep aynı köktensiniz (insanlık bakımından aranızda fark yoktur). Öyleyse iffetli yaşamaları, zina etmemeleri ve gizli dost da tutmamaları şartı ve sahiplerinin izni ile onları nikahlayıp alın, mehirlerini de normal miktarda verin...
Muta hakkında Onlardan faydalanmanıza karşılık kararlaştırılmış olan mehirlerini verin. ayeti nazil olmuştur. Eğer bu ayet daimi nikah hakkında nazil olmuş olsaydı, o zaman bir surede daimi nikah tekrarlanmış olurdu. Bu da kaideye aykırı bir şeydir. Muta hakkında nazil olduğundan dolayı, başlı başına bir hüküm olduğu anlaşılmaktadır.
Ayrıca sadece Şiiler değil, tüm Müslümanlar saadet devrinde mutanın yaygın ve meşru olduğunu kabul etmektedir. Büyük ashap da Peygamber (s.a.a) zamanında bununla amel etmiştir. Eğer bu ayet daimi nikah hakkındaysa, o zaman tüm Müslümanların inandığı muta ayeti hangisidir?
Buna binaen müfessirlerin de dediği gibi muta ayeti budur. Bu konuda bir neshedici ayet de nazil olmamıştır. Nitekim kendi muteber kitaplarınızda da bu kaydedilmiştir.
Sahih-i Buharide ve Ahmed bin Hanbelin Müsnedinde Ebu Recadan, o da İmran bin Hasinden naklen şöyle nakledilmektedir: Muta ayeti Allahın kitabında nazil oldu. Biz de Resulullah (s.a.a) vefat edinceye kadar bununla amel ettik. Resulullah (s.a.a) bunu nehy etmedi ve Kurân da haram kılmadı. Adamın biri kendi görüşünce istediğini söyledi. Buhari de Bu adam Ömer bin Hattabtır diyor.
Sahih-i Müslim c. 1, s. 535de Muta nikahı babında şöyle yer almıştır: Hasan Halvai, Abdurrezzaktan, o da İbn-i Cureyhden, o da Atadan şöyle rivayet ediyor: Abdullah Ensari umre için Mekkeye geldi. Onun evine gittim. İnsanlar ondan bazı mesele ve olayları soruyorlardı. Söz mutaya gelince şöyle dedi: Evet biz de, hem Resulullah (s.a.a), hem Ebu Bekir ve hem de Ömer zamanında Muta yapıyorduk.
Hakeza aynı kitap (Mısır H.1306 baskısı) c. 1, s. 467de Muta babında Ebi Nazradan şöyle rivayet edilmektedir: Ben Cabir bin Abdullahın yanındaydım, adamın biri geldi şöyle dedi: Abdullah bin Zubeyr ve İbn-i Abbas iki muta (hac ve kadın mutası) hakkında ihtilafa düşmüşler. Cabir şöyle dedi: Resulullah (s.a.a) zamanında biz de onları yapıyorduk. Ama Ömer yasaklayınca artık yapmadık.
Ahmed bin Hanbel Müsned c. 1, s. 25de Ebi Nazranın rivayetini başka bir yolla rivayet etmektedir. Her ikisi de bir başka yerde Cabirin şöyle dediğini rivayet ediyorlar: Biz de Peygamber (s.a.a) zamanında bir avuç hurma, öğütülmüş buğday ve un karşılığında, Ömer, Amr bin Harisi yasaklayıncaya kadar muta yapıyorduk.
Hamidi ise Cemun Beynes- Sahihaynde Abdullah bin Abbastan şöyle nakletmektedir: Biz Peygamber (s.a.a) zamanında Muta yapıyorduk. Ama Ömer, hilafeti zamanında kalkıp şöyle dedi: Allah-u Teala, Resulüne istediğini helal kılıyordu. Ama o şimdi gitmiş durumda. Yerine de Kurân-ı bıraktı. Hac veya umreye başlayınca Allahın buyurduğu gibi sona erdirin. Kadınlarla muta etmekten tövbe edin. Kim muta ederse onu recm ederim.
Bu tür rivayetler muteber kitaplarınızda oldukça çoktur. Bunlar mutanın Peygamber (s.a.a) zamanında meşru ve yaygın olduğunu, ashabın amel ettiğini ve Ömerin yasakladığını ispat etmektedir.
Ayrıca bir grup ashap ve başkaları da, örneğin: Ubey bin Kab, İbn-i Abbas, Abdullah bin Mesud, Said bin Cubeyr vs. muta ayetini şöyle kıraat ediyorlardı: Festemtatum bihi minhunne ila ecelin musemma (Belli bir zamana kadar muta edince.
Nitekim Zemahşeri de Keşşafta İbn-i Abbastan naklen, Taberi Tefsir-i Kebirde bu ayetin tefsirinde, imam Fahr-u Razi Mefatihul- Gayb c. 6da bu ayetin tefsirinde, imam Nevevi Nikahul- Mutanın 1. babında Şerh-i Sahih -i Müslimden naklen Abdullah bin Mesudun bu ayeti aynı şekilde kıraat ettiğini rivayet etmektedir.
İmam Fahr-u Razi de Ubey bin Kab ve İbn-i Abbasın sözünü rivayet ettikten sonra şöyle diyor: Ümmet bu kıraat konusunda bu iki kişiyi inkar etmemiştir. O halde bizim zikrettiğimizin sıhhati konusunda icma vardır.
Bir sonraki sayfada da cevap olarak şöyle diyor: Bu kıraat mutanın meşru olduğuna delalet etmektedir ve bizim bu konuda ihtilafımız yoktur.
Şeyh: Resulullah (s.a.a) zamanında meşru olsa da sonradan nesh edilmediği konusundaki deliliniz nedir?
Davetçi: Nesh edilmediği ve hala meşru olduğu hakkında birçok delil vardır. En önemli delil Peygamber (s.a.a) zamanından Ömerin hilafetinin ortalarına kadar yaygın ve meşru olmasıdır. Dolayısıyla da nesh edilmemiştir. Ashabın büyükleri de bizzat bununla amel etmiştir. Ayrıca en büyük delil, bizzat kendi alimlerinizin de rivayet etmiş olduğu üzere Ömerin minbere çıkarak şöyle demesidir: Peygamber (s.a.a) zamanında var olan iki mutayı ben haram kılıyorum ve yapanları cezalandıracağım. Bazı rivayetlerde ise; Ben nehiy ediyorum. şeklinde yer almıştır.
Şeyh: Sözünüz doğrudur. Peygamber (s.a.a) zamanında birçok şey ilk etapta yaygındı. Ama sonradan yasaklanmıştır. Bu muta da ilk önce yaygın idi. Ama sonradan nesh edilmiştir.
Davetçi: Dinin temeli Kurândır. Kurânda yer alan her hükmün neshedicisi de bizzat Kurânda olmalı ve Peygamber (s.a.a)in lisanıyla ifade edilmelidir. Söyleyin, Kurân-ı Kerimin neresinde bu hüküm nesh edilmiştir?
Şeyh: Müminun suresi 6. ayet bunun nasihi (hükmünü geçersiz kılan)dir ki şöyle buyurmaktadır:
Ancak eşleri ve ellerinin sahip olduğu hariç. (Bunlarla ilişkilerinden dolayı) kınanmış değillerdir.
Bu ayet helal olmanın iki sebebini beyan etmektedir: 1- Zevciyet 2- Cariye sahibi olmak. Dolayısıyla bu ayet mutayı nesh etmiştir.
Davetçi: Bu ayette mutanın nesh edildiğine dair hiçbir delil yoktur. Aksine teyit vardır. Zira muta da zevciyet hükmündedir. Muta edilen kadın da erkeğin gerçek zevcesidir. Eğer muta edilen kadın hakiki zevce olmasaydı, Allah-u Teala muta ayetinde mehirlerinin verilmesini emretmezdi.
Ayrıca Müminun suresi Mekkidir, Nisa suresi Medenidir. Dolayısıyla Mekki olan ayet Medeni olan ayetten öncedir. O halde bu ayet nasıl neshedici olabilir? Halbuki muta nikahından önce nazil olmuştur ve bu esas üzere nasih, mensuhtan önce nazil olmuş demektir! Ey basiret sahipleri ibret alın!
Ayrıca sahabe ve tabiin büyükleri de muta ayetinin nesh edilmediğine hükmetmişlerdir. Örneğin: İbn-i Abbas, Abdullah bin Mesud (vahiy katibi), Cabir bin Abdullah Ensari, Seleme bin Ekva, Ebu Zer, Sebere bin Mabed, Ekva bin Abdullah-i Eslemi ve İmran bin Hasin gibi zatlar bu ayetin nesh edilmediğini açıkça beyan etmişlerdir.
Büyük alimleriniz de ashaba uyarak nesh edilmediğini beyan etmişlerdir. Örneğin Zemahşeri Keşşafta İbn-i Abbasın; Muta ayeti Kurân-ı Kerimin muhkem ayetlerindendir. sözünü rivayet ederken; Bu ayet nesh edilmemiştir. diyor.
Enes bin Malik de mutanın meşru ve câiz olduğuna hükmetmiş ve nesh edilmediğini açıkça vurgulamıştır.
Nitekim Molla Sad Taftazani Şerh-u Mekasıdda, Burhaneddin Hanefi Hidayede, Askalani Fethul- Baride ve diğerleri de kendi kitaplarında Malikin şu fetvasını rivayet etmişlerdir: Muta câizdir. Zira mubah ve meşrudur. İbn-i Abbasdan helal olduğu rivayet edilmektedir. Mekke ve Yemen ashabının çoğu da bu konuda ona uymuştur.
Bir başka yerde ise şöyle diyor: Muta câizdir. Çünkü mubahtır; nesh edeni zahir oluncaya kadar da bakidir.
Anlaşıldığı gibi Malik, vefat etmiş olduğu H. 179 yılına kadar da henüz Muta nikahının nesh edildiğine dair herhangi şeri bir duymamıştır. Dolayısıyla da bunun sonradan uydurulduğu anlaşılmaktadır. Zemahşeri, Beğevi ve Salebi gibi büyük alimleriniz İbn-i Abbasın ve ashabın görüşünü kabul etmiş ve mutanın helal olduğunu açıkça beyan etmişlerdir.
Şeyh: Muta talak, iddet ve nafaka gibi hükümlere sahip olmadığından dolayı hakiki zevce olamaz.
Davetçi: Anlaşıldığı üzere kötü gözle baktığınız için asla Şii kitapları okumamışsınız. Yoksa bu itirazda bulunmaz ve delille istisna edilenler hariç zevciyetin tüm hükümlerinin muta hakkında da geçerli olduğunu bilirdiniz. Muta da şüphesiz bir çeşit nikahtır. Zevciyet hükümleri onun için de geçerlidir. Ümmete kolaylık olsun ve zina önlensin diye bazı şartları kaldırılmıştır. Şartlarına gelince; Evvela mirasın zevciyetin ayrılmaz bir parçası olduğu kesin değildir. Birçok kadın zevciyet bağına rağmen mirastan mahrumdur. Örneğin; kitap ehlinden olan, eşine isyan eden veya eşini öldüren kadın zevce olduğu halde mirastan mahrumdurlar.
Ayrıca muta edilen kadının mirastan mahrumiyeti de kesin değildir. Müctehidlerin bu konuda farklı görüşleri vardır. Nitekim sizin alimlerinin de ahkamda farklı görüşleri vardır.
Şia alimlerinin icmasına göre muta edilen kadın iddetini beklemelidir. En az iddet sayısı ise 45 gündür. Kadın menopoz dönemine girmiş olsun veya olmasın, ilişkide bulunmuş olsun veya olmasın kocası ölecek olursa da 4 ay 10 gün olan vefat iddetini beklemelidir.
Ayrıca nafaka hakkı da zevciyetin kesin şartlarından biri değildir. Birçok kadın zevce olduğu halde nafaka hakkından da mahrumdur. Kocasına isyan eden veya öldüren kadın gibi.
Ayrıca müddetin bitmesi de onun talakı sayılmaktadır. Hakeza erkeğin kalan müddeti bağışlaması da onun talakı yerine geçmektedir.
O halde söylemiş olduğunuz bu şartlar, evliliğin gerektirdiği sabit şartlardan değildir. Nitekim Allame Hilli (r.a) de büyük alimlerinizle tartışırken bu delilleri daha detaylı ve daha kamil bir şekilde beyan etmiştir. Vakit az olduğundan ben kısa olarak arz etmeye çalıştım. Detaylı bilgi almak isteyenler, Allame Hillinin Mübahesatun Seniyye ve Muarezatun Nasıriyye kitabına ve diğer eserlerine müracaat edebilirler.
Şeyh: Bu ayetin de ötesinde birçok hadis mutanın bizzat Peygamber (s.a.a) tarafından nesh edildiğini beyan etmektedir.
Davetçi: Lütfen söyleyin, nesh hükmü nerede varit olmuştur?
Şeyh: Bu konuda farklı rivayetler vardır, bazısına göre Hayberde, bazısına göre Mekke fethinde, bazısına göre Veda haccında, bazısına göre Tebükte, bazısına göre de Umretul- Kazada nesh hükmü varit olmuştur.
Davetçi: Hadislerdeki bu çelişkiler bizzat böyle bir hükmün olmadığını gösteriyor. Böyle hadislere nasıl itimat edilebilir! Ayrıca Kutub-i Sitte, Cemun Beynes- Sahihayn, Cemun Beynes Sihahis- Sitte, Müsned ve benzeri muteber kitaplarınızda da sahabeden mutanın Ömerin hilafeti dönemine kadar nesh edilmediği rivayet edilmektedir.
Hepsinden en önemlisi de büyük alimlerinizin rivayet etmiş olduğu Ömerin şu kendi sözüdür: Peygamber (s.a.a) zamanında varolan iki mutayı ben haram kılıyorum. Eğer bu konu bir hadis veya ayetle nesh edilmiş olsaydı, halife bunun bizzat hadis veya Kurânla yasaklandığını ve dolayısıyla amel edenlerin Kurân-ı Kerim ve hadis esasınca cezalandırılacağını beyan ederdi. Üstelik onun böyle söylemesi bizzat kendisinin haram kılmasından daha etkili olurdu.
Eğer sözünüz doğruysa ve Kurânda bir nasih varsa, o halde Abdullah bin Abbas, İmran bin Hasin, Ebu Zer, Abdullah bin Mesud, Cabir bin Abdullah, Ebu Said Hudri, Seleme bin Ekva ve diğer ashap ve tabiinler mutayla nasıl amel etmişlerdir? Nitekim Buhari ve Müslim gibi birçok alim, muhaddis ve tarihçileriniz de bunu açıkça kaydetmişlerdir. Bütün bunlar, onların Ömerin hilafetine kadar muta ile amel ettiklerine delalet etmektedir.
Ayrıca; Peygamber (s.a.a) vefat edinceye kadar da nesh edildiğini duymadığımız için amel ettik diyorlardı. İmam Ahmed bin Hanbel Müsnedinde Ebi Recadan, o da İmran bin Hasinden, bu manaya işaret eden şu sözü rivayet etmektedir: Muta ayeti Allahın kitabında nazil oldu ve biz de Peygamber (s.a.a) zamanında bununla amel ettik. Hiçbir nasih nazil olmadı ve Peygamber (s.a.a) de vefat edinceye kadar buna engel olmadı.
İmran bin Hasinin önceden rivayet ettiğim hadisinde de ne Kurân-ı Kerimin, ne de Peygamber (s.a.a)in mutayı yasaklamadığı ifade edilmiştir. O halde kitap ve sünnette bir nasih ve nehiy olmadığı için kıyamete kadar bu hüküm bakidir.
Nitekim Tirmizi Sünende, Ahmed bin Hanbel Müsnedin c. 7, s. 95inde ve İbn-i Esir Camiul- Usulda çeşitli senetlerle şöyle rivayet etmişlerdir: Abdullah bin Ömer bin Hattaba Şamlı bir adam, Kadın mutası hakkında ne diyorsunuz? diye sorunca, o; Helaldir dedi. Adam; Ama baban yasakladı deyince de şöyle dedi: Babam yasaklasa da, Peygamber (s.a.a)in emri babamın yasağından üstündür ve ben Resulullah (s.a.a)in emrine uyarım.
Ama sözünü ettiğiniz hadisler, Ömerin sözünü doğrulamak için sonradan uydurulan hadislerdir. Yoksa konu açıklanmaya gerek kalmayacak kadar apaçık ortadadır. Ömerin sözü dışında mutayı haram kılacak hiçbir doğru deliliniz yoktur.
Şeyh: Bizzat Ömerin sözü de Müslümanlar için büyük bir senettir. Zira eğer halife Peygamber (s.a.a)den bir şey duymamışsa rivayet etmezdi!!
Davetçi: İnsaflı ve düşünceli bir alimden, sadece Ömere olan aşırı sevgisinden dolayı böyle şeyler söylemesi beklenemez. Zira her işte bir fikir ve düşünce gerekir. Siz Ömer bin Hattabın Müslümanlar için bir senet olduğunu beyan ediyorsunuz. Halbuki Peygamber (s.a.a)den Ömerin sözünün senet olduğuna ve amel edilmesi gerektiğine dair bir tek hükmün bile olmadığını, birazcık düşünen herkes anlayacaktır.
Ama bizzat kendi muteber kitaplarınızda yer alan birçok rivayet de Ehl-i Beyte, özellikle de Hz. Aliye uymayı emretmektedir, ki bunlardan bazısına önceki geceler işaret ettim. İşte bu Ehl-i Beyt (a.s)ın tümü, mutanın nesh edilmediğini ifade etmiştir.
Ömerin Peygamber (s.a.a)den bir şey duymadığı takdirde bunu söylemeyeceğini beyan etmeniz asla doğru değildir.
Evvela; eğer halife Peygamber (s.a.a)den böyle bir neshi duymuş olsaydı, bunu Peygamber (s.a.a)in döneminden kendi dönemine kadar önceden ifade etmesi gerekirdi. Çünkü büyük sahabilerin amel ettiğini görünce, en azından kötülükten sakındırmak adına bu amelin nesh edildiğini ve amel edilmemesini söylemiş olması gerekirdi. O halde neden daha önce nehiy etmedi?
İkinci olarak; Peygamber (s.a.a) tarafından söylenen ve yaygınlaşan her hükmün nasihi de bizzat Peygamber (s.a.a) tarafından ifade edilmelidir. Nitekim usul ilminde de beyan edildiği gibi beyanın hacet vaktinden ertelenmesi câiz değildir.
Peygamber (s.a.a) zamanında yaygın olan bir hükmün nasihinin Ömer dışında kimseye söylememiş olması ve Ömerin de hilafetinin sonlarında belli bir şahsa muhalefet olsun diye siyaset gereği haram olduğunu ilan etmesi doğru mudur?
Acaba ümmet, size göre nesh edilmiş bir hükümle amel etmiş olduğu için sorumlu değil midir ve şeriata aykırı bir iş yapmış olmaz mı? Halka ilan edilmeyen ve size göre nesh edilmiş bu gayri meşru amelin sorumlusu haşa bizzat Peygamber (s.a.a) değil midir? Çünkü böylece Allahın kendine bildirdiği nasihi (hükmü neshedeni), size göre o ümmete bildirmemiştir. Sadece Ömere demiş, Ömer de hilafetinin sonunda haram olduğunu ilan etmiştir! Ömerden makamı daha yüksek olan Ebu Bekir de hilafeti döneminde bu nesh edilmiş hükmü ilan etmemiş ve engellememiştir. Peygamber (s.a.a)in hükümleri ilan etmediğini ve ümmetin de bilmediğinden nesh edilmiş bir hükümle amel ettiğini söylemek küfür değil midir?
Üçüncü olarak; eğer muta Peygamber (s.a.a) zamanında nesh edilmişse ve Ömer de bunu Peygamber (s.a.a)den duymuşsa, söylerken bu hükmü Peygamber (s.a.a)e isnat etmeliydi ve bizzat Peygamber (s.a.a)in bunu nesh ettiğini, amel edilmemesi gerektiğini, dolayısıyla amel edenlerin cezalandırılacağını beyan etmesi gerekirdi. Böylece Peygamber (s.a.a)in sözüne dayanmasının ümmet arasındaki etkisi de daha fazla olurdu.
Peygamber (s.a.a) zamanında helal olduğunu söyleyip de kendisinin bunu haram kıldığını söylemesi ve bunu yapanları recm etmekle tehdit etmesi doğru değildir.
Helal ve haramı tayin etmek gaybla irtibatı olan Peygamber (s.a.a)in mi görevidir yoksa halkın seçtiği bir halifenin mi?
Henüz gerçekten anlayamadım, Ömer hangi delille Allahın helalini haram kıldı ve hangi cesaretle haram kıldığını ilan etti? Hatta Peygamber (s.a.a) bile hükümleri tebliğ ederken kendisinin helal veya haram kıldığını söylemezdi. Allahın emrettiğini ilan ederdi. Ama Ömer tam bir cesaretle şöyle demiştir: Peygamber (s.a.a) zamanında varolan iki mutayı ben hartam kılıyorum ve yapanı cezalandıracağım. Ey basiret sahipleri ibret alın!
Şeyh: Bildiğiniz gibi bazı alimlerimizin inancına göre, Peygamber (s.a.a) de şer-i hükümlerde bir müçtehitti. Dolayısıyla başka bir müçtehit, içtihat gereği ilk hükmü, yani helal veya haramı değiştirebilir. İşte bu yüzden Ömer de, Ben onları haram kılıyorum buyurmuştur!!
Davetçi: Siz beylerden, bir hatayı düzeltmek için başka hatalara düşeceğinizi beklemiyordum. Lütfen Allah-u Teala rızası için iyi düşünün, nass karşısında içtihat doğru mudur? Peygamber (s.a.a)i bu kadar düşürüp Ömeri de bu kadar yükselterek iki müçtehit gibi karşı karşıya getirmeniz doğru mudur? Sizin bu dediğiniz Kurân ayetlerine de aykırı değil midir? Şimdi vakit dar olduğundan sadece bu ayetlerden bazısına işaret ediyorum:
Allah-u Teala Yunus suresi 15. ayette şöyle buyurmaktadır:
...De ki: Onu kendi nefsimin bir öngörmesi olarak değiştirmem, benim için olacak bir şey değildir. Ben, yalnızca bana vahy olunana uyarım...
Peygamber (s.a.a) bile kendi meylince vahiy olmaksızın hükümleri değiştiremediği halde vahiyden tümüyle uzak olan Ömer nasıl olur da helal ve haramı değiştirebilir? Halbuki Kurân Peygamber (s.a.a) hakkında Necm suresi 3 ve 4. ayette şöyle buyurmaktadır:
O hevadan (kendi istek, düşünce ve tutkularına göre) konuşmaz. O (söyledikleri) vahy olunandan başkası değildir.
Hakeza Ahkaf suresi 9. ayette şöyle buyurmaktadır:
Yoksa: Kendisi onu uydurdu mu diyorlar? De ki: Eğer ben onu uydurmuşsam, Allah tarafından bana gelecek şeyi savunmaya gücünüz yetmez. O sizin Kurân hakkında yaptığınız taşkınlıkları çok daha iyi bilir...
Bu ayetler, Peygamber (s.a.a)in tam manasıyla ahkam-ı İlahiye itaat etmesinin gerekliliğini göstermektedir. O halde ne Ömer ve ne de bir başka birisi, hükümleri değiştiremeye ve helalı haram yapmaya kesinlikle hakkı yoktur.
Şeyh: Şüphesiz halife Ömer, ümmetin salahını bu hükmün neshinde görmüştür. Zira bugün de bazı kimselerin bir saat veya bir ay boyunca bir kadını muta edip hamile veya hamile olmadan terk ettiğini görüyoruz. Bu fesadın yayılmasına neden olmaktadır.
Davetçi: Af edersiniz, bu beyanınız çok gülünç ve ilginçtir. Nasıl olur da bir avuç şehvet perest insanın yaptıklarını Allahın helal ve haramına ölçü sayıyorsunuz?
Eğer bir avuç şehvetperest insanın yaptığını ölçü olarak alırsanız, daimi nikahın da haram olması gerekir. Zira bazı insanlar makam veya mal için soylu bir kadınla daimi nikah kıymakta, sonra da öylece bırakıp gitmektedir. O halde dediğinize göre buradan yola çıkarak daimi nikahın da yanlış olduğunu söylemek gerekecektir.
Halka dini aşılamak gerekir. Dini görevlerini söylemek gerekir. Bir insan dindar olur da daimi nikahla evlenmekten mahrum kalırsa, zina etmeyeceği için gidip muta edecektir. Bu adam dindar olduğu için mecburen mutanın şartlarını araştıracaktır. Zira her hükmün şartları olduğunu, önce şartlarının gerçekleşmesinin gerektiğini, daha sonra da amel etmesi gerektiğini bilecektir. Bu yüzden, nikahlarken kadına mutadan sonra bekleyeceği 45 günlük surede rahatça yaşayabileceği miktarda mehir verecektir.
Ayrıldıktan sonra da kadının hamile kalıp kalmadığını araştırmalıdır. Eğer kadın hamileyse o çocuk kendisinin olduğu için kadını korumalıdır, çocuk olduktan sonra da ona bakmak zorundadır. Eğer bu şartlara riayet etmezse, siz düşünmeden hemen helal olan bir hükmün nesh edildiğini iddia edemezsiniz.
Üstelik, dediğiniz doğru da olsa, toplumun faydasını Allah-u Teala ve Peygamber (s.a.a) kesinlikle Ömerden daha iyi biliyorlardı. O halde neden toplumun hayrı için ashabı bundan alıkoymadılar?
Eğer Peygamber (s.a.a) nehiy etmemişse, hiçbir İmam ve halife, maslahat üzere Allahın helal kıldığını haram ederek mutayı yasaklayamaz.
Eğer dikkat edecek olursanız, muta hükmü fesadın nedeni değildir. Aksine mutayı yasaklamak zinayı yaygınlaştırır. Zira daimi nikahla evlenemeyen gençler mutayı da Ömer yasakladığı için şehvetine hakim olamayınca mecburen zina edecektir.
Zinanın yaygın olduğu toplumlarda ise hürmet perdeleri yırtılır, insanlık namusu sarsılır, birçok cinsel hastalıklar yaygınlaşır ve aileler dağılıp perişan olur.
Nitekim imam Ahmed Salebi ve Taberi kendi tefsirlerinde, imam Ahmed bin Hanbel ise Müsnedde muta ayetinin tefsirinde müsned olarak Hz. Ali (a.s )den şöyle rivayet etmektedir: Ömer mutayı yasaklamasaydı, kötüler dışında hiç kimse zina etmezdi.
Hakeza İbn-i Cureyh ve Amr bin Dinar, Abdullah bin Abbasdan şöyle rivayet etmekteler: Muta rahmettir, Allah-u Teala onunla Muhammedin ümmetine rahmet etmiştir. Eğer Ömer yasaklamasaydı kötüler dışında hiç kimse zina etmezdi.
O halde Peygamber (s.a.a)in ashabının da buyurduğu gibi muta zinanın sebebi değildir. Aksine mutayı yasaklamak zinayı yaygınlaştırmaktadır. Dolayısıyla Allah Tealanın Peygamber (s.a.a) vasıtasıyla topluma bildirdiği hükümler, kıyamete kadar tüm insanlığın hayrınadır.
Burada söylenecek çok söz ve mutanın haram olduğunu söyleyen görüşün batıl olduğu hakkında birçok delil vardır. Ama burası yeri değildir.
Ayrıca biz de bu konuyu bahsetmiyorduk, ben sadece Peygamber (s.a.a) zamanında yaygın olan bir amelin, uydurulan hadislerle değiştirildiğine örnek göstermek istemiştim.
İstedim bilesiniz ki, Allahın birçok hükümleri değiştirilmiş, helal ve haramlarla oynanmıştır. Şii ve Sünni ulemanın ittifak etmiş olduğu humus ve iki muta hükmü, Peygamber (s.a.a) zamanında ümmet arasında yaygın ve uygulanan bir şeydi. Sonradan Ömer kendi arzusunca hiçbir delil olmaksızın helali haram kılmıştır. Şimdi de milyonlarca Müslüman hiçbir delil olmaksızın sadece atalarının izinden giderek bu inancı savunmaktadır. Halbuki bizzat kendi muteber kitaplarınızdaki hadisler ve Kurân ayetleri humus ve bu iki muta hükümlerinin nesh edilmediğini açıkça beyan etmektedir.
Buna rağmen nesh edildiği hakkında hiçbir delil olmayan bu hükümlerle amel edenleri bizzat sapık ve dalalet ehli sayıyorsunuz.
Dolayısıyla ümmet arasında Ebu Talib (r.a)in mümin ve Müslüman olduğu bilindiği halde Zehzah hadisi uydurularak tam tersi gösterilmiştir. Halk da düşünmeden taklit ederek gerçekleri çiğnemiştir. Düşünen ve bilgi sahibi insanlar için bu kadar delil yeterlidir. Basiret ehlinin de bildiği gibi Ebu Talibin iman etmiş olduğu hakkında birçok delil vardır, biz de özetle konuyu aktarmaya çalıştık. Hz. Ali (a.s)ın düşmanları Hariciler, Nasibiler ve Emeviler Ebu Talib (r.a)in dirilerek Kelime-i Şahadeti söylemiş olduğunu görseler bile, yine tevil edecek, başka anlamlar çıkaracaklardır.
Bu konuda daha fazla bilgi isteyenler, Celaluddin Suyuti, Ebul- Kasım Belhi, Muhammed bin İshak, İbn-i Sad, İbn-i Kuteybe, Vakidi, imam Musuli, Şevkani, Telmesani, Kurtubi, Berzenci, imam Şarani, Ebu Cafer İskafi ve benzerlerinin kitaplarına müracaat etmelidir. Bunların hepsi de Ebu Talib (r.a)in iman ettiğini kabul etmekte ve genelde bu konuda müstakil kitaplar yazmışlardır.
Özetle bu söylenenlerden de anlaşıldığı gibi soy açısından Ali (a.s) büyük bir makama sahiptir. Ashaptan hiçbirisi o mukaddes makamda değildir.
Gerçek apaçık ortada, kimseye gizli değildir;
Ancak kör olanlar, ayı göremiyorlar.
Hz. Ali (a.s)ın diğer seçkin bir özelliği de doğduğu mekandır. Hz. Ademden Hz. Muhammede kadar hiçbir peygamber ve vasileri bu büyük özelliğe sahip olamamıştır.
Hz. Ali (a.s) soy açısından ve yaratılışındaki nuraniyet açısından seçkin olduğu gibi, doğduğu yer açısından da seçkindir; O bu konuda da tektir. Hz. Ali (a.s) Kabede doğmuştur.
İsa bin Meryem doğumu esnasında gaybi bir ses Meryemi camiden dışarı çıkardı. Bu ses şöyle diyordu: Evden (Beytul- Mukaddesden) dışarı çık, bu ev ibadet yeridir, doğum yeri değil.
Ama Hz. Ali (a.s)ın doğumu yaklaştığında annesi Esed kızı Fatıma Kabeye çağrılmıştır. Hem de tesadüfen camide olan ve bir anda doğum yapan bir kadın gibi değil, resmen onu Kabenin içine götürdüler. Ama bazı cahil kimseler, Fatımanın camide olduğunu, aniden sancılandığını ve çıkamadığı için orada doğum yaptığını zannediyorlar.
Halbuki öyle değildir. Esed kızı Fatıma doğum yapacağı ay, Mescidul- Harama gitmiş orada sancılanmış ve Kabenin etrafında Allah-u Tealaya doğumu kolay olması için dua etmiştir. Aniden Kabenin duvarı (o zamanlar Mescidul- Haramın ortasındaydı yer düzeyinde olan kapısı her zaman kapalıydı, sadece özel mevsimlerde açılıyordu.) yarıldı veya kapalı kapısı açıldı (rivayetlerde her ikisi geçmektedir) bir ses duyuldu; Ey Fatıma Kabeye gir! Etrafta olan halkın gözleri önünde Fatıma Kabeye girdi, kapı veya duvar ilk haline döndü, herkes şaşırdı, orada hazır bulunan Abbas olayı görünce hemen Ebu Talibe haber verdi. Kabenin anahtarı yanında bulunan Ebu Talib (r.a), hemen geldi ve ne yaptılarsa da bir türlü kapıyı açamadılar.
Fatıma tam üç gün, zahiren hiçbir yemek ve bakıcı olmaksızın Kabede kaldı. Bütün Mekkede o konuşuluyordu. Üçüncü gün girdiği yerden geri çıktı. Halk Fatımanın kucağında nur topu gibi bir çocuğu olduğunu gördüler.
Esedullah vücuda geldi,
Perdenin arkasında var olan geldi.
Hz. Ali (a.s) işte böylece Kabede doğma şerafetine sahip oldu; hem de annesi özel bir davetle davet edilmişti. Bu olay Şii ve Sünni her iki tarafın da ittifak etmiş olduğu bir konudur. Hiç kimse böyle bir üstünlüğe sahip olamamıştır. Nitekim Hakim Müstedrekde ve İbn-i Sabbağ Maliki Fusulul- Muhimme 1. fasıl s. 14de şöyle diyorlar: Hz. Aliden önce hiç kimse Kabede doğmamıştır. Allah-u Teala Onu yüceltmek, mertebesini yükseltmek ve ikram olsun diye sadece Ona bu şerafeti vermiştir.
Bu konuda Hz. Ali (a.s)ın şerafetini artıran diğer bir özellik de, adının gayb aleminden seçilmesidir.
Şeyh: İlginç şeyler beyan ediyorsunuz. Ebu Talib, Peygamber miydi ki ona; Çocuğunun adını Ali koy diye vahiy olsun. Bu Şiilerin Ona karşı sevgisinden uydurdukları bir şeydir. Yoksa bunun başka bir yolu yoktur. Anne babası kendi özgür iradeleriyle adını Ali koymuştur, unun gayb alemiyle bir irtibatı yoktur.
Davetçi: Benim sözümde sizi şaşırtacak hiçbir garip yön yoktur; zira bütün semavi kitaplarda Muhammed ve Ali (aleyhumes selam)ın adı, Peygamber ve İmam olarak zikredilmiştir. Muhammed ve Ali ismini, Allah-u Teala yaratılıştan binlerce yıl önce seçmiştir. Bütün göklerde, cennet kapılarında ve arşta kaydedilmiştir. Bunun Ebu Talib (r.a)in zamanına mahsus olması söz konusu değildir.
Şeyh: Sizin bu sözünüz guluv (aşırılık) değil midir? Siz Hz. Aliyi (k.v) yaratılıştan önce melekut aleminde Peygamber (s.a.a) ile birlikte zikretmekle aşırı gidiyorsunuz. Halbuki Peygamber (s.a.a)in adı da varlığı gibi her şeyden üstündür ve eşi yoktur. Alimlerinizin bu fetvası yüzünden ezanda da Peygamberin adının hemen ardından Alinin adı zikredilmektedir.
Davetçi: (Gülerek) Beyler bu sözlerimin guluvla ilgisi yok. Onun adını melekut alemine ben yazdırmadım, bana isnat etmeyin, Allah-u Teala Onun adını Peygamber (s.a.a)in adıyla birlikte kaydetmiştir. Nitekim kendi muteber kitaplarınızda bu konuda birçok hadis vardır.
Şeyh: Siz daha da guluv ederek Ali (a.s)ın adını Allahın adıyla zikrettiniz, lütfen sözünü ettiğiniz rivayetlerden örnek veriniz.
Davetçi: Taberi Tefsir-i Kebirde, İbn-i Asakir Tarihte, Muhammed bin Yusuf Kifayetut- Talibin 62. Babında, Hafız Ebu Naim Hilyetul- Evliyada, Şeyh Süleyman Belhi Yenabiul- Mevedde s. 238de (56. babın zımnında 52. hadis) Taberiden naklen müsned olarak farklı tabirlerle Ebu Hureyrenin Peygamber (s.a.a)den şöyle buyurduğunu kaydetmişlerdir:
Arşın sütununa; La ilahe illallah vahdehu lâ şerike leh ve Muhammedun Abdî ve rasulî, eyyettuhu bi-Aliyyibn-i Ebi Talib yazılmıştır. [8]
Celaluddin Suyuti Hesaisul- Kubra c. 1, s. 10da ve Dürrul- Mensur İsra suresinin başında İbn-i Adiy ve İbn-i Asakirden naklen Enes bin Malikden Peygamber (s.a.a)in şöyle buyurduğunu kaydetmişlerdir: Mirac gecesi arşın sütununda şöyle yazıldığını gördüm: La ilahe illallah Muhammedun Rasulullah, eyyedtuhu bi-Aliyyin [9]
Yenabiul- Mevedde s. 207de, Zehairul- Ukbadan naklen Peygamber (s.a.a)in şöyle buyurduğu rivayet edilmektedir:
Mirac gecesi yüksek melekut alemine varınca, arşın sağ sütununa baktım, orada şöyle yazılıydı: Muhammed Allahın Resulüdür, onu Ali ile teyit ve Ona Ali ile yardım ettim.
Yenabiul- Mevedde s. 234 (19. hadis)de İmamul- Haremin Kitabus- Sebin kitabından naklen (o da İbn-i Meğazilinin Menakıbinden naklen), Mir Seyyid Ali Hemedani Meveddetul- Kurbanın 6. Meveddesinde (iki hadis), Hatip Harezmi Menakıbda, İbn-i Şirveyh Firdevsde, İbn-i Meğazili Menakıbda, Cabir bin Abdullahın Peygamber (s.a.a)den şöyle buyurduğunu kaydetmişlerdir:
Cennetin kapısında şöyle yazılmıştır: La ilahe illallah, Muhammedun Resulullah, Aliyyun veliyyullah, ehu Resulullah kable en yahlukes- Semavati vel- arzi bi-elfey amin [10]
Şimdi aklıma başka bir güzel hadis geldi; Mir Seyyid Ali Meveddetul- Kurbanın 8. Meveddesinde Peygamber (s.a.a)in Ali (a.s)a şöyle buyurduğunu rivayet etmektedir:
Dört yerde senin adını da kendi adımın yanında gördüm:
1- Miraç gecesi, Beytul- Mukaddese varınca orada şöyle yazıldığını gördüm: La ilahe illâllah Muhammed Resulullah (s.a.a) eyyedtuhu bi-Aliyyin vezirihi. [11]
2- Sidretul- Müntahaya varınca da orada şöyle kaydedildiğini gördüm: İnni enellah la ilahe illa ene vahdi ve Muhammedun safveti min halki eyyedtuhu bi-Aliyyin vezirihi ve nesartuhu bihi. [12]
3- Rabbul- aleminin arşına varınca sütunlarına şöyle yazıldığını gördüm: İnni enellah, la ilahe illa ene, Muhammedun habibi min halki, eyyedtuhu bi-Aliyyin vezirihi ve nesartuhu bihi. [13]
4- Cennete varınca cennetin kapısında da şöyle yazıldığını gördüm: İnni enellah, la ilahe illa ene, Muhammedun habibi min halki, eyyedtuhu bi-Aliyyin vezirihi ve nesartuhu bihi. [14]
İmam Salebi Keşful- Beyan tefsirinde, Şeyh Süleyman Belhi Yenabiul- Meveddenin 23. babında (Ebu Naim İsfahaniden naklen), Muhammed bin Cerir Tefsirinde, İbn-i Asakir kendi Tarihinde İbn-i Abbas ve Ebu Hureyreden naklen O seni yardımıyla destekleyecektir...[15] ayetinin Hz. Ali (a.s) hakkında nazil olduğunu rivayet ederek Resulullah (s.a.a)in de şöyle buyurduğunu nakletmişlerdir:
Arşa şöyle yazıldığını gördüm: La ilahe illallah vahdehu la şerike leh Muhammedun abdi ve resulî, eyyettuhu ve nesartuhu bi-Aliyyibn-i Ebi Talib. [16]
Ayrıca Şifa ve Menakıb kitaplarında bu tür başka hadisler de rivayet edilmektedir. Böylece bilin ki Muhammed ve Ali isimlerinin onlara verilmesi, bizimle bir ilgisi yoktur; Onların isimleri bizzat Allah-u Teala tarafından seçilmiştir.
Salebi Keşful- Beyan tefsirinde, Şeyh Süleyman Belhi Yenabiul- Meveddenin 24. babında (İbn-i Meğaziliden naklen); Adem Rabbinden bir takım kelimeler aldı da tövbe etti. Şüphesiz Allah tövbeleri kabul eden ve merhameti bol olandır.[17] ayetinin tefsirinde Said bin Cubeyr ve İbn-i Abbastan şöyle rivayet etmekteler: Peygamber (s.a.a)e; Ademin aldığı ve tövbesinin kabulüne neden olan kelimeler nelerdi? diye sorduklarında şöyle buyurdular:
Allahtan Muhammed, Ali, Fatıma, Hasan ve Hüseyinin hakkı için bağışlanmasını istedi, Allah-u Teala da tövbesini kabul edip onu bağışladı.
Zannedersem Şia alimlerinin nezdinde mütevatir olan, kendi büyük alimlerinizin kitaplarında da yer alan bunca hadis, birinci sorunuz için yeterlidir.
Ama Ebu Talib (r.a)in peygamberliği ve vahyin ona nüzulü konusunda da yine yanlış düşünüyorsunuz. Zira bildiğiniz gibi vahiy ve ilham için bir takım derece ve mertebeler vardır, şimdi onları beyan edecek imkanımız yoktur. Ayrıca bu mertebeler nübüvvet makamına özgü bir şey de değildir. Lügat açısından vahiy, bir ferdin diğerlerinden gizlice ve hızlıca özel bir şekilde bilinçlenmesi olayıdır. Birçok insan ve hayvan vahiy ve içgüdüsel ilhamlara mazhar olmuştur. Örneğin bal arısı, Musanın annesi ve diğerleri.
Bal arısı peygamber olmadığı halde Allah-u Teala ona vahy etmiştir. Nitekim Nahl suresi 68. ayette şöyle buyurmaktadır:
Rabbin balarısına: Dağlardan, ağaçlardan ve insanların yaptıkları çardaklardan kendilerine evler edin diye vahy etti...
Hakeza Hz. Musanın annesi hakkında da peygamber olmadığı halde Kasas suresi 7. ayette şöyle buyuruyor:
Musanın anasına: Onu emzir, kendisine zarar geleceğinden endişelendiğinde onu denize (Nil nehrine) bırakıver, hiç korkup kaygılanma; çünkü biz onu sana geri vereceğiz ve onu peygamberlerden biri yapacağız diye vahiy ettik.
Ayrıca Allah-u Tealanın insana yol göstericiliği de sadece vahiy yoluyla değildir; bazen bir sesle de kullarına yol göstermektedir. Nitekim bu iş defalarca tekrarlanmış ve Kurânda da yer almıştır. Örneğin: Meryem suresi 24. ayette ise şöyle buyurmaktadır:
Aşağısından (bir ses) ona şöyle seslendi: Tasalanma! Rabbin senin alt yanında bir su arkı vücuda getirdi...
O halde Allah-u Teala bazen vahiy ve bazen de bir sesle, peygamber olmadığı halde insana ve hatta hayvanlara yol göstermektedir. İşte bu esas üzere Ebu Talibe de çocuğunun adının konulmasında kılavuzluk etmiştir. Buna rağmen hiç kimse Ebu Talib (r.a)in peygamber olduğunu söylememiş, vahye muhatap olduğunu da iddia etmemiştir. Semavi bir ses veya yeni doğan çocuğunun isminin yazıldığı bir levha nüzulü sayesinde kılavuzluk edilmiştir. Nitekim kendi büyük alimleriniz de muteber kitaplarında bunu zikretmişlerdir.
Şeyh: Nerede bizim alimlerimiz böyle bir şeyi yazmıştır?
Davetçi: Birçok kitaplarınızda mevcuttur. Şu anda aklımda kaldığı kadarıyla Mir Seyyid Ali Hemedani Meveddetul- Kurbanın 8. Meveddesinde (Abbas bin Abdulmuttalibten naklen), Süleyman Belhi Yenabiul- Meveddenin 56. Babında, Muhammed bin Yusuf da Kifayetut Talibde az bir farklılıkla şöyle rivayet etmişlerdir: Ali doğunca annesi, babasının adı olan Esed adını ona verdi. Ebu Talib bu isme razı olmadığından dolayı şöyle dedi: Ey Fatıma, bugün Ebu Kubays dağına ( bazılarına göre ise Mescidul- Harama) gidelim. Allahdan bu çocuk için bir isim dileyelim. Birlikte akşam olunca Ebu Kubays dağına (veya Mescidul- Harama) gidip dua ettiler. Ebu Talib (r.a), duasını bir şiir şeklinde şöyle beyan etti:
Ya Rabbi, ey karanlık gecenin sahibi!
Ve aydınlatan ayın Rabbi!
Gizli emrini bize beyan et.
Bu bebeğin ismini ne koyalım?
O anda gökten bir ses geldi, Ebu Talib başını kaldırdığında üzerinde dört satır yazılı yeşil bir levhayı gördü, hemen onu aldı, göğsüne dayadı. Üzerinde şu şiir yazılıydı:
Sizlere temiz bir çocuk verdik;
O pâk, seçilmiş ve hoşnut olduğun biridir.
İsmi Allah-u Teala tarafından Alidir;
Ki Aliyyul Aladan türemiştir.
Genci Şafii ise Kifayetut Talibde bir sesin geldiğini ve Ebu Talibe cevap olarak şöyle denildiğini yazmaktadır:
Ey Peygamberin Ehl-i Beyti!
Sizlere temiz bir evlat verdim.
Onun adı, Alidir;
Aliyyul- Aladan türemiştir.
Bunun üzerine Ebu Talib çok sevindi ve Allah-u Teala için secdeye kapandı. Hemen on deve kurban kesti ve o levhayı Mescidul- Harama astı, Haşim oğulları Kureyşe karşı o levhalarla övünüyordu. O levhalar Haccacın Abdullah bin Zübeyrle yaptığı savaşa kadar orada duruyordu, sonra kayboldu.
Bu rivayet de Ebu Talib (r.a)in muvahhid olduğunun bir delilidir. Zira Allahtan bir isim istiyor, Allah-u Tealadan bir lütuf görünce de hemen secdeye kapanıyor. Acaba bir nimete erişince şükür secdesine kapanan birisi müşrik olabilir mi? Cahilce bağnazlık ve inattan Allaha sığınırım.
Sizin; Alimlerinizin bu fetvası yüzünden ezanda da Peygamberin adının hemen ardından Alinin adı zikredilmektedir. sözünüze gelince; kesinlikle kasıtlı olarak yanlışlık yapıyorsunuz. Hz. Ali (a.s)ın adının ezan ve ikamenin bir parçası olduğuna dair, örnek için müçtehitlerimizin bir fetvasını gösterseydiniz çok iyi olurdu. Halbuki bütün Şia alimleri kendi istidlal ve ilmihal kitaplarında Hz. Ali (a.s)ın velayet şahadetinin ezanın bir cüzü olmadığını beyan etmişlerdir. Ezan ve ikamede, Hz. Alinin adının onların bir cüzü olarak söylemek haramdır. Eğer niyet esnasında tümünü Hz. Ali (a.s)ın adıyla birlikte kastederse hem haram işlemiş, hem de ameli batıldır. Ama teberrük maksadıyla ve Peygamber (s.a.a)in adından sonra bir cüzü olmadığı bilinciyle söylerse sakıncası yoktur, güzeldir de. Zira Allah-u Teala da önceden zikrettiğim gibi Peygamber (s.a.a)in adını andığı her yerde Ali (a.s)ın adını da anmaktadır. Dolayısıyla siz beyler, boş yere ortalığı velveleye veriyorsunuz.
Artık asıl konumuza dönelim. Siz beyler dikkatle bakacak olursanız açıkça görürsünüz ki sahabeden hiçbirisi soy ve ırk açısından Hz. Ali (a.s) ile aynı makamda değildir.
Ayrıca takva ve züht açısından da hiç kimse Hz. Aliye erişemez. Zira ümmetin de icma etmiş olduğu üzere Peygamber (s.a.a)den sonra, Ondan daha takvalı ve zahit bir kimse görülmemiştir. İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhinde ve Muhammed bin Talha da Metalibus- Süulde zamanın en büyük zahitlerinden olan Ömer bin Abdulazizden şöyle rivayet etmektedir: Bu ümmetten Peygamber (s.a.a)den sonra, Aliden daha zahit ve takvalı bir kimseyi tanımıyoruz.
Molla Ali Kuşçu bütün bağnazlığına rağmen birçok yerde şöyle demektedir: Akıllı insanların aklı, Ali (a.s) hakkında şaşkınlığa düşmektedir. Zira O, gelmiş ve geçmişlerin üzerine kalem çekmiştir. Şerh-i Tecritte ise şöyle diyor: Alinin hallerini ve yaşam tarzını duymak, insanı şaşkınlığa düşürmektedir.
Abdullah Rafi şöyle rivayet ediyor: Bir gün Hz. Ali (a.s)ın evine gittim, Ona kapalı bir kese getirdiler. Açınca kepekli un dolu olduğunu gördüm. Ondan bir miktar yedi, ardından su içti, Allah-u Tealaya şükretti. Ben şöyle dedim: Ey Ebel Hasan, neden o kesenin ağzını mühürlemişsin? Hz. Ali (a.s) şöyle buyurdu:
Zira Hasan ve Hüseyin bana şefkatlidirler, içine yağ veya tatlı bir şey dökmemeleri için ve Alinin nefsi lezzet almasın diye ağzını kapatıyorum.
Şüphesiz insanın nefsi, dünyevi helal lezzetler içinde git gide isyana düşmekte ve insanı Allahın zikrinden alıkoymaktadır. Hz. Ali (a.s) işte bu yüzden nefse mağlup olmamak için lezzetli yiyecekler yemekten sakınıyordu.
Süleyman Belhi Yenabiul- Meveddenin 51. Babında (Ahmed bin Kaystan naklen), Muhammed bin Talha Metalibus- Süulde, Harezmi Menakıbda ve Taberi Tarihinde Suveyd bin Gafeleden şöyle rivayet etmektedirler: Bir gün Hz. Ali (a.s)ın yanına vardım. Ekşimiş, kokusu her tarafı dolduran bir tabak sütü getirip Hz. Ali (a.s)ın önüne koydular. Hz. Ali (a.s)ın elinde kepekli ve kurumuş arpa ekmeği vardı. Ekmek, o kadar sertti ki elle kırılamayınca, Hz. Ali (a.s) diziyle kırdı. O kurumuş ekmeği ekşimiş sütle ıslatıyor yiyordu. Bana da ikram edince oruç olduğumu söyledim, bunun üzerine şöyle buyurdu:
Her kim oruç tutar, canı istediği halde Allahın rızası için yemezse, Allah-u Teala ona cennet yemeklerini yedirir.
Suveyd şöyle devam ediyor: Hz. Ali (a.s)ın haline çok acıdım, yanımda duran hizmetçisine; Allahtan korkmuyor musun, arpanın kepeğini almadan ekmek mi pişiriyorsun? diye itirazda bulundum. Bunun üzerine hizmetçi; Allaha and olsun ki, Onun kendisi kepeği almamamı emretmiştir. dedi.
Hz. Ali (a.s); Fizzeye ne diyordun? diye sordu. Ben de, söylediğim şeyi kendisine aktardım. Bunun üzerine Hz. Ali (a.s) şöyle buyurdu: Anam babam Resulullaha feda olsun, o da ekmeğin kepeğini almazdı ve ölünceye kadar da üç gün olsun buğday ekmeği yemeden vefat etti.
Harezmi ve İbn-i Meğazili Menakıp kitaplarında şöyle rivayet etmektedirler: Hz. Aliye hilafeti döneminde biraz helva getirdiler, Hz. Ali parmağıyla bir miktar alıp kokladı ve şöyle buyurdu:
Ne de güzel rengi ve kokusu vardır. Ama Ali onun tadını bilmiyor. (Yani şimdiye kadar helva yememişim.)
Kendisine; Ey Ali, helva size haram mıdır? diye sorulunca şöyle buyurdular: Allahın helali haram olmaz. Ama memlekette aç varken benim karnım nasıl tok olabilir! Hicaz etrafında aç karınlar, erimiş ciğerler dururken ben tok karınla nasıl yatarım? Emirul- Muminin olduğum halde, müminlerin dert ve zorluklarından nasıl uzak durabilirim?
Hakeza Harezmi Adiy bin Sabitten şöyle rivayet etmektedir: Bir gün Hz. Aliye tatlı getirdiler; ama O, nefsine hakim olarak yemedi.
Bunlar Hz. Ali (a.s)ın yemek tarzıydı; bazen sirke, bazen tuz, bazen biraz yeşillik, bazen de kurumuş arpa ekmeği ile bir miktar süt yerdi. Hiçbir zaman iki çeşit yemek yemezdi.
Hicri 40 tarihinde Ramazan ayının 19. Gecesinde, yani İbn-i Mülcem tarafından şahadet darbesine maruz kaldığı gece, kızı Ümm-ü Gülsümün misafiriydi. İftar için Hz. Ali (a.s)a ekmek, süt ve tuz getirdiler. Hz. Ali (a.s) kızı Ümm-ü Gülsümü o kadar sevmesine rağmen rahatsız olarak şöyle buyurdu:
Senin kadar babasına eziyet eden bir kız görmedim.
Ümmü Gülsüm; Babacığım ben ne yaptım? diye sorduğunda şöyle buyurdular:
Babanın bir sofrada iki çeşit yemek yediğini nerede gördün?
İçlerinde lezzetli olan sütü kaldırmalarını emretti; sadece ekmek ve tuz ile iftar etti. Ardından şöyle buyurdu:
Dünyanın helalinde hesap, haramında ise azap vardır.
Hz. Ali (a.s)ın elbisesi de oldukça sade ve değersiz şeylerdi. İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhinde, İbn-i Meğazili Menakıpta, Ahmed bin Hanbel Müsnedde, Sibt bin Cevzi Tezkirede ve diğer alimleriniz de kendi kitaplarında şöyle yazmışlardır: Hz. Alinin elbisesi, beş dirheme aldığı kaba bir kumaştandı.
Mümkün olduğu kadar elbisesini yamalıyordu ve elbisesinin yamağı genellikle hurma lifinden veya deridendi. Ayakkabısı da hurma lifindendi. Muhammed bin Talha Metalibus- Süulde, Süleyman Belhi Yenabiul- Meveddede ve İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhinde şöyle yazmışlardır: Hz. Ali (a.s) zahiri hilafeti döneminde, elbisesine o kadar yama atmıştı ki, amcası oğlu Abdullah bin Abbas Onun bu durumuna üzüldü. Bunun üzerine Hz. Ali (a.s) şöyle buyurdular:
O kadar yama üstüne yama attırdım ki, artık yamacıdan utanıyorum. Ama Alinin dünya ziyneti ile ne işi var! Nasıl fani olan ve baki kalmayan nimetlere sevinebilirim!
Başka birisi; Neden hilafetiniz zamanında yamalı elbise giyip düşmanlar karşısında gülünç hale düşüyorsunuz? diye eleştiride bulununca şöyle buyurdular:
Bu, kalbi yumuşatan, insandan kibri uzaklaştıran ve mümini kendine uyduran bir elbisedir.
Muhammed bin Talha Metalibus- Süulde, Harezmi Menakıpta, İbn-i Esir Kamilde ve Süleyman Belhi Yenabiul- Meveddede şöyle rivayet etmişlerdir: Alinin ve kölesinin elbisesi birdi. Aldığı iki elbise de aynı şekilde ve aynı değerdeydi; birini kendisi giyiyor, diğerini de kölesi Kanbere veriyordu.
İşte bunlar, kendi alimlerinizin de yazdığı gibi Hz. Ali (a.s)ın yiyecek ve giyecek tarzıydı; vakit az olduğundan özetle aktarmaya çalıştım. Yoksa gerçekten Hz. Ali (a.s)ın yaşamı, akıllara durgunluk veren bir yaşamdı.
Hz. Ali (a.s)ın kendisi kuru arpa ekmeği yerken fakirlere, yetimlere, yoksullara buğday ekmeği, şeker, bal ve hurma veriyordu. Kendisi yamalı elbise giyerken yetimlere ve dul kadınlara en güzel elbiseleri veriyordu.
Hz. Ali (a.s)ın dünyaya hitaben söylediği sözler, Onun zühdünü, takvasını ve dünyaya itimatsızlığını gözler önüne sermektedir. Nitekim büyük alimlerinizden İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhinde, Hafız Ebu Naim Hilyetul- Evliya c. 1, s. 84de, Abdullah bin Amir Şebravi Şafii Kitabul- İhtaf bi-Hubbil- Eşraf s. 8de, Muhammed bin Talha Metalibus- Süul s. 33de, İbn-i Sabbağ Maliki Fusulul- Muhimme s. 28de, Şeyh Süleyman Belhi Yenabiul- Meveddenin 51. babında, Sibt bin Cevzi Tezkirenin 5. babının 69. sayfasının sonunda ve diğer alim ve tarihçileriniz de kendi eserlerinde Muaviye ile Zurar bin Zamure arasında geçen detaylı konuşmayı rivayet etmişlerdir. Konuşmasının sonunda Zurar, Muaviyenin yanında Hz. Ali (a.s)ı şöyle vasf etmiştir: Karanlık bir gecede Aliyi gördüm, sakalını tutmuş yılan sokmuş gibi kıvranıyordu, hüzünlü bir halde ağlıyor ve şöyle diyordu:
Ey dünya, benden başkasını kandır, ben sana kanmam, ben seni üç talakla boşadım. Artık sana dönüş olmaz; zira senin ömrün kısa, tehliken çok büyük, lezzetin çok azdır. Eyvahlar olsun az azığa, uzun yolculuğa ve tehlikeli yola.
Muaviye Hz. Ali (a.s)a karşı o kadar katı kalpli olmasına rağmen, Zurarın bu sözleri karşısında kendiliğinden ağladı ve şöyle dedi: Allah Aliye rahmet etsin, Allaha and olsun ki o böyleydi.
Başka bir yerde ise Muaviye şöyle demiştir: Dünya kadınları Ali gibi birini doğurmaktan kısırdır.
Hz. Ali (a.s)ın züht hayatı Peygamber (s.a.a)in müjdelediği İlahi bir feyizdir. Nitekim Muhammed bin Yusuf Kifayetut- Talibin 46. babında müsned olarak Ammar Yasirden naklen Peygamber (s.a.a)in şöyle buyurduğunu kaydetmiştir:
Ey Ali, dünyadaki zühdün sebebiyle Allah-u Teala seni insanlardan hiç kimsenin süslenmediği bir ziynetle süslemiştir. Zira Allah-u Teala katında zühtten daha sevimli bir şey yoktur. Ne sen dünyevi lezzetlerden nasiplendin ve ne de dünya seni kullanabildi. Allah-u Teala seni yoksullarla dostluğa muvaffak kılmıştır. Onlar senin imametine inanmışlardır. Ben de onların sana uymasından hoşnut olurum. Seni sevenlere, tasdik edenlere ne mutlu! Senin düşmanlarına, sana iftira ve yalan atanlara eyvahlar olsun. Seni sevenler ve tasdik edenler cennette senin komşuların olacak ve senin azametli sarayında seninle birlikte olacaklardır. Allah-u Teala senin düşmanlarını, kıyamet günü yalancıların bulunduğu yerde cezalandıracaktır.
Hz. Ali (a.s) o kadar takvalı ve züht ehliydi ki, dost düşman herkes onu İmamul- Muttakin (Muttakilerin İmamı) diye adlandırıyordu. Hz. Ali (a.s)ı bu sıfatlarıyla topluma tanıtan ilk kimse, bizzat Peygamber (s.a.a) idi. Vakit dar olduğundan bunlardan sadece bir kaçına işaret etmek istiyorum.
İbn-i Ebil- Hadid Nehcul Belağa Şerhi c. 2, s. 450de, Hafız Ebu Naim Hilyetul- Evliyada, Mir Seyyid Ali Hemedani Meveddetul- Kurbada, Muhammed bin Yusuf Kifayetut Talibin 54. babında Enes bin Malikden şöyle rivayet etmektedirler: Peygamber (s.a.a) bir gün bana; Ey Enes, bana abdest suyu getir diye buyurdu. Ben de kalkıp abdest suyu getirdim. Peygamber (s.a.a) abdest aldıktan sonra iki rekat namaz kıldı ve ardından bana şöyle buyurdu:
Ey Enes, bu kapıdan ilk gelecek olan kimse, muttakilerin imamı, Müslümanların efendisi, müminlerin beyi, vasilerin sonuncusu, el ve ayakları (abdest azaları) nurlu olanların önderidir.
Enes devamında şöyle diyor: Ben içimden bu gelecek kişinin Ensardan biri olmasını istedim. Ama aniden o kapıdan Ali girdi ve Peygamber (s.a.a) şöyle buyurdu: İşte o kimse, Ali bin Ebi Talibtir Peygamber (s.a.a) sevinç içinde kalktı, Hz. Aliyi karşıladı, elini boynuna attı ve terini sildi.
Hz. Ali şöyle dedi: Ya Resulullah, bugün bana daha önce yapmadığın hareketleri yapıyorsun.
Peygamber (s.a.a) şöyle buyurdu: Neden yapmayayım. Zira sen benim tarafımdan risaletimi halka ileteceksin, onlara sesimi duyuracaksın ve benden sonra ihtilafa düştükleri konuları beyan edeceksin.
Hakeza İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhi c. 2de, Hafız Ebu Naim ise Hilyede şöyle rivayet etmekteler: Bir gün Hz. Ali Peygamber (s.a.a)in huzuruna vardı. Peygamber (s.a.a); Müslümanların efendisi ve muttakilerin İmamı merhaba hoş geldin. diye buyurdu. Ardından; Bu nimete karşı şükrün nasıldır? diye sordu.
Hz. Ali cevaben şöyle dedi: Bana verdiği nimetler için Allaha hamd ediyorum. Bana şükür nimetini vermesini diliyorum ve bana verdiklerini artırmasını umuyorum.
Muhammed bin Talha Metalibus- Süulün 1. babının 4. Faslında bu hadisi rivayet etmekte ve bu delille Hz. Alinin Muttakilerin İmamı ve takva ehlinin en üstünü olduğunu ispatlamaktadır.
Hakim, Müstedrek c. 3, s. 138de, Buhari ve Müslim ise Sahihlerinde Peygamber (s.a.a)in şöyle buyurduğunu rivayet etmektedirler:
Ali hakkında bana üç şey vahy edilmiştir; O Müslümanların efendisi, muttakilerin İmamı, el, ayak ve yüzleri nurlu olanların önderidir.
Muhammed bin Yusuf Kifayetut Talibin 45. Babında, (Abdullah bin Esad bin Zürareden müsned olarak naklen) Peygamber (s.a.a)in şöyle buyurduğunu kaydetmiştir:
Beni göklere götürdükleri Mirac gecesinde, inciden yapılmış ve altın döşenmiş bir saraya götürdüler, bana üç şey vahiy edildi ve emredildi ki Ali (a.s)ın üç hasleti vardır, O Müslümanların efendisi, muttakilerin İmamı ve abdest azaları nurlu olanların önderidir.
İmam Ahmed bin Hanbel de Müsnedde, Peygamber (s.a.a)in Hz. Aliye şöyle buyurduğunu rivayet etmektedir:
Ey Ali, senin yüzüne bakmak ibadettir. Şüphesiz ki sen muttakilerin İmamı ve müminlerin efendisisin; seni seven beni sevmiştir ve beni seven Allahı sevmiştir. Sana buğz eden bana buğz etmiştir ve bana buğz eden Allaha buğz etmiştir.
Şüphesiz bazı aşağılık, düşüncesiz, dalkavuk insanlar da, bazı halife ve sultanları haddinden fazla övmüşlerdir. Ama Peygamber (s.a.a) gibi hak ve hakikat abidesi bir insan, asla bir kimseyi boş sıfatlarla nitelendirmez. Onun ağzından çıkan her kelam gerçektir. Nitekim Kurân şöyle buyurmaktadır:
O arzusuna göre konuşmaz; o (söyledikleri) yalnızca vahy olunan bir vahiydir.[18]
Özellikle kendisi de, Mirac gecesi kendisine, Alinin muttakilerin İmamı olduğu emredildiğini bildirmektedir.
O halde Peygamber (s.a.a)in Allahın emriyle Hz. Aliyi, hiç kimse hakkında söylemediği bir sıfatla nitelendirmesi, Hz. Ali (a.s)ın makam fazilet ve takvasını göstermesi açısından yeterlidir. Bütün sahabiler arasında sadece Hz. Ali (a.s)ı muttakilerin İmamı olarak adlandırmış ve defalarca onu bu lakapla çağırmıştır. Elbette bir insanın takva ehlinin İmamı olması için bizzat kendisinin tam manasıyla muttaki ve örnek olması gerekir.
Eğer Hz. Ali (a.s)ın takva ve züht dünyasını detaylıca anlatmaya kalkışırsak, başlı başına ciltler dolusu kitap olur.
Şeyh: Efendimiz Ali (k.v) hakkında söyledikleriniz azdır bile. Gerçekten Muaviyenin de dediği gibi; Kadınlar Ali bin Ebi Talib gibi birini doğurmaktan kısırdır.
Davetçi: O halde Hz. Ali (a.s) ashap arasında takva ehlinin abidesi olduğu ve Peygamber (s.a.a)in Allahın emriyle onu muttakilerin İmamı karar kıldığı aşikar oldu. Hz. Ali (a.s) soy açısından seçkin olduğu gibi takva açısından da herkesten üstündü. Burada bir söz aklıma geldi, müsaade ederseniz size bir soru sorayım.
Şeyh: Rica ederim, buyurun.
Davetçi: Acaba ashap arasında muttakilerin İmamı olan Hz. Ali gibi birisi, makam düşkünü, dünya perest ve hevasına uyan birisi olabilir mi?
Şeyh: Asla Ali (k.v) hakkında böyle bir şey düşünülemez. Dediğiniz gibi dünyayı üç talakla boşayan ve bu cümlelerle dünyaya itinasızlığını gösteren birisi nasıl dünyaya meyledebilir! Ayrıca, Hz. Alinin makam ve mevkisi, kendisine bu tür isnatlarda bulunmaktan çok daha yücedir. Düşüncesi bile mümkün değildir; nerede kaldı ki ameli ve gerçeği.
Davetçi: O halde o takva abidesinin bütün amelleri Allah-u Teala içindi, Ondan başkası için bir tek adım bile atmamıştır; her yerde herhangi bir hak görmüşse karşılamıştır.
Şeyh: Açıktır ki Hz. Ali (a.s) hakkında bundan başka bir şey bilmiyoruz.
Davetçi: O halde bildiğiniz gibi Peygamber (s.a.a)in vefatından sonra, Hz. Ali (a.s) vasiyet gereği Peygamber (s.a.a)in yıkanması, kefenlenmesi ve defniyle meşgulken Beni Saide Sakifesinde bir grup toplanarak Ebu Bekire biat etmiş, Hz. Aliyi de biate davet edince Hz. Ali (a.s) neden biat etmedi?
Eğer Ebu Bekirin hilafeti hak, icma meselesi sabit ve hakkaniyet delili olmuş olsaydı, Hz. Ali (a.s) takva ve züht abidesi olduğu hasebiyle bahaneye sarılmaz, haktan yüz çevirmezdi. Zira Peygamber (s.a.a)in de buyurduğu gibi, hak nerede olsa Ali de orada olmalıdır.
Takvanın gereği de muttaki şahsın haktan yüz çevirmemesidir. Senetlerini de önceki geceler zikrettiğim hadislerde Peygamber (s.a.a) şöyle buyurmaktadır: Ali hakladır, hak da Ali ile döner.
Eğer o olaylar hak ve Ebu Bekirin hilafete seçimi doğru olmuş olsaydı, Hz. Ali (a.s) sevgiyle onu karşılar, kabullenir ve asla muhalefet etmezdi.
Dolayısıyla Hz. Ali (a.s)ın muhalefetinin iki nedeni olabilir; Ya Ali hakka aykırı davranmış, Peygamber (s.a.a)in emrine isyan ederek Onun halifesine biat etmemiştir; ya da hilafetin durumunu ve icma yolunu hakka aykırı bulmuş ve onu siyasi bir oyun bilmiştir.
Peygamber (s.a.a)in de buyurduğu gibi sürekli hakla olan, Muttakilerin İmamı diye nitelendirilen, dünya ehli olmayan, makam ve mevki peşinde koşmayan, dünyayı üç talakla boşayan, zahiri riyaset peşinde olmayan Ali gibi birisi hakkında birinci ihtimal asla doğru değildir. Dolayısıyla hilafeti siyasi bir oyun bildiğinden ve Allah-u Teala ve Resulünün rızasına aykırı bulduğundan biat etmekten çekinmiştir.
Şeyh: Efendimiz Alinin (k.v) biat etmediğini söylemekle ilginç sözler buyuruyorsunuz. Halbuki bütün hadis ve tarih kitaplarımız efendimiz Alinin Ebu Bekire biat ettiğini ve icmadan yüz çevirmediğini yazmaktadır.
Davetçi: Önceki geceler onca detaylı bir şekilde arz etmiş olduğum şeyleri unutmanızla size şaşırmak gerekir. Halbuki bizzat büyük alimleriniz, hatta Buhari ve Müslimin Sahihlerinde Hz. Ali (a.s)ın hemen biat etmediği kaydedilmiştir.
Çoğu alimlerinizin itiraf etmiş olduğu üzere ilk gün zorla camiye götürüldüğü halde biat etmemiş, evine dönmüştür. İbrahim bin Sad, İbn-i Ebil- Hadid, Taberi ve diğer güvenilir alimleriniz ittifakla şöyle yazmışlardır: Hz. Ali (a.s) 6 ay sonra biat etti. Yani önceki gecelerde arz ettiğim gibi Hz. Fatıma (a.s)ın vefatından sonra (ikrahla) biat etmiştir.
Faraza ki biat etti, ama neden 6 ay direndikten sonra biat etti? Aksine Hz. Ali (a.s) bu hilafetin doğru olmadığı için onlarla tartıştı, ihticaç etti. Halbuki Hz. Ali (a.s) gibi takva abidesi bir insan haktan uzak durmaz, hakkı ertelemezdi.
Şeyh: Her halde bunun bir sebebi vardır. Kendileri ne yaptıklarını daha iyi bilirler. 1300 yıl sonra bizim büyüklerin işlerine ve ihtilaflarına karışmamızın ne anlamı var! (Mecliste bulunanların gülüşmesi.)
Davetçi: Ben bu kadar cevabınızla yetindim; çünkü sizin mantıklı bir cevabınız olmadığı için bu tür cevaplara yöneldiniz. Halbuki konu akıllı ve insaflı kimseler nezdinde hiçbir delile ihtiyaç kalmayacak şekilde apaçık ortadadır. Büyüklerin ihtilafına karışmamak konusuna gelince; eğer o işin bizimle bir ilgisi olmazsa, onların ihtilafına karışmamız doğru değildir. Ama özelikle bu konuda yanılıyorsunuz. Her akıllı Müslüman gerçek bir dine sahip olmalıdır; taklidi bir dine değil! Dinde araştırmanın yolu işte budur. Biz tarihi incelediğimizde Peygamber (s.a.a)in vefatından sonra ümmetin ve büyük sahabilerin ikiye ayrıldıklarını görüyoruz. Burada haklıyı takip edebilmek için hangisinin hak üzere olduğunu araştırmak zorundayız. Körü körüne atalarımızı takip etmek ve hiçbir araştırma yapmamak asla doğru değildir.
Şeyh: Herhalde siz Ebu Bekirin hilafetinin hak üzere olmadığını söylemek istiyorsunuz. Eğer Ebu Bekirin hilafeti haksız ve Hz. Ali (k.v) haklı olmuş olsaydı, o halde Hz. Ali gibi cesur ve hakkın icrası için büyük bir gayret içinde olan birisi, başkaları da kendisini teşvik etmiş olduğu halde neden kıyam etmedi? Sizin dediğiniz gibi neden altı ay sonra biat etti? Hatta namazlarda hazır oluyor, gerekli zamanlarda halifelerin istişare meclislerine katılıyor ve isabetli görüşler bile veriyordu.
Davetçi: Evvela; enbiya ve vasiler İlahi emirler üzere hareket ederlerdi ve kendilerinden bir iradeleri yoktu. Dolayısıyla onları; neden kıyam etmediler, sustular veya neden düşmanlar karşısında kaçtılar veya gizlendiler diye eleştirmek olmaz.
Nitekim büyük enbiya ve vasilerin tarihini inceleyecek olursanız, bu tür olaylardan çok görürsünüz, özellikle Kurân bunlardan bazısına da değinmiştir. Onlar, taraftarlarının olmaması sebebiyle susmuş, oturmuş, kaçmış veya saklanmışlardır.
Nitekim Kamer suresi 10. ayette, Hz. Nuh peygamberin şu sözü bildirilmektedir:
Bunun üzerine Rabbine: Ben yenik düştüm, bana yardım et! diyerek yalvardı.
Hakeza Meryem suresi 48. ayette, Hz. İbrahim amcası Azerden yardım dileyip olumsuz cevap alınca şöyle buyurduğu nakledilmiştir:
Sizden de, Allahın dışında taptığınız şeylerden de uzlet ediyor (uzaklaşıyor) ve Rabbime yalvarıyorum.
Hz. İbrahim amcası Azerden yardım görmeyince uzlete çekildi; Hz. Ali (a.s) da işte bu yüzden gerekli taraftar ve yardımcı bulamadığı için bir köşeye çekildi.
Şeyh: Zannedersem bu uzletten maksat, kalbi uzlettir. Yani onlardan kalben uzaklaştı, mekan olarak değil.
Davetçi: Eğer her iki fırkanın da tefsirine bakacak olursanız, bu uzletin mekansal bir uzlet olduğunu görürsünüz, kalbi bir uzlet değil. Nitekim imam Fahr-u Razi Tefsir-i Kebir, c. 5, s. 809da şöyle diyor: Uzlet bir şeyden uzaklaşmak manasınadır, Hz. İbrahimin uzleti mekan ve yol açısından onlardan uzaklaşmasıdır.
Nitekim siyer alimlerinin de yazdığı gibi Hz. İbrahim Babilden Fars dağlarına hicret etti. Yedi yıl o dağların eteğinde yaşadı. İnsanlardan uzaklaştı. Daha sonra Babile geri döndü, davetini açıkladı ve putları kırdı. Bunun üzerine onu yakalayıp ateşe attılar. Allah-u Teala da ateşi ona soğuk ve selamet kıldı. Böylece risalet emrini ortaya çıkardı.
Kasas suresi 21. ayette de Hz. Musa hakkında şöyle buyurulmaktadır:
Musa korka korka, (etrafı) gözetleyerek oradan çıktı Rabbim! Beni zalimler güruhundan kurtar. dedi.
Allahın büyük peygamberleri bile korku içinden kaçarlarken Peygamber (s.a.a)in vasisi uzlete çekilemez mi?
Allah-u Teala, Araf suresi 150. ayette de İsrail oğullarının Hz. Musanın gıyabında Samirinin kandırmasıyla buzağıya taptığını ve Musanın halifesi olan Harunun ise sükutunu rivayet ettikten sonra şöyle buyurmaktadır:
Kardeşinin başını tutup kendine doğru çekmeye başladı. (Kardeşi:) Anam oğlu bu kavim beni cidden zayıf gördüler ve neredeyse beni öldüreceklerdi.
Kurân ayetlerinin de beyan etmiş olduğu üzere Hz. Peygamber (s.a.a) ve Hz. Musanın halifesi olan Hz. Harun tek başına olduğu ve ümmetin kendisini aşağıladığı bir sırada susarak kıyam etmemişlerdir.
Hz. Peygamber (s.a.a) de Hz. Ali (a.s)ı Harunun bir benzeri saymış ve Harunun makamına sahip olduğunu açıkça beyan etmiştir. Hz. Ali (a.s) kendini, gerçekleşmiş bir olay karşısında tek başına bulunca Harun gibi sabr ve tahammül etmiştir.
Nitekim önceki geceler arz etmiş olduğum büyük alimlerinizin de kitaplarında yer alan rivayetler esasınca, Hz. Ali (a.s) zorla mescide götürülüp biat etmesi için üzerine kılıç çekildiğinde, Peygamber (s.a.a)in kabrine gitmiş ve Harunun Musaya söylediği şu sözü tekrarlamıştır:
Ey Anam oğlu bu kavim beni cidden zayıf gördüler ve neredeyse beni öldüreceklerdi.
Yani ey Resulullah (s.a.a) gör bak bu ümmet beni yalnız bıraktı, zayıf gördüler ve beni öldürmek istiyorlar.
Peygamber (s.a.a) bile Mekkede 13 yıl sükut etti ve sonunda da geceleyin vatanından kaçmak zorunda kaldı.
O da önceki Peygamberler gibi taraftarları ve dostları olmadığı için sabretmiş, sonra da kaçmıştır. Tahammül edilemeyen şeylerden kaçmak Peygamberlerin sünnetidir. Hatta Hz. Peygamber (s.a.a) kudret zamanında bile kavminin bütün bidatlerini ortadan kaldıramadı.
Şeyh: Hz. Peygamber (s.a.a)in bidatleri ortadan kaldıramadığına nasıl inanılabilir?
Davetçi: Hamidi Cemun Beynes- Sahihaynde, imam Ahmed bin Hanbel ise Müsnedde, Peygamber (s.a.a)in Ümmül müminin Aişeye şöyle buyurduğunu rivayet etmişlerdir:
Eğer insanlar cahiliye zamanına yakın olmasaydı ve kalben inkar edeceklerinden korkmasaydım, Kabeyi yıkıp Hz. İbrahim zamanında olduğu gibi dışarıda kalan bölümlerini de içine alır ve evi yere oturturdum. Doğu ve batı tarafına iki kapı açardım ve temelini Hz. İbrahimin bina etmiş olduğu temel üzere kurardım.
Beyler biraz insaflı olun, Peygamber (s.a.a) gibi o büyük makama sahip İlahi bir insan bile sahabesi arasında şirk ve küfrün eserlerini yok etme noktasında ihtiyatlı davranıyorsa (kendi alimlerinizin yazmış olduğuna göre) ve İbrahimin binasında yapılan bidatleri değiştirip asıl şekline döndüremiyorsa, inatçı ve bağnaz ve hasetçi bir kavim karşısında Hz. Ali (a.s) gibi birisinin ihtiyat etmesi normal bir şeydir. Zira onlar fırsat kolluyor, dine büyük bir darbe vurmak istiyorlardı.
Nitekim Vasıti, İbn-i Meğazili ve Hatib-i Harezmi, kendi Menakıplarında Peygamber (s.a.a)in Hz. Aliye şöyle buyurduğunu rivayet etmektedirler:
Ümmet sana karşı kinlidir, benden sonra sana hile yapacak, içlerinde olanı açığa vuracaktır; Allah-u Tealanın sana mükafat vermesi için sabretmeni vasiyet ediyorum .
Hz. Ali (a.s) hayatında asla kendini görmeyen yegane kahramandı. O sadece Allahı görüyordu, bütün varlığı Allahta fenaya ermişti. Kendini, yakınlarını, imameti, hilafeti ve riyaseti, sadece Allah-u Teala için istiyordu, düşmanları karşısında hakkını elde etmek için kıyam etmemesi de Allah-u Teala içindi. O, insanların tefrikaya düşüp cahiliyeye dönmesinden korkuyordu.
Nitekim Hz. Fatıma (a.s) hakkı gasp edildikten sonra ümitsizce evine dönüp Hz. Aliye şöyle arz ettiğinde:
Anne karnındaki çocuk gibi evine kapanmışsın, itham edilmiş bir sanık gibi evine gizlenmişsin, atmacaların kanadını kırdıktan sonra şimdi zayıf kuşların kanadında aciz kalmışsın, onlara gücün yetmiyor. Halbuki Ebubekir zorla babamın evlatlarına bıraktığı maişeti kesiyor, bana karşı açıkça düşmanlık yapıyor ve benimle mücadele ediyor.
Hz. Ali (a.s) bu çok uzun konuşmayı dikkatlice dinledi ve susunca da verdiği kısa bir cevapla onu ikna etti. Bu cümleden şöyle buyurdu:
Ey Fatıma, ben din ve hakkı alma hususunda mümkün olduğu kadar gayret ettim. Sen bu dinin baki kalmasını ve babanın adının ebediyen minarelerden yükselmesini istiyor musun?
Fatıma (a.s): Bu benim en büyük arzumdur. dedi.
Hz. Ali (a.s): O halde sabretmen gerekir. Baban Hatemul- Enbiya bana vasiyetler etmiştir. Sabretmem gerektiğini biliyorum. Yoksa düşmanları zelil edecek ve hakkını onlardan alacak güce sahibim. Ama bil ki o zaman din ortadan kalkar; o halde Allah ve din için sabret. Zira ahiret senin için gasp edilen hakkından daha iyidir.
Bu yüzden Hz. Ali (a.s), fitne fesat çıkmasın diye sabrederek İslâmı korumaya çalıştı. Nitekim kendi hutbe ve beyanlarında da buna defalarca işaret etmiştir.
Güvenilir alimlerinizden İbrahim bin Muhammed Sakafi, İbn-i Ebil- Hadid, (Nehcul- Belağa Şerhinde) ve Ali bin Muhammed Hemedani şöyle rivayet etmekteler: Talha ve Zübeyr biatlerini bozup Basraya doğru gidince, Hz. Ali (a.s) halka camide toplanmalarını emretti. Camide okuduğu hutbesinde Allah-u Tealaya hamd-ü sena ettikten sonra şöyle buyurdular:
Allah-u Teala Peygamberini aramızdan aldıktan sonra; Biz Peygamber (s.a.a)in Ehl-i Beyti, yakınları, varisi, itreti ve dostlarıyız; Onun rütbe ve makamına en layık olanlarız; Onun hakkı ve hakimiyeti hususunda ihtilaf etmeyiz dedik. Ama bir grup münafık el-ele vererek hilafeti bizden aldılar, birbirine havale ettiler. Allaha and olsun bu işten dolayı hepimizin gözleri ve kalpleri ağladı, göğsümüz kinle doldu. Allaha and olsun ki, küfre döneceklerinden ve fitneye düşeceklerinden korkmasaydım, hilafeti değiştirirdim. Müslümanlar bana biat edinceye kadar onlar hilafetle meşgul oldular. Talha ve Zübeyr o gün bana ilk biat edenlerdendi. Onlar Müslümanlar arasında fitne ve iç savaş çıkarmak için Basraya doğru yola düştüler.
Hakeza İbn-i Ebil- Hadid ve büyük alimlerinizden Kelbi, Hz. Ali (a.s)ın Basraya doğru hareket ederken halka şöyle hitap ettiğini rivayet etmekteler:
Peygamber (s.a.a) vefat ettikten sonra Kureyş aleyhimize birleşerek, tüm insanlardan daha layık olduğumuz o hakkı bizden aldılar. Ben Müslümanların tefrikaya düşmesinden korkarak sabretmenin daha iyi olduğunu gördüm. Zira eğer sabretmeseydim Müslümanlar arasında ihtilaf çıkar, kanlar dökülürdü. Çünkü Müslümanlar daha yeni İslâma girmişlerdi.
O halde Hz. Ali (a.s)ın Ebu Bekirin hilafetine karşı susması hoşnutluğundan değildi. Zira Hz. Ali (a.s) bir yandan fitne ve kan dökülmesinden ve bir taraftan da dinin ortadan kalkıp küfrün galebesi ve irtidatlardan korkuyordu.
Nitekim altı aylık bir zaman zarfında susmuş, tartışmış, herkes Onun hilafete karşı olduğunu anlamış ve alimlerinizin yazdığı üzere dinin korunması için biat etmiştir. Onlara, hilafetten hoşnut olduğundan değil, hakikatte İslâma yararı olduğundan dolayı yardımda bulunmuştur.
Nitekim Malik Eşter vesilesiyle Mısır halkına yazdığı mektupta bunu ifade etmiş, hem sükutunun ve hem de biatinin bizzat din için olduğunu açıkça beyan etmiştir. İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhi c. 4, s. 164de bu mektubu şu şekilde rivayet etmiştir:
Allah-u Teala, Muhammedi alemler için korkutucu, Resulleri için de şahit olarak gönderdi. O göçtükten sonra Müslümanlar, hilafet hususunda çekişmeye başladılar. Allah-u Tealaya and olsun, Peygamber (s.a.a)den sonra bu işi Ehl-î Beytinden alacaklarını, bana engel olacaklarını aklıma bile getirmedim. Baktım, bir de ne göreyim! İnsanlar filana biat ediyor! İnsanların dinden döndüklerini, halkı Muhammedin dinini iptal etmeye çağırdıklarını görünceye dek elimi tuttum, sabrettim. Fakat bu olaylar olurken, İslâma yardım etmezsem, onda bir gedik açılmasından veya yıkılmasından korktum. Çünkü bu musibet, benim için az bir zaman sürecek, sonra serap gibi yitecek, bulut gibi dağılıp gidecek olan hilafetten, size emir olmaktan daha büyüktü. Hemen işe koyuldum, batıl yok olup gidinceye, din bütünüyle istikrara kavuşuncaya kadar mücadele ettim.
Hakeza İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhi, c. 2, s. 35de, İbrahim bin Saat bin Hilal-i Sakafiden, o da kendi ricalinden, o da Abdurrahman bin Cündebden, o da babasından şöyle rivayet ediyor: Mısır düşmanlar tarafından fethedilip Muhammed bin Ebi Bekir şahadete eriştikten sonra Hz. Ali (a.s) uzun bir hutbe irad etti. (Mısır ehline yazdığı mektuptaki cümleleri aynen ifade etmiş ve Peygamber (s.a.a)den sonra Müslümanların durumu hakkındaki hoşnutsuzluğunu dile getirmiştir.) O hutbenin zımnında şöyle buyurdu:
Adamın biri şöyle dedi: Ey İbn-i Ebi Talib, sen bu hilafet işine çok hırslısın! Ben de cevaben dedim ki: Siz benden daha hırslı ve o makamdan daha uzaksınız. Hangimiz bu konuda daha hırslıyız? Allah-u Teala ve Resulünün bizlere karar kıldığı mirası ve hakkı isteyen ben mi, yoksa benim hakkımı elimden alan, benle hakkım arasında engel olan sizler mi? Bunun üzerine o adam şaşırıp cevap vermekten aciz kaldı. Şüphesiz Allah-u Teala zalimler kavmini hidayete eriştirmez.
Bu sözlerden ve vakit olmadığı için aktaramadığım diğer beyanlardan da anlaşıldığı üzere, Hz. Ali (a.s)ın susup kıyam etmemesinin ve (alimlerinizin görüşüne göre) 6 aydan sonra biat etmesinin asıl nedeni, dinin yok olmasını ve Müslümanlar arasında fitne ve tefrikanın çıkmasını önlemekti. Bu Onun hilafetten hoşnut olduğu anlamında değildir. Zira o gün Hz. Ali (a.s) kıyam etmiş olsaydı, defalarca kendisini kıyama teşvik edenler etrafında toplanır ve böylece bir iç savaş başlardı. Peygamber (s.a.a) dünyadan yeni gittiği, Müslümanlar cahiliye dönemine yakın olduğu ve henüz iman da kalplerine yerleşmediği için yabancılar, Yahudiler, Hıristiyanlar, Müşrikler ve hepsinden de önemlisi münafıklar bir bahane bularak İslam dinin, izzet ve esaslarını tehlikeye düşürebilirlerdi.
Hz. Ali (a.s), gerçekleri bilen biri olduğundan ve Peygamber (s.a.a)in haber verdiği üzere, dinin esasının tamamiyle ortadan kalkmayacağını bildiğinden... dinin maslahatı için sabretmeyi kıyam etmekten daha uygun gördü. Zira kıyam edecek olsaydı, Müslümanlar arasında fitne çıkacak, düşmanlara fırsat verecek ve din tehlikeye maruz kalacaktı. Gerçi Peygamber (s.a.a) dinin bekasını haber vermişti. Ama Müslümanlar zelil bir duruma düşecek ve bir müddet İslam dini gerileyecekti.
Ama kendi hakkının ispatı için 6 ay sabretti. Birçok toplantılarda münazara ve tartışmalarla hakkı aşikar etti. Önceki geceler söylediğim gibi biat etmedi. Ama kıyam da etmedi. Tartışmalarda hakkı ispat etmeye çalıştı. Nitekim Şıkşıkıye hutbesinde bu manaya işaret ederek şöyle buyurmuştur:
Allah-u Tealaya and olsun ki, Ebi Kuhafe oğlu, yerimin hilafete nispet değirmen taşının mili gibi olduğunu bildiği halde hilafeti bir gömlek gibi giyindi. Oysa sel (ilim ve hikmet) benden akar ve hiçbir kuş (ilim ve bilgi fezasında) benim uçtuğum yerlere uçamazdı. Ben böyle olmama rağmen hilafetle arama bir perde çektim, onu koltuğumdan silkip attım. Başladım düşünmeye; kesilmiş el ile (yar-u yaver olmaksızın) saldırıya mı geçeyim, yoksa kapkaranlık körlüğe (halkın sapmasına) sabır mı edeyim? Öyle bir karanlık körlük ki bu büyüğü tamamıyla yıpratır, küçüğü tümüyle ihtiyarlatır, mümin kimse de Rabbine ulaşıncaya dek bu karanlık körlükte zahmetten zahmete düşer. Gördüm ki sabretmek daha gerekli; gözümde diken, boğazımda kemik olarcasına sabrettim. Mirasımın yağmalandığını görüyordum. Nihayet birincisi (Ebu Bekir) yolunu tamamlayıp hilafeti kendinden sonrakinin ( Ömer İbn-i Hattabın) kucağına attı...
Bu hutbe baştan sona kadar Hz. Ali (a.s)ın iç dünyasındaki dertleri yansıtmaktadır.
Şeyh: Evvela; bu hutbede onun iç dertlerini gösteren bir delil yoktur. Ayrıca bu hutbe Hz. Aliye ait değildir. Seyyid Rezinin kendi ifadeleri olup Hz. Alinin hutbelerine eklenmiştir. Hz. Ali (k.v) halifelerin hilafetinden şikayetçi değildi. Onlardan tümüyle hoşnuttu, onların yaptığına da razıydı!
Davetçi: Bu beyanınız aşırı bağnazlığınızı göstermektedir. Zira Hz. Ali (a.s)ın hilafet konusundaki şikayetlerini önceden arz ettim. Hz. Ali (a.s)ın yürek acısı, bu hutbeyle sınırlı değildir ki kusur bulasınız. Bu hutbeyi Seyyid Reziye isnat etmeniz ise inadınızı, itidalden çıktığınızı ve bağnaz seleflerinize taklit ettiğinizi ortaya koyuyor.
Dikkatlice okumuyorsunuz, dikkatlice okuyacak olursanız bu hutbenin Hz. Aliye ait olduğunu anlarsınız. Büyük alimlerinizden İzzuddin Abdulhamid bin Ebil- Hadid, Şeyh Muhammed Abduh, Şeyh Muhammed Hızri, (Muhazarat-u Tarihil İslâmiyye s. 127de) bu hutbenin Hz. Ali (a.s)a ait olduğunu itiraf ederek onu şerh etmişlerdir.
Son zamanda bazı bağnazlar, inat üzere şek ve şüphe çıkarmaya çalışmışlardır. Sünni ve Şii 40dan fazla Nehcul- Belağayı şerh eden alimlerden hiçbirisi, böyle bir şey söylememişlerdir.
Ayrıca, büyük takva sahibi Seyyid Rezi böyle bir şeyi Hz. Ali (a.s)a isnat etmekten münezzehtir. Nehcul- Belağanın hutbelerini dikkatlice okuyanlar ondaki fesahat, belâgat, lafız çekiciliği mana yüceliği, ilmi ve felsefi hazineleri anlamıştır. Sadece Seyyid Rezi değil, hiç kimse gayb alemine bağlanmadan böylesine kelimler sergileyemez.
Nitekim büyük alimlerinizden İbn-i Ebil- Hadid ve Şeyh Muhammed Abduh bu hutbedeki elfaz çekiciliği, mana güzelliği ve üslûp sebebiyle bu hutbenin kesin Hz. Aliye ait olduğunu itiraf etmiş ve bu hutbede kullanılan kelimelerin, Allahın kelamının altında, ama insanların kelamının üstünde olduğunu vurgulamışlardır.
Ayrıca Seyyid Rezinin nesir veya şiirleri, Şii ve Sünni kaynaklarda detaylıca yer almıştır. Bunları karşılaştırınca aralarında büyük bir farkın olduğu görünmektedir.
Nerede toprağın temiz alemle arkadaşlığı.
Nerede zerrenin güneşle beraberliği?
Nitekim İbn-i Ebil- Hadid, Musaddık bin Şebibden, o da İbn-i Haşşabtan şöyle rivayet etmektedir: Sadece Seyyid Rezi değil, hiç kimse bu üslup ve güzel tarzla öylesine kelimeleri ifade edemez. Rezinin kelimeleri, bu hutbelerin kelimelerinden çok uzak ve farklıdır. Mukayese bile edilemez.
İlmi kaideler ve akli ölçülerden de öte, Şii ve Sünni tarihçiler ve hadisçilerin çoğu, Seyyid Rezi ve merhum babası Ebu Ahmed Nakıbut- Talibiyyin daha doğmadan önce bu hutbeyi rivayet etmişlerdir.
Nitekim İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhinde şöyle diyor: Bu hutbeyi Mutezile imamı olan yani daha Seyyid Rezi doğmadan, Abbasi Halifesi Muktedir Billah zamanında yaşayan üstadım Ebul- Kasım Belhinin kitaplarında çok gördüm.
Hakeza Ebul- Kasım Belhinin öğrencisi olan ve Seyyid Rezinin doğumundan önce vefat eden meşhur mütekellim Ebu Cafer bin Kubbenin Kitabul- İnsafında da gördüm.
Hakeza İbn-i Haşşab diye bilinen Şeyh Ebi Abdillah bin Ahmedden şöyle rivayet etmektedir: Bu hutbeyi Seyyid Reziden iki yüzyıl önce yazılmış kitaplarda da gördüm. Hatta bazı edebiyatçılar bu hutbeyi, daha Seyyid Rezinin babası doğmadığı bir tarihte kaleme almışlardır.
Kemaluddin Meysem bin Ali bin Meysem Behrani Nehcul- Belağa Şerhinde şöyle diyor: Bu hutbeyi iki yerde gördüm, birincisi Seyyid Rezinin doğumundan 60 yıl önce, Vezir bin Fıratın hattıyla yazılmıştı. İkincisi Seyyid Rezinin doğumundan önce vefat eden Ebul- Kasım Kabinin öğrencisi Ebu Cafer bin Kubbenin Kitabul- İnsafında gördüm.
O halde bu deliller ışığında, bu hutbeyi reddeden bazı çağdaş alimlerinin ne kadar bağnaz ve inatçı oldukları ortaya çıkmaktadır.
Ayrıca bu hutbeyle ilgili görüşleriniz, önceki gecelerde rivayet ettiğim, kendi muteber kitaplarınızda da yer alan Hz. Ali (a.s)ın yürek acısını ifade eden diğer hutbe ve sözleri olmadığı takdirde dikkat çekebilirdi. Halbuki İbn-i Ebil- Hadid Nehcul- Belağa Şerhi c. 2, s. 561de Hz. Ali (a.s)ın hutbesini detaylı olarak şöyle rivayet etmektedir:
Resulullah (s.a.a), başı göğsümde olduğu halde vefat etti. Ağzının kanı elime akmıştı da onu yüzüme sürmüştüm. Melekler, Onu yıkarken bana yardım ediyordu. Evin altı üstü feryat ediyordu. Bir grup melek iniyor, bir grup da göğe çıkıyordu. Onu yatacağı yere koyuncaya kadar, meleklerin selam ve dua sesleri, feryat ve figanları kulağımda çınlıyordu. Ölüyken de diriyken de Ona benden daha yakın, bu işe benden daha layık kim var! Kafanızı çalıştırın, düşmanınızla savaşma niyetinizde sadık olun. Kendisinden başka ilah olmayan Allah-u Tealaya and olsun ki, ben dosdoğru hak yoldayım; onlar, ayakları kaydıran batıl yoldalar.
Bütün bunlara rağmen Hz. Alinin, muhaliflerini hak kabul ettiğini, onlara darılmadığını ve razı olduğunu mu beyan ediyorsunuz? Değerli Şeyh, hak ve apaçık gerçekler bu tür sözlerle örtülemez. Lütfen Tövbe suresi 32. ayeti dikkatlice okuyun. Allah Teala buyuruyor ki:
Allahın nurunu ağızlarıyla söndürmek istiyorlar. Halbuki kafirler istemese de Allah kendi nurunu tamamlamaktan vazgeçmez.
Bu takdirde, hakkın yok olmayacağını siz de tasdik edeceksiniz.
Allahın yaktığı bir meşaleyi,
Cahil üfürürse sakalı yanar.
Şeyh: Vakit çok geç oldu, siz de yoruldunuz, yorgunlukla konuştuğunuz malumdur. Oturumu burada sona erdirelim, diğer açıklamalarınız Allahın izniyle yarın akşama kalsın.
[1] - Hani İbrahim babası (amcası veya üvey babası) Azere: Bir takım putları tanrılar mı ediyorsun? Doğrusu ben seni de, kavmini de apaçık bir sapıklık içinde görüyorum, demişti. (Enam/74)
[2] - Bakara/133.
[3] - Şuara 219.
[4] - Meryem/43.
[5] - Nisa/145.
[6] - Örneğin: Ebul- Ferec, İbn-i Cezvi, son olarak da büyük alim Seyyid Muhammed bin Akil el-Alevi bu konuda kitaplar yazmışlardır.
[7] - Nisa/116.
[8] - Allah birdir, Allahdan başka tanrı yoktur, eşi ve ortağı da yoktur, Muhammed benim kulum ve resulümdür ve ben onu Ali ile güçlendirdim.
[9] - Allahdan başka tanrı yoktur, Muhammed Allahın elçisidir ve onu Ali ile güçlendirdim.
[10] - Allahdan başka tanrı yoktur, Muhammed Allahın elçisidir, Ali Allahın velisi ve Peygamberin kardeşidir; gökle yer yaratılmadan iki bin yıl önce.
[11] - Allahdan başka ilah yoktur, Muhammed Allahın resulüdür ve onu veziri olan Ali ile teyit ettim.
[12] - Ben Allahım, benden başka tanrı yoktur, tekim, Muhammed benim habibimdir, halk arasında ona veziri olan Ali ile yardım ettim.
[13] - Ben Allahım, benden başka tanrı yoktur, tekim, Muhammed benim habibimdir, halk arasında ona veziri olan Ali ile yardım ettim.
[14] - Ben Allahım benden başka tanrı yoktur, tekim, Muhammed benim habibimdir, halk arasında ona veziri olan Ali ile yardım ettim.
[15] - Enfal/ 62.
[16] - Allahdan başka ilah yoktur, birdir, eşi yoktur, Muhammed benim kulum ve elçimdir; Onu Ali bin Ebi Talib ile güçlendirdim ve yardım ettim.
[17] - Bakara/35.
[18] - Necm/3-4.