Bu hafta sonu pazar günü bir çok ülkede, ” Babalar Günü” olarak kutlanacak.
Babamın yaşadığı sürede ülkemizde ”Babalar Günü” bilinmiyor ve kutlanmıyordu.
* * *
Bu günün kutlanmasının nedenin ne olduğunu bilgisayarda Wikipedia.org’da buldum ve aşağıda sizlerle paylaşmayı istiyorum.
”Bir Amerikan İç Savaşı gazisinin kızı olan Sonora Smart Dodd, Anneler Günü gibi babaların da bir günü olması gerektiğini düşünmekteydi. Dodd’un babası annelerinin yokluğunda altı çocuğunu tek başına büyütmüştü. Babasının doğum günü olan 5 Haziran’ın Babalar Günü ilan edilmesi için çalışmalara başlamış, ama bu çalışmalar o tarihe yetişemeyerek, kutlamalar haziran ayının üçüncü pazar gününe ertelenmiştir.
Babalar Günü ilk kez 19 Haziran 1910’da Washington’un Spokane şehrinde kutlanmıştır. 1924 yılında Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Calvin Coolidge kutlamaları desteklemiş; ama resmi olarak Babalar Günü ilan etmemiştir. 1966 yılında ise o dönemin başkanı Lyndon Johnson, her yıl haziran ayının üçüncü pazarının Babalar Günü olarak kutlanacağını açıklayan bir bildiri yayımlamıştır. 1972 yılındaysa başkan Richard Nixon’ın imzasıyla Babalar Günü yasal olarak ABD’de resmi tatil ilan edilmiştir.”
* * *
Bu açıklamada, Dodd’un babasının annelerinin yokluğunda altı çocuğunu tek başına büyütmüş olması önemli bir husus olarak dikkatimi çekti. Ben de 1983 yılında eşimi kaybettiğimde, çocuklarıma altı yıl hem annelik hem de babalık yapmıştım.
* * *
Babalar günü gelirken babamı özlem ve hasretle hatırladım. Onun varlığı bana her zaman büyük bir güvence oldu ve arkamda bir dağ gibi durduğunu hissettim.
Babam, ailesine daha iyi imkânlar sağlamak için her zaman çok çalıştı ve koşturdu. Zaman zaman biz geç kaldığımızda, hamamın kasasını bırakıp tuvalete gidemediğini ve kasıklarına ağrı girdiğini söylerdi. Her zaman işi onun en önde gelen meşgalesi idi.
* * *
Bilindiği gibi insanlar, bana gönderilen aşağıdaki anlatımda (mailde) olduğu gibi hep meşguldürler, Ve yapması gereken çok işleri olduğunu söylerler. İsterseniz bu anlatımı birlikte okuyalım.
“Bir gün bir doktora, gerginlik ve tedirginlikten şikâyetçi olan bir hasta gelmiş. Yapması gereken çok işinin bulunduğunu; fakat kendisinin rahatsız, işlerin ise beklemeye tahammülü olmadığını söylemiş
Doktor:
Bu işleri başka biri yapamaz mı? Ya da bir başkası size yardımcı olamaz mı? diye sormuş
Adam:
Onları yalnız ben yapabilirim; bütün işler bana bakıyor! diye cevap vermiş
Doktor:
Sana bir reçete vereceğim. Bu reçeteyi aynen tatbik etmen gerekiyor! diyerek, yazıp eline vermiş Adam reçeteyi eline alıp baktığında, hayretler içinde kalmış. Reçetede, her gün en az iki saat işi bırakıp yürüyüş yapacaksın ve her haftanın yarım gününü bir mezarlıkta geçireceksin yazıyormuş
Hasta adam:
Yürüyüşü anladık ama; neden mezarlık? diye sormuş
Doktor:
Oraya gidip mezar taşlarına bakmanı istiyorum. Mezarlıklar, kendilerini vazgeçilmez sanan insanlarla doludur. Sen de onlar gibi ölüp mezarlığa gömülünce, kendinden başkasının yapmasına imkân olmadığını zannettiğin işlerin, başkaları tarafından da yapılmaya devam ettiğini göreceksin, demiş….
* * *
Eğer siz de babam gibi hayata erken veda etmek istemiyorsanız, işleriniz sizin için tek öncelik olmasın. Evlatlarınızla ve ailenizle daha çok ”Babalar Günü” yaşamak istiyorsanız lütfen kendinize zaman ayırın, sağlığınızda işlerinizin yürütülmesini evlatlarınızla paylaşın. Onların başarısını veya başarısızlığını sağlığınızda tespit ederek işlerinize yön verin.
İstanbul, 18 Haziran 2015