Fransa'da Musée du Luxembourg ona bir sergi ayırıyorken, Ann Marks tarafından kaleme alınan ve Simon & Schuster tarafından yayınlanan Vivian Maier'in ilk biyografisi, mitin daha karanlık bir yanını açığa çıkararak Vivian Maier'in hayatına ve çalışmasına yakından bir bakış sunuyor. Vivian Maier, Chicago, 1970'ler © Vivian Maier Malikanesi. Nezaket Koleksiyonu John Maloof “Soru olmadan cevap olmaz” Bu bir otodidaktın hikayesidir: Kendisinden habersiz, küresel bir fenomen haline gelen ve tüm dünya onun fotoğraflarıyla büyülenmiş olmasına rağmen takip edilmesi imkansız olan bilinmeyen bir fotoğrafçı. Bu hikaye 2007'de yirmi beş yaşındaki emlakçı John Maloof'la başladı. birkaç baskı satın aldı ve bu çalışmayı Flickr'da yayınlamamasını önerdi. Piyasa çılgına döndü: uzmanlar, sergiler, kitaplar… Herkes keşif konusunda hemfikirdi, New York Times bile “20. yüzyılın büyük sokak fotoğrafçıları panteonu için yeni bir aday”dan söz etti. Yine de Vivian Maier tam bir anonimlik içinde yaşadı ve alıcıya ilk ipucunu veren, 2009'da seksen üç yaşında ölümünü açıklayan bir ölüm ilanıydı. Artık soruşturma başlayabilirdi. John Maloof, 2015 yılında Oscar'a aday gösterilen Finding Vivian Maier belgeselinde keşfini anlatıyor ve yeniden canlandırıyor. Bu başlı başına bir başarıydı, ancak hikaye daha yeni başlamıştı. Maloof, bu bilinmeyen kadının yol açtığı tüm soruları özetliyor. 1926'da doğdu, hayatını asla işini tanıtmadan dünyayı fotoğraflayarak geçirmişti: 140.000 çekimden sadece %5'i geliştirildi. Bu eser, yazarı tarafından bile bilinmiyordu. Sonrası bir rüya sekansı gibi görünüyor. Vivian Maier'in varlığı, hayal gücünün sınırlarını zorladı: kaprisli ama güçlü başlı kişiliği, ücretsiz bir depolama biriminde bilerek terk ettiği arşivlerde ortaya çıkıyor ve birçok spekülasyona neden oluyor. Maddi imkansızlıktan mı yoksa aptallıktan mı? Ann Marks'a göre, "sorusuz cevap yoktur." Arşivlere tam erişim sağladıktan sonra efsaneyi ele aldı. Soruşturması altı yıl sürdü. Hikayeyi, kronolojiyi, yerleri ve kahramanları sorguladı, belirledi ve yeniden yapılandırdı. Tüm ipuçlarından ve tanıklıklardan, yalanlar ve aile sırları üzerine kurulu bir şecere oluşturdu. Ölen kadının hayatı bir fresk şeklinde izlenir. Marks'ın sabırlı, özenli kitabı, işlevsiz bir anne, romantik bir büyükanne, şizofren bir erkek kardeş ve istifa etmiş bir baba arasında trajik bir şekilde bölünmüş Fransız kökenli bir ailenin içini ve dışını ortaya koyuyor. Bu, Vivian Maier'in mirası, tüm hayatı boyunca kaçacağı bir miras (kimliklerini tahrif etme noktasına kadar). Bu içgörü olmadan, bu sınıflandırılamayan kişiliğin derin sonuçlarını ve kökenlerini kavramak zordur. Fotoğrafçı bilinmiyor, Hautes-Alpes, 1950 © The Estate of Vivian Maier Bir ikonoklastın portresi Ailesi veya desteği olmadan, Vivian Maier sadece kendine güvenebilirdi. Rehin olmadan durumunu kabul etti ve işverenlerinden birine “bazı insanlar çalışmak için yaşıyor, ben yaşamak için çalışıyorum” dedi. Bir oyuncak bebek fabrikasında çalıştıktan sonra (ki bu hiç de anekdot sayılmaz), yaşamının geri kalanında elinde tuttuğu bir pozisyon olan dadı olarak çalışarak bağımsızlığını kazandı. Bu, herhangi bir fiziksel (ve duygusal) teması reddeden ve onları bir daha görmeye çalışmadan insanların hayatlarından kaybolma alışkanlığına sahip biri için olası bir kariyer değil. Tanıklıklardan bazıları dokunaklı, suskun, erişilmesi zor, paradokslarla dolu ama her şeyden önce fotoğrafla ayrılmaz bir şekilde bağlantılı yaratıcı bir kadın görebiliriz. Bakımı altındaki çocuklar, iple bağlandıkları fotoğraf gezilerinin ve dadılarının işbirliğini talep etme becerisinin kesin (bazen hassas, bazen acı) anılarını hatırlıyorlar. Vivian Maier, Highland Park, anneler 1950 © Vivian Maier Malikanesi, Koleksiyon John Maloof Ann Marks, özgün bir tarza ve mutlak bir sağduyuya sahip olan gözü pek bir kadını anlatıyor. "İçeride bile her zaman şapka takardı", saçlarına Vazelin sürdü, bir Solex moped sürdü ve hayatı boyunca Liberty gömlekleri ve 46 numara ayakkabılarıyla eşleştirilmiş midi etekler giydi (5'7" yaşındaydı). Daha önce hiç romantik bir ilişki içinde olmamış gibi… Okumaya devam ederken, Vivian'ın karakteri betimlemelerden ortaya çıkıyor: oyunculuğu, kötülüğü, kendine güveni, aynı zamanda kompleksleri, araştırması, aşındırıcı mizah anlayışı ve yalnızlığı. Kitap daha da derine iniyor: Vivian Maier'in şikayetlerini derinlemesine inceleyerek, psikolojisine ve özellikle de genellikle reddedilen veya en aza indirilen akıl hastalığına değiniyor. O bir insan düşmanı ve takıntılı biriydi. Hayatı boyunca “kompulsif birikim” denilen bir patolojiye karşı savaştı. Ardışık işverenleri, "aralarında küçük yollar olan, tabandan tavana gazetelerle yığılmış" yaşanmaz bir oda tarif ediyor. Ömrünün sonunda, ödenmemiş depoda 9 ton kişisel eşyayı geride bıraktı: kostüm takıları, siyasi rozetler, Afrika objeleri, kristaller, fotoğraflar, resmi belgeler ve yığınla negatif… kilit ve anahtar. Kimsenin içeri girmesine izin verilmedi. Yazar, Vivian'ın karanlık kişiliğindeki bir tür paranoyayı vurgulamak için psikiyatristlerle röportaj yaptı: gizliliği geliştirdi ve resimlerini göstermeyi inatla reddetti, bu da “sahip olma ihtiyacının, imajlarını görme ihtiyacından daha güçlü olduğunu” düşündürdü. ” Marks böylece Vivian Maier'in çalışmasının psikanalitik bir okumasını önerir ve bazı hipotezler formüle eder. Dikkat gerekiyorsa, anlatının kilidini açan anahtardır. Vivian Maier, Highland Park, 1966-1967 © Vivian Maier Malikanesi, Koleksiyon John Maloofle Syllogomania'nın akut formuyla ilişkili bu kişilik bozukluğu, Vivian'ın tüm yaşamını etkilemiştir. Doktorlar, çocukluğunda maruz kalmış olabileceği istismara işaret ediyor. Şunu kabul etmekten memnundu: "Çok dolaştım." Tüm bu yeni bilgiler ışığında, hayatta kalabilmek ve fotoğrafçılık arayışını sürdürmek için hayatını elinden gelenin en iyisini yapan Vivian Maier hakkında bir fikir ediniyoruz. Ortaya çıkan, onun bastırılmış ihtiyaçları ve saf eksantriklik olarak algıladığı obsesif-kompulsif bozukluğu, aynı zamanda fantezi bir yaşam tarzını benimseyen ve fotoğrafçılıkta “farklı bir ilişki türü: kurma yeteneği” bulan bir kadının direncidir. bağlantıları, ancak güvenli bir mesafede.” Bir başka paradoks da Vivian'ın fotoğrafının çekilmesine izin vermeyi sistematik olarak reddetmesidir. Kendi portrelerini tercih etti ve bunlardan altı yüzden fazlasını çekti. Alçakgönüllülük müydü, anonimliğini koruma (ve böylece kendini ailesinden koruma) arzusu muydu, yoksa imajını her zaman kontrol altında tutma ihtiyacı mıydı? Durum ne olursa olsun, bu otoportreler kendi başlarına bir inceleme nesnesidir, çünkü onun durumunun gelişimini ve hayatındaki farklı dönemleri yansıtırlar. Musée du Luxembourg'daki serginin küratörü Anne Morin şöyle diyor: “Otoportre, Vivian'ın kendisinin hiçbir yeri olmayan bir dünyada varlığının reddedilemez bir kanıtını üretmesine izin verdi.” Bazı fotoğraflar onu bir casus olarak gösteriyor: oynamayı bildiği bir rol. Vivian Maier, Şikago, 1956 © Vivian Maier Malikanesi, Koleksiyon John Maloofle İş yerinde korkusuz bir kadın John Paul II, Muhammed Ali, Apollo 15 astronotları ve Greta Garbo'nun ortak noktası nedir? Vivian Maier tarafından yakalanan ünlülerin uzun listesi arasında yer alıyorlar. Fotoğrafçı, suç mahalline ve striptiz kulüplerini belgeleyebildi. Hiç basın kartı olmamasına rağmen, Vivian bir profesyoneldi. Sırf iyi bir fotoğraf çekmek için tutuklanabilir bile. Amerika'daki karşı kültürün Greenwich Village sanat çevrelerinde tüm öfkesi olduğu bir zamanda, Vivian Maier akıntıya karşı çıkıyordu. Boş zamanını günlük detayları fotoğraflayarak geçirdi. Tüm zekasını ve ironi anlayışını yöntemine koydu. Bir parkta bir doğum günü partisine, arka arkaya oturan bir çiftin hassasiyetine ya da bir işçinin yüzüne karşı fotoğraflanması kadar tutkuluydu. Hümanist dokunuşu herhangi bir konuyla sınırlı değil: Maier, büyük modernitenin sosyolojik bir yaklaşımını geliştirdi. Ayrıca bir Leica'yı tercih ederek ve zamanının ötesinde renge geçerek son teknolojiyi korudu. Fotoğrafları esrarengiz bir hassasiyete ve zamansızlığa sahiptir. Onu hatırlayanlar, “görevdeki bir kadın”dan söz ederler, çünkü o saygıyı emrettiği için etrafındakiler tarafından yaygın olarak paylaşılan bir duygudur. Vivian Maier kararlı bir kadındı. Zamanından önce bir feminist olarak, ırksal çatışmaları yakından takip etti, grafiti dünyasını yazdı, sosyal eşitsizlikleri belgeledi ve Cumhuriyetçilerle bir ilgisi varsa işverenlerinin postalarını çalacak kadar ileri gitti. Watergate'i yakından takip etti. Gazete manşetlerine (fotoğrafını çektiği), aşağıdaki fotoğraftaki gibi işaret ve sloganlara hayran kaldı: “Erkekler değişmeli ya da ölmeli.” Vivian Maier, Şikago, 1975 © Vivian Maier Malikanesi, Koleksiyon John Maloofle Mahkumiyetleri, Weegee dünyasını çağrıştıran yerel suç raporları için dizginsiz bir tutkuyla birleştirildi. 1970'lerde adres defterinde sadece iki numara vardı: New York Times teslimat servisi ve New Jersey'deki bir Leica satıcısı. Ann Marks eğlenceli bir mizanseni çiziyor: “Bir gazetede hikayesini okusaydı, Vivian kesinlikle bunun müstehcenliğini, sınıf farkı zeminine dayanan tartışmayı, işçi sınıfının zaferini severdi. sınıf, tüm kıvrımlar ve dönüşler. ” Marks'ın Vivian Maier'in çalışmaları ve onun kişisel yolculuğuyla örtüşme şekli üzerine yaptığı çalışma, bazı açıklayıcı bağlantılara yol açıyor. Maier'in deneyimleri, takıntıları, duyguları ve mizah anlayışı resimlerinde kendine yer buldu. Oldukça semptomatik olan yinelenen bir uygulama gözlemliyoruz: erkekler sistematik olarak alay ediliyor, yaşlılara büyük bir hassasiyetle davranılıyor… Eseri yazarından ayırmanın gerekli olduğunu kim söyledi? Maier'in çalışmaları, otuzlu yaşlarındayken gerçekten kendine geldi. Gözünü keskinleştirmiş ve genellikle tek seferde yakaladığı hikayelerin izini sürmekte uzman olmuştu. Doğuştan gelen zamanlama duygusu, neredeyse gerçek olamayacak kadar iyi fotoğraflarda ortaya çıkıyor. 1959'da, otuz altı yaşındayken, geçmişe bakıldığında çılgınca görünen bir şeye girişmeye karar verdi: Vivian Maier bir dünya turuna çıktı. Soğuk Savaş'ın ortasında sadece Avrupa'ya değil, Asya ve Afrika'ya da gitmeye cesaret eden bu profesyonel dadı'nın inatçılığını anlamak zor olabilir: kamerasıyla silahlanmış, Tayland, Mısır, Çin, Hindistan'ı ve hatta Yemen inceleyen yalnız bir kadın. Kulağa pek olası gelmese de, o yaptı. Amerika Birleşik Devletleri'ne çok başarılı bir portföyle döndü ve birkaç aylık yokluğun ardından hiçbir şeyden şüphelenmeyen bir aile ile işine devam etti. İşverenlerine ya da onu geri almaktan mutlu olan çocuklara macerası hakkında hiçbir şey söylemedi. Ne düşündüler? Bu yolculuğu ve dünyayı görmüş olmanın gururunu kendine saklamayı nasıl başardı? Vivian Maier, Chicago, anneler 1960 © Vivian Maier Malikanesi, John Maloof Koleksiyonunun izniyle Vivian Maier sessizliğinden hiç çıkmadı ve yalnızlığı daha da arttı. Aynı aile ile on altı yıl geçirdikten sonra, kendi yoluna gitti, giderek daha az istikrarlı hale geldi ve kendini her zamankinden daha güvencesiz koşullarda buldu. Hayatının son yıllarında aşağı doğru bir sarmal içinde kapana kısıldı. Adına kutu yığınlarından başka bir şey olmadan, büyümelerini izlediği üç Gensburg çocuğuyla yolları kesişti. Eski dadılarına karşı sonsuz bir şefkatin rehberliğinde, Vivian Maier'in özellikle acılı son aylarında onunla ve işleriyle ilgilendiler. Bir buz parçasının üzerinde kaydı ve hastaneye kaldırılması gerekiyordu. Bu, hiç doktora danışmamış biri için çok travmatikti. Üç kardeşin yazdığı ölüm ilanı kitapta görünmüyor, ancak şunu ortaya koyuyor: “Fransa'nın gururlu yerlisi ve son 50 yıldır Chicago'da ikamet eden Vivian Maier Pazartesi günü huzur içinde öldü. John, Lane ve Matthew'un ikinci annesi. Onu tanıyan herkesin hayatına sihirli bir şekilde dokunan özgür ve iyi kalpli bir ruh. Ona tavsiye, fikir veya yardım eli vermeye her zaman hazır. Film eleştirmeni ve olağanüstü fotoğrafçı. Çok özlenecek ama hepimizin uzun ve harika hayatını kutladığımız ve her zaman hatırlayacağımız gerçekten özel bir insan.” Ann Marks'ın kitabı, prodüksiyonlarının bağlamını anladığınızda bir kez artan bir duygu uyandıran görüntüler eşliğinde fotoğrafçının samimi bir portresini çiziyor. Gerçekçi, gerçek odaklı yazma stili bazen yoğun, sürekli bir bilgi akışı olarak karşımıza çıkar. Ancak yazarın, sanatçının yaşamının ve psikolojik motivasyonunun izini sürmeye özen göstermesi büyük bir başarıdır. Vivian Maier'in tüm sırlarını asla çözemeyeceğiz veya motivasyonlarını, gururunu, inatçılığını, şüphelerini veya arzularını tam olarak anlayamayacağız. Bu ilk biyografi gizeme biraz ışık tutsa da, Vivian muamması bir muamma olmaya devam ediyor. Kesin olan bir şey var: Vivian Maier onun değerini biliyordu; arkasında zorlu bir iş bıraktığını biliyordu ve laboratuvar asistanlarına verdiği kesin ve parlak talimatları bunun kanıtı. 1960'larda bir keresinde Fransız arkadaşı Amédée Simon'a şöyle demişti: "Yığınlarca fotoğraf yaptım - yığın dediğimde yığınları kastediyorum - ve bence gerçekten oldukça iyiler." Yazar: Clara Bastid Clara Bastid, Paris'teki La Gaîté Lyrique'de Geliştirme görevlisi ve bağımsız bir sergi küratörüdür. Ann Marks, Vivian Maier Geliştirildi: Fotoğrafçı Nanny'nin Anlatılmamış Hikayesi , Simon & Schuster, 368pp, $40.