Pandemi sırasında insanların nasıl davrandığına dair birçok varsayım yapıldı. Bu varsayımların çoğu yanlıştı ve feci politikalara yol açtı.
Bazı hükümetler, pandemi kısıtlamalarının hızla “davranışsal yorgunluğa” yol açacağından ve böylece insanların kısıtlamalara bağlı kalmayı bırakmasından endişe ediyor. İngiltere'de, başbakanın eski başdanışmanı Dominic Cummings geçtiğimiz günlerde şunu itiraf etti: sebep buydu ülkeyi daha erken kilitlememek için.
Bu arada, eski sağlık sekreteri Matt Hancock, hükümetin insanların kendilerini tecrit etmeleri için finansal ve diğer destek biçimlerini sağlayamamasının, onların korkularından kaynaklandığını açıkladı. sistem “oynanabilir”. Testi pozitif çıkan kişilerin daha sonra tüm arkadaşlarıyla temas halinde olduklarını iddia edebilecekleri ve böylece hepsinin ödeme alabilmesi konusunda uyardı.
Bu örnekler, bazı hükümetlerin vatandaşlarına ne kadar derinden güvenmediğini gösteriyor. Sanki virüs yetmezmiş gibi halk da sorunun ek bir parçası olarak gösterildi. Fakat bu, insan davranışının doğru bir görüşü müdür?
Güvensizlik, iki tür indirgemecilik üzerine kuruludur – karmaşık bir şeyi temel bileşenleriyle tanımlar. Birincisi, psikolojiyi bireysel zihinlerin özellikleriyle – ve daha spesifik olarak sınırlamalarıyla – sınırlamaktır. Bu görüşe göre insan psişesi doğası gereği kusurludur ve bilgiyi çarpıtan önyargılarla kuşatılmıştır. Karmaşıklık, olasılık ve belirsizlikle başa çıkmaktan aciz ve bir krizde paniğe eğilimli olarak görülüyor.
Bu görüş, iktidardakiler için çekicidir. İnsanların kendilerini yönetemediklerini vurgulayarak, bir hükümetin onlara bakma ihtiyacını haklı çıkarır. Birçok hükümet bu görüşe katılıyor, sözde dürtme birimleri – daha az şeker yemekten vergilerini zamanında doldurmaya kadar, nedenini anlamadan insanları “doğru” kararlar almaları için ustaca manipüle etmekle görevlendirilmiş davranış bilimi ekipleri. Ancak bu yaklaşımın sınırlı olduğu giderek daha açık hale geliyor. Salgının da gösterdiği gibi, özellikle bir krizde davranış söz konusu olduğunda kusurludur.
Son yıllarda, araştırma gösterdi İnsanların bir krizde paniğe kapılması fikrinin bir tür efsane olduğunu. İnsanlar genellikle krizlere ölçülü ve düzenli bir şekilde tepki verirler – birbirlerini kollarlar.
Bu davranışın arkasındaki temel faktör, paylaşılan bir kimlik duygusunun ortaya çıkışı. Benliğin başkalarını da içerecek şekilde bu uzantısı, etrafımızdakilerle ilgilenmemize ve onlardan destek beklemek. Dayanıklılık bireysel insanların niteliklerine indirgenemez. O bir şey olma eğilimindedir gruplar halinde ortaya çıkar.
'Psikoloji' ile ilgili sorun
Hükümetlerin benimsediği bir başka indirgemecilik türü de “psikolojizm”dir. insanların davranışlarının açıklamasını sadece psikolojiye indirgemek. Ancak yaptığımız işi şekillendiren başka birçok faktör var. Özellikle, ne yapılması gerektiğine karar vermek ve bunu yapabilmek için bilgiye ve pratik araçlara (en azından paraya!) güveniyoruz.
İlgili Makaleler
İnsanları sadece psikolojiye indirgerseniz, eylemlerini tamamen bireysel tercihlerin bir sonucu haline getirir. Enfekte olursak, bunun nedeni enfeksiyona yol açacak şekilde davranmayı seçmemizdir: dışarı çıkıp sosyalleşmeye karar verdik, fiziksel mesafe konusundaki tavsiyeleri görmezden geldik.
Bu bireysel sorumluluk ve suçlama mantrası, kesinlikle Birleşik Krallık hükümetinin pandemi boyunca verdiği yanıtın merkezinde yer aldı. Sonbaharda vakalar artmaya başladığında, hükümet bunun suçunu öğrencilerin parti vermesine bağladı. Hancock gençleri bile uyardı”büyükanneni öldürme”. Ve hükümet kısıtlamaların tamamen kaldırılmasını öngördüğünden, insanların ne yapması gerektiğine odaklanma daha da güçlendi. başbakan olarak son zamanlarda koy: “İnsanların sorumlu olacağına ve doğru olanı yapacağına güvenmemizi istiyorum.”
Bu tür anlatılar, pandeminin çeşitli kritik noktalarında enfeksiyonların, insanların kuralları çiğnediği için değil, aksine arttığı gerçeğini görmezden geliyor. tavsiyeye kulak vermek yerine, gibi "işe gitmek"Ve"yardım etmek için dışarıda yemek”. Ve eğer insanlar kuralları çiğnediyse, bunun nedeni genellikle başka seçeneklerinin olmamasıydı. Birçok yoksun bölgede, insanlar evden çalışamadı ve işe gitmek gerekli masaya yemek koymak için.
Bu sorunları ele almak ve insanların kendilerini ve başkalarını ifşa etmekten kaçınmalarına yardımcı olmak yerine, kişisel sorumluluğun bireysel anlatımı mağduru suçlar ve aslında savunmasız grupları daha fazla mağdur eder. Delta varyantı Birleşik Krallık kasabalarında yaygınlaştıkça, Hancock parlamentoda durma fırsatını yakaladı ve defalarca insanları suçla aşı yaptırmamayı “seçmiş” olan.
Bu da bizi kritik bir noktaya getiriyor. Hükümetin güvensizliği ve bireyci psikolojisiyle ilgili temel sorun, büyük sorunlar yaratmasıdır.
kriz yaratmak
Birleşik Krallık hükümeti, insanların bilişsel kırılganlığının COVID-19 ile mücadele için gerekli önlemlere düşük düzeyde bağlılığa yol açacağını ve bunu açıklayacağını varsaydı. Ama kanıtlar gösterdi bu bağlılık yüksekti halk arasında bir topluluk duygusu nedeniyle - yeterli araçlar olmadan bağlı kalmanın zor olduğu alanlar hariç. Bireysel sorumluluğu ve suçlamayı vurgulamak yerine, pandemiye başarılı bir yanıt, toplumu teşvik etmeye ve destek sağlamaya bağlıdır.
Ama sorun burada. Bir hükümet size sürekli olarak sorunun çevrenizdekilerde olduğunu söylüyorsa, bu, topluluk üyelerinize olan güveni ve dayanışmayı zedeler - bu, çoğu insanın neden (% 92) olduğunu açıklar. riayet ettiklerini belirtmek diğerleri bunu yapmıyorken kurallarla.
Nihayetinde, pandemiyi kontrol altına almanın en büyük tehdidi, insanların semptomları olur olmaz test yaptırmamaları, temaslarını sağlayamamaları ve kendilerini izole edememeleridir. İzolasyon için yeterli desteğin sağlanması tüm bunlar için kritik. Ve böylece, destek için davayı önceliksizleştirerek, halkı suçlamak pandemiyi körüklüyor. Hükümetin psikolojik varsayımları aslında bir krizle başa çıkmak için sahip olduğumuz en büyük varlığı çarçur etti: seferber ve birleşik karşılıklı yardımda.
Sonunda İngiltere'nin COVID-19'a verdiği yanıt hakkında bir soruşturma yapıldığında, uygulanan kararlar ve politikalar kadar başarısızlığın psikolojik ve davranışsal boyutlarına da tam olarak dikkat etmemiz önemlidir. Yalnızca hükümetin yanlış insan davranışı modelini kabul etme ve ona güvenme biçimini açığa çıkararak işe yarayan politikalar oluşturmaya başlayabiliriz.
Yazar hakkında