We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Hintliler ve fırkateynler birbirine benziyor. Indianman biraz daha büyük görünüyor, ancak her ikisi de aşağıdaki şekillerde benzer:
- tam donanımlı
- denizaşırı operasyonlar için tasarım (okyanusları geçebilir)
- silahlı
Hindistanlılar savaşa gitmek için tasarlanmadığından, gövdesi o kadar güçlü olmayabilir. Dolayısıyla sorum şu: Daha ağır ahşap veya daha kalın gövde gibi her iki gövde tasarımı arasında fark var mı?
Doğu Hindistanlı için standart bir tasarım yoktu ve benzer şekilde standart bir fırkateyn tasarımı yoktu, bu nedenle kesin cevap, tam olarak hangi örnek gemileri karşılaştırmayı seçtiğinize bağlı olarak önemli ölçüde değişecektir. Genel bir kural olarak, her iki türdeki gemilerin boyutları, gelişimlerinin başlangıcından Yelken Çağı'nın sonuna kadar büyümüştür. Bu, esas olarak, daha uzun ve daha güçlü gemilerin inşa edilmesine izin veren malzeme ve teknolojideki gelişmelerden kaynaklanıyordu.
İlk "klasik" fırkateynler, yani ana bataryaları tek bir güvertede olan savaş gemileri, 1750 civarında ortaya çıkmaya başladı ve bu noktada, takviye ettikleri ve destekledikleri hat gemilerinden hala oldukça küçüktüler. En eski örnekler yaklaşık 750 ton burthen idi. Yüz yıl sonra, yerlerini zırhlılarla değiştirdikleri zaman, bu gemiler önemli ölçüde büyümüştü, öyle ki büyük bir fırkateyn ile küçük bir hat gemisi arasındaki ayrım çok bulanıktı. Örnek olarak, HMS Vernon (1830'larda inşa edilmiş) 2.000 tonun biraz üzerindeydi ve boyut olarak Napolyon dönemi Üçüncü Derece hat gemisine benzerdi.
Hintliler için boyutları, kullanıldıkları rollere bağlıydı ve aynı zaman dilimlerinde farklı rotalarda farklı büyüklükteki gemiler konuşlandırılabilirdi. Örneğin, İngiliz Doğu Hindistan şirketinin Çin ve Hindistan rotaları için farklı gemileri vardı.
1793'te şirket, iki sınıf gemi olması gerektiğine karar verdi: Çin ticareti için 1000 tonun üzerinde 36 gemi ve Hindistan ticareti için 800 tonluk 40 normal gemi. Buna ek olarak, daha küçük tonajlı gemiler - 500 ila 600 ton burthen - ekstra gemiler olmalı, koşulların gerektirdiği gibi birkaç sefer veya tek bir sefer için istihdam edilmelidir…
Doğu Lordları, Doğu Hindistan Şirketi ve Gemileri, J. Sutton (1981)
HEIC'in klasik Indianman'ın yerine geçmesinin, görünüşte donanma eşdeğerlerine çok daha yakın olduğunu belirtmek ilginçtir. Sonuç olarak, Blackwall Fırkateynleri olarak anıldılar (inşa edildikleri avlunun adını tarzlarıyla birleştirerek).
Gemiler arasındaki temel farklılıklar açısından, en belirgin olanı farklı amaçlarından kaynaklanmaktadır. Doğu Hindistanlı, tüm ticaret gemileri gibi, olabildiğince fazla yük taşıyacak şekilde tasarlanmıştı, bu nedenle gövde kesitleri, donanma fırkateynlerininkinden daha derin ve daha kareydi (ki bu gemiler, yalnızca dönemin sonunda geleneksel tumblehome'u terk etti). soru).
Birçok yönden, daha büyük Doğu Hindistanlı, fırkateynlerden ziyade daha küçük hat gemilerine benziyordu. Hintliler kıçta iki katlı savaş gemilerinin tarzına benzer bir çift galeri tuttular. HEIC'in gemilerine en iyi saatlerini veren bu benzerlikti. Nathaniel Dance komutasındaki on altı Hintli ve daha küçük gemilerden oluşan bir filo, Amiral Linois komutasındaki bir Fransız filosunu büyük ölçüde Fransızları Hintlilerinin aslında savaş gemileri olabileceğine inandırarak savuşturmayı başardı.
Ancak iki gemi türü arasında ateş gücü açısından büyük bir fark vardı. Indianman daha az silah taşıyordu ve bunlar bir savaş gemisine kıyasla daha küçük, daha hafif ve daha düşük kalitedeydi. Tüccar gemileri tarafından taşınan daha küçük mürettebat, aynı zamanda, silahlarının daha düşük ateş oranına sahip olması anlamına geliyordu, bu yüzden savaşa geldiğinde bir kibritten uzaktılar.
İnşaat açısından, inşaat yöntemleri çok benzerdi. Birçok tersane hem donanma hem de ticaret filoları için gemiler inşa ettiğinden bu çok şaşırtıcı olmamalı. Deniz gemileri, gövdelerini temiz tutmak için bakır kaplamayı ilk benimseyenlerdi, ancak avantajlar görüldüğünde, Hintliler de benzer şekilde kılıflandı.
Diğer alanlarda, Hintli teknolojik olarak öndeydi. Örneğin, Fransız Devrim ve Napolyon Savaşlarının uzun döneminde, gemi yapımı için kereste talebi yüksekti. Donanmaya kerestelere öncelik verildiğinden, Doğu Hintlilerin inşaatçıları, dizler ve braketler gibi kilit alanlarda kereste yerine metal kullanmaya yönlendirildi. Bu aslında bu eklemlerin gücünü arttırdı ve bu yapı daha sonra savaş gemilerine tanıtıldı.
Bağlandığınız iki Wikepedia makalesinde belirtildiği gibi, tipik Doğu Hindistanlılar çok daha büyüktü:
fırkateynler:
18. yüzyılın sonlarındaki Kraliyet Donanması fırkateynleri, yaklaşık 900 ton ağırlığında ve 36 silah taşıyan 1780'den kalma eski Perseverance sınıfını içeriyordu; Bu başarılı sınıfı, 1.000 tonun üzerinde ölçülen ve 38 silah taşıyan çok sayıda başka sınıf izledi.
** Doğu Hindistanlılar:
Yaklaşık 175 fit toplam gövde uzunluğu, 144 fit omurga, 43 fit kiriş, 17 fit draft boyutlarında 1426 ton (bm) ölçtüler.
Gördüğünüz gibi, bahsedilen Fırkateynler 40 fit daha kısaydı ve ancak 2/3'ü burthen'di. Bu şaşırtıcı değil, çünkü fırkateynler savaşma kabiliyetini korurken yüzer hızı en üst düzeye çıkarmak için inşa edildi, Doğu Hindistanlılar ise kargo alanını en üst düzeye çıkarmak için tasarlandı.
Gövde tasarımının kendisi için reklam, her ikisi de üç direkli kare teçhizatlı gemiydi. Bu, büyük gemiler ve sınırlı tekne varyasyonları için zamanın en etkili yelken planıydı. En büyük fark, özellikle savaş için tasarlanmış bir gemi olan Fırkateynler için daha kalın bir gövde olurdu.
Gemi Mimarisinde Gemi Gövde Tasarımları - Genel Bir Bakış
Gövde, geminin tasarım ve inşaat sırasında ekstra dikkat gerektiren bir parçasıdır. Gemi mimarisi tarihinde, gövde tasarımları, silindirik ahşap saplardan çelik kolonlara kadar belirli bir süre içinde gelişmiştir. Mühendisler, daha fazla yapısal güç sağlamak için sürekli olarak gövde tasarımlarını yeniliyorlar. Tekne sürekli su ile temas halinde olduğundan, aynı anda hareket eden farklı kuvvetlerin etkisi altındadır. Sadece bu değil, bir gövde, çarpışma veya karaya oturma durumunda yapısal hasarı önlemek için yüksek dayanıklılık ve direnç gerektirir.
Gemi mimarları, geminin amacını ve tipini göz önünde bulundurarak, tekne yapımında farklı yöntemler kullanırlar. Bu yazıda yaygın olarak kullanılan temel gemi gövde tasarımlarına bir göz atacağız.
Blackwall Fırkateyni
Blackwall Fırkateyni 1830'ların sonları ile 1870'lerin ortaları arasında inşa edilmiş üç direkli tam teçhizatlı bir gemi türünün halk dilindeki adıydı. Başlangıçta İngiltere, Ümit Burnu, Hindistan ve Çin arasındaki ticarette İngiliz Doğu Hindistanlılarının yerini alması amaçlandı, ancak 1850'lerden itibaren İngiltere, Avustralya ve Yeni Zelanda arasındaki ticarette de kullanıldılar.
İlk Blackwall fırkateynleri, Thames Nehri üzerindeki Blackwall Yard'da Wigram ve Green tarafından tasarlandı ve inşa edildi. Farklı sahipleri altında bu tersaneler, 17. yüzyılın başlarından beri Doğu Hindistanlıların yanı sıra Kraliyet Donanması için savaş gemileri inşa etmişti.
Geleneksel Doğu Hintli'nin çift kıç galerisi varken, Blackwall fırkateyninin tek bir galerisi vardı ve görünüşte Kraliyet Donanması'nın bir fırkateynine yüzeysel olarak benzediği için bu şekilde adlandırıldı. Tek bir galeriyle, kıçtaki gövde hatları çok ince olabilir ve pruvadaki nispeten ince su altı hatlarıyla birleştiğinde, Blackwall fırkateynleri, 1840'ların sonlarında ortaya çıkan kesme gemileri kadar hızlı olmasa da hızlı yelkenli gemilerdi. Erken Blackwall fırkateynlerinin bir başka özelliği, su hattının üzerindeki pruvada oldukça yuvarlak bir gövdeydi, bu tür gemilere "elma yanaklı" deniyordu. İlk iki Blackwall fırkateyni, 871 tonluk Seringapatam ve 951 tonluk Madagaskar 1837'de başlatılan, Kraliyet Donanması'ndaki biraz daha büyük Hint yapımı iki fırkateyn ve haleflerinin isimlerini taşıyordu. Bu aynı zamanda popüler terminoloji için ilham kaynağının bir parçası gibi görünüyor. Tersane, tüccarların yanı sıra savaş gemileri de inşa etti ve bu nedenle, savaş gemisi tasarımından bazı teknikler ve özellikler, kaçınılmaz olarak Hintlilerin tasarımına sızdı ve görünüşte benzerliğe yol açtı, muhtemelen hem resmi isim seçimlerine hem de geminin benimsenmesine ilham veren bir özellik. resmi olmayan terminoloji.
120'den fazla Blackwall fırkateyni, son 1857 tonluk demir gemiden önce İngiliz ve Hint tersaneleri tarafından inşa edildi. Melbourne, 1875 yılında Green ailesi tarafından Blackwall'da inşa edildi. Genellikle güvenli ve konforlu gemiler olarak kabul edildiler ve premium ticarette kullanıldılar, ancak 19. yüzyılın en ünlü batıklarından bazılarının kurbanlarıydılar. Bunlar dahil:
- Madagaskar1853'te yaklaşık 150 can kaybıyla Melbourne, Avustralya ve Londra arasında kayboldu,
- Dalhousie13 Ekim 1853'te yaklaşık 60 yolcu ve mürettebatın kaybıyla Beachy Head açıklarında battı,
- Dunbar20 Ağustos 1857'de Sydney Heads yakınlarında 121 can kaybıyla harap oldu,
- Kuzey Filosu22 Ocak 1873'te 320 can kaybıyla Manş Denizi'nde bir vapur tarafından ezilip batırıldı,
- kozpatrick18 Kasım 1874'te Ümit Burnu'nun güneyinde çıkan yangında 473 can kaybıyla yok oldu.
Daha sonraki Blackwall fırkateynlerinin iyi bilinen bir örneği, gerçek ingiliz Avustralya ve Yeni Zelanda'ya yolcu, hükümlü ve yük taşıyan sık seferler yapan 1861'de inşa edilen 1046 tonluk gemi. Bu geminin fotoğrafları Victoria Eyalet Kütüphanesi'nde sergilenmektedir.
yarı kesme makinesi Clyde (1860) 1151 ton
1860'lara gelindiğinde, Blackwall fırkateynleri ve makaslar arasındaki temel fark, kıç galeri ("gerçek makasların" hiçbir zaman sahip olmadığı, ancak birçok "yarı kesme makinesinin" sahip olmadığı) ve gövdenin daha dar olduğu şekilde kalan "tumble-home" veya gövde eğriliğiydi. bir Blackwall fırkateyninde bir kesme veya yarı kesme makinesinden daha büyüktü.
1870'lerde buharlı gemiler tarafından yolcu taşıyan gemiler olarak her iki türün de yerini aldı ve daha sonra halk dilinde Windjammers olarak adlandırılan türden yelkenli gemiler sadece kargo taşımak için inşa edildi.
Dış bağlantılar
- "Hindistanlı Seringapatam eve geliyor" başlıklı resim için Ulusal Denizcilik Müzesi katalog girişi
- "The Seringapatam East Indiaman, 1000 Ton" başlıklı baskı için Ulusal Denizcilik Müzesi katalog girişi
- Seringapatam'ın bir gövde modeli için Ulusal Denizcilik Müzesi katalog girişi
- "Bir kıyı şeridinde demirlemiş Blackwall fırkateyni Owen Glendower" başlıklı resim için Ulusal Denizcilik Müzesi katalog girişi
- "The Owen Glendower, East Indiaman, 1000 Ton (Bombay Limanına Girmek)" başlıklı baskı için Ulusal Denizcilik Müzesi katalog girişi
- Owen Glendower'ın bir gövde modeli için Ulusal Denizcilik Müzesi katalog girişi
Bu makaleyi geliştirmeye yardımcı olun
Telif hakkı ve kopyalama Dünya Kütüphane Vakfı. Her hakkı saklıdır. Project Gutenberg'den gelen e-Kitaplar, Dünya Kütüphane Vakfı tarafından desteklenmektedir.
bir 501c(4) Üyesinin Kar Amacı Gütmeyen Destek Kuruluşudur ve herhangi bir devlet kurumu veya departmanına bağlı DEĞİLDİR.
KONFEDERAT DEMİRLERİ
Union Ironclad Örnekleri:
Bu sonraki "monitörler" ile orijinal U.S.S. Monitör.
Virginia ile ilgili haberler Kuzey'e ulaştığında, Birlik kendi reklamlarından oluşan bir zırhlı plan için aşağıdakiler için planlar aradı:
“Deniz veya nehir hizmeti için demirden veya ahşap ve demirin birleştirilmesinden oluşan, bir veya daha fazla demir kaplı buharlı savaş gemisinin inşası, su çekimi on metreden az veya on altı fitten fazla olmayacak…”
Başlangıçta üç farklı tasarım seçildi, bunlar Monitor, Galena ve New Ironsides oldu. Birlik, kıyı Monitörü sınıfı zırhlıların (Onondaga) birkaç düzine varyasyonunu inşa etmenin yanı sıra, Mississippi'deki çarklı nehir teknelerini zırhlılara (Essex, Choctaw, Osage ve amp Ozark) dönüştürdü ve açıkta denize layık olacak zırhlı tasarımları denedi. okyanus (Keokuk & Roanoke).
Şimdi Daha Fazla Gövde: Antlaşma Kruvazörleri Donanmaya Yenilikçi Gemi Tasarımında Neler Gösterebilir?
“''Ben,' dedi Bay Balfour, 'şimdi, modern tarihte ilk kez, öyle yeni ve öyle tehlikeli bir deniz durumuyla karşı karşıya olduğumuz sonucuna varmak zorundayım ki, her şeyi anlamamız zor. onun ithalatı." 1 Almanya dört yıl içinde dördüncü dretnotunu denize indirmişti ve İngiltere gergindi. Kraliyet Donanması, Amiral Horatio Nelson'ın Trafalgar'daki zaferinden bu yana dalgaları yönetmişti. Ancak 20. yüzyılın başlarındaki uluslararası durum, İngiltere ve Almanya bir silahlanma yarışına giriştiği ve ABD ile Japonya'nın çok yakın olduğu bir dönemde, kesin olmaktan çok uzaktı. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, büyük deniz güçlerinin çoğu, bu devasa gemilerin daha da büyüyeceğini fark etti ve dünyanın kalıcı olarak barış içinde olması gerekirken hepsini bir silahlanma yarışında kilitli tuttu.
Bugün ABD, Çin ve Rus donanmalarının her geçen gün daha da tehditkar göründüğü çok kutuplu bir dünyada kendini yeniden buluyor. Yine de Donanma, hedef gemi sayılarını ve filo boyutlarını tanımlamakla boğuşmaya devam ediyor ve filoyu yeterince korurken önemli ölçüde büyütmek için yeterli fon bulmakta zorlanıyor. Bir op-ed Savunmayı kırmak buna “Donanma kuvveti planlamasının muhteşem çöküşü” adını verdi. 2
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra artan gerilimlere yanıt olarak, beş büyük güç, silahlanma yarışını istikrara kavuşturmak için sermaye gemisi gelişimini sınırlayan 1922 Washington Deniz Antlaşması'nı müzakere etti. Antlaşma, ardından 1930 Londra Denizcilik Antlaşması, yeni bir gemi sınıfı – anlaşmalı kruvazörler – yarattı ve uzun bir yenilikçi deniz gelişimi dönemi başlattı. Donanma, 20 yılda beş sınıfta 18 kruvazör üreterek muazzam bir gemi inşa faaliyeti ile karşılık verdi. Anlaşma kruvazörleri, Pasifik'teki II. Dünya Savaşı'nın sonucunda önemli bir rol oynamaya devam edecek ve her büyük filo eyleminde hazır bulunacaktı. Anlaşmalı kruvazörlerin hikayesi, günümüz Donanması için zorlu kısıtlamalar etrafındaki sorunları yaratıcı bir şekilde çözmek ve büyük güç rekabeti için hazırlanırken filo düzeyinde yenilik yapmak için dersler sunuyor.
Erken Kruvazörler
1915'te Donanma, yıllık filo tatbikatları sırasında, bir destroyer ile bir savaş gemisi arasında bir yerde bir gemiye ihtiyaç duyduğunu öğrendi. Bundan önce, büyük deniz güçleri, öncelikle aralarında savaşmak için daha büyük savaş gemileri ve küçük muhripler inşa etmeye odaklandı. O zamanlar kruvazörler, savaş filosu için esas olarak uzun menzilli gözcüler olarak hizmet ettiler - önemli bir rol. Ancak Donanma bu gemilerden sadece birkaçına sahipti. Atlantik Filosu Başkomutanı Amiral Frank Fletcher, 1915'te Kongre'ye yıllık bir mektupta, Guantanamo Körfezi'ne giderken gerçekleştirilen iki filo manevrasında, keşif için kruvazör eksikliğinin, alt kuvvetlerin savaş filosundan kaçmasına izin verdiğini kaydetti. . Birkaç gün sonra, aynı savaş filosu, önceden uyarı verecek ve muhripleri uzak tutacak kruvazör eksikliği nedeniyle muhripler tarafından takip edildiğini buldu. 3 Amiral Fletcher şunları kaydetti:
[T] Ağır zırhlı hızlı gemilerin ve hafif kruvazörlerin eksikliği, özellikle sorunun başlangıcından sona erene kadar yedi gün boyunca hissedildi. Mavi Başkomutan, düşmanın konumu veya hareketleri hakkında güvenilir bir bilgiye sahip değilken, üstün kruvazör kuvveti nedeniyle düşman, hareketlerimiz ve eğilimlerimiz hakkında her zaman iyi bilgilendirilmiştir. 4
Amiral Fletcher, muhriplerin burada takdire şayan bir rol oynadığını, ancak özellikle kış aylarında performanslarının ve denizciliklerinin onları uzun menzilli keşif ve saldırı için uygun hale getirmediğini kaydetti. 5 Muhriplerin doldurulması gereken hayati rolleri vardı, ancak keşif onlardan biri değildi. Donanma Sekreteri Josephus Daniels, Amiral Fletcher'ın raporuyla birlikte mektubunda, "hızlı zırhlı gemiler ve hızlı hafif kruvazörlerin", yalnızca subay ve Denizci sıkıntısının ardından üçüncü en yüksek önceliği olduğunu kaydetti. 6 Bunun dışında 10 gemi yükselecek Omaha sınıf. Bu bir başlangıçtı.
Savaş Gemisi Tatili
1922'de USS olarak Omaha (CL 4) devreye alınmadan önce donatılırken, Amerika Birleşik Devletleri İngiltere, İtalya, Japonya ve Fransa ile Washington Deniz Antlaşması'nı müzakere etti. Aralarında yaklaşık bir taktik paritenin var olmasını ve hiçbir filonun aşırı baskın hale gelmemesini sağlayarak büyük güçler arasındaki gerilimleri azaltmak için tasarlanmış bir dizi hüküm içeriyordu.
ABD Donanması hafif kruvazörü USS Omaha (CL-4), 1925-1926 dolaylarında Panama Kanalı'ndan geçiyor. (Deniz Tarihi ve Miras Komutanlığı üzerinden fotoğraf)
Anlaşma, genellikle zırhlılar ve muharebe kruvazörleri olarak görülen ana gemilerin toplam tonajını ve silahlandırmasını sınırlandırdı, sınırlı uçak gemileri ve var olmayan bir savaşçı sınıfı için tonaj ve silah limitleri belirledi: 10.000 ton ve 8 inçlik silahlar. 7 Amerika Birleşik Devletleri için önemli olan, XIX. Madde, Pasifik'teki kıyı tahkimatlarının iyileştirilmesini yasakladı, bu da Filipinler ve Wake Adası'ndaki üslerin daha fazla güçlendirilemeyeceği anlamına geliyordu. Bu, yeni sınıfın stratejik amacının şekillenmesinde ve filodaki en eski, en maliyetli, kömür yakan gemilerin emekliye ayrılarak bu yeni gemiler için tonaj serbest bırakılması kararında önemli bir rol oynadı. 8 Beş güç, bu yeni sınıfı geliştirmek için hemen işe koyuldu.
Bu yeni, bilinmeyen sınıf, Deniz Kuvvetlerinin, özellikle de Genel Kurul'un mücadele etmesi için bir takım kısıtlamalar getirdi. 10.000 ton ve 8 inç kalibreli top limitleriyle birleştiğinde, Pasifik'teki müstahkem kıyı üslerini iyileştirme yasağı ve ana gemi tonajındaki sınırlar ek karmaşıklık dereceleri yarattı. Gemiler stratejik bir rol üstlenmek zorundaydı ve Japonya'ya karşı War Plan Orange savaş oyunu, filonun önceden düşünülenden çok daha büyük olması gerektiğini ortaya çıkardı. Anlaşmanın Japonlara göre sermaye gemi tonajında 5'e 3 Amerikan avantajı, Donanma'nın Batı Pasifik'e ulaşmada en az 7'ye 6 avantaja sahip olma arzusundan kaynaklanıyordu. her bin mil buğulanmış. 9
Gemi hazırlığı en önemli konu haline geldi. Planlayıcılar, Japonya'ya karşı gerekli savaş zamanı üstünlüğünü elde etmek için barış zamanında yüzde 90'dan fazla hazırlık seviyelerine ihtiyaçları olduğunu çabucak anladılar. 10 Bu eşik, özellikle modernizasyon, bakım ve revizyon dönemlerini hesaba katarken, boş bir hayal haline geldi. Bu nedenle Genel Kurul, tek tek gemilerin hazır olma rakamları üzerinde daha az bireysel etkiye sahip olacağı anlaşmalı kruvazörlerde savaş gücünü en üst düzeye çıkarmak için agresif bir şekilde çalıştı. Basitçe söylemek gerekirse, önceden düşünülenden çok daha fazla geminin inşaat yollarından çıkmasına ihtiyaçları vardı.
Kısıtlamalar Yeniliği Teşvik Ediyor
Karmaşık kısıtlamalar göz önüne alındığında, Donanma ve Genel Kurul içindeki tartışma anlaşılır bir şekilde hararetlendi. “Genel Kurul ile mühendislik, mühimmat ve gemi tasarım topluluklarını temsil eden çeşitli bürolar” arasındaki farklar, uzun bir tasarım sürecine yol açtı ve zamanla pensacola 1926'da nihayet ortaya çıktı, "radikal olarak farklı bir gövde konfigürasyonu ve silah düzenine sahip alternatif bir tasarım üzerinde çalışmalar zaten başlamıştı", ki bu Northampton sınıf. 11 1924 ve 1925'te Kongre'den gelen bütçe baskısı, Kongre önerilen sekiz yeni bütçe için uygun fonları reddettiği için meseleleri daha da karmaşık hale getirdi. pensacola-sınıf kruvazörler.
Ortak akıl, daha yaratıcı çözümler üretmek için kısıtlamalardan kurtulmayı düşünür, ancak kısıtlamalar aslında daha iyi sonuçlar üretir. Yaratıcılık, kısıtlamaları kucaklayarak geliştirilir. 12 Donanma hızla yeni bir savaş gemisi sınıfına ihtiyaç duyduğunu biliyordu - rakip güçlerin hepsi aynı şeyi yapıyordu. Genel Kurul, mümkün olan en kısa sürede, anlaşmanın izin verdiği maksimum sınırlara uygun, uygun fiyatlı, minimum uygulanabilir bir tasarım üretmek için uluslararası baskı hissetti. Bu kısıtlamaları optimize etmek için yalnızca yinelemeli bir yaklaşım işe yarayabilirdi ve Kurul, yeni sınıfı üretmeden önce yeni teknolojilerin olgunlaşmasını bekleyemeyeceğini biliyordu. NS pensacolaBu nedenle -sınıfı kruvazörler, Board'un isteklerini yansıtan hızlı, bağımsız buhar ve uzun menzilli topçu performansı için tasarlandı. Bunu başarmak, Kurul'un zırhın çoğunu feda etmesini ve tasarıma mümkün olduğu kadar çok silah yerleştirmesini gerektirdi ve sınıfa "tinclads" takma adını kazandırdı.
ABD Donanması ağır kruvazörü USS Pensacola (CA-24) Eylül 1935'te denizde ilerliyor. (Fotoğraf Deniz Tarihi ve Miras Komutanlığı aracılığıyla)
Bugünün Donanması da benzer bir çıkmazla karşı karşıya. Ürkütücü bir paralellik içinde, Donanma, 1920'lerin ortalarında, pensacolas inşa ediliyordu. Daha da karmaşık bir stratejik ortam ve coğrafyanın laneti ile karşı karşıya. 5'e 3 avantajı sağlayanlar gibi gerçekçi olmayan kuvvet oluşturma modelleriyle ilgili benzer endişeler, Savunma Bakanı Mark Esper'in Kongre'ye yaptığı son yorumlarda da tekrarlanıyor. Donanmanın önerilen gemi inşa planını neden reddettiği sorulduğunda, Sekreter Esper, kısmen “kırılmış olan eski konuşlandırma ve hazırlık modelini koruduğu için” dedi: Yıllardır işe yaramadı, öyleyse neden gelecekte işe yarayacağını varsayalım? " 13 Özellikle koronavirüs pandemisi ve geciken Büyük Yüzey Savaşçısı (LSC) zaman çizelgesi ile ilgili mevcut kongre bütçesi zorlukları, 1925'te Genel Kurul ve gemi tasarım topluluğunun karşılaştığı zorlukları hatırlatıyor.
Savaşlar arası Donanma, gemi sınıflarının yinelemeli tasarımı ve üretimi yoluyla kısıtlı bir çözüm buldu. Aslında, yeni nesil fırkateyn FFG(X) için yakın zamanda verilen 10 gemi ödülü, önceki bir tasarımın ilk tekrarı olarak kabul edilebilir. 14 1920'lerdekinden daha uzun inşaat süreleri ile Donanma, üretim hatlarını sıcak tutmak için ilk on gemi tamamlandığında ardışık uçuşların üretimine devam etmek için endüstride kanıtlanmış fırkateyn tasarımını yinelemeyi düşünmelidir.
Gemiden Gemiye Yenilikçilik
1922'den 1941'e kadar, Donanma 18 anlaşma kruvazörü görevlendirdi. Günümüze kıyasla bu iyi bir üretim koşusu gibi görünse de Arleigh Burke muhripler, bu 18 gemi beştendi farklı gemi sınıfları. 1926'ya gelindiğinde, Genel Kurul tasarımını onayladı. pensacola sınıf ve ilk gemilerin yapımına başlandı. NS pensacola kruvazörlerde dört adet 8 inçlik taret (üç topa sahip iki taret ve iki topa sahip iki taret) vardı; geniş ancak ince zırh kemerleri, iki deniz uçağı ve bir dizi daha küçük silah. Boyutlar ve kullanım açısından, onunla karşılaştırılabilirdi. Ticonderoga bugün hizmette olan sınıf kruvazörler: yaklaşık 600 fit uzunluğunda, neredeyse 60 fit genişliğinde ve vasat denizcilik ile üst kısmı ağır. 15
O zamanlar kruvazör üretimi gemi başına yaklaşık üç yıl sürüyordu. Deniz Kuvvetleri normalde bekleyecekti. pensacola revizyonlar yapmadan veya yeni bir sınıf tasarlamadan önce deniz denemeleri ve sayısız deney yapmak ve bunlara tabi olmak. Ancak diğer büyük güçler de aynı hızla kruvazörler bırakıyor, “birbirini takip eden sınıfları” öncülleri tamamlanmadan (hatta piyasaya sürülmeden) önce tasarlanıp sipariş edilmeye zorluyorlardı, bu nedenle modifikasyonların denemelerden ve operasyonel hizmet.” 16 Neyse ki Donanma sadece pensacola ve Tuz Gölü şehri. Sınıf denizde pek iyi durumda değildi. Boyutları ve üstten ağır tasarımları, onları büyük rulolara eğilimli hale getirdi ve düşük fribord, suyun yanlardan kolayca taşınmasını sağladı. 17
Donanma, olağandışı taret konfigürasyonunu ortadan kaldırmak ve stabilite sorunlarını daha önce düzeltmek için taban tasarımını hızla değiştirdi. pensacola hatta New York Navy Yard'dan fırlatıldı. altı gemi Northampton sınıf, üç üçlü taret ve büyük ölçüde geliştirilmiş denizcilik ile teslim edildi. Sınıf ayrıca anlaşma eşiğinin 1.000 ton altında teslim etti, bu beklenmedik bir bonus, Donanmanın devreye alındıktan sonra proaktif olarak zırh ve diğer geliştirmeleri eklemesine izin verdi. Geliştirilmiş denizcilikten yararlanarak Northampton görüntülenen, Donanma ikisini emretti pensacola kruvazörler 1930'larda buna uyacak şekilde güçlendirilecek. Antlaşma kruvazörlerinin sınıflarını daha yeni sınıflardan tasarımlarla güçlendirmek, Donanmanın İkinci Dünya Savaşı boyunca kruvazör filosunun ayırt edici bir özelliği olacaktır.
USS Northhampton (CA-26) yolda, 23 Ağustos 1935. (Fotoğraf: Navsource)
CNO Amiral John Richardson bu dersleri öğrendi ve onları Deniz Üstünlüğünü Korumak İçin Tasarım. Amiral Richardson, "büyük muharip ve diğerlerinin, iyi bir gövde tasarımına ve önemli güç marjlarına odaklanan ve geminin ömrü boyunca yükseltilecek sistemler hakkında daha az endişe duyan bir yaklaşımla hızla tasarlanabileceğini ve sahaya sürülebileceğini" düşündü. 18 Ancak bugün, Donanma çoğunlukla tek bir adımda her şeyi doğru yapmaya odaklanmış göründüğünden, Büyük Yüzey Muharebesi programı daha da sağa kaymaya devam ediyor. Kısa süre önce OPNAV N96 Yüzey Harbi Müdürlüğü Müdürü olan Amiral Eugene Black, Büyük Yüzey Muharebesi'nin yönlendirilmiş enerji ve gelişmiş savaş sistemleri gibi diğer teknolojilerin daha geniş, daha düşük riskli bir yaklaşımın parçası olarak sağa itildiğini belirtti. olgun. 19
Deniz Kuvvetleri, yüzey muhariplerini daha hızlı geliştirme fırsatına sahiptir ve bunu yapmalıdır. Uçuş III iken Arleigh Burke önceki uçuşlara göre bazı iyileştirmeler var ve Çin'den gelen tehdidi hızlandırmak için inşa etmeye devam edecek, Zumwalt-sınıfı muhrip, Donanma için en iyi fırsatı temsil ediyor. 20 Başarılarına rağmen, Burkeyenilikçilik için maksimum yapısal kapasiteye ulaştılar—sadece hiçbir marj kalmadı. 21 Ama umut var. Denizde yapılan son testler Zumwalttumblehome gövdesi ile açık denizlerde mükemmel stabilite gösterir. 22 Donanmanın erken dönemde deneyimlediğine benzer şekilde sınıfın birçok avantajı ve dezavantajı vardır. pensacola ve Northampton kruvazörler. Birçok yönden, geliştirilmiş denizcilik özellikleri, entegre elektrikli tahrik sistemi ve büyük tasarım marjı fazlası, Donanmaya yenilik yapmak için mükemmel bir platform sağlar. Nitekim, dezavantajlar Zumwalt Tedarik maliyetleri ve silahlar gibi sınıf, daha iyi bir gemi inşa etmek için mükemmel kısıtlamalardır. Donanma bu alıştırmayı daha önce iyileştirmeleri dönüştürmek için yaptı. Deniz Kurdu denizaltı sınıfına göre daha uygun fiyatlı ve daha yetenekli Virjinya sınıf. 23
CHESAPEAKE BAY, Md. (17 Ekim 2016) USS Zumwalt (DDG 1000), gemi yeni ana limanı San Diego'ya giderken Chesapeake Körfezi Köprüsü olarak da bilinen William Preston Lane Memorial Bridge'in altından geçiyor, Kaliforniya. (ABD Donanması fotoğrafı, Liz Wolter/Released)
Genel Kurul'un yinelediği gibi Northampton denizcilik ve silahlanmayı iyileştirmeye çalışan sınıf, dünyadaki durum başka bir hal aldı. Nisan 1930'da, beş deniz gücü Londra'da bir araya geldi ve Londra Deniz Antlaşması'nı imzaladı. Anlaşma, 6,1 inçten küçük silahlara sahip gemilerde herhangi bir sınırlama olmaksızın ve 8 inçlik silahlara sahip daha ağır anlaşmalı kruvazörlerde daha kısıtlayıcı sınırlamalar olmaksızın iki farklı anlaşmalı kruvazör sınıfı yarattı. 24 Donanma, Japonya üzerinde ağır kruvazörlerde 18'e 12 avantaj elde etti.
NS Portland Başlangıçta sekiz gemi için planlanan sınıf, Londra Denizcilik Antlaşması imzalandığında sınıfın ilk iki gemisinin yapımına zaten başlamıştı. Genel Kurul izin verdi Portland ve Indianapolis tamamlamak ve sınıfın geri kalanını tekrar askıya almak. Bükülme, uluslararası ortamın yavaş yavaş bozulmasını ve rakip güçler arasında daha ileri derecede bir eşitlik uygulayarak gelecekteki bir savaşı önleme girişimini yansıtıyordu. Donanma, büyük bir öngörüyle, kalanları kaydırma fırsatını yakaladı. Portland taze kabuklar New Orleans sınıf tasarımı.
Hızlı İnovasyon
NS New Orleans sınıfın önemli olduğunu kanıtladı. NS pensacola ve Northampton kruvazörler zırh eksiklikleri nedeniyle yaygın eleştirilere maruz kaldılar, ancak bu tasarımlar Kaptan Frank Schofield'ın 1923 tarihli Genel Kurul'un kruvazörlerin "buharlamanın tam gelişimi için yeterli ağırlığa sahip olmak için bu gemilerin -zırhın- neredeyse tüm pasif savunma girişimlerinden vazgeçtikleri" kararını yansıtıyordu. yarıçap ve silah gücü." 25 Londra Deniz Antlaşması'ndan önce, Genel Kurul geleceği öngördü New Orleans sınıfından yalnızca mütevazı değişiklikleri göstermek için Northampton sınıf, ama anlaşma hepsini değiştirdi.
Genel Kurul cesurca hareket etti ve deneysel teknolojileri ve konfigürasyonları denemek için üç farklı tasarıma sahip yedi gemi sipariş etti. NS New Orleans Sınıf, performansı artırmak için kazanları ve makine dairelerini yaymak için tahrik alanlarının tamamen yeniden tasarlanmasını ve tüm gemiyi zırhlandırmadan onları daha iyi korumak için şarjörler gibi hayati alanları sertleştiren “bağışıklık bölgelerinin” tanıtılmasını içeriyordu. 26 Zırhın yeniden dağıtılmasından kaynaklanan ağırlıktaki azalma, tasarımcıların kilit alanlarda korumayı iyileştirmesine olanak tanıdı. Bir sınıf olarak, bu gemiler daha iyi bir yerleşime sahipti ve amiral gemisi faaliyetleri için tahsis edilmiş komuta alanlarının kullanımına devam etti, Kurul ilk olarak kesilmiş gemilere yerleştirdi. Portland sınıf.
ABD Donanması New Orleans sınıfı ağır kruvazör USS Astoria (CA-34) muharebe tatbikatı sırasında Hawaii sularında faaliyet gösteriyor, 8 Temmuz 1942. (Fotoğraf Deniz Tarihi ve Miras Komutanlığı aracılığıyla)
Genel olarak, son derece başarılı New Orleans hafif ve ağır kruvazör sınıflarının temellerini attı, Cleveland ve Baltimore Dünya Savaşı'nı kazanan ABD Donanması'na yetki veren 1938 Deniz Genişleme Yasası'nın (daha yaygın olarak İki Okyanus Donanması Yasası olarak bilinir) kabul edilmesinden sonra ABD'nin çok sayıda üreteceği sınıflar. Olgun tasarımı ve özellikleri New OrleansBir gözü yaklaşan çatışmaya, diğeri ise önceki sınıflardan alınan derslere dahil edilen , yeni silahlar ve radar yönlendirmeli atış kontrol sistemleri çevrimiçi hale geldikçe, Deniz Kuvvetlerinin bu gemileri hızla yükseltmesine izin verdi ve yıkıcı savaş etkinliği ile. 27
Denizde Hızlı ve Sürekli Savaş
Savaşlar arası dönemde kruvazörlerdeki evrimsel gelişmeler, Donanmanın İkinci Dünya Savaşı'nın başlarında Japonlara karşı çizgiyi korumasına yardımcı oldu. Kararsız, 'teneke'den tüm anlaşmalı kruvazör sınıfları pensacola için New Orleans resmi anlaşmalı kruvazörlerin sonuncusu olan sınıflar, savaşın her büyük filo çatışmasında savaştı ve isimleri denizcilik tarihinin en kutsallarından bazıları: Vincennes, Şikago, Houston, San Francisco.
Donanma, gereklerini mükemmelleştirmek için, radar sistemlerinin olgunlaşmasını, anlaşmaların süresinin dolmasını veya yenilenmesini bekleseydi, savaş patlak verdiğinde çok ihtiyaç duyduğu ortaya çıkan gemilerden mahrum kalacaktı. Genel Kurul, yenilenen büyük güç rekabeti ve muharebe kuvveti sayısını artırmak için sürekli kongre baskısı çağına doğru bakarken bugünün Donanmasına ileriye giden yolu gösteriyor. Birkaç özel ders şunları içerir:
- Eski gemilerin bakımı daha pahalıya mal olur. Agresif bir şekilde onları yeni gemiler lehine emekliye ayırmayı hedefleyin.
- İhtiyaç duyulan gemileri teslim etmeye devam ederken yeniliği hızlandırmak için kısıtlamaları benimseyin.
- Uzun üretim çalışmaları, istikrarlı yapım süreleri ve daha düşük tedarik maliyetleri sağlar, ancak birden fazla sınıf arasında daha küçük üretim çalışmaları yoluyla yineleme yapmak, Donanmanın daha yeni yetenekleri daha erken dağıtmasına olanak tanır.
- Mütevazı derecede başarılı tasarımları alın ve birbirini takip eden her gemi ile gemi mimarisinin sınırlarına kadar geliştirmeye devam edin.
Donanma, yeni fırkateyn sınıfı ile tarihimizden yararlanmak için temelleri çoktan attı ve Zumwalt sınıf. Donanma, yeni teknolojilerin tamamen olgunlaşmasını beklememeli, ancak savaşa hazır olduklarında yönlendirilmiş enerji gibi teknolojileri ekleyerek, birbirini takip eden her gemi uçuşunda evrimsel iyileştirmelere devam etmelidir. Koramiral Joseph Taussig'in belirttiği gibi: "Zayıf gemileri olan iyi adamlar, iyi gemileri olan fakir adamlardan daha iyidir." Savaşın ne zaman ortaya çıkacağını tahmin edemeyiz, ancak başlaması durumunda bugün sahip olduğumuzdan daha fazla gemiye ihtiyacımız olacağını biliyoruz. Start building them now.
Lieutenant Commander Ryan Hilger is a Navy Engineering Duty Officer stationed in Washington D.C. He has served onboard USS Maine (SSBN 741), as Chief Engineer of USS Springfield (SSN 761), and ashore at the CNO Strategic Studies Group XXXIII and OPNAV N97. He holds a Masters Degree in Mechanical Engineering from the Naval Postgraduate School. His views are his own and do not represent the official views or policies of the Department of Defense or the Department of the Navy.
1. “Germany’s Navy Scares Britain.” New York Tribünü. 17 March 1909. Page 1, Image 1, Column 3. https://chroniclingamerica.loc.gov/lccn/sn83030214/1909-03-17/ed-1/seq-1/
2. Mark Cancian and Adam Saxton. “The Spectacular & Public Collapse of Navy Force Planning.” Breaking Defense, 26 January 2020. https://breakingdefense.com/2020/01/the-spectacular-public-collapse-of-navy-force-planning/
3. “The Atlantic Fleet in 1915: Letter from the Secretary of the Navy.” United States Congress. 64th, 1st Session, Senate Document No. 251, 1916, pp. 14-15. https://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=mdp.39015025950596&view=1up&seq=7
7. “Limitation of Naval Armament (Five-Power Treaty or Washington Treaty).” 43 Stat. 1655. Papers Relating to the Foreign Relations of the United States: 1922, Vol. 1, Treaty Series 671, pp. 351-371, https://www.loc.gov/law/help/us-treaties/bevans/m-ust000002-0351.pdf
8. John Keuhn. “The Influence Of Naval Arms Limitation On U.S. Naval Innovation During The Interwar Period, 1921 – 1937.” Ph.D diss., Kansas State University, 2007, https://core.ac.uk/download/pdf/5164353.pdf.
9. Trent Hone. Learning War: The Evolution of Fighting Doctrine in the U.S. Navy, 1898–1945. Annapolis, MD: Naval Institute Press, 2018, pp. 124-125.
10. Edward Miller. War Plan Orange: The U.S. Strategy to Defeat Japan, 1897-1945. Annapolis, MD: Naval Institute Press, 1991, p. 144.
11. John Jordan. Warships after Washington: The Development of the Five Major Fleets, 1922-1930. Annapolis, MD: Naval Institute Press, 2011, p. 110.
Firkateyn
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
firkateyn, any of several different types of small and fast warships, usually either the square-rigged sailing ships of the 17th–19th century or the radar- and sonar-equipped antisubmarine and air-defense ships of World War II and after.
The Seven Years’ War (1756–63) marked the definite adoption of the term firkateyn for a class of vessel that was smaller than the three-decked ship of the line but was still capable of considerable firepower. A frigate was a three-masted, fully rigged vessel, with its armament carried on a single gun deck and with additional guns on the poop and forecastle. The number of guns varied between 24 and 56, but 30 to 40 guns were common. Frigates could not stand up to ships of the line in fleet engagements, but, sailing at greater speed, they served as scouts or as escorts protecting merchant convoys from privateers and enemy raiders they also cruised the seas as merchant raiders themselves. With the transition from sail to steam, the term firkateyn gradually gave way to kruvazör.
During World War II, Great Britain revived the name firkateyn by assigning it to a small escort ship used to guard convoys from submarines. This vessel displaced about 1,500 tons, was capable of 20 knots, and was equipped with asdic, or sonar, and depth charges. In the guided-missile age, the frigate also has adopted an antiaircraft role, adding radar and surface-to-air missiles to its antisubmarine gear. Many frigates now carry helicopters to aid in submarine hunting. Such a vessel displaces upward of 3,000 tons, has a top speed of 30 knots or more and carries a crew of about 200.
EF78 Nebulon-B2/I
This variant represented by the Rebel Privateer Ships Corsair ve Huntress replaced its Missile Launchers with Ion Cannons for the use of capturing enemy ships. Besides the Ion Cannons nothing else is different with the design.
EF79 Nebulon-C Strike Carrier
A design developed by Swann and Blissex soon after the first four EF78 Nebulon-B2 Heavy Frigates where finished which answered a lacking need in the Alliance Fleet a dedicated carrier vessel. This design while not officially a variant of the Nebulon-B2 still used some of the design and data from its design. The Strike Carrier basically added a series of large hangers along the bottom of the center spar reinforcing it while keeping the same weapon load-out of the regular Nebulon-B Escort Frigate.
İçindekiler
Kökenler
The term "frigate" (Italian: fregata Spanish/Catalan/Portuguese/Sicilian: fragata Dutch: fregat Fransızca: fregate) originated in the Mediterranean in the late 15th century, referring to a lighter galleass type ship with oars, sails and a light armament, built for speed and maneuverability. [ 1 ]
In 1583, during the Eighty Years' War, Habsburg Spain recovered the Southern Netherlands from the rebellious Dutch. This soon led to the occupied ports being used as bases for privateers, the Dunkirkers, to attack the shipping of the Dutch and their allies. To achieve this they developed small, maneuverable, sail-only vessels that came to be referred to as frigates. The success of these Dunkirker vessels influenced the ship design of the Dutch and other navies contending with them but because most regular navies required ships of greater endurance than the Dunkirker frigates could provide, the term was soon applied less exclusively to any relatively fast and elegant sail-only war ship. Even the mighty English Sovereign of the Seas was described as 'a delicate frigate' after modifications in 1651. [ kaynak belirtilmeli ]
The navy of the Dutch Republic was the first navy to build the larger ocean-going frigates. The Dutch navy had three principal tasks in the struggle against Spain: to protect Dutch merchant ships at sea, to blockade the ports of Spanish-held Flanders to damage trade and halt enemy privateering, and to fight the Spanish fleet and prevent troop landings. The first two tasks required speed, shallowness of draft for the shallow waters around the Netherlands, and the ability to carry sufficient supplies to maintain a blockade. The third task required heavy armament, sufficient to fight against the Spanish fleet. The first of these larger battle-capable frigates were built around 1600 at Hoorn in Holland. [ 2 ] By the later stages of the Eighty Years War the Dutch had switched entirely from the heavier ships still used by the English and Spanish to the lighter frigates, carrying around 40 guns and weighing around 300 tons.
The effectiveness of the Dutch frigates became most visible in the Battle of the Downs in 1639, encouraging most other navies, especially the English, to adopt similar designs.
The fleets built by the Commonwealth of England in the 1650s generally consisted of ships described as "frigates", the largest of which were two-decker 'great frigates' of the third rate. Carrying 60 guns, these vessels were as big and capable as 'great ships' of the time however, most other frigates at the time were used as 'cruisers': independent fast ships. The term "frigate" implied a long hull design, which relates directly to speed (see hull speed) and also, in turn, helped the development of the broadside tactic in naval warfare.
At this time a further design evolved, reintroducing oars to create the galley frigate such as the Charles Galley of 1676 which was rated as a 32-gun fifth rate but also had a bank of 40 oars set below the upper deck which could be used to propel the ship in the absence of a favourable wind.
In French, the term "frigate" became a verb, meaning 'to build long and low', and an adjective, adding further confusion. [ 3 ]
In Danish, the word "fregat" is often applied to warships carrying as few as 16 guns,such as HMS Falcon (1802) which the British classified as a sloop.
Under the rating system of the Royal Navy, by the middle of the 18th century, the term "frigate" was technically restricted to single-decked ships of the fifth rate, though small 28-gun frigates were classed as sixth rate. [ 1 ]
Classic design
The classic sailing frigate, well-known today for its role in the Napoleonic wars, can be traced back to French developments in the second quarter of the 18th century. The French-built Médée of 1740 is often regarded as the first example of this type. These ships were square-rigged and carried all their main guns on a single continuous upper deck. The lower deck, known as the "gun deck", now carried no armament, and functioned as a "berth deck" where the crew lived, and was in fact placed below the waterline of the new frigates.
The new sailing frigates were able to fight with all their guns when the seas were so rough that comparable two-deckers had to close the gun-ports on their lower decks (see the Action of 13 January 1797, for an example when this was decisive). Like the larger 74 which was developed at the same time, the new frigates sailed very well and were good fighting vessels due to a combination of long hulls and low upperworks compared to vessels of comparable size and firepower.
The Royal Navy captured a handful of the new French frigates during the War of the Austrian Succession (1740–1748) and were impressed by them, particularly for their inshore handling capabilities. They soon built copies and started to adapt the type to their own needs, setting the standard for other frigates as a superpower. The first British frigates carried 28 guns including an upper deck battery of twenty-four 9-pounder guns (the remaining four smaller guns were carried on the quarter deck) but soon developed into fifth-rate ships of 32 or 36 guns including an upper deck battery of twenty-six 12-pounder guns, with the remaining six or ten smaller guns carried on the quarter deck and forecastle. From around 1778, a larger "heavy" frigate was developed with a main battery of twenty-six or twenty-eight 18-pounder guns (again with the remaining ten smaller guns carried on the quarter deck and forecastle).
Royal Navy frigates of the late 18th century included the 1780-vintage Perseverance class, which measured around 900 tons burthen and carried 36 guns this successful class was followed by numerous other classes that measured over 1,000 tons burthen and carried 38 guns.
In 1797, three of the US Navy's first six major ships were rated as 44-gun frigates (or "super-frigates"), which operationally carried fifty-six to sixty 24-pounder long guns and 32-pounder or 42-pounder carronades on two decks by all regards they were exceptionally powerful and tough. These ships were so well-armed that they were often regarded as equal to ships of the line, and after a series of losses at the outbreak of the War of 1812, Royal Navy fighting instructions ordered British frigates (usually of 38 guns or less) to never engage American frigates at any less than a 2:1 advantage. USS anayasa, preserved as a museum ship by the US Navy, is the oldest commissioned frigate afloat, and is a surviving example of a frigate from the Age of Sail. anayasa and her two sister ships (USS Devlet Başkanı ve USS Amerika Birleşik Devletleri) were created in a response to deal with the Barbary Coast pirates and in conjunction with the Naval Act of 1794. The three big frigates, when built, had a distinctive building pattern which minimised "hogging" (in which the centre of the keel rises while both ends drop) and improves hydrodynamic efficiency. [ 4 ]
The hull was designed so that all the weight from the guns was upon the keel itself. Joshua Humphreys proposed that only live oak, a tree that grew only in America, should be used to build these ships. The method was to use diagonal riders, eight on each side that sat a 45 degree angle. These beams of live oak were about two feet wide and around a foot thick and helped to maintain the shape of the hull, serving also to reduce flexibility and to minimize impacts. [ 4 ] These ideas were considered revolutionary in the late 18th and early 19th century. A three-layer method was used in which the planks along the sides of the hull were laid horizontally across the ribs, making a crossing or checker board pattern. The sides of the ship could be as thick as 25 inches, and were able to absorb substantial damage. The strength of this braced construction earned USS anayasa the nickname "Old Ironsides".
Frigates were perhaps the hardest-worked of warship types during the Age of Sail. While smaller than a ship-of-the-line, they were formidable opponents for the large numbers of sloops and gunboats, not to mention privateers or merchantmen. Able to carry six months' stores, they had very long range and vessels larger than frigates were considered too valuable to operate independently.
Frigates scouted for the fleet, went on commerce-raiding missions and patrols, and conveyed messages and dignitaries. Usually frigates would fight in small numbers or singly against other frigates. They would avoid contact with ships-of-the-line even in the midst of a fleet engagement it was bad etiquette for a ship of the line to fire on an enemy frigate which had not fired first. [ 5 ] Frigates were involved in fleet battles, often as 'repeating frigates'. In the smoke and confusion of battle, signals made by the fleet commander, whose flagship might be in the thick of the fighting, might be missed by the other ships of the fleet. [ 6 ] Frigates were therefore stationed to windward or leeward of the main line of battle, and had to maintain a clear line of sight to the commander's flagship. Signals from the flagship were then repeated by the frigates, which themselves standing out of the line and clear from the smoke and disorder of battle, could be more easily seen by the other ships of the fleet. [ 6 ] If damage or loss of masts prevented the flagship from making clear conventional signals, the repeating frigates could interpret them and hoist their own in the correct manner, passing on the commander's instructions clearly. [ 6 ]
For officers in the Royal Navy a frigate was a desirable posting. Frigates often saw action, which meant a greater chance of glory, promotion, and prize money.
Unlike larger ships that were placed in ordinary, frigates were kept in service in peacetime as a cost-saving measure and to provide experience to frigate captains and officers which would be useful in wartime. Frigates could also carry marines for boarding enemy ships or for operations on shore.
Common armament was one gundeck with 32 to 44 long guns, from 8- to 24-pounders (3.6 to 11 kg), plus a few carronades (large bore short-range guns).
Frigates remained a crucial element of navies until the mid-19th century. The first ironclads were classified as "frigates" because of the number of guns they carried. However, terminology changed as iron and steam became the norm, and the role of the frigate was assumed first by the protected cruiser and then by the light cruiser.
Frigates are often the vessel of choice in historical naval novels due to their relative freedom compared to ships of the line (kept for fleet actions) and smaller vessels (generally assigned to a home port and less widely ranging). For example the Patrick O'Brian Aubrey–Maturin series, C. S. Forester's Horatio Hornblower series and Alexander Kent's Richard Bolitho series. The motion picture Usta ve Komutan features a reconstructed historic frigate, HMS Gül, to depict Aubrey's frigate HMS Sürpriz.
Post-War/Later Career
With the end of the war, Amerika Birleşik Devletleri was fitted out to join an expedition to deal with the resurgent Barbary pirates. Under the command of Captain John Shaw, the frigate crossed the Atlantic but soon learned that an earlier squadron under Decatur had forced peace with Algiers. Remaining in the Mediterranean, the ship ensured an American presence in the area. Returning home in 1819, Amerika Birleşik Devletleri was laid up for five years before joining the Pacific Squadron. Thoroughly modernized between 1830 and 1832, the ship continued regular peacetime assignments in the Pacific, Mediterranean, and off Africa through the 1840s. Returning to Norfolk, it was laid up on February 24, 1849.
With the outbreak of the Civil War in 1861, the rotted hulk of Amerika Birleşik Devletleri was captured at Norfolk by the Confederacy. Recommissioned CSS Amerika Birleşik Devletleri, it served as a blockship and later was sunk as an obstacle in the Elizabeth River. Raised by Union forces, the wreck was broken up in 1865-1866.