"Çok sükür, agzindan kaçirdigin sözcügün beni öldürdügünü kavrayacak kadar olgun degilsin; senin amacin salt yeni ögrendigin birkaç Ingilizce kelimeyi masum samimiyetinle bana bildirmekti. Good morning, Rupik. Annen hakli, bir gün bu kelimeleri gerçekten çok kullanacaksin. Birkaç ay, birkaç yil sonra bambaska bir dünyaya ait olacaksin. O büyük kentte, Anadolu kökenli babamdan farklilastigim kadar degisik bir çizgi edineceksin. 'Bitti' demistim Verjin'e babam öldügünde. Verjin neyi ima ettigimi anlamamisti. Belirtmek istedigim, babamin cigerlerini dolduran farkli havaydi. Babamin ölümüyle, Anadolu'yla aramizdaki son baglanti da kopmus, köyde yanan son lamba sönmüstü. Babamin dünyasindan büyük ölçüde farkli bu kentte ise yeni ufuklara giden sevdiklerim tarafindan terk ediliyorum. Yasli ve felçli babalarinin öldügünü orada ögrenecekler bir gün. Satenik'in yasli gözleri buzlanmis camda takilip kalirken, Rupik 'Ne oldu mummy? Ne oldu daddy?' diye soracak. Satenik yanitlayacak. 'Bitti Rupik, bitti.' Rupik sona erenin büyükbabasinin degerli yasami oldugunu sanacak. Oysa Satenik, hüzünlü bakislariyla baska seyler ima edecek. Yüzyillar önce Dogu'da yanan lamba bir hastane odasinda sönerken, son iz de silinip gidecek böylece..."