Sen nesin? Ne olduğunu düşünüyorsun? Sen olarak isimlendirdiğin ya da özünün merkezinde tanımladığın şey misin gerçekten? Peki, sence gerçekten sen var mısın?
Bundan tam olarak emin değilim. Bunun ne anlama geldiğini tam olarak anlaman gerekiyor. Her birimizde bir öz, bir ruh var. Bu tanımladığın “sen”i asıl tamamlayan şey. Kendini tanımak diye bahsettiğin bir çok şey aslında bu ruh ile ilgili kısımlar.
Burcunu biliyor musun? Çin burçlarını takip ediyor musun? IQ testine girdin mi peki? Ya da karakter testlerinden, duygusal zeka testlerinden birini çözdün mü? Hiçbirini yapmadığını sanıyorsan bile herhangi bir iş başvurusunda, sen farkına varmadan bunlardan birine tabi tutulmuş olabilirsin.
Yaşarken en çok şeyi ruhunda biriktirdin. İyi ya da kötü anıların, gerçekleşmiş ya da ukte kalmış arzuların, ve tabii ki inançların… Hislerin ve deneyimlerin derken bu yaşam tecrübelerinin tümüne sahip olan toplam “sen” diye isimlendirildi.
Benim anlatmak istediğim de bu. Tüm bu duygu, düşünce, deneyimin merkezinde olduğunu sandığın sen diye bir şey yok. Sen varsın ama sandığın gibi tüm bunların merkezinde, tüm bu tecrübelerinden ayrı olarak yoksun.
Yanlış düşünce şeklin ile şöyle düşünüyorsun: Tam ortada, merkezde sen diye bir şey var ve her yaşam tecrüben bu “sen”e yaşandıkça ve tecrübe edildikçe ekleniyor. Böyle düşündüğün için gelişmek ve değişmek konusunda kendini sınırlandırıyor, yavaşlatıyor ve hatta engelliyorsun.
Benim demek istediğim bütün bunların merkezinde, yaşam tecrübelerinden ayrı bir sen olmadığı. Tam aksine tüm yaşam tecrübelerinin toplamı olarak bir “sen” varlığından söz ediyorum. Çünkü hepsi tek bir beden ve beyine aitler.
Bununla beraber geçmişi hatırladığında kendinle, deneyimlerinle ilgili anlattığın
bir hikaye olarak varlar. Başka şeylerden dolayı bir şeyler yaparsın. İsteklerin, inandıklarının bir sonucu aslında ve hatırladıkların da ne bildiğin hakkında bilgi veriyor. Yani ortada tüm bu inançlar, istekler, duygular, deneyimler var
ve bunların hepsi birbiriyle bağlantılı; bu da “sen”sin.
Bazı açılardan genel kanıyla arasında ufak farklar var ve bazı açılardan da çok büyük.
Bu (fark) kendini, hayattaki bütün deneyimlere sahip bir şey olarak görmek veya hayattaki deneyimlerinin bir derlemesi olarak görmek, arasındaki değişimdir. Parçalarının bir bütünüsün.
Fiziksel parçalar da bu parçalara dahil tabii ki; beyin, vücut ve kollar gibi ama
aslında çok önemli değiller. Eğer kalp nakli geçirirsen halen aynı kişisindir. Peki hafıza nakli geçirsen aynı kişi olur musun? İnanç nakli geçirsen aynı kişi olabilir misin? Kim olduğun, kendini anlama şeklin deneyimleri olan sabit bir varlıktan ibaret değil de
deneyimleri toplayan bir şey olması fikri garip gelebilir. Ama garip gelmemeli bence.
Evrendeki her şey aynı. Ağaçları düşün mesela. Ortada ağaç diye bir nesne var ve yaprakları, dalları, tomurcukları ve gövdeyi buna iliştirmiyoruz. Ağaç dediğimiz şey saydıklarımın bütünü halinde “ağaç” olarak var olmakta.
Neden kendini tüm parçalarının bir bütünü olarak görmezsin de bu parçalara sahip ayrı,
daimi bir varlık olarak görürsün? Sen her şeyin ile bir bütün olarak sensin. Ailen tüm fertleri ile bir bütün olarak bir aile ve toplumdan tut da tüm evrene kadar her şey bir bütün olarak isimlendirildiği şey olarak bir varlık.
“Bir” olmak mutlak bir gerçek iken diğer tüm ayrım ve farklılıklar senin içinden gelen inanç sayesinde oluşturulan bir gerçek.
Her şey aslında BİR ve hepimiz o BİR’in parçaları olarak BİR’iz. Bunu anladığında ve özümsediğinde açık olarak anlayacaksın ki tüm olumsuzluklar aslında yok sadece BİR olan var ve biz O BİR’iz.
Şimdi tüm kaygılarını bir kenara bırak ve BİR’i düşün, ve BİR’i anla li tüm kaygıların yok olsun.
Kuyu yapanlar suyu büker, ok yapıcılar oku büker, marangozlar odun kütüğü büker, akıllı insanlar kendilerini tasarlar. // Buda