1990 yılının Temmuz sonları. Aktüel dergisi yayına başlamış, ilk sayı çıkmış. Bütün Aktüel çalışanları olarak mesut-mutlu işimizle uğraşıyoruz. Başımızda genel yayın koordinatörü Kurthan Fişek.
Bir gün öğleden sonra saat üç sularında, “Kalk,” dedi bana. “Gidiyoruz.”
“Nereye?”
“Yolda söylerim. Ne zamandan beri çömezler amirlerini sorgulamaya başladı?”
Kurthan hocaya itiraz pek mümkün olmuyordu. En çok “fırçayı” da ben yiyordum nedense. Başkası hata yapsa da, kabahat benim oluyordu. O zaman da anlamamıştım bu tutumunu, hala da çözebilmiş değilim.
Recep şoförümüzdü. Her sabah Kurthan hocayı alır, oradan benim Dikmen’deki evime uğrarlar, sonra Sabah gazetesinin o zaman Hilton otelinin karşısındaki bürosuna gelirdik.
Arabaya bindik ve Recep önceden bildiği için olsa gerek, bizi Rus Büyükelçiliği’nin karşısında dört katlı, sarı bir apartmanın önüne getirdi. Kurthan hoca hep önde otururdu, dev gibi vücuduyla arabayı sallayaraktan indi, bana da kaşıyla “in” işareti yaptı. Sarı apartmana doğru yürüdü.
Zemin katta bir dairenin kapısını çaldık. Kapıyı rahmetli Erhan Göksel açtı. İçeri girdiğimizde sıradan tahta bir masanın iki ucunda Gencay Şaylan ile Ömür Sezgin oturuyordu. Gencay Şaylan’ı “Barış Derneği” davası sırasında yaptığı çeviriden ve o çevirinin düzeltmelerini yapmam nedeniyle yakından tanıyordum, ama Ömür Sezgin ile ilk kez karşılaşıyordum.
“Niye geldik buraya,” diye sordum Kurthan Hoca’ya.
Tahta ve ucuz masa bir çuhayla örtülmüştü. Oyun kağıtları da masanın tam orasında duruyordu. “Briç oynayacağız,” dedi Kurthan hoca o kalın sesiyle.
“İyi de, bunu bana daha önce de söyleyebilirdin hocam. Nedir bu Sherlock Holmes havaları?”
“Bak sen,” dedi Kurthan hoca. “Yolda söylesem, ona göre mi hazırlanacaktın?”
Tartışmanın anlamı yoktu. Kurthan hoca ile ben eş oldum, Gencay ile Ömür de rakiplerimiz. Erhan Göksel oynamıyor, servis yapıyordu.
Erhan, 70’lik bir viskiyi masanın tam ortasına sertçe vurarak, “Hocam, bunu sizin için aldım,” dedi. Sonra şişeyle beraber mutfağa gitti ve dört bardak ile geri döndü. Kurthan hocaya neredeyse tam dolu bir bardak viski koydu. Ömür Sezgin içmeyeceğini söyledi. Gencay ağabey de yarım kadehe razı oldu. Bana da yarım kadeh koydu Erhan. Kendi de içmiyordu.
Oyuna başladık. Geçmiş zaman, kim kazandı kim kaybetti hiç anımsamıyorum. Ama Kurthan hocadan sık sık azar işitmediğime göre ya ben iyi oynadım ya da şansımız çok iyiydi.
Saat 18’e doğru Erhan’ın evinden çıktık. Ömür Sezgin arabasına atlayıp gitti. Gencay Şaylan, Kurthan hoca ve ben tam Rus Büyükelçiliği’nin önünde taksi beklemeye başladık. Kurthan hoca, “bekle, seni de bırakalım,” dedi. Gencay Şaylan, “bırak ya, kendi gitsin. Benim viskiyi de kafaya dikti, iyice sarhoş oldu baksana. Çeksin cezasını,” diye korumacı bir edayla bana çıkıştı.
Gerçekten başım fıldır fıldır dönüyordu. Beni Dikmen’e bırakmayacaklarına göre, ben de kurtuluşu en yakında bulunan annemlerin evinde gördüm. Annemlerin evi Şimşek sokaktaydı ve bulunduğum yere taş çatlasa 700 metre ötedeydi.
Ama ayaklarım beni taşımıyordu. Kurthan hoca ile Gencay ağabey taksiye atlayıp gittiklerinde, ben daha iki adım bile atamamıştım. Yaşlı bir kavak ağacı gibi sallanıp duruyordum olduğum yerde. Neden sonra yokuş aşağı, Şimşek sokağa doğru yürümeye başladım. Her şey gözümün önünde büyüyor, ardından kayboluyor, sonra yeniden büyüyordu. Hayatımda hiç öyle bir dünyada yaşamamıştım. Hava henüz aydınlıktı ve güneşin batmasına daha en az iki saat vardı. Aşağı yürüdüm. Yol bitmek bilmiyordu. Şimşek sokak ben ona ulaşmaya çalıştıkça sanki uzaklaşıyor, kaçıyordu.
Bazen annemlerin evine benzettiğim bir evin önünde duruyor, artık çatal gören gözlerle numarasını okumaya çalışıyor, aradığım ev olmadığını anlayınca yokuş aşağı inmeye devam ediyordum.
Bir ara yokuş yukarı çıkmaya başladığımı fark ettim. O zaman beyin alarmı çalmaya başladı: “Yanlış yoldasın!”
GENÇ RAHİBİN 3 HATASI
Uzatmayayım, eve vardığımda saat 21’i geçiyordu ve hava kararmıştı. 700 metrelik yolu tam üç buçuk saatte almıştım. Sabah müthiş bir baş ağrısı ile uyandım. Eve telefon ettim ve eşim Aysun İdil’e başıma geleni anlattım. O alışıktı böyle şeylere ve bana bir fıkra anlattı:
Genç bir rahip, deneyimli rahiplerin önünde ilk vaazını vermek üzere hazırlanmış. Mihraba çıkmış ve kendisine baş rahip tarafından verilen şaraplı ekmekten biraz da fazla kaçırmış. Vaazını verip de deneyimli rahiplerin önüne yeniden çıktığında, en yaşlı rahibe, “Nasıldı ilk vaazım peder bey, başarılı oldum mu,” diye sormuş.
Yaşlı rahip, “Evet evlat,” demiş. “Son derece başarılıydın, ama üç hatan vardı.”
“Nedir onlar efendim?”
“Birincisi, okunan her duadan sonra ‘amin’ denir, ‘oleeey’ diye bağırılmaz. İkincisi, mihraptan inerken mutlaka merdivenleri kullanmalısın, trabzandan kayarak inmek hoş olmuyor. Üçüncüsü ve en önemlisi evladım, İsa bir peygamberdir, onun bunun çocuğu değil.”
“Yani,” dedim Aysun’a.
“Yani sen bu işi beceremiyorsun, içme. Kedi sirke içmez.”
Mümtaz İdil
Odatv.com
Elazığ Sivrice merkezli 6.8 büyüklüğündeki...
Sadık bir Galatasaraylı olarak bunları yazmak zorundaydım