kitap incelemesi Oğul Christopher Anderson resimleri Odette England tarafından incelendi “Bazı yolcular için seyahat, macera, yolcular, seyyahlar, pilotlar, hacılar ile ilgili bir kelime. Bazıları için ise endişe kaynağı. Emniyet kemeri, acil çıkış, terleme ve bazı insanlar araba kullanmayı tercih ediyor, hatta ısrar ediyor. koşullara bağlı olarak tereddüt ediyorum. Çekim yapıyorsam, ayaklarım arabanın ön panelinde, pencere sadece başıboş bir sarışının yapraklarını kulağımın üzerinde uçuşturacak kadar aşağıda bakmayı tercih ederim. hissedemez, bir sürücünün hissedemeyeceği şeyleri hissedebilir…”


Christopher Anderson’ın oğlu.
Oğul
Christopher Anderson resimleri
Stanley/Parker, Londra, Birleşik Krallık, 2021. 160 sayfa, 80 renkli çizim, 8 x 9 inç.
Bir erkek çocuk istiyordum. Kocam bir kız istedi. Bir kızımız var. Bir erkek çocuk istediğime inanamıyorum.
Bir erkek çocuk istememin nedenleri, bunun yerine neden “erkek” veya “kız” demeye meyilli olduğumuz kadar ilginç değil. bir oğul istiyorum veya bir kız istiyorum. Bunun nedeni, “oğul” kelimesiyle “oğlan” kelimesinden daha güçlü bir kişisel ilişki bulunması olabilir. “Oğul” daha insan, daha çok hakikat.
Christopher Anderson sayesinde çocuk fotoğrafçılığı ve resimli kitaplar hakkında birçok yeni fikrim var. Oğul. Tuval kapağından başlayarak, öğle vakti güneşin olduğu yerde petrol mavisi ile “İbn” kelimesini üstüne koydu. Kitabın omurgasındaki tek kelime olan ve sonunda “Andrew’un oğlu” anlamına gelen “oğul” ile biten Anderson’ın, insan veya insan anlamına gelen Yunanca Andreas adından türetildiğini öğrendim. Anderson’ın oğlunun adı Atlas yerine “oğul” kelimesini kullandığını da fark ettim. Büyümek için ne bir başlık! Adına bütün dünya var.
Anne-babanız bebeğinizi ilk gördüğünüz ve ona sarıldığınız anı hatırlayabilir. Onlarla tanıştığımızda hiç düşünmemiştim, Onlar bize yabancı, biz de onlara. Bir çocuğa bir isim verdiğimizde, ona ne dediğimizi de düşünmemiştim. çok bizimle olan onaylanmış ilişkilerinden farklıdır. Bu, resimli kitabın gerçek, fikir, çıkarım ve başlığı olarak “oğlu” akıllıca bir seçim yapar. Ne kadar iyi biliyoruz, çocuklarımızı tanıyormuş gibi yapabilir miyiz? Bu durumda Anderson tarafından taşınan kamera, soruya rahatlık ve karmaşıklık katıyor. Kızını doğduğundan beri fotoğraflamış, değişimini ve büyümesini cam bir dikdörtgenden izleyen biri olarak söylüyorum bunu.
OğulStanley/Parker tarafından yayınlanan, 2013 ve 2021 yılları arasında çekilmiş 80 renkli fotoğraftan oluşuyor. Bu versiyon, hikayenin 2013’te yayınlanan orijinal versiyonu olan “İkinci Bölüm”ü genişletiyor. İlk 25 fotoğrafta birçok yön dikkatimi çekiyor. Bir oğulla ilgili herhangi bir tartışma, diğer aile üyeleri arasında anne ve büyükbabayı da içerir. Güneş sistemimizin tek yıldızı ve merkezi gövdesi olan Güneş’in baskın bir alt-kişisel (ve bir oğul ile bir benzetme) olduğu. Yaşlandıkça, kendi ölümümüzün ve çocuklarımızın ölümünün farkına varırız. İlk çocuğumuzun kardeşlerinden daha fazla fotoğrafını çekmemiz ve özellikle ciddi şekilde hasta olmaları durumunda yaşlı ailelerin çok daha az fotoğrafını çekmemiz. Ve hepimiz, bir yerde, bir noktada birinin oğulları veya kızlarıyız.
Fotoğraflar, fotoğrafçı ile özne arasında çeşitli mesafeler sunar. Mevsimler, ışık, tatiller, yansımalar ve giysiler aracılığıyla zamanı ortaya çıkarır. İç ve dış görünümleri vardır. Atlas’ın nerede yaşadığını, oturduğunu, oynadığını, yemek yediğini, uyuduğunu, yüzdüğünü ve banyo yaptığını görüyoruz. Oyuncaklarını, evcil hayvanlarını, arkadaşlarını ve hobilerini görüyoruz. Kamerayı kabul ettiğini, reddettiğini ve görmezden geldiğini görüyoruz. Onu dünyada görüyoruz, dünyaya bakıyor, bazen babasına bakıyor. Onu görüyoruz ama babasını tanıdığı şekilde tanımıyoruz.. Atlas’ın bu sevgi ve hayranlık görüntülerinde kendini ne kadar iyi tanıdığını merak ediyorum. Ayrıca Anderson’ın babasının “gördüğümüz” son fotoğrafının hangisi olduğunu merak ediyorum.
Bu kitap sadece çocukluk, ebeveynlik, yaşam ya da ölümden daha fazlası hakkındadır. Sorumluluk, dürüstlük, miras ve bir ya da iki pişmanlıkla ilgili. Bunu söylüyorum çünkü Anderson, “ödevinizle ilgili yaygaradan” sonra Atlas’a yazdığı bir mektubu kitabın yarısında bizimle paylaştı. Bununla ilgili sorularım olmasına rağmen, mektubu bütünüyle buraya kopyalamanın cazibesine karşı koyacağım. Anderson bunu Atlas’a mı yazdı? Ona nasıl verebilirim (zaten varsa)? Kitapta olduğu gibi düzenlenmeden, yeniden yazılmadan bizlerle paylaşılıyor mu? Kaligrafi büyülüdür ve Anderson onu nasıl ve neden tasvir ettiğine dair dikkat çekici derecede kısa bir açıklama sunar. Sonra zarif fiyonk ile bağlayın “Seni aya ve arkaya seviyorum.”
Anderson, aile fotoğrafçılığını kolay, düşünceli ve naif gösteriyor, bu da bir artı. Bunu yapmak çok zor ve iyi yapmak daha da zor. Burada ne bir objektiflik ne de tarafsız bir görüş var çok şükür. Ayrıca birkaç resim var (veya birkaç tanesi sağduyu Resimler) tartışmalar, öfke nöbetleri, bulaşık yığınları, bebek bezleri veya kirli giysiler gibi tüm o karmaşık gerçekler için. Doğum günü partileri gibi kameralarımızı veya telefonlarımızı çıkardığımız önemli kilometre taşlarını gösteren daha az şey var. Bu kitabı bu kadar güçlü yapan baba, oğul, fotoğrafçı, koca ve arkadaş rollerini yakalayan Anderson’ın gözleri. Oğul Pek çok çizgi romanın etrafında dönebileceği bir yıldız.
kitap satın al
Daha fazla kitap incelemesi okuyun
Odette İngiltere Providence, Rhode Island ve New York’ta yaşayan bir fotoğrafçı ve yazardır. Çalışmaları dünya çapında 100’den fazla müze, galeri ve sergi alanında gösterildi. Bu yıl iki resimli kitabı var: 2021 Light Work Book Ödülü’nü kazanan Dairy Character; Ve Mevcut Makale için Önceki Notlar: Rauschenberg’e yanıt olarak, 5.000 $ Rauschenberg Yayıncılık Hibesi alan Jennifer Garza-Cuen ile işbirliği yaptı.