teokrasi
Teokrasi ( Eski Yunan θεοκρατία theokratía gelen θεός Theos "Tanrı" ve κρατεῖν kratein "hakim") bir olan yönetim biçimi olan devlet elektrik yalnız (devlet dinin takipçileri görünümünde) dini meşru ve bir yan ilahi seçilmiş kişi (tanrıya peygamber denir, tanrı yetenekli kral vb.), bir rahiplik (din adamları) veya kutsal bir kurum ( hiyerarşi ) dini ilkeler temelinde icra edilir. Teokrasiye dayalı bir devlet, aynı zamanda bir Tanrı devleti olarak da bilinir , çünkü sosyal normların insan kaynaklı değil ilahi olduğu varsayılır. Ne devlet ile din, ne de laik hukuk ve dini düzenlemeler arasında bir ayrım yoktur . Teokrasi anlayışı, liberal-demokratik anayasal devlet idealiyle çelişir . Güç potansiyel müşteri dini meşruiyet ise büro kural, bir bilen, siyaset bilimi ve papaza aristokrasisinin .
Tarihte Teokrasiler
İncil'e göre, İsrail Oniki Aşiretlerde öncesi devlet zamanlarda oluşmuş - yanı olmadığını amphictyony yerinden - tartışmalıdır 1250 MÖ. Chr. Saul'dan krallığa yaklaşık v 1050. Chr. Sonra Tanach biri meydana Tanrı tarafından yönlendirilen boyutu ve savunma savaşta özellikle üniforma. Yargıçlar döneminin İsrail teokrasisinin özelliği, kalıcı idari organların eksikliği ve düşük örgütlenme düzeyinin yanı sıra, özellikle Tanrı ile olan bağlarıyla ölçülen vatandaşlara kişisel sorumluluk verilmesiydi. Bu dönemde sık sık meydana gelen komşu kabilelerin akınları ve yargıçların atanması, Tanrı'nın genel bağlantı derecesine bağlı olarak alınan düzenleyici önlemler olarak görülüyordu. Bununla birlikte, bu zamanla ilgili hemen hemen tüm İncil pasajları çok daha sonra yazıldığından ve aynı zamanda güçlü bir şekilde dini bir şekilde yorumlandığından, bu birçok araştırmacı tarafından oldukça tarih dışı olarak kabul edilir.
Antik Roma imparatorlarının yönetim uygulaması da teokratikti . Büyük İskender örneğini izleyerek ve imparatorluğun Helenistik doğusundaki hükümdarların kültlerine dayanarak, kendilerine tanrı olarak tapınılmasına izin verdiler. Roma imparatorluk kültü, devletin desteklenmesinde önemli bir role sahipti. Tanrılaştırılmış imparatora saygı, aynı zamanda Roma İmparatorluğu'nun ilkelerine bağlılıktı . Kamusal imparatorluk kültü ( sacra publica ) dışında din özel bir mesele ( sacra privata ) olarak kabul edildi . Tanrılı Romalıların tanrıların dini çeşitlilik ve hoşgörü için yer teklif etti.
Yine de Yahudiler ve Hıristiyanlar, imparatoru Tanrı olarak tanımayı ısrarla reddettiklerinde ve dolayısıyla Romalıların bakış açısından dini olarak meşrulaştırılmış devlet sistemini de reddettiklerinde öfkeye kapıldılar. Bu nedenle özellikle Hıristiyanlar siyasi bir tehlike olarak görüldü ve bazen zulme uğradılar .
İmparator I. Konstantin dini bir dönüş başlattı . Hıristiyanlara yönelik zulmü durdurdu, Hıristiyan dinine karşı bir hoşgörü fermanı yayınladı ve kendisinin vaftiz edilip edilmediği ve ne zaman vaftiz edildiği bugün hala tartışmalı olsa da, sapkınlara zulmedilmesi de dahil olmak üzere birleşik bir Hıristiyan kilisesinin kurulmasını teşvik etti. İmparator I. Theodosius daha sonra Hıristiyanlığı Roma İmparatorluğu'nun devlet dinine yükseltti ve böylece Yahudilik dışında diğer tüm kültleri yasakladı. Bir zamanlar zulüm gören kiliseye şimdi geniş kapsamlı siyasi ayrıcalıklar bahşedilmişti ve bu da Hıristiyanlığın geniş çapta yayılmasını mümkün kıldı. In Doğu Roma İmparatorluğu ise emperyal kült imparator artık bir Hıristiyan rahip-kral olarak (kendini gördü ki, değiştirilmiş biçimiyle yaşamış rex sacerdos ) ve hatta içinde faktörlerden biri oldu yeryüzünde İsa'nın temsilci olarak 6. yüzyıldan beri siyasi olarak kendini kuran , giderek artan monarşist papalık ile artan çatışmalar . Bu , evrensel yönetim için çabalayan Masum III altında gücünün zirvesini zaten yaşadı . (1198-1216).
Şarlman'dan bu yana batı imparatorları da kendilerini -bazıları daha fazla, bazıları daha az- teokratik olarak anladılar. Bu, özellikle imparatorluk piskoposlarının ve başrahiplerin atanması ve görevden alınması ( vetiture ) uygulamasında belirgindi . Dini ve feodal otorite arasındaki ayrım, bugün bilinen ölçüde henüz mevcut değildi, imparator, özellikle papalığın dünya kilisesindeki etkisi yönetilebilir kaldığı sürece, hem üstün laik hem de manevi hükümdardı. Bu anlayışın referansı , hükümdarın Tanrı'ya olan esaretini temsil eden mesh idi . Çağdaş methiyelerde , Süleyman ve Davut gibi İncil krallarıyla tekrar tekrar karşılaştırmalar yapılmıştır. Henry III altında kurulan sözde Ottonian-Salic imparatorluk kilise sistemi , teokratik pratiğin mükemmelliği olarak görülüyor . Vatikan'ın işgalini bile etkileyen doruk noktasına ulaştı . Kilise reform hareketini destekledi , ancak Henry IV ile yatırım tartışmasında savaştı.Bu uygulama , Spiritualien ve zamansallıkların ( dini ) yasal ayrımı ile imparatorun yalnızca Lehnsvergabe'nin laik otoritesine indirgediği bir yapı yarattı . Ancak atama tartışmasının sona ermesinden sonra, imparatorluk ataması ve papalık ile çatışmalar uzun bir süre devam etti.
De civitate Dei (kelimenin tam anlamıyla: “ Tanrı'nın sivil toplumundan ” ), kilise babası Augustine tarafından genellikle yanlış bir şekilde “Tanrı'nın devleti” olarak çevrilen metnin başlığı yanlış bir yoruma yol açabilir . Bununla birlikte, çığır açan bu metin, din ve siyasetin teokratik birleşimiyle ilgilenmez, daha çok Tanrı'nın tüm dünya tarihi üzerindeki görünmez ama kapsamlı kuralına vurgu yapar . Augustine, "Tanrı'nın topluluğu" ( civitas dei ) ile tamamen " dünyaya yönelik topluluk" ( civitas terrena ) arasında temel bir ayrım yapar . Bununla Augustine, Hıristiyan Orta Çağ'da Papa ve İmparator arasındaki rekabet yoluyla ifade edilen - Aydınlanma'dan bu yana modern siyasi sistemlerde kilise ve devletin örgütsel olarak ayrılması olarak ifade edilen manevi ve laik gücün daha sonraki bölünmesi için teorik temeli sağlıyor. .
Hıristiyan teokrasiler Reform dahil Cenevre sırasında Jean Calvin , Cizvit indirimleri 17. ve 18. yüzyıllarda Güney Amerika'da ve sözde kutsal deney Quaker devlet kurdu tarafından William Penn 1756 için 1681 den Pennsylvania'da.
Bugün teokrasiler
Batılı devletler, Aydınlanma'dan bu yana devlet ile din arasında bir ayrım aradılar . Hatta bazıları açıkça bir laikliği temsil etmeye çalışıyor , ancak bu nadiren köktenci karşı tepkileri tetiklemedi.
İran İslam Cumhuriyeti
Bugün teokrasi olduğunu iddia eden bir devlet örneği, 1979'da kurulan İran İslam Cumhuriyeti'dir . İçinde , İslam'ın en yüksek Şii alimi olan bir Ayetullah , Dini Lider veya dini liderin önde gelen devlet ofisini kullanır . İran'ın siyasi sisteminin , anayasaya göre , doğrudan halk tarafından seçilen uzmanlar konseyinin Dini Lider'e oy vermesini bile sağlayan sözde demokratik unsurlar içerdiği doğrudur . Ancak, seçime kabul edilen adayların ancak Anayasa'nın 109. maddesine göre siyasi ve sosyal liderliğe uygun ve hukuki görüş bildirebilecek en az dini unvana sahip mollalar olabileceği belirtilmelidir ( Idschtihad ). Aslında, Führer'in seçiminin kaldırılması muhtemelen tamamen akademik bir soru olacaktır, çünkü Führer, Muhafızlar Kurulu'nun yarısını belirlemektedir ve bu, Uzmanlar Kurulu adaylarını önceden seçmektedir.
Vatikan Şehir Devleti
Vatikan Şehir Devleti bir kesin rahiplik kuraldır çünkü bir din olarak bilinir. Vatikan Devleti , modern anayasal devletlerin hukuk uygulamalarına bir yaklaşım olarak, kurulduğu 1929 yılından bu yana, 2000 yılında yenilenen bir Temel Kanuna sahiptir. Bununla birlikte, Vatikan hemen teokrasi kavramı altında toplanmaz, çünkü papalık yönetimi, kilisenin özgürlüğü için küçük bir egemen toprak tabanı gerektirmesi gerçeğiyle teokrasiler için alışılmadık görünen pragmatik bir şekilde meşrulaştırılır (özellikle laik olanlar). hükümdarlar). Vatikan Devleti din adamlarının egemenliği altında olduğu ölçüde , feodal zamanların başlıca piskoposluklarından ve tabii ki Papalık Devletleri'nden miras kalması daha olasıdır ; böyle olduğu yerde ve onların aksine, üzerinde bir feodal efendisi yoktur.
Athos özerk manastır cumhuriyeti
Athos Dağı , Yunan egemenliği altında özerk bir cumhuriyettir. Erişilemeyen yarımadadaki yirmi büyük manastırın her birinden Karyes'teki parlamentoya iki Ortodoks keşiş seçilir . Hükümet, yasa tekliflerine oybirliğiyle karar veren farklı manastırlardan dört keşişten oluşuyor. Hükümet başkanlığı, parlamento tarafından her yıl seçilen bir protos tarafından yürütülür . Yürütme ve yargının görevleri, her birinin başında ömür boyu seçilen bir başrahip olan yirmi büyük manastır tarafından yürütülür. Athos, Yunanistan içinde özerk bir statüye sahiptir ve Avrupa Birliği'nin satış vergisi alanının bir parçası değildir. Athos Dağı'na sadece erkek cinsiyetten kişiler girebildiğinden , aynı zamanda bir androkrasidir .
teokratiklik
Teokrasi "Yeryüzünde" Tanrı'nın Krallığı gerçekleşmesine katkıda bulunmak ve politik tasarım görüntüsü olarak teokrasiyi zorlamak olacaktır. Böylece siyasi bir din ve devlet ideolojisi haline gelir . Mutlakıyetçi ilahi hak fikri, teokratik bir fikre çok yakındır.
Kurtuluş beklentisi doktrini
İsa'nın Kıyamet Günü'nde dönüşünden sonraki süre için , Hristiyanlar , ilk çağlardan beri chiliastic ve bin yıllık fikirlerle ilişkilendirilen Rab İsa Mesih'in doğrudan “gücü ve ihtişamı” altında bir “Tanrı'nın krallığı” ( basileia tou theou ) beklerler. Hıristiyanlığın günleri .
Yehova Şahitleri ve İncil öğrenciler hareketi genel bir beton "temizlenmiş toprak" konulu, bu dünyaya teokrasi beklediğinin, geleneksel Hıristiyan iken anlıyorum Tanrı'nın krallığını bir otherworldly olarak cennetin krallığı Yüce Rab Tanrı sonsuzlukta - dışarıda uzay-zaman boyutu.
Ayrıca bakınız
- teokrasilerin listesi
- İslam Devleti (teori)
- İslam Devrimi
- Dominyoncular
- kahanizm
- Devlet Kilisesi
- manastır cumhuriyeti
Edebiyat
- Teokrasi kavramı üzerine
- Wolfgang Hübener: Teokrasinin kayıp masumiyeti . In: Jacob Taubes (Ed.): Theokratie (= Din ve Siyasi Teoloji Teorisi , Cilt 3), Münih / Paderborn 1987, s. 29-64.
- Bernhard Lang: Teokrasi . In: Handbook of Basic Concepts for Religion Studies , Cilt 5, ed. Hubert Cancik, Burkard Gladigow ve Karl-Heinz Kohl , Stuttgart 2001, s. 178-189.
- Daha fazla literatür
- Otto Plöger: Teokrasi ve Eskatoloji, Neukirchen 1959
- Egon Boshof: Salians . 4., güncellenmiş baskı, Kohlhammer, Stuttgart [u. a.] 2000.
- Franz-Reiner Erkens: Orta Çağ'ın kutsal hükümdarları. En başından yatırım anlaşmazlığına kadar . Kohlhammer, Stuttgart 2006.
- Karl Jordan: Yatırım Tartışması ve Erken Staufer Dönemi. 1056-1197 . 10. baskı, DTB, Münih 1999.
- Kevin Phillips: Amerikan Teokrasi. 21. Yüzyılda Radikal Din, Petrol ve Borç Paranın Tehlikesi ve Politikası. Viking Books, 2006, ISBN 0-670-03486-X ( inceleme ; sesli kitap olarak da mevcuttur)
- Claus Bernet : Kıyamet İnşa Edildi. Erken Modern Çağda Göksel Kudüs Ütopyası. Zabern, Mainz 2007, ISBN 978-3-8053-3706-9 .
- Mark Lilla : The Politics of God , New York Times , 19 Ağustos 2007 (kapsamlı, iyi okunan makale; Lilla'nın The Stillborn God: Religion, Politics and the Modern West , Eylül 2007 adlı kitabından alıntı )
Bireysel kanıt
- Walter Ullmann: Orta Çağ'da papalığın gücü , Graz 1960, s. 24 f.
- Bkz. Egon Boshof: Die Salier , 4., güncellenmiş baskı, Kohlhammer, Stuttgart [u. a.] 2000; Karl Jordan: Yatırım Tartışması ve Erken Staufer Dönemi. 1056–1197 , 10. baskı, DTB, Münih 1999, ayrıca burada belirtilen literatür ve genel olarak yatırım tartışması üzerine çok sayıdaki tüm literatür
- Wahied Wahdat-Hagh : İran İslam Cumhuriyeti. Berlin 2003, ISBN 3-8258-6781-1 , s. 259 vd.
- Vatikan Devletinin Yeni Temel Yasası