Asansörlerde Coronavirüs
Salgındaki küçük alanlarda kalabalık korkusu, yüksek katlı yapıları mümkün kılan insan taşıyan makineler için yeni normlar ve teknolojik değişiklikler getiriyor.
Koronavirüs-darmadağın bir şehirdeki birçok stresli alandan asansörler en fazla olanlar arasındadır. En süslü olanlar hariç, çalışmak ve herhangi bir zamanda sıkışma riskini göstermek için mikroplu yüzeylere dokunmak gerekir. Boş arabalar bile Covid-19 patojenlerini barındırabilir: Varsayımsal bir asansör yolculuğunun yeni bir modeli, virüs bulaşmış bir kişi çıktıktan sonra viral damlacıkların havada uzun süre kalabileceğini gösterdi.
Koronavirüs pandemisine, bina yöneticilerine, sağlık uzmanlarına ve yüksek katlı sakinlere aylar, yeni asansör görgü kuralları ve hijyen kodları çizdi; ofis çalışanları işe geri döndükçe, insanları güvenli bir şekilde yukarı ve aşağı indirme planları uygulamaya konuluyor. Yine de her yerde dikey taşıma sistemlerinin yaygınlığı ve çeşitliliği, yeni asansör normlarının ve ürünlerinin herkesin benimsemesinin mümkün olmadığı anlamına geliyor. Kolaylık için icat edilen ve tamamen aylar önce, asansörler artık şehirlerdeki her türlü sosyal sorunu kapsayan kaygı kutuları olarak öne çıkıyor.
“Asansörler kentsel yoğunluğun merkez üssü,” diyor Almanya Leuphana Üniversitesi'nde kültürel çalışmalar profesörü ve Lifted: Asansörler Kültür Tarihi öyküsü olan Andreas Bernard. benzersiz bir yol. ”
İlk olarak, bir tarih. Asansörler olmadan, yüksek binalar olmazdı. New York'un gökdelen patlaması, 1857'de Manhattan'daki ilk başarılı yolcu asansör yolculuğundan sonra hızlı bir şekilde izledi ve diğer dünya şehirleri liderlik yapacaktı. Dünyadaki şehirlerde şu anda yaklaşık 18 milyon asansör çalışıyor (veya durdu), bugünün süper silahlarındaki en büyük yapısal yükseklik kısıtı çelik ağırlığı değil, asansör kablolarının ağırlığıdır, bu nedenle bazı üreticiler ipi ortadan kaldırmak için yatay asansörleri araştırmaktadır.
Günümüz şehirciliğinin sağlayıcıları olarak asansörler uzun zamandır kalabalık sosyolojisine açılan pencerelerdir. Bernard, günümüzün dikey gezginlerini güvenli ve doğru kullanımla ilgili soruların da teknolojinin ilk günlerinde ortaya çıktığını söyledi. On dokuzuncu yüzyıl gazeteleri, yabancıların kendilerini bu sardalya benzeri yakınlıkta nasıl düzenlemeleri gerektiği konusundaki zor soruyu tartıştılar ve binicilere, gemideki insan sayısına göre kendilerini koreografisini önerdiler. Buna bağlı olarak, kapasite sınırlarının olmaması, çok fazla gövdenin üzerine basması halinde arabaların aniden düşebileceği anlamına geliyordu. “Neden asansöre binmek için asgari bir sayı olmamalı ve daha fazla olmamalı?” 1912'de böyle bir deneyimden korkan bir New York sürücüsü yazdı. Asansör görevlilerinin makineyi çalıştırmanın yanı sıra kabin kalabalığını düzenlemeye yardımcı olduğunu öne sürdü; birkaç yıl sonra, ilk standart ağırlık sınırları ABD'ye ulaştı.