Bir Noel fuarı. | Kaynak: Shutterstock
Küçük Alice yalnızdı ve Noel panayırındaki insanlara çaresizce bakıyordu ama kır sakallı bir hademe dışında kimse yardımına koşmadı. Noel’ini olabilecek en parlak hale getirmek için orada olduğunun farkında olmadığı için yardımını almaktan korkuyordu.
Alice, Noel panayırında dururken korkmuş ve acıkmıştı. Baktığı her yerde, insanların sevdikleriyle hediyeler, ürünler, oyuncaklar ve çok daha fazlası için alışveriş yaptığını gördü. Ama yanında kimse olmadığı için yalnızdı.
Hava soğuktu ve kar tüm bölgeyi kapladı. Alice’in elleri donuyordu ve yırtık pırtık paltosunun cebinden bir kibrit kutusu çıkarırken titriyordu. Alice zavallı küçük bir kızdı, elbiseleri yırtılmış, botları yıpranmış ve yırtılmıştı.
“Çocuklar kibritle oynamamalı, küçük hanım!” dedi bir ses, Alice’in son kibriti yandığında. Hava soğuktu ve tek ısınma kaynağı kibritlerdi. Ne yazık ki, çok erken çıktılar.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
Bu ses üzerine Alice arkasını döndü ve onun kadar fakir ve yalnız görünen boz sakallı bir adam gördü. “Yabancılarla konuşmam!” dedi bir adım geri atarak. “Sen… sen kötü bir adama benziyorsun!”
“Hayır,” dedi adam. “Ben sadece buraları temizleyen fakir bir kapıcıyım. Size yardımcı olabilir miyim, küçük hanım?”
“Annem yabancılarla konuşmamam gerektiğini söyledi ama… Yardıma ihtiyacım var, Bay Kapıcı,” dedi Alice üzgün bir şekilde, gözlerinden yaşlar akıyordu.
Bu dünyada yabancı yok. Hepimizin birbirimize ihtiyacı var.
“Joel,” diye yanıtladı adam. “Ben Joel ve sana yardım edeceğim. Önce bunu giymeye ne dersin?” Kapıcı, Alice’e üşüdüğü için hemen giydiği eldivenlerini verdi.
“Sen kötü bir adam değilsin,” dedi sıcak avuçlarına bakarak küçük bir gülümsemeyle. “Bana nasıl yardım edeceksin?”
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
“Bunun için bana neden burada olduğunu ve nasıl bir yardıma ihtiyacın olduğunu söylemen gerekiyor,” diye açıkladı Joel. “Senin yaşındaki çocuklar böyle yalnız kalmamalı.”
“Anneciğim,” dedi Alice gözyaşları içinde. “Üşümüş, aç ve çok hasta. Annem için yemeğe ihtiyacım var ama yardım istemeye çok korktum.”
Alice, Joel’e annesinin işini kaybettiğini ve günlerdir yemek yemediklerini söyledi. Annesi ona, babasının meleklerle birlikte cennette olduğunu, bu yüzden yardım isteyecek kimseleri olmadığını söylemişti.
Alice annesinin başının belada olduğunu göremeyince yabancılardan yardım istemeye karar verdi.
Joel, zavallı küçük kız için üzüldü ve ona yiyecek bir şeyler alması için onu bir kafeye götürdü. Ne yazık ki çok parası yoktu, bu yüzden alabildiği tek şey Alice için bir sandviçti.
Joel, sandviçi Alice’in önüne koyarak, “İşte, canım,” dedi ama Alice onu yemedi.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Unsplash
“Peki ya anne?” diye sordu. “Bu sandviçi yersem annem acıkacak, Joel!”
Joel içini çekti. “Özür dilerim çocuğum” dedi. “Benim gibi fakir bir adamın karşılayabileceği tek şey buydu. Annene bir şey alabileceğimi sanmıyorum. Ama yemelisin!”
Şans eseri, kafe sahibi Joel ve Alice’in konuşmasına kulak misafiri oldu ve kalbi onlara gitti. Bu yüzden onlar için biraz yiyecek topladı ve onlara bedava verdi.
Noel, mucizelerin ve iyiliğin yayılma mevsimidir.
“Tatil mevsimi. Sevdiklerinizin yanına gidin ve onlarla vakit geçirin. Merak etmeyin, bu evde.”
Joel, “Çok naziksiniz, efendim,” dedi. “Rab size ve ailenize mutluluk ve sağlık versin.”
Kafe sahibi bir zarfla geri dönerek, “Bir saniye, efendim,” dedi. “İşte sana işine yarayacak biraz para. İnan bana bu dünyada yabancı yok. Hepimiz birbirimize güveniyoruz. Bunu bu küçük kıza yardım ettiğin için bir minnettarlık göstergesi olarak düşün…” dedi parmağıyla işaret ederek. Sandviçi mutlu bir şekilde yiyen Alice. “Mutlu Noeller!”
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
Joel, kafe sahibinin nezaketine inanamadı ama ona fazlasıyla minnettardı. Alice’i eve bırakmaya ve Tanrı’nın kendisine gönderdiği parayla kendine güzel bir akşam yemeği ısmarlamaya karar verdi.
Joel, Alice’i eve götürdüğünde, annesini soğuk bir karavanda eski bir yatakta yatarken gördü. Hastaydı, çok hastaydı, bu yüzden Joel ambulansı aradı ve Alice’in annesi Krystal hastaneye kaldırıldı.
“Hastayla aranız nasıl?” bir doktor Joel’e sordu ve o, Alice’le nasıl tanıştığına dair tüm hikayeyi anlatmak zorunda kaldı. Sonunda, hastane yetkilileri Çocuk Hizmetlerine haber verdi ve Alice, küçük kıza bakamayacak durumda olduğu için Krystal’den alındı.
Joel onlar için üzüldü ama yapabileceği fazla bir şey yoktu. Her gün hastaneye gitti ama Krystal’le yüzleşip ona Alice’in bir sığınağa yerleştirildiğini anlatacak cesareti yoktu. Yine de Joel anne ve kızına yardım etmek istedi ve aklına bir fikir geldi…
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
***
Krystal iyileşti ve hastaneden taburcu edildi. Alice’in sığınakta olduğunu öğrendiğinde kalbi kırıldı. Eve kadar yol boyunca ağladı ama karavana adımını attığında gözyaşları durdu.
Bir ceset gibi durup etrafına bakındı. Karavanı tertemizdi ve içinde boz sakallı bir adam vardı!
“Kim… sen kimsin?” diye sordu, şok olmuştu.
“Ben Joel. Sen hastanede olduğundan beri burayı temizlemeye geliyorum. Sana yemek de yaptım… Ne de olsa yılbaşı. Seni bulduğumda ambulansı ben aradım. hasta. Otur. Bilmen gereken çok şey var…”
Joel, Krystal’e Alice ile nasıl tanıştığının hikayesini anlattı ve Krystal gözyaşlarını tutamadı.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
Joel’in nazik kafe sahibine dönerek ondan yardım istediği ortaya çıktı. Krystal ve Alice için para toplamak için kafede çalışacağını söyledi. Kafe sahibi ona yardım etti ve para toplamak için restoranının önüne küçük bir kutu koydu.
Notta “Fakir bir anne ve kızı için para toplanmasına yardım edin. Bunu çok takdir edeceklerdir” yazıyordu.
Para almalarına rağmen, Alice’i sığınaktan geri almak, Krystal’in istikrarlı bir işi ve kızını geçindirecek imkanları olmasını gerektirecekti. Bunun için kafe sahibi Krystal’ı kiralamayı teklif etti!
Joel ona bir zarf uzattı ve “İnsanların sen ve Alice için bağışladığı şey bu. Artık yavaş yavaş yeni bir hayata başlayabilirsiniz. Mutlu Noeller!”
Krystal, evinin rahat ve temiz olduğunu gördü ve Joel’in hazırladığı Noel yemeğinin kalıcı aroması, gözlerini bir çocuk gibi haykırmasına neden oldu.
O günden bu yana birkaç yıl geçti ve Alice ve Krystal birlikte mutlular. Joel’i bir daha hiç görmediler ama onu asla unutmadılar. Sanki Tanrı onlara yardım etmesi ve Noel’de hayatlarını değiştirmesi için bir melek göndermiş gibiydi.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
Bu hikayeden ne öğrenebiliriz?
- Bu dünyada yabancı yok. Hepimizin birbirimize ihtiyacı var. Joel ve kafe sahibi, Krystal ve Alice’in hayatında hayatlarını değiştiren meleklerdi.
- Noel, mucizelerin ve iyiliğin yayılma mevsimidir. Alice, Noel panayırında çaresizce yardım beklerken, iyi bir adam olan Joel yardımına koştu. Daha sonra kafe sahibi de onlara yardım etmek için devreye girdi.
Bu hikayeyi arkadaşlarınızla paylaşın. Günlerini aydınlatabilir ve onlara ilham verebilir.
Bu hikayeyi beğendiyseniz, bir zamanlar kurtardığı evsiz bir adamla bir barınakta geçirene kadar Noel’den nefret eden bir polis hakkındaki bu hikayeyi de beğenebilirsiniz.
Bu parça, okuyucularımızın günlük yaşamlarından esinlenerek ve profesyonel bir yazar tarafından yazılmıştır. Gerçek adlar veya konumlarla herhangi bir benzerlik tamamen tesadüfidir. Tüm resimler yalnızca açıklama amaçlıdır. Hikayeni bizimle paylaş; belki birinin hayatını değiştirir. Hikayenizi paylaşmak isterseniz lütfen [email protected] adresine gönderin.
Kaynak : https://news.amomama.com/298909-no-one-cares-lonely-girl-christmas-fair.html