çok ince bir çizgi var bu iki bakış açısı arasında. Bir ona, bir diğerine gidip gelmekle geçiyor zaman. Var gücümle "her nefes alışımın bayram" olduğunda durmaya çalışsam da, "hiçbir kere hayat bayram olmadı" eteğimden tutup çekiştiriyor ara ara. Sendeliyorum...
Geçen çarşamba da aynı şey oldu. Anlı şanlı bir prof.'a tanışmaya gittiğimde, hamilelik takibimi yapmasını istediğimde, oğlumun durumunu anlattığımda, adamın yüzünden geçen kara bulutları gördüğümde, ultrason muayenesinde bebeğin kalp atışını göremeyip iyi olasılığın değil de kötü olasılığın üstüne bastırdığında, bu hafta düşük yapacağımı kehanet ettiğinde, eteğimden çekiştirilmeye başladım.
Kendimi dışarı attıktan sonraki ilk 15 dakika "yine mi, haketmiyorum, hiç gülemeyek miyim?"le geçti.
Sonra hemen toparlandım. Eski alışkanlık, üstüme yapışmış bir kere, "ortada fol yok yumurta yokken üzülünmez, kimsenin lafı ile hareket edilmez, zaman her şeyi halleder, biz neler atlattık, neler duyduk, hadi oradan'la, hem kötü bir şey olacaksa en başından olsun, ne yapalım" larla yürümeye devam ettim.
Ne de olsa "bir umut'tu yaşatan insanı"
E ben de "aldım elime sazımı..."