BLOG
Ağlasam sesimi duyar mısınız mısralarımda diyor ya şair, yazıp anlatamasa da şairin şiirdeki duygusallığını bir ihtimal anlayabilirsiniz. Şair yolunu bulmuş. Işığı görüyor, nefes alabiliyor. Yaşıyor ve belki de anlaşılabilmenin hazzını da...
Bazı hayatları anlayamazsınız. Anlamak için sorarsanız anlatmazlar, anlatamazlar. Yasaktır anlatılması. Anlamadığınızla kalırsınız.
Bazen anlaşılabilmek için yasakları aşmayı denerler. Kural bozarlar. Her şeyin bir bedeli olduğu gibi bunu yapmanın da hissedilmez bir bedeli vardır. Kural bozan, damarlarına kadar çeker cezasını; kuralın bozulduğundan haberi olmayanlar hissetmezler dolayısıyla yine bir anlaşılmazlık doğar kural bozana.
Anlaşılmazlık mağarasında yaşarlar. Bir delik ararlar bir ışığa rastgelebilmek için. Nefessiz kaldıklarında yine küçücük de olsa bir deliğe ihtiyaç duyarlar. Bunun adı yeniden doğmak olmalı bir deliklik ışıkla, bir deliklik oksijenle. Ya da kalp atışları ve kan akışı durdurulsun. Acıkmış hissetmesin, uykusu gelmesin. En önemlisi özlemesin, hissetmesin. Mezardaysa kişi, gerçek mezar konsepti oluşturulsun artık. Böyle yaşam olur mu?