Aydınlanma, felsefe ve bilim yoluyla Avrupa'da yeni bir bilim ve teknoloji çağını başlatması ve başlatmasıyla bilinir. Tarihteki çoğu büyük hareket gibi, tarih kitaplarının eğilimli olduğu kadar organize değildi. Aydınlanma, zamanın kilisesi ve kraliyet ailesi tarafından desteklenen daha kabul edilebilir bir filozof grubuna ve Amerikan ve Fransız devrimlerinde kaynamaya başlayana kadar demokrasi ve özgürlük fikirleriyle kaynaşacak daha "radikal bir aydınlanma" grubuna sahipti.
Spinoza, felsefesini yaşayan ve sözlerinin kendi adlarına konuşmasına izin veren, radikal aydınlanmanın figürüydü. Spinoza'nın mütevazı imajı ve tavrı, en göze çarpan kabul edilebilir aydınlanma filozoflarından biriyle büyük bir tezat oluşturuyor; Leibniz. Gösterişli kıyafeti ve hatta daha gürültülü kişiliğiyle tanınan Leibniz'in savurgan varlığı ve düşünceleri, Spinoza'yı kendi yaşamı boyunca çeşitli şekillerde övmesine ve aşağılamasına neden olacaktı, ancak Leibniz diğer filozofu büyük bir saygıya sahipti - yoksa bu kadar öfkeli olmazdı. ve henüz yayınlanmamış Ethics sayfalarından etkilenen Spinoza, okumasına izin verdi.
İkisini ve ilişkilerini, yaşam tarzlarını, dini görüşlerini ve siyasetlerini anlamak için, hepsi de kişisel felsefeleriyle iç içe olan araştırılmalıdır. Leibniz'in bir bütün olarak ilişkilerinden ziyade Spinoza ile olan ilişkisini söylemek daha doğru olabilir, zira Spinoza, Leibniz'i onunla felsefe tartışmak isteyen diğer meraklı kişilerden daha fazla önemsemiyormuş gibi görünüyordu.
Leibniz ve Spinoza arasındaki zıtlığı tanıtmanın en kolay yolu, çok farklı yaşam tarzlarından geçmektedir. Tarihsel figürler üzerinde modern terimleri zorlama riski altında, Spinoza basit hayatı yaşayan minimalistti, Leibniz ise zengin bir mahkeme görevlisinin hedonist tüketicilik yaşam tarzını benimsedi. Bu fark görsel olarak açıktı; Leibniz, paranın satın alabileceği en iyi saray kıyafetleri, makyaj ve (dev) peruklar giymişti. Görünüşü, kişiliğinin daha da güçlü ve canlı olacağına dair bir uyarıydı.
Kendisini seven ve öğrenmesini vurgulayan “yüksek” bir ailede yetişen Leibniz, eğitimli dünyaya hakim olan sosyal yapıların içinde hayata başladı. Bir toplumda, ailenin içinde doğmuş ve istikrar ve barış için can atan Leibniz asla rahat olamazdı; insan ırkı için aşırı iyimserliği onu sonsuza kadar bir fikirden diğerine koşmaya zorladı.
Hristiyanlık, Leibniz için bir kabul dini ve iyi bir yaşama giden yoldur, bakıcıları Yüce'nin Leibniz'i vaftizinden itibaren nasıl kutsadığına dair hikayeler anlatır. Leibniz'in babası, Spinoza ile paylaştığı bir kayıp yaşı olan altı yaşındayken öldü. Leibniz'in babalık rehberliği ve olumlu pekiştirme arzusu onu asla tam olarak bırakmadı - parlak bir öğrenci olarak akıl hocaları onu övdü ve Leibniz olumlu bir öğrenme ortamında gelişti.
Ona verilen övgü, değerini kanıtlama ihtiyacı ve sevdiği Kilise'nin çelişkileri ona her şeyi savunabileceği anlamına gelen esnek bir felsefe verdi. Bu tutkulu münazara yeteneği ona, Eckhart'tan alıntı yapacak olursak : "Kendisinin hatalı olduğunu gördüğünde bile hiçbir çelişkiyi kabul etmeyen kendi kendini beğenmişliği, en büyük başarısızlığıydı." Bu güven genel olarak ona iyi hizmet etti - karizması, onu şu anda hizmet ettiği kraliyet ailesinin lehine tutan politik hareketlere izin verdi. O kadar hoş, zeki (ve kahverengi burunlu) biriydi ki, sürekli başkalarını geri itmesine rağmen, hiçbir zaman ciddi bir belaya girmemiş gibiydi.
Bunun en iyi örneği, Hanover kontesinin (patronu) gitmesini ve bu süreçte bir yükseltme ve daha yüksek bir unvan için tartışmayı başardıktan sonra fazladan sekiz ay daha Paris'te kalmasıdır (Stewart, 2007).
Spinoza ve Leibniz'in yaşam tarzı (ve aynı zamanda felsefi) farklılıklarının çoğu, otoriteye karşı çok farklı tepkilerinden kaynaklanıyordu - Leibniz dışsal ödüllerin (baba meseleleri) dikkatini ve övgüsünü arzuluyordu, Spinoza ise o kadar içsel olarak motive olmuştu ki, onu kıyaslamakta tereddüt etmem. keşişler.
Pek çok kişi tarafından özgünlüğünden ötürü hayranlık duyulan Spinoza, sadece felsefesini tartışmakla kalmadı; çok daha iyi huylu bir Diogenes gibi her yönden yaşadı. Spinoza, 30 yıllık savaştan ve yüzyıllardır süren ayrımcılık ve soykırım denemelerinden sonra bir Yahudi olarak hayata başladı. Ailesi, Hollanda Altın çağında Amsterdam'a kaçan Portekizli Yahudilerdi. Annesi altı yaşındayken öldü ve şüpheciliğe girişi (muhtemelen) doğdu.
Spinoza, Amsterdam devlet okullarında başarılı oldu, İncil'in tamamını 15 yaşındayken ezberledi ve Rabis'in cevaplamakta zorlandığı teolojik soruları gündeme getirdi. Spinoza'nın ilk gerçek öyküsü, parasını kısmaya çalışan sahte dindar bir kadının onu yakalaması ve tam maaşını talep etmesi, Spinoza'nın gelecekteki din eleştirisinin habercisi olarak hizmet etmesi etrafında dönüyoruz.
Bento Spinoza, birçok akıl hocasının onu örnek bir öğrenci olarak görmesine rağmen asla akıl hocası aramıyordu. Spinoza, genç yaşta sohbeti nasıl yumuşatacağını ve sessizce anlaşmazlığa düşeceğini öğrendi. Otoriteyi sorgulamakta ya da şimdilik onlarla aynı fikirde olduğuna inanmalarına izin vermek konusunda hiçbir problemi yoktu. Hayatındaki tüm otoriteyi sorgulamaya devam etti ve sosyal hiyerarşiyi bir tuz tuzu ile kabul etti. Otoriteye başvurmanın mantıksal yanlışlığından kaçınma konusundaki bu aşırı yetenek, hayatında tekrar tekrar ortaya çıkacaktır.
Hollandalılar, yeni fikirlere ve farklı fikirlere karşı gösterdikleri hoşgörü sayesinde kitapçılardan diğer milletlerden daha fazla keyif aldılar. Pek çok kitap dükkanı sahibinden biri , hayatı ve felsefesi o kadar tuhaf ve sapkın olan Van den Enden'di ki keşke onun hakkında yalnız yazmak için yeterli zamanım olsaydı. Spinoza'nın inatçı özgür aşk, ateist, öğretmen ve ev sahibinden çok şey öğrendiğini bilin (Wolf, 1927) (Stewart, 2007).
Zaten doğum koşulları nedeniyle toplumun (çok zengin) dış mahallelerinin bir üyesi olan Spinoza, şimdi Yahudi cemaatinin muhalefetiyle karşı karşıya kaldı ve 24 yaşındayken yetkili kurumları eleştirme ve Rabis'ten yalan söylemek için rüşvet almama gibi tehlikeli fikirleri nedeniyle aforoz edildi. alenen. Günahları için Spinoza, artık meşhur olan bir kutsal emirname okudu :
“Gündüzleri lanetlenmiş, geceleri lanetlenmiş; Yalan ve lanetlendiğinde lanet olsun, ayağa kalktığında lanet olsun. Dışarı çıkıp lanetlendiğinde lanetli olsun, içeri girdiğinde. Rab onu esirgemeyecek, ama sonra Rab'bin öfkesi ve kıskançlığı o adama ve bu kitapta yazılan tüm lanetler üzerine duman çıkaracak. Onun üzerine yalan söyleyecek ve Tanrı ismini Cennetin altından silecek. " (Stewart, 2017).
Stewart, Spinoza'nın eski iletişiminin hayatının belirleyici olayı olduğunu savunuyor, ancak buna kesinlikle katılmıyorum. Spinoza, sonunda aforoz edileceğini biliyordu. Drama ve tartışmalardan tiksinti duymasına rağmen, bazılarına felsefeyi açıkça tartışmak istiyordu ve rasyonel düşüncesi ile sonunda Yahudi cemaatinin onu kabul etmeyeceğini tahmin edebilecekti. Bu, özellikle kendisinden aforoz edilenden çok daha az aşırı görüşe sahip olan diğerlerini gördükten sonra doğru olacaktır.
Spinoza'nın yaşam anını tanımlayan kimsesi yoktu, dünya ruhunun aydınlanmasına verilen dindar bir adam değildi, otoriteye içsel saygısı olmayan bir şüpheci olarak okula başlamıştı. Bir olayın isimlendirilmesi gerekiyorsa, annesinin ölümünü tartışırdım, ama bunun nedeni Spinoza'nın dünya görüşünü henüz tam olarak kavrayamadığı için yeterince erken olmasıydı. 24'e gelindiğinde Spinoza fikirlerinin farkındaydı ve eski iletişim, ortalama bir insan için olduğu kadar duygusal ve ruhsal önem taşımazdı.
Spinoza'nın tüm inançları arasında en tartışmalı olanı dini inançlarıydı - sürekli bir ateist olarak eleştiriliyor, Spinoza Tanrı'ya derinden inanıyor, sadece İbrahimî bir Tanrı değil . Leibniz (Spinoza'nın ölümünden sonra), Descartes'ın Tanrıyı Spinoza'nın saman adam olarak görmesini kullanarak Spinoza'yı ateizmle suçluyor - ikisini karşılaştırıyor ve onları "ilk yalanın" yaratıcıları ve ateist felsefenin kurucuları olarak adlandırıyor.
Descartes taraftarları Leibniz'in yanıldığını anladığından emin olurken, Spinoza'nın taraftarları çok küçüktü ve bir gruba ona karşı çıkamayacak kadar zulüm gördü. Modern akademisyenler olarak, bu tür mantıksal yanılgılara kapılmak zorunda değiliz. Her şey olduğu gibi Spinoza'nın Tanrısı da Doğaydı. Tanrı bizim için bağırsak bakterilerimiz için neysek o'dur; bütün bir evren, ama özellikle umursayan bir evren değil.
Konuya çok daha Doğulu bir yaklaşımı yansıtan Spinoza, sadece her şeyin bir parçası değil, her şeyin OLDUĞU bir Tanrı'dan söz etti. Doğa / Tanrı, dünyadaki olaylara, bağırsak bakterilerinizin ölmesine veya yaşamasına neden olduğunuz şekilde neden olur. İnsanlar, Tanrı'nın kendilerini ve çevrelerini keşfetmek için var olan ve böylece Tanrı'yı tanıyarak Tanrı'ya daha yakın hale gelen bir yönüdür.
The Courtier ve The Heretic (birçok batılı filozofun yanı sıra) yazarı Stewart, sık sık “Tanrı'yı doğallaştırmak Tanrı'yı yok eder” fikrini gündeme getirir.
Bu mantıksal bir yanılgıdır - Spinoza hiçbir zaman Tanrı'yı yok etmeye çalışmadı, bulutların arasında sakallı, insanlığı izleyen antropomorfik İbrahim fikrini yok etti.
Batılı düşünürler genellikle atomları, elementleri, su döngüsünü, ayrışmanın nasıl yeni bir yaşam, evrim getirdiğini ve enerjinin nasıl yaratılamayacağını veya yok edilemeyeceğini anlayabilirler, ancak "her şey birbirine bağlıdır - her şey bir olmalıdır (enerji, veya Spinoza'nın özü) farklı biçimlerde ”- bu“ Bir ”Tanrı'dır. İnsanlar, Tanrı'nın kendilerini anlayabilen ya da Tanrı'yı hiç anlamaya başlayabilen tek yönü olduğu için, kişisel çıkar, Spinozalı tek değer kaynağıdır.
Kişisel çıkar sayesinde kendimizi anlamaya başlarız ve böylece (umarız) utanç, öfke, kıskançlık veya depresyon duyguları tarafından kontrol edilmenin ötesine geçeriz. Bu, biyolojik / id ihtiyaçlar ve toplumsal beklentiler / süperego tarafından kontrol edilmenin ötesine geçmek için Jung'un psikoloji ego ölümünün öncülü gibi görünüyor.
Spinozalı insanlar, "ahlaksızlıklarını" gerçekten oldukları gibi keşfetmeleri ve anlamaları gerekiyordu. Kendini bilen insanlar daha açgözlü, daha acımasız, daha şiddetli olmazlar, günahların ötesinde büyüyen insanlar olurlar. Gerçek mutluluk yalnızca gerçek öz farkındalıktan, yani ego ölümünden kaynaklandığından, bu tek gerçek özgürlüktür. Günahlar Hristiyan'ın on emri değildir - bizi Tanrı'dan uzaklaştıran eylemlerdir. yani başkalarını incitmek, açgözlülük, cehalet, liste insan davranışlarının çoğunu kapsar. Spinoza'nın dinini yansıtan bir Pagan sözü aynı zamanda bizim kutsal metnimizdir “Hiç kimseye zarar vermezseniz, ne yaparsanız yapın”. İnsanlar ne kadar gerçek zevk (para ya da zavallılık gibi sahte zevkler değil) hissederse, o kadar mükemmel oluruz.
Bu, bir insanı Tanrı'ya yaklaştıran Hıristiyanlığın kendini küçümseme ve hizmet yönelimiyle tam bir tezat içindedir. Kişisel çıkar yoluyla, insanlar tüm bilgiyi akıl yoluyla bulabilir ve akıl yürütmeyi anlamak ve bilgi "Tanrı'nın entelektüel sevgisi" haline gelir. Bu sevgi akıl yoluyla bulunur ve bu nedenle aklın kurduğu hiçbir gerçek kötü veya Tanrı'ya karşı olamaz. Bilim, Tanrı'nın bir parçası olduğu için Tanrı ile asla çelişemez. Tanrı bilimdir, bilim (tek yolla) Tanrı'yı anlıyoruz. Spinoza'nın insanlığı ve evreni yargılamadan keşfetme felsefesiyle birlikte, İbrahim dininin kurumsal, otoriter kontrolü ve utanç temelli baskı sistemlerinin kaçınılmaz eleştirisi geldi.
Spinoza sadece "ateist" dini görüşlerinden ötürü nefret edilmedi, aynı zamanda onu çevreleyen İbrahimî dinleri de acımasızca eleştirdi, bunlardan en önemlisi Teolojik-Politik İnceleme kitabıydı . Bu çalışma, peygamberler, kehanet, İbranice'nin mesleği, törenler, mucizeler, kutsal yazıların yorumları ve kutsal metin yazarları dahil ancak bunlarla sınırlı olmamak üzere çeşitli popüler dini metafizik konuları çürüten bölümler içerir.
Spinoza, belirli kilise figürlerinin veya liderlerinin basit bir eleştirisinin, kilisenin kendi içinde zamana bağlı bir geleneğin ötesinde, her ikiyüzlülüğü, yanlış anlaşılmayı, mantıksız, gerçek dışı yönleri gözden geçirmek ve vurgulamak için geometrik bir mantıksal akıl yürütme düzeyini ve İncil'i ezberlemesini kullandı. buldu (Spinoza, 2007). Spinoza, her tanımın ana hatlarını çizerek ve ispatlarındaki adımları göstererek, birbirlerine karşı doğrudan İncil alıntılarını kullanarak, Kilise'nin her yerini altüst etti. İsyanı ve İbrahim dini eleştirisi, Leibniz de dahil olmak üzere zamanın diğer tüm önemli tarihsel figürlerine karşı grup dışı kimliğini doğruluyor.
Pek çoğuyla boğuşan, ancak hiçbir zaman halkın cezasına çarptırılmayan ve Spinoza'ya öfkelenen, ömür boyu bir Hıristiyan olan Leibniz, çaresizce Hıristiyanlık içinde Spinoza gibi Tanrı'yı, dünyayı ve tüm insanlığı açıklayabilecek kendi felsefe sistemini yaratmak istedi.
Sorun şu ki, Spinoza yavaş yavaş bir felsefeyi sıfırdan inşa etmek için akıl yürütmeyi kullanırken, Leibniz felsefesini diğerlerinin yanı sıra Spinozistler ile aynı fikirde olmadığı şeyler etrafında temellendirdi. Onun dünya görüşü, şu anki amacına en iyi hizmet eden şeylere felsefeler ve mantık biçebilmesi etrafında dönüyordu.
Felsefe dünyasını hukuk sistemiyle karşılaştıracak olursak, Leibniz, Spinoza kendi hukuk sistemini sıfırdan oluştururken ve bir hukuk sisteminin nasıl olması gerektiğini tartışırken, şu anda onu işe alan kişinin yanında olan bir avukat oldu. . Leibniz sistem içinde tartıştı ve Spinoza (o sırada) radikal felsefesine bağlılığı nedeniyle sistemin dışında kaldı.
Leibniz, Spinoza'nın fikirlerine açık bir şekilde çekiliyor ve bunlardan rahatsız. Bunları kabul etmek, mükemmel bir gelecek yaratması için bir araç olarak kullandığı tüm felsefenin altını oymak ve böylece hayatının işini daha az anlamlı ve gelecekteki tüm çalışmalarını imkansız hale getirmek anlamına gelecektir. Leibniz'in Spinoza'nın fikirleriyle bilişsel uyumsuzluğunun güzel bir örneği, Spinoza'nın literatürünü ilk kez verdiğinde, Spinoza'nın bir Dünya-Ruh / Tanrı / Enerji veya "tüm bağlantılılık" fikrini anlıyor gibi görünmesi, daha sonra onu coşkuyla çürütmesi ve daha sonra Dünya'nın ... Ruh, ruhların bireyselliğini açıklayamaz - Kilise'nin dayandığı bir varsayım. Leibniz ve batı toplumu için her ruh kurtarılabilir veya mahkum edilebilir ve bu nedenle birbirinden ayrı ayrı var olmak zorundadır.
Daha sonraki kitabı oh metafizik, Discourse (1671 veya 1686, kaynaklar farklıdır) , Tanrı'nın özgür iradeyi seçme / sahip olma yeteneğine sahip olması gerektiğini, aksi takdirde iyiliğin var olmasının bir yolu olmadığını ilan etti (Stewart, 2007). Leibniz, Spinoza'nın felsefesine hem hayranlık duyuyor hem de korkuyordu çünkü bir kısmı Spinoza'nın akıl yürütmesini sağlam ve fikirleri devrimci olarak anlıyordu - ve yine de böyle bir şeyin kendisine ve onun gibilere çok fayda sağlayan toplumu açıkça mahvedeceğine inanmaktaydı.
Bu bilişsel uyumsuzluk, Leibniz'in hayatını hiçbir zaman tam olarak terk etmedi, ancak Discourse'ta doruğa ulaştı. Bir eylemde, Leibniz, ikinci ispatında kendisini herhangi bir Spinoza fikrinden uzaklaştırır: “Tanrı'nın eserlerinde iyilik olmadığını ya da iyilik ve güzellik kurallarının keyfi olduğunu iddia edenlere karşı. " Devam ediyor:
"Karşıt görüşün [Tanrı dünya-ruhudur] bana son derece tehlikeli ve evrenin güzelliğinin ve Tanrı'nın çalışmalarına atfettiğimiz iyiliğin Tanrı'nın eserlerinden başka bir şey olmadığını savunan son yenilikçilerin görüşüne çok yakın göründüğünü itiraf ediyorum. Tanrı'yı kendi açısından kavrayanlar. Bu nedenle, her şeyin herhangi bir iyilik kuralı nedeniyle iyi olmadığını, yalnızca Tanrı'nın iradesi nedeniyle iyi olduğunu söylerken, bana öyle geliyor ki, Tanrı'nın tüm sevgisini ve tüm ihtişamını bilmeden yok ediyoruz. " (Leibniz, 1991)
Bunu, Spinozain felsefesini pervasızca gerçekleştiren Leibniz izler:
"Çünkü, tam tersini yapmakta eşit derecede övgüye değerse, yaptıkları için neden onu övsün ki?" (Leibniz, 1991)
Spinoza övgüye değer bir Tanrı istemiyordu, Avrupa'da var olan baskıcı otoriter güç yapıları yerine bilime, sanata, anlayışa ve insanlığın iyileştirilmesine odaklanan bir dini sistem istiyordu. Neden Tanrı'yı yüzyıllardır sahip olduğumuz gibi övmek Spinoza'nın çok büyük bir noktasıydı, ancak otoriteye ve kişinin kişisel aile değerlerine sadakat, Leibniz'in bu soruyu sorduğunda olduğu gibi birçok yönden yazarları kör edecek.
Leibniz, Spinoza'nın fikirlerine, patronlarını ve halkı ve (bazen) kendi uyumsuzluğunu tatmin edecek şekillerde nasıl tartışacağını biliyordu. Bunu yaparken, Tanrı'yı her şeye gücü yeten kılmakta başarısız oldu. Leibniz de dahil olmak üzere çoğu filozof, adalete, bilgeliğe sahip olan ve yargılarda bulunan bir tanrının var olduğu varsayımıyla başlar - filozoflar bu Tanrı'yı nasıl savunmaya çalıştıklarına göre farklılık gösterir.
Spinoza'nın felsefi görüşleri bu varsayımla başlamıyor, bu da onu daha radikal kılıyor ve diğer tüm batı felsefelerinden halıyı çekiyor. Spinoza'nın Tanrısı, adalet / adaletsizlik, bilgelik / cehalet veya yargı / kabul olmaksızın her şeyin (enerji) kavramı olduğu için, kötülüğün açık bir nedeni vardır: Onu kötü olarak algıladığımız için vardır. Kötü bir eylemi neden olduğunu anlamak için yıkarsak, daha ahlaki hale gelmez, ancak anlamayı öğrenebileceğimiz bir şey haline gelir ve anlayarak, kötü olarak algıladığımız enerjiye neden olan şeyi yapmayı bırakabiliriz.
Leibniz'in felsefesinde Tanrı, birçok Hristiyan'ın varsaydığı gibi bireysel seçimleri değil, olası dünyalar arasında seçim yapar. Dünyamız ve varoluşumuz mümkün olan en iyi dünyadır çünkü Tanrı en akılcı varlık olmalı ve yarattıkları için en iyi dünyayı seçmelidir. Havva'nın elmayı yemediği dünyalar var ve İshak'ın oğlunu feda ettiği dünyalar var, ancak anlayamayacağımız nedenlerle, şu anki dünyamız mükemmel. Leibniz, “Tanrı, yüce akla uygun hareket etmeden hiçbir şey yapmaz” ( Theodicy , VI.107; H 128) ve Tanrı'nın her şeyi arkasındaki bilgi ve mantıkla yaptığını (Nadler, 2010) (Leibniz, 1991) ifade eder.
Bu, elbette, dini determinizmi Leibniz'in argümanına getiriyor - en azından Tanrı için. İradenin / kaderin / zamanın ayrı veya dışında bir şey olarak Tanrı'nın bu antropomorfizmi, kilisenin çelişkilerden oluşan bir Tanrı'ya olan inancını izler - Tanrı her şeye kadirdir ancak süper güçlerin dünyamızı seçtiği bir insan olarak hareket eder, ancak o zamandan beri özgür irade yoktur her zaman en mükemmel olanı seçerdi. Leibniz'e kiliseyi övmek ve kötülüğü açıklamanın yollarını veren bir Tanrı, bu tam da politik kariyerine ve hayattaki parasal konumuna yardımcı olduğu kadar popüler görüşleri de destekledi.
Leibniz için kötülük vardı, çünkü insanlar Tanrı'nın daha büyük planını - bireyin çevresine ve kimliğine bağlı olarak, birçok dini çevrede rahatlık veya gaz aydınlatması için hala kullanılan bir mantık hattı - kavrayamadı. Spinoza, felsefesinde dini determinizm yerine bilimsel determinizmi kullandı.
Spinoza'nın Deus Sive Natura "Tanrı Doğadır ", Tanrı / Doğa / enerjide bir amaç bulmaya çalışmanın aptallığını anlatır. Spinoza, insanın din ile ve dolayısıyla determinizmle uğraşırken çoğu zaman mantığı amaç ile birleştirdiği konusunu gündeme getirir. İyi ya da kötü ne olursa olsun, Doğa neden olur, çünkü X, X'i mümkün kılmadan önce her şey olmalı. Sebep orada, ama amaç yok. Tanrı bir amaç için çalışmıyor; kıyamet, coşku ya da daha büyük bir plan yok.
Anneler, Tanrı'nın sevinç için kelebek etkisine ihtiyacı olduğu için kanserden ölmezler, anneler çocukluklarında tütün dumanına maruz kaldıkları için kanserden ölürler. Tanrı kanserli bir anneye hiçbir şekilde müdahale etmez veya onu yargılamaz; Tanrı'dan bağımsız ve harici hiçbir şey yoktur; kader, amaç, özgür irade, kanserli anneler veya tütün dumanı değil. Doğa / enerji / Tanrı sadece zamanda ilerliyor (gördüğümüz gibi - doğrusal kronoloji muhtemelen Tanrı'nın en büyük endişesi değil. Tanrı'nın endişelenmesi değil).
Batı dünyasının Spinoza'nın görüşlerini anlama konusundaki yetersizliği - ve bu nedenle, yalnızca Spinozacı felsefenin mantıksal bir yanılgısına / sapık adamına karşı derin dindar adamı ateist olarak etiketleme noktasına kadar tartışabilme yeteneğine sahip olması - zamanın büyük filozoflarının ne kadar zehirli bir şekilde büyük filozoflar tarafından gösterildiğini gösteriyor onların görüşlerini Spinozacılık olarak inkar etmek ya da diğerlerini Spinozacı görüşlere sahip olmakla suçlamak.
İtalyan ilahiyatçı Tommaso Vincenzo Moniglia, Spinoza tarafından ortaya atılan fikirleri kullanarak Fransa'daki son entelektüel eğilimlerin, mevcut tüm ilkeleri, kurumları, sosyal normları ve kraliyet kararlarını altüst eden yeni ve tehlikeli bir felsefe ürettiği konusunda okur yazar halkı uyardı. Bu düşünce, " Spinosismo " nun inanç, hiyerarşi ve krallığın yerini yalnızca fiziksel gerçekliğe ve "bireylerin ilgi ve tutkularına " dayandıracağı büyük ölçüde değişmiş bir topluma yol açabilir ( Isreal , 2006).
Spinoza, fikirlerinin sahip olabileceği etki konusunda Moniglia ile aynı fikirdeydi, ancak Tanrı / Doğa / enerjiyi bulmanın tek yolunun değişim ve anlayış olduğunu anlayacaktı. Statükoyu sorgulamanın kötü olduğu fikrinden çok az insan kaçabiliyor gibi görünüyor. Tanrı enerjidir, enerji her şeydir ya da bu mükemmel dünyayı birçokları arasından seçti, her iki şekilde de insanlığa yardım etmek Tanrı'ya daha yakın olmaktır. Ahlakı din içinde tartışırken felsefe, etkisiz bir şekilde siyasete dönüşür.
Spinoza'nın devrimci siyaseti onu uzun vadede inanılmaz derecede otantik bir adam olarak tanınır hale getirirken, Leibnitz çabalarını uygulamalı bilim ve felsefe üzerine yoğun bir iyimserlikle kendi çalışmalarına odakladı ve bunu her şekilde gerçekleştirdi. Leibniz, daha önce de belirtildiği gibi, çoğu zaman pek sevilmese de, zamanının sistematik kurumlarının içerisinden biriydi. Bu nedenle Leibniz, Devletin rasyonel liderlik, planlama ve seçimler yoluyla halk için iyi şeyler yapabileceğine inanıyordu. Sistem ona karşı bu kadar nazik ve cömert davrandıysa, neden onu başkalarına da yardım etmek için kullanmayasınız?
Bu en dikkate değer (ve başarılı) girişimlerden biri, Berlin, Paris ve Londra'da şu veya bu şekilde kurmayı başardığı bir Bilimler Akademisi idi (Stewart, 2007). Leibniz Söylemi ileve tüm dünyanın en iyisini seçen bir Tanrı, zamanın siyasi sistemlerinin aynı zamanda mümkün olan tüm sistemlerin en iyisi olduğu gerekçesiyle geldi. Leibniz bir istikrar, sınırlar ve birlik Tanrısı istedi, bu yüzden birini rasyonelleştirdi. Tüm Hıristiyanları sevgi dolu bir seçim felsefesi altında yeniden birleştirmek istedi - Tanrısı ile kiliseleri iltifat ederken, gerçekten dini bir epifaniden çok politik bir satranç hamlesi olan birliği savunuyor (Nadler, 2010). Amacı takdire şayandı, 30 yıllık savaşın ardından büyümüştü ve dinsel bölünmenin bütün bir kıtaya neler yapabileceğini biliyordu; dinsel birlik sağlanabilirse kaç kişinin hayatı kurtarılabilir.
Bu görüş, Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden bu yana Avrupa'da baskın siyasi sistem olan kilise ve devletin birlikte yakın çalıştığı Hıristiyan Dünyası Modeli ile uyumluydu (Frank ve Waller, 2016). Leibniz, hedefinin yol boyunca verilecek herhangi bir tali hasara veya ahlaksız kararlara değdiğini düşünen birinin iyimser inatçılığıyla satranç oynuyordu.
Daha önce belirtildiği gibi, Spinoza kurumları dışarıdan eleştirerek, insanların sıfırdan yeni sistemler inşa edebileceğini gösteren ikiyüzlülüğünü dile getirdi. Zaten yüksek maaşlı bir saray mensubu ve ömür boyu "grup içi" üye olan Leibnitz, sistemi içten dışa değiştirmek istedi. Siyasi olarak pek çok benzer fikirleri vardı, hem insanlar için daha fazla özgürlük istiyorlardı hem de bayındırlık işlerine daha çok odaklanmak istiyorlardı, ancak onları nasıl geri getireceklerine ve fikirlerini destekleyen felsefeye dair çok farklı fikirler. Leibnitz, mahkemelerin ihtiyaç duymadıkları şeyler için kullandıkları vergilerle finanse edilen cömert programlarla halk sağlığını iyileştirerek, bugünün refah devletine yakın bir sistemi zorladı (Stewart, 2007).
Bir sistemi içten dışa değiştirmek için, Leibniz'in her zaman ulaşmaya çalıştığı sistem içinde hatırı sayılır bir güce sahip olmanız gerekir. Spinoza'nın güce veya satranç hamlelerine ihtiyacı yoktu. Bir oda kiraladı, günlük cam mercekleri öğütme işini yaptı, ev sahiplerine yardım etti, basit yemekler yedi ve açık fikirli olacağını zaten bildikleriyle felsefe konuştu. Spinoza'nın ırksal, dinsel, felsefi ve çok basit bir hayat yaşayan dışarıdan gelen siyasi hamleleri, siyasi hamleler değildi. Sosyal adalet inançlarıydı. Dinsel hoşgörü istiyordu çünkü dinsel hoşgörüsüzlüğün ne kadar çatışma ve zarar yaratabileceğini ilk elden görmüştü.
Her iki filozof da 30 yıllık savaştan sonra savaşın parçaladığı dünyayı gördü ve barış yaratmanın bir yolunu istedi. Leibniz, dinsel savaşın var olmaması için birleşik bir din istedi, ancak Spinoza farklı dinlerin her zaman var olacağını gördü ve dini özgürlük / hoşgörü istedi (Frank ve Waller, 2015). Hiç şüphe yok ki Leibniz'in özel bir Hristiyan olarak övülen ilk tecrübesi ve Spinoza'nın hoşgörüsüz Hıristiyanlardan kaçan bir mülteci ailesindeki çocukluğunun bu iki farklı tepkiyle çok ilgisi vardı. Spinoza, bir hükümetin gücünü merkezden uzaklaştırmaya ve din özgürlüğü yaratmaya çalıştıkları için arkadaşlarının öldürüldüğünü izledi, bu deneyim şüphesiz sadece felsefesine ve politikasına olan inancını güçlendirdi.
Şu anda, bir savaşta milyonları yeni katleden monarşiler altındaki insanların Spinoza'nın yaptığı gibi özgür bir cumhuriyet istemediklerini hayal etmek zor olsa da, Spinoza'nın zamanında böyle liberal bir cumhuriyet hiç var olmamıştı (ya da en azından öyle görünüyordu). ve insanların alıştığı hayatın sadece kötü yanlarını değil, sadece iyi kısımlarını tehdit ediyor. Halk, dini motivasyonlarla siyasi savaşa alışmıştı - gerçek dini hoşgörünün nasıl görüneceğini anlayamadılar (Frank ve Waller, 2015).
Savunmasız ve ahlaki gösterici birkaç anından birinde; Leibniz Spinoza'nın bileşenleri derleme edildi rapora karar Etik Spinoza'nın ölümünden sonra yayınlanmak üzere. Çalışmada Leibniz'den Spinoza'yı öven bir mektup olduğunu öğrenir öğrenmez, Leibniz bir karalama kampanyası başlattı.
Genel görüş Leibniz'in Discourse'taki küstahlığı yerine Spinoza'nın Ahlakını ve ahlakını, onunla aynı fikirde olmasalar bile tercih etmeye değiştiğinden, bu kesinlikle onu kısa vadede iç ve dış cezalardan kurtardı (Wolf, 1927). Spinoza'nın kendisini herhangi bir patrona, rol modele, saymana, dini lidere veya kuruma kanıtlaması gerekmedi, bu da onu zamanla daha ikna edici hale getirdi. Kim olduğunu ve neyi temsil ettiğini biliyordu. İnançları, özellikle Teolojik-Politik İnceleme'nin yayınlanmasından sonra doğal olarak başını belaya soksa da , bu Spinoza'nın kasıtlı olarak tartışmaya neden olmayıp ahlaki değerlerine bağlı kalmasıydı. Kendisini tanıyanlar, hatta ona ateist ve toplum için tehlike diyenler bile ona saygı duyuyordu.
Spinoza'nın cenazesi altı eyalet arabası ve şehri boyunca büyük bir yas yürüyüşü getirdi. Spinoza'nın kaybına yüzlerce kişi katıldı ve yasını tuttu. İnsan, zamanın radikal inançlarına, basit, sessiz ve işçi sınıfına rağmen, kısa 44 yıllık dünyada birçok bağlantı kurdu.
Leibniz her zaman oyunu oynadı, asla tek bir role, cepheye veya felsefeye bağlı kalmadı. Dehası ve inatçılığı onu istihdamda, zengin tuttu ve tarihte kalıcı bir yeri olan bir miras yarattı, ancak küstahlığı ve özgünlüğünden yoksun olması onu birkaç arkadaş yaptı. Leibniz'in ölümüne saraydaki arkadaşları, meslektaşları veya akrabaları katılmadı. İşaretsiz bir mezara kondu ve mirasını taşıyan kurumlar - Berlin Bilim Dernekleri, Royal London ve Royal Paris - kurucularına teşekkür etmediler veya onun için yas tutmadılar.
Leibniz artık inkar edilemez dehası ve ileri görüşlülüğü ile tanınmaktadır. Hem kendisi hem de halkı için en iyisini isteyen bir Aydınlanma Filozofuydu. Bilimsel devrimlerin gerçekleşmesine yardımcı oldu ve halk eğitimi için yorulmadan savaştı. Şimdi, olması gerektiği gibi, tüm zamanların en büyük filozoflarından ve üretken mucitlerinden biri olarak onurlandırılıyor.
Her ikisi de yüzlerce hayatı ve hatta tarihin akışını etkiledi, ikisi de sonsuzluğa, insanlığın bencil doğasına ve kamu yararına olan ihtiyaca inanıyordu. Felsefeleri her ikisi de dünyaya iyilik getirdi: Spinoza'nın yaşam tarzı, dini ve siyaseti zamanın ve kamuoyunun testlerine karşı geçerliyken, Leibniz'in mirası inkar edilemeyecek şekilde daha ünlü ve nefret ediliyordu.
Frank, D. ve Waller, J. (2015). Politika Üzerine Spinoza'ya Routledge Felsefe Kılavuzu. Routledge.
İsrail, JI (2006). Aydınlanma itiraz etti: Felsefe, modernite ve insanın 1670-1752 özgürleşmesi. Oxford University Press.
Nadler, S. (2010). Spinoza, Leibniz ve felsefe tanrıları. The Rationalists: Between Tradition and Innovation'da (s. 167–182). Springer, Dordrecht.
Spinoza, B. ve de Spinoza, B. (2007). Spinoza: Teolojik-Politik İnceleme. Cambridge University Press.
Stewart, M. (2007). Saraylı ve kafir: Leibniz, Spinoza ve modern dünyada Tanrı'nın kaderi. WW Norton & Company.
Von Leibniz, GWF (1991). Metafizik ve diğer makaleler üzerine söylem. Hackett Publishing.
Wolf, A. (1927). Spinoza. Felsefi Araştırmalar Dergisi, 2 (5), 3–19. 19 Kasım 2020'den alındıhttp://www.jstor.org/stable/3745378
Bilinç nedir? Yüzyıllardır filozofların ve bilim adamlarının kafasını karıştıran bir sorudur. Bazıları bunun bedenlerimizden bağımsız olarak gerçekten anlayamadığımız geçici bir şey olduğunu söylüyor.
İsa - o gerçek bir insandı, değil mi? Dönemin çağdaşlarının çoğu ihtiyatlı olma eğilimindeyken ve muhtemelen yaptığı konusunda hemfikir olsa da, kanıtlarda büyük boşluklar var. Aslında, varlığına dair bu kadar az doğrudan kanıt olmasına şaşırdım.
Bu gönderi, DFINITY ekibinin merkezi olmayan bulut vizyonunu ve bunun geleneksel blok zinciri ve Amazon Web Servisleri gibi mevcut bulut sağlayıcılarıyla ilişkisini araştırıyor. Büyük ölçekli bir ağ tarafından uygulanan DFINITY teknolojisinin gösterimleri 2017 sonbaharında yapılacak ve bunu, 2018 yazının başlarında piyasaya sürülmesi beklenen “açık bulut” ağıyla kâr amacı gütmeyen vakıf için bir Ana bağış toplama izleyecektir. .
Bu blogda, İngilizce'ye yaklaşımımı nasıl ve neden değiştirmeye karar verdiğimi ve yaptığım bazı etkinliklerden para kazanarak bir yıldan kısa bir sürede fakir bir B1'den başlayarak B2 seviyesine nasıl geldiğimi tartışacağım. İçindekiler Okulda örnek bir öğrenci olmasam da İngilizce öğrenmek her zaman kültürel geçmişime eklemek istediğim bir şeydi.
Yaz sonu ve sonbahar nostaljik mevsimlerdir. Sokak lambaları ışıklarını yağmurlu sokaklara saçıyor ve ayakların altındaki yapraklar - alacakaranlığın gölgelerinde soluk kırmızı-turuncu - geçmiş günlerin bir hatırlatıcısı.
Bugün farklı bir yolculuğa çıkıyoruz. Çoğunlukla resimler.