new york’a geldiğimde, şehrin beyaz insanların üstüste bir yığın halinde yaşadığı yoğun bir taştan zirveler bütününe benzemesine çok şaşırdım. bu dağların ayaklarında insan kalabalığı karıncalar gibi çok hızlı bir şekilde ve her yönde hareket ediyordu. bir yöne doğru yürüyorlar sonra geri dönüp, diğer yöne doğru devam ediyorlardı. sadece yere bakıyorlar ve gökyüzünü hiçbir zaman görmüyorlardı.