Kendini savunma kuvvetleri, modern Japonya'daki silahlı kuvvetlerin resmi adıdır. 1945'teki Potsdam Deklarasyonuna göre, ülkenin ordusu silahsızlandırıldı ve silahsızlandı. Aynı yılın Kasım ayının 30'i, Askeri ve Denizcilik Bakanlıklarını tüm alt kuruluşları ile birlikte çözdü. Japon askeri personelinin emeklilik hakları reddedildi.
1947’te kabul edilen Japon Anayasası, bir 9 makalesinde şöyle yazıyor: “Adalet ve düzene dayalı uluslararası barış için içtenlikle çabalayan Japon halkı, sonsuza dek bir ulusun egemen haklarının yanı sıra güç tehdidi veya haklarından feragat etti. uluslararası anlaşmazlıkların çözümü. Yukarıda belirtilen hedefe ulaşmak için, kara, deniz ve hava kuvvetlerinin yanı sıra diğer savaş araçları da gelecekte asla yaratılmayacak. Savaş durumuna hakkı tanınmıyor. ”
Ancak, bu hüküm hiçbir zaman çok açık bir şekilde yorumlanmamıştır. Ocak ayında, Amerikan işgal güçlerinin baş komutanı 1950, Japon halkına hitap eden General Douglas MacArthur, Japonya'nın kendini savunma hakkına sahip olduğunu söyledi. Birkaç ay sonra, Temmuz 8, emrine göre, 75 bin kişiden oluşan bir polis rezerv teşkilatının kurulmasına başladı. 1951'te sonuçlanan Japon-ABD Güvenlik Güvencesi Antlaşması, Japonya'nın kendisinin doğrudan ve dolaylı saldırganlığa karşı kendi savunması için sorumluluk üstleneceğini belirtti. Ağustos ayındaki 1952’te, Japon hükümeti polis rezervi teşkilatını ulusal güvenlik birliğine dönüştürdü ve gücünü 110’e binlerce artırdı. Eylül ayında, bu kolordu temelinde, 1953 Öz Savunma Kuvvetleri'nin kurulmasına başladı - 1 Temmuz ayının ismi 1954, bu güne kadar Japon silahlı kuvvetleriyle devam ediyor.
Ordu yapısı
Son olarak, Japonya Öz Savunma Kuvvetleri'nin yapısı 1976 yılında kuruldu ve o zamandan beri önemli değişiklikler olmadı. Yüksek Komutan, bir danışma organı - Ulusal Güvenlik Konseyi ve doğrudan komuta ve kontrolün bulunduğu Başbakan filo savaş silahlarının ilgili karargahı ile Milli Savunma Dairesi'ni (UNO) ve Ortak Genelkurmay Başkanlarını yürütmek. Bu sistemdeki ana yönetim organı, Devlet Bakanı rütbesi ile sivil bir daire başkanının liderliğindeki DNA'dır. Öz Savunma Kuvvetleri kara, hava ve deniz öz savunma kuvvetlerini içerir. Zemin birimleri en çok olanlardır. 148 bin kişiye hizmet veriyorlar. Beş ordu, 13 bölüm (bir tank dahil), birkaç tugay (bir hava da dahil olmak üzere) ve bir dizi merkezi itaatten oluşur. Kara kuvvetleri 1000'den fazla tank, 2000 topçu parçası ve roketatar ve yaklaşık 500 uçak ve helikopterle silahlandırılmıştır.
Tek Japon 7. Panzer Bölümü kara kuvvetlerinin ana saldırı gücü olarak kabul edilir. Karşı saldırı için olduğu kadar piyade bölünmelerinin ve diğer görevlerin kanatlarını kaplamak için tasarlanmıştır. Bölüm yedi alay (üç tank, motorlu piyade, topçu, uçaksavar füzesi ve topçu, arka destek), üç tabur (keşif, mühendislik, iletişim) ve iki şirkete (karargah, ordu) sahiptir. havacılık). Personel sayısı yaklaşık yedi bin. Silahlandırma: 200'den fazla tank, 200'den fazla zırhlı savaş aracı, 70'e kadar tarla topçu silahı ve harcı. Bölüm Hokkaido adasında konuşlandırılır ve Öz Savunma Kuvvetleri'nin en büyük ve en savaş kabiliyetine sahip olan "Kuzey" Ordusunun komutasına bağlıdır. Tank bölümüne ek olarak, zırhlı araçlar diğer birimlerle hizmet veriyor. Yani, her piyade bölümünün bileşiminde, 60 savaş aracına kadar numaralandırılmış bir tank taburu var.
"74" - zırhlı kuvvetlerin temeli
50'lerde, Öz Savunma Kuvvetleri'nin inşasının ilk aşamasında, zırhları, М24 ve М41 hafif tankları ve ayrıca orta МХNUMXА4 ve М3 hafif tanklar dahil olmak üzere Amerikan askeri teçhizatından oluşuyordu. Ancak, zaten Japonya'da 47-m'de, savaş sonrası ilk neslin kendi orta tanklarının geliştirilmesine başlandı. 1954'ten 1957'e, ST-A1962'tan ST-A1'e kadar endeks altında birkaç prototip yapıldı. Tasarımlarında, bir yandan, Japon tank binasının savaş öncesi gelenekleri devam etmiş, bir yandan da ön soğutmalı tekerleklerin gövde kısmındaki hava soğutmalı bir dizel motorun takılmasıyla ilişkili, diğer yandan, Amerikan tank M4'in tasarım için prototip olarak kullanıldığı açıktır.
1962'te, yeni orta tank «61» markası altında benimsendi. 1962'ten 1972 yılına kadar seri yapımdaydı. Bu süre zarfında, Mitsubishi Heavy Industries, 560 birimlerini piyasaya sürdü.
Askerlerin gelmesiyle bağlantılı olarak, "90" makinelerinin "90" tanklarının 61'in ikinci yarısında hizmet dışı bırakıldı. Öz Savunma Kuvvetleri'ndeki 2000 tarafından artık mevcut değiller.
Yeni bir orta tankın geliştirilmesi, 1962'ta Mitsubishi Heavy Industries tarafından başlatıldı ve 61 tank filosunun güçlendirilmesini ve ardından tam yenilenmesini içeren bir programın parçası olarak gerçekleştirildi. Yedi yıllık araştırma ve geliştirmeden sonra, Eylül 1969’te ilk iki ST-B1 prototipi üretildi. O zamanlar dünya tank binasının tüm başarılarını göz önünde bulundurdular ve Japon tasarımcılar tarafından sayısız özgün tasarım gerçekleştirdiler: otomatik yükleyici silahlar, uçaksavar makineli tüfek için uzaktan kumanda sistemi, yeni bir hidromekanik şanzıman, yol tekerleklerinin hidropnömatik süspansiyonu ve çok daha fazlası. 1973'ten önce, ST-B1'ten ST-B6'a kadar bir dizi prototip üretildi ve tasarım ilerledikçe tasarımı basitleştirildi. Japon Öz Savunma Kuvvetleri, 1975'te “74” adı altında bir tank kabul etti ve aynı yıl seri üretime başladı. 1975'ten 1991 yılına kadar 873 üniteleri üretildi.
Motor bölmesinin arka düzenlemesi ile klasik «74» tankın düzeni. 61'teki 74'ten farklı olarak, sürücü, sol taraftaki gövdenin ön kısmında bulunur. Gövde, haddelenmiş zırh plakalarından kaynaklanmış, kule, Sovyet tanklarının kulelerine ve AMX-30 ve Leopard-1 makinelerinin kulelerine benzeyen yarım küre şeklinde dökülmüştür. Ön gövde zırhının maksimum kalınlığı 110 milimetredir, ön tabakanın düşey eğim açısı 65 derecedir. Tankın tüm üniteleri ve sistemleri, İngilizce lisansı altında üretilen 105-mm tabanca L7A3 hariç, ulusal düzeyde gelişmiştir. Silahın konsantrik bir geri tepme tertibatı vardır ve iki düzlemde stabilize edilmiştir. Hedefe bir top hedefleme ve atış hem tank komutanı hem de topçu tarafından gerçekleştirilebilir. Aracın nişan seti, 300 ile 4000 metre arasında değişen bir ölçüm aralığı, J-3 ana periskop ile birleşik görüş açısı ve yardımcı teleskopik mafsallı bir monoküler nişancı görüşü olan bir yakut lazer mesafe bulucu, kombine (gece / gece) periskop görme özelliğini içerir. Aktif tip gece cihazları, arka ışık silahın soluna monte edilmiş bir xenon spot kullanılarak yapılır. Tankın mühimmatı 55 çekimleri, 4500 7,62 kalibreli kartuşlar ve 660 12,7 kalibreli kartuşlardan oluşmaktadır.
74 tank, iki zamanlı dizel 10 silindirli V tipi hava soğutmalı Mitsubishi 10ZF 22WT turboşarjlı motora sahiptir. Gücü, 720 rpm'de 529 beygir gücüdür (2200 kW). Sürtünmeli vites dişlileri (75 + 6) ve diferansiyel tornalama mekanizmalı mekanik planet tipi Mitsubishi MT 1A şanzıman, motorla birlikte tek bir ünitede bulunur. Süspansiyon hidropnömatik, ayarlanabilir, açıklık 200 ila 650 milimetre arasında değişir, gövdenin trimi artı veya eksi altı derecedir, rulo artı veya eksi dokuz derecedir. Elastik süspansiyon elemanlarının montajı kasanın içine yapılmıştır. Hidrolik gerdirme mekanizması kullanılarak paletin gerginliği sürücü koltuğundan ayarlanabilir. Tank karşı koruma sistemi ile donatılmıştır оружия kütle imhası (OMP), otomatik yangın söndürme sistemi (PPO) ve tankların su altı sürüşü için ekipman (OPVT).
Tankın savaş ağırlığı 38 tondur. Maksimum hız saatte 53 kilometre, karayolu üzerindeki mesafe ise 300 kilometredir. Mürettebat - dört kişi. Şasinin sınırlı taşıma kapasitesi ve motorun nispeten küçük gücü, birçok Avrupa ülkesinde ve ABD'de olduğu gibi, zırh koruma seviyesini artırarak ve daha güçlü silahlar kurarak tankın modernizasyonuna izin vermedi. Bununla birlikte, "74", Kendini Savunma Kuvvetleri'nin zırhlı kuvvetlerinin temelidir: 2010'ten itibaren, savaş birimlerinde bu tür 560 tankları vardı.
"90" - dünyanın ilk beşinde
Tankın temelinde "74" 155-mm kendinden tahrikli obüs "75", BREM "78", ZSU "87" ve "91" döşeme köprüsü geliştirilmiştir. İlk üç makine seri halinde üretildi ve Öz Savunma Kuvvetleri ile hizmette.
1976'ten Mitsubishi Heavy Industries, 61 ve 74 tanklarını değiştirmek için ST-C altında yeni bir tank geliştirdi. Alman firması Krupp-MaK ve Krauss-Maffei AG, Leopard makineleri üreten tasarıma katıldı. 1989'te kabul edilen 90 ana muharebe tankının, Leopard 2 tankına önemli bir dış benzerlik göstermesi şaşırtıcı değildir.
Tankın gövdesi ve kulesi kaynak yapılmış, zırh çok katmanlı, aralıklı, geniş seramik parçaları kullanılmış. Üst ön gövde levhası dikeye çok geniş bir açıda yer alırken, kulenin ön ve yan plakaları eğim açıları olmadan yerleştirilmiştir. Kasanın koruması, kümülatif olmayan ekranlar tarafından geliştirilmiştir.
Japonya'da Japonya Çelik İşleri lisansı altında üretilen Alman Rheinmetall firmasının iki uçlu düzelme tabancasında dengelenen 120 mm, Almanya ve ABD'de geliştirilen bu kalibrenin tüm mühimmatını ateşleyebilir. Taretin bir nişinde bulunan ve 20 atışları içeren mekanize bir mühimmat kullanarak topu yüklemek için otomatik bir makineli tüfek kullanılır. İkinci durumda, Japon, görünüşe göre, mürettebattaki yükleyicinin tasfiyesi için ağır bir neden olarak kabul etti. Ancak, yalnız değiller.
Mitsubishi Electric tarafından geliştirilen yangın kontrol sistemi dünyanın en gelişmişlerinden biri olarak kabul edilir. Hedef hız, çapraz rüzgar, hedefe olan mesafe, silah muylusu akslarının yuvarlanması, hava sıcaklığı ve atmosferik basınç, tankın kendi hızı ve namlu aşınması için düzeltmeleri otomatik olarak dikkate alan elektronik bir balistik bilgisayarı içerir. Manuel olarak şarj sıcaklığı ve çekim türü için düzeltmeler sunar. Ek olarak, sistem, gece termal ve lazer mesafe ölçüm kanallarına sahip iki düzlemde stabilize edilmiş panoramik bir periskopik kombine komutanın görüş açısı, gece termal kanalı ve bir yardımcı topçu teleskopik görüş alanı ile stabilize edilmiş bir bir topçu periskopik görüş açısı içerir.
Silahın yanı sıra, 90 tank silahı iki makineli tüfek içerir: 74 makineli tüfek, silahla eşleştirilmiş 7,62 milimetrelik kalibreli 2 makineli tüfek ve tabancayla 12,7 kalibreli milimetrenin 73HB uçaksavar silahı ile komutanın kuluçkalarının arasına monte edilen MMNUMXHB uçaksavar silahı. Kulenin yan tarafında, altı duman bombası rampası "60" kalibreli 40 milimetrenin kıçında. Mühimmat, 4500 turları, 7,62 660 kalibreli kartuşları ve 12,7 120 kalibreli kartuşlarını içerir. XNUMX-mm düz uçlu tabancalar ateşlenirken, ayrılabilir bir tepsiye sahip, bükülmüş zırh delici sabot izleyici mermileri ve yarı yanıcı kollu çok amaçlı tanksavar kuluçka kabukları kullanılır.
Mitsubishi M-10ZG 12 X beygir gücü 1500, dakikada 2400 devri olan bir tanka monte edilmiş iki zamanlı V-turbo-dizel, 50 tonlu savaş aracının saatte maksimum 70 kilometre hızına ulaşmasını sağlar. İyi hareketlilik göstergeleri, kilitlenebilir bir tork konvertörlü bir hidromekanik şanzıman, bir otomatik dişli kutusu (4 + 2) ve bir direksiyon tahrikinde hidrostatik şanzıman ile sağlanır.
Şasi, gemide altı adet lastik silindir, üç destek silindiri, çıkarılabilir dişli jantlara sahip bir arka tekerlek tahrikinden (sıkıştırma dişlisi) ve bir kılavuz tekerlekten oluşmaktadır. Süspansiyon, iki ön ve iki arka destek silindirine birleştirilir, her bir tarafa hidropnömatik servo motorlar ve diğerlerine burulma milleri monte edilir. Tırtıllarda metal koşu bandı, RMSH ve çıkarılabilir lastik pedler var.
“90” tankı, ateşleme kaynağının kızılötesi radyasyonuna tepki veren yüksek hızlı bir otomatik hırsızlık önleme sistemi ve kitle imha silahlarına karşı koruma sağlayan bir sistem ile donatılmıştır. Düşmanın lazer araçlarıyla tankın ışınlanması konusunda bir uyarı sistemi var.
Yeni tankların kurulum partisi 1990 yılında piyasaya sürüldü, 1992-th ile seri üretim yapıldı. Ocak 1'teki 2010'ten itibaren, 341 tank 90, Japonya Öz Savunma Kuvvetleri ile hizmete girmiştir. Çoğu Japon askeri programında olduğu gibi, 90 tankının geliştirilmesinin çok uzun olduğu ve bir makinenin maliyetinin dünyanın en yüksek olduğu sonucu seri üretimin oldukça yavaş olduğu belirtilmelidir. Aynı zamanda, yabancı uzmanlara göre, "90" dünyadaki en iyi beş tanktan biri. 90 üretimi şimdi tamamlandı.
10 yeni bir kuşaktır
13 Şubat Japonya'da 2008, tank yapımı alanındaki en modern tasarım çözümlerini emen ve son yıllarda yerel ihtilafların deneyimi göz önünde bulundurularak oluşturulan yeni nesil bir tankın halka açık bir gösterisini yaptı. Gelecek vaat eden bir MBT'nin prototipi, Sagamihara kentindeki Japonya Savunma Bakanlığı araştırma merkezindeki gazetecilere gösterildi. Sunulan muharebe aracı uzunluğunda bir 9,42 metre (bir top ileri), genişlik - 3,24 metre, yükseklik - 2,3 metredir. Ağırlık - 44 ton, mürettebat - üç kişi. Ana silahlanma taretinde bulunur - 120 mm yivli tüfek, 7,62 mm koaksiyel ve 12,7 mm uçaksavar silahları. Yeni makinenin, 90 tankı gibi, taretin arka nişinde yer alan bir otomatik yükleyici ile donatılmış olması mümkündür. Maksimum hız, saatte yaklaşık 70 kilometredir. Selefleri gibi, tankın boşluğunu değiştirmenizi ve sola veya sağa yatırmanızı sağlayan hidropnömatik bir süspansiyonu vardır. 90 makineye kıyasla azaltılmış silindir sayısı, gemide beş ve aralarındaki mesafe daha büyük. Genel olarak, görünüş olarak, yeni bir tankın süspansiyonu, 74 OBT'ye benzer.
Yeni makine, tank yapımı alanındaki en modern gelişmeleri birleştirmiştir. Kontrol, rehberlik, iletişim ve zeka olanaklarını birleştiren elektronik bir sistem C4I ile donatılmıştır. Sistem tanklar arasında otomatik bilgi alışverişine izin verir. Yangın kontrol sistemi (LMS) küçük hareketli hedeflerle etkin bir şekilde başa çıkmayı mümkün kılar. Bu fonksiyonun, modern bir modüler kompozit rezervasyon sistemi ile birlikte kullanılmasının, tankın modern MBT ile her iki orduyla ve ana tanksavar silahları tanksavar bombası fırlatıcıları olan partizan kuvvetleriyle mücadelede eşit derecede başarılı bir şekilde çalışmasını sağladığı söyleniyor. Japon televizyonunun yeni makine hakkındaki raporunda, sadece tankın “terörle mücadele” potansiyeline ve çeşitli RPG-7 değişkenlerine karşı korunmasına büyük önem verildi.
Tankın dış görünümünde, ortak özellikler Leopard 2A6 ve Merkava Mk 4 gibi modern MBT ile izlenebilir. Fakat büyüklük ve kütlede Ruslara daha yakın.
Silahların bileşimi, yeni tankın hareketliliği "90" tanka karşılık gelir ve yangın kontrol sisteminin ve diğer elektronik ekipmanların yetenekleri, görünüşe göre, onu aşmalı, o zaman boyut ve ağırlık bakımından "74" e daha küçük ve daha yakın olmalıdır. Japon ordusunun “90” için temel iddiasının sadece yüksek maliyeti olduğu belirtildi - Amerikan Abrams'ın fiyatından üç milyon daha pahalı olan 7,4 milyon dolar, ayrıca tankların demiryolu ve bağımsız hareketle serbest taşınmasını önleyen ağırlık ve boyut özellikleri ülke içindeki yollar. Yeni bir tank yaratırken, Mitsubishi Heavy Industries Ltd. ordunun isteklerini yerine getirdi ve daha ucuz ve daha kompakt bir versiyon geliştirdi.
Tank, “10” adı altında Ocak 2012'ta Öz Savunma Kuvvetleri 10 tarafından kabul edildi. "74" depolarını değiştirmek ve "90" otomobil filosunu tamamlamak üzere tasarlanmıştır. 2010'te, Japon Öz Savunma Kuvvetleri, 13 milyon dolar karşılığında 10 6,5 tank sipariş etti.