10. yüzyılda, Oğuz kabilelerinin bir kısmı, Aral Denizi bölgesinin güney-doğusuna taşındı ve yerel Samanid ve Karakhanid hanedanlarının nahoşları oldu. Ancak kademeli olarak, yerel devletlerin zayıflamasından yararlanan Oğuz Türkleri kendi devlet oluşumlarını yarattı - Afganistan'daki Gaznalı devleti ve Türkmenistan'daki Selçuklu devleti. Sonuncusu, Selçuklular olarak da bilinen Oğuz Türklerinin batıya, İran, Irak ve Küçük Asya'ya daha da genişlemesinin merkez üssü oldu.
Selçuklu Türklerinin batıya büyük göçü 11. yüzyılda başladı. O zaman Togrul Bek'in liderliğindeki Selçuklular İran'a geçti. 1055’te Bağdat’ı ele geçirdiler. Togrul Bey'in halefi Alp Arslan'ın altında, modern Ermenistan toprakları ele geçirildi ve ardından Bizans birlikleri Manzikert Savaşı'nda yenildi. 1071 ve 1081 arasında hemen hemen tüm Küçük Asya fethedildi. Oğuz kabileleri, Ortadoğu’ya yerleşti; sadece Türklerin değil, aynı zamanda Irak’ın, Suriye’nin ve İran’ın birçok modern Türk halkına da yol açtı. İlk başta, Türki kabileleri, onlar için olağan olan göçebe sığır yetiştiriciliğine katılmaya devam etti, ancak yavaş yavaş, Küçük Asya'da yaşayan otokton halklarıyla karıştırıldılar.
Selçuklu Türklerinin işgali sırasında, Küçük Asya nüfusu etnik ve itiraf açısından inanılmaz derecede karışıktı. Bölgede siyasi ve kültürel imajı oluşturan binlerce yıl boyunca burada yaşayan birçok halk vardı.
Bunların arasında, Akdeniz tarihinde kilit rol oynayan insanlar olan Rumlar tarafından özel bir yer işgal edildi. Küçük Asya’nın Rumlar tarafından sömürgeleştirilmesi dokuzuncu yüzyılda başladı. MÖ. Örneğin, Helenistik çağda, Yunanlılar ve Helenleşmiş yerli halklar, Küçük Asya'daki tüm kıyı bölgelerinin nüfusunun çoğunluğunu ve aynı zamanda batı bölgelerini oluşturuyordu. On birinci yüzyılda, Selçuklular Küçük Asya'yı istila ettiğinde, Yunanlılar modern Türkiye topraklarının en az yarısını yaşadılar. En çok sayıda Yunan nüfusu, Küçük Asya'nın batısında - Ege Denizi'nin kıyısında, kuzeyde - Karadeniz kıyısında, güneyde - Akdeniz kıyılarında Kilikya'ya kadar yoğunlaşmıştır. Ayrıca, Küçük Asya'nın orta bölgelerinde etkileyici bir Yunan nüfusu yaşıyordu. Yunanlılar, Doğu Hristiyanlığı profesördü ve Bizans İmparatorluğu'nun ana dayanağıydı.
Bölgenin fethinden önce Küçüklerin Yunanlılarından sonra belki de en önemli ikinci kişi Türkler Ermenileriydi. Ermeni nüfusu, Küçük Asya'nın doğu ve güney bölgelerinde - Batı Ermenistan, Küçük Ermenistan ve Kilikya topraklarında, Akdeniz kıyılarından Güney Batı Kafkasya'ya ve İran sınırlarından Kapadokya'ya kadar hakim olmuştur. Ermeniler, Bizans İmparatorluğu'nun siyasi tarihinde de büyük bir rol oynadılar, Ermeni kökenli çok sayıda önemli aile vardı. 867'tan Bizans'ta 1056'e kadar kural, Ermeni kökenli olan ve bazı tarihçiler tarafından Ermeni hanedanlığı olarak da adlandırılan Makedon hanedanlığıydı.
X-XI. Yüzyıllara kadar Asya Minör halklarının üçüncü büyük grubu. Orta ve doğu bölgelerinde yaşayan İranca konuşan kabileler vardı. Bunlar modern Kürtlerin ataları ve kibar halklardı. Kürt kabilelerinin çoğu, modern Türkiye ve İran sınırındaki dağlık bölgelerde yarı göçebe ve göçebe bir yaşam tarzı da yarattı.
Yunanlılar, Ermeniler ve Kürtlerin yanı sıra, Gürcistanlılar da kuzeydoğuda Küçük Asya'da, güneydoğudaki Asurlularda, Bizans İmparatorluğu'nun büyük şehirlerinde büyük bir Yahudi nüfusu ve Küçük Asya'nın batı bölgelerinde bulunan Balkan halkında yaşadılar.
Küçük Asya'yı işgal eden Selçuklu Türkleri başlangıçta göçebe halkların kabile bölünme özelliğini korudular. Batıya Selçuklular her zamanki gibi hareket etti. Sağ kanadında bulunan kabileler (bouzouk) daha kuzey bölgelerini işgal etti ve sol kanadın kabileleri (uchuk) - daha küçük Asya toprakları. Selçuklularla birlikte, Türklere katılan çiftçilerin, Küçük Asya'nın topraklarına yerleşen, kendi yerleşimlerini yaratan ve yavaş yavaş Selçuklu kabileleri tarafından kuşatılan Tyukizirovshis'in topraklarına yerleşen Küçük Asya'ya geldiklerini belirtmek gerekir. Yerleşimciler Orta Anadolu’da daha çok düz alanlar işgal etmiş ve ancak daha sonra Ege kıyılarına batıya doğru hareket etmiştir. Türklerin çoğu bozkır topraklarını işgal ettiğinden, Anadolu'nun dağlık bölgeleri otokton Ermeni, Kürt ve Asur nüfusunu büyük ölçüde korumuştur.
Çok sayıda Türk kabilesi ve Türklerin özümlediği ototonoz popülasyonu temelinde tek bir Türk uyruğunun oluşması uzun zaman aldı. Bizans'ın son tasfiyesi ve Osmanlı Devleti'nin kurulmasından sonra bile tamamlanmadı. İmparatorluğun Türk nüfusu içinde bile, yaşam tarzında çok farklı olan birkaç grup vardı. Birincisi, bunlar aslında normal ekonomik faaliyet biçimlerini terk etmek için acele etmeyen ve Anadolu'nun ovalarında ve hatta Balkan Yarımadası'nda ustalaşan göçebe ve yarı göçebe sığır yetiştiriciliği yapmaya devam eden göçebe Türk kabileleriydi. İkincisi, Selçuklularla birlikte gelen İran ve Orta Asya çiftçileri de dahil olmak üzere, yerleşik Türk nüfusu idi. Üçüncüsü, İslâm ve Türkçeyi kabul eden ve yavaş yavaş Türklerle karışan Yunanlılar, Ermeniler, Asurlular, Arnavutlar, Gürcüler gibi asimile edilmiş otokton nüfusu idi. Son olarak, dördüncü grup, Osmanlı İmparatorluğu'na göç eden ve Türkleşmiş olan Asya, Avrupa ve Afrika'nın en çeşitli halklarından gelen göçmenlerin pahasına sürekli olarak yenilendi.
Bazı verilere göre, etnik Türk olarak kabul edilen modern Türkiye nüfusunun% 30'ten% 50'e kadar olan kısmı, aslında Türk otokton halklarının İslami ve Türki temsilcileridir. Dahası,% 30'teki rakam milliyetçi görüşlü Türk tarihçiler tarafından bile dile getirilirken, Rus ve Avrupalı araştırmacılar modern Türkiye nüfusunun bileşimindeki otokton yüzdesinin çok daha yüksek olduğuna inanıyor.
Varlığı boyunca, Osmanlı İmparatorluğu çeşitli halkları ezip eritmiştir. Bazıları etnik kimliklerini korumayı başardılar, ancak imparatorluğun birçok etnik grubunun asimile olmuş temsilcilerinin çoğu nihayet birbirleriyle karıştı ve modern Türk milletinin kuruluşuna dönüştü. Yunanlı, Ermeni, Süryani, Anadolu'nun Kürt nüfusunun yanı sıra, Slav ve Kafkas halklarının yanı sıra Arnavutlar da modern Türklerin etnogenezine katılan çok sayıda gruptu. Osmanlı İmparatorluğu gücünü Balkan Yarımadası'na uzattığında, kontrolü altında çoğu Ortodoks Hristiyan olan Slav halklarının yaşadığı engin topraklardı. Balkan Slavlarından bazıları - Bulgarlar, Sırplar, Makedonlar - sosyal ve ekonomik durumlarını iyileştirmek için İslam'ı benimsemeyi seçtiler. Bosna-Hersek'teki Bosnalı Müslümanlar veya Bulgaristan'daki Pomakslar gibi bütün İslamlaştırılmış Slavlar grubu oluşturuldu. Bununla birlikte, İslam'a dönüşen birçok Slav Türk milletinde çözüldü. Çok sık, Türk asaleti eş olarak kabul edildi ve daha sonra Türkleri doğuran, Slav kızları kutsadı. Slavlar, Yeniçeri ordusunun önemli bir bölümünü oluşturuyordu. Ayrıca birçok Slav bireysel olarak İslam'a dönüştü ve Osmanlı İmparatorluğu'nun hizmetine geçti.
Kafkas halklarına gelince, onlar da Osmanlı İmparatorluğu ile en başından çok yakından temasa geçtiler. Karadeniz kıyısında yaşayan Çerkes halkları, Osmanlı İmparatorluğu ile en gelişmiş bağlara sahipti. Çerkesler uzun zamandan beri Osmanlı Sultanlarına askerlik yapmıştır. Rus İmparatorluğu Kırım Hanlığı'nı fethederken, Rus vatandaşlığını kabul etmek istemeyen sayısız Kırım Tatarları ve Çerkes grubu Osmanlı Devleti'ne taşınmaya başladı. Küçük Asya'da çok sayıda Kırım Tatarı yerleşmiş ve yerel Türk nüfusu ile karışmıştır. Kırım Tatarlarının ve Türklerin çok geniş dilsel ve kültürel yakınlığı göz önüne alındığında asimilasyon süreci hızlı ve acısızdı.
Anadolu’daki Kafkas halklarının varlığı, Kafkas Savaşı’ndan sonra, Kuzey Kafkasya’daki binlerce Adigey-Çerkes, Nah-Dağıstan ve Türk halkının Rus vatandaşlığında yaşamak istemeyen Osmanlı Devleti’ne taşınmasıyla, Kafkasya’nın varlığı önemli ölçüde arttı. Böylece, Türk milletinin bir parçası olan Türkiye'de kurulan çok sayıda Çerkes, Abhaz, Çeçen ve Dağıstan topluluğu var. Kuzey Kafkasya'dan gelen göçmenler olarak adlandırılan bazı Muhajirs grupları etnik kimliklerini günümüze kadar korudular, bazıları ise özellikle başta Türk dili (Kumykler, Karaçay ve Balkarlılar, Nogai, Tatarlar) konuşurlarsa, Türk ortamında neredeyse tamamen çözüldü. Tam güçle, Adig aşiretlerinden biri olan militan Ubykhler, Osmanlı İmparatorluğu'na yerleştirildi. Kafkas Savaşı'ndan bu yana geçen bir buçuk yüzyıl boyunca, Ubykh'ler Türkiye ortamında tamamen çözüldü ve Ubykh dili, 1992 yıllarında 88'ta ölen son taşıyıcı Tevfik Esenc'in ölümünden sonra varoldu. Hem Osmanlı Devleti hem de modern Türkiye'nin önde gelen birçok devlet ve askeri lideri Kafkas kökenliydi. Mesela Mareşal Berzeg Mehmet Zeki-Paşa milliyetten Ubykh idi, Kabardey Osmanlı İmparatorluğu'nun askeri bakanlarından biri olan Abuk Ahmedpasha idi.
XIX sırasında - XX yüzyılın başlarında. Osmanlı padişahları, imparatorluğun eteklerinden, özellikle Hıristiyan nüfusun hüküm sürdüğü bölgelerden, Küçük Asya'ya kadar çok sayıda Müslüman ve Türk popülasyon grubunu kademeli olarak yerleştirdiler. Örneğin, 19. yüzyılın ikinci yarısında, Müslüman Müslümanların Girit'ten ve diğer bazı adalardan Lübnan ve Suriye'ye merkezileşmesi başladı - sultan, Yunanlı Rumlar tarafından kuşatılmış Müslümanların güvenliği konusunda endişeliydi. Eğer Suriye ve Lübnan'da bu tür gruplar yerel nüfustan büyük kültürel farklılıklar nedeniyle kendi kimliklerini korudularsa, o zaman Türkiye’de birleşmiş Türk milletine katılarak, Türk nüfusunun ortamında hızla dağıldılar.
Yunanistan, Bulgaristan, Sırbistan, Romanya ve özellikle Birinci Dünya Savaşı'nın ve Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünün ilan edilmesinden sonra, Türk ve Müslüman nüfusun Balkan Yarımadası ülkelerinden yer değiştirmesi başladı. Bunlar sözde gerçekleştirildi temel ölçütü dini ilişki olan nüfus değiş tokuşu. Hristiyanlar Küçük Asya'dan Balkanlara, Balkan Hıristiyan ülkelerinden Küçük Asya'ya Müslümanlar tahliye edildi. Sadece çok sayıda Balkan Türkü Türkiye'ye yerleşmek zorunda kalmadı, aynı zamanda İslam'ı savunan Slav ve Yunan nüfus gruplarını da zorladı. Yılın Yunanlı Türk-Türk nüfus değişimi 1921, Müslüman Rumların Türkiye'ye Kıbrıs, Girit, Epir, Makedonya ve diğer adalar ve bölgelerden Türkiye'ye taşınması nedeniyle en büyük ölçektir. Benzer şekilde, Türklerin ve İslamlaştırılmış Bulgarların yeniden yerleştirilmesi - Bulgaristan'dan Türkiye'ye Pomaklar da benzer şekilde gerçekleşti. Türkiye'deki Yunan ve Bulgar Müslümanları cemaatleri oldukça hızlı bir şekilde özümsedi; bu, küçük bir tarihin ve kültürel bağların varlığı, küçükler, Müslüman-Yunanlar ve Türkler arasındaki büyük kültürel yakınlık ile kolaylaştırıldı.
Nüfus değişimleriyle neredeyse aynı anda, pek çok yeni Muhajirs dalgası grubu Türkiye'ye gelmeye başladı - bu sefer eski Rus İmparatorluğu topraklarından. Sovyet iktidarının kurulması, Kafkasya, Kırım ve Orta Asya'daki Müslüman nüfus tarafından çok belirsiz bir şekilde algılanıyordu. Kafkas halklarının temsilcileri, Orta Asya halklarının bir çok Kırım Tatarı Türkiye'ye taşınmayı tercih etti. Ayrıca Çin'den gelen etnik göçmenler Uygurlar, Kazaklar, Kırgızlar da vardı. Bu gruplar aynı zamanda kısmen Türk milletinin bir parçası oldu, kısmen - etnik Türkler arasında yaşama koşullarında giderek “aşınmış” olan kendi etnik kimliklerini korudular.
Modern Türk mevzuatı, Türkleri bir babadan - Türk veya anne - doğmuş herkese, “Türk” kavramını, dolayısıyla karma evliliklerden gelen soylara kadar uzanan bir Türk kadını olarak görüyor.