Mark Strand benim ilkimdi. On yıl önce soğuk ama güneşli bir Mart sabahı jinekoloğumun ofisinin otoparkında durmuş bir minivanın çekilmesini ve hamile bir kadının binaya girmesini bekliyordum. Sahil temiz, 'The Coming of Light' ı sarı bir direğe kaydettim. Sunlight, sanki Strand’ın şiirindeki kelimeler hayat buluyormuş gibi kağıdı ısıttı.
Bu geç saatlerde bile olur:
aşkın gelişi, ışığın gelişi
Bir fotoğraf çektim, arabaya atladım ve hızlanarak kalbim hızla çarptı. Bir park yerine ışık saçan küçük bir şiiri kaydetmek gerilla sanatı seviyesine pek yükselmedi, ama yine de yıkıcı geliyordu. Kafamda bir ses dedi ki Yetişkin bir kadının yapması gereken bu değil . Başka bir ses dedi ki Defol!
Gülmeden duramadım. Jinekoloğun muayenehanesinde olgunlaşmış gençlerin arasında oturan, şiiri bulmak için tüm bu doğurganlıktan ortaya çıkacak başka bir kadını, üreme hayatının dezavantajını hayal ettim. O da gülerdi. Son iki satırı okur ve düşünürdü, Bu ben olabilirim -
Bu geç bile vücudun kemikleri parlıyor
ve yarının tozu nefes alır.
Üç yüz şiir sonra hala başkalarının bulması için şiirler bırakıyorum: bakkallarda, postanelerde, kütüphanelerde, tarlalarda, ormanda, mezarlıklarda (özellikle mezarlıklarda), yürüyüş parkurlarında, plajlarda, eczanelerde, barlarda, restoranlarda, ziyaret ettiğim şehirlerde. Tehlike hissi azaldı, ancak gizlice çalışmanın heyecanı gitmedi.
Resimleri bloguma gönderiyorum Şiir Elf . Her gönderi, yeni ortamında şiirin bir resmini, kısa bir tartışmayı ve şairin biyografisini içeriyor. Eser için referanslarım berbat: Ben bir şair değilim, bir şiir alimi değilim ve - bunu sadece söylemesi eğlenceli bir şey olduğu için söyleyeceğim - Ben bir elf değilim.
*
Bazı çocukluk hikayeleri, eşit ölçüde şaşkına çevirip büyülediği için bizde kalır. 'The Elves and the Shoemaker' benim için çok iyi bir şey. Yeniden şapka: Bir gece, iki elf, fakir bir kunduracının son deri parçasından zarif bir çift ayakkabı yapar. Mum ışığında gizlice çalışırlar. Ayrıca tamamen çıplaklar. Sabahları ayakkabıcı, fiyat istemekten daha fazla satan bitmiş ayakkabıları görmekten çok memnun. Sonraki her gece elfler bir çift ayakkabı daha yapar ve kısa süre sonra kunduracı zengin bir adam olur. Noel zamanında ayakkabıcı ve karısı ayakkabıcıyı kimin yaptığını keşfetmek için ayağa kalkar (meraklarının ancak işlerin patlamasından sonra başladığını belirtmek gerekir) ve iyiliğe kendi sürprizleriyle karşılık vermeye karar verirler, iki takım küçük giysi. Ertesi gece elfler kıyafetleri bulur ve neşe için dans ettikten sonra bir daha asla görülmezler.Bir park yerine ışık saçan küçük bir şiiri kaydetmek gerilla sanatı seviyesine pek yükselmedi, ama yine de yıkıcı geliyordu.
Tuhaf bir hikaye, dindar bir dille anlatılan ahlak dışı bir hikaye. Ayakkabıcı açısından bu, kapitalist ıslak bir rüyadır - ücretsiz emek, yukarı doğru hareketlilik. Elflerden, pek bir anlam ifade etmiyor. Ayakkabıları gizlice yapmanın mantıklı veya ahlaki nedeni nedir? Elfler sadece ayakkabıcıyı fakir evinden kurtarmakla ilgilenselerdi, zengin olduğunda dururlardı. Kıyafet kazanmak için çalışıyor olsalardı, tanınmalarına izin verirlerdi. Ve iyilik tarafından motive edildiklerine dair bir öneri olsa da (kunduracı çok fakir, alçakgönüllü ve tanrısaldır), onu küçük bir kızken bile hiç satın almadım. Bu elfler melek değildi, en azından büyüdüğüm resimlerde. Onlar alev gibi saçlarıyla çıplak, vahşi küçük varlıklardı. Gözlerinde bilerek, sağlıksız bir bakış vardı. Hızlı çalıştılar, çılgınca dans ettiler, kertenkeleler gibi kapıdan fırladılar.
Hikaye bana göre, elfish her şeyi seven biri, şudur: özgürlük, yıkıcılık, sanat. Elfler kimseye bağlı olmaksızın kendi şartlarında çalışır. Gizli güzel şeyler yaparlar. Ve bundan zevk alıyorlar.
*
Ted Kooser 'Selecting a Reader' (2011'de küçük bir kitapçının şiir bölümünde bıraktığım) bir fantastik okuyucuyu anlatıyor. Kirli yağmurluklu güzel, ıslak saçlı bir kadın bir kitapçıya girer ve Kooser'in şiirlerinden oluşan bir kitabın sayfalarını karıştırdıktan sonra onu satın almaya değil, zor kazanılan parasını yağmurluğu kuru temizlemeye harcamaya karar verir. Burada bir şaka var - şiirlerini kimin okuyacağı konusunda seçici olmak (sözde) bu kadar az kişi şiir okurken, dilencilerin seçici olamayacağı eski aforizmanın dirsekleri arasında bir dirsek olduğu halde - ama aynı zamanda bir arzu da var. Kooser daha geniş bir kitle istiyor. 2007 yılında Kenyon İncelemesi Röportajda Kooser, sigortacı olarak eski günlerini şöyle anlattı: 'Her gün şiir okumayan, liseden beri okumayan insanlarla çalıştım ve onlar için yazmak istedim.'
Benim de benzer bir fantezim var. Biri, ezilmiş bir ebeveyn veya belki de gerçek olmayan iletişime alerjisi olan bir finans türü, markette donmuş makarna ve peynir alırken bıraktığım bir şiire rastlar (Allen Ginsberg'in 'C'mon Domuzlar 2011'de Batı Medeniyeti) veya bir şehir bloğundaki hediye şiltenin önünden yürüyün (Jane Hirshfield'in 2019'daki 'Respite' adlı eseri) veya ortodontistte çocuklarını bekleyin (Wallace Stevens'ın 'Gri Oda' 2012). Bu neden burada? onlar merak eder. Şiiri okurlar. Yaşam deneyimlerinin bir bölümünü tanırlar veya bir başkasınınkini hayal ederler. Kaseti çıkarırlar ve şiiri cüzdanlarına yapıştırırlar ve zaman zaman onu kutsal bir kart gibi okurlar ve sonunda hafızaya birkaç satırlık taahhüt ederler.
Kaçırılan bağlantı reklamlarını günlük olarak kontrol eden aşık bir delikanlı gibi, bu hayali şiir buluculardan (her şiirin arkası teması teşvik etmek için web sitesine yeşil mürekkeple damgalanmıştır), ama ne yazık ki sadece rüzgar ve kapıcılar şiirlerin nerede bittiğini biliyor. ben Sahip olmak İnsanlar gerçek zamanlı olarak İskoç bantlı, ince dallı, gizli şiirleri okuyordu. Bu, bir çalının arkasına saklanmamı, arabadan izlememi, bir mağaza koridorunun sonunda kalmamı içeriyor - teneffüsteki utangaç bir çocuğu gözetlemek kadar gergin bir röntgenci zevk - Umarım ondan hoşlanırlar! Umarım onu davet ederler!
Daha sık olarak okuyucuların zevklerine dair anlayışım arama terimlerinden, tıklamalar, yönlendirenler ve ara sıra yapılan yorumlardan gelir. Siegfried Sassoon'un 'Herkes Şarkı Söyledi' veya Lucille Clifton'ın 'Menstrüasyona Övgüler' in bir analizini arayan tüm tembel öğrenciler ve Rafta Elf şiirini bulmaları (ürperten) için siteme gönderilen yanlış yönlendirilmiş ebeveynler için, yüzlerce daha düğünler, cenazeler, yeni evler, Sevgililer Günü, üniversiteye giden çocuklar, Anneler Günü, Babalar Günü, kayıp aşk için şiirler arayın.
On yıllık blog yazarlığım, olayları işaretlemek için şiir arayan insanların tarihinde bir kesinti, ancak ölçütlerim yüreklendirici. Her ay dünyanın her yerinden binlerce insan küçük web sitemi ziyaret ediyorsa (yalnızca 3.200 takipçi), kaç milyonun başka yerde şiir aradığını bir düşünün. Şiir yaşıyor ve güzel, çok teşekkür ederim. Kurtarılmaya gerek yok ama çoğu insan var.
*
Şiir seçmek hayali okuyucuları seçmekten daha az duygusaldır. Benim yol gösterici ilkem, akademik olmayan okuyucuların bir şiiri kısa ve kolay anlaşılırsa okuma olasılığının daha yüksek olmasıdır ( anladım - anlamak yıllar alabilir). 'Erişilebilir' şiir ararım ve nadiren kendime ve okuyucularıma uzun veya zor metinlerle meydan okurum.Şiir yaşıyor ve güzel, çok teşekkür ederim. Kurtarılmaya gerek yok ama çoğu insan var.
Fakat kısa ve erişilebilir eşit değil sığ . Bir uçurumun kenarındaki yumruk büyüklüğünde kökler, demirlemek, dinlenmek ve kendini başlatmak için sağlam yerler gibi, bu nitelikler okuyucuların şiirleri daha da sıkı tutmalarına izin verir. Sitemde en çok izlenen üç şiir bunu doğruluyor. Hepsi kısadır (sırasıyla 12, 17 ve 22 satır) ve basit diksiyon ve karmaşık olmayan sözdizimi kullanır. Ama insani güçlükler diyarında derin kazıyorlar. Her şiir birbirinden farklı olduğu gibi, hepsi görülmek ve anlaşılmak için temel bir insan özlemiyle konuşur. (Not: Bu şiirlerin arama terimleri 'analiz' veya 'özet' içermediğinden, bunların ödevler için değil, daha ağır, daha kişisel nedenlerle okunduğunu varsayıyorum.)
Seamus Heaney’in Milwaukee’deki bir otelin bayanlar tuvaletindeki bir bitkiye yapıştırdığı 'Damadın Annesi', sitemdeki en çok ziyaret edilen gönderi. Elf Şiir kariyerimin ilk dönemlerinden biri olan resmin grenli ve bulanık olmasını değil, gerçeği dır-dir pürüzlü ve bulanık ve hala çok popüler olan, bazen Pinterest panolarında görünmek, bana bir şiirin bu minik mücevherinin insanlara derinden dokunduğunu söylüyor.
Kaitlin Haught’un 'Tanrı Bana Evet Diyor' u favorilerimden biri değil, ancak okuyucular buna tekrar tekrar geliyor. Bir Anneler Günü'nde yatılı bir okulun yatakhane duvarına şiiri bıraktım, evini özleyen bir öğrencinin içinde rahat edeceğini umuyordum. Yıllar geçtikçe 600'den fazla (yine benim küçük sitemde) görüntülendi, bu da ya paylaşılan bir utanç sorununa ya da kadınsı bir tanrı arzusuna işaret ediyor -
Sweetcakes Tanrı dedi
bunu nereden aldığını kim bilebilir
sana söylediğim şey
Evet evet evet
Bu arada, Marie Ponsot’un 'On Women' adlı eseri ruhumun biyografisi gibi okuyor ve diğer birçok kadının da aynı şekilde hissettiğinden şüpheleniyorum. Onu bir banliyö Trader Joe’nun dışındaki bir sıra alışveriş arabasına bantladım ve aşırı yüklü, bitkin bir annenin arabasını Ponsot’un şiirinin ilk birkaç satırının gölgelediği koridorlarda yukarı ve aşağı ittiğini hayal ettim.
Hangi kadınlar dolaşıyor?
Çok değil. Herşey. Birkaç.
Çoğu, şimdi ve sonra
& şaşmamalı.
Bazıları ve ben biriyim
Hareketsiz oturarak dolaşın.
*
Yazdığım şairlere blog bağlantıları gönderiyordum ve arada bir yanıt alıyordum. Naomi Shihab Nye, beklediğiniz sıcaklıkla karşılık verdi, özellikle de adını yanlış yazdıktan sonra; Billy Collins, Shirley Temple'dan daha çok Alain Delon olduğunu öne süren arkadaşça bir kartpostal gönderdi (sadece Shirley Temple'ın büyük bir hayranı olarak ve popülaritesi açısından sunduğum bir karşılaştırma); Dara Weir, “Yırtık İç Mekanda Görünmez” konusunda yaşadığım kafa karışıklığına ışık tuttu; Lawrence Raab, iyi bir nezaketle ve kötü bir hisle, 'Evlilik' konusundaki yanlış okumamı düzeltti. Şairlerin çoğu hiçbir zaman yanıt vermedi (ne yazık ki Yusef Komunyakaa, 'Ode to the Maggot' u yol kenarında ölü bir geyik üzerinde bıraktıktan sonra).
Ama sonra bir gün bir şairden bana ulaşmamı sonlandıran bir yanıt aldım. Bu şair her zamanki gibi atladı Bunu yapmanı seviyorum ve doğruca gitti Bunu neden yapıyorsun? Ses tonu kaba değildi ama arkadaşça da değildi. Bunu neden yapıyorsun? Soru soktu. Utanç hissettim. Kendimi aptal hissettim. Ben sadece pozcu muydum? Şiir Elf, birdenbire, mide bulandırıcı bir şekilde, ünlülerin imzalarını toplamak veya hayran dergilerini okumak gibi anlamsız bir hobi gibi göründü.
Şiir falan filan için bir dinleyici kitlesi oluşturma hakkında kötü yazılmış bir cevap yazdım. Cevap vermedi. Cevap vermeyi ne kadar uzun süre beklersem, o kadar utandım. Yavaş yavaş, paylaşımlarımın işine uygun olduğunu ve yorumumun onun şiirini tehlikeye attığını düşündü. Bir anlamı vardı. Bu on yıllık projenin bir bindirme unsuru var. Belki de otostop yaptığım için bana teşekkür etmelerini bekleyen şairlere ulaşmam şöyle oldu: susamış . Bu yüzden şiirlerini göndermeye devam ederken şairlere yazmayı bıraktım.
Soru yine de geçmedi. Bunu neden yapıyorsun? Şakalar için çok yaşlı değil miydim? Bakkallarda, kütüphanelerde ve halka açık parklarda şiirleri kaydetmek için dolaşıp kendimi utandırmıyor muydum? Büyüklerin eserlerini incelemek için vasıfsız değil miydim, hiç gelir beklentisi olmayan böylesine marjinal bir okur için yazarak zamanımı boşa harcamıyor muydum?
Evet. Evet, evet ve evet.
Ama aynı zamanda-
Ne olmuş yani?
*
Her iyi hikaye gibi, 'Elfler ve Ayakkabıcı' da okuyuculara yazılmamış sahneleri hayal etmeleri için yer bırakır. İşte bir tanesi: Sabah işlerini bitiren elfler, kunduracı ve karısının gizlice yaptıkları ayakkabıları keşfetmelerini izlemek için bir kapı eşiğinde saklanırlar. O kadar heyecanlılar ki gülmekten vazgeçemiyorlar ve durmak için birbirlerinin sivri kulaklarını çimdikleyemiyorlar, çünkü görülürlerse eğlence biter, devam etmek zorunda kalırlar. İşte bir tane daha: kunduracı dükkânın vitrinde duruyor ve yoldan geçenlerin yeni çıkardığı ayakkabıları fark etmesini bekliyor. Tozlu pencereyi temizlemek için karısı devreye girer. Tokaların kusursuzluğunun sabah ışığını yakalaması için eski bir stantta ayakkabıları yeniden düzenler. Sonra çift dükkana doğru yürüyen bir adamı gözetliyor. Ellerini sıkarlar. Duracağını biliyorlar. Güzel ayakkabıları görünce nefesini tutacağını biliyorlar. Onları satın alacağını biliyorlar. Satış, elflerin deriye son dikişi attığı anda yapılan bir anlaşmaydı. Tek yapmaları gereken, ayakkabıları dükkanın vitrine koymak ve gizli çalışmanın gün ışığında oynandığını izlemekti.