Bu Yazıda:
Karanlık ılık çubukta yoğun bir kalabalık var. Kalabalık ve yoğun bir hayata rağmen, arılar sakin ve işlerine devam edeceklerine karar veriyorlar. Larvaları beslerler, petekleri mühürlerler, bazıları bal malzemelerini iterler. Ancak bunlardan biri, hemşire arısı denilen, düzenli bir şekilde uymuyor. Aslında, büyüyen larva ile ilgilenmesi gerekir. Ama amaçsızca sürünür, durur, huzursuzdur. Bir şey onu rahatsız ediyor gibi görünüyor. İki bacakla tekrar tekrar sırtına uzanıyor. Sola doğru çeker, sağa doğru çeker. Boşuna, sırtından küçük, parlak, koyu bir şey fırçalamaya çalışıyor. Bu bir akar, iki milimetre boyunda değil. Şimdi yaratığı görüyorsun, zaten çok geç.
Göze çarpmayan yaratık Varroa yıkıcı denir. Bir parazit, adı kadar kaderli. 1977'de, akarlar ilk olarak Almanya'da keşfedildi, çünkü arılar ve arıcılar yıllık itici bir savunmada rekabet ediyor. Bununla birlikte, her yıl bütün bal arılarının yüzde 10 ila 25'i Baden-Württemberg arıcı birliğinin bildiği gibi Almanya'da ölür. Sadece 2014/15 kışında 140.000 insan vardı.
Ölümcül bir ısırık
Birkaç saat önce, hemşire arısı günlük çalışmasında akar kurbanı oldu. Meslektaşları gibi, mükemmel şekilli altıgen bal peteği üzerinde gezindi. Bacaklarının arasında Varroa yıkıcısı gizlendi. Sağ arıyı bekliyordu. Onları yakında bitmiş böceklere dönüşen larvalara götüren. Hemşire arısı doğru kişiydi. Ve böylece akar çevikliği, sekiz güçlü bacağı ile geçen işçiye yapışır.
Saç kümesi omurgası kalkanlı kahverengi-kırmızı hayvan, şimdi hemşire arının arkasında oturuyor. O güçsüz. Akar, bazen kafa, göğüs ve karın arasındaki bölümlerde, karın ve sırt ölçekleri arasında gizlenir. Varroa destructor arıya sürtünür, ön bacakları hisler gibi uzar ve iyi bir yer açar. Orada ev sahibini ısırıyor.
Varroa akarı (Varroa yıkıcısı) kendisini arının arkasına bağladı. İşte böceğe ulaşılamıyor ve giderek zayıflıyor
Akar, kanın benzeri bir sıvı olan arı kanaması ile beslenir. Ev sahibinden onu emdi. Bu iyileşmeyecek bir yara oluşturur. Birkaç gün içinde açık kalacak ve arıyı öldürecek. En az değil, çünkü patojenler ağzı açık ısırığı istila edebilir.
Saldırıya rağmen, hemşire arı çalışmaya devam ediyor. Yavruları ısıtır, en genç kurtçukları yemle besler, ballı ve polenli yaşlı larvaları besler. Larvaların pupa yapma zamanı geldiğinde hücreleri kaplarlar. Aynen bu peteklerde tam olarak Varroa tahrip edici var.
İç tehlike
Gerhard Steimel, "Burada larvalarda, Varroa yıkıcısı, Lumpenviech, en büyük hasara neden oluyor" diyor. 76 yaşındaki arıcı, bakımında 15 kişi var. İki ya da üç parazit tarafından her yıl çok fazla zayıflar ve kışı geçemezler. Bunun nedeni, her şeyden önce larvaların 12 gün boyunca yavrulaştığı başlıklı bal peteğinde meydana gelen yaramazlıktır.
Petek arıların hemşire arı tarafından kapatılmasından önce, akar onu bırakır ve hücrelerden birine girer. Orada küçük, süt beyazı bir larva kınamaya hazırlanıyor. Parazit döner ve döner, ideal bir yer arar. Sonra larva ve hücre kenarı arasında iter ve bekleyen arının arkasında kaybolur. Varroa yıkıcısının yumurtalarını bıraktığı yer burasıdır, bundan kısa bir süre sonra gelecek nesil de çatlayacaktır.
Kapalı hücrede, annenin akarı ve larva yavruları hemolenfiyi emer. Sonuç: Genç arı zayıflamış, çok hafif ve düzgün gelişemez. Kanatları sakat kalacak, asla uçmayacak. Sağlıklı kız kardeşleri kadar yaşlı olmayacak. Bazıları petek kapağını açamayacak kadar zayıflar. Hala karanlık kapalı kuluçka hücresinde ölüyorlar. İstemeksizin, hemşire arısı proteageslerini öldürdü.
Bu arı larvaları akarların kurbanları oldu. O ve çocukları böceklerin hemolenfinden yaşıyor
Yine de kovanın dışına çıkaran acı çeken arılar, yeni akarları insanlara taşır. Parazit yayılır, tehlike artar. Başlangıçtan itibaren 500 akar birkaç hafta içinde 5.000 olabilir. Kışın 8.000 ila 12.000 hayvanları sayan bir arı kolonisi, buna dayanamaz. Yetişkin istila edilmiş arılar daha erken ölür, yaralı larvalar canlı bile olmaz. İnsanlar ölüyor.
Gerhard Steimel gibi arıcılar birçok insan için hayatta kalma tek şansıdır. Her ne kadar böcek ilacı, hastalık veya azalan serbest alanlar polen toplayıcıların hayatını tehdit etse de, Varroa imha edici gibisi yoktur. Birleşmiş Milletler Çevre Programı (UNCEP) bunu bal arıları için enbüyüktehdit olarak görüyor. Baden arıcılar Birliği Başkanı Klaus Schmieder, “Yaz aylarında tedavi olmadan, Varroa istilası on kişiden dokuzu için ölümcül sona eriyor” diyor.
Dışarıdan kurtarıcı
Gerhard Steimel “Bir sigara yakarken sadece arılara gittiğimde sigara içiyorum” diyor. Koyu saçlı ve koyu gözlü küçük adam bir kovanın kapağını açar. Bal arıları birbiri ardına istiflenmiş iki kutuda yaşar. Gerhard Steimel içine esiyor. "Duman onu sakinleştirir." Bir uğultu havayı doldurur. Arılar rahat. Arıcınız ne koruyucu elbise ne de eldiven veya yüz peçe takıyor. Bir erkek ve arıları arasında hiçbir şey yok.
Bir bal peteği çıkardı. Elleri biraz titriyor; tedirgin değil, yaş. Arılar akla görünmüyor. Yukarıdaki gürültüye bakarak, akarların insanlara sızıp sızmadığını söylemek zordur. Gerhard Steimel, “Bu yüzden arı kovanının alt katına gitmeliyiz” diyor. Kapağı kapatır ve bal peteğinin altında küçük bir kapak açar. Orada kovandan bir ızgarayla ayrılan bir folyo çıkarır. Üzerinde karamel renkli balmumu kalıntıları görebilirsiniz, ancak akar yok. İyi bir işaret, arıcı diyor.
Her zaman Ağustos ayının sonunda, bal toplanır toplanmaz Gerhard Steimel, Varroa imhacısına karşı mücadelesine başladı. % 65 formik asit en önemli silahıdır. Gerhard Steimel, “Bal hasadı öncesi asit işlemine başlarsanız, bal fermente olmaya başlar” diyor. Diğer arıcılar yaz aylarında yine de tedavi edildi. Bir tradeoff oldu: bal ya da arı.
Arı kovanının en alt kısmında bulunan folyoda ölü akarlar yakalanır. Arıcı, formik asitle tedavide başarıyı böyle görür
Tedavi için arıcı arı kutusunu bir kat uzatır. İçinde formik asidi küçük, fayans kaplı bir tabağa damlar. Sıcak kovanda buharlaşırsa akarlara ölümcül olur. Parazit karkasları çubuğun içinden düşmekte ve slaydın dibinde yer almaktadır. Başka bir arıcının ırkında açıkça görülürler: Ölü balmumu kalıntıları arasında uzanırlar. Kahverengi, küçük, kıllı bacaklı. Bu yüzden neredeyse zararsız görünüyorlar.
Sonsuz bir kavga mı?
Ağustos ve Eylül aylarında, folyoya düşen akar sayısına bağlı olarak, bir kişiye bu şekilde iki veya üç kez muamele edilir. Fakat genellikle parazite karşı mücadelede bir silah yeterli değildir. Ek biyolojik önlemler yardımcı olur. Örneğin baharda arıcılar, Varroa yok edici maddenin tercih edilen dron kuluçkasını çıkarabilirler. Kışın, raventte de bulunan doğal oksalik asit ile muamele edilir. Her ikisi de arı kolonileri için güvenlidir. Durumun ciddiyeti, her yıl piyasaya sunulan çok sayıda kimyasal ürünle de ortaya çıkıyor. Gerhard Steimel, “Bazıları çok kokuyor, arılarıma yapmak istemiyorum” diyor. Tüm mücadele stratejileriyle bile bir şey olmaya devam ediyor: gelecek yıl, insanlar ve arıcılar her şeye yeniden başlamak zorundalar. Umutsuz gibi görünüyor.
Arıcılar akar istilasına karşı arılarını düzenli olarak kontrol etmelidir.
Tam değil. Bu arada, parazitin hangi larvada kök saldığını tanımlayan hemşire arılar var. Ağız parçaları ile daha sonra etkilenen hücreleri kırarlar ve akarları kovandan dışarı atarlar. Larvaların da ölmesi, insanların sağlığı için ödenen bir bedeldir. Arılar diğer insanlarda öğrenmiş ve temizlik davranışlarını değiştirmişlerdir. Bu seçim ve üreme ile ulusal birlik Badischer arıcısını artırmak istiyor. Avrupalı arılar kendilerini Varroa yıkıcısına karşı savunmalı.
Gerhard Steimel'in katındaki ısırılmış hemşire arısı artık bunu deneyimlemez. Geleceği açık: sağlıklı meslektaşları 35 günlük olacak, ancak çok daha erken ölecek. Bu kaderi dünya çapında milyarlarca kız kardeşle paylaşıyor. Ve hepsi bir akar yüzünden, iki milimetre boyunda değil.
Bu makalenin yazarı Sabina Kist (Burda-Verlag'da gönüllü). Rapor, Burda Gazetecilik Okulu tarafından yılın en iyisine verildi.