Bir ada ülkesinde yaşamaktan, İngiltere'den başka bir ada ülkesine, Japonya'ya geçiş yapmak için üç haftamız vardı. Çocuklarımıza doğdukları ülkenin enginliğini etkilemenin kıtanın bir ucundan diğer ucuna destansı bir yolculuktan daha iyi bir yolu var mı?
Boston, New York, Michigan, Chicago, Yellowstone ve Los Angeles'ta ziyaret edecek ailemiz vardı. Kanada'da Niagara Şelaleleri'ne ve Mt. Rushmore, Wall Drug ve Mısır Sarayı ve rota 3000 milin çok üzerindeydi. Üç hafta, eksi birkaç gün aileyle takılmak. Yapılabilir ama sıkı.
Boson Logan Uluslararası Havalimanı'ndan kiralık minivanı aldık, valizlerimizi arkaya attık, oynatıcıya ilk Pimsleur Beginner Japanese CD'sini attık ve yola çıktık.
10, 8 ve 6 yaşlarındaki çocuklarımız için ilk sürpriz koyun olmamasıydı. Kuzey İngiltere'de geçirilen üç yılın ardından, çok koyun içermeyen bir yolculuğa çıkmak onlar için zordu. Beş dakika içinde koyun görmeden Londra dışında hiçbir yere gidemezsiniz. Devon'da tam bir koyun temelli eğlence parkı var.
"Koyun görmeyecek miyiz?" on yaşındaki şaşkınlıkla sordu. "Bana cidden Amerika'nın her yanına gideceğimizi ve koyun olmayacağını mı söylüyorsun? Koyunları yok mu? "
"Çok değil. Ama inekler göreceksiniz, belki birkaç at. Ve Yellowstone'a vardığımızda bir sürü bizon olacak. "
Çocuklar için ikinci büyük şok, dışarıda yemek yemenin ne kadar kolay olduğuydu. İngiltere'de geçirdiğimiz üç yıl boyunca zamanımızın çoğunu İngiltere ve Avrupa'yı kapsamlı bir şekilde gezerek geçirdik. Yemekler, seçici yiyicilerimiz için genellikle ciddi bir zorluktu. Menüde kulağa hoş gelen yiyecekler bile çoğu zaman damak tadının ötesinde bir sofistike sahipti. Paris'teki süslü ızgara peynirli sandviç kesinlikle kabul edilemezdi. Avusturya'da ahtapot şeklinde kesilmiş sevimli sosisli sandviç, bir ısırıktan sonra reddedildi.
Mükemmel McDonalds'ı reddettiğimizde ve onları Niagara Şelaleleri'ne bakan oturma restoranına götürdüğümüzde çocuklar hayal kırıklığına uğradılar. "Ben sadece tavuk kanadı istiyorum," diye sızlandı biri.
Tavuk kanadı alabileceksin, diye temin ettim ona. “Amerika'daki tüm restoranlarda tavuk kanadı var. Pratikte kanun bu. "
Arabadaki tüm bu saatler Japonca öğrenmek için mükemmel bir zamandı. Boşlukları tekrarlayarak ve doldurarak doğal olarak öğrendiğiniz yüksek puanlı bir ses kursu mükemmel görünüyordu. İlk başta çocuklar içeri girdi. "Günaydın, Ohayo gozaimasu" arabadaki herkes görev bilinciyle tekrarladı.
Çok çok çabuk eskidi. Saatlerce dinlemenin ve sözlerin tekrarlanmasının pencerelerimizin titreyen düz dönümleri kadar donuk olduğu ortaya çıktı. Yine de kararlı kaldım. Bu fırsatın elimizden kaçmasına izin vermeyiz. Her derse birden fazla inilti eşlik ediyordu.
Iowa civarında en büyüğümüz ayağını yere indirdi. "Biiru o nihon onegaishimasu!" sesi uçurdu. İki şişe bira lütfen.
"Şimdiye kadar," diye arka koltuktan yükseldi, "tüm öğrendiğim bir barda nasıl içki sipariş edeceğim ve parkta kadınları nasıl tavlayacağım. Japonya'da geçirdiğim zaman için en önemli hedefleriniz bunlar değilse, bu dil öğrenme işini bitirdim. "
Geçerli bir noktası vardı. İşadamlarına ve sırt çantalı gezginlere yönelik olan kelime dersleri okul çağındaki çocuklarla pek alakalı değildi. Biz pes ettik.
Aileyi ziyaret etmek için ara vermeden en uzun yol, kız kardeşimin çalıştığı Chicago ile Yellowstone arasındaki kısımdı. Mt. Rushmore geziyi güzelce bozacak diye düşündük. Bu planda bir şeylerin ters gittiğine dair ilk sezgimiz, yakındaki bir otelde yer ayırtmaya çalıştığımızda oldu. Oda fiyatları çok yüksekti ve çoğunlukla mevcut değildi.
Zamanlamamızın yıllık Sturgis motosiklet rallisi ile tam olarak çakıştığı ortaya çıktı. Çocuklarımızı bir başka ayırt edici Amerikan alt kültürüne, dolambaçlı dağ yollarına ve inanılmaz bir motosiklet trafiğine kaptırdığımız için kendimize geçmişe dönük ebeveynlik puanları verirken, çok sayıda hareket hastalığı nöbeti ve en uzun, en sinir bozucu seyahat günümüzü üretmek için bir araya geldi.
Yellowstone'a girdiğimizde, herkes biraz yorulmuştu ve oradaki dört günümüze hazırdı. Kocam ve ben tüm yolculuk boyunca Yellowstone'u hipnotize ediyorduk. "Bizon her yerdedir" diye söz verdik. “İngiltere'deki koyunlar gibi durup onları geçmelerini beklememiz gerekecek. Göreceksin."
Parkın girişine yaklaşırken yorgun çocuklarımı eğlendirmek için yarışmalar düzenlemeye başladım. Bizonu ilk gören kişiye ödüller verildi. Teyzelerinin çalıştığı otele gelmeden önce kaç tane bizonu sayabileceğimiz konusunda tahminler yapıldı ve kaydedildi.
Ebeveynlik inancımı ciddi şekilde yükseltmek için doğru olduğu kanıtlanan her yerde bulunan tavuk kanadı vaadimin aksine, bizon hiçbir yerde görünmüyordu.
Onunla tanıştığımızda kız kardeşim "Çiftleşme mevsimi" dedi. Yollardan uzaklaşıyorlar. Onları görürseniz, uzak durun. Çiftleşme bizonu normalden daha tehlikelidir. "
Milli Park'ta geçirdiğimiz dört gün boyunca hediyelik eşya dükkanından aldığımız pelüş oyuncak Bisony ve rastgele birkaç spot ile yetinmek zorunda kaldık.
En azından Old Faithful sadıktı.
Kardeşim, çocukları Amerikan kültürüyle tanıştırma gezimizin genel temasına uygun olarak, yiyebildiğin kadar yiyebileceğin bir büfede kendimizi doyurmak için kısa bir mola verdikten sonra Vegas'tan çekilirken aradı.
Sana çok önemli üç sorum var. Çocuklarınız Webkins'i biliyor mu? Hannah Montana'ya ne dersin? Lise Müzikali?"
2007'ydi ve çocuklarının, "yabancı" kuzenlerini eğitmek için ne kadar kültürel geçmişe ihtiyaç duyulacağını bilmeleri gerekiyordu.
Boston kuzenleri Webkins çılgınlığı ile tanışma halindeydiler. Çocuklarımızın her biri için birer tane bekliyorlardı. Webkins birkaç yıl boyunca çok öfkeliydi. Bir peluş oyuncak satın aldınız ve ardından sanal evcil hayvanınızla giriş yapmak ve bilgisayar oyunları oynamak için bir kod kullandınız. Otelde her gece, Webkins'lerini kontrol etmek ve oynamak için dizüstü bilgisayar zamanı için bir kavga vardı.
Hannah Montana ve Lise Müzikali bize yabancıydı ama LA kuzenleri bunu kısa sürede çözdü. Zamanlamamız Yellowstone'da bir bizon eksikliği ve Güney Dakota'da bir bisikletçi fazlası üretmesine rağmen, High School Musical 2'nin heyecan verici galasına hazırdık.
Disneyland'de geçen bir gün, Japonya'ya giden uzun uçuştan önceki kültürel deneyimimizi tamamladı.
Karaya inip Japon otelimize vardığımızda, kocam ve ben o iki şişe birayı almaya hazırdık. Onları nasıl sipariş edeceğimizi bildiğimiz iyi bir şey.
Editörlerimizin güncel iyileştirmelerinden haberdar olmak için yeni bültenimize kaydolun: 👇
Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.
Tek bir "aha!" olduğundan emin değilim. an, çünkü onlardan çok fazla var. Ama gruptan birini seçmek zorunda kalsaydım, bu saha olurdu, o büyük saha, aynı anda hem kazandığım hem de kaybettiğim en büyük saha.
Kuzey Norveç'te Aurora Borealis'i avlamak Rahat ve sıcak olma, ellerim buharlı bir kupanın etrafına sarılmış bir battaniyeye sarılmış, buzlu fiyorda bakan ve Nature'ın benim için açtığı muhteşem bir ışık gösterisinin tadını çıkarma fantezim vardı. Kocam ve ben, Norveç'in Tromsø kentinde kaldığımız süre boyunca her gece gökyüzünü kesinlikle aydınlatacak olan elektrik yeşili öfke içinde uyumaya çalışırken karşılaşacağımız zorluk hakkında şakalaştık.
Hedefle ilgili değil; yolculukla ilgili. Bu söz hiçbir zaman İnka Yolu'nda dünyanın eski harikalarından biri olan Macchu Pichu'ya yürüyüş yapmaktan daha doğru olmamıştı.
Seyahat yazısı ile ilgili deneyler 2014 yazının sonlarında, olabildiğince evden uzaklaştım. Daha önce iki uçakta bulundum.
O anda ikimiz de hayatımızın geri kalanını bir Doğu Alman hapishanesinde geçirmenin nasıl bir şey olacağını düşünmüş olmalıyız. 1964 kışında, Batı Berlin'in ana tren istasyonunda kuzeyden İsveç'e giden bir "tekne trenine" binmek için tek başıma bekliyordum.