Sonra dayanamıyorsun. Hayatındaki her şeyin kötüye gittiğini hissediyorsun. Her şeyi içine atmaktan yavaş yavaş tükendiğini hissediyorsun. Belki sigaraya sarıyorsun, belki içki, belki başka bir şey. Seni çok iyi anlıyorum diyen herkesin seni anlamadığını görüyorsun. En yakınındakinden uzaklaşıyorsun. Herkesten gizlesen de saklasan da tükeniyorsun. Dışarıya verdiğin ''ben iyiyim'' imajı içini yiyip bitiriyor. Biri gelse ve tam anlamıyla yanında olsa düzeliceksin gibi geliyor. Ama bu konuda o kadar yenilgiye uğradınki bir tarafın hep ''kimseye değer verme'' diyor. Çünkü biliyor; değer vermekte sorun yok ama aynı değeri göremeyince başlıyor asıl sorunlar. Asıl sorunlar gelince asıl acıları da tatmaya başlıyorsun.
Ne giden geri geliyor, ne kalan değerini biliyor. Hayat devam ediyor.
Sen sadece günden güne hissizleşiyorsun..
6 Eylül 2012 Perşembe
Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum. Okuduğum bütün kitaplar paramparça. Çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri bir başıma, bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent. Bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum; sarmaşık aydınlar, arabesk hüzünler..Bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma. Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyor. Ve ne zaman yolum düşse vurulduğun yere kızgın bir halka oluyor boynumda o sokak. Hüznü yalnız atlarımız duyuyor artık, biz çoktan unutmuşuz böyle şeyleri. Ama içimde bir sırtlanın dalgın duruşu ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük..