sana bir göndereceğiz myFT Günlük Özet en sonuncuyu yuvarlayan e-posta Mimari her sabah haber
Yazar, FT’nin mimarlık eleştirmenidir.
Isle of Dogs asla bir ada değil, bir yarımadaydı, ancak çoğu zaman öyleymiş gibi hissettirdi. Londra’nın rıhtımlarının ayrı olması, izole bir ambarlar ve değerli yüklerle doldurulmuş rıhtımlar şehri olması uygundur. Kendine has kültürü olan bir yer. 1980’lerden bu yana, aşılmaz bir küresel finansın çelik gibi, ışıltılı bir adasına dönüşen ülke, hâlâ ayrı, zengin ama istikrarsız hissettiriyor.
HSBC’nin The Tower of Doom olarak adlandırılan 8. Canada Square Building’i City’deki bir ofis için boşaltma kararı Canary Wharf için bir şok oldu. Zayıf, ince çizgili, sınıfa bağlı bir Square Mile’ın yerini almak için tasarlanan Manhattan tarzı bir siluete sahip sonradan görme kümenin kendisi şimdi mücadele ediyor.
Canary Wharf, Thatchercı siyaset, Big Bang kuralsızlaştırması ve Michael Heseltine’in London Docklands Development Corporation ile yaptığı deneyin – turboşarjlı bir özelleştirme ve kamu arazisinin hafifçe düzenlenmiş ve vergilendirilmemiş gelişimi – bir karışımının sonucuydu. Kanadalı Geliştiriciler Olympia & York, Dünya Finans Merkezi ile New York şehir merkezi için yaptıklarını Docklands için yapmayı planlayan Thatcher tarafından etkilendi.
Ancak WFC, Wall Street’ten sadece birkaç dakikalık yürüme mesafesindeydi. Canary Wharf her zaman kendi başınaydı – hatta gökdelenler arasında oluşturulan düşmanca rüzgar tünelleriyle kendi mikro iklimine sahip gibi görünüyor. Aslında yakınlarda çok şey vardı; Isle of Dogs, İngiltere’nin herhangi bir yerindeki en yüksek belediye konutlarından biridir. Ancak anti-sosyal konut Thatcher döneminde, bunlar yanlış türden komşulardı. Canary Wharf, birbirine bağlı, bitişik bir şehir inşa etmek yerine, hendeklerle çevrili, kapılı, özelleştirilmiş bir yer, bir bölünme sembolü haline geldi.
Bir süre işe yaradı. Bankalar yeni yüksek binalara çekildi. Olympia & York, gözde mimarları César Pelli’yi (NYC’nin WFC’sindeki kulelerin tasarımcıları) kendine özgü piramidal tacıyla merkezdeki One Canada Square için ithal etti. Chicago Modernistleri SOM, Kuzey Amerika tarzı bir ızgarada ana plan yaptı ve inşa etti. HSBC’nin o zamanlar dünyanın en pahalı binası olan inanılmaz Hong Kong Genel Merkezi’ni tasarlamış olan Norman Foster, şık bir ekstrüzyon olan Londra kulesi üzerinde çalışmaya başladı. Daha sonra, şimdi genellikle rahatsız edici derecede boş görünse de, mükemmel bir varış sembolü olan muhteşem Jubilee Line Canary Wharf istasyonunu inşa etti.
Artık ufuk çizgisinde çok belirgin olan kule kümesi, Şehri dönüşmeye zorladı; yeniden icat, şimdi daha uzun, daha şişman kulelerin bir araya gelmesiyle kapsanan Foster’s Gherkin tarafından başlatıldı. Canary Wharf’ın güvencesizliği, Olympia & York’un 1992’deki iflası, 2008’deki bankacılık krizi ve ardından yine salgın nedeniyle altını çizdi. Yeni inşaatın neredeyse tamamı konuttur, bazıları Herzog & de Meuron’un One Park Drive’ı gibi çok iyidir, ancak çoğu jeneriktir. Yine de bölge hala bir şekilde tek kültürlü hissediyor.
2010’lara gelindiğinde, City uygun bir şekilde kendisini yüksek kaliteli ofis alanıyla yeniden tedarik ettiğinde, işçiler barlarına ve sokaklarına, cep parklarına, barlarına ve keyifli öğle yemeği noktalarına geri çekildi. Shoreditch’in yeniden icadı bir cazibeydi, çitler ise müşterilere ve restoranlara yakınlık için “batıya” Mayfair’e gitti.
Canary Wharf bağlantılarıyla ünlüdür – önce Docklands Hafif Raylı Sistemi, ardından Jubilee, ardından daha iyi Heathrow bağlantıları isteyen bankacıların lobi çalışmalarının ürünü olduğu söylenen Elizabeth Line. Bununla birlikte, sorunu tam da bu fikrin doğasında var: tekrar girip çıkmanın ne kadar kolay olduğu ile tanımlanıyor. Hiçbir zaman Londra’nın gerçek bir parçası olmadı, Manhattan şehir merkezi olarak ilan edildi, ancak en iyi ihtimalle daha çok La Défense veya Olympia & York’un memleketi Toronto’ya benziyordu.
Geleceği belirsiz. Bu banka kulelerinin taban plakaları konuta dönüştürülemeyecek kadar derin ve izole durumda. Canary Wharf büyüleyici bir deneydi. Şimdi bir şekilde ev sahibi şehrin bir parçası olması gerekiyor.