Veba hastalığı ve birçok hastalığın nasıl ortaya çıktığı bilinmediğinden insanoğlu 1403 yıllarda doğaüstü bütün olasılıkları öne sürdü. Bu nedenle insanlar öldürücü ve iğrenç hastalıklardan uzak durmaya çalıştılar.
Böylece cüzamın tecrit gerektiren bir hastalık olduğu düşünüldü. Cüzamlılar toplumdan uzaklaştırıldılar. Kara ölüm yani hıyarcık vebası vurduğunda ölüleri kendi halinde ya da gömmeden bırakarak hastalığa yakalananlardan uzak durdular.
1403 yılında Venedik şehri, kara ölümün tekrar etmesini önlemek için belirli bir süre yabancıların şehre sokulmamasına karar verdi. Belirlenen süre içerisinde hastalığa yakalanmaz ve ölmezlerse sağlıklı oldukları anlaşılacak ve girmelerine izin verilecekti.
Bekleme dönemi gün olarak 40 gün olarak belirlendi. Bu nedenle bekleme dönemine Fransızca “kırk” anlamındaki sözcükten karantina denildi. Hastalıkla savaşmak için başka hiçbir yöntemin bilinmediği bir toplumda, karantina en iyi çözümdü. Bilinçli olarak hastalıkla savaşmak için alınan ilk halk sağlığı önlemiydi.