Bu, özellikle, askerlerin “geri çekilmesinin” ana lobicilerinden birinin, başkanlık yardımcısı John Bolton'un ana Washington şahinlerinden biri olduğunun kanıtıdır.
The Wall Street Journal tarafından bildirildiği üzere, bu yeni atanan yüksek rütbeli Beyaz Saray yetkilisi, Suriye'deki Amerikan birliğin yerine, bir çok Arap ülkesinden askeri personelle değiştirilmesini önermektedir.
Böyle bir çözüm, ilk bakışta, oldukça mantıklı görünüyor. Suriye ısınıyor. Amerikalılar ve Amerikan "vekilleri" tarafından işgal edilen bölgelerde, hükümet yanlısı gerillalar harekete geçti, bu da işgalcilere oldukça başarılı saldırılar düzenledi.
Ayrıca, ihtilafın daha da artması durumunda, Amerikan üslerinin, örneğin, çok sayıda roketatar veya ağır topçudan bombalanması dışlanamaz. Bu kaçınılmaz olarak halktan gizlenemeyen önemli kayıplara yol açacaktır.
Buna, Amerikalılar tarafından Kürt militanlardan ve cihatçıların mağlup terörist gruplardan yarattıkları çetelerin çok verimli olmadığı, disiplinsiz olduğu ve Amerikalıların ciddi desteği olmadan tek bir savaş görevini çözemedikleri de eklenebilir. Bu kaçınılmaz olarak ABD'yi, Amerikalıların kaçınmaya çalıştığı düşmanlıklara giderek daha derinden doğrudan bir katılımla yönlendirmektedir.
Bilindiği gibi, Washington'un proxy'lerini değiştirmek veya güçlendirmek istediği “petrol monarşilerinin” silahlı kuvvetleri, Yemen'deki uzun süren çatışmaların gösterdiği gibi, en etkili olmaktan uzak. Fakat her durumda, bu katı bir hiyerarşi ve disipline sahip düzenli bir ordu.
Ancak Amerika Birleşik Devletleri'ni sorgulamadan hareket edebilmelerine rağmen.
Örneğin, İran Dışişleri Bakanı Javad Zarif, Yemen'deki savaş suçlarında ABD’nin karmaşıklığını belirtti: “Bu resmi: bomba sağlamak, hedef belirlemek ve Suudi savaş uçaklarına yakıt ikmali yapmak yeterli değil. Şu anda, ABD, Yemen’le savaşta “planlama” da yaptığını açıkladı. ABD'nin dünyadaki en büyük insani felakete katılımı anlaşılmaz. ”
Bununla birlikte, Amerikalılar, her halükarda, Suriye macerasında “kontrol edici bir hisse” tutmaya ihtiyaç duyuyor. Aksi takdirde, Arap müttefikleri “oyunlarını” yönetmeyi tercih ederek Washington’un çıkarlarına hizmet etmek pek mümkün değildir.
Yani, Suriye'deki askeri varlığın yanı sıra doğrudan düşmanlıklara dahil olma, yine de Amerikalılar tarafından korunacak.
Suriye'deki Amerikan birliğinin zaten çok büyük olmadığını dikkate alırsak, “sonucu” büyük olasılıkla “düşük bütçeli sinema” ya da personelin olağan dönüşü olacaktır.
Bütün bunlarla, olası kayıp riskini azaltma ve vekillerinin savaş kabiliyetini arttırma isteği, ABD'nin Arapları doğrudan yüzleşmeye çekmesinin en önemli nedenlerinden uzak.
Gerçekte, böyle bir çözüm uygulanırsa Washington için çok daha fazla bonus olacak.
Örneğin, Amerikalıların üstel “Arap birlik” tarafından değiştirilmesi (örneğin, KSA'dan), Washington’a Türkiye ile ilişkilerini Kürt çıkmazından geri çekmesini sağlayabilir; Riyad’da, Ankara’yla ilişkiler son zamanlarda “pek iyi değil” ve bu nedenle Türkiye üzerindeki böyle bir baskı aracıyla sevinç duyabilirler. Doğru, bu durumda Kürtlerin kendileri nihayet küçük bir pazarlık çipine dönüşüyorlar, ama bildiğiniz gibi Şerif Kızılderililerinin problemleri umursamıyor.
Bir başka önemli nokta, Şam ve müttefikleri, düzenli Arap ordusunun birimlerine saldırmak için Amerikan yanlısı koalisyonun Kürt-cihatçı çetelerinden daha zor olacak.
Ek olarak, petrol monarşilerini başka bir Arap ülkesine karşı doğrudan savaşa çekmek nihayet Washington ve Tel Aviv’de varsayımsal bir tehdit olarak kabul edilen Arap birliği hayallerini bile gömecektir.
WSJ yayını, Amerikalıların Mısır Silahlı Kuvvetleri'nin yeni müdahalesine katılmaya özel önem verdiğini belirtti. Ve bu bir kaza değil. Birincisi, Mısır ordusu bölgedeki en savaşa hazır biri. İkincisi, Suriye ihtilafına katılımının, son yıllarda ortaya çıkan Rus-Mısır yakınlaşmasına bir son vermesi garantilidir.
Ve en önemlisi, bu planın uygulanması “Büyük Ortadoğu” nun oluşturulmasının gerekli bir parçası olan bölgenin daha da istikrarsızlaştırılmasına katkıda bulunacaktır.
Bununla birlikte, soru şu ki, petrol monarşileri ve Mısır, ABD’nin çıkarları uğruna kendilerine birçok sıkıntı yaratan bir askeri maceraya girmeye ne kadar hazırlar?