O gece ağlayarak uyandım. Kocam beni tuttu. Yerde kirli giysiler vardı. Tüm derin kayıplar gibi, düşük yapmanın da hayatımın gündelik zemininde ortaya çıkacak özel bir dram olduğunu fark ettim. Sanatta arkadaşlık aradım, deneyimlerim kadar ham ve acımasız yazı aradım. Daha iyi hissetmek istemiyordum ama anlaşıldığımı hissetmek istiyordum. Sonunda, Diane Noomin adında feminist bir karikatüristle karşılaştım ve bir hevesle onun çalışmasını “Bebek Konuşması: 4 Düşük Hikayesi” sipariş ettim.
“Baby Talk”, sanatçının tekrarlayan düşüklerini anlatan 12 sayfalık bir çizgi roman. 1994 yılında yayınlanan bu kitap, bugün bile hamilelik kayıplarını süssüz anlatımıyla dikkat çekiyor. Siyah-beyaz çizimlerde ve saygısız diyaloglarda, baş döndürücü bir şekilde bebek isimleri seçmenin en yüksek seviyelerinden, düşük yapmış bir fetüse klozetin içine bakmanın en alçak seviyelerine kadar her şeyi yakalıyor. (“Bu nedir?” diye merak ediyor Noomin. “Ciğere benziyor.”) Yakın zamanda ölen Noomin, yeraltı çizgi romanlarının öncülerinden biriydi – Aline Kominsky-Crumb ile işbirliği yaptı ve karikatürist olan kocası Bill Griffith ile tanıştırıldı. Art Spiegelman’dan – ama “Bebek Konuşması”nı okuduğumda bunların hiçbirini bilmiyordum. Tek bildiğim, onun hikayesini okumanın kendi kederimin tamamını hissetmeme izin verdiğini biliyordum.
Noomin’de olduğu gibi, hamileliğimi kaybettiğim için sadece üzgün değildim, aynı zamanda kızgındım ve çok utanıyordum. Hikayesi itiraf niteliğinde, ancak düşük yaptığını kimseye söyleyemeyecek kadar utandığını ve her şey yolundaymış gibi davranma dürtüsünü yazıyor. Ben de öyle hissettim. Birkaç arkadaşıma ve aileme haberi verdiğimde küçük düşürüldüm. Farkına varmadan, kendimi imkansız derecede zor bir şeyden geçen bir insan olarak değil, bir başarısızlık olarak yeniden biçimlendirirdim. “Bebek Sohbeti”nin radikal yanı, Noomin’in kaybettiği bebeklerle ilgili olmaması; onunla ilgili. Çalışmasının bir kopyası ve bacaklarımın arasında dev bir yastıkla yatakta saklanırken, kendime şefkat duymam için gereken giriş noktası olan ona karşı şefkat duydum.
Düşük yapma forumlarında ve destek gruplarında kaçırdığım şeylerden biri, bu deneyimin dışında hepimizin kim olduğu duygusuydu. “Bebek Konuşması”nı okurken Noomin’in çarşaflarına basılmış deseni, Valium (dağınık) çekerken saçlarının nasıl göründüğünü, hayallerini, mesleğini, sesini görebiliyordum. Endişeli, takıntılı ve komikti. Bana aylardır görmediğim arkadaşlarımı hatırlattı. Bir pandeminin izolasyonu içinde düşük yapmanın izolasyonu korkunç bir Rus bebeğiydi, ancak hikayesini okumak bir samimiyet duygusu sunuyordu. Bütün bir insanı, bütün bir hikayeyi görebiliyordum.
Noomin, kayıplarının ardından onlar hakkında yazmadan önce yıllarca bekledi ve hikayesini kurgulamakla dürüstçe anlatmak arasındaki çatışma, bir ikinci benlikle yapılan konuşmalar aracılığıyla dramatize edildi. İkinci kişiliğim yok ama bu gerilimi tanıyorum. Hala onlar hakkında yazmaya mecbur hissetmeme rağmen, düşüklerimi bir sır olarak saklamak isteyen bir parçam var.
Kaynak : https://www.nytimes.com/2022/11/22/magazine/miscarriage-grief.html