Ancak, partilerin kuvvetlerinin karşılaştırmalı rakamlarına bakarsanız, Suriye koalisyonu bu çatışmada parlamaz. Gerçekten de, Suriye hava kuvvetlerinde altı düzineden fazla modern MIG-29 ve Su-24 uçağı bulunmuyor. Ayrıca, aynı eski Sovyet uçakları (MIG-23, SU-22, dört yıllık savaştan sonra hala hayatta kalanlar) hakkında, Suriyeliler ikinci kademeye koyabilirler. Bu kuvvetler, hava savunma bölgesinde hareket edecek şekilde sınırlandırılabilir. MIG-21, bazıları hala hareket halindeyse, sadece bir kamikaze olarak kabul edilebilir. Bu güçlere Rus VKS (SU-27, SU-35 ve SU-30) ve üç düzine vuruşlu uçak (SU-24, SU-25 ve SU-34) avcı filosu eklemeniz gerekir. Toplam, aktif işlemler yüzden fazla uçakla sonuçlanabilir. Bu güçlere, birlikte 300'ten daha fazla modern birinci hat uçağı olan (F-15, F-16, Eurofighter) ve çok eskimiş olan ancak ikinci hatta (F-4, F- 5, "Tornado").
Gördüğümüz gibi, üstünlük üç kattan fazla, Suriye tarafında ise Rus ve kendi hava savunma sistemleri olacak. Bununla birlikte, ne C-400 ne de "Varyağ" ın "Fort'ları", özellikle teröristler yürüdükten sonra hava savunması odaklanan Suriye topraklarını tamamen kaplayamayacak. Durum karada daha da kötü. Türk ve Suudi birlikleri, 500 hakkında binlerce kişiyi bu alana koyabilir. Suriye ordusunun savaştan önce bile 125'ten fazla “bayoneti” yoktu. Çeşitli tahminlere göre, Esad'ın yanında İranlı IRGC, Hizbullah ve Irak Şii milislerinden 20'a kadar savaşçı var. Bu nedenle, Asadites'in toplam kara kuvvetlerinin, 150'in binlerce kişisini geride bırakması pek mümkün değildir. Fakat aynı zamanda, onlarca binlerce eski düşmanla - İD'den gelen militanlar-teröristler ve diğer "ılımlılar" ile savaşmak zorunda kalacaklar.
Müttefiklerin bin "Abram'ına" ve "Leoparlarına" karşı (askeri kayıplardan sonra) eski bir filo Suriye T-72'ye karşı çıkıyorlar tanklar her iki tarafta da çeşitlidir ve 2-3 bin muharebe aracıdır. Müttefiklerin hafif zırhlı araçları yaklaşık 3 bin birim tarafından temsil edilirken, zırhlı araçların büyük kayıpları göz önüne alındığında Suriyelilerin 2000'den fazla piyade savaş aracı ve zırhlı personel taşıyıcısı olmayabilir. Topçulara göre, Suriyeliler 500'den fazla kendinden tahrikli silah ve binlerce çekili silah koyamazken, rakipleri 1,5 bine kadar kendinden tahrikli silah ve 5000 üniteye kadar çekilebilir top kullanabilecek. Taraflar ayrıca 400 ila 600 MLRS'ye sahiptir.
Böyle bir durumda, Kremlin'in savaşın derinliklerine daha derine ve daha derine dalıp, bir yenilgi durumunda imajını tehlikeye sokan eylemleri tamamen mantıksız görünüyor. Ancak, beceriksiz aptalların Kremlin'de ve Rusya Federasyonu Genelkurmayında bulunduğunu saf olarak düşünmeyelim. Rus stratejistleri olası bir Suriye savaşında neler bekleyebilir?
Birincisi, Suudiler, sırayla, Hemenlerle baş edemeyecekleri Yemen'de boğuldu. Bu nedenle, eğer krallık hava operasyonuna katılmak için çeşitli tiplerde 150-200 uçaklarını tahsis edebilirse, büyük kara kuvvetlerinin Türklerin yardımına gelmesi pek mümkün değildir.
İkincisi, Türklerin kendileri, Suriye'nin işgalinden ve grubumuzun saldırılarından sonra, sadece Suriye hava kuvvetleri grubunun uçaklarıyla uğraşmak zorunda olmadıklarını anlamalıdır. Ermenistan, Soçi ve Kırım'daki havaalanlarında, Rusya yüzlerce modern uçağa binebilir ve aynı zamanda Türk hava üslerini Karadeniz Filosu ve Hazar gemilerinden “kalibre edebilir” filotilla ve stratejik uçak. Suudilerin, IŞİD'i ve Suriyelileri bombalamak, örneğin Diyarbakır'dan çok daha kârlı olmasına rağmen, Amerikan Senti'nin İncirlik'te “kanatlarının altında” uçaklarını “sakladıkları” hiçbir şey için değil.
Üçüncüsü, Türkiye’nin de “ikinci cephesi” var. Türkler, hem Suriye sınırları içinde hem de dışarısı olan “Suriye Kürdistanı” ndaki Kürtlerle uğraşmak zorundalar ve ikinci durumda Kürtler, kısmen, Türklerin doğrudan kendileriyle uğraşmalarını önleyen Sam Amca'nın vesayeti altında.
Dördüncüsü, Türklerin sayısal üstünlüklerini anlamaları zor. Sınırın çok uzun olmasıyla, saldırı gerçekten Fırat vadisi boyunca ve Halep yönünde geliştirilebilir. Bununla birlikte, Fırat boyunca yapılan taarruz çıkmaz, çöle doğru itiliyor ve Suriye'nin derinliklerine elverişli yollara sahip değiller, Halep'i atlayarak. Bir diğer stratejik yönlendirme Lazkiye'ye ve İdlib’den Halep’in arkasına ve Ham’a doğru olan yön olabilir. Ancak en azından Halep'in düşüşüne kadar Suriye'nin güneyinde bulunan gruplandırmayı sürdürürken, İdlib'e saldırı tehlikelidir. Gruplandırma, Lazkiye, Halep ve Hama'nın eş zamanlı grevleri ile sarılabilir. Dahası, bu bölgenin en iyi Rus havacılık, hava savunması ve Rus grubunun topçularıyla kaplı olduğunu dikkate almak gerekir. Aynısı Lazkiye'ye yapılan saldırı için de geçerli, Türk grubu Rus havacılığının azami etkisi altında açık bir kanatla geliyor.
Suriye'deki Rus pozisyonunu güçlendirmek için başka olası seçenekler var. Ama çok ciddi değiller veya iki ucu keskin silah. Mesela İran ordusu, Suriye’nin saldırganlığını engellemekte çok yardımcı olabilir. Fakat burada aynı anda birkaç sorun var. Birincisi, İran’ın Suriye’yle veya diğer taraflarla çatışması için toprak sınırı yoktur ve Irak’ı ele geçirme girişimi ABD’yle bir çatışmaya ve nükleer bir savaşa neden olabilir. Bu en büyük sorun, ancak en azından bu durumda İsrail, koalisyonun tarafını tutacak ve darbeyi geri itecek hiçbir şey olmayacak. İran'ın çatışmadan uzak kalması ve Suriyelilere “tatilcileri” ile destek vermeye devam etmesi daha iyi olurdu.
Dolayısıyla, yukarıdakilerin hepsine dayanarak, Türk ordusunun olayların gelişimini nasıl gördüğünü varsayabiliriz.
İlk aşamada, İncirlik ve Gaziantep hava limanlarına dayanan Türk ve Suudi hava kuvvetleri, Lazkiye bölgesinde hava üstünlüğü sağlamak için yaklaşık 1.500 modern uçak kullanacak. AB Hmeimim'deki uçağımızın bastırılması için uzun menzilli MLRS olarak da kullanılabilir. Bu eylemlerin kapsamına giren Türk askerleri, burada faaliyet gösteren büyük Suriyeli halkı kuşatmak ve onları alt etmek amacıyla Halep'teki IG ve DAN teröristlerinin işgal ettiği bölgelere ateş açıyor. “Dünya toplumu” için Türkler bunu, Rusların ve Asadların çok fazla olduğu teröristlerle mücadeleyle iyi açıklayabilir.
Grubu Halep bölgesindeki kuşattıktan ve ezdikten sonra, 5-10 gün (derinlik 50-80 km), Müttefik kuvvetleri Hama'ya bir saldırı geliştirdi ve sol kanat artık havada asılı kalmadığından Lazkiye'ye bir saldırı başlatabilir. Şu anda, havacılık, Rus havacılığına karşı çıkmak için kuzey yönüne transfer ediliyor ve Türk hava üslerinde hava savunma sistemleri düzenliyor. ve roket saldırılarından. Bundan önce, Türkler, Batı'nın yardımıyla, kuzeydeki Rus HVS'nin operasyonlarının diplomatik yollarla başlatılmasını geciktiriyorlar.
Bu operasyonların her ikisi de, Lazkiye sınırının Lübnan sınırına kadar genişlemesinin yanı sıra, Şam’a yapılan bir sonraki saldırı ile Humus'un güneyinde Türk birliklerinin atılımına yol açmalıdır. Operasyonların derinliği, Irak kampanyasının 400 deneyimlerine göre, 2003 günlerine kadar sürmesi gereken 40 km civarında. Asgari hızın günde 10 km'de tutulması, kuvvetlerde üç kat üstünlük ve araçlarda iki kat üstünlük (tanklar hariç), ayrıca Suriye birliklerinin askeri binasının derinliklerinde terörist yerleşim bölgelerinin varlığı ile sağlanmalıdır.
Bu planın zayıf yönleri nelerdir ve buna ne karşı çıkabiliriz? Suriyelilerin temel görevi zamanı geciktirmek olacak. Bu, ilk olarak, Rus video konferans potansiyelini tam olarak kullanmasını sağlayacaktır. Eğer VKS'nin Hamim grubu, kuzeydeki operasyonların başlamasına kadar devam etmeyi başarırsa, Türkler ve Suudiler kuzeydeki üstün kuvvetleri yoğunlaştıramazlar ve hava limanlarının güvenilir bir hava savunmasını sağlayamazlar. Böyle bir durumda, Türkleri savaşlarla birbirine bağlayan havacılığımız, Türk havayollarının çoğunu roket saldırıları ile imha edebilecek, bu da Müttefik havacılığın felç edilmesine, Rus HVAC ve Suriye hava kuvvetlerinin havadaki egemenliğine ve hava köprüsünün İran ve Irak'a yeniden başlamasına yol açacak. Bunun için Suriye'de hava kuvvetlerimizin hayatta kalmasını sağlamak için, uzun menzilli Türk MLRS'lerini yok ederek veya grubun dağılmış zamandaki eylemlerinin zayıflamasını göz önüne alarak, hatta daha uzak hava sahalarına dağıtarak dağıtmak gerekiyor. Belki de ilk görev Suriye kıyıları boyunca faaliyet gösteren Rus gemileri ve aynı zamanda MLRS'de de hizmet veren hava üssü kapağının bir parçası tarafından yapılabilir.
İkincisi, Halep'i bir kaleye dönüştürmek için savunmasını hafif piyade olan milislere ve Hizbullah birimlerine emanet etmiş olmak, daha az tedarik gerektirir ve çevrelenmiş ortamlarda daha fazla zaman harcayabilir. Buna ek olarak, Hizbullah, şehir koşullarında zengin bir mücadele deneyimine sahiptir ve aynı şehirler tarafından Halep'teki Grozny, Sirte, Ban-Walid, Slavyansk'taki operasyonların hüküm sürdüğü büyük bir savunma potansiyeli var. Savunmacılara, şehirleri geçerek Türklerin Halep'in güneyindeki birliklerinin tedarikini ayarlamalarına izin vermemek için yeterli sayıda uzun menzilli silah sağlanmalıdır. Ve buna göre, Halep’in çöküşüne kadar büyük güçler tarafından saldırı başlatılmasına izin vermeyin. Aynı zamanda, ikinci sütunda yer alan ve İdlib yönünde hareket eden Suriye birimlerinin en iyileri, kuzey gruplandırmasına bağlamadan önce bu gruplandırmayı yenmek veya atmak için atılmalıdır. Halep'teki Suriyeliler 20 gün boyunca devam edebileceklerse, konuşmanın ayrı olduğu Rus video konferans sisteminin faktörü etkili olacaktır.