İmparatorluk Prensi ve İmparatorluk Prensesi, Kraliyet Sınıfına girdiler ve aynı sınıfa katıldılar. Prensesin yaşadığını duyurdular ama o asla toplum içine çıkmadı.
Ama sonra aniden Temple’a girdi.
Elbette Bertus onun kabul edildiğinin farkındaydı. Aynı zamanda hikayenin ana kötü adamıydı. Ancak Bertus, yetkisini Kraliyet Sınıfına katılmak için kullanmadı.
Baş karakter olduğu için, elbette karakterin kısa bir özetini verebildim.
Numara A-1.
İsim: Bertus de Gardias.
Yetenek: Kılıç Ustalığı, Büyü Hassasiyeti, Büyü Kontrolü.
Karakteristik: Dar gözler. (Ç/N: Çoğu iki yüzlü olan ve gözlerini hiç açmayan karakterler gibi)
Açıklamalar: Bir Piç.
Başkalarının önünde nazik davranır ve herkesle iyi geçinirdi, ancak aslında yalnız kaldığında pek çok kötü şey yapan biriydi. Başlangıçta iyi olan ama sinirlenince patlayan bir piç. Doğal olarak dar gözlere sahip olduğunu bile düşünmemiştim.
Ve bu üç basit yetenek.
Kılıç Ustalığı, Büyü Hassasiyeti, Büyü Kontrolü.
Bunlar, Dük Salerian’ın Bertus’a çok para harcayarak çiçek açmaya zorladığı yeteneklerdi. Küçüklüğünden beri bu üç yeteneği elde etmek için sayısız ameliyat geçirmek zorunda kaldı. Para ve güçle, yetenek zorla da yeşertilebilirdi. Gerçi bu ancak biri İmparatorluk Prensi olsaydı mümkün olabilirdi.
Peki neydi bu üç yetenek?
Bir kişinin uzun süre sıkı eğitim almasına rağmen neden ustalık sınıfına ulaşamadığı konusunda İmparatorluk tarafından yapılan uzun bir araştırmadan sonra şu sonuca vardılar.
Dövüşle ilgili bir yetenek, büyü duyarlılığı ve büyü kontrolü.
Bu üçünden herhangi biri için yetenek yoksa, Master-class’a ulaşmak neredeyse imkansızdı. Dövüşle ilgili silah becerilerinde yetenekli olanlar da vardı, ancak aynı anda hem sihir hassasiyeti hem de kontrolü için bir yeteneğe sahip olmak çok nadirdi. Yetenek olarak bunlara sahip olmak zaten nadirse, o zaman elbette her ikisine de yetenek olarak sahip olmak daha da nadirdi.
Ancak Bertus, yetenek olarak değil, yetenek olarak üçüne de sahipti. Yeteneği kılıç ustalığıydı ve büyü duyarlılığı ve kontrolü temel gerekliliklerdi.
Kılıç ustası olmak, yani.
Başka bir deyişle, bir Kılıç Ustası olacaktı.
* * *
İmparatorluk Ailesi de Temple’da eğitim görüyordu. Bir tür reklam ve güvenilirliğin kanıtıydı. Biri Temple’ın dünyadaki en iyi eğitim tesisi olduğunu söylese ve sonra gidip İmparatorluk Ailesi’ne ayrı ayrı ders verse, muhtemelen herkesin bu sözlerin güvenilirliğinden şüphesi olur.
Ancak İmparatorluk’ta İmparatorluk Ailesi de burada eğitim görmüştür.
Bu nedenle, güvenilirliğinin ve güvenliğinin hızla artması şaşırtıcı değildi. Tabii ki, İmparatorluk Ailesi ayrı eğitim alabilirdi, ancak çocuklarını eğitimleri için Temple’a göndermeye karar vermeleriyle, diğer insanlar onun güvenliğine güvenmeden edemediler.
Onlar da yurtta mı yaşıyorlardı?
Söylemeye gerek yok.
Bu yüzden pek çok kişi çocuklarını bu kadar güvenle Tapınağa gönderdi. Çünkü çocuklarına İmparatorluk Ailesi ile aynı düzeyde eğitim ve güvenlik sağlanacağını düşünüyorlardı.
Bertus bunu zaten biliyordu.
Yani bir dereceye kadar Charlotte’un Temple’a gelmesini bekliyordu.
Buraya geleceği söylendi, bu yüzden sıradan bir öğrenci olarak değil, doğrudan Kraliyet Sınıfına gelmek konusunda biraz tereddüt ettim. O zeki adam tarafından yakalanma ihtimalim yüksekti.
Dük’ün yeteneğini çiçek açmaya zorlamasının nedeni, İmparatorluk Ailesi’nden hiç kimsenin Kraliyet Sınıfına ait olmamasıydı. İnsanın güçle değil, yalnızca yetenekle girebileceği bir yer. Prens, Kraliyet Sınıfına girip mükemmel notlarla mezun olursa, sadece bunu yaparak muazzam bir otorite kurabilirdi.
Doğal olarak.
İmparatorluk Prensesi Charlotte de Gardias da aynı yöntemi kullanabilirdi. Prens için mümkün olan, İmparatorluk Prensesi Charlotte için de imkansız olmayacaktı.
Bu yüzden Charlotte’un Kraliyet Sınıfına girmesini sağlayan bir yeteneğe sahip olması için iyi bir şans vardı. Ancak, birinci sırada olsa bile, B Sınıfında olduğu için yeteneği daha mı düşüktü?
Veya.
Bu ikisini bilerek mi ayırdılar? İkisi de A ve B sınıfının liderlerine denk düşen bir pozisyondaydı.
Kimse onların durumunu bilmiyordu ama ben biliyordum.
Bertus’un büyük bir yeteneği olduğu açıktı ama bir numaralı yetenek değildi. A Sınıfı için uygun olmasına rağmen, gerçekten sadece yeteneğine bakılsaydı üçüncü veya dördüncü sırada yer alması gerekirdi.
Gücü bu karara müdahale etti.
Açıkça söylemek gerekirse, fakültenin yargısı, eğer Prens Kraliyet Sınıfına girerse ve sonunda üçüncü ya da dördüncü sırada yer alırsa, sonunda Bertus’a bir hiç için karşı çıkacaklardı.
İktidarın burayı etkilemesi zordu ama ondan bir şekilde etkilenmeyecek hiçbir yer yoktu. Nereye giderse gitsin yalamayı bilen insanlar vardı. Her şeyden önce, kişinin oda numarasına göre sıralanması yazılı bir numaraya göre değil, üstü kapalı bir kuraldı. Yani Bertus gerçekten bir numaralı yeteneğe sahip değildi, sadece bir numaralı pozisyona sahipti.
Peki Charlotte’a ne oluyordu? Yeteneği nedeniyle mi, yoksa bir öğretim üyesi ya da daha üst düzeydeki biri için mi B Sınıfı birincisi olduğundan emin değildim. Bunun arkasında talimatlar olup olmadığı hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Ancak sonuç önümüze sunuldu.
Başlamak üzere olan sömestr, planladığım keyifli okul hayatından çok uzak olacaktı.
“Temple Kraliyet Sınıfına Hoş Geldiniz!”
– Alkış, alkış, alkış, alkış.
Geleceğe dair yaptığım tüm planlar alt üst olmuştu ve Charlotte de Gardias ile Bertus de Gardias arasındaki mücadele neredeyse kaçınılmazdı.
Ve burada A sınıfındaydım.
Bertus de Gardias’ın tarafındaydım.
“Adının Reinhardt olduğunu mu söyledin? Birlikte elimizden gelenin en iyisini yapalım!”
Yanımda duran adam benimle konuştu. Ona bakmasam da kim olduğunu tam olarak biliyordum. Hepimiz kendimizi zaten tanıttığımızdan beri. Ancak kendini tanıtmasa bile bilirdim.
B-11, başlangıçta 10 numara olması gereken.
Bu, A ve B Sınıfı karşılaşmasının son derece tarihi anıydı.
“…Tamam aşkım.”
Tek başına gayet iyi yapardın, sorun bende, seni boktan ana karakter.
* * *
Aslında burada olmaması gereken iki kişi eklendi. Biri ben, diğeri Charlotte’du.
Hikaye daha en başında ters gitmişti. Sanki bu hikayenin aslında iki yazarı vardı, diğeri yaptığım her değişikliği anlatıya uyduruyordu.
Beni öldürmeye çalışan kişinin yanında, uğruna hayatımı tehlikeye attığım kişiyle bu şekilde savaşmak zorunda kaldım.
Yaptığım o kısa değişim dışında, bu 100’den fazla öğrenciyle konuşmak kadar zahmetli bir şey yapmamıza gerek yoktu. Resepsiyon herkesin kendini tanıtması ve alkışlarla sona erdi.
Öğrenci konseyi başkanı daha sonra Royal Class’ın kurallarını bize açıkladı.
“Temple’de ilk ve orta öğrenim görmüş arkadaşlar bunları bilirler, ama aranızda burada yüksek öğretim bölümüne yeni geçenler var, o yüzden açıklayacağım.”
“Her şeyden önce, tüm Temple öğrencileri eşittir, Kraliyet Sınıfı bir istisna değildir. Tüm sınıf arkadaşlarınıza aynı şekilde davranılmalıdır. Temple’da üst sınıf ve alt sınıf arasındaki ilişki dışında hiçbir rütbe yoktur. Nereden gelirseniz gelin. , İster bir soylu olun, ister kraliyet ailesinin bir parçası olun, hatta İmparatorluk Ailesi. Soylara bu şekilde bakmaya başlarsak, Temple bu şekilde çalışamaz, değil mi?
Nereden gelirse gelsin her öğrencinin adil bir eğitim alma hakkı olduğu ve bu nedenle eşit veya benzeri bir şekilde muamele görmesi gerektiği için ortaya çıkan bir politika değildi.
Yapıldı çünkü Temple’ın sistemi, her öğrencinin soyunu incelemek zorunda kalsalardı gülünç derecede karmaşık hale gelecekti. Sonuçta kıtanın her yerinden gelen çocuklar vardı.
Halkı, soyluları, kraliyet ailesini ve İmparatorluk Ailesini ayrı ayrı eğitmek mümkün olabilirdi ama işler burada bitmeyecekti. Soylular şöyle şeyler söylerdi: “Ben bir düküm, nasıl olur da salt bir baronun oğluyla aynı sınıfa konulabilirim?” ve kraliyet aileleri, “Bu kadar aşağılık bir krallığın prensi ile nasıl aynı sınıfa yerleştirilebilirim?”
Öğrencileri soylarına göre ayırmaya karar verilseydi bunun sonu gelmezdi. Bunun için buraya gelen çok fazla insan vardı. Statü beraberinde kimliği getirdi, yani benzer statüdeki öğrenciler arasında bile onlarca yüzlerce sınıf bölümü olur, öyle ki öğrenciler düzgün bir şekilde ders çalışamaz hale gelir, soylarına göre gruplandırılır ve şöyle şeyler söylenirdi: “Sen ve ben birlikte yemek yiyemeyiz, sadece senin varlığın aşağılayıcı.”, birbirimize.
Dolayısıyla Temple, öğrencilerin haklarını ve çıkarlarını çok önemsedikleri veya ayrımcılığı yasaklamaya çalıştıkları için değil, öğrencilerin okuldaki durumlarını açıklamama kuralına sahipti. İnsanlar soyları hakkında tartışmaya başlasalar, Temple zaten var bile olamayacaktı.
Tabii ki, bu çok yüksek statüdeki insanlar için biraz zor olabilir.
Yani o adamlar buraya gelmeyebilir bile.
Veya Temple’dan mezun olarak kazanacakları bağlantılar, bilgi ve tanınma nedeniyle katıldılar.
Hala Temple’daki statüsünü ortaya çıkaran ve birkaç kez uyarıldıktan sonra bile diğerlerinden yararlanmaya çalışan insanlar vardı, sonunda kovuldular. İmparatorluk Ailesi’nin üyeleri bir istisna değildi. Soyları birbirine çok yakın olan İmparatorluk Ailesi’nin halkının böyle bir karmaşa yaratarak çocuklarının sınır dışı edilmesi biraz ayıp olabilir ama İmparatorluk bunu oldukça memnuniyetle karşıladı. Kıtadaki her bir kişiye Tapınağın adaletinin ve büyüklüğünün başka bir örneği olarak hizmet etti.
Daha önce de belirttiğim gibi, Temple çok para getiren bir yerdi ve bazen para dünyadaki her şeydir.
Karşımda duran öğrenci konseyi başkanı Ceres van Owen, ülkesinin adını bile hatırlayamasam da, İmparatorluğun güneyinde yer alan bir Prensliğin Kraliyet Ailesi’nin gerçek varisiydi. artık değil. Adına bakılırsa, Owenia gibi bir şey olması gerektiğini düşündüm. Artık Kraliyet Sınıfından mezun olmak üzereyken, eve döndüğünde büyük bir memnuniyetle karşılanacağından emindi.
Yine de, İmparatorluğun İmparatorluk Ailesi üyeleri Temple’a geldi, üstelik bu ikisi bir sonraki imparator olmak için potansiyel adaylardı ve o sadece gelişigüzel bir şekilde onlara gerçek kimliklerini açıklamamalarını ve herkesle iyi geçinmelerini söyledi.
Bu senin için Gardias Tapınağı.
Daha sonra birisinin Temple’da olanlar için misilleme yaptığı durumlar yoktu, ama bu adamlar ağır bir şekilde eleştirilecekti. Basitçe söylemek gerekirse, Temple’da yaratılan tüm kişisel kızgınlıklar Temple’a gömülmeli. Bu okulun kuralı buydu.
Tabii buna romantik ilişkiler de dahildi. Bir soylunun ya da kraliyet ailesinden birinin birine aşık olması ve sonra onu tanımıyormuş gibi yapması ya da mezun olduktan sonra doğrudan sevgilisinden kaçması alışılmadık bir durum değildi.
“Temple dışında sahip olduğunuz rütbe burada tamamen işe yaramaz. Temple dışında istediğiniz kadar askeri bir tanrı gibi davranabilirsiniz, ancak herhangi birinizin bunu kampüste yaptığını görürsem, sizi uyarmak zorunda kalacağım. öğrenci konseyi başkanı olarak bana verilen yetkiyi kullanarak.Belirli bir miktarın üzerinde birikmiş uyarılarınız varsa, fakülte toplantısı yapılacak ve hakkınızda verilecek disiplin cezasına karar verilecek.Bir an bile düşünmeyin. her şey okuldan atılmayla sonuçlanacak.Bazı durumlarda diplomatik sorunlara veya hapis cezasına yol açabilir.Eğer durum buysa, sizin durumunuza göre değil, Temple öğrencilerinin tabi olduğu özel yasa tarafından cezalandırılacağını unutmayın. orijinal statü. tabi ki her ülkenin farklı yasaları olduğu için size dokunulmazlık verilmiş olabilir, ancak bu durumda bunun geçerli olmayacağını unutmayın. sınıf arkadaşlarınızı sizi belirli bir şekilde aramaya veya onlara şunu söylemeye zorlarsanız sadece gözlerine bakmak görmektir n bir hakaret olarak seni burada haklı gibi göstermez.”
Başkan ve başkan yardımcısının öğrencilere müdahale yetkisi vardı.
Tapınağın içinde olsaydı, tahtın varisi olsalar bile kurallara aykırı bir şey yaparlarsa başkan tarafından azarlanırlardı.
Elbette gücendikleri için onlardan intikam alabilirlerdi, ancak İmparatorluk Ailesi, Temple’daki öğrencilerin işlerine karışmaya başlarsa, bu sadece çocukça olmaz, aynı zamanda İmparatorluğun şerefi olan Temple’ın onurunu da ciddi şekilde lekelerdi. muazzam bir gelir kaynağı ve bir dönüm noktası.
Bu nedenle, bu ikisi, Temple’ın kurallarına sadakatle uyacaktı. Burada tüm kuralları hiçe sayarak yetkilerini ve güçlerini sallasalar, kendi yüzlerine tükürmek gibi olur.
Ne de olsa Temple, İmparatorluk Ailesi ile birlikte İmparatorluğun yüzüydü. Kişinin kendi yüzüne hakaretler savurması oldukça verimsizdi.
“Bir başka önemli şey daha. Kasıtlı olarak Temple’ın dışında olanları içine sürüklemeyin.”
“Örneğin, Temple öğrencilerinin elde ettiği çeşitli ayrıcalıkları dışarıda suç işlemek ve ardından Temple’a kaçmak için kullanmak.”
“Temple dışında düşman olup olmadığınızı veya aileleriniz arasında bir düşmanlık olup olmadığını bilmiyoruz ve umursamıyoruz. Temple bir eğitim kurumudur, politik bir arena değil. İyi niyetle rekabete izin verilir, ancak haksız veya mantıksız yollara başvurursanız veya dış güçler veya güçler bu konulara müdahale ederse, ilgili öğrenci okuldan atılır ve sayısız sorumluluğa maruz kalır.”
Başka bir deyişle, dış güçleri Tapınağa sürüklemeyin. Sonunda, bize anlattığı tüm bu şeyler az çok Charlotte ve Bertus’a yönelikti.
Bunun kesinlikle emperyal güç mücadelesinde rol oynayacağını herkes gizlice tahmin ediyordu.
“Ayrıca, İmparatorluk Ailesi Gardias’tan bir mesaj var. Başlangıçta buna izin verilmiyordu ama bu durum pek çok yönden biraz özel, bu yüzden size bunu okuyacağım.”
Daha önce var olmayan bir şey daha ortaya çıktı.
Öğrenci konseyi başkanı bir mektup açtı ve bize okudu.
“Bu mektubun okunduğu andan itibaren, hem Charlotte de Gardias hem de Bertus de Gardias ile Temple’ın içinde ve dışında herhangi bir sorun çıkarsa, basit bir kaza bile olsa, karşı tarafın taht hakları kalıcı olarak sona erecektir. mahrum. İmparator Neliod de Gardias, Büyük Amiral.”
Öğrenci konseyi başkanı mektubu ters çevirdi ve bize İmparatorluk Ailesi’nin mührünün düzgün bir şekilde üzerine basıldığını gösterdi.
İmparator, gelecekte birbirlerine suikast yapma girişimlerini engelledi.
Tam da tahta geçme konusundaki çekişmenin şiddetlenmesi beklenirken, ikisinin Tapınak’ta aynı yere itilmesinin bir nedeni vardı.
Şimdi Şeytan Dünya Savaşı’ndaki zafer sayesinde İmparator’un gücü gökyüzünü delip geçmiş gibi göründüğüne göre, sözleri her zamankinden daha fazla otoriteye sahipti. Aslında İmparator, İmparatorluğun kuruluşundan bu yana en güçlü olanıydı. Rehinelerin hayatları karşılığında aldığı bedel buydu.
Artık İmparator, gerçek bir yetkisi veya temeli olmayan, tamamen zayıf bir İmparatorluk Ailesi üyesini halefi olarak bile atayabilirdi.
Bu yüzden en etkili iki halefine birbirlerini incitmeyi düşünmemelerini, bunun yerine ne olursa olsun birbirlerini korumalarını söylüyordu.
Adil rekabet yoluyla İmparatorluk Gücünü kazanmalılar.
Şu anki İmparator olan Nelliod de Gardias, böylesine saçma taleplerde bulunabilen, eşi benzeri görülmemiş derecede güçlü bir İmparatordu.
Sanki onlara şöyle diyordu: “Kusursuz bir suç işlemeye çalışmayı aklınızdan bile geçirmeyin, çünkü rakibiniz bir kaza sonucu ölse bile sizin miras hakkınız geçersizdir.” Sadece Şeytan Dünya Savaşı’ndaki zaferi nedeniyle insanlık tarihindeki en büyük güce sahip olan bu İmparator, böyle saçma bir koşul koyabildi.
Mektup sadece Bertus ve Charlotte’a yazılmış değildi.
Aralarında olabilecek Charlotte ve Bertus’un tüm öğrencileri, öğretim üyeleri ve takipçileriydi.
İmparatorun sözlerinden, hem Bertus hem de Charlotte, rakiplerinin hayatına kendi canları kadar değer vermeleri gerektiğini anlamalıydılar.
O ikisinin nasıl bir yüz ifadesine sahip olduğunu göremiyordum.
Her neyse, gerçekten minnettardım.
Charlotte konusunda emin değildim ama Bertus denen adam, en azından yakın gelecekte, kesinlikle kan dökülmesine neden olacaktı.