Dünyadaki en güzel şövalye zırhı, İsveç Kralı Eric XIV'in yaklaşık tören zırhıdır. 1565. Zırhın dekoru alışılmadık derecede lüks; Truva Savaşı'ndan altı sahne ve Argonauts efsanesi içeriyor. Madalyonlardaki at zırhında Herkül'ün on iki tapusu sunulur. Zırhın basımı, Orleans'dan Etienne Delon'un eskizlerine dayanarak Anvers, Ezelius Libaerts'in ustası tarafından yapıldı. İlginçtir, Eric hiçbir zaman zırhını alamadı. Paraya ihtiyacı olan onları 1603'te Saksonya Seçmeni II. Hıristiyan'a satan Danimarka kralı olan düşmanı, yakaladılar.cephanelik Dresden Odası)
“... süvarileri farklı yönlere gidiyor”
Habakkuk Peygamber Kitabı 1: 8
Habakkuk Peygamber Kitabı 1: 8
Çağın başında askeri işler. Geç Orta Çağ'ın askeri işlerine ve Yeni Çağ'ın başlangıcına yönelik son iki malzemede, o dönemde ortaya çıkan süvari birimlerinin yapısını, zırhlarını ve silahlarını tanıdık. Bugün, özellikle savaş taktiklerinde, bu sürücüler arasında var olan belli farklılıkları göz önünde bulunduracağız ve hepsini daha yakından tanıyacağız. Ve en önemlisi, Reiter'lerin ve cuirasier'in nasıl aynı olduğunu ve ikincisinin neden I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesine kadar ordularda kaldığını analiz edeceğiz.
Sebebi siyah yağlı boya ...
Reiter'lerin Alman Reiter'den (binici), ama her şeyden önce Schwarze Reiter'den ("siyah binici") aldığı adı ile başlayalım, çünkü kabaca siyah boyalı zırh giydiler. Her şeyden önce, Güney Almanya'dan gelen ve Para Savaşları sırasında hem Katolikler hem de Protestanlar tarafından yaygın olarak kullanılan paralı askerler. O zaman “siyah” kelimesi azar azar eklemeyi bıraktı ve sadece “reitar” kaldı. Bir cuirassier, bir mızrak ve iyi bir atın götürüldüğü bir mızraktır ve doğal olarak bir curass giymiş. Cuirassier'ın silahı bir çift tabancaydı. Ama pratik olarak Reitar'larla aynı. Peki aralarındaki fark neydi? Ancak fark, oldu. Zor, ama öyleydi.
Süvari William oğlu Moritz von Nassau'ya ait atlı zırh (1567-1625). Yaklaşık 1590-1595'te yapılmıştır. Büyük askeri reformcu Prens Moritz von Nassau'ya ait önemli yeniliklerden biri, savunma silahlarının daha fazla hareketlilik lehine azaltılmasıydı. Askerlerindeki "mızrakçıları", ekipmanı basit ve amaca uygun yeni bir ağır süvari türüyle değiştirdi. Süvari zırhı mavileştirilir veya boyanır, sadece dizlere ulaşır ve üzerlerinde mızrak kancası yoktur. Bir kılıç ve iki tabanca ile silahlandırıldılar. Buna göre, bu sürücülerin taktikleri değişti, şimdi iki kez yakın dövüş silahlarına saldırmadan önce düşmana yaklaştı, tabancaları ateşledi ve ardından kılıflara koydu (İmparatorluk Arsenal, Salon VIII, Viyana)
Arme ve Bourguignot
Jandarma mızrakçılarının ya tam ya da zaten üç çeyrek zırh ve zırhlı kask taktıklarını ve benzer şekilde silahlı ve cuirassier olduklarını, sadece iki tabancaya sahip olduklarını hatırlayın. Ve eğer bir tasarruf meselesi olsaydı, ne kurtarılabilirdi? Sadece atlarda ve hatta birazda. Fakat taktikle ilgiliydi. Her isteği bilen mızrakçılar, pikemen ile eşit uzunlukta mızrak kullanamazlardı. Bu, piyade ile eşit koşullarda mücadele anlamına gelir. Ve eğer öyleyse, o zaman neden hepsine ihtiyaç var? Böylece tabancalarla silahlandılar! Savaşta, sıklıkla cuirassilar mızraklara karşı bir karşı saldırıya atıldı. Onları durdurmak için, cuirassiers onlara doğru yürüdüler ve yaklaşırken, silahlarını binicilere ve atlarına ateş ettiler. Üstelik, çoğu zaman atlarla birlikte, o zaman sözde kullanılanların hiçbir anlamı yoktu: "At düştü ve burada sürücü kayboldu." O zamanın gravürlerinde, bu tekniği her zaman görüyoruz. Ayrıca binicinin öldürülmesi de kolay değildi. Merminin zırhını delmesi için, gözlerinin beyazlarını görerek, onu noktadan vurmak gerekiyordu, ama bu her zaman mümkün değildi. Bir atı vurmak, gözlerinin beyazlarını görmek daha kolaydı!
Ferdinand II'nin Bourguignot Kaskı (“Sturmhaube”) Giovanni B. Seraballo'ya atfedilmiştir. Karmaşık hayal gücünün eşsiz bir ürünü. Miğferin tepesi, kanatları tepeye yayılmış bir ejderhanın başı olan, grotesk bir kurt kafası şeklinde yapılmıştır. Her iki tarafta da, Neptün ve Amphitrit'in üzerinde durduğu zafer savaşları bulunur. Ferdinand I'in oğlu Arşidük Ferdinand II'ye (1529 - 1595) aitti. Usta Giovanni Battista tarafından Milan'da 1560'te yapıldı. Malzemeler: koyu mavi, kısmen cilalı demir. Oyma, kazıma, altın ve gümüş (aplike), aplike kakma. Daha önce kırmızı olan pamuk ipliği kalıntıları ve deri kayış kalıntıları. (İmparatorluk Arsenal, Viyana. Şimdi sergilenmiyor)
“Git yürüyüşünü yürü!”
Cuirassiers piyade kadar yükseldi. Ona iki voleybolu ateşlendi ve saflarına düştükten sonra elinde kılıç ve kılıçla kesiyorlardı. Silahlı kasklara ihtiyaç duydukları ve şövalye teçhizatını neredeyse tamamladıkları için buradaydı, çünkü yangın savaşını tamamlamak için soğuk çelik kullanmak zorunda kaldılar.
Yaklaşık 1585 Sahibi ve kaseti, göğüs kemeri ve kaskı Sahibi: Cristobal Mondragon (yaklaşık 1510 - 1596) Malzemeler: kimyasal boya ile boyanmış mavi demir, mavi kadife, deri. (İmparatorluk Arsenal, Viyana)
Fakat Reiters başlangıçta özel olarak ateşli silahlara güveniyordu. Cephanelikleri artık bir çift değil, birkaç ağır büyük kalibreli tabanca içeriyordu. İki adet tutucu, iki tanesi bagajın arkasında, ikisi kemerin arkasında, diğeri iki, üç, dört, beş özel göğüs kemeri üzerindeki reitarda olabilir. Doğru, en güçlü ve büyük kalibreli kılıflarda sadece iki idi. Ancak öte yandan, etkileyici bir cephanelik neredeyse piyade adamlarının dibinde ateş etmesini sağladı ve bu ateşe dayanmak çok zordu. Böylece, piyadeleri kesmek yerine, Reiters tamamen öldürülene veya kaçana kadar onu düzenli olarak vurdu. Ejderhalar kavga ettiler ve bu nedenle ateş etmek için çıkarıldılar, ancak Reutarlar doğrudan attan ateş ettiler. Carabinieri ayrıca attan vuruldu, ama Reitar'lar cuirassiers'a benzer zırh giymişlerdi. Kask hariç. Reitara kaskları en iyi görünürlüklerini sağladıkları için bir bourguignot tipi veya Almanya'da "shturmhaube" olarak adlandırıldı.
Kurtelas kılıcı, Koltelaggio, Malhus, hem piyade hem de atlılar tarafından kullanıldı. İtalya'da, Milano'da yaklaşık.1545 -1550 Tahrik, Ferdinand I'in oğlu Archduke Ferdinand II'ye aitti. Üretici: Giovanni Paolo Negroli. (1530 - 1561 yıl., Milan)
Yazılı kaynaklarda, reitarlara önce 1552'ta yazdığı Avusturya komutanı Lazarus von Schwendi'nin mektubunda değinildi ve bu sürücülere kesin olarak “siyah reiters” deniyordu. Siyasi ve Askeri Konuşmalarında 1585'te zaten bahsettiğimiz La Nu, jandarmaları çoktan yendiklerini onlar hakkında yazdı. Yani, süvarilerin etkinliği çağdaşlara göre çok yüksekti.
“Tüm Fransa’nın para Reiters’e gidiyor”
Reytara'da servis yapmak çok kârlıydı çünkü ekipman, at ve en önemlisi tabanca satın almak için yeterli bir ücret almış olmalılar! Hizmete kabul edildiğinde, akıncı “Laufgeld” (“çalışan para”) olarak adlandırıldı, daha sonra “para kaldırma” (“Aaufreisegeld”) yoluna ve yalnızca hizmet yerine vardıklarında - normal “maaş” olarak ödendi. Ama ... çok sayıda görevli olması kârsızdı. Örneğin, Kral Henry II altındaki Fransa'da yalnızca 7000 vardı ve ardından Fransızlar Fransa'daki bütün paranın onlara ödeme yapacağını söyledi.
Polonya Kralı Stephen Batory'nin Zırhı ve Türk Miğferi (1533 - 1586). Zırh ve kask aynı kulaklığa ait değil, ancak birlikte mükemmel bir takım olduğu ortaya çıktı. Batory'nin ne zaman ve nasıl bu alışılmadık yüksek kaliteli kaskın sahibi olduğu bilinmiyor. Muhtemelen, Transilvanya'ya Türk Sultanından hediye olarak gelmişti. Her durumda, Bathory onun için bir cuirass yapıldığında bir kral değildi. Tıpkı bir kask gibi, küçük bir geometrik süslemeli geniş bir kenarlıkla dekore edilmiştir. Göğsün ortasındaki şeritte, arkasında ortaçağ siperliği, şehir duvarı ve Prag veya Krakow'da bulunabilecek bir kilise bulunan şehir manzarası olan bir haç görüntüsü var. Merminin tabanı üç tabaktan oluşur - Doğu Avrupa'da sıkça kullanılan bir tasarım. Kask - uzunlamasına nervürlü bir taç ile tipik bir koni, hareketli burunlu ve yanak plakaları olan yatay bir vizör. Stefan Batory, 1575 yılında Polonya kralı seçildi. Eski Rus şehri Pskov'u alamadığı halde gerçekte Çar İvan IV'e karşı Livonian Savaşı'nı (1578-1582) kazandı. Hem bu savaş hem de bu kentin kuşatılması, Avrupa çapında büyük ilgi uyandırdı. Henüz bitmedi ve Arşidük Ferdinand, koleksiyonu için bu savaştan hatıraları kazanmaya büyük ilgi gösterdi. Sonuç olarak, bu zırhın yanı sıra, askeri ganimetten de birçok hediye aldı. (İmparatorluk Arsenal, Viyana, Salon VI)
16. yüzyılda Reitars 500-1000 atlılarının büyük filolarında toplandı, daha sonra 20-30 içerisine yerleştirildi, “diz diz”, ve emriyle uzun ve keskin tepelerden oluşan bir kirpi ile kıllanıp düşman piyadelerini karşılamak için koştu. Neredeyse yaklaştığında, çizginin arkasındaki çizgi bir voleybolu ateşledi ve tekrar volt yaptı - tekrar filodaki yerini aldı, ama zaten arka sıradaydı. Dönüş, sürücünün mızrakçıların arkasında duran atıcıların geçirdiği süreyi azaltmak için sürücünün zaten geriye doğru hareket halinde çekim yapmasını sağlamak için genellikle sola yapıldı. Ancak çift ters çevirme uygulaması vardı, sürücülerin bir kısmı sola, diğeri de sağa döndü. Bu durumda, sağa dönenler sol elleriyle ateş etmek zorunda kaldılar. Fakat mesafe o kadar küçüktü ki “hangi el” pratik öneme sahip değildi. Benzer bir saldırı taktiği "salyangoz" veya "karakol" olarak adlandırıldı.
Augsburg'da Türk Büyük Vizeri Sinan Paşa'ya hediye için yapılan zırh. Türkiye ile olan savaş nedeniyle, hedeflerine teslim edilmediler. Yaklaşık. 1590 g Malzemeler: mavi-perdahlı demir, kısmen kazınmış ve yaldızlı, yaldızlı gümüş (döküm), turkuaz, carnelian, cam rhinestones (Imperial Arsenal, Salon VI, Viyana)
Adım, tırıs ve dörtnala!
Reitar'lar atın gücünü korumak için kolay bir adımla saldırıya girdiler, sonra düşmana yaklaşıyorlardı, vaşağa geçtiler ve ona yaklaştığında dörtnala gittiler. Doğal olarak, düşman ateşinde bu kadar uyumlu hareket edebilmek için, sürücüler iyi bir eğitime ihtiyaç duyuyorlardı ve hareketlerinin otomatikleşmesi gerekiyordu. Ne de olsa, sadece bir dönüş yapmak ve çizginin bir parçası olarak önceki pozisyona geri dönmek için değil, aynı zamanda atış tabancasını veya tabancalarını yüklemek için de gerekliydi ve bu, sallanan bir at üzerinde oturuyordu ve buna ek olarak, çizgideki hizalamayı hala koruyordu. Tabii ki, gerçek hayatta rütbe sık sık bir voleybolu ateşlediler, sadece atları çevirdiler ve her yere koştular, arkadakiler ön taraflara bastı, arkadakiler de tüm bu korku ve cinayete bir son vermek için geride kaldılar - sadece havaya ateş ettiler ve iyi bir vicdan ile geri koştu. Ve sonra komutanlar dağınık filoları tekrar toplamak ve onları yeni bir saldırıya sokmak için çok çaba sarf edildi. Sadece Alman "kara atlıları" ya da "kara şeytanlar" da dendikleri gibi o kadar iyi öğrenmişlerdi ki, bu tür taktiklerin başarılı kullanımıyla ünlüydüler.
16. yüzyılın Süvari tekerlekli tabanca Kural olarak, bu tür tabancalar çok uzun namlularla ayırt edildi.
Salıncak Killing
Doğal olarak ayrıca bir çift tabancaya sahip olan kurasimler, aynı taktiği de kullandı. Ama yavaş yavaş onu terk ettiler. Bunun nedeni ateşli silahların gelişimidir. Gerçek şu ki, böyle bir taktik yalnızca daha fazla pikemen bulunan piyadelere karşı etkiliydi, ancak savcıların ve silahşörlerin atıcıları çok daha küçüktü. Daha fazla atıcı ve daha az pikemen olduğu andan itibaren cuirasci'leri piyade ile vurmak kârsızdı. Şimdi onlar değil, ama piyade, ateşi ile onları bastırdı. Diğer bir deyişle, Reytarsky taktikleri, yalnızca piyade halkının büyük bir kısmının silahlarını aldıkları bir durumda oldukça başarılıydı ve ordudaki askerler ve silahşörlerin sayısı nispeten küçüktü. Uzun menzilli tüfekler piyade ile hizmete girdiğinde, Reiters, derhal düşman piyadeleri cezasızlıkla vurma fırsatını kaybetti. Tüfekler, boynuz tabancalarından daha fazla atış menziline, daha fazla delici güce sahipti ve iki eliyle ayakta durma pozisyonunda bir tüfek ateşlemenin doğruluğu, bir eliyle biniciyi vurmaktan çok daha yüksekti. Bu nedenle, reitar hemen derhal ağır kayıplara uğramaya başladı ve askeri şube olarak tüm anlamlarını yitirmeye başladı. Ancak piyadedeki silahşör sayısındaki artış otomatik olarak pikemen sayısını azalttı. Böylece, piyade, bıçaklarla tam dörtnala yapılan binicilik saldırısına karşı daha savunmasız hale geldi. Bu yüzden Otuz Yıl Savaşı'ndan sonra Reitars ordudan kayboldu, ancak cuirassiers uzun süre devam etti. Bazı ordularda Birinci Dünya Savaşı'na kadar. Yani, savaş - bir çeşit “sallanma” gibi - tek yönde sallanan bir şey - tepki bir. Tersine salladı - başka.
1590 Alman tabanca Doğal olarak sadece ısmarlama tabancalar bu şekilde dekore edilmiştir. Bazı insanlar, birçok tekerlekli tabanca kulplarının küresel üst kısımlarının yakın dövüşçülerde kafadaki düşmanı vurmak için kullanıldığını düşünüyor. Bu aslında durum böyle değil. Bu üst kısım tutucudan çıkarılma kolaylığı ve gövdenin dengesi için gerekliydi. Buna ek olarak, bu tür üstleri genellikle içinde boş ve içlerinde tutulur ... kale için yedek pirit veya çakmak (İmparatorluk Arsenal, Viyana)
XVI. Yüzyılın sonlarında çift namlulu tabanca. Reytirs ve cuirassiers tarafından kullanılan taktiklerde, çift namlulu tabancaların en çok tercih edilen silah olduğu açıktır, çünkü sürücünün atış sayısını iki katına çıkardılar. Bununla birlikte, bu tür tabancalar tek fıçıdan çok daha pahalıydı, bu yüzden fazla dağıtım alamadılar (Imperial Arsenal, Vienna)
Rusya'da Reitars
Avrupa'da, büyük reitar birliktelikleri 17. yüzyılın başlarında ortadan kayboldu. Örneğin, Fransız Reitar'leri, Chartres yakınındaki Hainaut Kalesi'nin altındaki 1587'ta neredeyse tamamen tahrip edildi. Otuz Yıl Savaşı nihayet sona erdi. Bununla birlikte, Rusya'da yalnızca 1651'te Çar Alexei Mihayloviç özel bir Reytarsky siparişi verdi ve İsveç kralının yöneticileriyle çatışmayı deneyimleyerek aynı alayı getirdi. İsveç deneyiminin, at stoğunun benzerliği nedeniyle talepte olduğu ortaya çıktı. Hem İsveçliler hem de “boyar çocukları”, “so-so” atlara sahipti ve Türk atlarına ve Türk binicilere uygun şekilde ve Polonya “kanatlı süvarileri” nde kaybettiler. Fakat öte yandan, devletimiz reitarlarımızı yurtdışından satın almış olan ateşli silahlarla donatmayı ve ... yine yurtdışında işe alınan yüksek kaliteli memurlar vermeyi göze alabilirdi. Çar şahsen şahsen hiçbir karabina ve tabancadan önce düşmana ateş etmeyeceğini belirtti. Böylece hiç kimse uzaktan çekim yapmaz, çünkü dava "zayıf ve kârsızdır". Sazenlerdeki atış mesafesi doğrudan belirtildi ve havadan (yani havadan) değil insanlardan ve atlardan ateş etmeniz gerektiği belirtildi.
Not: Yazar ve site yönetimi, fotoğraflarını kullanma fırsatı için Viyana Cephanesi Ilse Jung ve Florian Kugler küratörlerine yürekten teşekkürlerini sunar.
Devam edecek ...