

DSWS : DSWS/TR : Tarih


Livio Maitan (1923-2004): eleştirel bir değerlendirme
Bölüm 1: Komünist Partide bir "Trotskist" | Bölüm 2 | Bölüm 3
Peter Schwarz
4 Kasım 2004
Livio Maitan 16 Eylülde Romada 81 yaşında öldü. Maitan –Michel Pablo (1911-1996), Ernest Mandel (1923-1995) ve Pierre Frank (1906-1984) ile birlikte- Birleşik Sekreteryanın en tanınmış temsilcilerinden biriydi. Maitan, 53 yıl boyunca Birleşik Sekreteryanın önderliği içinde yer aldı ve bu örgütün siyasi çizgisinin oluşturulmasında kayda değer bir rol oynadı.
Bu satırların yazarı, Pablo tarafından Dördüncü Enternasyonalin saflarına sokulan revizyonist politikalara karşı ortodoks Trotskizmi savunmak için 1953 yılında kurulmuş olan Dördüncü Enternasyonalin Uluslararası Komitesinin bir üyesi. Uluslararası Komite o tarihten itibaren, her önemli siyasi sorun konusunda, daha sonra Birleşik Sekreteryanın oluşmasında büyük pay sahibi olacak olan Pablo, Mandel ve Maitan eğiliminin kararlı bir muhalifi oldu.
Birleşik Sekreteryanın 1953 bölünmesini bizzat yaşamış olan son önde gelen önderinin ölümü bize siyasi bir bilanço çıkarma fırsatını sunuyor. Bunu yaparken amacımız Maitanın kişisel dürüstlüğünü ya da onun sosyalist inançları sorgulamak değil. Aksine amacımız bugün içinde bulunduğumuz koşullara cevap veren bir siyasi yönelişi geliştirebilmek için gerekli olan önemli tarihsel dersleri çıkarmak.
Maitanın yaşamı Birleşik Sekreteryanın yarım yüzyıldan fazla bir süreyle savunduğu siyasi anlayışın mantıki gelişiminin bir örneğini oluşturuyor. Bu anlayışın özünü toplumun sosyalist temellerde yeniden örgütlenmesinin, uluslararası işçi sınıfının tarihsel görevlerinin bilincinde olan bağımsız siyasi hareketine gereksinmediği, fakat bunun yerine daha çok, nesnel gelişmelerin baskısı altında sola doğru kayabilecek diğer toplumsal ve siyasi güçler tarafından gerçekleştirilebileceği düşüncesi oluşturuyordu.
Pablocular işçi sınıfına dayanmayan bu "kör araçlar"ın [bir dönem Pablocular tarafından sıkça kullanılmış olan bir sözde kavram-ç.n.] –Stalinist partiler, Maocu köylü orduları, küçük burjuva gerillalar- nesnel gelişmelerin baskısı altında devrimci bir yöneliş gösterebilecekleri ve sosyalizme giden yolu hazırlayabilecekleri düşüncesini savundular. Böyle bir bakış açısının yol açtığı mantıki sonuç Dördüncü Enternasyonalin likidasyonu ya da –Birleşik Sekreterya biçimsel olarak bu ismi taşımaya devam eden bir örgüt olduğundan- siyasi görevlerinin bütünüyle yeniden tanımlanması oldu.
Dördüncü Enternasyonal 1938 yılında Lev Trotskiyin girişimiyle kuruldu çünkü Marksizmin sürekliliğini ancak bu parti güvence altına alabilirdi ve işçi sınıfını gelecek sınıf mücadelelerine hazırlayabilirdi. Sovyetler Birliğindeki Stalinist bürokrasi ve Stalinizmin egemenliğindeki Üçüncü Enternasyonal 1930lu yıllarda, ilk ve son kez karşı-devrimin saflarına katıldı. Bizzat Sovyetler Birliğinde bürokrasinin ayrıcalıklarının savunulması ve işçi demokrasisinin yok edilmesi ekonomik ve kültürel gelişmenin önünde duran en önemli engeller haline gelmişti. Kremlin, uluslararası düzeyde dünyanın dört bir yanındaki Komünist Partilerini emperyalist güçlerle yaptığı diplomatik manevralarda piyon olarak kullandı –bu politika 1933te Almanyada ve 1938de İspanyada felaket getiren yenilgilerin yaşanmasına neden oldu.
Trotskiy, işçi sınıfının yaşadığı en kötü yenilgiler sırasında bile, kapitalist düzeninin nesnel çelişkilerinin yeniden patlayıcı sınıf mücadelelerine yol açacağına olan inancını asla yitirmedi. Dördüncü Enternasyonalin kurulması bu mücadelelere hazırlanabilmek için gerekliydi. Sayısal olarak az sayıda üyesi olsa da Dördüncü Enternasyonal on yılların sınıf mücadelelerinin derslerini ve deneyimlerini cisimleştiriyordu. Trotskiy sosyal demokrat ve Stalinist partilerin devrimci bir rotaya geri dönebileceklerini düşüncesini kategorik olarak reddetti. Bu partiler, saflarında çok sayıda işçi bulunmasına karşın, diğer toplumsal çıkarların ve güçlerin araçları haline dönüşmüşlerdi.
Bugün, Birleşik Sekreteryanın 1953ten bu yana yapmış olduğu öngörüler ve aldığı tutumlar, tarihsel deneyimlerin ışığında kesin bir değerlendirmeye tabi tutulabilir. Birleşik Sekreteryanın yeni bir devrimci öncü olduğunu ve işçi sınıfının bağımsız hareketinin yerini alacağını söylediği siyasi ve toplumsal güçlerin hiçbiri, onların bu beklentilerinin herhangi birini karşılamadı.
Pablo, kitlelerin baskısı altında, Stalinizmin devrimci bir rol oynayacağını ve sosyalizme giden yolun on yıllar boyunca, İkinci Dünya Savaşından sonra Doğu Avrupada olduğu gibi yeni yozlaşmış işçi devletlerin kurulmasıyla alınacağını öngördü. Bu öngörü bu devletlerin ve bizzat Sovyetler Birliğinin çökmesiyle çürütüldü. Stalinist bürokrasi –Trotskiyin öngördüğü şekilde- Ekim Devriminin mezar kazıcısı olduğunu kanıtladı.
Pablocuların Üçüncü Dünya için bir model ve Trotskiyin Sürekli Devrim teorisini bilinçsiz uygulayıcıları olarak övdükleri, Maonun köylü orduları sosyalist bir geleceğe giden yolu hazırlamadılar, fakat aksine kapitalizmin vahşi bir biçimini yarattılar. Bugün Maonun mirasçıları Çin işçi sınıfının ulus-ötesi şirketler tarafından sömürülmesine, ulus-ötesi şirketlerin Çin işçi sınıfına dünyanın başka hiçbir yerinde olmadığı ölçüde kötü ücretleri ve çalışma koşullarını dayatmasına nezaret ediyorlar.
Birleşik Sekreterya ulusal kurtuluş hareketlerini ve bunların "silahlı mücadele" reçetelerini idealize ederken, bu hareketlerden hiçbiri emperyalizmden gerçek anlamda az da olsa bağımsızlaşamadılar. Bu hareketlerin hepsi Trotskiyin kapitalist gelişme sürecinde geride kalmış ülkelerde "demokrasiye ulaşma görevinin ve ulusal kurtuluşun tamamlanmasının ve gerçek bir çözüme ulaştırılmasının ancak boyunduruk altındaki ulusun, özellikle köylü kitlelerinin önderi olarak proletaryanın diktatörlüğü aracılığıyla sağlanabileceği" (1) öngörüsünü tersinden doğruladılar.
Birleşik Sekreteryanın siyasi düşünceleri sadece yanlışlanmakla kalmadı, bu düşünceler bütün dünyada 1960ların ve 1970lerin kitlesel toplumsal hareketleri içinde kapitalizme bir alternatif arayan gençlerin ve işçilerin kafalarını karıştırmakta büyük bir rol oynadı.
Birleşik Sekreteryanın Stalinizme ve küçük burjuva milliyetçilerine dayanan hayalleri sonunda boşa çıkınca, bu örgüt daha da sağa kaydı ve kapitalist devletin alanına geri çekildi. Maitanın siyasi yaşamının son 13 yılını Romano Prodinin ve Massimo DAlemanın merkez sol hükümetlerine destek olan bir partinin saflarında geçirmiş olması önemlidir. Maitan 1991 ile 2001 yılları arasında İtalyan Komünist Partisinin ardılı örgütlerden biri olanRifondazione Comunistanın (Komünist Yeniden Kuruluş) yönetiminde yer aldı.
Maitan, Birleşik Sekreteryanın 2003 yılının Şubat ayında yapılan 15. Dünya Kongresinde uluslararası düzeyde son kez göründüğünde, Başkan Inácio "Lula" da Silvanın burjuva hükümetinde bir bakan olarak görev yapan Birleşik Sekreteryanın Brezilyalı bir üyesini kutladı.
Maitan Dördüncü Enternasyonale katılıyor
Livio Maitan 1923 yılında, Mussolininin iktidara gelmesinden yarım yıl sonra, Venedikte doğdu. Faşist İtalyada büyüdü ve Padova Üniversitesinde klasik edebiyat eğitimi gördü. Savaşın son yıllarında Nazi işgaline karşı sosyalist direnişe katıldı ve en sonunda savaşın sonunu gözaltı kampında göreceği İsviçreye kaçmak zorunda kaldı. Maitan daha sonra sosyalist gençlik hareketinin bir örgütleyicisi oldu. 1947de, Paristeki bir sosyalist kongre esnasında Ernest Mandelle tanıştı ve Dördüncü Enternasyonale katıldı.
Bu Trotskiyin düşüncelerinin Dördüncü Enternasyonalin önderliğinin bir bölümü tarafından sorgulanmaya başlandığı dönemdi. Maitan 1951 yılında Dördüncü Enternasyonalin yönetimine girdiğinde, o sırada örgütün sekreteri olan Pablo, iki yıl sonra Trotskist hareketin bölünmesine yol açacak olan revizyonist görüşlerini bütünüyle formüle etmişti. Aynı yıl Pablonun "Nereye Gidiyoruz?" başlığını taşıyan çalışması yayınlandı. Bu belgede Pablo toplumsal gerçekliğin "aslında kapitalist rejim ve Stalinist dünyadan oluştuğu"nu ve "şu anda kapitalizme karşı çıkan güçlerin ezici çoğunluğunun Sovyet bürokrasinin önderliği veya etkisi altında olduğunu" (2) belirtti.
Soğuk Savaşın tam başladığı sıralarda formüle edilen bu görüş işçi sınıfını göz ardı ediyor ve her iki kamptaki yükselen sınıf mücadelelerinin yerine Sovyetler Birliği ve ABD emperyalizmi arasındaki çelişkiyi koyuyordu. Pablo sosyalist devrimin, Sovyetler Birliği ile Amerika Birleşik Devletleri arasında yaşanacak -Sovyet bürokrasisinin "kapitalizme karşı çıkan güçlerin" başında öncü rolü oynayacağı- bir savaş şeklinde başlayacağına inanıyordu. Bu koşullar altında Dördüncü Enternasyonale Stalinist partilere girmekten –Pablonun koyduğu şekilde "gerçek kitle hareketleriyle bütünleşmekten"- başka yapacak bir şey kalmıyordu.
1953 yılında Amerika Birleşik Devletlerindeki Sosyalist İşçi Partisi Pablonun tutumunu reddeden ve diğer kimi seksiyonların yanı sıra Britanya seksiyonunun ve Fransız seksiyonunun çoğunluğunun katıldığı Uluslararası Komitenin kurulması için çağrı yapan "Açık Mektup"unu yayınladı.
Bu çatışma sırasında Maitan, Pablo, Mandel ve Fransadaki azınlığın önderi Frankın yanında yer aldı ve yaşamının geri kalanında Birleşik Sekreteryanın aktif bir üyesi oldu. Maitanın, Antonio Gramsci, Lev Trotskiy, İtalyan Komünist Partisi, Çin Devrimi, Çin Kültür Devrimi ve Sovyetler Birliğinin çöküşü üzerine, çok azı başka dillere çevrilmiş olan, çok sayıda kitabı yayınlandı. Maitan aynı zamanda Birleşik Sekreteryanın yayınlarına düzenli olarak yazılar yazdı ve Trotskiyin çalışmalarını İtalyancaya çeviren olarak kişi olarak tanındı.
Maitan, İtalyada yarım yüzyıl süreyle Birleşik Sekreteryanın İtalya seksiyonunun kamuoyuna bakan yüzü oldu.
Maitan ve İtalyan Komünist Partisi
Pablocuların Stalinizme uyarlanmalarının özellikle İtalyada çok boyutlu sonuçları oldu. Stalinist Komünist Parti -Fransa dışında- hiçbir sanayileşmiş ülkede, İtalyada elde ettiği yaygın etki gücüne sahip olamadı.
Bu, partinin özel tarihiyle ilişkili bir durumdu. İtalyan Komünist Partisi (PCI) uzun yıllar boyunca yasadışı olarak faaliyet gösterdi ve Mussolini rejimine karşı mücadele etti. Partinin Antonio Gramsci gibi tanınmış önderleri faşizmin kurbanı oldular. PCI, Müttefiklerin saldırısından sonra Alman işgaline ve Mussolininin devletinin artıklarına karşı oluşturulanResistenzanın (direniş hareketi) öncü gücüydü. Bu PCIya halkın içinde kök salmakta yardımcı oldu. PCI Resistenza tarafından verilen mücadele sırasında insanların pek çok aile ferdini yitirdikleri İtalyanın kuzeyindeki pek çok bölgede ve Toscanada egemen güç konumundaydı. Bununla birlikte Palmiro Togliattinin başında yer aldığı parti önderliği Moskovanın sadık hizmetkarıydı. Partinin faşizmin elinden kurtulan birçok önderi Sovyetler Birliğinde sürgünde yaşadı ve Stalinizmin en berbat suçlarına boylu boyunca ortak oldu.
PCI, Stalinin çizgisine uygun olarak, Mussolininin devrilmesinden sonra burjuva düzenini koşulsuz olarak savundu. 1944 baharında, diktatörün devrilmesinden ve İtalyanın resmi olarak teslim olmasından sadece birkaç ay sonra PCI Mareşal Pietro Badoglionun hükümetine katıldı ve bu suretle faşist geçmişle radikal bir kopuşu ve siyasi yaşamın devrimci bir biçimde yeniden örgütlenmesini engelledi. PCI sayesinde egemenliğini 20 yıl boyunca Mussolininin diktatörlüğü üzerinde temellendirmiş olan siyasi ve toplumsal seçkin, Mussolininin devrilmesinden yara almadan çıkmayı başardı.
PCI, 1947 yılının Mayıs ayına kadar sıklıkla değişen ulusal koalisyon hükümetlerinin hepsinde yer aldı. Ne var ki, Soğuk Savaşın başlaması PCInin hükümetlerde daha fazla yer almasını engelledi. Washington, NATOnun temel direklerinden birini oluşturan bir ülkede Moskova ile doğrudan bağlantısı bulunan komünist bir bakanı kabul etmeye hazır değildi. PCInın –Sol Demokratlar (SD) haline dönüşmüş şekliyle- Romada yeni bir bakanlık görevi üstlenebilmesi için bir 50 yılın daha geçmesi gerekecekti.
Yine de bu 50 yıl süresince PCI İtalyada burjuva düzeninin kararlı bir payandası olarak kaldı. Aslında PCInin burjuva düzeninin omurgasını oluşturduğunu söylemek bir abartma olmaz. PCI, ülkedeki kitlesel bir tabana sahip olan ve yaygın bir biçimde kökleşmiş, merkezi örgütsel yapıya sahip tek siyasi partiydi. Hükümetlerin değişmez partisi olan Hıristiyan Demokratlar birbiriyle çatışıp duran birkaç klikten oluşuyordu ve bu partinin elde ettiği seçim sonuçları büyük ölçüde Katolik Kilisesinin etkisine bağlıydı. Küçük partiler –Sosyalistler, Sosyal Demokratlar, radikaller ve liberaller- çeşitli lobi yapan grupların temsilcileri olmaktan öte bir şey değildiler.
PCI İtalyada, SPDnin (Sosyal Demokrat Parti) Almanyada ve İşçi Partisinin Birleşik Krallıkta oynadığına benzer bir siyasi rol oynadı. Savaş sonrası hızlı büyüme döneminde PCI sınıflar arası çelişkilerde arabuluculuk yaptı. Kuzeydeki sanayi kuşağı dışında ekonomisi genel olarak tarıma dayalı ve yoksul olan İtalya, yaşam standartlarında belirgin bir yükselişin yaşanmasını sağlayan hızlı bir sanayileşme sürecinden geçti. Aileler ilk kez bir televizyon, bir araba, bir tatil ve çok daha fazlasını alabilecek konuma gelmişlerdi –daha önceleri bunu yapmaları olanaklı değildi. Bu dönem süresince PCInın oy oranı sürekli olarak yükseldi: parti savaş sonrasında yapılan ilk seçimde yüzde 20 civarında oy almışken ekonomik hızlı büyümenin zirve noktası olan 1970lerin ortasında yapılan seçimde yüzde 34 oranında oy aldı. Ondan sonra, artan toplumsal sorunlarla birlikte PCI her seçimde oy kaybetmeye başladı.
Savaş sonrası dönemde devrimci, sosyalist bir strateji işçi sınıfını PCIdan kaçınılmaz kopuşa hazırlamak üzerinde yoğunlaşmalıydı. Propaganda ve taktik inisiyatifler PCIyı teşhir etmek üzere kullanılmalıydı –yani işçi sınıfını kendi uzun dönemli çıkarları ile PCInın politikaları arasındaki uzlaşmaz çelişki konusunda bilinçlendirmek ve bu temel üzerinde siyasi bilince sahip olan kadrolar yetiştirmek hedeflenmeliydi. Böyle bir strateji için başlangıç noktası Stalinizmin karşı devrimci rolünün anlaşılması olmalıydı.
Maitan bütünüyle başka bir perspektife sahipti. O, PCIyı kapitalist düzenin bir payandası olarak değil, fakat bunun yerine devrimci bir işçi hareketinin gelişebileceği bir araç olarak görüyordu. PCInın teorisi ve politikaları üzerine yazdığı, 1959da basılan ve 1969da yeni basımı yapılan, 200 sayfalık kitabında şöyle yazdı:
"PCI, savaş sonrası kitlesel işçi ve köylü hareketinin kendisini gösterdiği siyasi-örgütsel biçimdi. Diğer bir deyişle, mevcut toplumun yapısını radikal bir biçimde yeniden örgütlemek için mücadele veren önemli toplumsal güçler kendilerini bu örgütün içinde ve onun aracılığıyla ifade ettiler. PCI sahip olduğu kitlesel etkiyi sürdürmek ve bu etkiyi yitirmemek istediği sürece, parti önderliği –deforme olmuş bir biçimde de olsa- içinde yer aldığı sınıf mücadelesinin gerçekliğine eklemlenmek zorunda kalacaktır."
Maitana göre bu "Komünist Partinin gerçekliğini açıklayan en önemli toplumsal faktör"dü; "bu, binlerce proleter kadronun, önderliğin bilgeliği ve yanılmazlığı konusundaki yanılsamalardan çok uzun zaman önce kurtulmuş olmalarına rağmen, neden partiye sadık kaldıklarını açıklıyor." (3)
Burada gerçeklik baş aşağı çevriliyor. PCI savaş sonrasında işçi sınıfının bir taarruz başlatmasının önündeki en önemli engel olduğu ve işçi hareketi içindeki etkisini savaş sonrası döneminin sosyal ödünleri sayesinde koruyabildiği halde, Maitan işçilerin PCIya devrimci amaçlar taşıdığı için, "sınıf mücadelesinin gerçekliğine" eklemlendiği için sadık kaldıklarını öne sürüyor.
Kuskusuz Maitan PCI ve onun bürokratik karakterdeki önderliği tarafından burjuva devletine verilen desteği bütünüyle göz ardı edemiyor. Dolayısıyla Maitan partinin ikili bir karaktere sahip olduğunu iddia etti:"PCInın çelişkisinin temelinde, artık devrimci bir parti olmadığı ve iktidarın devrimci yoldan fethedilmesi perspektifini açıkça reddetmesine karşın, kökeni ve doğası itibariyle gerçek anlamda bir reformist parti olamayacak olması yatıyor." (4)
Maitan PCInın "gerçek anlamda bir reformist partiye dönüşmesinin olanaksız olduğu varsayımını, şu iddiayı öne sürerek haklı gösterir: "yeni-bürokratik revizyonizm burjuvazinin ya da emperyalizmin işçi hareketi içindeki toplumsal etkisini değil, fakat bunun yerine SSCBdeki bürokratik kastın, bu muhafazakar ancak hâlâ anti-kapitalist olan gücün etkisini ifade ediyor." (5) Bu görüş Trotskiyinkiyle taban tabana zıttır. Trotskiy, Stalinist bürokrasinin "dünya burjuvazisinin işçi hareketi içindeki maşası" (6) olduğunu ve aslında Sovyetler Birliği içinde ve uluslararası arenada bir anti-kapitalist değil fakat karşıdevrimci bir rol oynadığını ısrarla belirtti.
Maitanın PCIya yönelik kavrayışının ortaya çıkardığı siyasi sonuçlar İtalyan Pablocularının bütün çalışmalarına ilmikle işlenmiş gibidir.
Maitanın örgütüGruppi Comunisti Rivoluzionarinin (GCR) üyeleri daha 1951 yılında Pablonun tavsiyelerine uydular ve PCIya katıldılar. Küçük bir örgütsel çekirdeğin ve Banderia Rossa gazetesinin yayının sürdürülmesine karşın, üyelerin büyük bir çoğunluğu 1969a kadar Stalinistlerin saflarında çalıştılar. Ve PCI içinde açık olarak çalışamıyorlardı. Zamanında bir üye bir tarihçiye şunları söylemişti: "PCI içinde münzeviler gibi yaşadık, çünkü düşünce farklılıklarımızı ifade etmedik. Durum olgunlaşana kadar bekledik." (7)
İtalyan işçi sınıfının büyük bir bölümünün PCI tarafından etkilendiği gerçeği, PCI içinde çalışmanın peşinen reddedilemeyeceği anlamına geliyordu. Benzer koşullar altında Gerry Healynin önderliğindeki Britanyalı Trotskistler, 1947 ile 1959 yılları arasında İşçi Partisi içinde başarılı bir çalışma yürüttüler. Ne var ki, Britanyalı Trotskistlerin uyguladıkları entrizme Livio Maitanın önderliğindeki GCRnin uyguladığından bütünüyle farklı bir perspektif kılavuzluk ediyordu. Britanyalı Trotskistler İşçi Partisinin karşı devrimci karakteri konusunda kesinlikle hiçbir şüphe duymuyorlardı. Bundan dolayı İşçi Partisi içinde yürüttükleri çalışma işçi sınıfını bu partiden kaçınılmaz kopuşa hazırlamaya yönelikti. Parti bürokrasisine karşı bu temelde bir Marksist kadro oluşturmak için sert bir mücadele verdiler ve başarılı oldular. 1963 yılında İşçi Partisinin gençlik hareketi Genç Sosyalistler Britanya Trotskist hareketine, Sosyalist Emek Ligasına katıldı.
Maitanın Pablocu perspektifi bütünüyle farklı sonuçlara yol açtı. Eğer PCI "kitlesel işçi ve köylü hareketinin kendisini gösterdiği siyasi-örgütsel biçim" ise ve bu parti "sınıf mücadelesinin gerçekliğine eklemlenmeye" zorlanıyor ve bu nedenle etkisini yitirmiyorduysa, o zaman Trotskistlerin görevi işçileri PCIdan koparmak değil, fakat onun saflarında sadakatle çalışmak olmalıydı. Böyle bir perspektif GCRyi Stalinizm için sol bir paravan olmaktan başka bir yere götürmedi. Parti önderliğini farklı konularda eleştirmelerine karşın, özünde onu desteklediler ve partinin devrimci bir yönde gelişeceği yanılsamasını desteklediler.
Bu yöneliş aynı zamanda İtalyan işçi sınıfını Dördüncü Enternasyonalin perspektifinden kopardı. Gerçek şu ki, Uluslararası Komitenin hiçbir zaman bir seksiyonunun bulunmadığı İtalyada, en tanınmış Trotskist olan Livio Maitan, 1960larda ve 1970lerde PCI ile keskin bir ihtilaf içinde olan işçilere ve gençlere sırtını dönerek PCIyı destekledi. Bu yıllarda yaşanan radikalleşme Dördüncü Enternasyonal yarar sağlamadı, fakat Maoizmin ve anarşizmin kanallarına aktı ya da "silahlı mücadelenin" ve terörizmin çıkmaz sokağında son buldu. "Silahlı mücadele" ve terörizm 1970lerin sonlarında hatırı sayılır boyutlara ulaştı ve İtalyan solunda derin bir krizi başlattı.
Maitan bu gelişmeye iki yoldan katkıda bulundu. İlk olarak Maitanın kendi örgütünün çoğunluğu farklı bir tutum alırken -1968de bile- PCIya sadık kalma düşüncesini sürdürmesi GCRde bir bölünmenin yaşamasıyla sonuçlandı. Diğer yandan Maitan, Birleşik Sekreteryanın önde gelen bir temsilcisi olarak, o yıllarda militan hareketin yolunu şaşırtmasında etkili olan Maozim ve "silahlı mücadele"yle ilgili yanılsamaların gelişimine yardımcı oldu.
Devam edecek
Notlar:
1) Leon Trotsky, The Permanent Revolution, New Park, s. 152.
2) Aktaran David North, The Heritage We Defend, Labor Publications, Detroit, 1988, s. 185. Bu kitapta 1953 bölünmesiyle ve Birleşik Sekretarya ile Uluslararası Komite arasındaki anlaşmazlıklar konusunda geniş bir açıklama yer alıyor.
3) Livio Maitan, PCI 1945-1969: stalinismo e opportunismo, Roma 1969, s. 195.
4) Ibid. s. 201.
5) Ibid. s. 199 (Vurgu bize ait.)
6) Leon Trotsky, The Transitional Program, Labor Publications, New York, 1981
7) F. Villani ile söyleşi: Yurii Colombo, Il movimento troskista in Italia durante la stagione dei movimenti sociali içinde, http://www.giovanetalpa.net/movtrot.htm
Sayfanın başı
Okuyucularımız: DSWS yorumlarınızı bekliyor. Lütfen e-posta gönderin.
Telif Hakkı 1998-2017
Dünya Sosyalist Web Sitesi
Bütün hakları saklıdır