Tian, (Çince: “cennet” veya “gökyüzü”) Wade-Giles romanizasyonu t'ien, yerli Çin dininde, daha küçük tanrılar ve insanlar üzerinde hüküm süren yüce güç. Dönem tian bir tanrıya, kişisel olmayan doğaya veya her ikisine de atıfta bulunabilir.
bir tanrı olarak, tian bazen Shangdi'nin (“Yüce Hükümdar”) aksine kişisel olmayan bir güç olarak algılanır, ancak ikisi yakından tanımlanır ve terimler sıklıkla eş anlamlı olarak kullanılır. Kanıtlar gösteriyor ki tian aslen gökyüzüne atıfta bulunurken, Shangdi orada ikamet eden Yüce Ata'ya atıfta bulundu. İlk söz tian Zhou hanedanlığının başlarında (1046-256) meydana gelmiş gibi görünüyor. M.Ö.) olduğu düşünülür ve tian önceki Shang hanedanının yüce tanrısı olan Shangdi'yi asimile etti (c. 16. yüzyılın ortaları – 11. yüzyılın ortaları M.Ö.). İkisinin de önemi tian ve eski Çinlilere göre Shangdi, klanın verimliliği ve ekinleri üzerindeki varsayılan etkilerinde yatıyordu; Bu güçlere yalnızca kral ve daha sonra imparator tarafından kurbanlar sunuldu.
Çinli yöneticilere geleneksel olarak Cennetin Oğlu denirdi.
Her ne kadar erken Zhou'da tian daha sonraki referanslarda antropomorfik, her şeye gücü yeten bir tanrı olarak düşünülmüştür. tian genellikle artık kişiselleştirilmemektedir. Bu manada, tian doğaya veya kadere benzetilebilir. Çoğu durumda, ne anlama geldiği belirsizdir. tian kullanılıyor. Bu muğlaklık, Çin felsefesinin insanların karakterini tanımlamakla daha az ilgilenmesi gerçeğiyle açıklanabilir. tian insanlıkla ilişkisini tanımlamaktan daha iyidir. Bilim adamları genel olarak bu konuda hemfikirdi tian ahlak yasasının kaynağıydı, ancak yüzyıllar boyunca tian insan taleplerine cevap verdiği ve insan eylemlerini ödüllendirdiği ve cezalandırdığı ya da olayların yalnızca tian.
Yayımcı: Ansiklopedi Britannica, Inc.