Erika faciası küreselleşmenin de açık bir göstergesiydi. Petrol yüklü tanker 12 Aralık 1999’da ikiye bölünüp battığında Malta bandrası altında çalışıyordu. Bu sayede vergisel ve sosyal avantajlardan faydalanıyordu. İtalyan denizcilik sertifika şirketi Rina tankere denize elverişli raporu vermişti. Şilep Londra’da yaşayan bir İtalyana aitti. Merkezi Panama’da bulunan Total’e bağlı bir şirket tarafından kiralanmıştı.
Kaza Fransa’nın kuzey batı kıyısında yaşandı. Fakat gemi 12 deniz millik Fransa karasularının dışındaki münhasır ekonomik bölgede sulara gömüldü. Ama gemiden sızan petrol Fransa kıyılarına vurarak çevre felaketine yol açtı.
24 yaşındaki Erika’dan yayılan 20 bin tonluk petrol 10 binlerce deniz kuşuna mezar oldu. Kıyıları petrolden arıtma çalışmaları 2000 yılı boyunca sürdü.
Davanın görüşülmesine ise 2007’de başlandı. Olaydan geminin Hindu kaptanı, Rina şirketi, Total ve gemi sahibi Giuseppe Savarese sorumlu tutuldu. Davacılar ise Fransa’nın batı bölgeleri, şehirler ve çevreci dernekler oldu. İddia makamı, hapis cezalarının yanı sıra çevreye verilen zararların da giderilmesini istedi.
2008’de mahkeme davacıları haklı buldu. Bu kararı dönemin Fransız Çevre Bakanı memnuniyetle karşıladı:
“Çevreye verilen zararlar ilk defa resmi olarak tanınmış oldu. Bölgeler ve çevreyi koruma dernekleri için durumun sadece ekonomik etkileri göz önünde bulundurulmayıp ayrıca çevreye, kıyılara ve kuşlara verilen zarar da dikkate alındı. Bu da gerçekten olağanüstü bir durum.”
Diğer yandan Erika faciası Avrupa’daki denetimlerin de artırılmasını sağladı. Ekim 2003’ten itibaren tek cidarlı petrol tankerlerinin Avrupa limanlarına yanaşması yasaklandı.