Çok önemli bir konuda önemli bilgiler içeren bir rapor bulunduğunu düşünelim. Birileri bu yazıyı okuyup anlayabiliyorsa, o kişi yazıda belirtilen işleri gerçekleştirip, ortaya büyük bir eser koyabilir. O yazının dilinden anlamayanlar içinse bu yazının bir anlamı ve değeri yoktur. Peki bir şey nasıl olup da hem değerli hem değersiz olur? Bu örnekte, "rapor yazı" enerjinin etkisiyle maddelerden oluşturulmuş "anlamlı = bilgi dolu" bir "kalıptır". Bu "kalıbı" yukarıda belirtilen çıt-çıtlı bağlantı sistemlerine ait bir “negatif” olarak düşünürseniz, bu kalıbı okuyabilen kişinin beyninde, bu “negatif kalıpla” çakışacak bir “pozitif kalıp” bilgisi oluşturulmuşsa, o kişi bu raporu gördüğünde, beynindeki hücrelerin “reseptörlerinde” bunlar çakışır ve kişinin beynindeki hücrelerde bir enerji aktarımı gerçekleşerek, “aha!, tamam!” gibi bir duygu oluşur. Normal olarak herkes bu kalıbın "madde" bileşenini algılar. "Bilgi" bileşenini ise, bu "bilgi" bileşenine sahip olan bireyler algılayabilir. "Bilgi veya enerji" bileşeni özel bir modülasyon sistemidir ve sadece birbirleriyle çakışan modülasyon sistemleri birbirleriyle etkileşim içine girerler! İşte enerjinin bilgiye dönüşmesi bu şekilde, değişik modülasyon sistemleri oluşturulması şeklinde olur. Her değişik madde kombinasyonu değişik türde bir modülasyon sistemi oluşumunu simgeler ve bu şekilde maddeler de birbirleriyle etkileşim içinde olurlar! İnsanın bir şey öğrenmesi, beyindeki hücrelerin öğrenilecek şeyin koku-renk-şekil-boyut-vs. tüm özelliklerine ait atalarından kalıtsal olarak aktarılmış tanımlama belirtilerini, duyu organlarından gelen verilerle çakıştırarak, o şey hakkında bir bilgi-deposu oluşturmakla başlar. Daha sonra o şeyin nelerle ilişkili olduğunun kayıtları tutulur ve birbirlerini tetikleyen kimyasal tepkimeler ve nöronal bağlantılar ve çeşitli protein türleri çıt-çıtlanmaları şeklinde bir bilgi oluşturulur.
Çocuğunuza bir mektup yazarak, ustası olduğunuz bir şeyin nasıl yapılacağını anlattığınızı varsayalım. Çocuğunuz yazdıklarınızı okuyup, onları uygularsa, büyük işler başarır; bu bilgiler olmadan ise bir şey yapamaz. "Bilgi", sözcüklerin kurallı kombinasyonlarından oluşan anlamlı kalıplardır; uzun ve yorucu çabalar sonucu elde edilirler. İnsanların veya hücrelerin oluşturdukları her tür bilgi, o öğelerin yoğun çabaları sonucu elde edilir. Bu nedenle "bilgi", herhangi bir işi daha az enerji harcayarak, daha kısa yoldan yapabilmeyi amaçlayan, yoğunlaştırılmış, sıkıştırılmış deneyimlerdir. Bir anlamda enerji depolanmalarıdır! Genler ise, hücrelerin nesilden nesile birbirlerine bıraktıkları bu tür mektuplardır. Hücreler deneyimlerini DNA kodları olarak kayıt ederler ve kendilerinden sonrakilere aktarırlar, böylelikle bu yavru hücreler, atalarının milyarlarca yıllık deneyimlerinden yararlanarak, yapılması gereken işlemleri kolayca yapabilirler.
Bizler hücrelerimize birer kılıfız; onlar vasıtasıyla düşünür ve davranırız. Sorunlarımızı onlarla çözeriz, çünkü beynimizde faaliyet gösteren onlardır. Hücrelerimizin, sorunlarımızı çözecek şekilde örgütlenmelerini sağlama işlemine eğitim denir ve duyu organlarımızla onlara aktarılan verilerle yapılır.
Hücreler değişim-dönüşümlü bir sistemde yaşadıklarının bilinciyle, oluşturacakları bedenlerin çevreye uyumunu kolaylaştırmak için, dış ortam verilerini işleyecek hücrelerin örgütlenme işlemini, dışarıdan aktarılacak verilere göre, sonradan yapmaktadırlar! Bir ördek yavrusu, yumurtadan çıktığı anda yanında hareket eden ilk objeyi, anası; bir karınca, yumurtadan çıktığı anda algıladığı ilk kokuyu, ait olduğu kolonininki olarak kabul eder! Yani, dünyaya yeni gelen bir canlıya, nelerin kendisi için iyi, nelerin kötü olacağı bilgileri önceden verilmemiştir, çünkü doğa ve dünya sürekli bir değişim ve dönüşüm içindedir. Dolayısıyla, canlıların eğitilme tarzları, onların yaşadıkları ortama (çevreye) uyum sağlamalarında ve başarılı olmalarında son derece önem kazanmaktadır. Bu kural, insan dahil tüm canlılar için geçerlidir.
Kalıtsal (genetik) ve Eğitsel (beyinsel) Bilinç Oluşumları Üzerine Yapılan Deney Sonuçları:
Şekilde, bilinç oluşum sistemi konusunda yapılan deneylerin sonuçları gösterilmiştir. Bir gurup fare, çok çeşitli eşya ve aletlerin bulunduğu "zengin" bir ortamda yetiştirilirken, diğer gurup çok sade bir ortamda büyütülmüşler; sonra da bunların beyinlerindeki sinir hücresi ağı oluşumu araştırılmıştır. Sonuç çok ilginçtir: Çok çeşitli eşya ve aletlerin bulunduğu ortamda yetişen farelerin beyinlerindeki nöron (sinir hücresi) yoğunluğu (sayısı), sade ortamdakilere oranla neredeyse iki katıdır ve sinir hücreleri arası bağlantı oluşturma oranları da o oranda daha fazladır!Bellek oluşturmada ve bu belleklerdeki nesneler arası ilişkilerin kurulmasında, beyindeki sinir hücrelerinin görevli olduğu dikkate alınırsa, ilgili gurupların beyinlerinde şu şekillerde farklı devreler oluşmuş olacağı ortaya çıkar: Sol tarafta zengin ortamda eğitilmiş, sağ tarafta ise sade ortamda yetiştirilmiş farelere ait nöron-devreleri şematize edilmiştir. Şekilde gösterildiği üzere, faktörlerin çok olduğu ortamda yetişen farelerin beyinlerinde, duyu organlarıyla çevrelerinde algıladıkları "top, boru, merdiven, döner çark, vs." gibi ögeleri betimleyen sinir hücreleri gurupları ve bu öğeler arası ilişkileri tanımlayan sinir hücreleri arası bağlantılar (mavi renkle gösterilmişlerdir) oluşmuş iken, sade ortamda yetişen bir fare, bu tür nesnelerden tamamen habersiz olarak yetişmiş olduğundan, beyninde bu tür nesneleri betimleyen ve ilişkilendiren sinir hücreleri ağı noksan olmuş olacaktır! İşte bu şekilde, eğitsel nöronal devrelerle, kalıtsal nöronal devreler birbirlerinden tamamen ayrılmış olmaktadırlar: Eğitsel nöronal devre sistemi tamamen canlının duyu organlarıyla algıladıkları verilere göre, sonradan oluşturulurken, kalıtsal nöronal devreler, hücrelerin kromozomlarında kayıtlı genetik kodlamalara göre, otomatik olarak canlının tek hücre aşamasından, gelişmiş bir canlı durumuna geçene kadar olan süreçte, özellikle vücut organları arası ilişki, işleyiş ve etkileşimleri düzenleyen devrelerden oluşurlar.
Bunun sonucu, bir bedeni oluşturacak hücreler, genlerinde kayıtlı bilgilere uygun olarak, parçalardan-bütünü oluşturacak şekilde, tüm bedeni ve de beyin denilen hücreler arası koordinasyon sistemini, "küçükten-büyüğe veyahut parçalardan-bütüne" çalışacak şekilde oluşturur. Sonra yavru doğar ve o andan itibaren (çocuğun kafatası ve de beyninin gittikçe büyümesine paralel), hücrelere nelerin nelerle bağlantı içinde olduğu, vs. bilgileri aktarılmaya başlanır ve hücreler bu verilere uygun bir işletim sisteminde çalışacak şekilde örgütlenirler! İşte bu noktada şimdiye kadar özetlenmeye çalışılan doğayı oluşturup-etkileyen güç sisteminin nasıl olduğunun beyindeki hücrelere aktarılıp, onların nasıl bir işleyiş sistemi oluşturacaklarının belirlenmesi can alıcı noktayı oluşturmaktadır.
Eğitsel nöronsal devrelerle, kalıtsal nöronsal devreler birbirlerinden ayrıdırlar: Kalıtsal nöronsal devreler, hücrelerin kromozomlarında kayıtlı genetik kodlamalara göre, otomatik olarak tek hücre aşamasından, gelişmiş bir canlı durumuna geçene kadar olan süreçte, özellikle vücut organları arası ilişki, işleyiş ve etkileşimleri düzenleyen devreleri oluştururken, eğitsel nöronsal devre sistemi tamamen canlının duyu organlarıyla algıladıkları verilere göre, sonradan oluşturulmaktadır. Bedenin, değişim-dönüşümlü dış dünya koşulları ile uyumlu şekilde çalışmasında görev alacakların (sinir hücreleri) örgütlenme işlemi, kendilerine aktarılacak dış dünya verilerine göre yapılmak üzere, insanlara bırakılmıştır. Şekilde beynimizin bir kesiti verilmiştir. Kesikli-kırmızı hattın altında kalan beyin kesimi, kalıtsal nöronsal örgütlenmenin egemen olduğu bölgeyi gösterir. Genlerde kayıtlı bilgilere göre otomatik olarak oluşturulurlar. Tüm organlarımız arası genel ilişki ve etkileşimler ve bilinç- altı dediğimiz tüm hayati fonksiyonlar bu bölgedeki örgütlenmelerle koordine edilirler. Bu bölge hemen hemen tüm memeli canlılarda aynı yapılanmaya sahiptir. Kırmızı hattan dışa doğru olan bölge, duyu organlarından aktarılan verilere göre, eğitsel bilinçle oluşturulan nöronsal bağlantıların egemen olduğu bölgeyi gösterir ki, çocuğun kafatası büyüdükçe bu beyin bölgesi de orantılı olarak gelişir ve içindeki hücreler, çocuğa verilen eğitime göre, onun alışkanlık, düşünce ve davranış tarzlarını belirleyecek şekilde birbirleriyle bağlantı oluştururlar.
Görüldüğü üzere "bilgi ve bilinç" sistemlerinin depolandığı ve işlendiği farklı farklı yerler vardır. Bir gövdeye ait, bilgiler, gövdenin bilgi-işlem merkezinde (örneğin beyinde) depolanıp-saklanırken, hücreye ait bilgiler, hücrenin çekirdeğindeki kromozom iplikçiklerinde korunmaya alınmışlardır. Toplum dediğimiz daha üst sisteme ait bilgiler içinse, "kitap" gibi ekstra bilgi-depoları oluşturulmuştur. İnsanlar yazıyı keşfetmeselerdi, insanlık asla gelişip, bu günkü toplumsal düzeye (sosyal, teknik, ekonomik, vs.) gelemezdi, çünkü hiçbir insan beyni bir uçak veya bilgisayarı yapabilmek için gerekli tüm bilgileri depolayacak ve işleyecek kapasiteye sahip değildir ve farklı insan beyinlerinde oluşturulan bilgilerin birbirlerine önemli hatalar yapmadan aktarılıp, karşılıklı iş-birliğine gidilebilmesi ise olanaksızdır.
Günümüz fizik araştırmalarının ortaya koyduğu kadarıyla; doğa ve dünyayı oluşturup etkileyen güç, küçük öğelerden başlayarak büyük öğeleri oluşturur; küçük öğeler vasıtasıyla büyükleri etkiler; oluşturduğu hiçbir öğe ebedi ve değişmez değildir, tersine öğeler arası sürekli bir değişim-dönüşüm (evrim) vardır.
İnsanların yaşadığı uzay deneyimleri, insan bedenlerinin, içlerindeki hücreleri tarafından denetim ve kontrol altında tutulduğunu kesin delilleriyle ortaya koymuştur. Biyoloji ve genetik bilgileri ise, tüm canlı bedenlerinin tasarım ve yapımcılarının da, yine içlerindeki hücreleri olduğunu göstermektedir.
Hücrelere neyi nasıl yapacakları, hangi koşullarda nasıl davranacakları “bilgisi” ise, iç yapısallaşmalarında kayıt edilmiştir. Dolayısıyla hücrelerin bileşenleri de hücrelerin davranışlarını kontrol eden bilgileri içerirler. Örneğin hücrelerin en temel bileşenlerinden birini, proteinler oluşturur. Her bir protein türü, farklı bir elektromanyetik güç sistemini algılayıp, bu farklı enerji türlerini birbirlerine dönüştürebilecek bilgi kalıplarıdır. Şekilde görüldüğü üzere, kimi protein ısı <=> hareket güçlerini birbirlerine, kimileri ışık <=> elektrik enerjisi <=> kimyasal enerji <=> hareket enerjisi <=> basınç, vs. türlerini birbirlerine dönüştüren “bilgileri” içerirler. En sağdaki şekildeki suni polimer, yüksek ısılı ortamda (A) şeklinde bulunurken, düşük ısılı ortamda (B) şekline dönüşür! (Normalde maddeler yüksek ısılı ortamda uzar, düşük ısılı ortamda kısalır!). Yani bu bileşimli moleküller, ısı değişimlerine bağlı olarak büzüşür veya uzar; böylelikle ısı enerjisini harekete dönüştürür! Bu enerji dönüştürme işlemlerinin nasıl yapılacağı, o proteinlerin yapılarına işlenmiştir. Proteinler veya moleküller, atom denilen daha küçük boyutlu öğelerden oluşurlar; dolayısıyla moleküllerin davranışları da, içlerinde bulunan atomlarla belirlenir. Atomlar nötron-proton-elektron kombinasyonları olduklarından, onlar da doğadaki en temel ve ilk ana güç olan “strong-force=güçlü-etkileşim” enerji türü bilgisi kalıbına sahiptirler.
Bu şekilde doğadaki öğelerde, küçükten => büyüğe, parçadan => bütüne doğru hiyerarşik bir bilgi oluşturma ve etkileme sistemi ortaya çıkar. Doğayı etkileyen ve oluşturan güç, oluşturulan öğelerin yapısına bilgi olarak yerleşip, onların davranışlarını etkileyici mekanizmayı oluşturur.