Gerçekçi olanı mümkün kılmak: Sosyalizm ve sağlık
Uygulamadaki ve rakamlardaki başarısının ötesinde insanı önceleyen, planlı ve koruyucu sağlık hizmetlerini hayata geçirmenin bir hayal değil son derece gerçek ve mümkün olduğunu da göstermiştir. Tıpkı 1917’de Bolşeviklerin eşit ve özgür bir ülke kurmanın gerçek ve mümkün olduğunu göstermeleri gibi. Gerçekçi olanı mümkün kılmak elimizdedir.
24-11-2016 00:40
Geçen haftadan kalan yazımızı, sosyalizmin sağlık alanında deneyimleri ve somut sonuçlarla sürdürmek mümkün.
Sovyetler Birliği’nde işçi sağlığı, halk sağlığı uygulamaları ile beraber merkezi örgütlenme ile koordine olarak yürütülmüştür. 1918'de halk sağlığı ünitelerinin kurulması ve 1919'da tüm sağlık enstitülerinin bunlara bağlanmasıyla kuruluş gerçekleştirilmiştir. İlk işçi sağlığı enstitüsü 1923 yılında Moskova' da kurulmuştur. Amacı meslek hastalıkları konusunda araştırma yapmak, koruyucu önlemleri geliştirmek, daha sağlık çalışma ve yaşama koşulları sağlamaktır.
İlkyardım istasyonları
Sovyet sağlık otoriteleri, bir yandan I. Dünya Savaşı ve iç savaşın yıkımlarından kurtulmak için önlemler alırken diğer yandan işçilere hizmet veren sağlık birimleri kurmaya yöneldiler. Sanayi bölgelerinde sendikaların da etkisi ile ilkyardım istasyonları kuruldu. 1928'de bu bölgelerin %85'inde ilk yardım istasyonları kurulmuştu ve bunların %40'ında hekim çalışıyordu. Bütün bu istasyonlar uzman hekim ve yardımcı sağlık personeli tarafından yönetiliyordu. Her 2000 işçi için bir hekim bulunurken kimya, kömür, maden ve petrol rafineri endüstrilerinde ise her 1000 işçi için bir hekim bulunuyordu. Bu istasyonlar işçi ailelerine ve o yöredeki halka da hizmet verirdi. Maden ocakları içinde ise 24 saat açık kalan sağlık birimleri kurulmuştu.
İşçi sağlığını koruma yasası
İşçi sağlığı hizmetleri hem toplumsal koşullar hem işçi sağlığı örgütlenmesi hem de hizmet içeriği itibarıyla kapitalist dünyadan tamamen farklı bir biçimde yapılanmıştır. Öncelikle 1918 yılında işçi sağlığını koruma yasası çıkarılmış ve bu yasa, tüm işçi ve emekçileri kapsaması ve diğer özellikleri nedeniyle dönemin tek örneğidir.
Yasaya göre, çalışma saatleri genel olarak sekiz saat olmakla birlikte, bazı iş kollarında yedi, diyabetli işçilerde ise altı saat idi. Ayrıca, aşırı çalışılmamasını, haftada beş gün çalışılmasını, işçilerin yılda bir-iki ay izin kullanmasını, yılda bir kez parasız tatil yapmasını, 18 yaş altındaki gençlerin tehlikeli işlerde, 16 yaş altındaki çocukların hiç çalıştırılmamasını, iş yerlerinde koruyucu giysinin giyilmesini, işçilere ilave süt dağıtılmasını ve tüm işçilerin periyodik olarak muayene edilmesini yasal olarak güvence altına almaktaydı.
1922 yılında işçilerin sağlık muayeneleri yapılmaya başlanmış, endüstriyel yaralanma ve zehirlenmeler kayıt altına alınmıştır. Hatta sık görülen meslek hastalıkları, iş kazaları ve işçi ve emekçinin sağlığını risk altında bırakan durum ve uygulamalar işyerlerinde ve gazetelerde resmi olarak yayımlanmıştır. Sosyalist inşa süresince kadın işçiler tehlikeli ve ağır işlerde, doğum öncesi-sonrası dönemde de gece çalıştırılmamış, iş seyahatlerine gönderilmemişti.
Enfeksiyon hastalıklarının azaltılması ya da yok edilmesi, salgınların, meslek hastalıkları ve iş kazalarının önlenmesi, sanitasyon koşullarının sağlanması, aşılama, doğru beslenmenin sağlanması, gebe, yetişkin izlemlerinin yapılması, ilgili sağlık verilerinin kayıt altına alınması başlıca işçi sağlığı hizmetleriydi. Hizmetin her aşamasında işçi katılımı sağlanırdı.
Kadın sağlık odaları, süt dağıtım merkezleri, kreşler, istirahat sanatoryumları
Anneler çalışsın ya da çalışmasın tarım sektöründe dahi altı aydan sonra bebeklerini kreşe bırakabilirdi. Annelerin çalışma düzeneğine göre bebek ya da çocuklar kreş ve anaokullarında 14 saate kadar kalabilirdi. Üretim birimi nerede bulunursa bulunsun ihtiyaca göre, her bir üretim biriminde mutlaka kreş ve anaokulu olur; eğitimli sağlık ve sosyal hizmet emekçileri burada istihdam edilirdi.
1940'lı yıllara kadar işçi ve emekçilerin sağlık hizmetleri ilk yardım istasyonlarında yürütülürken, bu yıllardan sonra sanayileşme ve kentleşmenin hızlanması, sanayide çalışan işçi sayısının artması ile birlikte, işçi sağlığı hizmetleri Fabrika Sağlık ve Sanitasyon Birimi örgütlenmesi içinde ele alınmıştır. Bu birim, kadın sağlık odaları, süt dağıtım merkezleri, sağlık personeli çalışma birimi ve hekim çalışma birimini içeren birinci basamak, fabrika hastanesinin yer aldığı ikinci basamak düzeyindeki sağlık kurumlarını içermekteydi.
Ayrıca, bünyesinde işçinin çocuğu için kreş, anaokulu, işçi ve ailesinin istirahat edebileceği istirahat evleri ve sanatoryumlar da yer almaktaydı. Genel olarak 4.000'den daha fazla işçinin çalıştığı yerlerde bulunurken, kömür, petrol vb. sektörlerde 2.000, maden gibi tehlikeli işyerlerinde ise 500 işçisi olan işyerlerinde de kurulmuştur. Bu birim, maden işkolunda 24 saat sağlık hizmeti sunmuştur. Tarım emekçileri ise, devlet ve kolektif çiftliklerdeki sağlık birimlerinden ve ebe merkezlerinden hizmet almıştır.
70 yıl boyunca hangi üretim birimi olursa olsun, her bir işçi koruyucu ve tedavi edici sağlık hizmeti alır, işe başlamadan önce mutlaka bir saat spor yapabilir, iş çıkışında isterse sanatoryumlarda dinlenir, istirahat eder, spor yapar ya da kitabını okuyabilir hatta orada kalabilirdi. En önemlisi de işçi ve emekçiler bu hizmetler için para ödemezdi.
Sovyetler Birliği’nde Ekim Devrimi ile başlayan ve sağlık hizmetlerinin tüm topluma eşit ve parasız bir biçimde sunulmasını amaçlayan sosyalist sağlık sistemi 70 yıl boyunca kimi dönemeçlerden geçti. Devrimin hemen sonrasında başlayan inşa süreci, 1922’ye kadar süren ve sadece sağlık değil tüm diğer toplumsal hizmetleri sekteye uğratan iç savaş, II. Dünya Savaşı ve son olarak 80’li yıllar bu dönemeçlerin en kritik olanlarıdır. Kabaca ifade etmek gerekirse sosyalist sağlık hizmetleri ve buna bağlı toplum sağlığı göstergeleri, iç savaş dönemi dışarıda bırakılırsa II. Dünya Savaşına kadar yükselen bir grafik çizmiş, savaş sonrası yaraların sarıldığı bir dönem boyunca durağanlaşmakla birlikte yükselmeye devam etmiş ve 80’li yıllarla birlikte inişe geçmiştir.
Bütün bir dönemin göstergelerine bir miktar örnek vermek gerekirse:
1913-1937 arasında ölüm hızı %40, çocuk ölüm hızı (ÇÖH) ise %50 oranında azalmıştır. Bebek ölüm hızı (BÖH) 1957 yılında binde 45'e, 1970 yılında da binde 26'ya, anne ölüm hızı (AÖH) ise 1954 yılında yüz binde 54'e kadar düşmüştür. Bu oranlar, hem devrim öncesi dönem hem de günümüz dünyasındaki sağlık göstergelerinden oldukça iyi düzeydedir. SSCB'deki bu olumlu sonucun nedeni, temel olarak sosyalist düzenin sömürüsüz dünyayı gerçekleştirme çabalarıdır. Bu çabanın sağlık hizmetlerindeki bir görünümü, ana-çocuk sağlığı kurumlarının ve sağlık emekçilerinin ihtiyaç duyulan sayı ve nitelikte olmasıdır. Nitekim Devrim öncesi Rusya'da kadın/çocuk dokuz danışmanlık birimi varken, 1969 yılında 20.700'e ulaşmıştır. 1917 yılında sadece 27 ana-çocuk sağlığı koruma enstitüsü mevcut iken, 1925 yılında 3.655'e yükselmiş, ebe sayısı 1969 yılında 203.000'e çıkmıştır. Bir başka görünümü, sağlığı geliştirici ve koruyucu sağlık hizmetlerinin öncelenmesidir.
Anne-çocuk izlemlerinin rutin olarak yürütülmesi, gebe izlemlerinin yüzde yüz olması, çocukların %91 'inin anne sütü alabiliyor olması, aşılamanın zorunlu bir hizmet olması vb. en somut olanlarıdır. Öyle ki 1928 yılında difteri aşısı olmayan çocuk sayısı ancak % 14 idi. Aynı yıl, Moskova' da kızamık aşısının yapılmasına bağlı olarak kızamıktan ölen bebek sayısı ise sadece %4.6 idi. Günümüzde çoğu kapitalist ülkenin hiç birisi bu derece yüksek bir bağışıklama oranına sahip değildir. Diğer bir görünümü de sağlık alanındaki ilerlemenin sadece sağlık hizmetleriyle değil, eğitim, yeterli ve dengeli beslenme olanaklarının yaratılmasıdır ve okul öncesi kurumlarının her yerde bulunması ilk akla gelen hizmetlerdir.
Bunların yanında 1928 yılından itibaren çocuklar, anneler ve işçiler için özel süt merkezleri kurularak parasız süt dağıtılmıştır. Üretim birimlerinde bulunan süt mutfakları sayısı 1959 yılında şehirde 605 iken, 1965'de 1399'a köylerde ise 32 iken 255'e yükselmiştir. 1913-1937 arasında kişi başı meyve-sebze tüketimi beş kat artmış, 1938 yılında günlük kişi başı protein tüketimi 100 grama (Almanya'da 35 gram) ulaşmıştır. 1950 yılında kişi başı besin tüketimi et için 26 kg, balık için yedi kg iken, 1968 yılında et 51 kg'a, balık da 15.9 kg'a yükselmiştir. Bu gelişmelere bağlı olarak sadece 1913- 1917 yılları arasında Sovyet çocuklarının göğüs genişliği 2 cm artmıştır. Bulaşıcı hastalıklarla da amansız bir biçimde mücadele edilmiştir.
En sık görülen hastalıklara yönelik olarak sayısız dispanser açılmıştır. Devrim öncesi Çarlık Rusya'sında sadece 43 verem dispanseri mevcutken, 1948 yılında 16.000 olmuştur. İlk olarak 1922 yılında Epidemiyoloji ve Hijyen dergisi, 1923 yılında Verem Sorunları Dergisi yayımlanarak bu alandaki bilimsel bilgiler paylaşılmaya başlanmıştır. Ayrıca, veremli çocuklar için orman içinde açık hava okulları (ilk kez 1918 yılında, Moskova'da) açılmıştır. Bu okullarda büyüklüğüne göre değişmekle birlikte, mutlaka bir hekim, iki hemşire çalışır, çocuklar burada hem eğitim alır hem de tedavilerine devam ederdi. 1924 yılında verem ölüm hızı ise 16.7'ye kadar düşmüştür. Dizanteri nedeniyle ölüm 1950'de 3.3 iken, 1960'da 1.8'e, pnömoniye bağlı ölümler 4.3'den, 1.8'e düşmüştür. Sovyet sağlık sisteminin sonucunu gösteren en önemli göstergelerden birisi de yaşam beklentisidir. 1913 yılında yaşam beklentisi 32 iken, yaklaşık 50 yıl sonra iki kat artmıştır. Sovyet toplumunda yaşam niteliğinin gelişmesine bağlı olarak, yaş grupları içinde yaşlı nüfus da artmıştır. Örneğin, 1939 yılında 70 yaş üzeri yaşlı nüfus %2.3 oranında iken, 1979'a gelindiğinde %5.8'e yükselmiştir. 1979 yılına ait yaşlılık oranı şu anki pek çok kapitalist ülkenin yaşlılık oranından daha yüksektir.
Sağlık istatistikleri 1960’lı yıllara dek Sovyetler Birliği’nin hastalık insidansı bakımından en parlak yıllarını yaşadığını göstermektedir. Örneğin 1964 yılında kaba ölüm hızı binde 6.9’la en düşük düzeydedir. Bu yıldan itibaren yavaş ama istikrarlı bir yükselme izlenmektedir. Sağlık hizmetlerinin tüm ülkeye sağlık emekçileri ve kurumlar düzeyinde uygun bir biçimde dağılmış olmasına ve dolayısıyla ulaşılabilir olmasına karşın göstergelerdeki bu durağanlaşma ve kötüleşmenin kaynağında tıptaki güncel bilimsel ve teknolojik gelişmelerin etkin şekilde uygulamaya geçirilememesi olduğu söylenebilir. Ülkenin her yanına dağılmış olan ve tüm yurttaşlarla temas edebilen polikliniklerdeki gereç ve teknolojiye dayalı tanı araçlarının (endoskopi, ultrason vb) tıbbi uygulamalarda verimsizliğe yol açacağı açıktır.
Çözülüşün yarattığı yıkım
80’lerle başlayan süreç dramatiktir. 1983 yılında ilk kez paralı özel poliklinik ve dispanser uygulaması başlamıştır. Bu tarihten sonra devlet yöneticileri tarafından genel ekonomik-politik gelişmeler ışığında sağlık sorunlarının yeni ekonomik politikalarla aşılacağını belirtilmiş ve Haziran 1987'de sağlık sektöründe de Perestroyka uygulamasına geçilmiştir. Aynı yıl ilk paralı hastane açılmıştır. 1989 yılından sonra ise, sağlık sisteminin merkeziyetçi yapısı yerine ademi merkeziyetçi sağlık örgütlenmesi, kamu finansmanı yerine özel sağlık sigortacılığı, geniş kapsamlı birinci basamak sağlık hizmetleri yerine aile hekimliği ve paralı sağlık uygulamaları başlamıştır. 1991 yılında, sağlık hizmetinin finansmanı ile ilgili yasa çıkartılmış, 1993 yılından itibaren zorunlu özel sağlık sigortası kurulmuştur. Reel sosyalizmin çözülüşüyle birlikte tüm eski Sovyet ülkelerinde kamu sağlık harcamaları azalmış, yurttaşların cepten sağlık harcamaları artmış ve toplumsal eşitsizliklerin de derinleşmesiyle birlikte sağlık hizmetlerine ulaşım güçleşmeye, yaşam süresi kısalmaya ve unutulan bulaşıcı hastalıklar hortlamaya başlamıştır. Onyıllara dayanan geçmişiyle salgın ve bulaşıcı hastalıkların önündeki en büyük engeli oluşturan koruyucu sağlık merkezlerinin kapatılması, gebe ve anne-bebek izlemlerinin durdurulması yıkım etkisi yaratmıştır. Özellikle tüberküloz, difteri gibi artık tarihte kaldığı düşünülen ve sağlık hizmetlerine ulaşma-ulaşamama dışında yoksullukla doğrudan bağlantılı hastalıklar eski Sovyet cumhuriyetlerinde sıradanlaşmaya başlamıştır.
Toplumcu sağlık uygulamalarının sosyalizmin kendi tarihselliği içerisindeki seyri, iniş ve çıkışları başka bir inceleme ve tartışmanın konusudur. Bir bütün olarak bakıldığında Devrim’den çözülüşe dek geçen süre içerisinde Sovyetler Birliği’ndeki sosyalist sağlık uygulamaları başarılıdır.
Uygulamadaki ve rakamlardaki başarısının ötesinde insanı önceleyen, planlı ve koruyucu sağlık hizmetlerini hayata geçirmenin bir hayal değil son derece gerçek ve mümkün olduğunu da göstermiştir. Tıpkı 1917’de Bolşeviklerin eşit ve özgür bir ülke kurmanın gerçek ve mümkün olduğunu göstermeleri gibi.
Gerçekçi olanı mümkün kılmak elimizdedir.
İLGİLİ HABERLER
AKP, KHK, OHAL ve üniversiteler
Bugün AKP’nin YÖK ile ilişkisi veya eğitim politikası incelendiğinde varolan durumların geçmişten bağımsız olmadığını göz önünde bulundurmalıyız.
11-05-2018 17:20
Devrim Özdel
Herhangi bir olay değerlendirildiğinde durumlar arasında nedensellik bağı ve dün-bugün ilişkisi kurmak gerek. Böylece an ile gelecek ilişkisi doğru değerlendirilebilir.
Bugün AKP’nin YÖK ile ilişkisi veya eğitim politikası incelendiğinde varolan durumların geçmişten bağımsız olmadığını göz önünde bulundurmalıyız.
YÖK NEDİR? KİMLERİ TEMSİL EDER?
Üniversiteler toplumun şekillenmesinde önemli rol oynayan kurumlardır. Bu nedenle toplumsal düzende önemli değişimlerin gerçekleştirilmesi amaçladığında , üniversitelerin de bundan etkilenmesi kaçınılmazdır.
Hatırlanacağı üzere , 12 Eylül 1980’de gerçekleşen askeri faşist darbe ile inşa edilmesi amaçlanılan yeni bir toplumun ilk adımı atılmıştı.
12 Eylül yönetimi emperyalistlerin programlarına uygun bir toplum yaratma amacı güdüyordu. Bu programın içinde elbette gençler de yer alıyordu. 12 Eylül programının önemli bir noktası gençliğin depolitizasyonudur.
Demokratik-akademik mücadelenin önlenmesi ve bastırılması , üniversitelerdeki bilim insanlarının tasfiye edilmesi , eğitim-öğretim kurumlarına yönelik programın tam uygulanabilmesi cunta yönetiminin hedefiydi.
Bu hedeflerin başarıya ulaşabilmesi için bir araç gerekliydi : Yükseköğretim Kurulu (YÖK).
YÖK ile birlikte meydana gelen değişikliklerden bazıları şunlardır :
-YÖK ile üniversitelerin yönetim kurulları lağvedildi. Cuntanın seçtiği kişiler rektör atanırdı. Böylece üniversitelerin idari özerkliği kaldırıldı.
-YÖK yasası uyarınca rektör seçimlerinde son söz cumhurbaşkanında olacaktı.
-YÖK düzeni ile o dönemde 3000 civarında bilim insanının tasfiyesi gerçekleşti.
-YÖK ile üniversite yönetimleri üzerinde tahakküm kuran yürütme, böylelikle bilimsel
çalışmaları denetleme, sansür koyma, engelleme hakkı da tanınıyordu.
Kenan Evren , Ocak 1984'de ; "Anayasayı değiştirme gücünü kendisinde bulabilen bir güç gelmedikçe YÖK'ü kaldırmak mümkün değildir" diyordu.
20 Nisan 2018 tarihinde ise AKP Genel Başkanı Erdoğan: "YÖK bana bağlı olduğu için hemen bir hafta öteye aldık sınavı. Bu şunu gösteriyor, başkanlık sistemi seri adımlar atmayı sağlıyor" demişti. Kenan Evren'in ve Erdoğan'ın açıklamaları birbirinin zıttı değil, paralelidir. Erdoğan'ın açıklamasından AKP’nin YÖK’ten memnun olduğu sonucunu çıkarabiliriz. Çünkü YÖK, egemen sınıfın sahip olduğu ve istediği gibi dizayn ettiği bir kurumdur.
AKP’NİN ELİNDEKİ FIRSAT
15 Temmuz 2016 tarihinde gerçekleşen darbe girişimi sonrasında devlet kurumlarında ciddi bir “alt üst oluş” yaşandı. Bu “alt üst oluşun” bir ayağı da üniversitelerdi.
Devlet kurumlarını emperyalistler aracılığı ile tekellerin programlarına uygun paylaşan yerli işbirlikçilerin 15 Temmuz'da yaşanan çıkar çatışması sonucu doğan büyük kavgaları devlet kadrolarının revizyon edilip , "tek tipleştirilmesine" zemin hazırladı. Bu sayede AKP’ye devlet kadroları içerisinde mutlak güç olma fırsatı doğdu. AKP bu fırsatı
sıkıyönetim rejimi olan OHAL’in ilan edilmesi ve ardından çıkarılan KHK’lar ile değerlendirmeye çalıştı.
KHK’LAR İLE ÜNİVERSİTELERDE NELER DEĞİŞTİ?
KHK’lar ile yapılan değişikliklerden birkaçı şunlardır :
-Rektörlük seçimleri kaldırılarak, rektörlerin doğrudan Cumhurbaşkanı tarafından atanması
sağlandı. (676 sayılı KHK 85. Md)
-Darbe girişiminin hemen ardından üniversitelerden 4 bin 225’i akademisyen, 1117’si ise idari personel olan toplam 5342 kişi hızla görevden uzaklaştırıldı.
-15 vakıf üniversitesi kapatılarak, bu kurumlarda çalışan 2808’i öğretim elemanı olmak üzere yaklaşık 6 bin kişi ise bir gecede işsiz kaldı.
-672, 675, 677,679, 686, 688, 689, 692 ve 693 sayılı KHK’lar ile üniversitelerden KESK Eğitim Sen üyesi 329 akademisyen (3”ü iade edildi), 13 idari ve teknik personel ihraç
edilmiştir.
(Veriler Eylül 2016 - Kasım 2017 tarihleri arasını kapsamaktadır. Kaynak : Eğitim Sen , 6
Kasım 2017 tarihli açıklaması )
İktidar darbe girişimi sonrasında, devletin hazırladığı “terör örgütü üyeliği listesinde” adı geçen kişileri ihbar edenlere para ödülü verileceğini açıklamıştı. AKP’nin bu süreçte ilmek ilmek ördüğü itiraf ve ajanlık denemeleri üniversitelere de sıçradı.
Bu itirafçılık modelinin somut bir örneğini ne yazık ki geçtiğimiz haftalarda Eskişehir Osmangazi Üniversitesi’nde gördük. Hem araştırma görevlisi hem de 120 kişiyi FETÖ’cülükle suçlayan ve itirafçılık yapan Volkan Bayar , üniversiteye girip 4 akademisyeni katletti.
Bir dönem Eskişehir Osmangazi Üniversitesi'nde çalışan Nuriye Gülmen bu katliam ile ilgili şu ifadeleri kullandı : "Akademisyenler arası muhbir komiteleri oluşturuluyor, Üniversitelerde çürüme had safhada. ‘Bayar aşağılık bir katil’ deyip işin içinden sıyrılmak çok kolay. Ama mesele bu kadar basit değil. Siz, her türlü muhbirlik faaliyetini yayarsanız, insanları itirafçılığa teşvik ederseniz, ki Cumhurbaşkanı bunu bizzat kendisi yaptı, bu sonuçların oluşması son derece doğal.”
Gördüğünüz gibi OHAL ve KHK’lar ile birlikte akademi tamamen bozulmuştur. Bilim insanları yetiştiren yerler , ne yazık ki itirafçı yetiştirir hale gelmiştir. Akademide meydana gelen bu değişikliklerin , elbette ki üniversite öğrencileri açısından da belirli bir yansıması var.
OHAL VE ÜNİVERSİTEDEKİ BASKILAR
OHAL ve KHK’lar ile birlikte muhalif kesimlere yönelen saldırılar yükselirken, demokratik ve özgür üniversite arayışı da ateş çemberinin ortasına konuldu. AKP’li milletvekilinin “Cizre’ye nasıl girdiysek, ODTÜ’ye de öyle gireriz” söylemi bu şiddetli saldırıların sözlü bir dışavurumudur.
Uzun zamandır sistemsel bir kriz içinde olan YÖK , bu süreçte iflasın eşiğine dayanmıştır. AKP , YÖK'ün içinde bulunduğu krizi uzun süreye yaymak ve çözmek amacında olduğu için geçmişte olduğu gibi ÖGB'leri etkinleştirmiştir.
İdare ve kolluk güçlerinin işbirliği üniversite içerisindeki ilerici, devrimci öğrencilere yönelik soruşturma, uzaklaştırma, tutuklama vb. cezalar ile etkinliğini göstermiştir.
OHAL ile birlikte AKP’nin üniversiteleri teslim almaya yönelik saldırıları ve hamlelerini birkaç örnek ile somutlayalım :
- 23.10.2016: Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde düzenlenmek istenen OHAL ve Kanun Hükmünde Kararnamelerle (KHK) ilgili bir açık oturum, OHAL gerekçesiyle
yasaklandı.
- 04.05.2017: 8-12 Mayıs tarihleri arasında düzenlenmesi planlanan konserler, atölyeler, oditoryum etkinlikleri, dans gösterileri ve çeşitli oyunların yer alacağı MSGSÜ Sanat Festivali yasaklandı.
- 08.05.2017: İTÜ'de yapılacak LGBTİ Onur Yürüyüşü, OHAL gerekçesiyle yasaklandı.
- 02.11.2017: 10 Ekim Ankara katliamının 2'inci yıl dönümünde, İstanbul Üniversitesi Beyazıt Kampüsü'nde anma yapmak isteyen 67 öğrenci, çevik kuvvet ekipleri tarafından darp edilerek gözaltına alınmıştı. Gözaltına alınan 67 öğrenciye üniversite yönetimi tarafından soruşturma açıldı. Üniversite yönetimi ile eş zamanlı olarak, yurtta kalan öğrencilere de soruşturma başlatıldı.
- 03.04.2018: Boğaziçi Üniversitesi’nde Afrin lokumu dağıtanlara müdahale eden Boğaziçi Üniversitesi öğrencilerinin bir kısmı evlerine düzenlenen operasyonla bir kısmı da
kampüslerinden gözaltına alındı. Mahkemeye sevk edildiler. Toplamda 9 öğrenci tutuklanırken, 6 öğrenci ise serbest bırakıldı.
-14.04.2018: Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde (KTÜ) Kazım Koyuncu’nun ölüm yıl dönümü için kampüs içerisinde yapılması planlanan anma programına rektörlük tarafından izin verilmedi.
KRİTİK BİR DÖNEME GİRERKEN
Tüm bu olayların olduğu dönemde üniversitelerdeki güç dengeleri çatırdamakta ve egemenlerin otoritesi güçlenmektedir. İlerici,devrimci öğrencilere yönelik saldırılar artarken;
bu saldırılar sadece ÖGB’ler tarafından değil , gericiler ve faşistler tarafından da yapılmaktadır.
Afrin meselesi ile kabaran gerici-şoven dalgada öne fırlayan ve insiyatifi ele alan gericiler , kendilerine destek verecek güçler karşısında meşruluk sağlama ve toparlanma açısından belirli bir ivme kaydettiler. Ve hareketlenen gerici kitleler ile onları yönlendirenler mevcut yeteneklerini gözler önüne serdiler. Kazandıkları bu ivmeyle önümüzdeki dönemde, Üniversitelerdeki sinik görümlerinden kurtulmaya çalışarak daha aktif bir role soyunmaları olasıdır.
Bir faşizmin sonu yazısı: Teşekkürler kurtarıcı!
Müttefiklerin zaferi Alman faşizmini sona erdirdi. Ancak Federal Almanya Cumhuriyeti tarihin tekerini geri çeviriyor.
10-05-2018 13:05
Yazar: Roland Zschächner (Junge Welt)
Çeviri: Özer Erdin
Tam 73 yıl önce Hitler’in ordusunun generali Berlin’deki Kızıl Ordu karargâhında Almanya’nın kayıtsız şartsız teslim olduğuna dair olan belgeyi imzaladı. Böylece II. Dünya Savaşı Avrupa’da sona erdi ve Almanya faşizmden kurtarıldı. Nazi savaş makinesi, ABD, İngiltere; fakat hepsinden önce faşizme karşı 27 milyon insanını yitirmiş olan Sovyetler Birliği tarafından durduruldu. Faşizmden geriye Avrupa’da bir enkaz yığını kaldı. Altı milyonu Yahudi olmak üzere 60 milyondan fazla insan öldürüldü. Dünya halkları, Almanya’dan yayılan barbarlığa karşı direnç gösterdi. Bu nedenle birçok ülke 8 Mayıs’ı, Sovyetler Birliği ve ondan sonra kurulan diğer federasyon ülkeleri 9 Mayıs’ı “faşizme karşı zaferin günü” adı altında kutlamışlar ve kutlamaktadırlar. Almanya dışında! Faşist Almanya’nın yerine kurulan Federal Almanya yeniden büyük güç olma fantezisinin peşine takılmış bir ülkeye dönüşmüştür.
Avrupa Birliği’nde Almanya hâkimiyeti güney Avrupalı devletlerin boyunduruk altına alınması demektir. Bu sefer Berlin zırhlı tanklarını göndermek yerine bu ülkeleri ticaret fazlası kâr ve avro ile ezmektedir. İnsanlar Yunanistan’da sekiz yıldan beri yeni bir Alman işgali altında yaşamaktadırlar. Yunanların büyük bir çoğunluğu fakirleşmiş, sosyal devletleri tahrip edilmiş, intihar oranları artmıştır. Diğer bankalar ile beraber Alman bankaları da Yunanistan’ın içinde bulunduğu bu zor durumdan kazanç sağlamaktadırlar. Holocaust’dan sağ kurtulmuş olan şair Paul Celan; “Ölüm Almanya’dan gelen bir ustadır.” demişti. Günümüzde Alman silah şirketleri bu sözü muhasebe defterlerine yansıtmaktadırlar. Bu şirketler tıpkı savaş yıllarında olduğu gibi bugün de dünyada işlenen cinayetlerden kâr elde etmektedirler. Rheinmetall ya da Thyssen-Krupp gibi silah firmaları halen Alman hükümetinin koruyucu kanatlarının altına sığınmaktadırlar. Dahası Suudi Arabistan ve Türkiye gibi diktatörlüklere Alman devletinin yüce çıkarları adına silah satılmasına izin verilmektedir.
Alman Ordusu ise dünya çapında 13 askeri operasyona iştirak etmiştir. Afganistan’da SS Birlikleri ve Hitler’in ordusunun geleneğine harfiyen uyularak kan dökülmüştür. Albay Georg Klein’ın sorumlu olduğu 140 kişinin ölümüne neden olmuş olan 2009’daki katliam unutulmamalıdır. Alman emperyalizmi her zamanki gibi kendine doğu halkları arasından tebaalar yaratmaya çalışmaktadır. Bu esnada hem yeni hem eski bir dostu kıskaca almaktan imtina etmemektedir. Yani Moskova boyun eğmelidir. Rusya ve hammadde kaynakları batı kapitalizminin hizmetine sunulmalı; Almanya ve ABD’nin küresel çıkarları karşısında hiçbir engel bulunmamalıdır. Sırf bu nedenle Alman güçlerinin de dâhil oldukları NATO birlikleri Rusya’nın batı sınırına yerleştirilmiştir. Moskova’dan gelen eleştiri ise kendi hırslarını gizlemek için bizzat kuşatılana karşı yöneltilmektedir. II. Dünya Savaşı’ndan ve faşizmden öğrenilenlerden geriye Almanya’da hiçbir şey kalmamıştır. Rusya ile yaşanmakta olan sorunlar savaş tehlikesini arttırmaktadır.
Öte yandan aşırı sağcı bekçi köpekleri mültecilere, engellilere ve işsizlere saldırarak, içi boş aşırı Alman milliyetçiliğini yeniden çoğunluğa hâkim kılmak istemektedirler. Tıpkı Nazi yaltakçıları gibi mevcut durumdan kazanç sağlayanlar da yine aynı koltuklarda oturmaktadırlar. Onların çabalarına son vermek Avrupa’yı 73 yıl önce faşizmden kurtaranların vasiyetidir.
İleri Hatırlatıyor
Erivan’da “kadife devrim” mi yoksa liberal reform mu?
Geçtiğimiz günlerde yaşanan sokak hareketlerinden ve Başbakan'ın istifasının ardından Ermenistan... Söz konusu olan bir kadife devrim mi, yoksa liberal reform mu?
28-04-2018 13:32
Ermenistan küçük bir ülke. 1990’da üç milyon olan nüfus bugün resmi olarak 3.5 milyon ancak fiili nüfusun daha az olduğu tahmin ediliyor. SSCB zamanında nüfusunun %90’dan fazlası Ermeniydi. Yani SSCB’yi oluşturan cumhuriyetler içinde etnik açıdan en monolitik olanıydı. Ermenistan’ın bir özelliği de daha SSCB zamanında, özellikle Gorbaçov döneminde gölge ekonominin, karaborsacıların ve illegal atölyelerin belki de en güçlü olduğu cumhuriyet olmasıydı. Açıkçası Ermenistan’ın doğmakta olan burjuvazisi daha Gorbaçov döneminde dişlerini göstermeye başlamıştı. Bununla birlikte Sovyet döneminde Ermenistan’da makine, kimya ve metalurji sanayileri gelişmişti ve Ermenistan bir sanayi ülkesiydi.
Bağımsızlık sonrası bütün eski Sovyet ülkelerinde olduğu gibi Ermenistan da büyük bir ekonomik yıkım yaşadı. Kapitalizme geçtikten sonra fabrikalar yağmalandı ve harabeye döndü. SSCB pazarına mal üreten fabrikalar artık mallarını satamaz oldular. Karabağ savaşı durumu daha da kötüleştirdi. Karabağ askeri kliği ülkenin yönetimini ele aldı. Bunlar halkın çektiği ekonomik sıkıntıları da bu sayede meşrulaştırdılar. Nitekim son on yıldır iktidarda olup geçende istifa eden Serj Sargisyan bu kliğe mensuptu. Bu oligarşik klik ülkede mafyatik bir tekel sistemi kurdu. Оligarklar parlamentoda ve hükümette aracı kullanmaya gerek görmeksizin doğrudan kendileri oturuyorlar. Her bakan ve başbakan aynı zamanda tanınmış bir oligark. Bunlar ülkedeki her türlü ekonomik faaliyeti aralarında bölüşmüş durumdalar ve bunlara komisyon ya da ortaklık vermeden kimse büyük çapta ticaret yapamıyor. Örneğin her türlü malın ithalatında tekeller kurdular. Nitekim muhalefetin taleplerinin başında bu ithalat tekellerinin dağıtılması ve ticaretin liberalleştirilmesi geliyor. Ermenistan’da seçimlerde halkın oyunu alenen sattığı da bilinen bir gerçek. Ortada oligarşik kapitalist düzene alternatif bir parti olmadığı için seçmenler partiler arasında bir fark görmüyorlar ve en çok parayı verene oy veriyorlar. Ancak görünen o ki halk da artık bıktı ve bir şeylerin değişmesini istiyor. Putin’in iki kez başkanlık yaptıktan sonra anayasayı değiştirmek yerine bir dönem başbakanlık yapmasını kısmen taklit eden Sargisyan, parlamenter sisteme geçip bu kez de başbakan olarak ülkeyi yönetmek istedi. Ancak tepkiler artınca halen anlaşılmayan bir sebepten dolayı istifa etti. Muhalefet lideri Nikol Paşinyan’ın arkasında kim olduğu merak edilen bir durum. Rus medyasında ABD olduğu yazılıyor. ABD’nin Ermenistan’daki diplomatik personel sayısı 2.500. Herhangi bir doğal zenginliği olmayan bu küçük ülkedeki bu büyük diplomat ordusunun hikmeti nedir? Acaba ülkedeki Rus askeri üssü olabilir mi? Paşinyan’ın daha çok AB yanlısı olduğu bilinmekle birlikte, Ermenistan’da iktidara kim gelirse gelsin Rusya ile Batı’yı dengelemek zorunda olduğu ve ikisinden birini açıkça tercih edemeyeceği de bilinen bir gerçek. Nitekim Paşinyan da jeopolitik anlamda bir değişiklik düşünmediklerini belirtti. Sarkisyan istifa etmiş olsa bile partisi hala mecliste ve bürokraside güçlü. Dolayısıyla iktidar mücadelesinde henüz sonuç belli değil.
İleri Hatırlatıyor
Oligarşik Rusya’nın parlamentosu Duma’da Züganov’un sözde komünist partisinden Leonid Kalaşnikov’un başkanlık ettiği BDT işleri komitesi üyeleri Erivan’a gelerek parlamentoda görüşmeler yaptılar. Kuşkusuz Rusya Ermenistan’da Rusya aleyhine bir değişim olup olmayacağını ve Ermenistan’ın Ukrayna gibi olup olmayacağını yakından takip ediyor. Ukrayna’da Leonid Kuçma benzer şekilde bir parlamenter sisteme geçişte iktidardan olmuştu.
Sonuç olarak Ermenistan’da halkın kabaran öfkesinin üstünde oligarşinin liberal kanadı yükseliyor. Ancak Ermenistan halkı onların da çözüm olmadığını görecek.
Kentin havasını solurken günde kaç sigara içtiğinizi biliyor musunuz?
Kirli, sisli bir şehrin sokaklarında yürürken pasif olarak kaç sigara içtiğinizi hiç merak ettiniz mi?
27-04-2018 13:09
Çeviren: Melih Fırat Ayaz
Brezilyalı tasarımcı Marcelo Coelho ve Fransız yazılımcı Amaury Martiny tarafından geliştirilen ve nisan ayı başlarında kullanıma sunulan bir uygulama, yaşadığınız kentte, hiç sigara içmeseniz bile, kirli havayı solurken pasif olarak günde kaç sigara içtiğinizi hesaplıyor.
Cep telefonunuza Google Play ya da App Store’dan indirebileceğiniz “Sh*t! I Smoke” adlı ücretsiz uygulama, cep telefonunuzun konum bilgilerinden yararlanarak, bulunduğunuz bölgedeki hava kirliliğinin günde kaç sigaraya denk geldiğini hesaplıyor.
Uygulamada, Kaliforniya Üniversitesi’nden fizik profesörü Richard Mueller’ın “Hava Kirliliği ve Sigara Denkliği” adlı çalışmasında geliştirdiği matematiksel model referans alınıyor. Mueller’ın çalışmasında, sigaranın açığa çıkardığı parçacıkların, hava kirliliği analizlerinde yanma sonucu oluşan 2,5 mikron ve daha küçük partiküler maddeleri tanımlamak için kullanılan PM 2,5 cinsinden değeri hesaplanıyor. Bu hesaba göre, günde bir sigara, PM 2,5 cinsinden yaklaşık olarak 22 μg/m3 (mikrogram/metreküp) seviyesine denk geliyor.
Mueller’ın matematiksel modelinden yola çıkan uygulamanın geliştiricileri, WorldWide Air Quality’nin dünya çapındaki hava kalitesine ilişkin verilerini de kullanarak, kullanıcılara bulundukları bölgede pasif olarak kaç sigara içtikleri bilgisini sunuyor. Örneğin PM 2,5 seviyesinin ortalama 85 μg/m3 olduğu Pekin’de bir gün geçiren bir kişi yaklaşık 4 sigara içmiş oluyor. Aynı hesapla bir kişi pasif olarak New York’ta günde 2,3, Los Angeles’ta günde 4,3, Tokyo’da günde 4,1 sigara içiyor.
Uygulamanın geliştiricilerinden Martiny, bir süre yaşadığı Pekin’de gördüklerinin böyle bir uygulama fikrinin ortaya çıkmasını sağladığını söyledi. 2008 Olimpiyat Oyunları öncesindeki yıllarda Pekin’de bulunan Martiny, “Şehrin dönüşümünü gördüm. Başlangıçta devasa mavi gökyüzünü görebiliyordum ve çok fazla araba yoktu. Oldukça keyifliydi” dedi. Olimpiyat Oyunları kapsamında başlayan inşaat furyasının ve gerekli enerji ihtiyacını karşılamak için açılan kömür tesislerinin kentin havasını hızla kirlettiğini söyleyen Martiny, “Yaşanabilecek gibi değildi. Hava solumak için korkunçtu. Daha fazla orada kalamazdım” dedi.
Coelho ve Martiny, CityLab’a yaptıkları açıklamada, uygulamanın amacının, hava kirliliği konusunda kullanıcıları bilinçlendirmek ve durumu anlayabilmeleri sağlamak olduğunu belirterek, “Hava kalitesi izleme istasyonlarının verileri sadece sayılardan ibaret ve sayılar, çevresel problemler üzerinde çalışan profesyoneller için anlaşılabilir bir şey. Ancak bu verileri sigaraya dönüştürdüğünüz zaman, insanların, hava kalitesinin yaşamlarındaki yerini ve sonuçlarını anlaması daha kolay oluyor” dedi.
İsviçre reklamları ve gerçekler
İsviçre Parlamentosu gündemsizlik nedeniyle toplanamıyor. Ne muhteşem ülke! Peki gerçekten öyle mi? Bir mültecinin gözünden bakıldığında durum değişiyor. Parlamentonun gündemine giremeyen hayati sorunlar her yanı sarıyor.
05-04-2018 14:15
Özgül Toprak
“İsviçre Parlamentosu gündemsizlik yüzünden açılmadı.”
Bu tür haberler Avrupa’dan ziyade bizimki gibi ülkelerde çok daha fazla ilgi görüyor ve kulağa çok sevimli geldiği de kesin.
İsviçre 8 milyon nüfusa sahip ve bunun 2 milyonu yabancı, onların değimiyle “auslander”. Ve bu yabancı sayısının %80’i ise savaş, siyasi ve ekonomik sebeplerle bu ülkeye göçen veya sığınanlardan oluşuyor. Sığınmacı, ilticacı ve göçmenlerin vatandaşlık haklarına sahip olması için en az 12 yıl bu ülkede yaşamış olması gerekli. Tabi bu tek kriter değil, bunun yanında devletin sosyal destek olarak verdiği parayı almamış ya da geri ödemiş olmak; iflas etmemiş, icralık olmamış, bankaya borçlanmamış vs. olmak da diğer bazı şartlar arasında. Bütün bunlar tam olduğunda seçme, seçilme ve referandumda oy hakkına sahip oluyorsunuz ve elbette bu, burada yazıldığı kadar kolay bir süreç olmuyor.
Hal böyle olunca da geriye kalan 6 milyonun vicdanıyla baş başa kalıyorsunuz. Mülteci ve sığınmacılar için git gide zorlaşan entegre etme(me) çalışmaları, uzayan oturum süreçleri, beslenme, ikamet ve eğitim ödeneksizliği, özelde yerel yönetim ve mülteci kuruluşlarının mobingi, genelde ise yerli halkın ırkçı yaklaşımı esasta bir devlet politikası olduğu için parlamentoda gündem olamıyor.
Aksine, baskıyı artırıp daha caydırıcı olmak adına yeni kararlar alıp uygulamaya koyuyorlar. Vatandaşları ile yaptıkları referandumlarda ise cevabını yüzde yüz bildikleri soruları sorarak “demokrasi”yi uyguluyorlar(mış) gibi yapıyorlar. Onyıllar içinde aidiyetin, devletçiliğin ve milliyetçiliğin nakış nakış işlendiği bu toplumun vereceği her karar parlamentonun malumudur. Asgari ücretin artırılması için yapılan referanduma “hayır” cevabını veren İsviçre vatandaşları, asgari ücretle çalışanların büyük çoğunluğunun yabancılar olduğunu çok iyi biliyor elbette. Başka bir referandum ise planlanan bütçenin fazla veren kısmının halka dağıtılması ile ilgili ve yine hayır diyen vatandaşları hem milli bağlılığı gösterip hem de demokrasinin gereğini yerine getirerek, parlamentonun danışıklı politikasını boşa çıkarmamış oluyor. Ve yine bu vatandaşlar daha ileri giderek parlamentonun, savunma sanayisini geliştirmesi ve daha çok silah ve savaş teçhizatı üretip satması yönünde talepte bulunuyorlar. Halbuki “barış” içinde yaşıyorlar (en azından öyle diyorlar!). Askeri gücü nüfusa oranla az görünen bu ülkenin esasta askerlik yapmış her bireyinin terhis olmuş olsa bile asker kaldığı pek bilinmez. Çünkü hepsi silah ve teçhizatını alıp evine dönüyor ve hatta belli aralıklarla tekrar çağırılıp eğitim veriliyor. Yani anlayacağınız sağınız asker solunuz polis.
Evet kendi öz vatandaşı için ideal bir yönetim ve demokrasi anlayışı! Hatta 4 ayrı dil ve 26 kantonal yönetimiyle dünyanın bilmem kaçıncı harikası! Ama bir yerlerde kaçak var sanki! Reklamları geçtiğimizde intihar oranının Avrupa ortalamasına göre yüksek olan bir ülkeyle yüz yüze kalıyoruz. Hatta bireyci olan bir anlayışa tezat intiharlar bile var. Misal: İflas eden bir babanın önce eşi, çocuğu ve köpeğini öldürdükten sonra kendisini öldürmesi gibi! Tabi bunları kendi envanterinde gördüğü için de olabilir. Ve bunlar gerçekte olanların bildiğimiz küçük bir kısmı, çünkü hiçbir haber kanalında göremezsiniz bunları. Gerekçe “toplum psikolojisi”, esas mevzu ise “kol kırılır yen içinde kalır” politikası. Ve yine ülke genelinde en yoğun olan klinikler ise psikiyatri alanındadır. Hastalar için ayrıca birçok terapi tesisleri, oteller, dağ evleri ve hobi alanları bulunmaktadır. Sorunun esasına inmek ve onu değiştirmek istemedikleri için intihar sürecine getiren psikolojiyi de kontrol altına almak istiyorlar. Mülteci kamplarındaki intihar ve cinnet vakaları ise kriminal vaka sayıldığı için hiç ilgi görmüyor. Her kantonun her belediyesinin keyfi politikaları, antideprasanlarla yatıştırılamayan ve fiziki rahatsızlıklara dahi sebep olan sonuçlar doğuruyor. Rahatsızlıkları sebebiyle hastanelere giden mültecilere ise, çaresizliklerinden faydalanılarak rahatlıkla yeni ilaç için denek olma teklifi yapılabiliyor.
İsviçre, yer altı zenginlikleri “underground” bankalarından, yer üstü sanayisi ise kimya, ilaç, hizmet ve silah sanayisinden ibaret olan zengin bir ülke. Hemen her ülkenin, her büyük sermayedarın ve her diktatörün parasını “güvenli” bankalarında tuttukları için, dünya üzerindeki mevcut her savaş, saldırı ve katliamlara karşı bir yandan “tarafsız” görünmeye çalışırken diğer yandan, parlamentonun, silah satışı için belirlediği kotanın üzerindeki miktarı da Almanya üzerinden satarak mevcut yasa ve kararlarını da rahatlıkla yok sayabiliyorlar.
Ülke parlamentosu sosyal demokratlar, sağcılar, yeşiller, liberaller ve aşırı milliyetçilerden oluşuyor fakat muhalefetten ziyade az çelişki, bol işbirliği içinde sıralı bir yönetim söz konusu. Avrupa ülkeleri arasında sosyal devlet, özerk yönetim, dört dilli yayın ve yaşam politikası ile muhteşem bir görüntü veren bu ülke vahşi kapitalizmin ete kemiğe bürünmüş en iyi örneği ve güler yüzlü faşizmin öncüsü konumundadır. Bu yüzdendir ki, burada yaşayan yabancılar yaşadığı esas sorunu tespit edip müdahil olmaktan uzak, peynire koşan fare misali bu sistemin tekerini çevirip, yaşamsal olmayan korkulara mahkum ediliyor. Bu yüzdendir ki sosyal, siyasal ve ahlaki çürümenin en fazla yaşandığı kesim de yine bunlar oluyor.
Bu tabloda parlamento açılmıyorsa eğer, bizler bunu sevimli bulmuyoruz.
Paris Komünü’nün 147. yıl dönümü
Fransa’nın başkenti Paris’te 26 Mart ile 30 Mayıs 1871 tarihleri arasında seçilen Paris Komünü’nün bugün 147. yıl dönümü.
26-03-2018 14:00
Paris Komünü, 1871 yılında 26 Mart ile 30 Mayıs arasında gerçekleşen, başarıya ulaşmış ilk işçi devrimidir.
Louis Bonaparte döneminde 1871 tarihli Fransa-Prusya Savaşı’nda alınan yenilginin ardından, Almanlarla sürdürdükleri savaşı zor koşullar altında sonlandıran Ulusal Savunma Birliği, altı ay boyunca Alman birliklerinin kuşatmasına kahramanca direnen Paris’in işgaline göz yumdu.
Parisli işçiler Alman istilasına şiddetle yanıt verdi. Alman işgali altındaki bölgeyi sadece şehrin küçük bir köşesindeki birkaç parka sınırlayacak ve bu sınırları geçmemeleri için Alman askerlerini sıkı bir gözetim altında tutacak kadar cesur Paris işçileri Alman askerleriyle iş birliği yapmayı reddettiler. 18 Mart’a gelindiğinde Fransa’da Üçüncü Cumhuriyet’in kurucularından ve ilk cumhurbaşkanlarından Louis Adolphe Thiers yönetimine geçen yeni hükumet, Alman hükumetinden izin alarak Parisli işçilerin Alman askerlerine karşı koymayacağından emin olmak ve şehirdeki askeri silahları toplatmak için ordusunu Paris’e yolladı. Parisliler olaysız bir şekilde silahlarından vazgeçmeyi reddetti, bunun sonucunda Fransız “Ulusal Savunma” hükumeti Paris şehrine savaş ilan etti. 26 Mart 1871 günü halkın desteği üzerine işçiler ve askerlerden oluşan bir şehir devleti, yani Paris Komünü, seçimle kuruldu. İşçilere Fransa’nın dört bir yanından çığ gibi yağan destek, hükumet tarafından hızlı ve acımasız şekilde bastırıldı. Buna rağmen hükumet için büyük bir tehdit teşkil eden Parisliler, ilk işçi hükumetini oluşturmaya başlıyordu:
“26 Mart tarihinde seçilen Paris Komünü, 28 Mart günü ilan edildi. O tarihe dek hükumeti elinde tutan Ulusal Savunma Merkez Komitesi, Paris’te çok tartışılan “Ahlak Polisi” oluşumunu yok eden bir kararın ardından istifasını verdi. 30 Mart günü zorunlu askerliği ve daimi orduyu kaldıran Komün, eli silah tutan tüm vatandaşların katılacağı Ulusal Muhafızların tek silahlı güç olacağını açıkladı. Bütün konutların kirasını 1870 senesinin Ekim ayından Nisan’a dek kaldırdı, hâlihazırda toplanmış kira vergilerini de bir sonraki kira dönemine aktardı; ayrıca şehirdeki tüm tefeci dükkânlarına verilmiş bütün malların satışını durdurdu. Aynı gün Komüne seçilen yabancı uyruklu vatandaşların onayı meclisten geçti. Bunun sebebi ise “Komünün bayrağının Dünya Cumhuriyeti’nin bayrağı” olmasıydı.
Nisan ayına gelindiğinde Komünün bütün çalışanlarının, dolayısıyla da üyelerinin alacağı maaşın 6,000 frankı geçmeyeceğine karar verildi. Komün, bu kararın hemen ardından Kiliseyi devletten ayıracağını ilan etti, ayrıca devletin yapacağı tüm dini amaçlı harcamaları iptal etti. Tüm kilise arsaları devlet malına dönüştürüldü; bunu takiben 8 Nisan tarihinde okullardan dini sembolleri, resimleri, öğretileri ve duaları çıkarma kararı aldılar, böylece okullardan “bireyin vicdanına yönelik” ne varsa kademe kademe hariç tutuldu. Aynı ayın beşinde Komün askerlerinin Versay birlikleri tarafından vurulmasına yanıt olarak esirlerin tutuklanması için bir karar çıkartıldı, ama hiç uygulanmadı. Ayın altısında muhafızların getirdiği giyotin toplum içinde yakıldığında, bayram havası oluştu. Ayın on ikisinde Komün, Vendôme Meydanı’ndaki 1809 Savaşı’ndan sonra Napoleon tarafından yakalanan bütün silahlardan dökülmüş Zafer Takı’nın şovenizmin ve ulusal nefrete tahrikin sembolü olduğundan yıkılması gerektiğine karar verdi. Bu karar, 16 Mayıs günü harekete geçirildi. Nisanın on altısında imalatçılar tarafından kapatılan fabrikaların istatiksel bir tablosunu isteyen Komün, önceden bu fabrikalarda çalışan işçilerle fabrikaların çalışmasını sürdürme planlarının çözümü için işçileri kooperatiflerde topladı ve sonrasında bu kooperatifler de büyük bir sendika altında birleştirdi. Ayın yirmisinde fırıncıların geceleri çalışmasını yasaklayan Komün, İkinci İmparatorluk döneminden beri tekelde polis adayları tarafından yürütülen işçi kayıt kartlarını da yasakladı çünkü birinci derece istismarcı olan bu kartlar Paris’in ayrıldığı yirmi idari bölgenin belediye başkanları tarafından yürütülüyordu. Komün, 30 Nisan günü tefecileri bu özel oluşumların işçiliği istismar ettiği ve işçilerin kullandıkları araçlara ve kâra olan hakkına ters düştüğü gerekçesiyle kapatma kararı aldı. Mayısın beşinde ise Kral 14. Louis’in idamını hatırlatması için dikilmiş olan Kefaret Şapeli’ni yıkma kararı verildi. (Fransa’da İç Savaş‘ın önsözü, Frederick Engels)”
Komün’ün seçilmesinin ardından üç aydan daha kısa bir sürede Paris, Fransa’nın toplayabileceği en güçlü ordu tarafından saldırıya uğradı. 30,000 silahsız işçi katledildi. Binlercesi Paris sokaklarında vuruldu. Sonrasında tutuklanan binlercesinin yanı sıra, 7,000 işçi Fransa’dan tamamen sürgün edildi.
"7 Nisan günü Paris’in batı tarafında Neuilly’deki Seine Nehri geçidini ele geçiren Versay birlikleri güneye de 11’inde saldırarak General Eudes tarafından ağır kayıplarla geri püskürtüldü. Paris, aynı şehrin Prusya tarafından bombalanmasını küfür olarak lekeleyen ordu tarafından defalarca bombalandı. Aynı ordu şimdi Prusya hükumetine Sedan ve Metz kentlerinde esir düşen Fransız askerlerini iade etmesi için yalvarıyordu, çünkü askerlerin Paris’i geri almasını umuyorlardı. Mayıs ayının başından itibaren birbiri ardına gelen esir birlikler, Versay ordusuna şüphesiz bir üstünlük sağladı. Versay’ın avantajlı durumu Thiers’ın 23 Nisan günü Komün’ün önerisiyle Paris Başpsikoposu Georges Darboy ile Paris’te esir alınan birçok rahibin iadesi için yapılan pazarlıklardan Blanqui adında iki defa Komün’e seçilen ancak Clairvaux’da esir düşen tek bir adam için vazgeçtiğinde dahi kendini belli etmeye başladı. Thiers’ın sözlerindeki değişim bile bir kanıttı; zira öncesinde oyalayıcı ve kaçamak bir tonla konuşan komutan şimdi küstah, tehditkâr ve acımasız olmuştu. Versay güçleri Moulin Saquet tabyalarını 3 Mayıs günü güney cephesine; 9 Mayıs’ta top ateşiyle yerle bir olan Issy Kalesine, ayın 14’ünde ise Vanves Kalesine yerleştirdi. Batı cephesinde adım adım ilerleyip duvar boyunca uzanan birçok köyü ve binayı ele geçiriyorlardı. 21 Nisan günü duvarın kendisine ulaştılar ve duvardaki muhafızların ihaneti veya ihmali sayesinde şehre zorla girmeyi başardılar. Kuzey ve doğu cephelerini ellerinde tutan Prusyalı askerler Versay birliklerinin ateşkes anlaşması gereğince onlara yasak olan şehrin kuzeyinden ilerlemesine olanak sağladı, birlikler böylece Parislilerin ateşkes sayesinde güvenli olduğunu sanıp güvenliği zayıf tuttuğu geniş bir alana saldırdılar. Bunun sonucunda Paris’in lüks batı yakasında zayıf düşen direnç, birlikler çalışan kesimin yaşadığı doğu yakasına ilerledikçe daha zorlu bir hal aldı.
Komünün son savunucuları, Belleville ve Menilmontant tepelerinde ancak sekiz günlük bir savaşın ardından teslim oldu; sonrasında savunmasız erkek, kadın ve çocukların katledildiği bütün hafta boyunca artarak süren çatışmalar doruğa ulaştı. Birliklerin kullandığı kuyruktan dolma silahlar artık yeterince hızlı ateş edemiyordu; bozguna uğratılan yüzlerce işçi mitralyöz ateşi ile vuruldu ve 30,000’nin üzerinde Paris vatandaşı katledildi. Son toplu katliamın gerçekleştirildiği Pere Lachese mezarlığındaki “Federallerin Duvarı” (diğer ismiyle Komün Üyeleri Duvarı) günümüzde hâlen iktidarın, çalışan kesimin haklarını aramaya cüret ettiği anda ne denli bir şiddetle cevap verebileceğinin sessiz fakat dokunaklı bir şahidi olarak durmaktadır. Katliamı izleyen toplu tutuklamalar, 38,000 işçiyi parmaklıklar ardına gönderdi; hepsinin idam edilmesi mümkün olmadığı için rastgele seçilen kurbanlar hücrelerinden çıkarılıp teker teker vuruldu. Geri kalan mahkûmlar ise askeri mahkemenin önüne çıkmak için büyük kamplara gönderildi. Paris’in kuzey kısmını tutan Prusyalı birliklere hiçbir kaçağın geçmesine izin vermeme emri verilmişti; askerler yine de bazen insanlıklarını dinleyip kaçaklara göz yumdular; Sakson kolorduları özellikle merhametli davranıp bariz biçimde Komün savaşçısı olan birçok işçinin kaçmasına izin verdi.
(Fransa’da İç Savaş‘ın önsözü, Frederick Engels)"