We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
7 Aralık 1941'de, Hawaii, Pearl Harbor'daki Amerikan donanma filosuna Japon saldırısından sonra, ABD II. Yiyecek, gaz ve giysi karneyle dağıtıldı. Topluluklar hurda metal sürücüler gerçekleştirdi. Savaşı kazanmak için gerekli silahları inşa etmeye yardımcı olmak için kadınlar, savunma tesislerinde elektrikçi, kaynakçı ve perçin olarak iş buldular. Japon Amerikalılar, vatandaşları ellerinden alındığında haklarına sahipti. ABD'deki insanlar, denizaşırı savaş haberleri için radyo raporlarına giderek daha fazla bağımlı hale geldi. Ve popüler eğlence ulusun düşmanlarını şeytanlaştırmaya hizmet ederken, aynı zamanda Amerikalıların savaş endişelerinden kısa bir süreliğine uzaklaşmalarına izin veren bir kaçış yolu olarak görülüyordu.
Savaşı Kazanmanın Görevi
7 Aralık 1941'de Japonya, Pearl Harbor'daki Amerikan donanma filosuna sürpriz bir saldırı düzenlediğinde ABD, II. Ertesi gün, Amerika ve Büyük Britanya Japonya'ya savaş ilan etti. 10 Aralık'ta Almanya ve İtalya ABD'ye savaş ilan etti.
Amerika'nın savaşa katılmasının ilk günlerinde, ülkeyi panik sardı. Japon ordusu Hawaii'ye başarılı bir şekilde saldırabilir ve deniz filosuna zarar verebilir ve masum siviller arasında zayiat verebilirse, birçok insan ABD anakarasında, özellikle Pasifik kıyılarında benzer bir saldırıyı neyin önleyeceğini merak etti.
Bu saldırı korkusu, Amerikalıların çoğunluğu tarafından zafere ulaşmak için fedakarlık yapılması gerektiğinin hazır kabulüne dönüştü. 1942 baharında, tüketicilerin satın alabilecekleri gaz, gıda ve giyim miktarına sınır koyan bir karne programı oluşturuldu. Ailelere, et, şeker, yağ, tereyağı, sebze ve meyveden gaz, lastik, giysi ve akaryakıta kadar her şeyin paylarını satın almak için kullanılan karne pulları verildi. Amerika Birleşik Devletleri Savaş Enformasyon Ofisi, Amerikalıların “Daha azıyla yapın, böylece yeterince sahip olacaklar” (“onlar” ABD birliklerine atıfta bulunur) çağrısında bulunan posterler yayınladı. Bu arada, bireyler ve topluluklar, tamamı geri dönüştürülen ve silah yapımında kullanılan hurda metal, alüminyum kutular ve kauçuk toplama çalışmaları yürüttüler. Bireyler, silahlı çatışmanın yüksek maliyetinin ödenmesine yardımcı olmak için ABD savaş tahvilleri satın aldı.
DEVAMINI OKU: Bu İkinci Dünya Savaşı Propaganda Afişleri İç Cephede Yürüyüş Yaptı
Amerikan İşçisinin Rolü
Savaşın başlangıcından itibaren, Amerika'nın saldırganlarını yenmek için muazzam miktarda uçak, tank, savaş gemisi, tüfek ve diğer silahların gerekli olacağı açıktı. ABD işçileri, savaşla ilgili bu tür malzemelerin üretiminde hayati bir rol oynadı. Bu işçilerin çoğu kadındı. Gerçekten de, on binlerce Amerikalı erkeğin silahlı kuvvetlere katılması ve eğitime ve savaşa girmesiyle, kadınlar savunma tesislerinde kaynakçı, elektrikçi ve perçin olarak iş bulmaya başladılar. O zamana kadar, bu tür pozisyonlar kesinlikle sadece erkekler içindi.
Savunma sanayiinde çalışan bir kadın, “Perçinci Rosie” olarak tanınmaya başlandı. Terim, 1942'de grup lideri Kay Kyser (1905-85) için bir hit haline gelen aynı adlı bir şarkıda popüler hale geldi. Kısa bir süre sonra, Hollywood'un önde gelen isimlerinden Walter Pidgeon (1897-1984), savaş bonolarının satışını teşvik eden bir tanıtım filmi yapmak için Michigan, Ypsilanti'deki Willow Run uçak fabrikasına gitti. Fabrikada çalışan kadınlardan biri olan Rose Will Monroe (1920-97), B-24 ve B-29 bombardıman uçaklarının yapımında çalışan bir perçinciydi. Gerçek bir Rosie the Riveter olan Monroe, Pidgeon'un filminde görünmek için işe alındı.
Savaş yıllarında erkeklerin işgücüne katılımının azalması, savaşla ilgili olmayan fabrika işlerinde çalışan kadınların sayısında da artışa yol açtı. 1940'ların ortalarına gelindiğinde, Amerikan iş gücündeki kadınların oranı yüzde 25'ten yüzde 36'ya yükseldi.
Japon Amerikalıların Durumu
İkinci Dünya Savaşı sırasında tüm Amerikan vatandaşlarının bağımsızlıklarını korumalarına izin verilmedi. Pearl Harbor'dan iki aydan biraz daha uzun bir süre sonra, ABD Başkanı Franklin Roosevelt (1882-1945), 9066 sayılı yasayı imzaladı ve bu, topluluklarından çıkarılması ve ardından Batı Kıyısında ikamet eden tüm Japon kökenli Amerikalıların hapsedilmesiyle sonuçlandı.
9066 sayılı İcra Emri, savaş zamanı paniği ile bazılarının Japon kökenli herhangi birinin, hatta ABD'de doğmuş olanların bile, bir şekilde sadakatsizlik ve ihanet yapabileceği inancının bir birleşiminin ürünüydü. Emrin bir sonucu olarak, yaklaşık 120.000 Japon Amerikalı derme çatma “yer değiştirme” kamplarına gönderildi. Aile üyelerinin göz altına alınmasına rağmen, genç Japon-Amerikalı erkekler 1943 ve 1945 yılları arasında ABD'nin üyeleri olarak İtalya, Fransa ve Almanya'da cesurca savaştı. Ordunun 100. Taburu, 442. Piyade. Savaşın sonunda, 100. Ordu tarihinde kendi boyutunda en süslü muharebe birimi haline gelmişti.
Beyzbol ve Savaş Alanı
Ocak 1942'de, beyzbolun ulusal komiseri Kenesaw Mountain Landis (1866-1944), Başkan Roosevelt'e, profesyonel beyzbolun savaş süresince kapatılıp kapatılmayacağını sorduğu bir mektup yazdı. “Yeşil ışık” mektubu olarak bilinen şeyde Roosevelt, profesyonel beyzbolun operasyonlara devam etmesi gerektiğini, çünkü ülkenin toplu morali için iyi olduğunu ve gerekli bir oyalanma olarak hizmet edeceğini söyledi.
Savaş sırasında, 1941 sezonunda büyük lig üniforması giyen tüm profesyonel beyzbol oyuncularının yüzde 95'i doğrudan çatışmaya karıştı. Geleceğin Famers Salonu Bob Feller (1918-), Hank Greenberg (1911-86), Joe DiMaggio (1914-99) ve Ted Williams (1918-2002) beyzbol formalarını askeri kıyafetlerle değiştirdiler. Aslında Feller, Pearl Harbor'dan bir gün sonra ABD Donanması'na katıldı. Beyzbolda çok sayıda yetenekli beden tükendiği için, aksi takdirde büyük liglere asla giremeyecek olan sporcular kadrolarda puan kazandılar. Daha dikkate değer olanlardan biri, 1945'te St. Louis Browns için 77 maçta yer alan tek kollu bir dış saha oyuncusu olan Pete Gray (1915-2002) idi.
Orduda görev yapanların hepsi süperstar değildi. 1939 Washington Senatörleri için beş maçta forma giyen bir dış saha oyuncusu Elmer Gedeon (1917-44) ve 1939 Philadelphia Atletizm için bir maçta oynayan bir tutucu olan Harry O'Neill (1917-45), iki büyük lig oyuncusuydu. kim savaşta öldü. 120'den fazla küçük lig oyuncusu da öldürüldü. Diğer oyuncular, zayıflatıcı savaş zamanı yaralanmalarının üstesinden geldi. Biri Bert Shepard (1920-2008), ikinci lig sürahisi hava kuvvetleri savaş pilotu oldu. 1944'te Almanya üzerinde vurulan Shepard'ın sağ bacağı kesildi. Ertesi yıl, büyük bir lig maçında Washington Senatörleri için üç vuruş yaptı.
DAHA FAZLA OKUYUN: Profesyonel Sporcular Gibi İkinci Dünya Savaşı Deniz Harbiyelileri Eğitiminin Fotoğraflarına Bakın
Filmler Savaşa Gidiyor
İkinci Dünya Savaşı boyunca, Amerikalı sinemaseverler, savaşla ilgili sürekli bir program akışına maruz kaldılar. Film izleme deneyimi, yaklaşık 10 dakika süren ve son savaşların görüntüleri ve hesaplarıyla yüklenen bir haber filmini ve ardından bir animasyon çizgi filmini içeriyordu. Bu karikatürlerin çoğu eğlenceli bir şekilde gerçeklerden kaçarken, bazıları düşmanı komik bir şekilde karikatürize etti. Bu başlıklar arasında Süpermen'in yer aldığı “Japoteurs” (1942), Donald Duck'ın oynadığı “Der Fuehrer's Face” (1943), Bugs Bunny ile “Confessions of a Nutsy Spy” (1943), Daffy Duck ile “Daffy the Commando” (1943) vardı. ve “Tokyo Jokie-o” (1943). Akademi Ödüllü film yapımcısı Frank Capra'nın (1897-1991) yapımcılığını ve yönetmenliğini yaptığı, 1943 ile 1945 yılları arasında yayınlanan yedi bölümlük “Neden Dövüşüyoruz” dizisi gibi belgeseller, Mihver propaganda görüntülerini içeriyor ve Amerika'nın savaşa dahil olmasının gerekliliğini vurguluyordu. savaşın yanı sıra Müttefik zaferinin önemi.
Ana programa gelince, sinemalarda savaşla ilgili olmayan dramalar, komediler, gizemler ve Westernler gösterildi; ancak, uzun metrajlı filmlerin önemli bir bölümü doğrudan savaşla ilgiliydi. Çok sayıda özellik, çatışmayı sürdüren Nazileri ve Japonları şeytanlaştırırken, savaşta erkeklerin denemelerini aydınlattı. “Wake Island” (1942), “Guadalcanal Diary” (1943), “Bataan” (1943) ve “Back to Bataan” (1945), belirli savaşlara odaklanan başlıklardan birkaçıydı. “Nazi Ajanı” (1942), “Sabotajcı” (1942) ve “Amerika'yı Patlatmaya Geldiler” (1943) Amerika'nın düşmanlarını casus ve terörist olarak tasvir etti. “Gururla Selamlıyoruz!” (1943) ve “Cry 'Havoc'” (1943), kadın hemşirelerin ve gönüllülerin uzak cephelerdeki kahramanlıklarını kaydetti. “Tender Comrade” (1943), “The Human Comedy” (1943) ve “Since You Went Away” (1944) sırasıyla ortalama Amerikalı kadınların, toplulukların ve ailelerin davalarına odaklanırken, sevilen bir kişinin gerçek korkusunu keşfeder. savaşa giden bir daha geri dönmeyebilir. İşgal altındaki ülkelerdeki vatandaşların mücadeleleri “Cellat da Ölür!” gibi filmlerde anlatıldı. (1943) ve “Yedinci Haç” (1944).
Bu arada, Hollywood'un en iyi yıldızlarından bazıları orduya katıldı. Birçoğu hükümet tarafından üretilen eğitim filmlerinde ve moral yükseltici kısa konularda rol aldı. Diğerleri doğrudan savaşa katıldı. Sevgili, Akademi Ödüllü aktör Clark Gable (1901-60), ABD Ordusu Hava Birlikleri ile kuyruk nişancısı olarak görev yaptı ve Almanya üzerinde savaş misyonları uçtu. Aynı derecede sevilen bir başka Oscar kazananı olan James Stewart (1908-97), Pearl Harbor'dan bile önce birliğe katılmıştı. Sonunda bir B-24 savaş pilotu ve komutanı oldu ve ayrıca Almanya üzerinde misyonlar uçtu.
Cepheden Yurtsever Müzik ve Radyo Raporları
ABD savaşa daldıkça, Amerikalılar daha vatansever veya savaşla ilgili müzikler dinlediler. Ülke savaşa girmeden önce bile, savaş öncesi barışçıl bir Paris için nostaljiyi uyandıran “Paris'i Son Gördüğüm Zaman” ve genç bir askerin askeri deneyimlerini gösteren “Boogie Woogie Bugle Boy” gibi sözler son derece popülerdi. . Kendi kendini açıklayan başlıklara sahip diğer şarkılar “Lord'u Övün ve Cephaneyi Geçin”, “Bir Kanat ve Bir Duaya Geliyor” ve “Sen bir Sap, Bay Jap” idi.
Radyo, savaş sırasında çoğu Amerikan hanesi için birincil haber ve eğlence kaynağıydı ve çatışma ilerledikçe, insanlar denizaşırı savaşlarla ilgili güncellemeler için giderek daha fazla radyoya bağımlı hale geldi. Edward R. Murrow (1908-65) gibi efsanevi gazetecilerin ön cephe raporları onları perçinledi. Bu arada, büyük gruplar, en ünlüsü Glenn Miller (1904-44) başkanlığındaki orkestra ve Bob Hope (1903-2003) gibi eğlenceler, askeri üslerde binlerce kişinin önünde sahne aldı. Bu programlar doğrudan radyoda Maine'den California'ya kadar dinleyicilere yayınlandı.
Dramatik radyo programlarında savaşla ilgili hikayeler giderek daha fazla yer almaya başladı. En sarsıcı olanlardan biri, yazar Norman Corwin (1910-) tarafından kaleme alınan ve CBS radyo ağında yayınlanan “İsimsiz” (1944) idi. “İsimsiz”, çatışmada öldürülen kurgusal bir Amerikan askeri olan Hank Peters'ın hikayesini takip etti.
Amerikan İç Cephesinin Seferberliği
İkinci Dünya Savaşı, Almanya'nın 1939'da Polonya'yı işgal etmesiyle resmen Avrupa'da başladı. 1940'a gelindiğinde Avrupa'daki savaş tüm hızıyla devam ediyordu ve Müttefikler, Almanya ve İtalya ile savaşan uluslar, İngiltere ve Fransa da dahil olmak üzere ABD desteğine ihtiyaç duyuyordu. Şu anda Amerika Birleşik Devletleri savaşa dahil değildi. Ancak, Müttefiklere silah ve diğer savaş malzemeleri sağlamayı kabul etti. Bu anlaşma, Amerikalılar uzaklardaki askeri kampanyayı desteklemek için geniş bir birleşik çabaya katılmaya başlayınca, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki günlük hayatı değiştirdi. En büyük zorluk, endüstriyel seferberlik, ABD imalatının sivil malların üretiminden savaş malzemelerinin üretimine dönüştürülmesiydi. Amerika'nın savaş üretimine hazırlanmak için yapması gereken çok şey vardı. Büyük Buhran'ın getirdiği ekonomik durgunluktan uyanmak zorunda kaldı. Büyük Buhran, Amerika Birleşik Devletleri'nin şimdiye kadar yaşadığı en şiddetli ekonomik krizdi. 1929'un sonlarında başladı ve 1930'lar boyunca sürdü. Bunalım, ülkenin birçok bölgesinde ticari faaliyetlerin yavaşlamasına, yüksek işsizlik oranlarına ve sosyal huzursuzluğa yol açtı.
Büyük seferberlik çabalarını yönlendirmek ve koordine etmek için ABD hükümeti, Savaş Kaynakları Kurulu, Acil Durum Yönetimi Ofisi, Üretim Yönetimi Ofisi, Malzeme Öncelikleri ve Tahsisleri Kurulu, Savaş Üretim Kurulu, Ekonomik İstikrar Ofisi, Savunma Tesisi dahil olmak üzere çok sayıda geçici federal kurum oluşturdu. Şirketi ve Savaş Seferberliği Ofisi. Bu ajansların rehberliğinde, Amerikan işletmeleri ve işçileri, ABD endüstriyel üretkenliğinde dev bir artış sağladı ve genel olarak seferberlik çabası, büyük özel şirketlerde çarpıcı bir büyüme yarattı.
İkinci Dünya Savaşı Sırasında ABD İç Cephesi - Toplumsal Etki ve Ekonomi - TARİH
7 Aralık 1941, “rezillik içinde yaşayacak bir tarih”, Amerika Birleşik Devletleri'nin II. Dünya Savaşı'na girişini işaret ediyordu. Ülkenin savaş çabalarını desteklemek için uyum sağlaması gerekiyordu. Yiyecek ve giyecek karneyle dağıtıldı. İnsanlar kendi ürünlerini yetiştirmek ve erzaklarını genişletmek için Zafer Bahçeleri diktiler. Kasabalar, savunma sanayii için malzeme sağlamak üzere kauçuk ve alüminyumdan yapılmış ev eşyalarını toplamak için hurda kamyonları düzenledi. Birçok kişi de devletten savaş bonoları satın alarak maddi katkıda bulundu.
Dünya Savaşı sırasında Japon Amerikalıların Yer Değiştirme
Ansel Adams'ın fotoğrafı
Amerika demokrasiyi ve özgürlüğü savunmak için savaşa girerken, göçmenlere ve beyaz olmayan Amerikalılara karşı ırkçılık ve ayrımcılık sürdüğü için bu idealler evde tam olarak gerçekleşmedi. 1942'de Batı Kıyısı'ndaki savunma endişelerini dile getiren Başkan Roosevelt, 9066 sayılı İcra Emri'ni yayınladı. Bu emir, 100.000'den fazla Japon ve Japon Amerikalıyı Pasifik Kıyısı'ndan uzaklaştırdı ve onları savaşın çoğu için gözaltı kamplarına yerleştirdi. Amerika Birleşik Devletleri'nin birçok bölgesi hala Afrikalı Amerikalılara karşı yoğun bir şekilde ayrılmış ve ayrımcıydı. Çoğu zaman, daha az ücret aldılar veya çeşitli şirketlerde çalışmaktan doğrudan men edildiler. Birçok Afrikalı Amerikalı, savaşı kazanmayı ve tüm insanlar için eşitlik kazanmayı amaçlayan “Çifte V Kampanyası”na katıldı.
Amerika'nın II. Dünya Savaşı'na katılımı, iç cephede ve kadın ve erkek rollerinde değişimlere işaret etti. Birçok erkek silahlı hizmete alındı ve çok sayıda iş boş kaldı. Daha fazla uçak, silah ve diğer askeri mallar için savaş zamanı üretim talepleri, işgücünde bir artış gerektiriyordu. ABD hükümeti, kadınları bu işgücü ihtiyaçlarını karşılamaya çağırdı. Kadınlar, daha önce erkekler tarafından yürütülen çeşitli işlerde istihdam edildi. Orduya katıldılar, savunma tesislerinde çalıştılar, tramvaylar sürdüler, çiftliklerde çalıştılar ve iç cephede başka roller üstlendiler.
Erkeklerin orduya alınması, büyük lig beyzbol oyuncularını içeriyordu. Wrigley'nin sakız şirketinin başkanı ve Chicago Cubs top kulübünün sahibi Philip K. Wrigley, erkekler liginin yerini almak için bir kız beyzbol ligi kurmaya karar verdi. All-American Girls Profesyonel Beyzbol Ligi 1943'te kuruldu ve 1954'e kadar sürdü. Organizasyon, 500'den fazla kadına ulusal beyzbol oynama fırsatı verdi. Gena Davis'i başlatan 1992 filmi, Kendilerine ait bir lig, bu kadın hikayelerinin kurgusal bir versiyonunu canlandırdı.
Amerikan Kadın Gönüllü Hizmetleri üyeleri, 1942
Savaş sırasında kadınlar, cephenin ve birliklerin ihtiyaçlarını desteklemek için gönüllü kuruluşlara katıldılar. Savaşa gönüllü olarak katılan gruplar arasında şunlar vardı: Birleşik Hizmetler Örgütü (USO), Amerikan Kızıl Haçı, Amerikan Kadın Gönüllü Hizmeti (AWVS) ve Birleşik Devletler Vatandaş Savunma Birlikleri. İngiliz Kadın Gönüllü Hizmeti modeline dayanan AWVS, Ocak 1940'ta kuruldu. Yaklaşık 325.000 kadından oluşan gönüllüleri, kantinlerde çalışmak, savaş bonoları satmak, fotoğraf çekmek ve araba kullanmak gibi çeşitli faaliyetlerde bulundular. ambulanslar. AWVS, Afrikalı Amerikalı kadınları ve diğer azınlık gruplarını içeren ırklar arası bir organizasyondu.
Birleşik Hizmetler Teşkilatı (USO) 1941'de kuruldu. Dünya çapında konuşlanmış birliklerin ihtiyaçlarını desteklemek için kar amacı gütmeyen bir organizasyon olarak kuruldu. Savaş sırasında, askerlere sıcak yemek yiyebilecekleri ve başkalarıyla sosyalleşebilecekleri dinlenme merkezleri sağladı. USO ayrıca askerleri eğlendirmek için Hollywood ünlüleriyle müzikal konserler ve komedi skeçleri gibi özel performanslar da düzenledi.
Amerikan Kızıl Haç sivil ilk yardım sınıfı, 1941
1881'de Clara Barton tarafından kurulan Amerikan Kızıl Haçı, savaş başlamadan önce kurulmuş bir örgüttü. İkinci Dünya Savaşı sırasında, Amerikan Kızıl Haçı, ordunun ve iç cephenin tıbbi ihtiyaçları için kan toplanması da dahil olmak üzere bir dizi hayati faaliyet gerçekleştirdi. Kızıl Haç, savaş zamanında bir dizi farklı faaliyet yürüten on bir gönüllü kolordu örgütledi. Kolordu Sanat ve Beceri Kolordusu, Kantin Kolordusu, Motor Kolordusu, Gönüllü Hemşire Yardımcı Bitkileri, Savaş Tutsağı Yardım Kolordusu ve Zafer Kitabı Kampanyasını içeriyordu.
Bir YWCA'da USO gönüllüsü, 1943
Sivil Savunma Ofisi (OKB) Mayıs 1941'de federal hükümet tarafından kuruldu. İç cephede sivil savunmaya yardımcı olmak için gönüllüleri denetleyen ve eğiten Birleşik Devletler Vatandaş Savunma Birlikleri'ni örgütledi. Üyeler, hava saldırısı görevlileri, yangın gözlemcileri, hemşire yardımcıları ve kurtarma operasyonları dahil olmak üzere bir dizi farklı görevde bulundular. Sivillere acil yiyecek ve barınma konusunda yardım ettiler.
Amerikan İç Cephesi: Ekonomik Bir Etki
1930'larda Amerika Birleşik Devletleri, Büyük Buhran'ın sert ekonomik krizi tarafından tüketildi. Ekonomi, banka iflasları ve yüksek işsizlik oranlarıyla sarsıldı. Başkan Roosevelt'in New Deal ekonomik politikaları, ulusun krizden çıkmasına yardımcı oluyordu. 1930'ların sonunda, Büyük Buhran zayıflıyordu, ancak Amerikalılar hala Buhran'ın yarattığı yoksulluk tarafından engelleniyordu.
Avrupa'da İkinci Dünya Savaşı, 1939'da Almanya'nın Polonya'yı işgaliyle başladı. Almanya, komşu Avrupa ülkelerini işgal etti ve ardından can ve malları yok etti. Pearl Harbor saldırısından önce, Roosevelt savaştan uzak duracağına söz vermişti, ancak İngiltere'yi Alman saldırganlığına karşı mücadelesinde desteklemek istedi.
Büyük Britanya başbakanı Winston Churchill, Almanya'nın elinde ağır bir gemi, uçak ve diğer askeri teçhizat kaybını sürdürdükten sonra Roosevelt'in yardımını istedi. Churchill, Roosevelt'ten Büyük Britanya'nın savaşta kendisini savunmasına yardım etmek için malzeme istedi.
Roosevelt tarafsızlık sözünü tutmak istedi ama aynı zamanda İngilizlere malzeme tedarik edebilmek istedi. Çözümü, Borç Verme-Kiralama Yasası'nın önerisiydi.
Bu eylem hakkında daha fazla bilgi edinmek için aşağıdaki belge erişim noktasına tıklayın.
Borç Verme Yasası'nın onaylanması, ABD ekonomisini savaş zamanı ekonomisine kaydırdı. Birçok işletme tüketim malları üretiminden savaş malzemeleri ve askeri araç üretimine geçti. Amerikan şirketleri inanılmaz bir hızla silah, uçak, tank ve diğer askeri teçhizat üretmeye başladılar. Sonuç olarak, daha fazla iş mevcuttu ve daha fazla Amerikalı işe geri döndü.
Kaynak: Poster, Haydi Getirelim! ABD Deniz Piyadeleri, Kongre Kütüphanesi
1941'de Pearl Harbor'a yapılan saldırının hemen ardından milyonlarca adam göreve çağrıldı. Bu adamlar silahlı kuvvetlere katıldığında arkalarında milyonlarca iş bıraktılar. Anında, ülke, daha önce birçok istihdam fırsatından mahrum bırakılan işçiler tarafından doldurulan bir işgücü sıkıntısı ile karşı karşıya kaldı.
Kaynak: Rosie the Riveter, American National Biography Online
Kadınlar işgücüne eşi görülmemiş bir oranda girdiler. Altı milyondan fazla kadın, çoğu için II. Dünya Savaşı sırasında işgücünün bir parçasıydı; bu, ilk kez ev dışında iş sahibi olmalarıydı. Kadınlar, geleneksel olarak erkekler tarafından tutulan endüstri işlerinde çalıştı. Soldaki resimde görülen Perçinli Rosie, Amerikalı kadın için ikonik bir figür haline geldi. Bu kurgusal karakter, savaş sırasında kadınların işyerine katkısını temsil ediyordu.
Savaş sırasında, savaş endüstrisinde çalışan kadınlara "Güller" deniyordu.
Amerikan fabrikalarında yeni iş fırsatlarının bulunması da Afrikalı Amerikalıları cezbetti. Afrikalı Amerikalılar, Batı'nın yanı sıra Kuzey'deki büyük üretim bölgelerine göç ettiler. Afrikalı Amerikalılar, devlet savaş zamanı kurumlarının yanı sıra savaş endüstrileri için çalıştı. Aşağıdaki resimde bir uçağın kokpitinde çalışan üç genç adam var, bu bir savaş zamanı endüstrisi işi örneği.
Kaynak: Pilot bölmesinin son montajı bu zenci işçiler tarafından doğudaki büyük bir uçak fabrikasında yapılıyor. Bu gençler doğrudan bir savaş eğitim kursundan bu fabrikadaki işlerine gittiler." Howard Liberman, Ulusal Arşivler.
Savaş, aynı zamanda, birçok Amerikalı çiftçi ve tarım işçisi orduya yazıldığından, tarım endüstrisinde işgücü sıkıntısına neden oldu. Meksika ile yapılan bir anlaşmada Başkan Roosevelt, Bracero Programını yarattı. Program, Meksikalı işçilerin, ülkenin çiftliklerinde ve çiftliklerinde çalışmak üzere geçici olarak Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etmelerine izin verdi. 1942 ve 1964 yılları arasında bu program kapsamında Amerika Birleşik Devletleri'ne dört milyondan fazla parantez geldi.
Kaynak: Bracero Programı, Vearthy, Wikimedia
Savaş zamanı üretime geçiş, ekonomiyi hızlandırarak Büyük Buhran'ın sona ermesine yardımcı oldu, ancak hükümetin savaşa katılımını finanse etmek için hala paraya ihtiyacı vardı. Hükümet, savaş çabalarını desteklemek için daha fazla program ve ajans yarattı ve bu da ABD'nin şimdiye kadar istihdam ettiğinden daha fazla federal çalışana yol açtı. Hükümet, Amerikan sivillerini savaşı desteklemeye teşvik eden birkaç kampanya başlattı.
Savaş tahvilleri
Bu video, savaşı finanse etmek için Hazine Bakanı Henry Morgenthau'nun Amerikalılara televizyonda yaptığı bir çağrıdır.
Tayın
Hem askeri hem de sivil ihtiyaçlar için yeterli hammadde ve mal tedarikini sağlamak için hükümet, Amerikan iç cephesinde karne için bir kampanya başlattı. Amerikalılardan sadece gerekli olanı satın almaları ve yapabileceklerini korumaları ve geri dönüştürmeleri istendi. Karneyle, herkes mallardan adil payını aldı.
Kaynak: FSA 8bO6554, Kongre Kütüphanesi
Her aileye, bir eşyanın ne kadarının satın alınabileceğini gösteren kuponlar veya pullarla dolu bir savaş tayın kitabı verildi. Ailelere et, tereyağı, şeker ve konserve gibi ürünler için pul kitapları verildi.
Hem yurt dışında hem de yurt içinde ihtiyaç duyulduğu için yakıt kıttı. Benzin karneyle dağıtıldı ve çoğu arabanın sürücü camında görüntülenen bir gaz tayın etiketi vardı. Sürücülerden yakıt tasarrufu için araç paylaşımı yapmaları ve hız limitlerine uymaları istendi.
Zafer Bahçeleri
Kaynak: Zafer için savaş bahçeleri--Mutfağınızın kapısında vitamin yetiştirin, Kongre Kütüphanesi
Amerikalılar ayrıca zafer bahçeleri dikerek ve yetiştirilenleri konserve ederek veya koruyarak kendi yiyeceklerini ürettiler. Zafer bahçesi çabası, II. Dünya Savaşı sırasında Amerikalılar için sekiz milyon tondan fazla yiyecek topladı.
İç cephedeki Amerikalılar, bu faaliyetler aracılığıyla savaş çabalarını aktif olarak desteklediler. Katkıları ve fedakarlıkları savaş üzerinde muazzam bir etki yarattı.
İkinci Dünya Savaşı: Amerika'nın Motivasyonu ve Etkisi
Birinci Dünya Savaşı'nın ardından ABD, bizi savaşa sürükleyen Avrupa siyasetiyle daha fazla karışmaktan kaçınmayı umuyordu. O zamanlar bilindiği gibi Büyük Savaş'a girişimizin bilgeliğini sorgulayan güçlü bir izolasyonist duygu gelişti. Bununla birlikte, Almanya, İtalya ve Japonya'da askeri hükümetin yükselişi ve komşu ülkeleri işgalleri, Başkan Franklin Delano Roosevelt de dahil olmak üzere ABD liderleri için büyük bir endişe kaynağı haline geldi.
Almanya Birinci Dünya Savaşı'nı kışkırtıyor
Avrupa'da, Adolf Hitler, Birinci Dünya Savaşı'nı sona erdiren barış anlaşmasında Almanya'nın haksız muamele gördüğünü iddia eden Nazi Partisi'nin yükselişine öncülük etti. Ayrıca, Avusturya, Polonya ve Çekoslovakya gibi birkaç komşuyla arasını açan bir politikayla, Almanca konuşan tüm halkları birleştirmeye çalıştı. Büyük Britanya ve Fransa, Alman genişlemesine bir son vermek için müzakere etmeye çalıştı, ancak Almanya'nın doğu cephesindeki Sovyetler Birliği, Hitler ile Almanya'nın 1939'da Polonya'yı işgaline kapı açan bir saldırmazlık anlaşması imzaladı. Fransa ve İngiltere, Almanların yardımına koştu. Polonyalılar ve Almanya'ya savaş ilan ettiler. Hitler'in orduları hızla Polonya'yı ve ardından Fransa'yı ele geçirdi ve İngiltere'yi Alman orduları ve hava kuvvetlerine karşı yalnız bıraktı. Başkan Roosevelt, İngiliz müttefiklerimizin yardımına gelmek istedi, ancak kamuoyu, Amerikan askerlerini başka bir Avrupa savaşında savaşmaya göndermeye henüz hazır değildi.
Bu arada Almanya ve İtalya, Doğu Asya'ya hakim olma planları olan Japonya ile ortak oldular. Japonya, petrol ve kauçuk gibi doğal kaynaklardan yoksundu ve bunları sağlayabilecek komşu ülkelere saldırmak için planlar yaptı. Kore ve Mançurya'yı ve ardından Çin'i işgal ettiler. Ayrıca güneye, Hollanda Doğu Asya ve İngiliz Malezya'nın Avrupa kolonilerine baktılar. Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya'nın onları durdurmak için savaşacağını biliyorlardı. Japonya, Pasifik'teki ABD deniz kuvvetlerini zayıflatmak için 7 Aralık 1941'de Hawaii'deki Pearl Harbor'daki deniz üssünü bombaladı. Amerika Japonya'ya savaş ilan etti ve 11 Aralık'ta Almanya ve İtalya Japonya ile yaptıkları anlaşmaya uydular ve Japonya'ya savaş ilan ettiler. Birleşik Devletler. Iowan Henry A. Wallace 1940 yılında başkan yardımcılığına seçilmişti ve savaşın çoğu boyunca orada görev yapmıştı.
Avrupa ve Pasifik Cephelerinde Amerikan Taarruzu
Amerika Birleşik Devletleri, Japonya ile savaşmak için tüm çabalarını ortaya koymak yerine, Avrupa'yı birinci önceliği haline getirdi. Roosevelt, İngiliz başbakanı Winston Churchill ile bir araya geldi ve Hitler'in Japonya'dan daha büyük bir tehlike olduğu konusunda anlaştılar. Alman uçakları düzenli olarak Londra'yı bombalıyordu ve birçoğu bir Nazi işgali bekliyordu. Amerika Birleşik Devletleri orduları harekete geçirmeye, fabrikalarını savaş malzemeleri üretmeye dönüştürmeye ve çiftçileri üretimi artırmaya teşvik etmeye başladı. İngiliz ve Amerikalı generaller, İngiliz Kanalı boyunca ağır tahkim edilmiş savunmalara karşı bir saldırı girişiminde bulunmadan önce İtalya üzerinden Avrupa'yı işgal etmek için bir plan geliştirdiler. Bu arada, Alman orduları Sovyetler Birliği'ni işgal etmiş ve hem askeri hem de sivil nüfusa korkunç kayıplar veriyorlardı. Sovyetler, acımasız bir Rus kışının yardımıyla Nazi ilerlemesini durdurdu ve bir Alman geri çekilmesini zorladı. Sonunda, Haziran 1944'te, birleşik bir Amerikan-İngiliz işgal gücü, Normandiya'nın Fransız kıyılarına indi, bir sahil başı kurdu ve oradan Mayıs 1945'te bir Alman teslimine yol açan bir saldırı başlattı.
Bu arada, ABD Donanması Pasifik'te Japonya'ya karşı saldırıya geçti. Japonya'ya giden yol, Japonların kararlılıkla savunduğu birkaç Pasifik Adası'ndan geçiyordu. İki Müttefik deniz zaferi, Japon filosunun gücünü kırdı ve Müttefik kuvvetlerin, bombardıman uçaklarının Japon şehirlerine saldırabileceği hava üsleri kurmak için yeterince yaklaşmasını sağladı. Ana Japon adalarını teslim olmaya zorlamak için gerekli olacak can kaybının tahminleri bir milyona ulaştı. Savaş sırasında, çok gizli bir projede, ABD'li bilim adamları, daha önceki her şeyden yüzlerce kat daha güçlü bir bomba geliştirmişlerdi. Ağustos 1945'te Başkan Harry Truman, Hiroşima ve Nagazaki şehirlerine atom bombalarının atılmasını emretti ve dünyayı nükleer çağa getirdi. Japonya birkaç gün içinde teslim oldu ve İkinci Dünya Savaşı sona erdi.
Çatışma, hastalık ve diğer savaşla ilgili faktörlerden kaynaklanan can kayıplarına ilişkin bazı tahminler, 60 milyona veya o sırada dünya nüfusunun yaklaşık yüzde 3'üne kadar çıkıyor. Sovyetler Birliği, yaklaşık 20 milyon sivil ve askeri kayıpla en büyük maliyeti yaşadı. Savaş alanlarından iki okyanus tarafından korunan Amerika Birleşik Devletleri, savaşla ilgili yaklaşık 420.000 ölüme maruz kaldı. Ölen veya yaralanan Iowa askerlerinin 2800 civarında olduğu kaydediliyor.
Ön saflardan ev cephesine: İkinci Dünya Savaşı döneminde ABD'de psikiyatri hemşireliğinin gelişiminin tarihi
Dünya Savaşı sırasında, psikiyatri hemşireleri savaşın travmalarıyla nasıl başa çıkılacağı konusunda değerli dersler aldı. Bu tarihçi, psikotarihsel araştırmayı kullanarak, psikiyatri hemşirelerinin öncülerinin savaşçıların psikososyal ve fiziksel ihtiyaçlarını ele almak için neden ve nasıl terapötik teknikler geliştirdiğini anlamak için, tarihsel olaylarla ilişkili gerçekler ve tarihlerin ötesinde, birincil ve ikincil kaynakları inceledi. Sadece hemşirelerin askerlere hizmet ederken katlandıkları zorluklar hakkında anlatılan hikaye değil, aynı zamanda tutumları, inançları ve duyguları, yani nasıl hissettikleri ve durumları hakkında ne düşündükleri araştırılıyor. Bu çalışmada, iki psikiyatri hemşiresinin, Votta ve Peplau'nun yaşanmış deneyimleri, bilgi gelişiminin bakımı nasıl geliştirdiğini ve bu bilginin, hemşirelik uygulaması ve eğitiminde, aynı zamanda zihinsel kurumlar ve toplumda ev cephesinde nasıl bir etkisi olduğunu açıklamak için karşılaştırılmıştır. savaş kazanıldıktan çok sonra.
İkinci Dünya Savaşı Sırasında ABD İç Cephesi - Toplumsal Etki ve Ekonomi - TARİH
Elaine Norwich, az önce topladığı bir kile fasulyeyi gösteriyor.
7 Aralık 1941'deki olaylar Amerika Birleşik Devletleri'ni İkinci Dünya Savaşı'na fırlattı. Ülkenin savaşa girmesi, iç cephede birçok değişiklik anlamına geliyordu. Bu değişikliklerin başında, 1942'de gıda tayınlamasının getirilmesi vardı. O yılın 30 Ocak'ında, Başkan Franklin Delano Roosevelt, Fiyat İdaresi Ofisi'nin (OPA) bunun için zemin hazırlamasını sağlayan Acil Fiyat Kontrol Yasasını yasalaştırdı. ilkbaharda başlayan gıda tayınlaması.
Gıda tayınlaması
1943'te şeker ve yiyecek karnesine kaydolmak
Yiyecek karne sistemi altında, erkekler, kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere herkese kendi karne defteri verildi. Karneli gıdalar, kırmızı veya mavi noktalara ihtiyaç duyan olarak kategorize edildi. Kırmızı puan kapsamında et, balık ve süt ürünlerini içeren gıda satın almak isteyenlere aylık 64 puan verildi. Konserve ve şişelenmiş gıdalar da dahil olmak üzere mavi puanlı ürünler için kişilere her ay kişi başı 48 puan verildi. OPA, mevcudiyet ve talebe göre mallar için gereken puan sayısını belirledi. Puan değerleri buna göre yükseltilebilir veya düşürülebilir. Şeker, 1942'de başlayıp 1947'de sona eren, karneye ayrılan ilk ve en uzun ürünlerden biriydi. Karneye verilen diğer yiyecekler arasında kahve, peynir ve kurutulmuş ve işlenmiş gıdalar vardı.
Savaş, tarım sektörüne yalnızca iç cepheyi beslemek için değil, aynı zamanda ABD birliklerini desteklemek ve Amerika'nın Borç Verme Programı aracılığıyla Birleşik Krallık ve diğer müttefiklere karşı yükümlülüklerini yerine getirmek için ek talepler getirdi. ABD ekonomisinin tarım sektörü, bu ilave taleplerden büyük ölçüde genişledi.
Kadın Kara Ordusu
Savaş boyunca ekili alan ve tarımsal verim artarken, birçok genç erkek orduya katılmak veya başka bir savaş endüstrisinde çalışmak için çiftliği terk etti. Amerika Birleşik Devletleri Tarım Bakanlığı'nın (USDA) işgücü açığını kapatmanın yeni yollarını bulması gerekiyordu. 1942'de İngiltere turunda Eleanor Roosevelt, Kadınların Kara Ordusu üyeleriyle tarımdaki çalışmaları hakkında konuştu. Bu kadınların Britanya'nın tarımsal görünümü üzerindeki olumlu sonuçları onu cesaretlendirdi. Amerika Birleşik Devletleri'ne döndükten sonra, benzer bir sistemin uygulamaya konması için lobi yapmaya başladı. USDA, ilk başta böyle bir programı yürürlüğe koymak konusunda isteksizdi. Bununla birlikte, 1943'te Kongre, Amerika Kadın Kara Ordusu'nu (WLAA) veya bilindiği gibi Kadın Kara Ordusu'nu (WLA) oluşturarak Acil Çiftlik İşçiliği Programını geçti. İkinci Dünya Savaşı sırasında WLA'da 2,5 milyon kadının çalıştığı tahmin ediliyor.
Zafer Bahçeleri
Zafer bahçesi için tohum satın almak.
USDA, İkinci Dünya Savaşı boyunca insanları, ürünlerini zafer bahçeleri olarak bilinen aile ve topluluk bahçelerinde yetiştirmeye teşvik etti. İnsanlara, yiyecek paylarını dengelemek, diyetlerine vitaminler eklemek ve savaş çabalarını desteklemek için kırsal ve kentsel ortamlarda bahçeler dikmeleri istendi. Etkili üretim, tüketim ve koruma yoluyla gıda kullanımı, hükümet tarafından birliklere ve ulusa yardım etmek için vatansever eylemler olarak sunuldu. Tarihçiler, 1943 yılına kadar ülkenin ihtiyaçlarının karşılanmasına yardımcı olan 20 milyona kadar zafer bahçesinin ekildiğini tahmin ediyor. Savaş zamanı propagandası bahçıvanlığı erkeksi bir faaliyet olarak gösterme eğiliminde olsa da, kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere geniş bir nüfus yelpazesi ürün yetiştirmeye yardımcı oldu.
USDA Uzatma Hizmetleri
Konserve gösterisi sırasında kabak konservesi.
USDA'nın Genişletme Hizmetleri, savaş zamanında aileleri, birlikleri ve müttefikleri beslemede hayati bir rol oynadı. 1914'te Smith-Lever Yasası tarafından oluşturulan Genişletme Hizmetleri, kırsal toplulukları tarımsal ve yerel verimlilikler konusunda desteklemek ve eğitmek için devlet arazisi verilen üniversitelerle birlikte USDA'nın ülke çapında bir organizasyonu olarak kuruldu. Örgütün çalışmasının kilit bileşenlerinden biri, Florence L. Hall (İkinci Dünya Savaşı'nda WLA'nın direktörü) ve Grace E. Frysinger gibi ev göstericilerini tarım alanlarına göndermekti. Göstericiler kırsal kesimdeki aileleri ev ekonomisi, özellikle de gıdanın akıllıca kullanımı ve korunması konusunda eğittiler. Bu tür çalışmalar, Büyük Buhran'ın ardından özellikle önemli hale geldi. Kırsal alanlarda yaşanan maddi sıkıntılar, gıda kullanımını ve muhafazasını son derece önemli hale getirdi. USDA, dönemin ekonomik etkilerinden muzdarip ailelere yardım etme çabalarının bir parçası olarak topluluk konserve merkezleri kurdu.
Konserve
Extension Services'in ev göstericileri ve konserve merkezleri, İkinci Dünya Savaşı sırasında Amerikan cephesinde yaşayanlar için bir kez daha hayati önem kazandı. Savaş zamanında konserve yapmak ABD hükümetinin ana odak noktası haline geldi. Kadınlar, bahçelerinde yetiştirilen ürünleri konserve ederek ailelerini ve milletini desteklemeye teşvik edildi. Konserve, bahçıvanlık gibi, resmi propagandada vatansever ve birleştirici bir eylem olarak sunuldu ve askerlerin faaliyetlerini kadınların mutfaktaki rolleriyle ilişkilendirdi. Hükümet yetkilileri, bireylerden bahçe aktivitelerini öngördükleri konserve sonuçlarıyla bağlantılı olarak düzenlemelerini istedi ve onları “bahçe tohumlarınızı sipariş ettiğinizde konserve bütçenizi planlamaya” çağırdı. İki faaliyetin birbirine bağlılığı, 1943'te zafer bahçesi verimlerinin zirveye ulaşması gibi, konserve seviyelerinin de yükselmesini sağladı. USDA, o yıl hem tatlı hem de tuzlu yaklaşık 4 milyar kutu ve kavanoz yiyecek üretildiğini tahmin ediyor. Topluluk konserve merkezleri, savaş sırasında Amerika Birleşik Devletleri'nde rekor düzeyde korunmuş gıdaya ulaşma sürecine yardımcı oldu. 1945'te USDA, Amerika Birleşik Devletleri'nde 6.000 konserve merkezinin faaliyette olduğunu belirtti. Bu merkezler yerel olarak desteklendi ve finansal olarak desteklendi, ancak USDA tarafından sağlanan öğretim ve eğitim gözetimi ile. Hükümet, düşük asitli yiyecekler için su banyoları ve düdüklü tencere kullanımı da dahil olmak üzere, konserve sürecini özetleyen kullanışlı bültenler yayınladı. Ayrıca, farklı gıdaların korunması için pişirme süreleri ve sıcaklıkları konusunda yönergeler sağladı.
Ortak bir mutfakta greyfurt konservesi.
Merkezlerde, Uzatma Servislerinden bir ev göstericisi veya yerel olarak kalifiye bir kişi, kullanıcılara konserve teknikleri konusunda denetlemek ve talimat vermek için hazır bulundu. Bireyler, ham ürünlerini merkeze getirerek, malzeme kullanımı karşılığında cüzi bir ücret ödeyerek veya konserve yiyeceklerinden küçük bir miktar bağışladılar. Savaş çabası için hayati metal ürünlerin paylaştırılmasıyla, İkinci Dünya Savaşı'nın çoğu için düdüklü tencereler üretilmedi. Merkezler, kadınlara kendi cihazları yoksa veya ailelerinden ya da arkadaşlarından ödünç alamazlarsa bu ekipmanı kullanma fırsatı sundu.
Şeker
İster evde ister topluluk konserve merkezlerinde yiyecekleri muhafaza etsinler, şeker savaş boyunca konserveciler için büyük bir endişe kaynağıydı. Bir konserveci, muhafaza ihtiyaçları için 20 pound'a kadar fazladan şeker almak için bir başvuruda bulunabilir. Ancak bu garanti edilmedi ve erzak bazında kadınlar bazen bu ek miktarı alamadı.
Bugün, Genişletme Hizmetleri, insanların gıda üretimi ve muhafazasına olan ilgisini desteklemeye devam ediyor. Örgütün şubeleri, ülke çapında konserve kursları veriyor ve hem kadınlar hem de erkekler, gıdaların korunmasına yeni bir ilgi gösterdiler.
İkinci Dünya Savaşında Hispanikler
Yüz binlerce Hispanik-Amerikalı erkek ve kadın, İkinci Dünya Savaşı sırasında ABD Silahlı Kuvvetlerinde ve iç cephede görev yaptı.
Öğrenme hedefleri
İkinci Dünya Savaşı sırasında İspanyol kökenli Amerikalıların, özellikle de İspanyol kadınlarının askeri ve iş gücündeki rolünü tanımlayın.
Önemli Çıkarımlar
Anahtar noktaları
- Hispanik Amerikalılar, Birleşik Devletler silahlı kuvvetlerinin dahil olduğu II. Dünya Savaşı'nın her büyük savaşında savaştılar.
- Afrikalı Amerikalılardan farklı olarak, birçok Hispanik asker, yoğun bir şekilde Hispanik birimler olmasına rağmen, tamamen ayrı gruplara ayrılmadı. Adadaki Porto Rikoluların çoğunluğu Porto Riko'nun ayrılmış birimlerinde görev yaptı.
- Birçok Hispanik Amerikalı kadın, kadınların savaş bölgelerine atanan erkekler tarafından açık bırakılan belirli idari görevlere katılabildiği Kadın Ordusu Yardımcı Kolordusu'nda (WAAC) görev yaptı.
- II. Dünya Savaşı sırasında, ev cephesinde işgücü ihtiyacının neden olduğu kadınların rolündeki geniş çaplı değişiklikler, sekreter ve hemşire olarak çalışan, uçak yapımına yardım eden, fabrikalarda mühimmat yapan ve fabrikalarda çalışan Hispanik kadınların rolünü de etkiledi. tersaneler.
- Hispanik Amerikalıların çoğu resmen beyaz olarak sınıflandırılmış olsa da, ırk ayrımcılığı ve yabancı düşmanlığı, savaş sırasında ve sonrasında birçok kişiyi etkiledi.
Anahtar terimler
- İspanyol Amerikalılar: Latin Amerika ve İber Yarımadası'nın İspanyolca konuşulan ülkelerinin halklarının soyundan gelen Amerikan vatandaşları.
- Kadın Kolordusu: ABD Ordusunun kadın kolu. It was created as an auxiliary unit, the Women’s Army Auxiliary Corps (WAAC) on May 15, 1942, and converted to full status as the WAC on July 1, 1943. It was disbanded in 1978, and all units were integrated with male units.
- The American GI Forum: A congressionally chartered Hispanic veterans and civil rights organization. Its motto is, “Education Is Our Freedom, and Freedom Should Be Everybody’s Business.” It operates chapters throughout the United States, with a focus on veterans’ issues, education, and civil rights.
- Bataan Death March: The Imperial Japanese Army’s forcible transfer of 76,000 American and Filipino prisoners of war after the three-month 1942 Battle of Bataan in the Philippines during World War II. It resulted in the deaths of thousands of prisoners, including two battalions made up primarily of Hispanics.
When the United States officially entered World War II, Hispanic Americans were among the many American citizens who joined the ranks of the U.S. Armed Forces as volunteers or through the draft. Hispanic Americans fought in every major battle of World War II in which the armed forces of the United States were involved. According to the National World War II Museum, between 250,000 and 500,000 Hispanic Americans served in the U.S. Armed Forces during World War II, out of a total of 12,000,000, constituting 2.3 percent to 4.7 percent of the U.S. Armed Forces. The exact number is unknown, as at the time, Hispanics were not tabulated separately and were generally included in the white population census count.
European Theater
In the European theater, the majority of Hispanic Americans served in regular units. Some active combat units recruited from areas of high Hispanic population, such as the 65th Infantry Regiment from Puerto Rico and the 141st Regiment of the 36th Texas Infantry, were made up mostly of Hispanics.
Hispanics of the 141st Regiment of the 36th Infantry Division were some of the first American troops to land on Italian soil at Salerno. Company E of the 141st Regiment was entirely Hispanic. The 36th Infantry Division fought in Italy and France, enduring heavy casualties during the crossing of the Rapido River near Monte Cassino, Italy.
In 1943, the 65th Infantry was sent to North Africa, where they underwent further training. By April 29, 1944, the Regiment had landed in Italy and moved on to Corsica. On September 22, 1944, the 65th Infantry landed in France and was committed to action in the Maritime Alps at Peira Cava. On December 13, 1944, the 65th Infantry, under the command of Lieutenant Colonel Juan César Cordero Dávila, relieved the 2nd Battalion of the 442nd Infantry Regiment, a regiment which was made up of Japanese Americans under the command of Col. Virgil R. Miller, a native of Puerto Rico.
The 3rd Battalion fought against and defeated Germany’s 34th Infantry Division’s 107th Infantry Regiment. There were 47 battle casualties. On March 18, 1945, the regiment was sent to the District of Mannheim and assigned to military occupation duties after the end of the war. The regiment suffered 23 soldiers killed in action.
Sergeant First Class Agustín Ramos Calero, a member of the 65th Infantry who was reassigned to the 3rd U.S. Infantry Division because of his ability to speak and understand English, was one of the most decorated Hispanic soldiers in the European theater.
Pacific Theater
Two National Guard units—the 200th and the 515th Battalions—were activated in New Mexico in 1940. Made up mostly of Spanish-speaking Hispanics from New Mexico, Arizona, and Texas, the two battalions were sent to Clark Field in the Philippine Islands. Shortly after the Imperial Japanese Navy launched its surprise attack on the American Naval Fleet at Pearl Harbor, Japanese forces attacked the American positions in the Philippines. General Douglas MacArthur moved his forces, which included the 200th and 515th, to the Bataan Peninsula, where they fought alongside Filipinos in a three-month stand against the invading forces.
By April 9, 1942, rations, medical supplies, and ammunition became scarce. Officers ordered the starving and outnumbered troops of the 200th and 515th Battalions to lay down their arms and surrender to the Japanese. These Hispanic and non-Hispanic soldiers endured the 12-day, 85-mile (137 km) forced Bataan Death March from Bataan to the Japanese prison camps in scorching heat through the Philippine jungle.
The 158th Regimental Combat Team, an Arizona National Guard unit of mostly Hispanic soldiers, also fought in the Pacific theater. Early in the war, the 158th, nicknamed the “Bushmasters,” had been deployed to protect the Panama Canal and had completed jungle training. The unit later fought the Japanese in the New Guinea area in heavy combat and was involved in the liberation of the Philippine Islands.
Hispanic Women in the Military and on the Home Front
Prior to World War II, traditional Hispanic cultural values assumed women should be homemakers. Thus women rarely left the home to earn an income. As such, they were discouraged from joining the military. Only a small number of Hispanic women joined the military before World War II. However, with the outbreak of World War II, cultural norms began to change. With the creation of the Women’s Army Auxiliary Corps (WAAC), predecessor of the Women’s Army Corps (WAC), and the U.S. Navy Women Accepted for Volunteer Emergency Service (WAVES), women could attend to certain administrative duties left open by the men who were reassigned to combat zones.
In 1944, the army recruited women in Puerto Rico for the Women’s Army Corps (WAC). More than 1,000 applications were received for the unit, which was to be composed of only 200 women. After their basic training at Fort Oglethorpe, Georgia, the Puerto Rican WAC unit, Company 6, 2nd Battalion, 21st Regiment of the Women’s Army Auxiliary Corps, a segregated Hispanic unit, was assigned to the Port of Embarkation of New York City to work in military offices that planned the shipment of troops around the world.
However, not all of the WAAC units were stationed in the mainland United States. In January 1943, the 149th WAAC Post Headquarters Company became the first WAAC unit to go overseas when they went to North Africa. Serving overseas was dangerous for women if captured, WAACs, as “auxiliaries” serving with the army rather than in it, did not have the same protections under international law as male soldiers.
As Hispanic female nurses were initially not accepted into the Army Nurse Corps or Navy Nurse Corps, many Hispanic women went to work in the factories that produced military equipment. As more Hispanic men joined the armed forces, a need for bilingual nurses became apparent, and the army started to recruit Hispanic nurses. In 1944, the Army Nurse Corps (ANC) decided to accept Puerto Rican nurses. Thirteen women submitted applications, were interviewed, underwent physical examinations, and were accepted into the ANC. Eight of these nurses were assigned to the army post at San Juan, Puerto Rico, where they were valued for their bilingual abilities.
The broad changes in the role of women caused by a need for labor on the home front affected also the role of Hispanic women, who, in addition to serving as nurses, worked as secretaries, helped build airplanes, made ammunition in factories, and worked in shipyards.
Ayrımcılık
In 1940, Hispanic Americans constituted around 1.5 percent of the population in the United States. While during World War II, the United States Army was segregated and Hispanics were often categorized as white, racism and xenophobia targeted at Hispanic Americans were common. Many Hispanics, including the Puerto Ricans who resided on the mainland, served alongside their “white” counterparts, while those who were categorized “black” served in units mostly made up of African Americans. The majority of the Puerto Ricans from the island served in Puerto Rico’s segregated units, such as the 65th Infantry and the Puerto Rico National Guard’s 285th and 296th regiments.
Discrimination against Hispanics has been documented in several first-person accounts by Hispanic soldiers who fought in World War II. After returning home, Hispanic soldiers experienced the same discrimination as before departure. According to one former Hispanic soldier, “There was the same discrimination in Grand Falls (Texas), if not worse,” than when he had departed. While Hispanics could work for $2 per day, whites could work in petroleum fields earning $18 per day. In his town, signs read, “No Mexicans, whites only,” and only one restaurant would serve Hispanics. The American GI Forum was started to protect the rights of Hispanic World War II veterans.
Discrimination also extended to those killed during the war. In one notable case, the owner of a funeral parlor refused to allow the family of Private Felix Longoria, a soldier killed in action in the Philippines, to use his facility because, “whites would not like it.”
Puerto Rican soldiers in World War II: Soldiers of the 65th Infantry training in Salinas, Puerto Rico, August 1941.
Transcript
In 1941 the United States was still recovering from the great depression. The jobless rate had been as high as 25 percent, bankruptcy was not uncommon, and the standard of living for most Americans was 60 percent lower than before the stock market crash of 1929. When the war started, all that changed. More people were needed to produce the food and weapons for the men on the front lines. The new jobs were taken by many who had been out of work for several years. As more men were sent away to fight, women were hired to take over their positions on the assembly lines.
Before World War II, women had generally been discouraged from working outside the home. Now they were being encouraged to take over jobs that had been traditionally considered "men's work." existing companies changed their lines from consumer goods to war materials, and new plants were constructed strictly for the creation of products for the war effort. In Ankeny, the Des Moines ordinance plant was already under construction when war was declared. By 1942, .30 and .50 caliber machine gun ammunition began to roll off the line. Jeanne Ersland of Ankeny, formerly Jeanne Gibson, was among the 19,000 people who worked at the facility.
“I think they gave us a short indoctrination as to what we were there for, and then they took us right to the working area. I stayed in that same working area all the time that i was there. I think the patriotism came as it progressed and I was thinking of going on into the service."
After more than a year at the ordinance plant, Ersland joined the United States Marine Corps Women's Reserve. Following training at Camp LeJune, she was assigned to Cherry Point North Carolina and worked as an aircraft engine mechanic.
The Larger Picture
In her 1999 book "An Intimate History of Killing," historian Joanna Bourke has a more jaded view of British societal changes. In 1917 it became apparent to the British government that a change in the laws governing elections was needed: the law, as it stood, only allowed men who had been resident in England for the previous 12 months to vote, ruling out a large group of soldiers. This wasn’t acceptable, so the law had to be changed in this atmosphere of rewriting, Millicent Fawcett and other suffrage leaders were able to apply their pressure and have some women brought into the system.
Women under 30, whom Bourke identifies as having taken much of the wartime employment, still had to wait longer for the vote. By contrast, in Germany wartime conditions are often described as having helped radicalize women, as they took roles in food riots which turned into broader demonstrations, contributing to the political upheavals that occurred at the end and after the war, leading to a German republic.