We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Son yıllarda, bazı gökbilimciler Güneş Sistemimizin oluşumundaki başlangıç kuvvetinin bir süpernova patlaması olması gerektiğini önerdiler.
Milyonlarca yıl boyunca nispeten değişmemiş olan bir toz ve gaz bulutunun, bir süpernova gibi patlamış olan bir yıldızın mahallelerine doğru ilerleyebileceğini hayal etmek mümkün.
Bu patlamanın şok dalgası, bahsettiğim neredeyse hiç aktif olmayan buluttan geçerken oluşacak büyük toz ve gaz patlaması bu bulutu sıkıştıracak, böylece yerçekimi alanını yoğunlaştıracak ve yoğunlaşmaya başlayacaktır. Yıldız oluşumu
Eğer Güneş böyle yaratıldıysa, gezegenlere ne oldu? Onlar nereden geldi? İlk cevap alma girişimi, 1755 yılında Immanuel Kant ve bağımsız olarak, Fransız astronom ve matematikçi tarafından ilerletildi. Pierre Simón de Laplace, 1796 yılında. Laplace'nin açıklaması daha ayrıntılıydı.
Laplace'nin açıklamasına göre, devasa müteahhit madde bulutu sürecin başlangıcında döner aşamadaydı. Sözleşmenin ardından, dönme hızı arttırıldı, aynı şekilde bir patenci, kollarını kaldırdığında daha hızlı dönüyor. Bu, "açısal momentum dönüşümü" nedeniyledir. Bu an, dönme merkezinden uzaklıkla hareketin hızına eşit olduğu için, bu mesafe düştüğünde hareketin hızı telafi olarak arttırılır.
Laplace’e göre, bulutun dönme hızı arttıkça ekvatorundan hızlı bir şekilde bir madde halkası yansıtmaya başladı. Bu, açısal momentumu biraz azalttı, böylece kalan bulutun dönme hızı azaldı; ancak sözleşme yapmaya devam ederek, yine bir başka madde halkasını projelendirmesini sağlayan bir hıza ulaştı. Böylece Güneş, gezegenleri oluşturmak için yavaş yavaş yoğunlaşan bir dizi halkanın (çörek şeklindeki madde bulutları) geride bırakıyordu; Zamanla, uydularını yükselten küçük halkaları kovdu.
Bu görüşe göre, Güneş Sisteminin bir bulut veya bulutsu olarak başladığı ve Laplace, Andromeda Bulutsusu'na işaret ettiğinden (ki o zamanlar geniş bir yıldız gökadası olduğu biliniyordu, ama olduğuna inanılıyordu). bir toz ve gaz bulutu dönüşte), bu öneri bulutsu hipotezi olarak bilinir hale geldi.
nebüler hipotez de Laplace, Güneş Sisteminin temel özelliklerine ve hatta bazı detaylarına çok iyi uyuyor gibiydi. Örneğin, Satürn'ün halkaları, bir araya gelerek saygın büyüklükte bir uydu oluşabileceğinden yoğunlaşmamış bir uydunun halkaları olabilir. Benzer şekilde, Güneş etrafındaki bir kemerde, Mars ve Jüpiter arasında dönen asteroitler, bir halka oluşturmak için bir gezegen oluşturmak üzere bir araya gelmeyen parçaların yoğunlaşması olabilir. Ve Helmholtz ve Kelvin, Güneş'in enerjisini yavaş kasılmasına bağlayan teorileri detaylandırdıklarında, hipotezler tekrar Laplace'ın tarifine tam olarak uyuyor gibi görünüyordu.
Bulutsu hipotezi, on dokuzuncu yüzyılın çoğu için geçerli kalmıştır. Ancak sona ermeden önce zayıflıklar göstermeye başladı. 1859'da James Clerk Maxwell, matematiksel analizleri yaparken Satürn halkalarıHerhangi bir vücut tarafından atılan bir gaz halindeki madde halkasının, sadece bu tür halkalar oluşturacak, ancak hiçbir zaman sağlam bir gövde oluşturamayacağı, ancak yerçekimi kuvvetleri halkayı daha önce parçalayacağı için küçük parçacıkların birikmesine neden olabileceği sonucuna varmıştır. yoğunlaşması gerçekleşir.
Açısal momentum sorunu da ortaya çıktı. Güneş Sistemi kütlesinin sadece% 0,1'inden biraz daha fazlasını oluşturan gezegenlerin, açısal momentumlarının% 98'ini içermesiydi! Başka bir deyişle: Güneş, orijinal bulutun açısal momentumunun sadece küçük bir kısmını korudu.
Hemen hemen bütün açısal momentum bulutsudan oluşturulan küçük halkalara nasıl aktarıldı? Uydu sistemleri onlara minyatür güneş sistemlerinin görüntüsünü veren Jüpiter ve Satürn durumunda ve muhtemelen aynı şekilde oluşturulduklarını doğrulamakta sorun, merkezi gezegen gövdesinin çoğunu koruduğunu Açısal momentum
|◄ Önceki||Sonraki ►|
|Güneş Sisteminin Kökeni||Güneş Sisteminin Kökeni (III)|