Amaç, genel bir görünüm oluşturmak ve gereklilikleri tanımlamak olan, gelecek vaat eden bir sistemdeki ilk çalışmalar, yetmişli yılların sonlarında başlamıştır. Projenin ilk gelişimi birkaç yıl sürdü, ardından tam teşekküllü tasarım çalışmasına başlama fırsatı. Proje sözleşmesi Martin Marietta Elektronik ve Füzeler Grubu'na verildi. Ayrıca, bazı diğer kuruluşlar projeye taşeron olarak dahil edildi. Bu nedenle, bir lazer yayıcının geliştirilmesinden, General Electric'in sorumlu olması gerekirdi. Stingray projesinin yeni aşaması 1982 yılında başladı.
Müşterinin gereksinimlerine uygun olarak, geliştirme şirketleri mevcut askeri teçhizata kurulum için nispeten kompakt bir özel araçlar seti oluşturmak zorunda kaldılar. AN / VLQ-7 kompleksinin ana taşıyıcısı M2 Bradley piyade savaş aracıydı. Potansiyel kompleksin ekipmanının etrafındaki alanı taraması, düşmanın optik aygıtlarını araması ve gerekirse bir lazer ışını ile vurması gerekiyordu. Opto-elektronik sistemlerin, ışığa duyarlı elemanların imhasıyla devre dışı bırakılacağı ve operatörünün geçici veya kalıcı olarak körleştirilmesi nedeniyle diğer optiklerin kullanılması imkansız olacağı varsayılmıştır.
BMP'nin Stingray kompleksi ile prototiplerinden biri. Kule üzerindeki optoelektronik ünite açıkça görülmektedir. Fotoğraf Strangernn.livejournal.com
Tasarım çalışmasının sonucu, dövüş bölmesinin içine veya ana makinenin tabanına monte edilmiş dört ana birimden oluşan bir kompleksin oluşturulmasıydı. Kompleks opto-elektronik sensörlere sahip bir sensör sistemi, bir lazer sistemi, kontrol elektroniğine sahip bir hesaplama ünitesi ve taban zırhlı aracın mürettebatının birisinin işyerinde kurulu bir konsol içermektedir. Tüm Stingray bileşenlerinin toplam ağırlığı, 350 pound'u geçmedi (160 kg'dan biraz az). Bu nedenle, bu kompleksin taşıyıcısı yalnızca M2 Bradley BMP değil, aynı zamanda tüm arazi taşıtlarına da dahil olmak üzere diğer askeri teçhizatlar olabilir.
Lazer kompleksi testlerinde, mevcut Bradley piyade savaş araçları, gerekli tüm ekipmanın monte edildiği temel ekipman olarak kullanıldı. Ekipmanın bir kısmının kulenin içine monte edilmesi önerildi ve bir lazer yayıcı dahil olmak üzere çeşitli optik-elektronik ekipmanlara sahip bir blok dış yüzeyine sabitlenmelidir. Bu bağlamda, deneysel makine kulesi biraz değiştirildi. Sol elmacık kemiğinde bir ekipman birimi için sabitleme parçaları bulunan bir çıkıntı ortaya çıktı. Ünitenin kendisi yatay ve dikey kılavuz mekanizmalarına monte edilmiş nispeten büyük bir mahfazaydı. Direk üzerine kule montajları, içinde özel ekipman bulunan bir blok bulunan bir kare çerçeveye sabitlenmiştir. Bu sayede, AN / VLQ-7 kompleksinin optik-elektronik sistemleri, BMP'nin hedef ekipmanına bağlanmadan durumu kendi başlarına hareket ettirebilir ve izleyebilir. Bununla birlikte, dikey ve yatay yönlendirme sadece nispeten dar bir sektörde gerçekleştirilebilir. Üst yarımkürenin tamamının gözden geçirilmesi öngörülmedi.
Kompleksin genel prensibi oldukça basit görünüyordu. Ekipmanı açtıktan sonra, optoelektronik sistemler çevredeki alanı izlemeli ve düşman optiği aramalıdır. Bu amaçla, istenen ekipmanın lensleri üzerinde kamaşma yapabilen düşük güçte bir lazer kullanıldı. Bundan sonra, algılanan nesnenin tehlikesi belirlendi ve sonra gerekirse algılanan optik cihazlara çarpan ana lazer kullanıldı. Bazı haberlere göre, ana "savaş" lazerinin gücü 1 kW'a ulaştı.
Raporlara göre, Stingray kompleksinin elektroniği, otomasyon ve operatör arasındaki rollerin dağılımı ile birbirinden farklı birkaç modda çalışabilir. Tam otomatik modda, belirtilen sektördeki hedef arayışının ardından "bombardımanı" takiben operatörün katılımı olmadan yapıldı, sadece elektroniklerin sonuçlarını takip edebildi. Yarı otomatik modda, ekipmanın kendisi hedefleri arayabilir, ancak operatör onları yenmek için bir komut verdi. Ek olarak, bu modda, bir lazer kullanmadan, mevcut top veya roket silahlarıyla hedeflere saldırmak veya nesnelerin yerini belirleyerek keşif yapmak mümkün oldu. Manuel modda, operatör kompleksin yönetimini tamamen devraldı ve bağımsız olarak hedefleri aramak, ana lazeri yönlendirmek ve uygulamak zorunda kaldı.
AN / VLQ-7 Stingray sisteminin ana görevi, zırhlı araçlar ve piyade birimleri için riskleri azaltmaktı. Üç “standart” BMP'ye ek olarak, motorlu piyade takımının bir lazer kompleksine sahip bir makineyi içereceği varsayılmıştır. Ana silahlanma sayesinde, piyadeleri destekleyebilecek ve çeşitli hedeflere karşı savaşabilecek ve lazer kompleksi, teçhizatı ve savaşçıları tanksavar füze sistemleri, keskin nişancılar vb.
Gelecek vaat eden bir lazer kompleksinin temel amacı, dost ekipmanları ve piyadeleri düşman ateşinden korumaktı. Bununla birlikte, teoride kullanılan ekipman başka uygulamalara izin verdi. Bazı verilere göre, gelecekte Stingray kompleksini kullanmanın yeni yöntemler testler sırasında doğrulandı.
AN / VLQ-7 kompleksinin otomasyonu, belirli bir sektörde düşmanın optik cihazlarını araştırabilir. Yarı otomatik modda, bağımsız saldırı dışlandı. Bu, karmaşık operatörün yalnızca görevlerle mücadele etmesini değil, aynı zamanda keşif gerçekleştirmesini de sağladı. Yön ve mesafeyi belirleyerek, hedefin koordinatlarını hesaplamak ve bilgi tüketicilerine aktarmak mümkün olmuştur. Bu nedenle, Stingray kompleksine sahip BMP keşif aracı haline gelebilir ve yalnızca görsel algılama prensiplerini kullanarak ve neredeyse radyasyonla kendi maskelerini kaldırmadan çeşitli koşullarda hedefleri arayabilir.
Ayrıca ekipmanların Stingray kompleksi ile belirli bölgelerin devriye gezilmesi veya korunması için kullanılması önerildi. Bu durumda, lazer ekipmanı, korunan alandaki potansiyel olarak tehlikeli nesneleri otomatik olarak aramak için kullanılabilir. Bu durumda, düşman optiğinin kullanımıyla ilgili bazı sınırlamalar vardı: merceklerle donatılmayan diğer nesnelerin tespiti garanti edilmedi.
AN / VLQ-7 sisteminin ilk prototipi seksenlerin ortalarında toplandı. Standdaki kontrollerden sonra, tüm ekipmanlar M2 Bradley seri piyade savaş aracına monte edildi. Bu formda, deney makinesi daha fazla deneye katılmıştır. Testler sırasında, sadece çeşitli sistemlerin çalışmasının test edilmesi değil, aynı zamanda tespit edilen eksikliklerin giderilmesiyle de bir iyileştirme yapılması planlandı. Ek olarak, birçok otomasyon algoritması çalışmayı, test etmeyi ve iyileştirmeyi gerektiriyordu. Bu nedenle, ilk prototipin paletli bir kurstaki testleri yaklaşık üç yıl sürdü.
Testleri tamamladıktan ve Stingray sistemiyle ilk Bradley prototipini tamamladıktan sonra, ikinci makinenin benzer bir konfigürasyonda montajı başladı. Bunun için bir üs olarak yine seri BMP alındı. İkinci prototipin üretimi, kabaca, 1990 yılında tamamlandı. Bundan kısa bir süre sonra, iki olası araç fiili mücadelede yer alabilir.
İkinci prototip tamamlandığında, Orta Doğu'daki durum gözle görülür biçimde kötüleşti. Bu nedenle, 1990'te, en kısa sürede başlayacak olan gerçek bir silahlı çatışma bağlamında yeni bir tekniği test etmeye karar verildi. Raporlara göre, Kuveyt ve Irak'ta bir kara operasyonuna hazırlanırken, hem M2 Bradley hem de AN / VLQ-7 Stingray kompleksleri Suudi Arabistan'a teslim edildi. Yer işlemlerinin başlamasından sonra, bu makineler savaşa katılmak ve yeteneklerini pratikte göstermek içindi.
Bununla birlikte, yeni teknolojinin mücadele kullanımına hazırlık ertelendi ve Irak'a karşı savaşın temel kısmının kısa ömürlü olduğu ortaya çıktı. Sonuç olarak, yer operasyonunun sonuna kadar Stingray sistemine sahip her iki makine de Amerikan üslerinden birinde duruyordu. Eğitim tamamlandığında, kavga bitmişti, bu yüzden cepheye prototip göndermeme kararı verildi. Kısa süre sonra daha fazla çalışmak için ABD'ye geri taşındılar.
Çöl rengindeki deneysel makinelerden biri. Fotoğraf Fas.org
AN / VLQ-7 Stingray projesi üzerindeki çalışmalar doksanlı yılların ortasına kadar devam etti. Irak'taki “başarısızlık” sonrasında, yeni ekipmanların sürekli olarak iyileştirildiği ve test edildiği saha testi devam etti. Ayrıca, savaşın doğrudan yürütülmesiyle ilgili olmayan ekipmanların kullanılmasının yeni orijinal yöntemleri test edildi. Testin sonuna kadar, bunlara yalnızca tam bir özel donanıma sahip iki deney makinesi katıldı.
Görünüşe göre, Stingray projesindeki tüm çalışmalar 1995'ta sona erdi. 1996 mali yılı için savunma bütçesinde, bu gelişmenin maliyetleri dahil edilmemiştir. Aynı zamanda, bazı verilere göre, proje zaten seri üretimin ve birliklere ekipman göndermenin mümkün olduğu yeni bir aşamaya hazırdı. O zamanın planlarına göre, M2 Bradley piyade savaş aracı olan her bir takım, lazer ekipmanlı bir makineye sahip olmalıydı. HMMWV gibi araçlara lazerlerin yerleştirilmesi planlanmamıştır. Ayrıca, yeni ekipmanlara sahip zırhlı araçların sözde devreye girebileceği iddia edildi. Deneysel Kuvveti, yaratılması Görev Gücü XXI planında belirtilmiştir. Bununla birlikte, tüm bu planlar kağıt üzerinde kalmıştır. Fonun feshi nedeniyle tüm işler durduruldu. Gelecekte, Pentagon bir kez daha gelecek vaadeden projenin arşive gittiği için iş için ödemeye devam etmedi.
Resmen, Stingray projesini terk etmenin temel nedeni uluslararası normlardı. Yılın Ekim 1995’inde, Protokol IV (lazer silahlarının köründe), aşırı hasara neden olabileceği veya ayrım gözetmeyen etkisinin yürürlüğe girdiği düşünülen belirli türdeki geleneksel silahların kullanımının yasaklanması veya kısıtlanması hakkında Sözleşme’ye (Protokol IV) Bu belge doğrudan bir kişiyi kör edebilen lazer silah sistemlerinin geliştirilmesi ve kullanılmasını yasaklamıştır. AN / VLQ-7 kompleksinin çalışma prensibi optik-elektronik sistemleri devre dışı bırakmak veya optik operatörünü göz kamaştırmaktı. Bu nedenle, bu sistem doğrudan Sözleşme Protokolüne tabidir.
Daha fazla çalışmayı reddetmenin tek nedeni uluslararası standartların olmadığı varsayılabilir. En yeni kompleksin özelliklerinin, birkaç yıllık çalışmadan sonra bile müşteriye tam olarak uymamış olması mümkündür. Bu nedenle, son birkaç yıldaki ciddi başarı eksikliği nedeniyle, projenin daha da gelişmesinden vazgeçilmesine karar verildi.
Gerçek nedenlerden bağımsız olarak, 1995’te, tüm AN / VLQ-7 Stingray kompleksi çalışmaları durdu. Bu projenin başarıları daha sonra çeşitli görevleri çözmek için kullanılabilecek yeni lazer sistemleri oluşturmak için kullanıldı. İki prototipin kaderi bilinmiyor. Muhtemelen, onlardan özel teçhizat çıkarıldı ve daha sonra yeni projelerde kullanıldı veya orduya geri döndü.
Sitelerin malzemelerinde:
http://fas.org/
http://wired.com/
http://strategypage.com/
http://un.org/
http://strangernn.livejournal.com/