Her Sevgililer Günü'nde mutlu hissetmeye başlıyorum. Kocam ve ben beş çocuğumuzu yatırıp mutfakta sakin bir akşam yemeğinin tadını çıkardıkça memnuniyetim artıyor. Yatmadan önce bir saat televizyon izlemek için kanepeye oturduğumuzda hala mutlu oluyorum. Ama sonra ruh halim değişiyor ve boşanmayı düşünmeden edemiyorum. benim için demiyorum. İzlediğimiz dizilerdir. Karakterlerin romantik dönüşleri ve sefil dönüşleri; kalp kırıklıkları ve yalnızca ara sıra ortaya çıkan yüksekler, modern yaşam hakkında daha derin bir gerçeği yansıtır.
Gerçek şu ki, Amerika Birleşik Devletleri'nde 20 yıl süren ilk evliliğin olasılığı yaklaşık 50-50'ye düştü. (Ailenin çöküşü için Batı'nın çöküşünü suçlamadan önce, Maldivler'in boşanma lig tablolarında bir numaralı sırada yer aldığını ve onu Belarus'un takip ettiğini belirtmek gerekir. Amerika Birleşik Devletleri üçüncü sırada.) Ayrıca, bu korkunç istatistikler, Nüfusun artan bir yüzdesi için hayatın, çocukların gelişiyle noktalanan bir dizi kısa birlikte yaşama olduğu gerçeğine bile dokunma. 14 Şubat'ta aşk hakkında bu kadar yaygara yapan bir ülke için Amerika'nın yılın diğer 364 gününde bunu göstermenin komik bir yolu var.
Bu konuşmayı yapan benim XX kromozomlarım olabilir, ama bana öyle geliyor ki boşanma bir kadın meselesidir ve her zaman öyle olmuştur. Çok sayıda araştırma, boşanmanın getirdiği sosyal ve ekonomik yüklerin yükünü kadınların çektiğini göstermiştir. Yoksulluğa giden en hızlı yol bekar bir anne olmaktır. Bu yeterince korkunç, ama beni çok ürkütücü bulduğum şey, boşanma hakkının kadınlar için özgürlüğün temel taşı olması gerektiğiydi. Yüzyıllar boyunca Batı'da boşanma, bir erkek kontrol aracıydı - bir eşin bir efendisi olmasını ve bir kocanın birçok metresinin tadını çıkarmasını sağlamak için tasarlanmış yasal bir bekaret kemeri. Sanki kadınları pastalarından bu kadar uzun süre mahrum bıraktıktan sonra, yapımcılar onların bundan zevk aldığını görmek istemiyorlar.
Kadınlar için işlerin nerede yanlış gittiğini belirlemeye çalışmanın bir anlamı yok çünkü boşanma söz konusu olduğunda, işlerin hiçbir zaman doğru olmadığı net değil. Yine de bu, modern yasal boşanma kavramının nasıl ortaya çıktığını keşfetmekten veya boşanma tarihini çevreleyen birçok efsaneyi ortadan kaldırmaktan bizi alıkoymamalı.
Tarihteki en ünlü boşanma davası, Henry VIII'e karşı Papa Clement VII'nin davası olmaya devam ediyor. Savaş, 1527'de, Henry'nin papayı, kendisine bir erkek varis sağlayamayan Aragonlu Catherine ile evliliğini iptal etmeye zorlamaya çalışmasıyla başladı. Daha genç ve güzel Anne Boleyn'i karısı yapmaya kararlı olan Henry, sonunda 1533'te Roma'dan ayrıldı ve kendisini yeni bir kilise olan İngiltere Kilisesi'nin başkanı ilan etti. Henry'nin tek taraflı kararından kaynaklanan tali hasar, bin yıldan fazla bir süredir uzanan bir yaşam biçimiydi. Sadece bir himaye sistemi ya da eski ayinler değil, ülkenin sosyal dokusunu koruyan geniş dini okullar, hastaneler, manastırlar ve manastırlar ağı sonsuza dek gitti.
Helen'in yüzünün bin gemiyi denize indirdiği söylenirse, Anne'nin bin kiliseyi kapattığı söylenir. Yine de Henry üzerindeki üstünlüğü, bir erkek varisin ölü doğumundan sağ çıkamadı. Tartışmalı evlilikten sadece üç yıl sonra Anne, ihanet, zina ve ensestten hüküm giydi ve kafası idam edildi. Düşmanları, öldüğü zaman lejyonerdi ve bugün bile bazıları onu hâlâ evini yıkan ilk kadın, dizginsiz sosyal hırsı evliliğin kutsallığını yok eden kadın olarak görüyor. Genel olarak, İngiltere'de boşanma barajlarının açılmasına ve bir daha asla kapanmamasına neden olduğu varsayılır.
Çoğu varsayımda olduğu gibi, görünüşler aldatıcı olabilir. Henry'nin Anne ile evliliği tam olarak bir boşanmaya yol açtı - 1552'de. Bu terim 1670'e kadar bir daha kullanılmadı bile. Aslında, Protestan Avrupa bir evliliği bitirmek için gerçekten haklı nedenler olabileceği fikrini benimsemeye başlarken, İngiltere aslında bir gerileme. Henry VIII'in yeni kilisesi her koşulda boşanmaya karşı çıkmakla kalmadı, aynı zamanda iptallerin verilmesine ilişkin kısıtlamalarda Katolik Avrupa'yı çok geride bıraktı. Örneğin, uzaktan akraba çiftlerin bile ayrılmasına izin veren liberal kuzenlik kuralları tamamen rafa kaldırıldı.
İngiltere Kilisesi'nin boşanmaya karşı direnişi o kadar güçlüydü ki, boşanmanın tek yolu bir Parlamento kararıydı - her iki meclis tarafından da oylanan bir yasa. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, çok az insan özel mutsuzluklarını basına, halka ve 800 küsur politikacıya ifşa etme olanağına veya eğilimine sahipti. Nihayet 1857'de bir boşanma yasası çıkarıldığında ve kapılar açıldığında, İngiliz tarihindeki boşanma sayısı sadece 324'tü.
324 davadan sadece dördü kadınlar tarafından getirildi. Bir kocanın boşanmak için zina olduğunu kanıtlaması gerekiyordu. Buna karşılık, bir eşin aynı gerekçelere sahip olması için zina ve özellikle diğer bazı ağırlaştırıcı durumları kanıtlaması gerekiyordu. Yıllar geçtikçe kadınlar vahşetin, tecavüzün, firarın ve mali hilelerin sayılmadığını öğrendi. Aslında, Parlamento, Jane Addison davasını 1801'de başlatana kadar, ne yaptığını söylemekte zorlanmış görünüyordu. Bay Addison'ın evlilik evinde kız kardeşiyle yaptığı zina ve ensest temelinde kazandı.
Bayan Addison'ın başarılı davasından önce, bir kadının umabileceği en iyi şey yasal bir ayrılıktı. Bu tür düzenlemeler kilise mahkemelerinin yetkisi altındaydı. Her iki cinsiyetten davacılar, yaşamı tehdit eden zulüm veya zina temelinde ayrılık davası açabilir. Bir elde eden kadınlar boşanma bir masa ve bir yataktır (yataktan ve yemekten ayrılma) kocalarından ayrı, genellikle mahkeme tarafından belirlenen bir ödenekle yaşayabilirler. Süreç pahalı ve dolambaçlıydı - bu nedenle yılda sadece birkaç düzine dava vardı - ve sonunda, ayrılma gerekçesi ne olursa olsun, bir eşin hala iffetli ve kocasına itaatkar olması gerekiyordu. Gerçekten hafifletici koşullar olmadıkça, çocuklarının velayetini de kaybetmeyi bekleyebilirdi.
Kadınlara sunulan seçeneklerin azlığı, denemeyi bıraktıkları anlamına gelmiyordu. İptal gerekçeleri, evliliğin tamamlanamayışıydı. Kanıt sağlamanın katıksız çilesi -karısı her zaman en müdahaleci türden fiziksel muayenelere tabi tutulurdu- çoğu kadını caydırmak için yeterliydi. Ancak 1561'de Devon'dan Willmott Bury, kocası John'un fiziksel olarak evliliği tamamlayamayacağı gerekçesiyle iptal talebinde bulundu. Muayene eden ebeler, Bayan Bury'nin bakire olduğu konusunda hemfikirdi ve bir doktor, bir atın tekmesinin Bay Bury'ye küçük bir fasulye büyüklüğünde sadece bir testis bıraktığını söyledi. Mahkeme usulüne uygun olarak iptal kararı verdi. Ne yazık ki, Willmott'tan serbest bırakıldıktan sonra John tekrar evlendi ve bir oğlu oldu. Bury'nin mirasını devralacak sıradaki kişi, iptalin geçerliliğine itiraz edip oğlunun gayri meşru olduğunu ilan etmeye çalıştığında mesele doruğa ulaştı. Takım elbise sonuçta başarısız oldu.
Bury davasının yol açtığı mahcubiyet, kuralların çok daha katı bir şekilde yorumlanmasına yol açtı; eski bir koca aniden gücünü bulması halinde iptalin geçersiz olacağı şeklindeki yeni şart da dahil. Bununla birlikte, 1613'te Frances, Essex Kontesi ve ailesi, Essex Kontu aleyhindeki hükümsüzlük davalarında iktidarsızlığı gösterdiler. Kontesin babasının dediği gibi, Kontun kaleminde mürekkep yoktu. Essex, evliliğin hiçbir zaman tamamlanmadığı gerçeğine itiraz etmedi. Ancak, onursuzluk ve aşağılanmadan kaçınmaya hevesli olarak, zorluğun yalnızca Frances ile olduğunu iddia etti.
Aristokrat toplum bu durumda ne yapacağını bilmiyordu. Bu arada Frances, Kral I. James'in en sevdiği saray mensubu Somerset Kontu'na aşık olmuştu. Onunla evlenmek için can atıyordu ve davasını kazanmak için her şeyi yapmaya hazırdı - bu tehlikeli bir durum, onu rahatsız etmek için geri gelecekti.
Frances'in avukatları, 13. yüzyıldan kalma aziz Thomas Aquinas'ın belirsiz bir beyanı şeklinde bir çözüm bulduklarına inanıyorlardı. Aquinas'a göre, büyücülük söz konusuysa, bir adam geçici olarak iktidarsız hale getirilebilir. Frances'in avukatları, Essex Kontu'nun, bilinmeyen bir kişi veya kişiler tarafından kötü niyet kurbanı olduğunu iddia etti. Bu nedenle, tüm onur bozulmadan bir iptal mümkündü.
Aquinas argümanına çok az insan katıldı ve kesinlikle on yargıçtan oluşan panele başkanlık eden Canterbury Başpiskoposu değil. Ama Frances ve Somerset'in kral şeklinde güçlü bir müttefiki vardı. Takım oy çokluğu ile kabul edildi ve çift Aralık 1613'te yılın sosyete düğününde evlendi.
Ancak bu hikayenin sonu değildi. İki yıl sonra kral, görmezden gelemeyeceği bir mektup aldı. Mahkeme, Frances'i, mahkeme kararından sadece on gün önce uygun bir şekilde ölen, iptali en yüksek sesle eleştirenlerden biri olan Sir Thomas Overbury'yi zehirlemekle suçladı. Bu yeterince zarar verici değilse, Overbury, kralın emriyle oraya gönderilen Londra Kulesi'nde bir tutsakken ölmüştü. Bariz skandalın arkasında, tahta kadar ulaşan olası bir komplo yatıyordu. Şüpheliler baş döndürücü bir hızla yakalandı. Frances tutuklandı ve cinayete teşebbüsten suçlu bulundu. Gözden düşmüş çift, günlerini acı ve karşılıklı suçlamalarla geçirdikleri ülkeye kalıcı olarak sürgün edildi.
Essex olayının iptal davaları üzerinde caydırıcı bir etkisi oldu. Müteakip davacılar, örneğin iki kadın ve James Howard'ın Amy Poulter adında bir kadın olduğunu keşfetmek için evlendiğini düşünen Arabella Hunt'ın 1680 davası gibi bir aldatmayı içeren tartışılmaz bir davaları olmadıkça, her zaman başarısız oldular. Dorothea Maunsell ile İtalyan opera sanatçısı Giusto Ferdinando Tenducci arasındaki 1766'daki ölüme mahkûm aşk ilişkisinde olduğu gibi, bir hadım ile evli bir kadın da geçerli gerekçeler ileri sürebilir. Bu, kadınlara iki zemini açık bıraktı: çift eşlilik ve evlilik sırasında reşit olmamak. Her ikisinin de kanıtlanması kolaydı ve 1753 Evlilik Yasası, evliliklerin gerçekleştirilmesi ve kaydedilmesi için bir dizi kural belirleyene kadar şaşırtıcı derecede yaygındı. O zamandan önce, bir alçakla evli bir kadın, geçmişinde bir yerlerde gizli bir evliliği olduğunu umabilirdi.
1707'de II. Charles'ın en sevdiği metreslerinden biri olan Barbara Villiers, iki yıllık kocasının zaten evli olduğunu öğrendikten sonra yıllarca süren sefaletten kurtarıldı. Barbara, 64 yaşında Robert Beau Fielding adında on yaş küçük bir adama aşık olduğunda, uzun süredir yakışıklı bir ödenek ve Cleveland Düşesi unvanıyla emekli olmuştu. Londra'nın en kötü tırmıklarından biri olarak ününe rağmen, 25 Kasım 1705'te onunla evlendi. Ama Barbara'nın bilmediği şey, Fielding'in iki hafta önce 60.000 sterlinlik serveti olan dul Anne Deleau ile evlendiğiydi. Fielding, kendisine daha da büyük bir aldatmacanın uygulandığını keşfedene kadar altı ay boyunca aldatmacaya devam etti. Anne Deleau aslında Anne Deleau'nun gerçek kuaförünün bir arkadaşı olan Mary Wadsworth'du. Fielding öfkesini Cleveland Düşesi'ne çevirdi, onu o kadar kötü dövdü ki, şiddetinden kaçmak için pencereden atladı. Aralık ayında kendisine karşı başarılı bir dava açtı, o zamana kadar zaten parasının büyük bir kısmını tüketmiş ve torununu baştan çıkararak oğluna hamile bırakmıştı.
Fielding'in Barbara'ya uyguladığı korkunç şiddet tek başına boşanmayı sağlamak için yeterli olmayacağından, mahkemelerin müdahale ettiği kadar aşırı bir dava olup olmadığı sorusunu gündeme getiriyor. Cevap sadece bir kez, ancak geleneksel olarak boşanma ile ilişkilendirilen şekilde değil. Nisan 1631'de büyük bir jüri, Castlehaven Kontu'nu tecavüz ve sodomi suçlamalarıyla suçladı. İddia edilen suçların listesi, erkek aşıklarını hizmetçisi olarak işe alıp onlara evin tam kontrolünü vermek, en büyük kızını sevgilisinden/hizmetçilerinden biriyle evlendirmek, ergen üvey kızını baştan çıkarmak için gizlice anlaşmak ve son olarak onu baskı altında tutmaktı. karısı, hizmetçilerinden biri tarafından tecavüze uğrarken. Castlehaven'ın başlıca savunması, bir eşin cesedinin, uygun gördüğü şekilde elden çıkarılması için kocasına ait olduğuydu. İngiliz yasalarına göre, savcılar ifadesinin ilk kısmıyla aynı fikirde olamazlardı, ancak ikincisinin mantıklı sonucunu reddettiler. Kont ölüme mahkum edildi.
Castlehaven, Anne Boleyn'in idamından neredeyse tam 100 yıl sonra 14 Mayıs 1631'de idam edildi. İşin ironik yanı, her iki durumda da ölümü elde etmek boşanmaktan daha kolaydı. Popüler inanışın aksine, Henry VIII, eşlerinden hiçbirini boşamadı. Aragonlu Catherine'den, Papa'nın sürekli reddetmesinden sonra sonunda kendisine verdiği bir iptal talebinde bulunmuştu. Sıra Anne'ye geldiğinde, Henry onu vatana ihanetten suçlu bularak kolay yolu seçti. İnfazından iki gün önce endişelendi ve piskoposlarına da bir iptal kararı vermelerini emretti. Henry kendini bir eş katili olarak düşünmekten hoşlanmıyordu. Anne Boleyn herhangi bir trendi başlatmaktan suçluysa, ölüm sizi ayırana kadar çizgiye yeni bir anlam katmaktı.