Sosyal hak dalları çalışma hakkı, sosyal güvenlik hakkı, göçmenlik kanunu ve tarım yasasıdır.
Sosyal hak, kamu hukuku ve özel hukukun klasik bölümünün yerine geçen birleşik bir hukuk kavramıdır.
Terim hem şirket hukuku, rekabet hukuku, iş hukuku, sosyal güvenlik gibi kamu ile özel konular arasında olan hukuki alanları belirlemek hem de ortaklıklara dayanan tüm haklar için birleşik bir kavram olarak kullanılmıştır. .
19. yüzyılın klasik hukukuna tepki olarak, avukatlar özel hukuk ile kamu hukuku arasında katı bir bölünmeyi sorguladılar.
Alman filozof Otto von Gierke tam bir tarih ve Sosyal Hukuk teorisi (Soziales Recht) geliştirmek için çalıştı.
Gierke'nin çalışmasının temel ilkeleri Frederick W. Maitland tarafından kabul edildi ve İngiliz hukukuna getirildi.
Fransa'da, Lion Duguit, 1911 kitabında sosyal hak kavramını geliştirdi; Le droit sosyal, le droit individuel et la transformation . Ortak bir konu, demokratik bir toplumda sosyal adalete bir bağ oldu.
Bu, 20. yüzyılın başlarında Lochner döneminde Amerikan hukuk realistlerinin düşünülmesi için merkezi bir rehber haline geldi.
Adalet önermelerinden ilham alan haklar, toplumda insan davranışını belirleyen kurumsal düzendir. Bu nedenle, sosyal çatışmaları çözen bir dizi düzenlemedir. Önemi buradan geliyor.
Sosyal hukukun ana dalları
Sosyal hak, dünya çapında büyük öneme sahip dört ana koldan ayrılmıştır.
İş kanunu
İş kanunu, işçiler, işverenler, sendikalar ve hükümet arasındaki ilişkiye müdahale eder.
Toplu iş mevzuatı, çalışan, işveren ve sendika arasındaki üçlü ilişkiyi ifade eder. Bireysel iş mevzuatı, çalışanların işteki haklarını ve iş sözleşmesini ifade eder.
İstihdam standartları, çalışanların veya yüklenicilerin altında çalışabilecekleri sosyal olarak kabul edilebilir asgari koşullar için sosyal normlardır (bazı durumlarda teknik standartlar da). Devlet kurumları iş mevzuatını yürürlüğe koyar (yasal, düzenleyici veya adli).
İşçi yasası, Sanayi Devrimi'ne paralel olarak ortaya çıktı, çünkü işçi ve işveren arasındaki ilişki küçük ölçekli üretim çalışmalarından büyük ölçekli fabrikalara doğru gitti.
İşçiler daha iyi koşullar ve bir sendikaya üye olma (ya da katılmaktan kaçınma), işverenler ise daha öngörülebilir, esnek ve daha ucuz bir iş gücü aradılar.
Bu nedenle, iş kanununun herhangi bir zamanda durumu, çeşitli sosyal güçler arasındaki mücadelelerin bir ürünü ve bileşenidir.
İngiltere sanayileşen ilk ülke olduğu için Endüstri Devrimi'nin sık sık acımasız sonuçlarını daha az düzenlenmiş bir ekonomik çerçevede ilk gören de oldu.
On sekizinci yüzyılın sonları ve on dokuzuncu yüzyılın başlarında, çalışma koşullarının en iğrenç yönlerinden bazıları mevzuatla iyileştirildiği için, modern iş mevzuatının temelleri yavaş yavaş kuruldu.
Bu büyük ölçüde sosyal reformcuların, özellikle Anthony Ashley-Cooper'ın yürüttüğü baskı ile başarıldı.
Sosyal güvenlik hakkı
Sosyal güvenlik hakkı, yaşına veya çalışma yeteneğine bakılmaksızın, temel ihtiyaç ve hizmetleri edinmek için gerekli araçları herkese garanti eder.
Sosyal güvenlik hakkını güvence altına almak için insan haklarının bazı temel ilkeleri esastır:
- Bütünlük: Sosyal güvenlik, bir kişinin kontrolü dışındaki nedenlerle geçim kaybının doğasında var olan tüm riskleri örtük olarak kapsar.
- Esneklik: Demografik, ekonomik ve sosyal faktörler nedeniyle emeklilik yaşı, yürütülen mesleklere ve yaşlıların iş kapasitesine bağlı olarak esnek olmalıdır.
- Ayrımcılık yapmama : Sosyal güvenlik; sağlık, ırk, etnik köken, yaş, cinsiyet, cinsellik, engellilik, dil, din, ulusal köken, gelir veya sosyal statü temelinde ayrımcılık yapılmadan (niyet veya sonuç olarak) sağlanmalıdır.
Göç yasası
Göç yasası, insanların göçünü ve sınır dışı edilmesini ve vatandaşlık gibi diğer sorunları kontrol eden ulusal hükümet politikalarını ifade eder.
Göç yasaları, bir ülkeden diğerine ve zamanın politik iklimine göre değişir, çünkü duygular geniş kapsamlı kapsayıcılıktan yeni göçmenlerin derinden ayrıcalıklı dünyasına geçebilir.
Bir ülkenin vatandaşlarına ilişkin göçmenlik yasası uluslararası yasalarla düzenlenir. Birleşmiş Milletlerin Medeni ve Siyasi Haklarına İlişkin Uluslararası Sözleşme, tüm ülkelerin kendi vatandaşlarının girmesine izin vereceğini belirler.
Bazı ülkeler, kalış süresi ve hükümete katılma hakkı gibi hem giriş hakkını hem de iç hakları düzenleyen oldukça katı yasalar sağlayabilir.
Çoğu ülkede yabancıların vatandaş olabileceği bir vatandaşlığa kabul süreci belirleyen yasalar vardır.
Tarım hukuku
Tarım yasaları, tarım arazilerinin mülkiyetini ve sömürülmesini düzenleyen yasalardır. Tüm eski ekonomiler ezici bir şekilde tarımsal olduklarından, egemen sınıfların bu tür kurallar koyma konusunda her zaman önemli teşvikleri vardı.
Tarım yasaları ("toprak" anlamına gelen Latince, "toprak" anlamına gelir), Romalılar arasında kamusal alanların bölünmesini düzenleyen yasalardı ya da yaşlılar.
Tarım yasalarını reform etmeye yönelik çeşitli girişimler, aristokratlar ve Emir Çatışması olarak bilinen ortaklar arasındaki sosyopolitik mücadelenin bir parçasıydı.
Antik Roma'da üç tür toprak vardı: özel arazi, ortak otlak ve kamu arazisi. MÖ 2. yüzyılda, zengin toprak ağaları, geniş kamu alanlarını “kiralayarak” ve onlara özelmiş gibi davranarak, imparatorluğun tarım alanlarına hâkim olmaya başlamıştı.
Tarımsal hukuk, başlangıcından günümüze, sosyal hukukun en önemli kollarından biri olarak yürürlükte kalmaya devam etmektedir.