‘Adacık’ hızla kıyıya doğru ilerledi.
Yabancı canavarın yaklaşması üzerlerinde biçimsiz bir gerilim yarattı. Birkaçı dışında -Lan WangJi, Jin ZiXuan, Jiang Cheng ve Wen ZhuLiu- geri kalan herkes sendelemeye devam etti. Herkes sualtı yaratığının her an fırlayacağını düşünürken durdu.
Uyuyan canavar, Wei WuXian sırtına atladığı için uyanmıştı. Şimdi, Wei WuXian düşüncesizce hareket etmeye cesaret edemiyordu. Olduğu yerde kaldı ve bekledi.
“Adacığı” çevreleyen karanlık suyun üzerinde, alışılmadık derecede parlak bir kırmızı tonda birkaç akçaağaç yaprağı vardı ve yavaşça yüzüyordu.
Yaprakların altında, havuzun derinliklerinde, bir çift parıldayan bronz aynaya benzeyen bir şey vardı.
Bronz aynalar büyüdükçe büyüdü, yaklaştıkça yaklaştı. Wei WuXian alçak sesle haykırdı. Wen Chao’yu sürükleyerek, ayağının altındaki yüzey sallanıp aniden yükselmeye başladığında geri adım attı. ‘Adacık’ havaya yükseldi. Bir canavarın büyük, kömür karası kafası, tepesinde bir çift akçaağaç yaprağıyla sudan çıktı!
Canavar, perdesi değişen çığlıklar altında yavaşça başını çevirdi ve devasa gözleriyle sırtındaki iki insana baktı.
Canavarın yuvarlak kafası hem kaplumbağanın hem de yılanınkine benzer şekilde oldukça tuhaf görünüyordu. Basitçe kafasına bakınca daha çok devasa bir yılana benziyordu ama büyük ölçüde sudan çıkmış olan vücuduna bakınca daha çok bir…
Wei WuXian, “… Ne kadar büyük… kaplumbağa…”
Bu ortalama bir kaplumbağa değildi.
Kaplumbağa Lotus Rıhtımı’nın antrenman sahasına çarpacak olsa, kabuğu tek başına tüm dövüş sanatları sahasını doldurabilirdi. Üç iri yarı adam bile kollarını onun kara tacına dolayamazdı. Çok daha az, ortalama bir kaplumbağa, oldukça çevik görünen dört keskin pençeyi büyütmek şöyle dursun, bir yılanın uzun, kıvrımlı kafasını kabuğundan dışarı uzatamaz, içinde sarı, çapraz dişlerle dolu bir ağız.
Wei WuXian bir çift iri, altın rengi gözle karşılaştı. Gözbebeği sadece bir yarıktı, kalınlığı değişiyordu, sanki gözleri odak noktasına girip çıkıyormuş gibi, sırtında tam olarak ne olduğunu tam olarak anlayamıyordu.
Canavarın da bir yılanın görme yeteneği varmış gibi görünüyordu – çok iyi değil. Hareket etmedikleri sürece belki de fark edemeyecekti.
Aniden, delik benzeri burun deliklerinden iki su buharı akışı fışkırdı.
Suda yüzen akçaağaç yaprakları tesadüfen burnunun yanındaydı. Muhtemelen kaşındıkları için havayı dışarı püskürttü. Wei WuXian hâlâ hareketsizdi, sanki bir heykelmiş gibi ayakta duruyordu. Ancak, hafif hareket Wen Chao’nun hayatını korkuttu.
Wen Chao, canavarın katliamı her şeyden çok istediğini biliyordu. Aniden burnundan buhar çıktığını görünce, öfkeye kapılmak üzere olduğunu düşündü. Boynundaki kılıcı hiçe sayarak, kıyıda bulunan Wen ZhuLiu’ya doğru bağırdı, “Neden hala bana yardım etmiyorsun?! Şimdi bana yardım et! Neyi bekliyorsun?!”
Jiang Cheng, sıktığı dişlerinin arasından küfretti, “O aptal!”
Gözlerinin önündeki iki garip şeyden biri birdenbire solucan gibi seğirmeye ve kulakları sağır edici sesler çıkarmaya başladı. Canavar hemen kışkırtıldı. Yılan benzeri kafası hemen fırlamadan önce hızla geri çekildi. Sırtına atılırken sarı ve siyah dişleri birbirinden ayrıldı!
Wei WuXian kolunu salladı. Wen Chao’nun kılıcı bir ok hızıyla canavarın kalbinin olması gereken yere doğru uçtu.
Ancak, siyah pullarla kaplı olduğu için canavarın başı bir zırh kadar sertti. Sanki bir demir parçasına çarpmış gibi, kılıcın ağzı suya düşmeden önce çınlayan bir kıvılcım izi gönderdi. Canavar tereddüt ediyor gibiydi. Büyük gözleri, su altındayken bile parıldayan ince cisme bakmak için aşağı döndü. Fırsatı yakalayan Wei WuXian, bacaklarını aşağı itti ve Wen Chao ile birlikte diğer adacıklardan birine atladı ve kendi kendine, Lütfen bana bunun da kocaman bir kaplumbağa olduğunu söyleme!
Aniden, Jiang Cheng’in “Arkanı kolla! Çekirdek Eriten El geliyor!”
Wei WuXian arkasını döndüğünde bir çift iri elin sessizce üzerinde belirdiğini gördü. İstemeden, Wen ZhuLiu’nun saldırısına karşı koymak için saldırdı. Wen ZhuLiu’dan alışılmadık derecede güçlü ve karanlık bir güç geldiğini hissedebiliyordu, sanki kolundan bir şey çekilmek üzereydi. Wei WuXian içgüdüsel olarak elini geri çekerken, Wen ZhuLiu bu fırsatı kullanarak Wen Chao’yu alıp kıyıya indi. Wei WuXian alçak sesle küfretti ve onları kıyıya kadar takip etti. Wen Tarikatı’nın tüm öğrencileri sırtlarındaki yayları indirdi ve canavara nişan alırken geri çekildi. Oklar sanki yağmur yağıyormuş gibi havada fırladı ve yaratığın pullarına ve kabuğuna çarptıkça şıngırdadı. Kıvılcımlar her yere uçtu. Savaş oldukça yoğun görünse de gerçekte hiçbir faydası yoktu. Tek bir ok ölümcül bir isabet sağlamamıştı. Canavarın kaşıntılarını kaşımaktan başka bir şey yapmadılar. Koca kafa sağa sola salladı. Kabuklarının dışındaki deri, topaklar ile dolu siyah kayalara benziyordu. Oklar isabet etse bile daha derine inemezler.
Wei WuXian, Wen Tarikatının öğrencilerinden birinin yayına bir ok yerleştirirken nefes nefese kalmasını izledi. Yayı çekmeye çabalasa da sonuna kadar geri çekemedi. Sonunda dayanamayan Wei WuXian yayı tuttu ve öğrenciyi yana doğru tekmeledi. Ok kılıfında üç ok kalmıştı. Hepsini birden pruvaya yerleştirdi, ipi sonuna kadar çekti ve nişan aldı. Yayın teli kulağının yanında gıcırdadı. Tam bırakacakken arkasından bir çığlık geldi.
Çığlık korku doluydu. Wei WuXian arkasını döndüğünde, Wang LingJiao’nun üç hizmetkâra emirler verdiğini gördü. İkisi acımasızca MianMian’ı yerinde tuttu, yüzünü sıktı, diğeri ise elindeki dağlama demirini kaldırıp yüzüne doğru itti!
Ütünün ucu o kadar ısınmıştı ki cızırdadı ve kırmızı bir ışıkla parladı. Wei WuXian onlardan biraz uzaktaydı. Olanları görünce hemen okların yönünü değiştirdi ve ipi bıraktı.
Üç ok aynı anda fırladı ve üç kişinin her birine isabet etti. Hiç ses çıkarmadan yere sırt üstü düştüler. Yine de, kirişin titremesi bile durmadan, Wang LingJiao aniden düşen demiri de tuttu. MianMian’ın saçını kavrayarak tekrar yüzüne doğru itti!
Wang LingJiao’nun uygulama seviyesi son derece düşük olmasına rağmen, hareketi hem hızlı hem de acımasızdı. Bunu gerçekten yapsaydı, MianMian gözünü tutabilse bile yüzü tamamen mahvolurdu. Onun gibi bir kadın, insanların bir an önce kaçmaya hazır olduğu bu kadar tehlikeli koşullar altında bile, başkalarına zarar verme konusundaki ısrarlı düşüncelerini sürdürdü!
Diğer tüm öğrenciler oklarını yerleştiriyor, canavarı tüm dikkatleriyle tutuyorlardı. Bu ikisinin yanında kimse yoktu. Wei WuXian’ın üzerinde daha fazla ok kalmamıştı ve başkasınınkini kapmak için yeterli zaman yoktu. Bu koşulların aciliyeti altında, bir eli Wang LingJiao’nun MianMian’ın saçını tuttuğu koluna vurarak ve diğer eli kuvvetli bir şekilde onun göğsüne inerek yanına koştu.
Saldırıyı üstlenen Wang LingJiao, bir ağız dolusu kan topladı ve geriye doğru uçtu.
Ancak demirin ucu çoktan Wei WuXian’ın göğsüne bastırmıştı.
Wei WuXian, pişmiş etin korkunç kokusuyla birlikte yanık giysi ve derinin kokusunu aldı. Köprücük kemiğinin altında, kalbinin yanında, diğer her şeyi bastıran bir acı geliyordu.
Dişlerini gıcırdattı ama yine de ağrıyan kükremeyi durduramadı ve sonunda gırtlağından çıkmasına izin verdi.
Vuruşu hiç de yumuşak değildi. Wang LingJiao uçtu, her yere kan fışkırdı ve yere düşer düşmez feryat etti. Jiang Cheng’in avucu başının tepesine doğru gitti. Wen Chao, “JiaoJiao! JiaoJiao! Çabuk, JiaoJiao’yu buraya getirin!”
Wen ZhuLiu hafifçe kaşlarını çattı. Aceleyle yanına gelirken hiçbir şey söylemedi, Jiang Cheng’i savuşturdu ve Wang LingJiao’yu Wen Chao’nun ayaklarının dibine atarak geri götürdü. Wang LingJiao kendini onun kollarına attı, gözlerini dışarı çıkarırken hala kan kusuyordu. Jiang Cheng, Wen ZhuLiu ile savaşmak için peşine düştü. Wen Chao, gözlerinin kan çanağına döndüğünü ve korkunç bir ifadeye sahip olduğunu gördü. Öğrencilerin geri kalanı da heyecanlanmıştı ve havuzun içinde hâlâ devasa bir canavar vardı, sol ön pençesi çoktan kıyıya adım atmıştı. Wen Chao sonunda korkmaya başladı, “Geri çekil, geri çekil. Hemen şimdi geri çekil!”
Ona hizmet edenler uzun zamandan beri büyük bir çabayla onu tutuyor, geri çekilme emri vermesini bekliyorlardı. Bu sözleri duyunca kılıçlarına atladılar ve bir anda uçup gittiler. Wen Chao’nun kılıcı Wei WuXian tarafından suya fırlatıldı, bu yüzden başka birinin kılıcını tuttu ve kollarında Wang LingJiao ile kılıcın üzerine atladı. Bir vızıltı ile göz açıp kapayıncaya kadar gözden kayboldular. Tüm öğrenciler ve hizmetkarlar onun arkasından yakından takip ettiler. Jin ZiXuan, “Kavgayı bırakın! Hadi gidelim!” diye bağırdı.
Öğrenciler hiçbir zaman, özellikle de bir kayalar dağı gibi olan canavara karşı savaşa devam etmeyi düşünmemişlerdi. Ancak hızla ilerleyip deliğin olduğu yere vardıklarında, tırmanmak için kullandıkları asmayı ölü bir yılan gibi yere yığılmış halde buldular.
Jin ZiXuan hiddetlendi, “Şu köpek hırsızları! Asmayı kestiler!”
Asma olmadan, artık dik toprak duvara tırmanmanın bir yolu vardı. Delik, başlarının on metreden biraz yukarısındaydı ve beyaz ışığı göze zarar veriyordu. Çok geçmeden, sanki tiangou aydan bir ısırık almış gibi ışığın yarısı solmuştu.
Biri, “Girişi kapatıyorlar!” diye bağırdı.
Tam konuşmasını bitirdiği sırada, beyaz ışığın geri kalanı da engellenmişti.
Yerin derinliklerinde, geriye kalan tek şey genç, tereddütlü yüzleri tutuşturan bir çift yanan meşaleydi. Kimse bir şey söyleyemedi.
Bir süre sonra, Jin ZiXuan’ın laneti ölü sessizliği bozdu, “O cehennem gibi bir çift gerçekten böyle şeyler yapabilir, değil mi?”
Çocuklardan biri, “Çıkamasak da olur… Annemle babam gelip beni bulur. Bunu duyarlarsa beni mutlaka burada ararlar” diye mırıldandı.
Birkaç kişi kabul etti. Hemen ardından biri titreyen bir sesle cevap verdi, “Qishan’da beyin yıkamaya devam ettiğimizi düşünüyor olmalılar. Bizi nasıl arayabilirler… Ayrıca, Wen Tarikatı’nın insanları kaçtıktan sonra, kesinlikle gerçeği söylemeyecekler. .Mutlaka bir bahane uyduracaklar… Ve biz sadece burada kalabiliriz…”
“Yalnızca burada mağarada bekleyebiliriz… yiyecek olmadan… bir canavarla birlikte…”
Jiang Cheng, Wei WuXian’ı destekleyerek yavaşça yanına gelirken, konuşmanın ‘yiyeceksiz’ kısmını duydular. Wei WuXian, “Jiang Cheng, burada bir parça pişmiş et var. Onu yemek ister misin?”
Jiang Cheng, “Kaybol! Gerçekten dersini almadın, değil mi? Hangi durumda olduğumuzu düşünüyorsun? Dudaklarını birbirine dikmeyi ne kadar istediğimi bilmiyorsun.”
Lan WangJi’nin açık renkli gözleri onlara kilitlendi. Hemen ardından, ne yapacaklarını bilemez halde arkalarından gelen MianMian’ın üzerine çıktılar. Hıçkırmaya devam ederken gözyaşları yüzünü lekeledi, elleri sabahlığını sıkarken tekrar tekrar ‘Özür dilerim, özür dilerim, özür dilerim’ dedi. Wei WuXian kulaklarını tıkadı, “Hey, ağlamayı kes, tamam mı? Yanan benim, sen değil. Bana seni neşelendirmemi istediğini söyleme? Beni neşelendirmeye ne dersin? Tamam, yeter , Jiang Cheng, beni taşımayı bırak. Bacağım kırık değil ki.”
Kızlar MianMian’ın etrafında döndüler ve birlikte burnunu çekmeye başladılar.
Ayrılmak için arkasını dönerken Lan WangJi’nin bakışları ona döndü.
Jiang Cheng, “Genç Efendi Lan, nereye gidiyorsun? Canavar hâlâ havuzda bekliyor.”
Lan WangJi, “Havuza dönün. Ayrılmanın bir yolu var.”
Çocuklar gitmenin bir yolu olduğunu duyduktan sonra ağlamaları bile kesildi. Wei WuXian, “Ne oldu?”
Lan WangJi, “Havuzun içinde yapraklar var.”
Cümle kulağa oldukça tuhaf gelse de, Wei WuXian hemen anladı.
Canavarın yaşadığı karanlık havuzun tepesinde gerçekten de birkaç yaprak vardı. Ancak mağaranın içinde ne akçaağaç ne de herhangi bir insan faaliyetinin izi yoktu ve girişin yanında sadece bir banyan ağacı vardı. Ancak akçaağaç yaprakları ateş kadar kırmızıydı ve ne kadar taze olduklarını gösteriyordu. Dağa çıktıklarında, bir derede su boyunca sürüklenen yaprakların görüntüsünü de görmüşlerdi.
Jiang Cheng de fark etmişti, “Havuzun dibinde, muhtemelen dışarıdan suyla bağlantılı bir delik var. Bu, orman deresindeki akçaağaç yapraklarını getirirdi.”
Birisi ürkek bir sesle konuştu, “Ama… Deliğin insanların geçebileceği kadar büyük olup olmadığını nasıl bileceğiz? Ya gerçekten küçükse ve sadece bir yarıksa?”
Jin ZiXuan kaşlarını çattı, “Ve canavar hala inatla havuzu izliyor.”
Wei WuXian cübbesinin yakasını kaldırdı, bir eli giysilerinin altındaki yarayı yelpazeledi, “Umut varsa, o zaman gidelim. Ne olursa olsun, hiçbir şey yapmadan ailemizi burada beklemekten iyidir. havuzu gözetlemek mi? Onu çekip çıkarabiliriz.”
Biraz müzakere ettikten sonra, bir süre sonra, erkek grubu geldikleri yoldan tekrar yola koyuldu.
Mağaranın içindeki bir delikte saklanarak canavarı sessizce dikizlediler.
Vücudunun çoğu hala havuzda sırılsıklam olmuştu. Bir yılanın uzun gövdesi kaplumbağa kabuğundan uzanıyordu. Kıyıya yaklaştı, çenesini açtı ve geri çekilmeden önce cesedi dişlerinin arasına aldı ve cesedi karanlık, kale benzeri kabuğuna geri sürükledi. Tadını orada çıkarmak ister gibiydi.
Wei WuXian bir meşale fırlattı. Mağaranın bir köşesine çarptı.
Ses, özellikle yeraltının ölü sessizliği içinde abartılıydı. Canavarın başı hemen kabuğundan kaydı. İnce gözbebekleri hevesle yanan meşaleyi yansıtıyordu. Işık ve ısı veren şeylere içgüdüsel olarak ilgi duyarak, boynunu yavaşça dışarı doğru uzattı.
Arkasında, Jiang Cheng sessizce suya daldı.
YunmengJiang Tarikatı suya yakın bir yere yerleşti. Müritlerinin yüzme yeteneklerinin hepsi olağanüstüydü. Jiang Cheng daldığı anda dalgalanmalar anında kayboldu. Suyun yüzeyi kırışacak kadar bile yapmadı. Herkes suya baktı, ara sıra canavara baktı. İri siyah kafanın her zaman meşalenin etrafında tereddütle döndüğünü, yaklaşıp yaklaşmamak arasında tartıştığını görünce herkesin kalbi sıkıştı.
Aniden, sanki sonunda bunun gerçekte ne olduğunu tatmaya karar vermiş gibi, burnunu yaklaştırdı. Yine de, kavurucu alevler tarafından hafifçe kavruldu.
Canavarın boynu bir anda küçüldü. Burun deliklerinden öfkeyle fışkıran iki su buharı akımı meşaleyi söndürdü.
Bu noktada, Jiang Cheng sudan yüzerek çıktı ve derin bir nefes aldı. Bölgesine izinsiz girildiğini hissederek başını salladı ve Jiang Cheng’e doğru daldı.
Eldeki durumu fark eden Wei WuXian parmağını ısırdı ve avucuna okunaksız bir şey çizdi. Saklandıkları delikten fırlayarak avucunu yere vurdu. Elini çeker çekmez, yerden bir insan boyunda bir ateş fışkırdı!
Şaşıran canavar arkasını döndü ve baktı. Jiang Cheng, “Dipte bir delik var, çok küçük değil!”
Wei WuXian, “Ne kadar küçük, çok küçük değil mi?”
Jiang Cheng, “Bir seferde yaklaşık yarım düzine geçebilir!”
Wei WuXian, “Herkes beni dinlesin. Jiang Cheng’i takip edin ve su altı çukuruna yüzün. Yaralı olmayanlar yaralılara dikkat edin, yüzme bilenler bilmeyenlere dikkat edin. Yarım düzine yaralanabilir. bir seferde geç, kimse acele etmesin. Şimdi git!”
Konuşmasını bitirir bitirmez, filizlenen alev yavaşça söndü. Başka bir yöne doğru yaklaşık on adım geriledi, sonra avucunu tekrar yere vurarak bir ateş daha savurdu. Canavarın altın rengi gözleri alevlerin ışığında kırmızımsı görünüyordu. Çılgına dönerek kollarını salladı ve ateşe doğru tırmandı, bir vücut dağını üzerinde sürükledi.
Jiang Cheng öfkelendi, “Ne yapıyorsun?!”
Wei WuXian, “Ne yapıyorsun?! Onları oraya götür!”
Canavarı sudan çıkarıp kıyıya çekmeyi çoktan başarmıştı. Şimdi gitmedilerse, neyi bekliyorlardı? Jiang Cheng dişlerini sıktı, “Herkes buraya gelsin. Tek başına yüzebilenler solda durun; bilmeyenler sağda durun!”
Wei WuXian, ateşlerle birlikte geri çekilirken mağara alanını inceliyordu. Aniden koluna bir ağrı saplandı. Aşağı baktığında bir okla vurulduğunu gördü. Lan WangJi’nin dik dik baktığı Lan Tarikatı öğrencisinin, Wen Tarikatı’nın bıraktığı yaylardan birini alıp canavara fırlattığı ortaya çıktı. Ancak, belki de ne kadar çevik olduğunu fark ettiğinden eli kaymış ve ok hedefini kaybetmiş, bunun yerine Wei WuXian’ın üzerine düşmüştü. Wei WuXian’ın onu çıkaracak vakti yoktu ve avucuyla tekrar yere vurdu. Ancak alev göründükten sonra küfretti, “Geri çekilin!! Bana sorun çıkarmayın!”
Öğrenci başlangıçta, kaybettiği yüzün bir kısmını kurtarmak için canavarın hayati noktasına tek bir atışla vurmak istemişti. Ancak, böyle olmasını hiç beklemiyordu. Yüzü her zamankinden daha solgun, kendini suya attı ve elinden geldiğince hızlı kaçtı. Jiang Cheng, Wei WuXian’ı acele ettirdi, “Buraya gelin!”
Wei WuXian, “Yapacağım!”
Jiang Cheng’in yanında yüzme bilmeyen üç öğrencisi vardı. Bu son parti olarak kabul edilebilir. Bekleyemeyeceklerini biliyordu ve Wei WuXian olmadan suya dalmaları gerekiyordu. Wei WuXian ancak oku kolundan çıkardıktan sonra fark etti, Ah hayır!
Kan kokusu canavarı tahrik etmişti. Boynu aniden her zamankinden daha hızlı uzadı ve dişleri genişçe açıldı!
Wei WuXian bundan sonra ne yapacağını düşünemeden, biri onu yana doğru itince vücudu eğildi.
Lan WangJi onu yoldan çekmişti.
Bu fırsatla canavarın çenesi kapanmış, bacağını ısırmıştı.
Wei WuXian’ın sağ bacağı sadece sahneyi izlemekten incindi. Lan WangJi’nin yüzü hâlâ ifadesizdi. Sadece hafifçe kaşlarını çatmıştı. Ardından hemen sürüklenerek götürüldü!
Canavarın büyüklüğüne ve ısırma gücüne bakılırsa, bir insanı belinden kolayca ikiye ayırabilirdi. Neyse ki kırık olanları yemeyi sevmiyor gibiydi. Birini ısırdıktan sonra, kişinin ölü ya da diri olması fark etmeksizin kabuğuna çekilir, böylece yavaş yavaş tadına varabilirdi. Ya da çenesi biraz güç kullansaydı, Lan WangJi’nin bacağı çoktan kırılmış olurdu. Kabuğu son derece sertti, herhangi bir bıçak tarafından geçilemezdi. Lan WangJi’yi içeriye sürüklediyse, büyük olasılıkla bir daha asla dışarı çıkamazdı!
Wei WuXian koşmaya başladı. Tam kafa içe doğru küçülmek üzereyken kendini yere attı ve üst çenesindeki dişlerden birine yapıştı.
Onun gücü asla böyle bir canavarla rekabet edemezdi. Yine de, ölüm kalım durumu altında, içinde insanüstü bir güç patlamıştı. Ayakları canavarın kabuğuna dayanmış, elleri ise ne olursa olsun dişe tutunmuştu. Bir tür hıyar gibi, vücudunu yolunu kapatmak için kullandı, onun içinin küçülmesini, inceliğin tadını çıkarma şansını yakalamasını engelledi.
Lan WangJi, bu koşullar altında bile yetişebileceğini beklemiyordu. Tamamen şok oldu.
Wei WuXian, canavarın onları canlı canlı yemesinden ya da Lan WangJi’nin bacağını ısırmasından korkarak dışarı çıktı. Sağ eli üst dişi tutmaya devam ederken sol eli alt dişi sıkıyordu. Ellerini aynı anda zıt yönlere doğru iterek, sanki hayatı buna bağlıymış gibi kollarına güç verdi, alnındaki damar o kadar dışarı çıkmıştı ki patlamanın eşiğinde gibiydi. Yüzü kan kırmızısıydı.
İki sıra diş çoktan Lan WangJi’nin kanına ve kemiklerine batmıştı. Yine de, çeneleri gerçekten de yavaş yavaş zorla açılıyordu!
Çeneleri avını sıkmaktan vazgeçti. Lan WangJi havuza düştü. Artık güvende olduğunu gören Wei WuXian’ın neredeyse tanrısal gücü bir anda yok oldu. Canavarın çenesini daha fazla yerinde tutamayarak aniden bıraktı. Her iki sıranın çıkıntılı dişleri birbirini ısırarak bir kayanın çatlaması kadar gürültülü bir yankı yaratıyor!
Wei WuXian da suya düşmüş, Lan WangJi’nin yanına düşmüştü. Sadece bir takla atarak yerini aldı ve bir elinde Lan WangJi’yi tutarken diğer eliyle yüzdü. Bir keresinde, havuzun içinde uzun, geniş bir dalga yaratarak birkaç adım ileri gitmişti. Kıyıya yuvarlanarak Lan WangJi’yi sırtına attı ve hemen koşmaya başladı.
Lan WangJi ağzından kaçırdı, “Sen mi?”
Wei WuXian, “Benim! Hoş bir şekilde şaşırdın mı?”
Sırtında asılı duran Lan WangJi’nin sesinde ender görülen bir duygusal dalgalanma vardı, “Bu nasıl hoş olabilir?! Beni hayal kırıklığına uğratın!”
Wei WuXian canını kurtarmak için koşarken bile ağzı dinlenmeyi reddediyordu.
Arkalarından gelen canavarın kükremesi kulaklarında ve göğüslerinde titredi. Her ikisi de kanın boğazlarına hücum ettiğini hissetti. Wei WuXian, kaçmaya odaklanabilmek için aceleyle ağzını kapattı. Canavarın öfkeye kapılmasını önlemek için, kasıtlı olarak kaplumbağa kabuğunun geçemeyeceği ince deliklere girmeyi seçti. Hiç dinlenmeden ne kadar koştuğunu bile bilmiyordu. Artık sesleri duyamaz hale geldikten sonra nihayet yavaşlamıştı.
Muhafızı alçalırken, hızı düşer düşmez Wei WuXian kan kokusunu alabiliyordu. Arkasını ters bir şekilde yoklayan sağ eli ıslak bir kızılla kaplıydı.
Wei WuXian, Ah hayır, Lan Zhan’ın yarası yine kötüleşecek.