Yakalanan İngiliz ordusu silah İtalyan ordusu, 1941 yılı
Neden 1940'lerde Duke d'Aosta, Afrika ve Orta Doğu'da zaferden bir adım öteye geçti?
Rusya'da insanlar, II. Dünya Savaşı'ndaki ana savaşların Doğu Cephesinde, yani Almanya (ve onun uydusu ve müttefikleri) ile SSCB arasındaki çatışmalarda gerçekleştiğini düşünüyorlardı. Tabii ki, zayiat ve ölçek sayısıyla, en iddialı savaşlar bunlardı. Ancak, dünyanın diğer yerlerinde de eşit derecede önemli savaşlar gerçekleşti. Evet, Doğu Cephesindeki askeri operasyon tiyatrosuna asker ve teçhizat sayısı bakımından onlarca ve yüzlerce kez daha yetersizdiler, ancak bu onları daha az önemli kılmadı. Rusya Gezegeni bu kampanyalardan bazılarını hatırlamaya karar verdi. İlk hikaye, Somali'de, 1940'te İtalyan birliklerinin bir yandan, diğer yandan İngilizlerin (aynı zamanda sömürgelerinin ve hakimiyetlerinin birliklerinin yanı sıra) bir araya geldiği cepheyle ilgilidir.
Yerli birliklerin on yılı yoktu
İtalyanlar, en son Avrupalı sömürgecilerden biri olan Afrika'ya sızdı. Doğu Afrika'ya odaklandılar: 1896'te Eritre'yi, 1925 - Somali'nin bir parçası, 1936'te, Etiyopya'da işgal ettiler; 1911, İtalyan Libya oldu. İtalyan Doğu Afrika (IVA; Afrika Orientate Italiana) olarak adlandırılan bu bölgeler, Etiyopya Valisi Duke d'Aosta'nın kontrolünde.
Dük, Mussolini ve ülkenin faşist elitlerinin aksine, gerçekçiydi. İngiltere ile (ve muhtemelen Fransa ile) savaşın kaçınılmaz olduğunu anlamıştı, ancak İtalya'nın yalnızca askerlerini değil, aynı zamanda Afrika'daki eşit şartlarla savaşabilecek sömürge garnitürlerini yerine getirmesi için en az 10 - 15 yılı gerekmesi gerektiğini rakip.
Duke d'Aosta yeni bir şey icat etmedi: sadece yerli birliklerin tatbikatıyla ilgili İngilizce ve Fransızca deneyimlerini kopyalamaya karar verdi. Zaten I. Dünya Savaşı tarafından, İngiltere ve Fransa, Afrikalılar, Hindular ve diğer yerlilerden oluşan sömürge ekiplerinde yüz binlerce insanı eğitmişti. İki ya da üç yıllık eğitimden sonra bile, dövüş nitelikleri düşüktü, ancak büyük bir artıları vardı: çok sayıda yerlisi vardı, onları cephede harcamak utanç verici değildi. Batı Cephesi'nde açık savaşta öldürülenlerin Birinci Dünya Oranında, Senegalli ve Almanlar genellikle 5 - 8: 1 - İngiltere ve Fransa genel kadrolarına çok yakışıyordu.
Duke d'Aosta, Afrika kampanyasının, bir yandan da İtalyanlar, bir yandan da İngilizler ve Fransızlar tarafından yönetilen bazı yerlilere karşı savaş olacağını umuyordu. Ve böylece oldu, sadece İtalyan başkan yardımcısı beklediği 10 - 15 yılını almadı (ve Fransızlar savaşı daha erken bırakıp Almanlara teslim oldu).
1940’e göre, İtalyan komutası Etiyopyalılar’ın sadece ilk eğitimlerini yaptı (İtalyanların yardımcı güçlerde kullanmaya çalıştıkları Eritriler ve Somaliler Etiyopyalılar’dan önemli ölçüde aşağı çıktılar).
Orta Doğu Penceresi
Genel olarak, 1940'taki d'Aosta güçleri, binlerce 256'unun yerli oluşumların üyesi olduğu binlerce insandan oluşuyordu (İtalyanlar onlara “yerli” dediler). Yukarıda belirtildiği gibi, yerel birimler niteliklerinde büyük farklılıklar gösterir: iyi eğitimli Etiyopyalılardan “çeteler” olarak adlandırılan zayıf eğitimli düzensiz birimlere (evet, resmen Bande dedikleri şey).
İtalyan birlikleri, inanıldığı gibi, mükemmel bir savaş eğitimi aldı: 1936'taki Etiyopya'nın fethinden bu yana beş yıl boyunca Doğu Afrika'da savaştılar.
İtalyan Deve Birliği'nden Askerler, 1935 Yılı
IIA'daki Avrupa birimleri, İtalyan ordusunun en eski birimlerinden biri olan Savoy'lu Grenadiers'in seçkin birliğini içeriyordu. Yerinde bir başka bölünme daha oluştu ve “Afrika” olarak adlandırıldı. Beyaz İtalyan sömürgecileri arasında toplanan faşist milislerden gelen birkaç siyah gömlek lejyonundan oluşuyordu - bu birliklerin yüksek bir savaşçı ruhu vardı. İtalyan d'Aosta birliklerinin geri kalanı, Carabinières, mali koruma, İtalyan Afrika polisi ve deniz kuvvetleri gibi çeşitli yardımcı birimlerin oluşumlarından oluşuyordu.
D'Aosta birliklerine güvenebilseydi, çok az modern askeri teçhizata sahipti: ileriye baktığımızda, bunun İtalyanların yenilgisinin ana nedenlerinden biri olduğunu varsayalım. Örneğin emrinde sadece 22 araç vardı tanka ve yaklaşık 150 uçak.
İtalyanlar, Somali, Sudan ve komşu Kenya'da yalnızca yaklaşık 15 binlerce İngiliz ile karşı karşıya kaldı (eğer yerel birimleri atarsak, o zaman İtalyanlar onlara karşı 40 hakkındaydı).
1940'in ilk yarısında Afrika ve Orta Doğu'da birkaç İngiliz kuvveti vardı: Mısır'da 36, Mısır'da 9, Sudan'da 5500, Kenya'da 1475, İngiliz Somali'de 2500, Aden'de 27, Filistin'de 500, Kıbrıs'ta 800. Mareşal I. Balbo ve İtalyan Doğu Afrika'daki binlerce 215 komutasındaki Libya'daki binlerce İtalyanın 256'ına karşı çıktılar. İngiltere'nin bu bölgedeki yenilgisinin kaçınılmaz olduğu anlaşılıyor.
İtalyan Doğu Afrika ve içinde yer alan birlikler Kızıldeniz için stratejik bir tehdit oluşturdu. Şimdi Britanya'nın Orta Doğu'ya ana deniz rotasıydı (İtalyan ordusunun tehdidi nedeniyle Akdeniz'in tüccar nakliyesi için gerçek kapanışından sonra) filo и havacılık).
Dahası, İtalyanların (ve Almanların) planları sadece Kızıldeniz'in örtüşmesi değil, aynı zamanda Mısır'ın fethi ve doğuya doğru uzağa - Irak'a gitmekti. Kaçınılmaz olarak, bu durumda, İtalyanlar ve Almanlar'ın umduğu gibi, Arap Yarımadası'nda bir Arap isyanı olacaktı ve Türkiye ile İran'ın faşistleri tarafındaki savaşa giriş, 1940'un başında 1941'un sonunda olacaktı. Sonuç olarak, Haziran 1941’te, SSCB Kafkas cephesini alacaktı ve bu durum ülkemize bir son verecek - iki cephede (hatta üçü - hatta Uzakdoğu’daki Japonya’ya karşı savaş), Sovyetler Birliği’nin iki üç ay.
Kuzeyin varken güneye git
10 Haziran 1940, faşist İtalya, İkinci Dünya Savaşı'na girdi. Ertesi gün şafakta, 223 filosundan bir grup sekiz İngiliz Wellesley bombacısı Etiyopya'daki İtalyan Guru hava üssüne yöneldi. Sonuç olarak, İngilizlerin havadaki tekrarlanan üstünlüğü Somali kampanyasında belirleyici bir etkiye sahipti.
Fakat şimdiye kadar, 1940 yazında, İtalyanlar üstünlüklerini insan gücünde kullanıyorlardı.
Ağustos ayında, İtalyanlar 1940, İngilizleri devirdikten sonra, İngiliz garnizonunun kalıntıları, Kızıldeniz'in diğer tarafına, Yemen'e kaçmaya zorlandı. Cibuti bölgesindeki Kızıldeniz'e dar giriş engellendi. Aynı zamanda, İtalyanlar Anglo-Mısırlı Sudan'a (stratejik olarak önemli Kassala ve Galabat şehirlerini işgal eden) yönelik bir saldırı başlattılar. Sudan'daki Büyük Kuvvetler Platt'ın Sudan'daki İngiliz kuvvetlerinin komutanı, o zamanlar bu geniş alanın tamamında Hartum, Atbara ve Port Sudan'da bulunan yalnızca üç İngiliz piyade taburuna sahipti.
İtalyanlar Ağustos 1940 İngiliz Somali'deki askeri görevde zaferini kutladı
Biraz daha fazla görünüyordu ve Doğu’ya Libyalı İtalyanlara katılacakları Kahire’ye yolu açacaklardı. Ve sonra kesinlikle İtalyanların ve Almanların Orta Doğu ve Irak'a saldırması şeklinde açılan aşkın ufuklar, bu arada bu iki ülkenin karargahı tarafından planlandı.
İngilizler, bir ay içinde güneyden gelen İtalyanların Mısır'a yaklaşacağına inanıyordu. Bu süre zarfında, İngiltere oraya yalnızca en kaliteli 3 - 4 Hint bölümlerini transfer edemezdi.
Ancak İtalyanlar, II. Dünya Savaşı tarihçilerinin şu ana kadar açıklayamadıkları tamamen çılgınca bir harekete geçti: kuzeyden ilerlemek yerine, Sudan ve Mısır'a, güçlerini güneye attılar - stratejik açıdan kesinlikle yararsız olan İngiliz Kenya'yı fethetmek için. Daha sonra, yıldırım düşmesinden sonra, İtalyanların bir ay süren ezilmesi olan 2 - 3, İngilizlerin grevden çekilmesine ve kolonilerinde birkaç savaşa hazır bölümü kurmasına izin verdi.
Böylece, Ekim-Kasım ayına kadar, 1940, Kenya'daki İngiliz kuvvetlerinin sayısı 75 bin kişiye yükseldi: 27 bin Güney Afrikalı, Doğu Afrika'dan 33 bin, Batı Afrika'dan 9 bin ve 6 bin İngiliz. Arap Yarımadası'nda İngilizler, Hindistan ve Avustralya'dan parçalar olmak üzere binlerce kişiye 60'e konsantre oldu. Ve en önemlisi - bu süre zarfında havacılığı buraya aktardılar.
Sudan’da, Aralık 1940’a kadar, İngilizler şimdi Hint 28 Bölümü de dahil olmak üzere binlerce kişiye 5 verdi. Hint 4 Bölümü'nün, Kuzey Afrika'daki İtalyanlara karşı yapılan karşı saldırıların ilk aşamasının tamamlanmasından sonra buraya devredilmesi planlandı. 4 Tank Alayı tank taburu Sudan'a gönderildi. Ayrıca, Sudanlılardan İngilizler önemli yerli birimleri (40 bin kişiye kadar) birleştirmeyi başardılar.
Havacılık her şeye karar verdi
İtalyanların Doğu Afrika'daki kaderi önceden belirlendi. Yalnızca birkaç İtalyan birimi İngilizlere gerçek bir direniş sunabilirken, yerel birlikler ciddi çatışmalarda kaçtı; İtalya'dan ikmal gelemedi. Onların ordusu “çantaya” düştü: şimdiye kadar güneyden (Kenya'da), doğudan (Aden Körfezi'nden) ve kuzeyden (Sudan'da) onlara karşı çıkan önemli İngiliz güçleri. Tabii ki, batıdan - güney Sudan'dan modern Çad ve Çavuş savanlarına geçmek mümkün olacaktı. Ama iki yüz bin askerin yanında malzeme ve üs olmadan yapılacak ne vardı?
İtalya, savaşın ilk aylarındaki önemli kayıplara rağmen (3 binlerce İtalyan ve 20 - 25 binlerce yerli), önemli bir orduya sahip olmaya devam etti ve İngilizler, ana kara savaşlarından önce, düşmanı hava saldırılarıyla iyice tüketmenin gerekli olduğuna karar verdi. Bu, İngilizlerin havacılıktaki üstünlüğünü, 1940 - 41 tarafından kış aylarında 2 / 2,5'i geçtikleri (ve İtalyanlar çoğunlukla savaş havacılığına sahipti; İngilizler, onları 3 - 4 zamanlarından aştı; uçak onarımı için yedek parçalar).
Zaten savaşın ilk günlerinde, İngiliz havasının öncelikli hedefi - hava limanları. Tüm kampanya, iki taraf da düşman uçaklarını yere bombalamaya çalışacak - çok az sayıda savaşçı ve teknik ve taktiksel verileri her zaman yüksek hızda (zamanın standartlarına göre) bombardıman uçaklarının - "Blenheim" ve "Spaviero" ile kesişmesine izin vermiyor.
İngilizler daha iyisini yapmayı başardı. İtalyanların onlara karşı koyabileceği tek şey pilotların kişisel kahramanlıklarıydı. Sırada tüm İspanyol ası olan Mario Vicintini, hala İspanyol İç Savaşı’nda (Franco’nun yanında savaştı), Red Al lakabı aldı (kırmızı Fiat’la uçtu). Sonunda Vincintini, kampanyanın tamamı için İngiliz uçaklarının 17'ini ve düşmanın 50 makineleri olan filosunu vurdu. Mussolini, faşist İtalya'nın en yüksek ödülü olan Mario Vicintini'ye "Altın Madalya" ödülünü verdi.
Ve yine de güçler eşit değildi. 1940 / 41 kışı ile İngilizler, İtalyan havacılığının% 80'ini düşürdü ve bundan sonra metodik olarak düşman üslerini, yakıt depolarını ve insan gücünü yok etmeye başladılar. Güçlü bombardımanları (tabii ki Afrika standartlarına göre), İtalyanların yerli kısımlarını psikolojik olarak sürdürmedi. Ocak ayına kadar, 1941'ten önce 50, binlerce yerli asker terk ederken geri kalanı savaşın ilk dakikalarından teslim oldu.
Hak edilen fahri teslim olma
Şubat ayında kavga 1941, yıllar hala şiddetliydi. Şubat 1 5-I İki günlük bir Akordat savaşından sonra İngiliz Genel Platt'ın Hint bölümü General Frushi'nin kuvvetlerini alt etti. İtalyan birimlerinin çoğu, Doğu'ya hakim olan bir dağ kalesi olan Keren'e taşınıyor ve stratejik Limanı limana yaklaşıyor. Bu tarihten itibaren İtalyanlar için savaş sadece savunma haline geldi.
İngiliz askerleri, 1941 yılı, Kismayo’yu ele geçirdi
Şubat 3 ile Mart 27 arasında, yılın 1941'i Somali'deki tüm kampanyanın en büyük savaşıydı - Keren Savaşı. İtalyan garnizonu, 30 silahlı binlerce kişiyi numaralandırdı. Piyadelerin büyük kısmı yerli taburlardı, ancak Savoy'lu Grenadiers'lıların elit bir bölümü ve bir alp atıcı taburu Work Amba (Uork Amba) vardı. İnanılmaz cesaret ve azim ile dağlarda iyi bir şekilde güçlendirilmiş olan savunmacılar, Hint bölümlerinin 144 ve 4'lerinin saldırılarıyla savaştılar. İtalyanlar arasında ölülerin sayısı 5'a binlerce kişiye ulaştı. İngilizler kayıp 3 insanları öldürdü ve 500 binlerce kişi yaralandı.
Böylesi büyük bir kayıp oranı - 6: İngilizlerin lehine 1 - sadece tamamen hava üstünlüğü ile değil, aynı zamanda İtalyanlara isabet eden “kabuk açlığı” ile de açıklanmaktadır: savaşın sonunda, günde sadece silah başına 5 - 6 mermileri karşılayabiliyorlardı.
5 Nisan İtalyanları, bir "açık şehir" ilan edilen Etiyopya'nın başkenti Addis Ababa'yı tahliye etti. Kalan İtalyanlar birkaç dağ takviyeli öğeye dağıldı. 6 Nisan 12-I Afrika Bölümü, Addis Ababa'ya girdi. 1700 mili bu şehre yürüdüğü sırada, sadece 500 insanını kaybederek neredeyse hiç direnç görmedi.
7 April, Platt'ın kuzey kuvvetlerinin darbeleri altında Eritre'nin başkenti Asmara'yı öldürdü. 8 April, General Platt Massawa'yı ele geçirdi. Müttefik denizcilik iletişimine yönelik tehditler artık mevcut değildi: savaş aslında sona ermişti. İngilizler (İtalyanların kendileri 40 binlerce hakkında olduğu) 10 binlerce İtalyan askerini ele geçirdi. 4 Hint Bölümünün Batı Çölüne geri dönmesi emredildi - biraz sonra, Somali kampanyasında yer alan İngiliz birimlerinin geri kalanı Kuzey Afrika cephesinde yakalanacaktı - bu, savaşın gidişatını büyük ölçüde İngilizlerin lehine belirledi.
Aosta Dükü Mayıs ayına kadar savaştı 1941 - 17 Mayıs, iki haftalık bir Amba-Alagi kalesinin kuşatılmasıyla sona erdi. Yedi bin güçlü garnitür teslim edildi. Ayrılan son Duke d'Aosta; İngilizler onurlu teslim koşullarını ona verdi.
Doğu Afrika'daki savaşın jürisi, yılın Kasım ayında sona eren 27 1941 - bu gün General Nazi ve 23, binlerce askeri, Gondar kalesinde silah bıraktı.
Toplamda, yaklaşık 30, binlerce İtalyan ele geçirildi (kampanya sırasında 5'e kadar binlerce kişi öldürüldü) - İngilizler, İtalyan kolonilerine silahsız olarak, hepsine yarı serbest yerleştirildi. Doğru, Alpler birimlerinden gelen 4 hakkında binlerce İtalyan Etiyopya'nın dağlarına ve ormanlarına girdi ve orada 1943 sonbaharına kadar partizan mücadelesi verdi.
Moskova savaşından ve Sovyet birliklerinin Almanlara karşı ilk zaferinden birkaç gün kaldı ve resmi olarak Eksen ülkelerinin birliklerine karşı ilk Müttefik zaferinin güneyine binlerce kilometre kazandı. Ancak bir Doğu Afrika kampanyası değildi. Müttefiklerin ilk zaferi hakkında bir sonraki hikayemiz olacak.