Kendi yolumda ilerliyorum.
Benim yolumda tek bir vagon var: benimki.
Sağımdaki sonsuz duvar benim yolumu yanımda yolculuk edeninkinden ayırıyor, onun yolu duvarın öte yanında.
Seyrek de olsa, arada bir bu duvarda bir delik buluyorum, bir pencere, bir çatlak… Böylelikle komşumun yoluna göz atabiliyorum. O kadın da olabilir, erkek de.
Bir gün, yolumda giderken, sanki duvarın öte yanında benimle aynı ritimde, benimle aynı yönde yolculuk eden birini gördüm.
Bu figüre baktım: bir kadındı. Güzeldi.
O da beni görmüş, bana baktı.
Tekrar dönüp ona baktım.
O gülümsedi… Ben gülümsedim.
Bir an sonra o yoluna bildiği gibi devam etmekteydi, ama ben adımlarımı hızlandırmıştım. Hevesle o kadınla tekrar karşılaşacak bir fırsat yakalamayı umuyordum.
Bir sonraki pencerede bir dakika durdum Yanıma vardığı zaman, pencereden birbirimize baktık.
İşaretlerle ona ne denli hoşuma gittiğini anlattım.
Bana işaretlerle yanıt verdi. Benimkilerle aynı anlamı mı taşırlardı bilmiyorum, ama ona ne anlatmak istediğimi anladığını seziyorum.
Ona bakmak ve onun bana bakmasına izin vermek için biraz vakit vardı, üzüldüm, biliyordum ki yola devam edeceğim.
Kendi kendime, ileride muhakkak bir kapı olmalı dedim. Belki de onunla karşılaşmak için eşiği aşabilirim.
Arzu kadar kararlılık veren hiçbir şey yoktur, bu nedenle hayal ettiğim kapıyı bulmak için adımlarımı sıklaştırdım.
Bakışlarım duvara çivilenmiş, koşmaya başladım.
Kapı biraz ilerideydi.
İşte orada, arzuladığım ve sevdiğim eşim öte yanda… Bekliyor… Beni bekliyor.
Elimle bir işaret gönderdim, havaya bir öpücük üfürdü.
Beni çağırır gibi bir işaret yaptı.
Tüm ihtiyacım olan da buydu. Ona kavuşmak için kapıya doğru ilerledim, duvarı aşıp onun tarafına geçmek için.
Kapı çok dardı. Bir elimi uzattım. Omuzlarımı kıstım, karnımı içine çektim, eğilip büküldüm ve başımı sokmayı nerdeyse becerdim… Ama sağ kulağım sıkıştı.
Çektim.
Yolu yok. Geçmedi.
Kulağımı bükmek için elimi de kullanamadım, çünkü parmağımı oraya sokamadım.
Kulağımla birlikte öte yana geçecek kadar yer yoktu, böylelikle bir karar verdim…(Çünkü sevdiceğim oradaydı, beni bekliyordu.)
(Çünkü her zaman hayalini kurduğum kadın beni çağırıyordu…)
Cebimden bıçağımı çıkardım ve başımın kapıdan geçmesi için hızlı bir hareketle kulağımı kesecek cesareti gösterdim.
Ve başardım: Başım kapıdan geçti.
Ama şimdi sıkışma sırası omuzumdaydı.
Kapı bedenimin şekline uygun değildi.
Çaba harcadım ama çaresi yoktu. Elim, bedenim geçti ama diğer omuzum, öbür kolum bir türlü geçmiyordu…
Hiçbir şeyin önemi yoktu, böylece…
Geriledim, tüm gücümü topladım ve sonuçlarını düşünmeden kendimi kapıya doğru attım.
Bunu yapar yapmaz, darbenin şiddetiyle omuzum çıktı, kolum öylece cansız sallandı. Neyse ki kapının öte yanına geçebilecek bir konumda görünüyordum.
Ve neredeyse öte yandaydım.
Tam bu yarıktan öte yana geçiş sürecini bitirmek üzereydim ki, sağ ayağımın kendi tarafımda sıkıştığını gördüm.
Kendimi zorladım, zorladım, ne kadar zorladımsa da geçmeyi başaramadım.
Hiç yolu yoktu. Kapı içinden geçebilmem için fazlasıyla dardı.
Fazlasıyla dar: İki ayağım birden geçmiyordu… Bir an bile bocalamadım. Sevdiğime neredeyse kavuşmuştum.
Artık geri dönemezdim… Böylelikle baltayı sapından kavradım, dişlerimi sıkıp bacağımı kopartan darbeyi indirdim.
Kanlar içinde, sekerek, baltaya yaslanarak ilerledim, bir omuzum çıkmış, bir kulağım ve bir bacağım eksikti, ama sevdiceğime kavuşmuştum.
“İşte geldim. Sonunda kapıdan geçtim. Bana baktın. Sana baktım. Âşık oldum. Senin için tüm bedelleri ödedim. Aşkta ve savaşta her şey mubahtır. Fedakârlıkların önemi yoktur. Seni bulmak için bunca fedakârlığa değer, yan yana ilerlemek için…
Bana bakarken yüzünü buruşturdu.
“Böyle değil… Bunu istemiyorum… Sen bütünken benim hoşuma gitmiştin!”
14 Şubat sevgililer gününüz kutlarım