... Her ikisi de, hafif koymak için, çatlakları olan günah işlemelerine rağmen, bunları belirli olaylara eklemek bazen ilginç olabilir: sonuçlar oldukça sıradışı olabilir.
Almanya, SSCB'ye bir saldırı değil, İngiltere'nin işgalini seçti
İngilizlerin ezici üstünlüğüne rağmen filo Almanca'ya göre, İngiltere'de amfibi bir operasyon fikri oldukça gerçekti. 1940 yazında beceriksiz görünen Alman bombardıman uçakları İngilizleri İngiliz Kanalı'ndan önemli bir mesafedeki savaş gemilerini ertelemeye zorladı, bu yüzden Alman inişinin ilk dalgasını durduracak hiçbir şey yoktu. Savaştan sonraki İngiliz tahminlerine göre ilk birkaç gün içinde İngiliz filosunun önemli güçlerinin iniş alanlarına yaklaşmak için zamanları olmayacaktı. Kuşkusuz, Almanya'nın Alman kuvvetlerinin oluşumunu zorlaştıracak yeterli hava varlığına sahip değildi, ancak bu sorunlar Büyük Britanya'nın silahlı kuvvetlerinin devletinin arka planında soluyordu.
"Deniz Aslanı" zıplamadı: İngiltere, SSCB'den daha karmaşık bir rakip olarak görülüyordu; Bolşeviklerin kendilerini silahlandırmasına izin vererek savaşta insanları kaybedecekleri düşüncesizce kabul edildi. (Burada ve aşağıda io9 öğesinin çizimleri bulunmaktadır.)
Evet, Dunkirk'in tahliyesi sırasında, bunun dışında yüz binlerce asker kurtarıldı. silâh Fransız kıyısında kaldılar. 4 Haziran 1940'ta parlamentoda konuşan ve mikrofonunu eliyle kaplayan birisi Churchill, Avam Kamarası'nın sessiz üyelerini sessizce bilgilendirdi: "Birayı kafalarda yeneceğiz, çünkü belki de sadece buna sahibiz." Aslında, o yaz ülkede her türlü zar zor 500 silah vardı, birkaç yüz top tanklar ve binden az savaşçı ve bombardıman uçağı. Kısaca: bir ya da iki Alman tank bölümü ve üç piyade bölümü kırkıncı yaz ortasında ve Alman şokunda Britanya'daki tüm “silahlı” kuvvetlerden daha güçlüydü авиация Ju 87'nin varlığı gerçeğinde İngilizceden üç kat daha üstündü. Yani, başarı şansı ve kesinlikle anladığımız gibi, SSCB'ye saldırma seçeneğini seçmekten daha düşük değildi.
İlk bakışta, eğer Alman “Deniz Aslanı” başarılı olmuşsa, İkinci Dünya Savaşı tarihinin ciddi biçimde değişmesi gerekiyordu. 1941’te Sovyet sınırındaki Alman grubu daha güçlü (havacılık) olacaktı ve SSCB’ye borç vereceğiniz borçlar ilk başta daha mütevazı olacaktı. Bununla birlikte, sonuçlar abartılmamalı: Alman deniz ablukası, kolonilerdeki İngiliz birlikleri gibi ortadan kalkmayacaktı. Tarih versiyonumuzda bile, 1941 yazında İran'ı işgal ederek, Müttefikler SSCB'ye sahip olmadıklarını sağlama fırsatı buldular. Evet, Kuzey Afrika cephesini korumak mümkün olmayacaktı, ancak bu Doğu’daki askeri operasyonların seyrini pek etkilemeyebilirdi: birkaç yüz bölmenin başarılı olamadığı yerlerde, üç ya da dördünün bir şeyi değiştirmesi muhtemel değildir.
Nihayetinde, SSCB (teoride) hiç kuşkusuz, GDR ve Çekoslovakya sınırlarının batısına kadar uzağa varacak olmasına rağmen, kara savaşını kazanacaktı. Bununla birlikte, “sonsuzluk bakış açısından”, bu durum çok az değişmedi: 1980'un sonunda Sovyet bloğunun çöküşü, küçük boyutundan dolayı gerçekleşmedi, bu yüzden, az sayıdaki Sovyet kaybından başka, bu senaryo, gerçekleşen senaryodan biraz farklı olacaktı. uygulama.
Şimdi yukarıdakilerin hepsini unutun: bu şekilde olayların geçmişi hiç değişemedi. Nürnberg'teki duruşmalarda Yodl, "İngiltere'deki inişe karar vermek imkansızdı, en küçük ayrıntılara hazırlandı," dedi. “Hiç kimse sorumluluk alamaz ve Alman silahlı kuvvetlerinin, Sovyetler Birliği ile yaklaşmakta olan mücadele karşısında İngiltere için savaşması için kanı akmasına izin veremezdi.” “Deniz aslanı”, ABD Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'na itiraf ediyor, W. Enzel, 1970'te onunla aynı fikirde. Mesele, SSCB ile savaşı hazırlamaktı. Güçlü bir mıknatıs gibi, Rusya sonunda Hitler'i aşağı çekti. ”
Ve sadece Almanların “ölümüne kanayacakları” değil, iniş sırasında büyük kayıplara maruz kalacaklardı. Kollarını göğsünün üzerine katlayan Stalin'in, Düşünülemez Operasyon versiyonunu düzenlemeden Hitler'in İngiltere'yi işgal etmesini izlemesini hayal etmek zor. 1945 yılındaki müttefikler Doğu Avrupa'daki Sovyet birimlerine saldırı için bir plan hazırlamaya karar vermişse, neden 1940 Yoldaşı bunu yapamadı? Stalin, özellikle İngiltere’deki Almanların işgalinden daha iyi bir şansı olamadığı için.
Japonya Pearl Harbor'a saldırmıyor
Böyle bir senaryo kesinlikle savaşın gidişatını ve sonucunu etkileyemedi, değil mi? Aslında, Hitler’in Amerika’ya savaş ilan etmek için resmi bir nedeni olmazdı, ABD’nin (izolasyonçılık!) Batı’da İngiltere ile omuz omuza savaşması mümkün değildi. Sonuç olarak, İngilizler, savaşın sonuna kadar, Fransa’ya iniş yapmayı düşünmeden Rommel’i Kuzey Afrika’nın kum havuzunda sürdüler. Batı ülkeleri için savaş, Ren Nehri'ndeki Sovyet birlikleri ile sona erebilirdi (Seine?) Ve SSCB için, Fransa'daki Alman ordularının 1944 yılında daha az bağlanması nedeniyle kayıplar açıkça daha yüksek olurdu.
Japonya, ABD ile olan savaştan kaçmadı ve on kat daha güçlü bir savunma sanayisiyle yüzleşmediyse başarabilirdi.
Ve hayır. Tüm bu senaryo tek bir varsayımdan geliyor: ABD, Japonya'ya ilk saldıran ülke olamazdı ve ilk önce Amerikan üslerine saldırmamış olsaydı, savaşın dışında kalırdı. Bu açık varsayımla ilgili sorun, demokratik bir ülkenin bile savaşa girmek için her zaman düşman saldırganlığına ihtiyaç duymamasıdır.
İkinci Dünya Savaşı'ndan önce bile, Amerika Birleşik Devletleri Kanada, İngiltere ve diğer Avustralya ülkelerine saldırgan bir savaş planı hazırladı (Savaş Planı Kırmızı). Belki de bu planlar yapacak hiçbir şeyden doğmamış? Buna para koymaydık: İngilizler aynı “planlara” sahip değillerdi ve İkinci Dünya Savaşı'na katılmadan önce, Amerikan ordusuna XX yüzyılda iki kez değil, 10 kez değil, çoğu zaman bile kendi ülkelerinin dışında oldukları ortaya çıktı. Kongre onayı olmadan.
Elbette, İngiltere, Almanya ve hatta Amerikan ordusu tarafından hazırlanan Portekiz (!) İle savaş planları, askeri eylemlerin en muhtemel senaryoları olarak görülmedi. Bu nedenle, saldırı dahil olmak üzere Japonya'ya karşı silahlı mücadele ele alındı. Ve eğer bunun için nüfusun desteğini almak gerekliyse, çok fazla zorluk çekmedi: askeri çatışmalara girmek için pek çok yöntem olabilirdi.
Gerçekleri hatırlayın: Temmuz 1941’da ABD, adanın korunması bahanesiyle İzlanda’yı işgal etti. Tabii ki, kim tarafından korunmasının gerekli olduğunu söylemek zordur (Almanlar, elbette, birkaç gemisini kandırmak için başka imkânlardan yoksundu), fakat aynı şekilde - hiçbir kongre yaptırımı olmadan - petrol üreten Hollanda Doğu Endekslerini (Endonezya) korumak için hiçbir şekilde engellenmedi. ) 1941 yılında Japonların uğruna, aslında Amerikan ambargolarının para ile satın almalarına izin vermediği petrolü almak için savaşı başlattılar.
Doğu Hint Adaları'nı savunmakla Amerika Birleşik Devletleri, kongre pozisyonundan bağımsız olarak Japonya ile savaşa katılımını kaçınılmaz hale getirecekti. Benzer düşüncelerden yola çıkarak, Japon komutanlığı Pasifik’te Amerikan ve İngiliz kuvvetlerinin eşzamanlı bir saldırı başlattı: ABD’nin resmi tarafsızlığı kimseyi aldatmadı, çünkü basit askeri-diplomatik tekniklerle aşılabileceği açıktı. Yılın Aralık 1941’inde Pearl Harbor’a saldırmadan, Japonlar bir süre sonra ona saldırmak zorunda kalacaklardı - ve bunun bir bütün olarak tarih boyunca ciddi bir etkisi olacaktı.
Almanlar Moskova'yı ve hepsini alır
Batı tarihçiliğinde ve Sovyet sonrası Rusçada olduğu gibi, Hitler'in 1941 yılında yaptığı bazı ölümcül hataları duyabiliyorsunuz. Özellikle, ilkbahardaki Balkanlar saldırısı nedeniyle Mayıs ayındaki Haziran ayında SSCB'ye yapılan saldırıyı erteledikten sonra, Moskova'yı 1941'te Barbarossa planının uygulanmasına yol açabilecek şekilde kaybetme şansını kaybetti. Ve dahası, aynı damarda: nedense, güney kanadını darbeden kapatmak, orduyu Moskova yönünden çevirmek ve “Bolşevizmin Truva atı eşi olarak Hitler” teması üzerindeki diğer anı varyasyonlarını kapatmak istedi.
Nihai hedef olarak Moskova'nın seçimi - gerçek bir askeri dehanın işareti, "Barbarossa" nın yazarı N. Bonaparte'yi rahatlatırdı.
Bu yaklaşımla ilgili sorun, bu “Barbarossa” nın özünü görmezden gelmesidir. Almanya, SSCB ile savaşan Wells Martians ile savaşa hazırlanıyormuş gibi aynı kavramsal seviyede bir savaş planlıyordu. Nasıl savaşılacağını bilmek için, rakibinin "cihazı" nı, onun güçlü ve zayıf yönlerini hayal etmen gerekir. Bu arada, 22 Haziran ayına kadar 1941’a kadar Almanlar, Sovyet Rusya’nın gücünü bilmiyorlardı; ama zayıflar kendilerini biraz ... fantastik olarak hayal ediyorlardı. Tarihçi M. Yu. Meltyuhova'nın açık sözlerine göre, Batıda, Bolşevik Rusya nüfusunun “barbarlar olduğu ve Almanlara zorlukla karşı çıkabileceği oldukça açık” olduğu kanısında. Ve eğer öyleyse, Sovyet silahlı kuvvetleri Papuaların atla mekanize edilmiş bir dekolmanı gibi bir şeydir ve SSCB'nin kendisi çok geriye bir ülkedir.
Alman istihbarat teşkilatlarından birisinin başkanı Nazi seçkinlerinin doğu komşusunun gelişim düzeyine ilişkin görüşlerini şöyle tanımladı: “Kanaris ayrıca, büyük bir sanayi merkezi olan Moskova'nın, hammadde bakımından zengin, yalnızca bir parça demir olan zengin Urallara bağlı olduğunu iddia etti. canım
Bu operasyonel planlama düzeyinde, Barbarossa'nın bütününün şu ifadelerden oluşması şaşırtıcı değildir: “Bu şehri yakalamak [Moskova], yalnızca belirleyici siyasi ve ekonomik başarı değil, aynı zamanda en önemli demiryolu kavşağının kaybı anlamına gelir”. Yani, bu “saldırının” işgalinden sonra, “Barbarossa” planı başka bir taarruz operasyonu önermedi. Aslında, eğer Papuanslar, sermayeyi sanayi merkezi ile birleştiren tek bir hatlı bir yola sahipse, bu tek yolu kaybettiklerinde savaşa nasıl devam edebilirler?
Buna göre, Almanların Rusya ile bir savaş planlaması bir ölçüde kum üzerine yapılmıştı. Moskova'nın yakalanması durumunda bile belirleyici bir zafer bunu getiremezdi. Fiilen, Papua'nın başkentinin arkasında, tek raylı bir demiryolu yoktu, ancak tamamen gelişmiş bir ulaşım ağı vardı ve bu anlamda Moskova'nın düşmesi Almanya'yı zafere götürmezdi. Ne biz, ne de hiç kimse Alman istihbaratının neden “bu fantastik tahminler” (Meltyukhov) verdiğini bilmiyor, ama bu bilimsel olmayan fanteziye dayanarak başarılı bir dövüş için bir plan yapamayacağınız ve Almanların 1941'i yakalamayı başaramayacağı gerçeği var. Moskova veya değil - ilke olarak, an çok önemli değil.
Zekanız tek izli Transsib'lerin darbelerinde çizilen barbar Moğol-Bolşevik pisliklerine karşı bir keşif gezisine çıkacağınızı varsayarsanız, dünyanın en güçlü kara ordusu ile bir savaşta başarılı olamazsınız.
Kızıl Ordu, İngiliz Kanalını müttefikleri boğuyor
Ve şimdi eğlence hakkında. Olağanüstü İngiliz askeri tarihçisi Anthony Beevor'a göre, savaşın sonunda Stalin, 85 müttefik bölünmelerini 4 milyon personelden “Fransız sularına” iterek Avrupa’nın tamamını ele geçirme ihtimalini ciddiye aldı. Teknik olarak mümkündü: Müttefikler Batı'da küçük, ikinci sınıf Alman birimlerinin direnişinin üstesinden gelmek için mücadele etti ve Alman kuvvetleri Anglo-Amerikan olana eşit olsaydı, pek başarılı olamazlardı. Teoride, en iyi Alman birimleriyle uzun süredir devam eden savaşlarla sertleşen çok daha büyük Sovyet ordusu, kesinlikle büyük güçte bir dizi yıldırım çarpması yaratabilir.
Bu arada Hitler, müttefiklerin hayatı boyunca savaşacaklarını ciddi bir şekilde bekledi. 1944 - 1945’te bu Führer'in zafer geçit töreni için tek umuduydu.
“Eh, burada çıkmayacaksınız” diyor okuyucu. “Tarihin akışını değiştirecekti!” Doğru, eğer biri için olmasaydı “ama”: Stalin nükleer bir bombanın gelişmesi hakkında ayrıntılı olarak biliyordu. Manhattan projesinde güçlü bir köstebek vardı, sadece bir tane yoktu ve bu bağlamda atom bombası üzerinde çalışmayı tamamlayan Batı'ya saldırma kararı çok akıllıca geçti. 1945'in ortasına kadar, ABD'nin yılda kaç tane bomba yapabileceği belli değildi ve Stalin tarzında düşünmeye meyilli tek bir liderin böyle bir adım atacağı belli değildi. Elbette, Beevor senaryosunu yapan - elbette, Sovyet askeri planlamasının herhangi bir belgesine dayanmayan, çünkü hiç kimse bu tür belgeleri görmemişse - bu, gerçek dışıdır.
Churchill, Üçüncü Dünyaya Temmuz 1945'ta başladı
Elbette, bundan haberin olsun. Bay Churchill’in, özellikle de SSCB’ye ve bir bütün olarak Batı dünyasına karşı anlaşılır önyargıları nedeniyle, İngiltere başbakanı, ordusuna kayda değer bir fikir üretme talimatı verdi: Temmuz 1’i ele geçirmek, Sovyet güçlerini Almanya’nın topraklarında aniden ve 1945’e götürmek için talimat verdi. Esas olarak Dresden, potansiyel olarak erişilebilir Amerikan, Kanada ve İngiliz bölümlerinin 47'inden 100 kullanılacaktı.
Mayıs ayında, 1945, Yoldaş. Churchill biraz iyimserdi, ancak isteğini hızlı bir şekilde işleme koyan İngiliz ordusu, ulusal lideri gerçeğe geri döndürdü; bu da, saldırganlık değil, Sovyet birliklerine karşı savunma yapmanın gerekliliğine işaret etti.
Elbette, Müttefikler Wehrmacht'ın (“100 000 kişiye kadar”) önemli kuvvetlerini kullanmayı önerdi, ancak elbette, hangi ideolojik temelde tam olarak açıklanmadı. Saldırının amacı, “Düşünülemez” operasyonunun planına göre, Doğu Avrupa’nın savaş sonrası yeniden inşasına “ABD ve İngiltere İmparatorluğu’nun iradesini empoze etmek” idi.
Teoride, bu sevimli planın uygulanması savaş sonrası gerçeği gerçekten çarpıcı biçimde değiştirecektir. Ülkemiz, Sovyet cephaneliğinde filosundan veya nükleer bombadan bahsetmediği ve birkaç yıldan fazla süremediği için kazanamayacağı bir savaşa katılacaktı.
Ancak, bu alternatifin gerçekliğinden etkilenmiyoruz. Plan "Ulaşılmaz" kavramsal olarak "Barbarossa" nın ikiz kardeşidir. Yoldaşlıkta nasıl? Meltyuhova: "Barbarlar ve Almanlara (müttefiklerine) onlarla karşı koyamayacakları açık." Temmuz 1 1945’te yapılması planlanan grevin başarısı, yalnızca bir davada gerçekti: eğer bir Amerikalı / İngiliz dört Sovyet askerini kovalamayı başardıysa ve bir Sherman iki ya da üç T-34-85. Başka bir deyişle, Wells Martians tanklarını yürürken başka bir savaş planımız var.
Bu arada, bir plan hazırlaması talimatı verilen ordu, 1940 yılında Alman öncüllerinden daha fazla huzursuzluk gösterdi. Merkez, bir olayın geçici bir başarısının bile yalnızca tam bir sürpriz yapabileceğini ve o zaman bile hiçbir şeyin garanti edilmediğini belirtti. Bu nedenle, 22 Mayıs 1945'e göre, Düşünülemez Operasyonunu “riskli” olarak sınıflandırdılar.
Bize göre, bu, 20. yüzyılın İngiliz stratejik düşüncesini, Alman rakibi için ulaşılamaz bir düzeye getiren İngiliz ordusunun mükemmel bir analitik başarısıdır. Konuşmayı kes, konuş? Aslında, biz son derece ciddiyiz: İkinci Dünya Savaşı'ndan önce, dünyadaki hiçbir ülke Doğu'daki Alman savaşı beklentilerini doğru bir şekilde değerlendirmek için bile yaklaşamadı. Üçüncü Dünya'nın İngiliz planlamacılarının bu başarısızlığı tekrar etmemeleri en yüksek övgüye layıktır. Sonuçta Batı ülkelerinin SSCB'ye muhalif olmaları için savaş sonrası ilk gerçek gerçek savaş planlarının temelini - nükleer silah kullanmadan askeri başarının olanaksızlığının tanınmasına dayanan - planların temelini oluşturan karamsar değerlendirmeleriydi. Üstelik, Sovyet silahlı kuvvetlerinin gerçek yeteneklerinin farkındalığı, Avrupa’ya 46 savaşını izleyen yıllar boyunca vermiş olabilir.