We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
BUGÜN, bazen 11 Mart depremi olarak adlandırılan, 2011 Tōhoku depremi ve tsunaminin ÜÇ YILININ 3.11.Yıldönümü. Japonya tarihindeki en büyük deprem olan 9,0 büyüklüğündeydi ve doğu Japonya'yı vuran büyük bir tsunamiyi tetikledi ve Fukushima Daiichi Nükleer Santrali kompleksindeki reaktörlere ciddi hasar vererek nükleer kirliliğe neden oldu ve 470.000 kişinin tahliyesine zorladı. 15.884 öldürüldü, 6.147 yaralandı, 2.636 kayıp ve 267.000 kişi bugün hala yerinden edilmiş durumda.
Kocam ve ben 2011 yılında San Diego'da yaşıyorduk ve depremden sonraki günlerde yerel bakkalın iyotlu tuzun okyanusa radyasyon gelmesi durumunda alınacak önleyici tedbir olarak sergilediğini hatırlıyorum. Tokyo stüdyolarında ileri geri sallanan haber spikerlerinin videoları ve arabaların üzerinden yuvarlanan ve binaları yıkan tsunaminin görüntüleri haberlere hakim oldu. Sakin Japon halkı hakkında, rahatlama için sırada bekleyen, paniğe kapılmayan ve şikayet etmeyen hikayeler de öyle. Bu hikayeler döngüde oynandı. Bir süre için.
Depremden bir yıl sonra Japonya'ya taşındım. Kocam ABD Donanması'nda ve depremden dört ay sonra Tōhoku bölgesinin yaklaşık 300 km güneyindeki bir üsse taşındığımızı öğrendik.
Kocam, Donanma ile yaptığı çalışmalar için nükleer teknoloji okudu ve bana radyasyonun havada ve besin zincirinde ne kadar uzağa gittiğini ve yeni evimizin etkilenen bölgelerden ne kadar uzakta olduğunu açıklamak için elinden geleni yaptı. Dinledim. Japonya'nın doğusundaki Sagami Körfezi'nde yüzüyorum ve yelken açıyorum, yerel olarak yetiştirilen ürünleri ve balıkları yerim. İyi ya da kötü radyasyon hakkında asla endişelenmedim.
Tsunamiler ve depremler konusunda endişeleniyorum. Deniz seviyesinden 10 metreden daha az bir yükseklikte yaşıyoruz, bu yüzden buraya çok yakın bir yerde çok büyük bir deprem vurursa, başımızın belaya girebileceğini düşünüyorum. Bir tsunami olsaydı, en azından biraz uyarı alırdık. Tahliye bölgemizin nerede olduğunu biliyorum ve anonsun neye benzediğini biliyorum. Ama endişeleniyorum.
Bir keresinde bir fotoğraf sergisine gitmiştim - depremin verdiği hasar konuydu. Herkes çok yavaş yürüdü ve tsunamiden iki yıl sonra yan yatmış bir balıkçı teknesinin bir sonraki resmine geçmeden önce insanların gözlerini bir an için kapattığını fark ettim.
Bir süredir hiç hissetmediğimde depremler için endişelenmeye başladım.
Tsunami korkum entelektüeldir. Korkuyorum çünkü bunun olabileceğini biliyorum, bu yüzden düşünüyorum. Deprem korkum daha derin, gerçek bir korku. Bir süredir hiç hissetmediğimde depremler için endişelenmeye başladım. Birkaç hafta içinde küçük bir titreme olmadıysa, her zaman dünyanın büyük bir şeye enerji tasarrufu yaptığını hissediyorum.
Japonya'da bulunduğumuzdan beri bir avuç rahatsız edici deprem hissettim. Evimiz daha eski, 90'lı yıllarda yeni deprem kodları uygulanmadan önce inşa edildi. Bazen yarımadanın karşısındaki Donanma üssünde yeni bir ofis binasında kocamın hissetmediği bir hareket hissediyorum. Bir keresinde Yokohama'nın etrafında yürürken bir hissettiğimizde, tüm sokak tabelaları ve trafik lambaları sallandı ve sallandı ve insanlar neler olup bittiğini görmek için başlarını pencerelerden dışarı attılar ki ben o zamanlar çok tehlikeli olduğunu düşündüm. Başka bir zaman market alışverişi yapıyorduk ve sake koridorundayken deprem başladı. Bir şey hissetmeden şişelerdeki sıvı hareket etmeye başladığı için deli olduğumu düşündüm. Sonra camın cama çarpma sesi gittikçe yükseldi ve koridorun üstündeki işaret üstümüzde sallandı.
İngilizce konuşmayı seyahat etmek istedikleri için, bölgedeki İngilizce konuşanlar ile iletişim kurmak istedikleri için veya emekli oldukları için ve ikinci bir dil öğrenmenin devam ettiğini okudukları için İngilizce konuşmayı öğrenmek isteyen Japon yetişkinlere üç aylık İngilizce dersi veriyorum. beyin keskin. Şimdiye kadar yaptığım en ödüllendirici, kafa karıştırıcı, sinir bozucu, histerik şeylerden biri oldu. Öğrencilerim açık, dürüst, eğlenceli ve cömert ve bu her zaman haftamın en önemli anıdır.
Bir keresinde, bana Japon kültürünü anlatmayı seven bir Japon kadın olan öğretmenlerimden biri, Fukuşima'da uzun bir hafta sonu geçirdiğini söyledi. Gitmek zorunda olduğunu hissettiğini ve tüm Japonların en az bir kez gitmesi gerektiğini söyledi. Görmek, anlamak ve para harcamak. Kendisini ve bir arkadaşını bölgede gezdiren ve sorularını yanıtlayan bir gönüllü ile tanıştı. Eski evler ve yeni evler yıkıldı. İki yıldan fazla bir süre sonra hepsi kırık camla çevrili iskeletler gibi kemiklere benziyordu. Tur rehberi hakkında, “Sonunda ona teşekkür ettik. Ve sonra geri söyledi. "
Tüm bunları tren istasyonundan sınıfa yürürken anlattı ve herkesten Japonya'yı neyin özel kıldığını söylemesini istediğimde 12 kişilik grubun önünde tekrar gündeme geldi. Bazı öğrenciler bunun yemek, tapınaklar veya doğal güzellik olduğunu söyledi. Bunun insanların ruhu olduğunu söyledi: "Depremden önce grup olarak hareket etme eğilimini beğenmedim." Fikrini değiştirmişti çünkü gördüğü güçlü topluluklar, kendisininki ve gezdiği bölge, ülkenin toparlandığını düşünmesinin pek çok sebebiydi.
Daha küçük bir sınıfa da öğretiyorum. Konuşma becerilerini geliştirmek için ayda bir öğle yemeği saatinde üç bayanla buluşuyorum. Geçen ay haberlerden ve güncel olaylardan bahsettik. Dersin sonunda onlara gördükleri en unutulmaz haber veya televizyon olayını sordum. Üçü için de 11 Mart depremiydi.
Birkaç sinir bozucu anın ardından yanımdaki kadın bileğimi tuttu ve "Bu iyi bir haber mi?" Dedi.
Biri işteydi ve trenler çalışmayı bıraktı ve eve iki saat yürümek zorunda kaldı. Ama şanslı olduğunu söyledi - diğerleri tren istasyonlarında uyudu ya da bütün gece Tokyo'ya yürüdü. Mağazaların kapalı olduğunu, elektriğin açık ve kapalı olduğunu ve çok sayıda artçı şok olduğunu söylediler.
O sabah haberi okudum ki, bir araştırmanın santral yakınında yaşayan çocukların başlangıçta beklenenden daha azının kansere yakalanacağını söyledi. Bunu onlara açıklamak benim için zordu - anlamadıkları zaman eş anlamlılarını çözemediğim birkaç kelime vardı. Sözlüğümü "kanser" ve "orijinal" kelimelerini çevirmek için kullandım ve onlara önemli olduğunu düşündüğüm bir şeyi öğretemediğim için yüzümün kızardığını hissettim.
Birkaç sinir bozucu andan sonra yanımdaki kadın bileğimi tuttu ve "Bu iyi bir haber mi?" Dedi.
"Evet! Bu çok iyi bir haber. "
Ve birlikte yolumuza devam ettik.