Bir ışık parlaması gece gökyüzünü paramparça etti. Bir an için dünya kör edici bir beyazlığa büründü ve ardından bir kez daha derin, karanlık bir uçuruma gömüldü.
Han Xiaomei, yumuşak bir takırtıyla anahtarları ön sundurmanın yanındaki kristal bir saksıya koydu, sonra çekingen bir şekilde arkasını döndü.
“Yani… Bay Lu, sizin için bir şeyler sipariş edeceğim, sonra olay yerine geri mi döneceğim?”
Fırtına, tavandan tabana pencerelere şiddetle çarpıyor, cam bölmelere dolu taneleri gibi takırdıyordu. Oturma odasının köşesinde turuncu bir ışık yayan bir zemin lambası duruyordu. Jiang Ting, bir elinde kalem ve diğer eliyle aralıklı olarak duraklatma düğmesine basarak, Yan Xie’nin iş dizüstü bilgisayarını kullanarak gözetleme görüntülerini incelediği kanepelere yerleşti.
“Bay Lu?”
“Hm?” Jiang Ting sonunda tepki gösterdi. “Bu saatte paket servisi var mı? Yağmur çok şiddetli, artık yola çıkma. Araba kullanmak güvenli değil.”
Kısa süreli yoğun bir mücadele yaşandı. “…hala gitsem iyi olur diye düşünüyorum.”
Jiang Ting, “kayıp kişi hala kurtarılmadı” veya “meslektaşlarımın hepsi olay yerindeki yağmura göğüs geriyor” gibi bir şey söyleyeceğini düşündü, ancak beklenmedik bir şekilde bir sonraki cümlesi, “Kurtulamadım” oldu. Henüz Kaptan Yardımcısına staj raporumu imzalatma şansım olmadı.”
Jiang Ting sessizce kıkırdadı ve başını kaldırmadan ona el salladı.
Fan Si ve Hu Weisheng gibileri susturulmuş ve o ruh mavisi uyuşturucu paketi polise en ufak bir iz bile bırakmadan çalınmış olsa da, Vaka 502 için hattın sonundan çok çok uzaktaydılar. .
Polisin ellerinde A-Zong ve uşakları, Üç Çiçek Çiçeği şeklinde önemli bir uyuşturucu kaçakçılığı cephesi ve büroda gözaltına alınan yaşayan ve nefes alan Diao Yong vardı. Yeterli zaman olduğu sürece, kesinlikle içlerinden bir şeyler çıkarabilirlerdi.
Ancak Chu Ci, hayatta olup olmadığını bilmeden uyuşturucu kaçakçılarının insafına kaldığına göre, polisin en çok eksiği zamandı.
Jiang Ting, kimya fabrikasının önceki geceki suç mahallindeki güvenlik kamerası görüntülerini defalarca açtı ve derin düşüncelere daldı.
Sabah 3.06’da, ön ve arka plakaları çamurla lekelenmiş kırmızı bir Camry depodan çıktı. Elektrik kesintisi nedeniyle güvenlik kamerası görüntülerinin üzerine yazılmış ve otomobilin fabrikaya tam olarak ne zaman girdiği çıkarılamamıştır; onlar sadece arabanın güney kapısından Üçüncü Çevre Caddesi’ne çıktığını ve ardından güneydoğuya yöneldiğini biliyorlardı.
Arabanın camları koyu, tek yönlü ayna filmleriyle renklendirildi, arka camı içeriden bir bezle bloke edildi. Ellerindeki yüksek çözünürlüklü görüntülere rağmen arabanın içini seçmek zordu. Dahası, izledikleri yol, gözetleme kameralarının çoğundan akıllıca kaçındı. Sürücünün yüzünü kapatan bir tür maske varmış gibi görünüyordu – polis görüntüyü ne kadar yakınlaştırırsa yakınlaştırsın, erkek mi kadın mı olduklarına karar vermek yine de son derece zordu.
Ancak Jiang Ting kendi kendine, Şoförün fabrika içindeki güvenlik kameralarının yerlerine aşina olduğunu, dikiz aynasının yardımı olmadan geceleri araba kullanabileceklerini ve yalnız bir kadın kaçıranın Chu’yu bastırmak için zor zamanlar geçireceğini düşündü. Ci, sürücünün erkek bir suç ortağı olma ihtimalinin yüksek olduğu anlamına gelir.
Kırmızı bir Camry. Birkaç yıl önce pazara ilk girdiğinde, fiyatı o kadar büyük bir indirime uğradı ki, Jianning Şehrinde bu modelden en az binlerce, hatta onbinlerce vardı. Dahası, Jianning’den gelen eyalet karayolu Gongzhou’ya gidiyordu. Bu araba Gongzhou’dan gelseydi, tarama havuzlarını ikiye katlamaları gerekirdi.
Bu sonsuz olasılıklar denizinde, tek bir ipucu olmadan bu plakasız kırmızı Camry’yi bulmak neredeyse imkansızdı.
Ne yapalım?
Jiang Ting, görüntüleri neredeyse kare kare incelerken, pencerelerin dışındaki şimşekleri ve gözlerinin derinliklerinde birleşen videodan gelen mavi ışığı tekrar tekrar duraklat düğmesine bastı. Aniden, parmağı hareketsiz kaldı – bu sadece kısacık bir yakalamaydı, ancak o salisede ekranda donup kalan görüntüde, hem sokak lambasının hem de bir dönüş levhasının birleşik yansımasıyla, sonuncunun kenarları zar zor seçilebiliyordu. plaka üzerinde üç karakter.
Jiang Ting’in aklı yarıştı – sondan üçüncü karakter 7 rakamıydı ve son iki karakter ya O, C, S, U, G, J harfleri ya da 3, 5, 6, 8, 9, 0 rakamlarıydı. Yukarıdaki on iki seçenek göz önüne alındığında, karakterleri düzenlemenin 144 olası yolu vardı.
Ama bu yeterli değildi. Plakadaki il ve bölgeyi gösteren ilk iki karakter dikkate alınmazsa, geriye kalan beş karakter vardı ve bu durumda ilk ikisi hala bilinmiyordu. Yalnızca 144 permütasyona dayanarak makul bir sonuç çıkarmak imkansızdı, zayıf görünürlük göz önüne alındığında, üçüncüden sondaki basamağa gerçekten 7 olduğunun belirlenemeyeceğinden bahsetmiyorum bile.
Jiang Ting, kalemini avucuna hafifçe vurarak yumuşak minderlere yaslandı.
Başka ipuçları da olmalı, diye düşündü.
Bu dünyadaki pek çok şey birbiriyle bağlantılıydı, en ince iplerle birbirine bağlanmıştı. Müfettişlerin, çıplak gözle ayırt edilemeyen bu bağlantıları kavramak ve daha sonra bu ipuçlarının önemini anlamak için gözlem, deneyim, profesyonel bilgi ve hatta sezgisel tahminlere güvenmeleri gerekiyordu.
Kırmızı bir Toyota Camry.
Çam…
“Bay Lu.”
Jiang Ting, Han Xiaomei’nin gerçekten gitmediğini görmek için bilinçsizce başını kaldırdı. Bu genç bayan gerçekten inatçıydı – Yan Xie ona biraz su kaynatmasını söyledi, bu yüzden gerçekten kaynatmaya gitti. Önüne taze demlenmiş siyah çayı nazikçe koydu. Doğrulurken temkinli bir şekilde, “Sıcak bir şeyler için efendim ve erkenden dinlenin. Ben şimdi gidiyorum” dedi.
Jiang Ting aniden “Bekle” dedi.
Han Xiaomei durakladı ve onun “Kadın tüketicilerin renkleri şarap kırmızısından çok parlak kırmızıya yakın bir araba satın alma olasılığı daha yüksek, tıpkı buradaki gibi, değil mi?”
“Ha? Muhtemelen benim arabam da parlak kırmızı.”
Jiang Ting, doğrudan Han Xiaomei’ye baktı.
Jiang Ting’in ona gerçekten genç bir görünümü vardı ve yüz hatları doğal olarak mükemmeldi. Bakışlarını bu şekilde başka birine diktiğinde, ifadesi kayıtsız kalsa da, yine de nefeslerini kesebiliyordu.
Han Xiaomei, dudaklarını ayırdığı anda sesindeki titremeyi duyabiliyordu. “Tt-o, AA-Bay Lu…”
Jiang Ting, onu duymamış gibi devam etti ve mırıldandı, “Hu Weisheng ayrıca bir Camry, klonlanmış plaka kullanıyordu, sayılar…”
“JA6U799!” Konu vakayla ilgili bilgilere geldiğinde Han Xiaomei her zaman çok vicdanlıydı.
Jiang Ting başını salladı ve sonra aniden sordu, “Tören duygusuna sahip olmak siz kadınlar için önemli bir şey mi?”
“…Ha?”
Fırtına hiç dinecek gibi görünmüyordu. Uzak gecede taşra otoyolunda, arabalar yanlarından su sıçratarak hızla geçtiler ve arkalarında sadece zayıf ve uzak sarı arka lambalar bıraktılar.
“Bu beni ölesiye korkuttu! Az önce tepenin arkasında birkaç kemik parçası bulduk!” Ma Xiang çamurlu suda güçlükle yürüdü ve huysuzca şikayet etti, “Lao Gao beni kandırdı ve bunun bir insan kolu olduğunu söyledi!”
Gao Panqing, elinde bir el feneri, sürekli damlayan saçlarını alnından uzağa itti ve kahkahalarla kükredi. “Mesleki niteliklerini geçemeyen sensin. Ne tür bir insan kolu buna benziyor? Açıkça bir köpekti!”
Subaylar, tepeden tırnağa sırılsıklam olsalar bile birbirleriyle şakalaşarak, vahşi doğada her karış toprağı temizlerken, çektikleri ıstırabın ortasında neşe buluyorlardı. Sadece Yan Xie kasvetli sessizliğini koruyarak diğerlerinden ayrı durdu. El fenerinin huzmesini otoyolun raylarının yakınındaki çamurlu zeminde gezdirdi.
“Lao Yan.” Huang Xing, su basmış galoşlarıyla ağır adımlarla ilerledi, sesi boğuktu. “Ayak izlerini kaldırdık”
Yan Xie başını kaldırmadı. “Mmhm?”
“Yağmur, sahneye ciddi şekilde zarar verdi ve bir oyuncu kadrosu oluşturmak son derece zor. Herhangi bir ayrıntı, daha fazla analiz için büroya dönene kadar beklemek zorunda. Şu anda, ön analiz, üç ila dört farklı grup olduğunu gösteriyor. Hiçbirinin bir kadına ait olmadığını doğrulayabiliriz, ancak şu an için Chu Ci’nin ayak izleri arasında olup olmadığını belirleyemiyoruz.”
“Yani, en iyi senaryoda bile, Diao Yong ve kadın dışında en az iki kişi daha var mı?” Yan Xie sordu.
Huang Xing başını salladı.
Yan Xie hiçbir şey söylemedi. El feneriyle ilerlemeye devam etti. Arkasından gelen Huang Xing, yavaş yavaş tüm vücudunun, hatta sırtının bile çamurla kaplı olduğunu keşfetti. Yan Xie’nin ağır bir sesle konuştuğunu duymadan önce birkaç dakika geçti. “…Ne kadar büyük bir dava.”
“Sen de dinlenmelisin.” Huang Xing, açıklanamaz bir şekilde kalbinde bir sızı hissetti ve “Burada, lao Zhang ve birkaç kişiye akşam yemeği ısmarlamalarını söyledim, onlar döndükten sonra sen de biraz yemelisin. Biraz nefes al” dedi.
Yan Xie cevap vermedi.
Yan Xie’nin boyu gerçekten ortalamanın çok üzerindeydi ve polis tarafından verilen yağmurluğun kenarları ayak bileklerinden sarkıyordu. Ayakkabıları ve pantolon paçaları çamura batmıştı, her adımda boğucu bir ses çıkıyordu. Bu durumda suyla dolu çimenli yokuşu geçti ve otoyol korkuluklarının ötesindeki alana ulaştı. Bakışları uzakta, fırtınanın savurduğu, sallanan bir gölgeye takıldı – yemyeşil bir çalıydı.
Nedense kalbinde bir şeyler kıpırdandı ve fenerini kavrayarak ona doğru ilerledi.
“Sorun ne lao Yan? Bu bölgeyi araması için birini bulmalı mıyım?”
“…”
Yan Xie gözlerini kısarak irisleri karanlık bir şekilde parlıyordu.
“Güneye bakan çalılar,” dedi aniden, “kuzeye bakanlardan biraz daha kısa mı?”
Güneşe bakan bitkilerin gölgede yetişen bitkilerden daha kısa ve seyrek olması imkansızdı. Huang Xing şiddetli bir başlangıç yaptı!
“İz analistleri! Buraya birkaç iz analist getirin!” Huang Xing nefes nefese bağırdı. “Acele edin, bu çim parçasını kordon altına alın!!”
“Anladım! Şef Huang!” Yarım saat sonra çalıların arasına çömelmiş olan memur başını kaldırdı. Etrafını saran sayısız beklentili bakış altında heyecanla haykırdı, “Çok sayıda dal anormal bir şekilde ezilme ve kırılma belirtileri gösteriyor. Yaprakların bazıları ezilmiş ve parçalanmış parçalardan yarım ayak izi çıkarabiliyoruz. Bu da şunu doğruluyor: birisi daha önce bu bölgeyi çiğnemiş. Muhtemelen burada bir itiş kakış olmuş!”
Etraftaki memurların çoğu kalplerinin yeniden göğüslerine yerleştiğini hissetti. Yan Xie sertçe sordu, “Peki ya luminol reaksiyonu?!”
Memurun cevabı kısaydı. “Kan var!”
Kan varsa, DNA da vardı. Ve eğer bir itiş kakış olmuşsa, bu en azından arabayı terk ettiklerinde Chu Ci’nin hala hayatta olduğu anlamına geliyordu!
Gecenin çabaları sonunda meyvesini vermişti. Sanki gergin kasları aynı anda rahat bir nefes veriyormuş gibi, birçok memur, görüntülerini umursamadan hemen orada ve o anda çamurlu zemine yığıldı.
Yan Xie, çalıların yanında dururken iki elini de pantolonunun ceplerine soktu, sırtını dik tuttu. Sert bir şekilde, “DNA karşılaştırması için kan örnekleri alın, şimdi yapın!”
Cebi aniden titredi – bir telefon görüşmesi.
Yan Xie telefonunu çıkardı ve numaraya baktı. Arayanın kimliğinde “O Lu Guy” yazıyordu – Jiang Ting’di.
“Bu adamın burnu neden bu kadar keskin?” Yan Xie, aramayı açarken sesinin nasıl hafiflediğinin farkında olmadan kendi kendine homurdandı. “Merhaba? Anlatayım, şimdi…”
Jiang Ting’in sesi telefondan çınladı. “Bir tahminim var ama biraz zamanınızı alabilir.”
“Ne?” Sözcük ağzından çıkar çıkmaz telefonu titredi. Ekran “O Lu Guy”dan okunmamış bir mesajla parladı.
“JA6U789, JAU766, JA9U766… Bunları bana neden gönderiyorsunuz?” Yan Xie şüpheyle sorguladı. “JA6U799, Hu Weisheng’in beyaz bir Toyota Reiz’den klonladığı plaka numarasıydı. Peki ya bu?”
Jiang Ting, tavandan tabana pencerenin önünde durdu, oturma odasının sıcak, temiz, turuncu ışığı arkasındaydı. Keskin profili, onu gecenin karanlığından ayıran cam bölmede, kaşlarının arasında derin bir çizgiyle çizilmişti.
“İnsanlar genellikle kendileriyle aynı marka, renk ve modeldeki bir arabanın plakalarını kopyalar. Camry kullanan Hu Weisheng neden bir Reiz’i klonlama riskini aldı? Modeller benzer görünüyor, bu, uyuşturucu, sahte ve başka şeyler satan birinin davranış alışkanlıklarına uymuyor.”
Yan Xie biraz sersemlemişti.
Jiang Ting, “Hu Weisheng’in sorgulama sırasında kız arkadaşını teslim etmeyi nasıl bu kadar kararlı bir şekilde reddettiğini görünce, bu kadın kaçıranın onun için son derece önemli olduğu açık,” diye devam etti Jiang Ting, ağır bir ses tonuyla. “Öyleyse bir zamanlar Hu Weisheng’den onunla eşleşen çift plaka almasını istemiş olma ihtimali var mı?”
Jiang Ting aramayı kapattıktan sonra, uzun, çok uzun bir süre pencerenin önünde durdu.
Han Xiaomei çoktan gitmişti. Gecenin derinliklerinde, rüzgar ve yağmur hâlâ hiddetleniyor, ayaklarının altındaki şehir uçsuz bucaksız bir ışık deniziyle çalkalanıyordu. Kahkaha ve sıcaklık o binlerce, binlerce hanenin pencerelerinden dışarı sızıyordu, tıpkı gece boyunca çabalayan sayısız ruh gibi, aşılmaz bir karanlığa bürünmüş bu dünyanın köşelerinde iğrenç kötülüklerin oynadığından habersizdi. bu tür suçları önlemek için mücadele ediyor.
Yağmur çılgınca pencereye vuruyordu. Kollarını sıkıca göğsünde kavuşturan Jiang Ting bir adım geri attı.
Bu eylemiyle, arkasındaki bu sessiz, bozulmamış ve güzelce dekore edilmiş daireden bilinçaltında sahte bir güvenlik duygusu arıyor gibiydi. Bununla birlikte, bu alan boştu ve boşlukta kalan tarif edilemez bir kokunun sadece en ufak bir izi vardı – bu, dairenin sahibinin buraya son gelişinde aceleyle geride bıraktığı bir şeydi.
Kararlı, açık sözlü, sıcak, hatta biraz kavurucu.
Jiang Ting, sanki olası olmayan bir rüyadan uyanıyormuş gibi hafifçe ürperdi ve bir kez daha pencerenin önünde durmak için güçlü bir adım attı.
Telefonu tekrar çaldı. “Merhaba, Yan Xie?”
“JA9U766!” Yan Xie’nin sesi yağmurda bile garip bir şekilde netti; belki de doğrudan telefonuna bağırıyordu. “Araba sahibinin adı Liu Wanqiu, yirmi yedi yaşında. Tahmin et kim o!”
Jiang Ting, “Hiçbir fikrim yok,” diye yanıtladı, “Ama adamlarınız kesinlikle onu bulmaya gidiyor.”
Yan Xie’nin kahkahası yüksek ve net bir şekilde çınladı. “Ding Jiawang’ın karısının kuzeninin yeğeni!”
Jiang Ting, dudaklarını büken gülümsemeye karşı koyamadı.
“Olay mahallinden en az bir şüphelinin DNA’sını çıkarmayı başardık. DNA veritabanında yapılan bir araştırma, bu kişinin adının Chu Rui olduğunu ortaya çıkardı. On yıl önce, yasadışı ateşli silah imalatından hapse atıldı, ancak kesin olup olmadığı belli değil. şu an itibariyle Fan Zhengyuan’ın yasadışı silahıyla bir ilgisi vardı. Tutuklamayı gerçekleştirmek için yola çıktık.” Yan Xie duraksadı, sonra anlamlı bir şekilde ekledi, “Sen evde kal. Dava bitene kadar, ben seni alması için birini göndermezsem, artık kendi başına ortalıkta koşma.”
Fan Zhengyuan’ı kim gönderdi, neden gözlerini Jiang ting’e diktiler, bunların Chu Ci’yi rehin tutan insanlarla bir bağlantısı var mıydı – bu soruların yanıtlarından hiçbiri, davanın gerçeği ortaya çıkmadan belirlenemezdi. Jiang Ting’in ardında gizlenen sırlar, dipsiz bir kara delik gibiydi; Jiang Ting’in canını almak için fırsat kollayan daha kaç Fan Zhengyuan’ın karanlıkta pusuya yattığı bilinmiyordu.
Jiang Ting telefonu kapattı ve uzun bir nefes verdi, sonunda gergin kaslarını gevşetti.
Han Xiaomei’nin ayrılmadan önce hazırladığı pu’er çayı çoktan soğumuştu. Jiang Ting aldırış etmeden onu aldı ve bir yudum aldı ama dili sıvıya değdiği anda tükürdü, “Pu-“
“Öhö öhö öhö!” Jiang Ting neredeyse geri dönüşü olmayan bir noktaya boğuldu. Elindeki porselen bardağa dehşet içinde baktı – Yan Xie’nin hayatı boyunca daha önce yüzünde hiç görünmeyen bu ifadeyi bizzat görmemesi çok yazıktı. Derhal bardağı bıraktı, mutfağa fırladı ve bir bakışta Han Xiaomei’nin açtığı çay çekmecesini gördü.
Çay kekini sarmak için kullanılan parşömen kağıdı yırtılarak açılmıştı. Pastanın kenarında bir yemek bıçağıyla kabaca kaldırılan başparmak büyüklüğünde bir boşluk vardı ve kar beyazı mermer tezgahın her yerine pas renkli çay yaprağı kırıntıları dağılmıştı.
“…” Jiang Ting’in sağ göz kapağı kontrolsüz bir şekilde seğirmeye başladı.
Yan Xie telefonu kapattı ve dudaklarını şapırdattı, sanki yapmak istediği ama yarım bıraktığı bir şey varmış gibi görünüyordu. Aniden başını kaldırdı ve “Han Xiaomei” diye seslendi.
Ma Xiang direksiyona oturdu ve aceleyle olay yerine geri dönen Han Xiaomei yolcu koltuğundaydı. “Evet, Kaptan Yardımcısı Yan!”
“Danışman Lu’nun çok baş belası biri olduğunu düşünmüyor musun?”
Han Xiaomei: “…”
Yan Xie, amacını kanıtlamak istercesine sabırla devam etti, “Her zaman bir anda hastalanacakmış gibi görünüyor. ve yağmurda bütün gece bizimle kalamaz.Siz ikiniz aynı fikirde değil misiniz?”
Tamamen sessizdi. Yağmurun camlara vuran sabit sesi ve arabanın yoldaki tümseklerden geçerken çıkardığı gıcırtılar, Ma Xiang temkinli bir yanıt vermeden önce uzun bir süre arabadaki tek sesti, “Seni mutlu ettiği sürece.” , Sayın.”
“Tsk, burada ciddiyim…” Yan Xie devam etmek üzereydi ki Han Xiaomei’nin telefonu aniden çaldı ve telefon ekranında “Bay Lu” yanıp söndü.
“Merhaba Bay Lu? Şu anda şüpheliyi yakalamaya gidiyoruz, ben…”
Jiang Ting, sesini çok düşük tutarak onun sözünü kesti, “Yan Xie’nin evinde çay kekini yırtan siz miydiniz?”
“?” Han Xiaomei, “Bu doğru” diye yanıtladı.
Jiang Ting, hattın diğer ucundaki bir şeyden güçlü bir yudum almış gibi ses çıkardı ve “Her şeyden önce, neden bunu almak zorunda kaldın?”
Han Xiaomei kesin bir şekilde iç çekti. “Yüzbaşı Yardımcısı Yan’ın evindeki eşyaların pahalı olduğunu kim bilmez? Ben de o süslü görünümlü çay yaprağı kutularını açmaya cesaret edemiyorum. Sorun ne Bay Lu? Küflendi mi? Çay keki Çayı yaparken bende de garip bir his uyandırdı – sanki uzun zamandır orada bırakılmış gibi çok perişan görünüyordu, ama yine de güzel kokulu kokuyordu…”
Karşı taraf bir an sessizliğe büründü. Jiang Ting, “Telefonu Yan Xie’ye ver,” diye talimat verdi.
Yan Xie, Jiang Ting’in yalnızca Han Xiaomei’nin olay yerine sağ salim dönüp dönmediğini kontrol etmek için aradığını düşündü. Şu anda arka koltukta oturuyordu ve komuta merkeziyle bir telsiz aracılığıyla iletişim kuruyordu ki, kendisine aniden bir telefon sunuldu. Şaşkınlıkla aldı. “Merhaba? Naber, polis çiçeği?”
“Seninle konuşmam gereken bir şey var.”
Yan Xie: “???”
Jiang Ting’in sesi çok sakin geliyordu, bir şeylerin pek doğru olmadığı bir noktaya kadar sakindi. “Önce bir durum ortaya koyayım. Biri ailenizin en pahalı koleksiyonunu içip onu tamamen değersiz kılsaydı, ne yapardınız?”
Yan Xie büyük ölçüde paniğe kapıldı. “Bu imkansız. HSBC, o zamanlar ailemin müzayededen aldığı viski şişesini güvenlik kasasına mı koydu?”
“…” Jiang Ting, “1921 Laotongxing çay keki bloğundan bahsediyorum” dedi.
“Ah, bu.” Yan Xie sonunda rahatladı. “Annem bunu bir müzayededen aldı ve ben evlendiğimde gelin çayım için kullanacağını söyledi. Neden, kim içmek ister? Haha, o zaman şimdiden söyleyeyim – onu kim içerse içmesi gerekir. küçük karım ve benim için yemek yap, masaj yap, benim için çoraplarımı yıka, hahaha—”
Jiang Ting: “!”
Ön koltuktaki Han Xiaomei: “!!!”
Yan Xie’nin kahkahasının son notası, sonunda bir şeylerin ters gittiğini fark ettiğinde havada dondu. “Ne, gerçekten içtin mi?”
Han Xiaomei’nin tüm kişiliği, sonbahar esintisinde düşen bir yaprak gibi titriyordu. O anda refleksleri, hemen “Han Xiaomei içti” diyen, savaş görmüş Jiang Ting’den çok daha yavaştı.
“Nnn-hayır ben-o ww-ben değildimmmmm-ben…”
Yan Xie garip bir sessizliğe gömüldü.
Ma Xiang dikkatlice dikiz aynasına bir göz attı ve amirinin ifadesinin çok tuhaf olduğunu gördü: Bu tam olarak bir öfke ya da acıdan bir yüz ifadesi değildi, ne de patlayarak harekete geçecek ve sorun çıkaracak gibi görünmüyordu. Biri spekülasyon yapmak zorunda kalırsa, muhtemelen daha çok belli belirsiz bir şey umuyormuş gibi görünüyordu, ancak bu beklenti aniden suya düştü.
“Ah, eğer Han Xiaomei ise, o zaman unut gitsin,” diye yanıtladı Yan Xie ağır ağır. “Bir dahaki sefere daha dikkatli ol.”
Yan Xie, görünüşe göre hoşnutsuz bir şekilde telefonu kapattı. Kulağına çekti, kollarını kavuşturdu ve elinde vızıldayan telsizi tutarak koltuğa yaslandı.
Han Xiaomei dikizlemeye cesaret edemedi. Ma Xiang da sırtı dik bir şekilde oturdu ve önündeki sonsuz yağmurlu geceye baktı. Birkaç dakika sonra, aniden Yan Xie’nin patladığını duydular.
“Her zaman çok aceleci ve dikkatsiz! Lao Gao sana nasıl öğretti? Geri dön ve bana bir düşünce yaz!!”
Han Xiaomei ağlamak istedi ama gözyaşları çıkmadı. “E-evet…”
Cherokee fırtınada bir yol açtı. Sirenleri kırmızı ve mavi yanıp sönen birkaç polis arabası tarafından kuşatılmış olarak, uzaktaki Jianning Şehri’ne doğru 635 Eyalet Karayolu boyunca hızla ilerlediler.