Günümüzde Cumhuriyetçi modernleşmenin sembolü olarak kabul edilen birçok Türk kültür kurumu ilk olarak Osmanlı döneminde kurulmuştur. Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası (STK, Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası) Mızıka-yı Hümayun’un (İmparatorluk Orkestrası) devamıdır. II. Mahmud 1826’da yasaklı Mehteran Bölüğü (Yeniçeri ordusunun Mehter Bölümü) yerine bir imparatorluk grubuna sahipti. İki yıl sonra ünlü İtalyan müzisyen Giuseppe Donizetti’yi orkestrayı yönetmesi için İstanbul’a davet etti. 20 yıldan fazla bir süredir hizmet verdikten sonra tugay genel rütbesini alan Donizetti, emperyal grubun hem eğitmeni hem de müdürüydü. Diğer İtalyan “paşalar” ya da üst düzey Türk emperyalist memurları, onu takip etti ve Mızıka’yı öğretti ve yönetti.
Aynı şekilde Müze-yi Hümayun’un (İmparatorluk Müzesi) ilk yöneticileri, zamanın padişahı Abdülaziz tarafından davet edilen yabancılardı. Başlangıçta Osmanlılar, İstanbul’un fethinden sonra cephanelik olarak kullanılan Ortodoks kilisesi olan Aya İrini’de tutulan eski silahları toplamaktan hoşlanıyordu. 19. yüzyılda eski eserleri de toplamaya başladılar. Ancak bunlar modern anlamda uygun bir müze teşkil etmiyordu. Bunun yerine silah koleksiyonuna “Mecma-i Esliha-i Atika” (Antik Silah Koleksiyonu) ve antika koleksiyonuna Mecma-i Asar-ı Atika (Antik Eserler Koleksiyonu) adı verildi.
Mecma 1869’da müze oldu. Osmanlı ordusunda İngilizce öğretmeni olan Edward Goold yönetici olarak atandığında, koleksiyonun adı Müze-yi Hümayun olarak değiştirildi ve koleksiyon halka açıldı. Goold’u Terenzio ve Dethier, İtalyan ve Alman vatandaşları izledi. Dethier, müzecilik anayasası olarak kabul edilen ilk Asar-ı Atika Nizamnamesi’ni (Antik Eserler Tüzüğü) yazarak Müze-yi Hümayun’un asıl kuruluşuna katkıda bulundu.
Müze-yi Hümayun’un erken tarihindeki en önemli gelişme, 1881’de müzenin yöneticisi olarak en ünlü Türk ressam Osman Hamdi Bey’in görevlendirilmesiydi. Osmanlılar, yabancıları genellikle alanıyla ilgili son bilgileri edinmiş ve Osmanlı uyrukluları yabancı yöneticilere başarılı olmak için yetiştirilene kadar kurumları yönetmeleri için işe almıştır.
Sanat yöneticileri ailesi
Osman Hamdi Bey, geç Osmanlı ve erken Cumhuriyet dönemlerinde sanat yönetimine damgasını vuran üç kardeşin en büyüğüydü. Osman Hamdi onlarca yıl boyunca Müze-yi Hümayun’u yönetirken, kardeşi İsmail Galip Bey, geç Osmanlı döneminin en büyük nümismatistiydi.
Osmanlı Devleti’nin büyük vezirlerinden İbrahim Ethem Paşa’nın oğullarının üçüncüsü Halil Ethem Eldem, ağabeyini modern Arkeoloji Müzesi’ne (Arkeoloji Müzesi) dönüştürdüğü Müze-yi Hümayun’un yönetiminde başarılı oldu. Cumhuriyet dönemi.
Aslında, Ethem ailesi sanat yöneticilerinin yanı sıra birkaç diplomat, akademisyen ve devlet memuru da yetiştirdi. İsmail Galip’in oğlu Mübarek Galip, babası gibi bir numismatistti. İsmail Galip’in torunu Sedad Hakkı Eldem tanınmış bir mimar, Halil Ethem’in torunu Edhem Eldem ise aile tarihine ışık tutan birkaç yayını olan bir tarihçidir.
Bilim adamı
Halil Ethem Eldem 24 Haziran 1861’de doğdu. İlk olarak İstanbul’da okudu ancak babasının 1875’te Alman İmparatorluğu’nun Osmanlı büyükelçisi olduğu Berlin’e taşındı. Berlin’deki liseden mezun olduktan sonra Zürih’e taşındı. Politeknikte (1881-1884) jeoloji ve kimya okumak için Viyana’ya gitti. Doğa bilimleri okumasına rağmen, Bern Üniversitesi’nde felsefe tezi için İsviçre’ye taşındı. Doktora çalışmasının ardından Halil Ethem İstanbul’a döndü.
Askeri Genelkurmay Karargahı’nda tercüman olarak görev yapmadan önce dört yıl boyunca İstanbul’da Askeri Fabrikalar Müdür Yardımcılığı yaptı. Ayrıca İstanbul’daki okullarda jeoloji ve kimya dersleri verdi. Öğrenciler için jeoloji ve kimya kitapları yazdı. Gebze’de jeolojik gözlemler yaptı ve burada adı verilen iki fosili, rhynchonella ethemi ve acrocordi ceras halili keşfetti.
Halil Ethem, 1892’de babasının ölümünden aylar önce ağabeyi Osman Hamdi’nin altında çalışmak üzere Müze-yi Hümayun’a taşındı. Osman Hamdi’nin ölümüne kadar birlikte çalıştılar. Halil Ethem nihayet Müze-yi Hümayun’un menajeri oldu.
Tüm çağların adamı
Halil Ethem, II. Abdülhamid döneminin önde gelen yöneticileri tarafından saygı görmedi. Birlik ve İlerleme Komitesi (CUP) de ona güvendi ve ona birçok kritik görev verdi. Abdülhamid 1909’da devrildikten sonra Yıldız Sarayı’ndan antika toplayan komisyonun başkanıydı.
Aynı yıl, CUP hükümeti onu İstanbul belediye başkanı olarak atadı ve kendisine bel bağladığını gösterdi. Ancak siyasete ya da kentsel gelişime tutkusu olmadığı için iki ay sonra istifa etti. 1910 yılında Osman Hamdi’nin ölümünden sonra Müze-yi Hümayun’un yöneticisi oldu.
Halil Ethem, resmi çalışmanın yanı sıra, Türkiye’nin ilk arkeoloji derneğini, yani Asar-ı Atika Encümeni (Eski Eserler Konseyi) tarafından yerine getirilen İstanbul Asar-ı Atika Muhipleri Cemiyeti’ni kurdu. I. Dünya Savaşı sırasında Milli Eğitim Bakanlığı’nın sponsorluğunda Halil Ethem oluşumunda kilit rol oynadı.
Aynı zamanda Tarih-i Osmani Encümeni (Osmanlı Tarih Konseyi) üyesiydi ve Türk Tarih Kurumu’na başkanlık etti. 1931’de Parlamentoya seçildi ve 17 Kasım 1938’deki ölümünden önce bu görevde iki dönem kaldı.
Kariyeri boyunca jeoloji, kimya, tarih, sanat tarihi ve nümismatoloji dahil olmak üzere çeşitli alanlarda yayınlar yaparak birçok şapka giydi. 1911’den 1928’e kadar Tarih-i Osmani Encümeni Mecmuası ve Türk Tarih Encümeni Mecmuası (Türk Tarih Konseyi Dergisi) yazı işleri müdürü idi. Müzeler hakkında bazı popüler kitapçıklar da yayınladı. bulduğu Topkapı Sarayı Müzesi dahil.
“Seyahat fanatik. Web aşığı. Hardcore alkol ninja. Sosyal medya uzmanı. Bira fanatik.”