Klasisizm, 17. yüzyılda Fransa’da doğan ve özellikle yine bu ülkede gelişen edebiyat akımıdır. “Klasik” terimi Fransızca “sınıf” anlamındaki “classe”tan türetilmiştir. Bu akıma bağlı sanatçıların yanı sıra örnek alınması gereken sanatçıları nitelemek için de kullanılmıştır. Klasisizmin düşünsel temelleri hümanist dünya görüşünün ışığında gerçekleşen Rönesans ve reform hareketleriyle atılır. Bu hareketlerin toplumsal yaşamda yol açtığı çalkantılarla Avrupa bir kargaşa ortamına girer. Fransa’da kırk yıl süren mezhep savaşları yaşanır. 17. yüzyıl başında Fransa kralı 14. Louis, derebeylerinin hâkimiyetini ortadan kaldırarak güçlü bir merkezi otorite oluşturur. Getirdiği katı kural ve yasalarla halkın özlemini çektiği düzen, huzur ve istikrarı sağlamış olur. Bu düzen gereksinimi edebiyat dünyasında da görülür ve 1635’te Fransız dili ve edebiyatını yönlendirmek üzere Fransız Akademisi kurulur. Klasisizmin doğmasında ve gelişmesinde bu akademinin büyük rolü olur. Aynı yıllar içerisinde Descartes’ın, aklı gerçeğe ulaşmanın tek aracı olarak gören ve duyguların yanıltıcılığını savunan, rasyonalist felsefesi de klasisizm akımını besleyen kaynaklardan biri olur.
Klasisizm’in Özellikleri
- Konudan çok, konunun kusursuz bir biçim ve söyleyişle ortaya konmasına önem verilmiştir.
- “Sanat, sanat içindir.” görüşü benimsenmiştir.
- Eserler, ulusal dilin esas alındığı seçkin bir konuşma diliyle yazılmıştır.
- Kaba sözlere; ölüm, yaralama gibi çirkin sahnelere eserlerde yer verilmemiştir.
- Anlatılmak istenen açık ve net bir şekilde ortaya konmuş, gereksiz sözlerden ve süslü anlatımlardan kaçınılmıştır.
- Tiyatroda üç birlik kuralına (zaman-mekân-olay birliği) uyulmuştur.
- Klasik edebiyat daha çok şiir ve tiyatro alanında kendini göstermiştir.
Klasisizm Akımının Temsilcileri
Dünya Edebiyatındaki Temsilcileri: Cornielle, Racine, Moliere, La Bruyere, La Fontaine, La Fayette, Pascal, Descartes, Montaigne, Boileau