Birkaç on yıl önce, en büyük ve en modern gemiler büyüleyici idi. Yolcular güvertede görkemli bir şekilde yürüdüler, bekçilerin içinde bir sürü yiyecek ve içecek vardı ve görevliler bile asil bir şeyler soludular. Yurtiçi gemimiz çok büyüktü, ama biraz garipti: aynı anda bir buz kırıcıya ve büyük bir konteyner gemisine benziyordu. Mürettebat deneyimli, becerikli ve cesurdu. Birçok kişi için beklenmedik bir şekilde, sola keskin bir dönüş yaptığında kendisiyle gurur duyabilirdi, gemi birçok yarışmacıya bindi, hatta uçağa binmeye bile uğraşsa bile, korkunç Alman acımasızca dövüldü. Tabii ki zordu ve herkes zaferden sonra sevinemezdi, ama hiç kimse bu gururlu gemiye doğrudan meydan okuma riskini almadı. Ve bir adam doğrudan gemiden uzaya uçtu, spiteful eleştirmenler neredeyse boğuldu. Her şey yolunda, ancak "Rusya" üzerindeki hizmet orijinaldi. Kendiniz için karar verin: viski ve çikolatanın normal yolcu gemisi üzerinde depolandığı yerlerde, bizimkiler kömürü en üste çıkardı. Kesinlikle yakalamak ve sollamak istedik ve eğlence ve eğlence onuncu şeydi. Dümende ve makine dairesinde kahramanlar varken, kimse buna hiç dikkat etmedi, ancak emekli oldular ve çocuklar onların yerini aldı. Mürettebat, daha önce olduğu gibi, rakipleri geride bırakmaya çalıştı, ama çok fazla yırtılmadı ve sık sık onları kıskandı çünkü hayat daha eğlenceli ve çeşitliydi.
Sonra gemide bir isyan oldu. Düşüş yarışmacıların uşakları tarafından yakalandı, geminin sakinleri normal gemiler gibi yaşayacağımız açıklandı. Onlar da oraya gitmediğimizi kanıtladılar ve şimdi her şey normal astarlarda olduğu gibi olacak ve bu kirli, kömür kokulu kömürde olduğu gibi olmayacak. Yeni bu yüzden bu kelime hoştu, Arj'in yardımıyla önceki yaşamlarını, tüm başarılarını, tüm gezginlerini, ilk arkadaşlarını ve motor mekaniklerini aramaya başladılar. Bekletmelerin kömürden ve diğer her şeyden kurtulduğu ve bu geminin, birçok çalışkan denizci kuşu tarafından biriktirilen çeşitli servetlerle dolu olduğu, gereksiz yere diğer gemilere olta teçhizatı verildiği ve karşılığında arkadaşlarımızın reçel ve kurabiye sepeti verecekleri açıklandı. Yine de zorlu yarışmacılar güzel paçavralar, boncuklar, aynalar ve güzel etiketli şişeler verdiler. Her ne kadar rakip olsalar da, asırda kardeşler!
Fırtına dalgalarının üstesinden gelmenin, balık avlamanın, gemide günlük çalışmanın, acil durum teçhizatının - hepsi emiciler için olduğu ortaya çıktı. Gemideki en önemli şey, yemek, içmek ve eğlenmektir ve tüm işlerin tarafları komşu gemilere daha fazla satmalarıyla kesmek, iyi ilan edildi.
“Rusya” da yaşam daha eğlenceli hale geldi. Tatmin edici değil, daha mutlu değil, daha güvenli değil, ama sarhoş ve umursamaz. Birden az tembel ve en alçak güvertelerden ve karanlık köşelerden haydutlar, en üst güvertelere povylazili sokar ve hadi eski sakinlerinin ıssız tutulanlarına - motor mekaniği, radyo operatörleri, gemi doktorları ve öğretmenlerine - geminin normal varlığı imkansız olanlara gidelim.
Ve kaptan nerede soruyorsun. Bu korkunç olayların başında, geminin isyanının, belirleyici ve acımasızlığının çamurlu dalgası, onu en zeki tekneler olmayan kaptanın kabinine çıkardı. Orada çoğunlukla alkollü içeceklerin tadına baktı ve hala büyük ve güzel bir gemiye karşı çocuklarının intikamını aldı. Ayrıca, herhangi bir haydutun RIGHT'ın gemisini ve sakinlerini cezasızlıkla soyma hakkına sahip olduğunu da izlemiştir. Çok önemli bir şey de, herhangi bir haydutun gemisine ve seyir defterlerine çamur dökebilmesiydi.
Tüm bu "mutluluktan" mürettebat ve yolcular batan bir gemiden koşan sıçanlara benzeyen "çürümüş bir pelvis ile nafig atmaya" başladı. Gemiyi zor durumda bırakmaya yardımcı olacak herhangi bir yüzen tekne altın olarak fiyatlandırıldı ve "yeni üst güverte" nin her birinin bir cankurtaran ya da hatta bir filika vardı.
Kilit kütüklerden biri kaptana itaat etmeyi reddetti ve doğal olarak geçenleri yağmalayıp öldürmeye başladı. Birçoğu yeni isyan hakkında da ciddi olarak düşündü. Gemi yangınlarla sarsıldı, hiç kimse sayısız sızıntıyı ortadan kaldırmayı düşünmedi (katı atalar olmasalardı, uzun süre balıkları beslerlerdi), koşmayan, aptalca olan ya da olup bittiğine dair akıllarından çıkan ekip. Önümüzdeki tezgahtarlıkta bütün sıkıntılara resifler geliyor.
Tabi üst güvertelerin yeni sakinleri, elbette, çoğunlukla çirkin kişilikleriydi, ama iyi yaşamak ve yaşamak istiyorsun. Eğer gemi tamir edilemez olsaydı, hepsinin diğer gemilere ulaşamayacağını, imrenilen uçakların olduğunu anladılar. Ve bir başka büyük soru alma materyali olmadan birine ihtiyaç duyup duymadıklarıdır. Her durumda, kabinlerde gizlenen ve gizlenen değerli eşyaları kaçırmaya zamanları olmadı - resiflerin çok yakın olduğu ortaya çıktı ve arkadaşlarımız ve rakiplerimiz Rusya'yı aşağılık kıkırdama altında bir felakete doğru itiyorlardı.
Ne yapmaları gerekiyordu? Hızla, kaptanın köprüsünü anlayan yaşlı adamı biraz dışarı itti ve yerli gemisini kurtarmak isteyen yeterli bir kişinin oraya gitmesine izin verdiler. Bütün ekip tarafından desteklendi. Coşkuyla, sızıntıları kapatmaya başladılar, gemiden çalmak çok daha küçük hale geldi, isyancı tekerlekli evi açtılar ve "herkesi tuvalete soktular". Ve resifler tarafından hala kaymış ve açık denize gitti.
Keşke bunu durdurabilseydim. Neredeyse bir peri masalında olduğu gibi çıkıyor - adalet üstün geldi, kazandık ve yaşamaya başladı - beslenmeye (yüzmeye - yelken açmaya), kâr etmeye iyi. Ancak, isyan ve pogrom sırasında, birçok cihaz gemiden kayboldu ve bu olmadan geminin önceki seyri imkansızdı. Birimlerin ve mekanizmaların geri kalanı genellikle yönetilecek kimse değildir, çünkü önceki “politika” sırasında, personel ya rakiplerine bozulmuş ya da “yelkenleri şişirir”. Kaptanın kendisinin gemiyi manuel modda yönetmesi gerekir. Hırsızlık hiçbir yere gitmedi ve buradaki amaç kaptan değil. Sadece üst güvertelerin son sakinleri dışında pek çok “balık” görevini koyacak kimse yok.
Önce bir kaptan olmak güzeldi - mükemmel bir ekip, sadece yenilenmiş bir gemi, adil bir rüzgar. Şu anki kaptan çok daha zordur: daha düşük rütbelere ve onun için olanlara ve yukarıda olanları, geminin kütüklerinden yalnızca sınıflandırmadan sonra öğrensinler. Asi ortaya çıktığında, her şey yolunda gitmedi. “Pasifleştirme” den sonra, yaldızlarla kaplıydı ve sakinleri kendine güvenmeye başladı ve bitişik kabinlerde anlaşılmaz bir karışıklık yaşandı. Ama söyle bana, bir alternatif var mıydı? Mürettebat kaçınılmaz büyük kayıplardan bağımsız olarak, mürettebat daha önce olduğu kadar profesyonel ve sayısız şekilde farklı davranmaya hazır mı?
Ana gemi denizde, bir şekilde, ama daha ileri gidiyoruz. Görünürlük berbat, dalgalar yükseliyor, bağlantı bir kez çalışıyor ve kartlar uzun süre nemlendi. Bunların hepsi üzgün, ama yine de yarışmadayız!
"Dostlarımız - rakiplerimiz" e bakalım. Ve işte onlar, çok uzak olmayan çemberler. Kayboldular! Vay canına, biz, o zaman yolu belirttik, ama onlar yolu bilmiyorlar. Gemilerinin ana hatları da değişti: daha önce zarif kruvaziyer gemileri olsalardı, şimdi korsan katil gemilerinin tahtasında boya soyulmasıyla çirkin, paslanmışlar. Ana şey için, daha önce en zarif kruvazöre sahipler, şimdi batmaz (öyle düşünüyor) uçak gemisi "Amerika". Yırtıcı hayvanlar soyuyorlar ve ardından küçük tekneleri birer birer gönderiyorlar ve hala ayakta olduğumuz için mutlu değiller.
Tüm kurbanları korsanlardan koruyamıyoruz ve ne yazık ki yağmalamalarına devam edecekler. Ancak taraflarımızın koruması altına girmeyi başaran küçük tekneler ayakta kalacaklar. En zeki zaten bizim yönümüze dönüyor. Korsanlar, bu sirenler gibi, özgürlük ve demokrasi hakkında bir şeyler söylüyorlar, ancak söyledikleri gibi, gözlerime veya sözlerinize kime inanabilirim.
Eskileri de dahil olmak üzere sahte gömleklerin sakinlerinin gözünde, gelecekte hiçbir güven ve bize karşı kibir artık yok, göz korkutucu görünüyorlar. Güzel gözleriyle değil, beslenip borç içinde yaşadıkları ortaya çıktı. Ve korsanlar, uzaklaşıp bölünebiliyorlar, tereddüt etmiyorlar. Ve hala rasyonlar her gün azaltılıyor, çocuklar kolayca veya hangi mülkünden kolayca kurtulabiliyor. Borçları ödeyemiyorsanız veya rasyonları ödeyemiyorsanız, denize atmakla tehdit ediyorlar.
Neden, ayrı yolcular var - son zamanlarda karaya oturmak için boğulmuş bir botu zorladılar, bu yüzden soymak daha uygun (depo odamızı evde kurdular, dünyanın en büyük gemisine yer yoktu, böylece korsanlar onu gömdü ve yağmaladılar).
Ancak yarışlar devam ediyor. Kasvetli, ancak ayakta kalan gemiler, okyanusa zar zor girer. Bizim gibi rakiplerimizin gemileri bittiği ortaya çıktı. Son yıllarda, onları tamir etmediler, güvertelerin tamamı hiç kimseye satılmadı ya da isabet ettiler ve özel tüccarlara sadece bir miktar para alabilmek için “en azından bir sel” dediler.
Şimdi, yarışta, motoru kazanmaya zorlamayan kazanır, yeni bir kurban aramak için değerli bir kaynağı mahvetmez. Cesur "kötü savaşçıların" her ayrılmasından sonra uçak gemisi "Amerika" giderek yana yatmakta, fırkateynlerden küçük teknelere dönüşü, küçük dalgaların üstesinden gelmek zordur. Korkusuzca başka bir barışçıl gemi boğdular. Fırtınada ne kadar dayanacaklarını bilmiyorum, ama sonra daha sakin olacak.
Bu durumda, kaptanımızın eylemleri bana tek gerçekler gibi gözüküyor - ani manevralar olmadan (ya da kolordu dayanamaz), riskli manevralarla “kurt adamlar - demokratlar” içine dahil olmak değil, yavaş hareketlerim ile devam etmek. Bizler olmadan korsanların kendileri yakında boğulacak, ekipleri olağanüstü acil durum çalışmalarına alışkın değil, sudaki haklar ve özgürlükler hakkında bağıracaklar. Başka bir şey biziz - son olaylardan sonra hiçbir şeyden korkmayacağız ve şaşırmayacağız. Hepsini bir araya getirin.
PS Eminim, diğerleri gibi, gemimizi de kaptandan daha iyi kontrol edebileceğimi biliyorum. Fakat aynı zamanda, gemiyi ilk rüzgarda boğacağım konusunda sağlam bir inancım var.