Altı yıl önce kodlamayı öğrenmeye karar verdim. Bunun sabır, özveri ve çaba gerektiren muazzam bir görev olacağını çabucak keşfettim. Hayatımda önemli bir dönüm noktasında olduğumu biliyordum ve bunu ciddiye almam gerektiğini hissettim. Bu yola başlamayı bir ay sonra bırakma gibi bir planım yoktu - ya hiç denemeyecektim ya da bunu yapmak için hayatım boyunca her şeyden daha çok uğraşacaktım.
Kararımı verdim ve kendime bir söz verdim. Kod öğrenmeye başlar ve ne olursa olsun devam ederdim. Zamanımı, mali durumumu, enerjimi ve benden istenen her şeyi feda ederdim. Daha azı zaman kaybı olur.
İlk programlama dilim C ++ idi, çünkü bu ismi diğerlerinden daha fazla duymuştum. Bir dil listesine kolayca dart atıp oradan başlayabilirdim. İlk altı ayda kendimi gerçekten iyi hissettim. Sözümü tutmaya kararlı ve kararlıydım. Her gün üç ila altı saat arasında C ++ çalıştım.
Geriye dönüp baktığımda, o ilk yılın neden bu kadar sinir bozucu hale geldiğini anlıyorum. Dil sözdizimine o kadar odaklandım ki problem çözmeye veya eleştirel düşünmeye bile kalkışmadım. Ben sadece ders kitaplarından ve öğreticilerden kod kopyalayıp ezberliyordum. Çalışacak bir kod yazabilirdim, ancak izlediğim eğitimin kapsamı dışında onunla ne yapacağım konusunda hiçbir fikrim yoktu.
C ++ ile nihayet bir kırılma noktasına ulaştım. Kafamı bazı temel kavramlara ayıramadım. İşaretlerin amacını anlamadım. İnşaatçılar ve yıkıcılar bana mantıklı gelmiyordu. İkili ağaçları öğrenmeye başladığımda gerçekten kafamın içinde olduğumu biliyordum.
Bu, kodlama yolculuğumdaki birçok engelden ilki olacak. O sırada her biri aşılmaz hissediyordu. Her zaman nihayet yeteneklerimin kapsamına ulaştığımı hissettim. Deney bitmişti - iyi bir koşu yaptım ama sözümü tutamazdım.
Eminim Python'u ilk kez öğrenirken rahat bir nefes alan tek programcı ben değilim. Bununla ilgili her şey, C ++ olarak bilinen bin sırtlı canavardan çok daha kolaydı.
Tip kontrolü yok. Daha az sözdizimi. Derleyici yok. Anlaşılması ve çözülmesi kolay hatalar. Hafıza tahsisine dikkat etmenize gerek yok.
Python, bu yolculuğa başladığım sürücüyü hemen başlattı. Tamamen pes etmek yerine yeni bir dil arayarak bir şeyin üstesinden geldiğimi fark ettim. Bu yüzden asla vazgeçmeyeceğime dair sözümü yeniledim.
Gerçekten, bunu aştığım için üstesinden gelemeyeceğim daha fazla barikat kalmayacağını düşündüm. Her zaman tekrar dil değiştirip öğrenmeye devam edebilirim. Öğrendiğim sürece ilerliyordum ve daha iyi bir geliştirici oluyordum. Bu konuda yanılmadım ama benden başka ne istediğini henüz tam olarak anlamadım.
Kendimi tamamen Python'a adadığım o ikinci yıl boyunca, kendi kodumun çoğunu yarattım. Çoğu, farklı değişken isimleri ve çıktıları ile yeniden çalışılmış öğretici projelerdi. Programlı olarak çözmeniz için size bir problem verilen Kod Savaşları gibi web sitelerinde de çok zaman geçirdim. Aslında bunda gerçekten kötüydüm ama yine de ilerlememe yardımcı olan bir şey gibi hissettim.
Kod yazdığım ve kendime meydan okuduğum için, harika yaptığımı hissettim. Yani ikinci önemli engelim beklenmedikti ve hatta ilkinden daha moral bozucuydu.
Bir YouTube eğitiminden gerçekten iyi giden bir proje üzerinde çalışmayı yeni bitirdim. Bahsettikleri tüm kavramları anladım ve kendi versiyonumu yaratan çok az sorun vardı. Fethetmek için başka bir öğretici aramaya başladım ama bunun yerine sandalyeme oturdum. Bu noktaya kadar olan yolculuğumu düşünmeye başladım. Nerede başardığım ve nerede başarısız olduğum. Nerede ilerlediğimi ve nerede durduğumu.
Sonra ne olduğunu hayal edemedim. İlk iki yılımda her zaman tırmanmam gereken bir tepe vardı. Her zaman beni zorlayan bir şey vardı ve her hafta her zaman hedeflerim vardı. Beyaz tahtama baktım ve uzun süredir bir hedef yazmadığımı gördüm. Öğrenmede düzlüğe çıkmıştım ve bunu bilmiyordum bile.
Bu öğreticiler artık bana yardımcı olmuyor. Aslında büyümemi engelliyorlardı. Çoğu, en iyi uygulamaları takip etmez ve genellikle bunu profesyonelce yapıyor olsaydınız bilmeniz gereken hayati ayrıntıları dışarıda bırakır.
Ben de başka bir dile geçemedim. Kendimi Ruby öğrenirken ve daha sonra bu YouTube eğitimlerine aynı şekilde takılıp kaldığımı hayal ettim. Bu benim için zor bir engeldi ve yaklaşık üç ay boyunca koddan uzaklaştım.
Quora.com adlı bir web sitesi için yazmaya başladım. Ben bir müzisyenim ve müzik aşığıyım, bu yüzden müzikle ilgili birçok soruyu yanıtladım. Özellikle her seferinde tartışmaya istekli olduğum bir soru farklı şekillerde ortaya çıkmaya devam etti - "Neden artık iyi müzik yok?" "Bugün müziğin nesi var?" "Neden artık iyi müzik bulamıyorum?"
Genelde çok savunmacı davranıyorum ve böyle bir şey önerdikleri için onları azarlıyorum. ".. dünyanın her yerinden müzisyenlerin internetin kapsayıcılığı yoluyla birbirlerini etkileyebildikleri altın bir müzik çağında yaşıyoruz." Tek cevapla dedim.
Buradaki daha büyük sorunun, çoğu insanın ya iyi müziği nasıl arayacağını bilmediğini ya da bunu yapmak için zaman harcamak istemediğini fark ettim. Bu yüzden insanları azarlamak yerine en sevdikleri sanatçıların ne olduğunu sormaya başladım. Sonra onlara beğeneceklerini düşündüğüm müzikler öneririm. Her seferinde önerilerimden zevk alıyorlardı. "Adam!" "Keşke bunu otomatikleştirmenin bir yolu olsaydı" diye düşündüm .
Görünüşe göre, insanlar yıllardır harika fikirleri otomatikleştiriyorlar. Programcılar denir. Hey, ben bir programcıyım! Müzik bulan bir uygulama hakkında düşünmeye başladığımda kod öğrenmenin tüm heyecanı geri gelmeye başladı. Başarısız olsam bile bunun çok zor bir hedef olacağını biliyordum. Üç aylık bir aradan sonra, yepyeni bir meydan okuma ile koda geri döndüm - İyi müzikleri bulan bir uygulama oluşturun.
Kodlamayı Öğrenmeyi Nasıl Durdurdum ve Kodlamaya Başladım adlı makalemde bu uygulamayı oluşturma deneyimlerimi yazıyorum . Uygulama hala aktif ve bu güne kadar hala kullanıyorum: DunderBands . Favorileri kaydetmek için kendi hesabınızı oluşturabilir veya konuk hesabını kullanabilirsiniz: "kullanıcı: misafir. şifre: misafir. "
Bu Uygulama üzerinde çalıştıktan sonra PostgreSQL, Flask, SQLAlchemy, JavaScript, Jinja, API'ler, Heroku, Asynchronous Python, Git, Twitter Bootstrap, HTML / CSS ve daha fazlasını biliyordum.
Kendi uygulamamı oluşturmak bir vahiydi. Bir engele her ulaştığımda, uygulamamı daha iyi hale getirmenin yollarını düşünür ve sonraki haftayı değişikliklerimi uygulayarak geçirirdim. Kendi fikirlerimi koda dönüştürürken kendimi rahat hissettim. Küçük bir yazılım mühendisi olarak birkaç aylığına bir işe bile girdim. Buradan sonra ne ters gidebilir ki?
Küresel bir salgının, yeni başlayan bir kodlayıcının nihayet kanatlarını yayması için mükemmel bir zemin olacağını düşünürdünüz. Bunun yerine kendimi izole, kafam karışmış ve herhangi bir şeyle ilerlemek için motivasyonsuz buldum.
İşsizlik maaşı talep etmeye başladım ve işlerin nasıl sonuçlanacağını görmek için bekledim. Yolculuğumda kodla ilerlemek yerine bütün gece video oyunları oynuyordum. Bu sükunet altı ay sürdü.
Uzun süre boş kaldıktan sonra koda geri döndüğümde, geri dönmenin zor olacağını düşünmüştüm. Gerçekten nereden başlayacağımı veya ne yapmak istediğimi bile bilmiyordum.
Flutter ve HTML veya JavaScript kullanmadan web ve mobil uygulamaları nasıl yazabileceğiniz hakkında bir şeyler okudum. Yeni bir dile geçmek en iyi seçenek gibi göründü, bu yüzden Flutter'ı öğrenmek için zaman ayırdım ve Dart sonra bir Android Uygulaması oluşturmaya başladım.
Beynim o altı ay boyunca çalışmaya devam etmiş olmalı çünkü sunduğu her kavramı eşi benzeri görülmemiş bir anlayışla Flutter'a girdim.
Flutter, Widget adı verilen Sınıflar oluşturmak için Dart'ı kullanır. Bu gereçlerin iki farklı türü etrafında inşa ettiğiniz duruma bağlı olarak: Durum Dolu ve Durumsuz. Flutter'daki her şey bir widget'tır.
Her şey bir Widget'tır. Nedenini bilmiyorum ama bunu kodda görmeye başladığımda beynimde bir şey tıklandı. Bu basit bir konsept, Flutter'ı hemen kullanmaya başlamamı sağladı.
Babamın kilisesi için bir SMS mesajlaşma uygulaması üzerinde çalışmaya başladım. Flutter ile çalışırken kendimi gerçekten rahat hissettim. Her zaman kullanmak ve keşfetmek için harika yeni widget'lar buluyordum. Ne zaman soru sorsam, orijinal belgelere başvurdum, ki bu gerçekten de herhangi bir dilde her zaman yapmam gereken şeydi.
Flutter uygulamamdan sonra C ++ 'ya atladım. Anlayışımın sadece Flutter'ı öğrenmek gerçekten kolay olduğu için mi olduğunu görmek istedim. Beynimi test edecek herhangi bir şey varsa, bu C ++ olacaktır.
Beş saatlik bir eğitimden geçtim, ardından kendi programlarımı oluşturmaya başladığımda belgelere başvurmaya başladım. Benim için kolaydı ve eğleniyordum. Beni şaşırtan şeyler, en sevdiğim yeni şeyler oldu. İşaretçilerle oynamaya başladım ve önemlerini çabucak anladım. İşaretçiler harika! Bir işaretçiyi bir işleve, sınıfa veya yönteme kaç yoldan geçirebileceğimi görmek için bir hafta geçirdim.
Ayrıca yıkıcıları da nihayet anladım. Bu aslında sınıflarla oynarken ve geçtiğim işaretçiler için kurucularla yeni bellek oluştururken doğal olarak ortaya çıktı. Nesneler, oluşturuldukları kapsamı terk ettiklerinde bellekten kaldırılıyor. t siliniyor. Nesnelerimin, kapsam dışına çıktıklarında ayrılmış belleği otomatik olarak silmeleri için bir yola ihtiyacım vardı. Bu çok bariz bir sonuç gibi görünüyordu. Sonra bana vurdu! "Yıkıcılar bunun için olduğuna bahse girerim! ".
Yıkıcılar için sözdizimine baktım ve belleği kaplayan değişkeni silmek için bir komut koydum. Programımı çalıştırdım ve işe yaradı! Heyecanlıydım. Daha önce bir yıkıcıyla hafızanın ayrılması konusunda bu kadar heyecanlanan biri olup olmadığını bilmiyorum ama benim için bu bir ifşaydı!
Artık sadece sözdizimini anlamakla ilgili değildi. Ben de sadece kod savaşları sorununu çözmeye çalışmıyordum. Doğal olarak, C ++ 'yı yaratan kişilerin geldiği aynı sonuca vardım: Sınıfımdan oluşturulan nesneye artık ihtiyaç kalmadığında bu bellek konumunu otomatik olarak silmem gerekiyor - bunu yapmanın bir yolu olmalı! Ve şimdi çok açık bir istek gibi görünüyordu.
Bundan sonra, sonuçları kaydedip e-posta ile gönderen ve başvuru sahiplerinin bir özgeçmiş yüklemesine izin veren bir itfaiye istasyonu için bir iş başvuru formu oluşturmakla görevlendirildim. Bu projeyi bitirmek için hiç zaman almayan PHP'yi öğrendim. Bunun için iki hafta geçirdim ve sonuç müşteriyi memnun etti.
Artık herhangi bir dile atlayabileceğimi hissediyorum, bu harika. Hangi dili öğreneceğimi bulmak için çok zaman harcadım, ancak bazı programcıların o anda doğru araç olan dili öğrenip kullandığını duydum. Her zaman yirmi yılı aşkın gaziler olduklarını ve içeride ve dışarıda kodu bilen ve asla bu seviyeye ulaşamayacağımı varsaydım.
Kod öğrenirken varsayımların büyük bir engel olduğunu öğrendim. "Gerçek programcılara" asla katılmayacağımı düşünmek, yolculuğum boyunca beni rahatsız eden bir şey. Ama artık öyle hissetmiyorum. Herkes kadar en iyi kodlayıcı olma şansım olduğunu hissediyorum. Hala öğrenecek çok şeyim ve engelleyeceğim daha çok barikat var ama artık kendimi yetersiz hissetmiyorum. Herhangi bir programlama ekibi için harika bir varlık olacağıma gerçekten inanıyorum.
Umarım kendi kendini yetiştiren programcılar, tüm bu sıkı çalışmanın karşılığını verdiğini bilerek biraz teselli bulabilirler. Sürekli olarak başarısız olsanız ve birden çok engelle karşılaşsanız bile. Her gün yeni bir şeyler öğrenmeye istekli olduğunuz sürece, herhangi birinin, herhangi bir yerde, görünüşte imkansız hedeflere ulaşabileceğinden hiç şüphem yok.
Okuduğunuz için çok teşekkürler! Kodla yolculuğum hakkında yorum bırakmaktan veya soru sormaktan çekinmeyin. Aldığım her yoruma cevap vermeye çalışıyorum.
Bilinç nedir? Yüzyıllardır filozofların ve bilim adamlarının kafasını karıştıran bir sorudur. Bazıları bunun bedenlerimizden bağımsız olarak gerçekten anlayamadığımız geçici bir şey olduğunu söylüyor.
Yıllık ortalama 154 bin dolar maaş ve istikrarlı iş büyümesi ile şimdi blok zinciri geliştirmeyi öğrenmek için ideal zaman. Blok zinciri teknolojilerini oluşturmak ve geliştirmek için blok zinciri geliştiricileri, bilgisayar ağı, kriptografi, algoritmalar ve veri yapıları dahil olmak üzere çeşitli beceriler kullanır.
"Bozulma" terimi, nedensel mekanizma bilinmediğinde kullanılır ve bireyin altta yatan bilişinde ve nörobiyolojisinde bir işlev bozukluğunu ima eder. 1952'de, DSM 1, klinik kullanım için zihinsel bozuklukları kategorize eden APA Adlandırma ve İstatistik Komitesi tarafından yayınlandı.
Bazen, Morgan Stanley'de çalışırken, bir çarşamba günü en iyi arkadaşınla yatmak isteyen Dalton adında bir adamla sarhoş olursun. Continental'den çıkıp St.
2021'de hizmet verdiğiniz müşteriler ve onlara anlattığınız hikayeler hakkında bildiğiniz her şeyi yeniden düşünmenizi tavsiye ediyorum. Geri adım atmak.
asla kırılmayan, kendi yolunu bulan, ateşle şıngırdayan, her zaman inanmak isteyen, başka her şey neden önemli olsun ki, her şey bir yolunu bulup dururken, yavaş yavaş kalbimi veren türden. Bir yabancıya, hiç ayrılmak istemeyeceklerini umarak, umarım yeterli olur, her şey zorlaştığında ve umarım bir gün, o kadar da sert olmadığımı bilerek, kendimi yeterli bulurum. gerçekten blöf dediğim bu 'korkusuz Varlık'ta.