Yaşantımızdan hoşnut olmadığımızda suçu başkalarında aramak neredeyse tek savunmamız gibidir. Oysa kendi korkularımız, endişelerimiz, zayıflıklarımız, göze alamadığımız bedeller düşürmüştür bizi o duruma. Eğer kaderine hükmetmek istiyorsan önce sorumluluğu üstlenecek gücü göstermelisin. Yokluksa yokluk, yoksunluksa yoksunluk, acıysa, ona da evet, ama hiçbir durumda, hiçbir koşulda yaşamını birilerinin insafına bırakma. Hele ki yasaların korumasını ardında bırakarak bunu asla yapma. Sen reddediyorsan, başkalarının reddini de olağan karşılamalısın, yasalar kişiye göre değildir; adil olduğu tartışma götürse de belli bir düzeni sürdürmeyi öngörür. Sen uygulamadın diye ortadan kalkmaz.