Sürüş test sınavı, arabanın arka tekerleği kaldırımla çarpışırken panosuna öfkeyle karaladı. Çaresizce titreyen ayağımı debriyaj üzerinde sabitlemeye çalışarak, yoldaki dönüş manevrasını tamamladım ve güneş ön cama karşı kör olan dar bir şeritten devam ettim. Ama bir sonraki yolla birleştiğimde, “Kör noktalarınızı kontrol etmediniz!” Diye bağırıp tekerleği kapmak için ileriye doğru akın etti ve bizi yaklaşmakta olan Ford Focus'un yolundan çıkardı. Test merkezine döndüğümde, skor kağıdımdaki kırmızı işaretlere bakarak, “Başarısız oldunuz” ifadesi ağzından ayrıldığım için hastalandım.
Otobüste, konserlere giden bir yaz, Maroon 5 blaring, dikiz aynamdan asılı küçük bir düş kapanı rüyalarıma geri döndüm. Altı aylık Otoban Yasası, 30 tek ders ve paralel park etme konusunda arkadaşlarımı görmekten daha fazla zaman harcamanın başarısızlıkla sonuçlandığına inanamadım.
Ön kapıdan yürürken annemin bir şişe şampanya ile beklediğini gördüm, gözyaşlarına boğuldum. Artık sürüş testini karıştırmanın bir felaket olmadığını biliyorum. Ama bana göre, 17 yaşında, başarısızlık bir seçenek değildi. Greftin başarı için kesin bir yol olduğunu düşünmeye başladım ve her biri sadece iki küçük hatayla ilk kez geçen iki büyük kız kardeşim bunun örneklerini parlıyordu. On A * GCSE ve bunu göstermek için Cambridge Üniversitesi başvurusu ile okulda yorulmadan çalıştım. Ama Temmuz 2004'teki o gün kendime şüphe ve panikle doluydu: “Ya sınavımı hiç geçemezsem?”; “Ya A seviyelerimi bozursam?”; “Ya asla başaramazsam herhangi bir şey? ”
Önümüzdeki birkaç günü tamamen yenerek geçirdim, arkadaşlarımla yüzleşmek için utandım. Ancak mesajlarını görmezden gelmenin dördüncü gününde arkadaşım Nicola harekete geçmeye karar verdi. Telefonum bir metinle parladı: “Yalan söyledim. İkinci sınavımı geçtim, ilk sınavımı değil, ”diye itiraf etti. Rahatlama ve rahatlama dalgası hissettim. Yalnız değildim. Bana sürücü koltuğuna geri dönmem için gereken baskıyı verdi.
Görünüşe göre, aslında geçmek için bir zorlamadan çok daha fazlasına ihtiyacım vardı. İkinci testim sırasında, sadece 'geçiş' eşiğinin üzerinde bir tane olmak üzere 16 reşit oldum. Üçüncü seferde acil bir durağı kaldıramıyordum. Neyse ki, bu “gerçek bir acil durum” değildi, kontrol pilotu iç çekmişti. Dördüncü günümde, bir yaya geçidine izin vermek için yoğun bir yolda durdum. Her başarısızlık, her otobüs yolculuğu, annemden geçmediğimi söyleyen her metin cesaret kırıcıydı. Ancak her aksilikte, iyileştirmeye ve en önemlisi denemeye devam etmeye kararlılık duygusu da geldi.
Sınavın sonunda beşinci denemem sonunda geçtiğimi söylediğinde, bu feci ilk testten 12 ay geçti. İlk başta inanamıyordum ve ‘yedi’ küçüklerime ‘-on’ eklemesini bekliyorum. Ama battığında, kollarımı onun etrafına fırlattım, sonra fikrini değiştirmeden önce arabadan atladım.
Hatalarımı duymaya alıştıktan sonra, çabalarımın sonunda yeterli olduğunu bilmekten daha büyük bir his yoktu. Uzun, sinir bozucu bir yol olmuştu ama başarı çok tatlı geldi. 13 yıl sonra, sürüş testimi geçmemin çok uzun sürdüğüne sevindim, çünkü yaptığınız her şeyi çivilememenin utanç olmadığını gösterdi.
Gerçek test ondan öğrenmek ve yenilmemek. Evet, hayatım başarılarla doluydu - gazetecilik ustamdan geçmek, ilk evimi satın almak, kocamla buluşmak. Ancak başarısızlıklar - Cambridge reddi, utanç verici iş görüşmeleri, ayrılıklar - da anlaşmanın bir parçası. Ve bununla iyiyim. Çünkü, 30 yaşında, aksiliklerimin beni esnek, çalışkan ve minnettar hale getirdiğini öğrendim. Zaferlerimin ve başarısızlıkların bir kombinasyonuyum. Onlar olmadan aynı olmazdım.
Yaşamı tanımlayan bir anın var mı? Sizden duymak isteriz. Hikayenizi bize 30-60 saniyelik bir video klipte anlatın ve firstname.lastname@example.org adresine e-posta gönderin veya Twitter (@GlamourMagUK) veya Instagram (@GlamourUK) ile #TheMomentThatMadeMe kullanarak paylaşın.