İlk seri üretilen silah karşıtı silah Mauser Tankgewehr'di, bu tek başına o zaman bu tür silahların tek örneği değildi. PTR'ye olan ilgi oldukça büyüktü, o zamanlar SSCB'nin muhtemel rakibi sayılan bu silahlar ve Polonya ile ilgileniyordu. BT ve T-26 tanklarının silahlanmasının benimsenmesiyle bağlantılı olarak, tank karşıtı silahları Polonya ordusuna silahlandırma programı acilen geliştirildi, tek bir sorun vardı - tank karşıtı silahların kendisi yoktu. Bu sorunun çözümü Josef Marozek tarafından ele alınan Uruguay için bir APP'in geliştirilmesiydi. Bu nedenle, hiçbir emir yoktu ve silah, örneğin ihtiyaç sahibi müşterinin ilgisini çekeceği beklentisiyle tamamen kendi inisiyatifiyle geliştirildi. Başarılı olsa bile, bundan çok para alınamayacağını ve “böyle bir ineğe en çok ihtiyaç duyulan” projenin amacını değiştirdiğini anlamak. Bu, örnek wz'nin yaratılmasının başlangıcıydı. 35 Ur. Dikkate değer bir nokta, adın sonunda, kısaca da olsa, teorik olarak, silahın kimin için kesin olarak söylenmesi imkansız olduğundan, düşmanı da olsa, düşünüldüğü bir söz bırakmaya karar vermeleriydi.
Büyük ve büyük, wz. 35 Ur, dikkat çekici bir şeyle öne çıkmıyor ve manuel olarak yeniden doldurulmuş normal bir tüfek, üç tur için bir dergi ve dönerken namlu deliğini kilitleyen sürgülü bir cıvata. Tüm bunlar, eğer birkaç ayrıntı ve silahın boyutu için olmasaydı, böyle olurdu. Büyük nişancı büyük bir kartuşa ihtiyaç duyduğundan, silahla birlikte, metrik atama 7,92х107 olan mühimmat geliştirildi. Bu tür mühimmat için nispeten küçük kalibreye rağmen, merminin kendi ağırlığı 14,5 metrede delik boyunca hızlanan 1275 gramdı. Böyle bir mermi hızına ulaşmak için, 10,2 gram barut gerekliydi, bu da delikte oldukça fazla baskı yarattı ve hayatta kalma kabiliyetini azalttı. Genel olarak, silah namlusunun hayatta kalabilmesi gelişimdeki asıl problemdi ve elde edilen maksimum sayı sadece 300 atışlarıydı, ancak MFR için bu düşük fakat kabul edilebilir bir sonuçtu. 1935’de tanksavar silahı wz. 35 Ur testleri başarıyla geçti ve 1938'te birliklere tedarik edilmeye başladı.
Son silahın bazı ilginç detayları vardı. Her şeyden önce, oldukça etkili bir namlu fren geri tepme kompansatördür. Fakat daha da ilginç olanı, cıvatanın arkasındaki bir halka olan güvenlik cihazıydı. Yüzüğü çevirirken, ateşleme mekanizmasından yumuşak bir iniş yapmak mümkün oldu, ardından silah tamamen emniyete girdi. Takım için namlu deliğinin kilidini açmak ve genellikle cıvataya dokunmak gerekli değildi, sadece halkayı çekmek yeterliydi, bundan sonra ateş etmek mümkündü. Böylece, aynı anda şarj edilmiş kartuşların sayısını, 3'ten 4'e genişletmekle birlikte, haznede bir kartuşun güvenle taşınması mümkün olmuştur, ancak buna kesin bir avantaj olarak adlandırılabilir. Silahın manzaraları en basittir, ayarlanabilir bir arka görüş ve bir ön görüşten oluşur. Ateşleme kolaylığı için katlama vardır, ancak yükseklik bipodunda ayarlanamaz.
En ilginç anlardan biri, silahın sadeliğine ve daha etkili örnekler olduğu gerçeğine rağmen, MFR'ye yalnızca memurların girmesine izin verilmesi ve silahın neredeyse gizli kalmasıydı. Silahın neden bu kadar saklandığını ve bu fenomeni başlatan kişinin kim olduğunu söylemek zor, ama Ağustos 1939’te orduda Almanlara karşı mücadelede yardımcı olmayan binlerce silah vardı. Neredeyse hepsinin depolardaki kutularda olması ve birliklere, aslında bu silah biçiminde teslim edilmemesi ve gelecekteki düşmanımıza düşmemesi nedeniyle yardım etmediler. Yakalanan PTR'nin ele geçirilmesinden sonra bu silah İtalya ve Almanya ordusu tarafından kabul edildi. Zaten PzB 3,5 (P) adı altında, ele geçirilen silahlar faşistler tarafından yalnızca tanklarımıza karşı başarıyla kullanıldı, ancak Alman anti-tank silah örnekleri esasen kartuş nedeniyle daha iyi sonuçlar verdi. Genel olarak, 770x7,92 ve 107x7,92 aynı sonuçları gösterdi, ancak son Almanlar zırhla bir açıyla, 94 metre ve üzeri mesafelerde bir araya geldiklerinde daha yüksek bir penetrasyon yüzdesi gösterdi.
1939 yılındaki kurtuluş kampanyası sırasında kendisi ve Sovyet birlikleri için birkaç silah ve mühimmat aldım. Bununla birlikte, elde edilen örneklerin, Tula'nın avcısı Salishchev ve Galkin'e devredilen PTR'nin yerel modeli için temel olarak kullanılması kararlaştırıldı. Tasarımcıların çalışmalarının sonucu, 1941 yılında yapılan bir testti, ancak test sonuçları en iyisi değildi ve iyileştirme denemelerine rağmen silahlar terk edildi, ayrıca daha fazla umut verici MWT örneği vardı.
Yukarıdakilerin hepsini özetleyerek, gelgit dönemediği halde bir silaha sahip olan Polonya ordusunun komutanlığının kısa görüşlülüğünü not etmek mümkün değildir. hikayelerAncak en azından bir şekilde düşman zırhlı araçlarına karşı mücadelede yardımcı olabilir ve bunun yerine silahı düşmana verdiler. Ayrıca, 7-12 milimetrelik bir kalınlığa sahip zırha karşı etkili olduğu için bu örnekle biraz geç kaldığına da dikkat edilmelidir. Bununla birlikte, silah, yaratıcıları tarafından değil, savaşa katılmaları dışında seri olarak üretildi.