Radikal Kitap'ta 2000'lerle ilgili bir dosya gibi bir şey yapılmış. Ahmet Oktay, Enis Batur, Metin Celal, Cem Erciyes cevap vermiş. Detayı ile okursunuz tabi ama benim dikkatimi çeken roman ve öykünün, şiirin önüne geçtiği konusundaki söylemin herkes tarafından kabul edilmesi. Elbette böyle olacaktır çünkü bu ülke edebiyatından biri Nobel aldı, roman yazarak. Bu da Batı'ya soğuk tarafımızı belirledi: Şiir. Zaten öyle bir kanımız da var. Şiir çevrilemiyor diye. Genelde bahanemiz bu oluyor, oldu. Cemil Meriç'e göre Namık Kemal, Nazım Hikmet Nobel alabilirlerdi, eğer Batılı bir dilde yazıyor olsalardı. Özetle şiir, kendisi ile yüzleşmeye, tükenerek yüzleşmeye devam ediyor, edecek. Bu önemlidir. Elde ne devlet yardımı, ne devlet söylemi, ne de aşırı şarj edilmiş çeşitli ideolojik şeyler var. Bu açıdan bakıldığında da hayırlısı olacaktır.
Şu da var. Şiir için uluslararası bir söylem alanı gerekse de, pazarı genelde yereldir. Yani bu ülkedeki genç nüfus düşünüldüğünde, şiirin yeniden yeşermesi için elimizde kimine göre hafızasını kaybetmiş, bana göre masum ve biraz hırçın birden fazla kuşak var. Bunu değerlendiremiyorsa şair, bahsettiği Hürriyet, Hürriyet gazetesinin ifade ettiğinden fazla değil demektir.