We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Archie Rawlings, 2 Ekim 1891'de Leicester'de doğdu. Northampton Town'a katılmadan önce Wombell için yerel futbol oynadı. Ayrıca 1920'de Preston North End'e katılmadan önce Barnsley, Rochdale ve Dundee'de kısa dönemler geçirdi.
Sağ dışta oynayan Rawlings, Tommy Roberts ve Rowland Woodhouse'u içeren bir forvet hattına katıldı. Rawlings ve Woodhouse, önümüzdeki beş sezon boyunca kulübün en golcü oyuncusu olan Roberts'a hizmet verdi.
1921'de Rawlings, İngiltere adına Brüksel'de Belçika'ya karşı oynamak üzere seçildiğinde uluslararası bir kupa kazandı.
Preston North End, 1921'de FA Cup'ta çok iyi bir performans sergiledi. Tecrübeli defans oyuncusu Joseph McCall tarafından yönetilen kulüp, Newcastle United (3-1), Barnsley (3-0) ve Arsenal'i (2-1) mağlup etti. Rawlings, yarı finalde Tottenham Hotspur'a karşı ilk golü attı ve Tommy Roberts'ın galibiyet golünü atma şansını yarattı.
Rawlings, yarı final galibiyetinden sonra meydana gelen bir olayın ardından disiplini ihlal etmekten suçlu bulundu. Rawlings, davranışından dolayı özür dilemeyi reddedince süresiz olarak uzaklaştırıldı. Ancak takımın önemli bir üyesiydi ve FA Cup Finalinde Huddersfield Town'a karşı Preston North End için oynamak üzere seçildi. Preston maçın tek golüne, Tommy Hamilton tarafından verilen penaltıya kaybetti. Hamilton, Huddersfield'ın sol dış oyuncusu Billy Smith'e çelme taktığında verildi. Hamilton suçu kabul etti ancak ceza sahası dışında olduğunu iddia etti.
Rawlings, 1923'te Liverpool'a katılmadan önce 64 maçta 22 gol attı. Walsall (1926), Bradford Park Avenue (1926-27) ve Southport'a (1928) geçmeden önce sadece iki yıl kaldı.
Archie Rawlings 1952'de öldü.
Rawlings Archie Resim 1 Dundee 1919
Lütfen aşağıdaki açılır menüden fotoğraf boyutunuzu seçin.
Fotoğrafınızın çerçevelenmesini istiyorsanız lütfen Evet'i seçin.
Not: 16″x 20″bir çerçevede mevcut değildir.
Aksesuarlara görseller de eklenebilir. Sipariş vermek için lütfen bu bağlantıları takip edin
Açıklama
Leicester, sağın dışında doğan Archie Rawlings, futbol kariyerine 1907'de Shirebrook ile başladı, 1910'da W0mbwell ve 1911'de Darfield United forması giydi ve Mart 1912'de Barnsley'e katıldı ve The Tykes forması giymeden takıma katıldı. Güney Ligi Northampton Town ile bir büyünün ardından, aynı yıl Kasım 1913'te The Cobblers'a yeniden katılmadan önce Shirebrook'a döndü. Rochdale daha sonra Birinci Dünya Savaşı müdahale etmeden önce Haziran 1914'te onu imzaladı. Savaştan sonra, Eylül 1919'da İskoç Ligi Dundee'ye katıldı. First Division Preston North End, Haziran 1920'de onu 1.500 £ karşılığında imzaladığında, The Dundee Courier, Rawlings'in niteliklerini şu şekilde tanımladı: "Rawlings, büyük ölçüde adamını yenmek için sahip olduğu büyük hıza bağlıdır. , ama ölümcül bir sağ ayağı var, bu da net şutlarda güçlü olduğu kadar pivotlarda da isabetli. Rawlings, İngiliz oyunu için fazlasıyla uygun görünüyor, boyu ve hızı onu iyi durumda tutabilir.
Zaten yaklaşık 29 yaşındaydı, Futbol Ligi'ndeki ilk maçına Ağustos 1920'de Huddersfield Kasabası'na karşı çıktı ve Deepdale'deki ilk sezonunda hep oradaydı ve orada geçirdiği zamanın geri kalanında neredeyse hep oradaydı. 1921 FA Cup yarı final takımında oynadı, nihai kazananlar Tottenham Hotspur'a Hillsborough'da 2-1 yenildi ve Mayıs 1921'de Brüksel'de Belçika'yı 2-0 yendikleri maçta İngiltere formasıyla tek kupasını kazandı. 1922'de Stamford Bridge'deki FA Cup Finalinde 1-0 yenilen Preston'ın takımının bir parçasıydı, ancak Mart 1924'te 164 maçta 23 gol attıktan sonra bir önceki yılın 8217'ler Ligi Şampiyonları Liverpool'a transfer oldu.
Rawlings, kulüpteki son sezonunda olan Billy Lacey'nin yerine getirildi. Rawlings, Liverpool'daki ilk maçına 15 Mart'ta Blackburn karşısında 0-0 berabere kalarak çıktı ve bu, sezon sonuna kadar seçildiği arka arkaya 11 maçın ilki oldu. Liverpool hayal kırıklığı yaratan bir on ikinci bitirdi. Bir yıl sonra Rawlings sadece iki maçı kaçırdı ve geniş pozisyonundan yedi faydalı gol attı ve kulüp Lig sıralamasını sekiz sıra yükseltti. Rawlings, 1925-26 sezonunun ilk 11 maçının 10'unda oynadıktan sonra yerini Cyril Oxley'e kaptırdı ve sezonun ikinci yarısında sadece iki kez forma giyebildi. The Reds formasıyla 67 maçta 10 gol attıktan sonra, Haziran 1926'da Walsall'a transfer oldu ve Fellows Park'ta bir sezondan daha kısa bir süre boyunca The Saddlers formasıyla 26 maça çıktı, Şubat 1927'de Bradford Park Avenue'ye transfer oldu ve daha önce 15 maçta 4 gol kaydetti. sezon sonu. Ancak 1927-28 Üçüncü Lig (Kuzey) Şampiyonası sezonunda uç bir oyuncuydu ve Temmuz 1928'de Southport'a katılmadan önce kampanyada 6 maçta tek bir gol attı.
Aralık 1928'de Lancashire Kombinasyonu takımı Dick, Kerr ve Company'ye katılmadan önce 1928'de Southport için 9 maçta 3 gol attı ve 1929'da Fleetwood'a katıldı ve kariyerini bitirdi.
1932 ve 1948 yılları arasında Preston North End, Huddersfeild Town, West Bromwich Albion, Northampton Town, Millwall, Everton ve Plymouth Argyle için oynayan Syd Rawlings'in babasıydı.
Alf Quantrill
Alfred Edward Quantrill (22 Ocak 1897 - 19 Nisan 1968), İngiliz futbolcu. Babasının askerlik hizmetine dayandığı Hindistan, Pencap, RawalPindi'de doğdu, her iki kanatta da oynadı ve dört kez İngiltere milli takımı için forma giydi. Ώ]
Quantrill, 1914'te Derby County tarafından imzalanana kadar Boston Swifts için lig dışı futbol oynadı. Quantrill, Derby'nin kulüpteki ilk sezonunda Division One'a terfi etmesine yardımcı oldu, ancak kariyeri kısa süre sonra Birinci Dünya Savaşı tarafından kesintiye uğradı. Derbyshire Yeomanry'nin bir üyesi olarak hizmet etti, ancak Selanik'te sıtmaya yakalandıktan sonra eve gönderildi.
Quantrill sağlığına geri döndü ve lig futbolu yeniden başladığında Derby takımındaki yerini korudu. Mart 1920'de İngiltere adına ilk maçına 2-1 mağlup olduğu Galler karşısında çıktı. Evinde İskoçya'ya karşı 5-4'lük galibiyette bir kez gol atarak dört maç kazanmaya devam etti.
1921'de Quantrill, Preston North End'e transfer edildi ve Tommy Roberts, Rowland Woodhouse ve Archie Rawlings de dahil olmak üzere bir forvet hattında oynadı. İlk maçına 27 Ağustos 1921'de 2-2 berabere kaldıkları Bolton Wanderers karşısında çıktı. Quantrill, 1923'te Bradford Park Avenue'ye katılmak için ayrılmadan önce Preston için 64 maçta oynadı. Daha sonra Ağustos 1930'da Nottingham Forest'a taşındı ve burada lig kariyerini Nisan 1932'de tamamladı.
Rawlings Archie Resmi 5 Dundee 1919
Lütfen aşağıdaki açılır menüden fotoğraf boyutunuzu seçin.
Fotoğrafınızın çerçevelenmesini istiyorsanız lütfen Evet'i seçin.
Not: 16″x 20″bir çerçevede mevcut değildir.
Aksesuarlara görseller de eklenebilir. Sipariş vermek için lütfen bu bağlantıları takip edin
Açıklama
Leicester, sağın dışında doğan Archie Rawlings, futbol kariyerine 1907'de Shirebrook ile başladı, 1910'da W0mbwell ve 1911'de Darfield United forması giydi ve Mart 1912'de Barnsley'e katıldı ve The Tykes forması giymeden takıma katıldı. Güney Ligi Northampton Town ile bir büyünün ardından, aynı yıl Kasım 1913'te The Cobblers'a yeniden katılmadan önce Shirebrook'a döndü. Rochdale daha sonra Birinci Dünya Savaşı müdahale etmeden önce Haziran 1914'te onu imzaladı. Savaştan sonra, Eylül 1919'da İskoç Ligi Dundee'ye katıldı. First Division Preston North End, Haziran 1920'de onu 1.500 £ karşılığında imzaladığında, The Dundee Courier, Rawlings'in niteliklerini şu şekilde tanımladı: "Rawlings, büyük ölçüde adamını yenmek için sahip olduğu büyük hıza bağlıdır. , ama ölümcül bir sağ ayağı var, bu da net şutlarda güçlü olduğu kadar pivotlarda da isabetli. Rawlings, İngiliz oyunu için fazlasıyla uygun görünüyor, boyu ve hızı onu iyi durumda tutabilir.
Zaten yaklaşık 29 yaşındaydı, Futbol Ligi'ndeki ilk maçına Ağustos 1920'de Huddersfield Kasabası'na karşı çıktı ve Deepdale'deki ilk sezonunda hep oradaydı ve orada geçirdiği zamanın geri kalanında neredeyse hep oradaydı. 1921 FA Cup yarı final takımında oynadı, nihai kazananlar Tottenham Hotspur'a Hillsborough'da 2-1 yenildi ve Mayıs 1921'de Brüksel'de Belçika'yı 2-0 yendikleri maçta İngiltere formasıyla tek kupasını kazandı. 1922'de Stamford Bridge'deki FA Cup Finalinde 1-0 yenilen Preston'ın takımının bir parçasıydı, ancak Mart 1924'te 164 maçta 23 gol attıktan sonra bir önceki yılın 8217'ler Ligi Şampiyonları Liverpool'a transfer oldu.
Rawlings, kulüpteki son sezonunda olan Billy Lacey'nin yerine getirildi. Rawlings, Liverpool'daki ilk maçına 15 Mart'ta Blackburn karşısında 0-0 berabere kalarak çıktı ve sezon sonuna kadar seçildiği 11 ardışık maçın ilki oldu. Liverpool hayal kırıklığı yaratan bir on ikinci bitirdi. Bir yıl sonra Rawlings sadece iki maçı kaçırdı ve geniş pozisyonundan yedi faydalı gol attı ve kulüp Lig sıralamasını sekiz sıra yükseltti. Rawlings, 1925-26 sezonunun ilk 11 maçının 10'unda oynadıktan sonra yerini Cyril Oxley'e kaptırdı ve sezonun ikinci yarısında sadece iki kez forma giyebildi. The Reds formasıyla 67 maçta 10 gol attıktan sonra, Haziran 1926'da Walsall'a transfer oldu ve Fellows Park'ta bir sezondan daha kısa bir süre boyunca The Saddlers formasıyla 26 maça çıktı, Şubat 1927'de Bradford Park Avenue'ye transfer oldu ve daha önce 15 maçta 4 gol kaydetti. sezon sonu. Ancak 1927-28 Üçüncü Lig (Kuzey) Şampiyonası sezonunda uç bir oyuncuydu ve Temmuz 1928'de Southport'a katılmadan önce kampanyada 6 maçta tek bir gol attı.
Aralık 1928'de Lancashire Kombinasyonu takımı Dick, Kerr ve Company'ye katılmadan önce 1928'de Southport için 9 maçta 3 gol attı ve 1929'da Fleetwood'a katıldı ve kariyerini bitirdi.
1932 ve 1948 yılları arasında Preston North End, Huddersfeild Town, West Bromwich Albion, Northampton Town, Millwall, Everton ve Plymouth Argyle için oynayan Syd Rawlings'in babasıydı.
Bana Archie Diyorlar: Kaderin İnanılmaz Yolculuğu
Sadece yenemeyeceğin bazı hayat hikayeleri var. Bu tür şampiyonların isimleri her düştüğünde, kişi bir teşekkür töreni gerçekleştirebilir… herhangi biri. Hayatları yüzlerce hayatı süsledi ve yüzlerce hayat onlar aracılığıyla kurtarılmaya devam ediyor. Hepsini görmüşler. Hepsi bitti. Severler ve sevilirler. Bu kişiler vermişler ve hala depoda daha fazlasına sahipler. Klasiklerin Kanon'una göre, bu kişiler, hatta tanrılar kıskanıyor.
Rosina Aboagye Acheampong böyle bir ölümlü. Çocukluğundan beri, hayatla dansı inanılmaz bir inanç küresi olmuştur… ve şans, hayır, kader. Bu büyüleyici sayfalar, bir yol göstericinin, bir kalıp kırıcının ve bir hız belirleyicinin maceralarını anlatıyor. Evet, adı Wesley Girls ile eşanlamlı olabilir, ancak ister ulusal ister topluluk düzeyinde olsun, başardıklarını listelemek imkansızı başarmaktır.
Ancak güzel bir şekilde, Archie the Matriarch, etkisinin gücünü görmüyor gibi görünüyor. Sadece teşekkür ve övgü vermek istiyor.
Bu kitap sadece ilginç bir okuma yapmakla kalmıyor, aynı zamanda yazara ve Gana'nın etkili ve önde gelen eğitimcilerinden biri olarak deneyimlerine dair derin bilgiler veriyor. Şüphesiz okunması gereken bir kitap! - John Agyekum Kufuor, Gana'nın eski Devlet Başkanı
Ellerinden geçen... onu büyük bir saygı ve sevgiyle anmayan herhangi bir öğrenci grubunu henüz duymadım. - Profesör Ama Ata Aidoo
Müdire olarak rolü yeniden tanımladı. Gerçekten de, pozisyona getirdiği kişilik yeri doldurulamaz ve ikoniktir. - Büyükelçi Evelyn Anita Stokes
İçindekiler
Nazik bir insan ve iyi bir doktor olduğu düşünülüyordu. Alison ve The Liars'ı iyi niyetli bir adam olduğu ve onunla evlenmek istediği konusunda kandırdı. Archer ayrıca neredeyse kusursuz bir Amerikan aksanı taklidi yaptı.
Ancak daha sonra, onlara karşı çalıştığı ve sadece eski aşkı Charlotte ve parası için Alison ile evlendiği ortaya çıktı. Bunu başarmak için Alison'ı deli olduğuna inandırmak istedi ki hastaneye gidebilsin. Halüsinasyon gördüğünü düşündürmek için ölen Darren Wilden gibi poz verdi. Welby'ye kabul edildiğinde, akıl sağlığını daha da kötüleştirmek için ona ilaçlar enjekte etti. Archer daha sonra tüm parasını çaldı ve Alison'ı öldürülmeden önce bilinmeyen bir yere götürmeyi planladı.
Felaket Jane
Martha Jane Canary, erkek kıyafetlerini elbiselere tercih eden, tütün tüküren, bira içen, ağzı bozuk bir kadındı. Tepeler boyunca Calamity Jane olarak tanındı, ancak bu takma adı nasıl aldığı efsanevi bir tartışma. Eski Batı efsanesine göre, Calamity Jane yaralı bir ordu kaptanını kurtarmak için bir grup savaşan düşmana katıldı. Jane dövüşten el değmeden çıktı, bu yüzden kaptan ona “Calamity Jane” adını verdi. Yoksa yaptı mı?
Bazıları Jane'in her şeyi kasabanın efsanevi adamlarından, özellikle de sevdiğini iddia ettiği Vahşi Bill Hickok'tan ilgi görmek istediği için uydurduğunu söylüyor. Calamity Jane aynı zamanda Deadwood'da çiçek hastalığı salgınına yakalanmış Deadwood sakinlerini emziren tanınmış bir insancıldı. Wild Bill'in ölümünden sonra Jane etrafta dolaştı ve hatta bir süre Buffalo Bill'in Vahşi Batı şovuna katıldı. 1903'te Black Hills'e geri döndü ve Dora DuFran'ın Bell Fourche genelevinde aşçı ve kahya olarak çalıştı. Birkaç yıl sonra öldü.
Mount Moriah Mezarlığı'nda Wild Bill Hickok'un yanına gömüldü. Evli olan Hickok'un Jane'e pek ilgi duymadığı ve bu yüzden kasaba halkının Jane'in sonsuza kadar onunla birlikte yaşayabilmesi ve Hickok'a en büyük şakayı yapabilmesi için onu yanına gömdüğü yaygın olarak bildiriliyor.
- 45 yaşındaki Maria Rawlings'in cesedi, Little Heath, Romford'daki çalılıklarda bulundu.
- Otopsinin ardından boğularak öldürüldüğü ve başından yaralandığı belirlendi.
- 20 yaşındaki bir adam iki çocuk annesini öldürmekle suçlanıyor
Yayınlanma: 12:50 BST, 10 Mayıs 2021 | Güncelleme: 21:44 BST, 10 Mayıs 2021
20 yaşındaki bir adam, iki çocuk annesi Maria Rawlings'i öldürmekle suçlanıyor.
45 yaşındaki büyükannenin cesedi 4 Mayıs Salı günü Londra'nın doğusundaki Little Heath, Romford'daki çalılıklarda bulundu.
Polis, önceki akşam Goodmayes, Ilford'daki King George Hastanesinden ayrıldıktan sonra saldırıya uğradığına inanıyor.
A12 yönünde Barley Lane'e doğru yürüyordu ki, polise göre, sokaktan yakalanıp çalılıklara girmeye zorlandı.
Barking'den Valentin Lazar bu gece Bayan Rawlings'i öldürmekle suçlandı.
Chelmsford, Essex'ten 45 yaşındaki Maria Jane Rawlings (yukarıdaki resimde), Salı günü saat 14.00 sıralarında köpeğini gezdiren bir adam tarafından Little Heath, Romford'da ölü bulundu.
Bayan Rawlings en son Pazartesi akşamı Goodmayes, Ilford'daki King George Hastanesinde görüldü. Hastaneden ayrıldı ve A12 yönünde Barley Lane'e yürüyerek gitti.
Salı günü Barkingside Sulh Ceza Mahkemesi'nde gözaltında tutulacak.
Bir otopsi, Bayan Rawlings'in boğulduğunu ve başından yaralandığını tespit etti.
Cinayet soruşturmasını yürüten Başmüfettiş David Hillier, 'Bu inanılmaz zor zamanda düşüncelerim Maria'nın ailesiyle birlikte.' dedi.
İki Şehrin Hikayesi
Özel Thomas Broadus, İkinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde 26 yaşında bir asker, cebinde birkaç dolar ve Fort Meade'den hafta sonu izniyle herhangi bir Afrikalı-Amerikalı askerin yapacağı şeyi yaptı: Batı Baltimore'a gitti. Özellikle, D.C.'nin U Street bölgesi Harlem ve Washington'un rekabet edebileceği bir siyah kültür ve eğlence merkezi olan Pennsylvania Bulvarı boyunca bir mekanda eşsiz Louis Armstrong'u dinlemek için arkadaşlarıyla birlikte yola çıktı. Genç askerin hayatının en unutulmaz gecelerinden biri olmalıydı.
31 Ocak 1942 akşamı geç saatlerde, birkaç taksi Broadus ve üç arkadaşını almayı reddettikten sonra, kısaca “The Avenue” olarak bilinen hareketli koridorda, sonunda lisanssız bir hack'ten bir asansör almaya karar verdiler. Ancak yakındaki beyaz bir polis memuru müdahale ederek şehrin beyazlara ait taksi şirketlerinden birinden hizmet beklemelerini istedi. Broadus ve Edward Bender adlı bir adam, Broadus'un "renkli bir taksi istediğini ve parasını istediği kişiyle harcama hakkına sahip olduğunu" söylemesinin ardından tartıştı.
Bu noktada, Bender Broadus'u yakaladı ve çok sayıda görgü tanığına göre, iki adam kaldırımda bir arbedeye tökezlerken billy sopasıyla defalarca vurdu. Pittsburgh yerlisi ve evli, üç küçük çocuk babası olan asker, dengesini yeniden kazandı ve kaçmaya çalıştı ama Bender ayağa kalktı, nişan aldı ve onu sırtından vurdu. Broadus düşerek park halindeki bir arabanın altına girmeye çalışırken, memur onu ikinci kez vurdu ve “hareket etmeye cüret etti”. Ayrıca, otomobilin altında kalan ve daha sonra yakındaki Provident Hastanesine geldikten dakikalar sonra ölü olarak telaffuz edilen erleri tekmelemeye başladı.
Başlangıçta, iki yıl önce başka bir siyah vatandaşı öldüren Bender'a karşı suç duyurusunda bulunulmasına rağmen, suçlamalar hiçbir açıklama yapılmadan düşürüldü.
Yoğun Pennsylvania Bulvarı'nın ortasında siyah bir Amerikalı askerin vurulması, Batı Baltimore sivil haklar topluluğunda, ayrımcılık ve sosyal adalet davaları için zaten bir mücadeleye dalmış bir eylem çağrısı haline geldi. Münferit bir olay olmaktan çok uzak olan Broadus'un ölümü, son üç yılda beyaz şehir polisleri tarafından siyahi bir vatandaşın 10. öldürülmesi oldu. Baltimore Afro-Amerikan zamanda rapor edilmiştir. Gazete, Batı Baltimore'u "bir çıra kutusu" olarak nitelendirdi.
2014 sonbaharında, silahsız Michael Brown'un MO, Ferguson'da beyaz bir subay tarafından vurularak öldürülmesinin ardından, politik olarak aktif bir yerel papaz olan Rev. Heber Brown III, unutulmuş Broadus hikayesini bir belediye binası sırasında Rep. Elijah Cummings ve Belediye Başkanı Stephanie Rawlings-Blake. Brown, liderliğindeki 2.000 kişinin nasıl olduğunu anlattı. Afro yayıncı Carl Murphy ve Baltimore NAACP bölümünün kurucusu Lillie Mae Carroll Jackson—Broadus saldırısının ardından Annapolis'te gösterildi. Bazı protestocular Baltimore'dan tüm 25 mil yürüdüklerini söyledi.
Pvt. 1942'de Pennsylvania Bulvarı'nda beyaz bir polis memuru tarafından öldürülen Thomas Broadus, '68 isyanı sırasında Baltimore'daki Ulusal Muhafızlar.
– The Baltimore Sun Media Group'un izniyle yeniden basılmıştır: Tüm Hakları Saklıdır, The Baltimore Sun Media Group'un izniyle yeniden basılmıştır. Baltimore Afro-Amerikan Gazetesi
O belediye binasından birkaç ay sonra, 25 yaşındaki Freddie Gray, Broadus'un öldürüldüğü yerden sadece birkaç blok ötede polis nezaretindeyken aldığı ciddi bir omurilik yaralanmasından ölecekti. Ve bu kez, 1968'de Rahip Martin Luther King Jr.'ın öldürülmesinden sonra olduğu gibi, kapak kısa bir süreliğine Batı Baltimore'u havaya uçurdu. Ama sonra, 27 Nisan isyanından sonra, huzursuzluk hızla bir dizi barışçıl gösteri ve değişim talebiyle birleşti - sadece polis vahşetine son vermek için değil, aynı zamanda daha geniş suç, ekonomik, eğitim ve barınma adaleti için - ve bunlar azalmadı. Gray'in ölümünden beri.
Aynı şey Broadus öldürüldükten sonra da olmuştu. Polis reformu (şehirdeki ilk siyah polis memurlarını devriyeye çıkarma talebi de dahil olmak üzere) ilk talepti, ancak bu ayaklanma aynı zamanda eğitim, iş, barınma ve halk sağlığı konularında daha geniş eylem çağrılarına dönüştü.
Brown bugün, 1942'den Freddie Gray'e ve şu anda Baltimore'da olup bitenlere daha geniş bir bağlantı olduğunu söylüyor ve ilerleme kaydedilmesine rağmen, ırk ayrımcılığının, ekonomik adaletsizliğin ve yoksulluğun derinden kök salmış sistemli itici güçlerinin yerinde kaldığını da ekliyor. Broadus'un ölümünden sonra.
Rahip Rawlings-Blake, Cummings ve diğer dini, kolluk kuvvetleri ve toplum liderleriyle birlikte o belediye binasında "Yetmiş iki yıl önce" diye gürledi, sesi duygudan titriyordu. "Ve eğer torunlarım şu anda toplumumuzda sona erdirme gücüne sahip olduğumuz bir kavgaya tutuşurlarsa lanetleneceğim."
Freddie Gray'in Sandtown semtindeki Boş Evler.
sonrasında Freddie Gray'in ölümünün ardından yerel ve ulusal ilgi, büyüdüğü ve öldüğü Batı Baltimore bölgesine çevrildi. Onlarca yıldır boş binalar ve kurşunla kaplı evler, aşırı derecede ayrılmış ve düşük gelirli okullar, erişilebilir iş ve ulaşım eksikliği, yüksek işsizlik ve hapsetme oranları, açık hava uyuşturucu pazarları, şiddet ve son zamanlarda bir seks için musallat oldu. -toplu konut skandalını bile onarıyor Tel Tüm umutsuzluğu hayal bile edemezken, West Baltimore şimdi bir yol ayrımında görünüyor. Polis Komiseri Anthony Batts, cinayet oranının rekor seviyelere yükselmesiyle aylar önce görevden alındı. Rawlings-Blake - '68 ayaklanmalarından sonra eski Belediye Başkanı Thomas D'Alesandro III gibi - Kent Konseyinin üçte birinden fazlası ile birlikte yeniden seçilmeyi reddetti. Ve bu yılın başlarında, 35.000 kişi konut şefi Paul Graziano'nun görevden alınması için çağrıda bulunan bir dilekçeyi imzaladı.
Herhangi bir objektif ölçümle, Sandtown-Winchester, Harlem Park, Madison Park, Upton ve Druid Heights'tan gelen veriler endişe verici. Toplu olarak “Eski Batı Baltimore” olarak bilinen 175 blokluk mahallenin bazı bölümlerinde bebek ölüm oranları, ulusal ortalamanın 3,5 katından fazladır. Yaşam beklentisi eyalet çapındaki ortalamanın 10 yıldan fazla altında, sadece birkaç mil ötede bulunan Roland Park'tan neredeyse 20 yıl daha kısa - kıtlıktan etkilenen Kuzey Kore'nin altında. Son araştırmalara göre, yoksulluk oranlarının yüzde 30'u aştığı Sandtown-Winchester'daki çocuklar, ABD'nin en büyük 100 metropol bölgesinin en korkunç ekonomik beklentileriyle karşı karşıya ve şehirdeki yoksul gençler, son araştırmalara göre Nijerya'daki benzerlerinden daha kötü yaşam koşullarıyla uğraşıyor.
Ancak Batı Baltimore'da, sık sık çökmekte olan görkemli, üç katlı tuğla sıra evlerin arasında - ve bazen kelimenin tam anlamıyla bu boş evlerin içinde - gömülü, ülkedeki herhangi bir tarih kadar zorlayıcı bir tarih yatıyor.
Holiday ve Ta-Nehisi Coates'in yer aldığı Penn-Kuzey duvar resmi.
Örneğin, dünya görüşünün tarihçesini anlatan yazılı sözler bırakmak için köle olarak doğan az sayıdaki Amerikalıdan biri olan Rev. Harvey Johnson, Niagara Hareketi ve NAACP'nin öncüsü olan Mutual United Brotherhood of Liberty'yi burada kurdu. Harpers Ferry'deki 1906 Niagara toplantısına giderken ayrılmış bir kompartımanda oturmayı reddettiği için bir B&O treninden atıldıktan sonra, aynı zamanda Johnson, Maryland'in eyaletler arası yolcular için ayrı araba kurallarına karşı savaşan ve onları bozan kişiydi - ünlü Freedom'dan yaklaşık 60 yıl önce. Biniciler. Evi ve yönettiği tarihi kilise Union Baptist, Druid Hill Bulvarı'nda bugüne kadar hayatta kaldı.
Benzer şekilde, Rosa Parks'tan 11 yıl önce otobüs koltuğundan vazgeçmeyi reddeden 27 yaşındaki iki çocuk annesi Baltimore'lu Irene Morgan, eyaletler arası önemli bir ayrımcılık yasasını çiğnedi. Aslında, Yüksek Mahkemeye ulaşan dönüm noktası davası, daha sonra tarihi davayı tartışan ve kazanan Baltimore'un gelecekteki adaleti Thurgood Marshall tarafından kazanıldı. Brown v. Eğitim Kurulu durum. Bozulmamış olan çocukluk evi ve yatılı olan ilkokul da burada, ancak Division Caddesi'ndeki birkaç blok ve zorlu evlerle ayrılmış durumda.
Ve devam ediyor: Öncü sivil haklar aktivisti Lillie Mae Carroll Jackson, geçen sonbahar beklenmedik ve tartışmalı bir şekilde yerle bir edilen Druid Hill Bulvarı'ndaki “Özgürlük Evi”nde Eleanor Roosevelt ve Martin Luther King Jr. ile bir araya geldi. Kızı, eyalette hukuk uygulayan ilk Afrikalı-Amerikalı kadın olan Juanita Jackson Mitchell ve damadı Clarence M. Mitchell Jr. (medeni haklar yasası sırasında NAACP'nin baş lobicisi olarak “101. 1960'larda), evlerini ve hukuk bürolarını da burada tuttular - bugün her ikisi de bakımsız durumda olsa da. Yeniden Yapılanma sonrasında Kongre'ye seçilen bir Güney eyaletinden ilk Afrikalı-Amerikalı olan Parren Mitchell, Lafayette Meydanı'nın köşesinde, sağlam bir şekilde - ancak diğer boş evlerin arasında - duran görkemli bir evde yaşıyordu. Ve eski Frederick Douglass Lisesi, Maryland doğumlu kölelik karşıtının 1894'te başlama adresini verdiği ve caz efsaneleri Ethel Ennis ve Cab Calloway'in mezun olduğu şehrin orijinal “renkli” lisesi - Marshall ve yukarıda bahsedilenlerin tümü. Mitchells - hala duruyor, şimdi düşük gelirli apartmanlara dönüştürülmüş.
Baltimore'un geçen sonbaharda beklenmedik ve tartışmalı bir şekilde yıkılan eski NAACP Bölümü “Özgürlük Evi”.
Maryland Afro-Amerikan Turizm Konseyi başkanı Lou Fields, "Burası, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en tarihi siyah mahallelerden biri" diyor.
Aslında, ülkedeki en eski sürekli çalışan Afrikalı-Amerikalı erkek kulübü olduğuna inanılan 111 yaşındaki Arch Social Club, doğrudan Pennsylvania ve Kuzey caddelerinin köşesinde canlı müzik, dans dersleri ve galalara ev sahipliği yapmaya devam ediyor. Ülkenin geçen Nisan ayında televizyonda yandığını izlediği CVS mağazasının karşısında.
Ve yine de, bunların hiçbiri 1920'lerden başlayarak gelişen siyah rönesansın yüzeyini çizmiyor. Ragtime efsanesi Eubie Blake burada başladı ve Billie Holiday bir süre şehrin bu tarafında yaşadı. Onlar, Calloway, Armstrong, Nat King Cole, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Thelonious Monk, John Coltrane ve daha sonra Ray Charles, Aretha Franklin, The Temptations, The Supremes ve Etta James ile birlikte; Adele ve Beyoncé tarafından karşılandı - Royal Theatre, Sphinx Club ve Regent gibi mekanlarda faturaları aydınlattı. “Sokaklarda Dans Etme” adlı hitlerinde Baltimore'u alkışlayan Martha ve Vandellas, 1964'te bir hafta boyunca rezerve edildi - aynı yıl James Brown'ın piyasaya sürüldüğü yıl Saf Dinamit! Royal'de yaşa.
Bu aynı zamanda, burada çalan sivil haklar aktivisti ve şarkıcı Nina Simone'un, beğeni toplayan yerel caz sanatçısı Navasha Daya'nın Gray'in ölümünün ardından yeniden uyarladığı “Mississippi Goddam”ı kaydettiği yıldı: New York beni o kadar üzdü ki Ferguson dinlenmemi sağlıyor ve herkes Baltimore'u biliyor, kahretsin.
Ancak bu kulüpler sadece siyah destinasyonlar değildi. Baltimore'da biri kıyafetlerini çıkaran kadınların, diğeri ise müziğin etrafında inşa edilmiş iki eğlence merkezi vardı: The Block ve Pennsylvania Avenue. Johns Hopkins'ten enstrüman çalan doktorların, Colts'un harikası Lenny Moore'un sahibi olduğu bir caz mekanı olan Sportsmen's Lounge'da oturdukları biliniyordu.
Batı Baltimore yerlisi ve eski şarkıcı, organizatör, kulüp yöneticisi ve şimdiki Rosa Pryor-Trusty, “Aman Tanrım, tüm Pennsylvania Bulvarı akşamları bir şeydi” diyor. Afro ve Baltimore Times köşe yazarı. “Elbiseleri, süslü şapkaları ve eldivenleriyle dışarı çıkan kadınlar. En iyi üç parçalı takım elbiselerini ve cilalı, rugan ayakkabılarını giyen adamlar. Herkes Bir tiyatrodan, komedi kulübünden ya da gece kulübünden diğerine geçerek The Avenue'da yürüdüm.” Şehir merkezindeki ayrılmış otellerde kalmaları yasak olan eğlenceciler genellikle Batı Baltimore'da, üç küçük siyah otelden birinde değilse bile, bazen Black Baltimore Müzisyenler Birliği Salonu'nda ve Dolphin Caddesi'ndeki (ki hala ayaktadır) pansiyonda veya yerel bir aile ile öğleden sonraları gösterilerden önce modaya uygun giysiler ve plak dükkanlarında alışveriş yapmak.
Pryor-Trusty, “Bugün işlerin nasıl göründüğünü gördüğünüzde gerçek dışı görünüyor” diyor.
İkonik Kraliyet Tiyatrosu Louis Armstrong, Pennsylvania Bulvarı'ndaki Royal Billie Holiday alışverişinde sahne arkası.
-Henry Phillips'in fotoğrafı
Pennsylvania Bulvarı koridoru ve çevresindeki topluluk, Mason-Dixon hattının güneyinde tarihsel olarak en büyük ayrılmış şehir olan yerde uzun zamandır bir vaha gibiydi. Ancak Broadus cinayetinin gösterdiği gibi, Batı Baltimore, ülkeyi saran sosyal hastalıklara karşı hiçbir zaman bağışık değildi - zamanın en iyisini ve en kötüsünü temsil ediyordu. Ve sonra, 1971'de, Harlem'deki Apollo Tiyatrosu'nun Baltimore versiyonu olan ikonik Royal, başarısız bir “kentsel yenileme” planında yıkıldı. Yakındaki bir parktaki Kraliyet kayan yazı heykeli ve Pennsylvania ve Lafayette'teki Billie Holiday heykeli geçmişe saygılar olabilir, ancak bunlar aynı zamanda kaybolan veya yok edilen her şeyin keskin hatırlatıcılarıdır.
Ünlü grup liderinin 89 yaşındaki kızı Camay Calloway Murphy, "Pennsylvania Bulvarı hiçbir zaman ağaçlarla çevrili güzel bir cadde olmadı, ama o mahallede her zaman içten gelen bir heyecan, bir vızıltı vardı" diyor. “Tam olarak takdir etmek için yaşamanız gerekirdi.” New York'ta büyüdü, her yaz Baltimore kuzenlerini ziyaret etti, daha sonra buraya taşındı ve amcası Carl'ın yayıncısı olan John Murphy III ile evlendi. Afro. Calloway Murphy, “Her yerde sinema salonları ve oyun evleri vardı, görünüşe göre her blokta çok şey oluyordu” diyor. “Ama çocukken kendini güvende hissettiğin bir yerdi.”
Bu topluluğun içinde yetişen ve beş yıl önce Pennsylvania Bulvarı'nda The Avenue Bakery'yi açan James Hamlin'in de vurguladığı bir nokta bu. Bölgedeki sivil haklar simgelerinin ve cazın ve Motown'un en parlak günlerinin ötesinde, Old West Baltimore büyümek için istikrarlı bir yerdi. Bir Cuma öğleden sonra arka planda Sam Cooke'un "Bir Değişim Geliyor" çalarken, müşteriler ev yapımı çörekler, kekler ve tatlı patates turtaları için akın ederken, "Bugünün terimi 'yürünebilir mahalle'dir" diyor. "Biz burada bunu yaşadık. Dükkanlarımız, kuru temizlemecilerimiz, şarküterilerimiz vardı. Gençken iş bulmak için pek çok yer vardı. İlk işimi 13 yaşında Archie Ladon'un Presstman Caddesi ve Druid Hill Bulvarı'ndaki bakkalında buldum. İlk mavi uçlu Jack Purcells [Converse spor ayakkabı] çiftimi satın almak için yeterli paraydı. Ama teslim edilecek üç gazete de vardı, Güneş, Haber Amerikan, ve Afro Amerikalı. Ve bunların hiçbiri işe yaramazsa, her zaman tahta bir ayakkabı kutusunu çivileyip Pennsylvania Bulvarı'nda ayakkabı boyayabilirsiniz."
1968'de UPS ile kamyon boşaltmaya başlayan ve bir dizi yönetim pozisyonuna kadar giden 67 yaşındaki Hamlin, küçük işletmeleri geri getirmek ve Pennsylvania'daki ticari faaliyetleri canlandırmak için gençliğinin mahallesine geri döndü. Cadde koridoru. Nisan ayındaki isyanda zarar görmemiş olan fırın, müşteriler için sadece düzenli bir durak değil, aynı zamanda duvar resimleri, fotoğraflar, biyografiler ve duvarları kaplayan tarihi zaman çizelgeleri ve şehrin müzik mirası hakkında bir belgesel ile mini bir Baltimore sivil haklar müzesi haline geldi. bir televizyonda döngü. “Bunlar gelişen yerleşim bölgeleriydi” diyor. "Fabrikalarda çalışan ve geçinmek için ne gerekiyorsa yapan insanların yanında, her blokta yaşayan avukatlar, doktorlar ve öğretmenler vardı."
Hangisi şu soruyu akla getiriyor: Ulusal Tarihi Yerler Kaydı'nda listelenen bir mahalle nasıl böyle bir duruma geldi?
Avenue Bakery sahibi James Hamlin.
kısa cevap West Baltimore'a olanlar bazen King'in Memphis'teki cinayetini izleyen dört gece, Nisan '68 isyanları anlamına gelen "isyanlar" olarak sunulur. And it’s not a wrong answer—those riots sent white merchants, many Jewish with long ties to the community, and, eventually black residents with the wherewithal, fleeing for the counties. Six people were killed more than 700 injured 5,500 arrested 1,050 businesses robbed, vandalized, or set afire and an estimated $90 million in property damage in today’s dollars occurred (compared to the $9 million there was in last April’s riot). Of course, businesses and residents across the city left in huge numbers in the ’70s, ’80s, and ’90s, too, with the tax base and jobs in close pursuit. But the riots didn’t create the ghettoization of West Baltimore—they were the capstone of decades of racially discriminatory laws and agendas.
Like more than 100 cities—including New York, Philadelphia, Detroit, Milwaukee, and Los Angeles, which experienced protests and riots in the mid-’60s prior to King’s death—Baltimore was coming apart because of myriad forces tied to first legal, and later de facto, segregation. Those practices included, but were not limited to, redlining by the Federal Housing Administration, whose officials literally drew red lines around minority neighborhoods on maps in order to discourage loans, and discriminatory distribution of G.I. Bill benefits, which included not just tuition and job-training money, but business and home loans as well. (In New York and northern New Jersey, fewer than 100 of the 67,000 mortgages insured by the G.I. Bill backed minority home purchases.)
Those practices were just part of the massive local, state, and federally supported suburban expansion—prohibiting blacks by written and unwritten policies—long before the riots following King’s murder. The ongoing segregation, furthered by the construction of public housing projects in already poor, minority neighborhoods, exaggerated its effects. It was a process that George Romney—the father of the former Republican presidential candidate and Richard Nixon’s first Housing and Urban Development (HUD) secretary—described as creating a “high-income, white noose” around the nation’s urban core. As governor of Michigan, Romney had seen it play out in Detroit.
At HUD, the Baltimore metro area was one of the first Romney targeted to promote integrated housing. At one point, he froze federal money tied to water, sewer, and park plans in Baltimore County unless it loosened its stance against low-income and minority housing. As far back as 1964, Baltimore Mayor Theodore McKeldin, a Republican, had attempted to work with then-Baltimore County Executive Spiro Agnew—considered a reformer—on a metropolitan-wide open occupancy plan. The County Council blocked those efforts, however.
In comparison to Dale Anderson, the Democrat who followed the eventual Nixon vice president into the Baltimore County executive office, Agnew NS a reformer. Out of political necessity, Agnew eventually opposed open housing laws, but Anderson was more blunt, decrying programs that would “bring hordes of migrants.” In late 1972, he ordered real-estate brokers to report sales or rentals to African-Americans to the police, according to longtime former Sun reporter Antero Pietilla, author of Not In My Neighborhood. (Both Agnew and Anderson were later busted on tax evasion and corruption charges during this particularly ignominious period in Maryland politics.)
This hand-colored 1937 Baltimore map, prepared by the government’s Home Owners Loan Corporation, redlined much of the center city (largely African American or Jewish). Since regular mortgages were nearly impossible to get, homes there could be sold only through speculators. –Antero Pietilla
Also, for Marylanders today who only know the state as a reliably blue bastion, it’s worth recalling that segregationist George Mahoney won the Democratic primary for governor in 1966 on the dog-whistle slogan, “Your home is your castle—protect it” and former Alabama Gov. George C. Wallace, of “Segregation now, segregation tomorrow, segregation forever” infamy, swept the state’s 1972 Democratic presidential primary.
But in truth, the wheels that set the demise of Pennsylvania Avenue and Old West Baltimore in motion date back further—to the first apartheid housing laws of Rev. Harvey Johnson’s era, derided then by New York Times as “the most pronounced ‘Jim Crow’ measure on record.”
“This mess really begins in 1910 with the City Council’s first segregated housing law—Ordinance 610,” explains local historian Fields, to a small group he’s leading on a tour of Freddie Gray’s neighborhood and nearby civil rights landmarks. Fields’s driving tour, which he has been offering for several months, starts at New Shiloh Baptist Church, whose congregation hosted Rev. Martin Luther King Jr. in 1953 and Gray’s funeral last April. From there it moves through the bleak area near Gray’s childhood home, where he and his sisters suffered lead paint poisoning, to the Western District police station—built atop a playground, it turns out—where the first protests erupted while Gray remained in a coma following his questionable arrest and ultimately fatal police wagon ride.
“Thurgood Marshall, the Jacksons, the Mitchells all walked these streets—so did Billie Holiday,” says Fields, pointing out several historic sites, including the former home of Baltimore’s first Colored YWCA.
One of the last stops is the Holiday sculpture, located three blocks from where Broadus was killed and between the fourth and fifth stops of Gray’s fatal transport. Among those joining Fields’s tour is artist James Reid, who created the striking bronze piece in 1985, capturing Holiday in full voice, which Reid describes as a “call to action.” At that time, however, he was not allowed to install the sculpture’s original base panels because one panel is designed around the jazz singer’s anti-lynching song, “Strange Fruit”— Black bodies swingin’ in the Southern breeze Strange fruit hangin’ from the poplar trees. Ultimately, the panels were added in 2009.
The birthplace of first black Supreme Court justice Thurgood Marshall located at 1632 Division Street.
“A 24-year censorship fight,” says the soft-spoken, 73-year-old Reid, who pumped gas as a teenager in this neighborhood. “The entire work is metaphorical and the ‘Strange Fruit’ piece is more important than ever. To me, there’s an evolution from the lynching of young black men to mass incarceration of young black men and police brutality.
“You know, I had a very strict mother,” he continues. “And she taught me to be careful in how I move around a store and things like that. She told me to keep my hands close by my side and not to pick up anything until I was ready to buy it. Would you believe that I am still aware of that at my age now?”
That 1910 law that Fields highlighted, which Baltimore City Solicitor Edgar Allan Poe—a grandnephew named after the famous poet—had declared constitutional, did get overturned. But it served as the foundation of the segregated—if at least mixed-income—early black neighborhoods here. That legislation got its start after a Morgan State College alum and Yale-educated black lawyer named George McMechen bought a house on then all-white, well-heeled McCulloh Street just west of Bolton Hill. Until then, black residents lived in nearly every ward, but the uproar over McMechen’s residency led to block-by-block partitioning while actually making the sale of a white-owned home on a “white” block to a black purchaser, and vice versa, illegal.
Exclusionary covenants, blockbusting, predatory lending, and more recently, of course, targeted subprime loans, followed. Inevitably, the “high-income, white noose” tightened over time as top-down policies promoted a continual shift of resources to the suburbs, while de-industrialization, lead paint crises, the drug war, mass incarceration—supported by everyone from presidents Nixon, Reagan, Clinton and both Bushes, to former Mayor Martin O’Malley—piled on urban areas. And, as in other cites, there was also the construction of an urban freeway through West Baltimore—the I-70 stub, which was never completed and became an unnecessary addition of Route 40. These went through poor, minority neighborhoods—including the disastrous “Highway to Nowhere,” which destabilized a vast swath of neighborhoods in the late ’60s and early ’70s, displacing more than 3,000 residents and dozens of businesses.
The open wound of segregation prevented several generations from building the wealth that typically flows from homeownership, says Richard Rothstein of the Economic Policy Institute, a nonpartisan think tank. He notes that, while black family incomes are about 60 percent of white family incomes, black household wealth is only 5 percent of white household wealth. “In Baltimore and elsewhere,” he says, “the distressed condition of African-American working- and lower-middle-class families is almost entirely attributable to federal policy that prohibited black families from accumulating housing equity during the suburban boom that moved white families into single-family homes from the mid-1930s to the mid-1960s—and thus from bequeathing that wealth to their children and grandchildren, as white suburbanites have done.
Somewhat infamously, future Hall of Famer Frank Robinson and his family struggled for months to buy a home in segregated Baltimore in 1966 because of their race. At one point, his wife came close to leaving the city and returning to California with the couple's two children.
“Look at those Levittown, NY, homes built after World War II, which excluded blacks,” Rothstein says. “They now go for upward of $400,000 and $500,000. Things like helping a child pay for a college education or put a down payment on a house are out of reach for poor, or working-class, minority families.”
Against this history, the data revealing dramatically diminished opportunities for people in the city’s poor neighborhoods should not come as a surprise.
“Baltimore has always been a tale of two cities,” says Marvin “Doc” Cheatham, former head of the NAACP’s Baltimore Chapter and current president of the Matthew A. Henson Neighborhood Association, which represents the same community where Freddie Gray attended elementary school. “There’s always been the well-to-do Baltimore and other Baltimore. But there’s also the tale of West Baltimore—how it used to be—set against how it is now. Poverty and struggle have always been a part of the story.
“The question is, do we have the political will to move forward?”
Cheatham’s query is a good one.
Like many other African-American Baltimore activists, he has been frustrated by the city’s now majority black political leadership’s inability to address the systemic issues facing West Baltimore.
Harry Sythe Cummings, Baltimore’s first black city councilman, was elected in 1890 and served several terms, but during the key mid-century period from 1930 to 1955, there was no black representation on the City Council. From 1955 to 1967, just two of its members were black, and it wasn’t until 1987—when the damage seemed irreversible—that Kurt Schmoke, the first elected black mayor, took office. Now, of course, the City Council maintains a consistent black majority, but along with Rawlings-Blake, it has come under fire for approving tax breaks for Inner Harbor projects that hurt public school funding. Over the longer haul, activists have condemned officials for selling out to developers while tripling the police department’s budget during the past 25 years and shuttering recreation centers.
“So many things have happened, but we can’t point the finger at anybody but ourselves anymore,” Cheatham says. “It’s poor political leadership—the Baltimore Development Corporation [a nonprofit whose mission is to boost the economy] isn’t doing anything here. For starters, we could use funding and tax credits to rebuild vacant houses, putting unemployed residents to work learning rehab skills and earning credit toward homeownership.”
That said, larger forces still can throw up enormous obstacles to potential growth in West Baltimore: The cancellation by Gov. Larry Hogan of the decade-in-the-works, nearly $3 billion Red Line project was a crushing blow, and the decision has been challenged by the NAACP Legal Defense and Educational Fund, which alleges the action violated the Civil Rights Act of 1964. According to the complaint, a transportation economist using the state’s own models, “found that whites will receive 228 percent of the net benefit from [Hogan’s] decision, while African-Americans will receive -124 percent.”
In large part, the project was viewed as a remedy for decades of disparity in transportation spending, as well as an attempt to address specific needs in areas like Sandtown-Winchester and Harlem Park, where residents have the city’s longest average commute times. The U.S. Department of Transportation is currently investigating the NAACP Legal Defense and Educational Fund’s complaint.
Yet resources remain in West Baltimore—not the least of which is its history, which residents, along with the nonprofit Baltimore Heritage, are working to preserve. There’s also a committed community of citizens that show up in inspiring numbers at public safety meetings, candidate forums, and town halls. A recent Saturday city budget workshop packed the Enoch Pratt Free Library conference room at Pennsylvania and North avenues for three hours. And there’s also the historic churches—Union Baptist, Douglass Memorial, and Sharp Street Memorial United Methodist, among others—that remain anchor institutions.
Besides Hamlin’s bakery, other enterprises are popping up. Most notably, an “Innovation Village” collaboration between the Maryland Institute College of Art, Coppin State, the city, business and community groups, has launched in hopes of attracting tech start-ups to the Penn-North corridor. Two firms already have committed. Nalley Fresh, a local restaurant chain, is looking at opening on The Avenue, and Hamlin, who also hosts live music in his store’s courtyard from May through October, says long-held plans to rebuild a new Royal Theatre are more promising than ever.
And early this year, Hogan announced $75 million in state funding over four years, along with an annual $10 million pledged by Rawlings-Blake, to demolish blighted buildings. Some feel it’s a start. Monica Cooper, who grew up in Sandtown and co-founded the Maryland Justice Project, attended that January Hogan-Rawlings-Blake photo-op in her old neighborhood. She isn’t convinced that merely knocking down vacant rowhouses will accomplish a great deal. Cooper says more is needed, including programs to fix houses and keep residents in the neighborhood.
“There’s different ways people look at Freddie Gray, his death, and everything that happened afterward,” she says. “Some people look at his background and just see a hustler, someone dealing drugs on the corner. Other people see him as a martyr. Other people knew him as a friend. What I know is that what happened to him should never have happened. I also know that sometimes it takes a tragedy for a change to take place.”
New leaders are emerging as well, and they express optimism, if cautiously, for West Baltimore.
Ericka Alston, a public relations specialist, was inspired to create Kids Safe Zone, an afternoon, evening, and weekend youth space in Sandtown-Winchester in the immediate aftermath of Gray’s death. (Alicia Keys made a memorable stop after learning about the work being done there.) Like Devin Allen, the photographer who shot the Zaman cover image of last April’s riot, and Dominic Nell, another local photographer, Alston has become an activist on multiple levels, supporting political empowerment while also tackling the immediate needs in the neighborhood.
Ericka Alston and photographer Dominic Nell working with youth at the Kids Safe Zone.
“I have hope. I do,” says Alston. “But even if I didn’t, I’d still be doing this.”
Allen, 27, and Nell, 39, grew up in the neighborhood where the unrest unfolded and have been mentoring children in the art of photography, with an exhibition planned for this summer. With the highest tally of Baltimore’s record-worst 344 homicides last year coming from the Western District, neither is naïve about overnight turnarounds here. But both feel a deep responsibility—and love—for the community they’re from.
“My family goes back generations here. My house is right behind where the curfew confrontations took place,” says Nell, a quiet, thoughtful presence among all the kids rushing around. Farther down Pennsylvania Avenue, there are other thriving community spaces, he notes. The Upton Boxing Center, for example, offers top-notch coaching. Gervonta Davis, an undefeated, professional featherweight supported by former champ Floyd Mayweather, trains out of the gym.
Nell also mentions the enduring Shake & Bake Family Fun Center—a roller skating and bowling arcade created by former Colt Glenn “Shake and Bake” Doughty in the early ’80s—and the more recent Strawberry Fields Urban Farm effort, plus the success of Martha’s Place, a former vacant building turned drug addiction recovery and transitional long-term housing facility for women. And, across the street from Martha’s Place, there’s Jubilee Arts, which offers dance, art, and business classes for students. "NS. Peter Clavel Catholic Church is there, too, one of the oldest in the city,” Nell muses.
The Upton Boxing Center photographers Devin Allen and Dominic Nell working with youth at the Kids Safe Zone, launched by Ericka Alston.
“That’s the thing, though,” he continues. “All that is surrounded by vacant lots, boarded-up homes, and that junkyard—the scrap metal and salvage place where there’s always a line of people hauling stuff in. Down the street from Jubilee Arts, where those little girls do ballet in their pink leotards, I saw a metal coffin once being scrapped for cash.”
“But that’s the way Baltimore has always been,” he says. “It’s what a good friend of mine who is no longer around used to say: ‘In Baltimore, beauty and chaos live side by side.’”