“Bu milyonlarca hektarlık 45 bakire değil, bakir bozkırlar değil” Yüzyıllar boyunca köylülerimizi yetiştiren ekilebilir alanlar. Ve bugün tarlalar itibarsızlık içinde. Aynı Trans-Baykal Bölgesinde, yaklaşık sekiz yüz bin hektar kullanılmıyor. Heaths, yangınlar için elverişli koşullar yaratan deadwood biriktirir. Yanık ormanlar, yerleşim yerleri, insanlar ölüyor.
Bu arada dünya, ekilebilir alan, tatlı su ve enerji kaynaklarının bulunmamasından kaynaklanan büyüyen bir gıda krizi yaşamaktadır. Tüm bunların çoğuna sahibiz, dünyanın yarısını nüfusunu besleyebildik. Ne yazık ki, yönetimdeki "dengesizlikler" nedeniyle, tarım politikasında gıda ve insanlarımızı sağlamıyoruz.
Tarım kan drene edilir. Eski, yıpranmış teknik, yeterli işçi değil. Ve elbette, mülkle olan karışıklığı da. Doksanlı yıllarda, toprak reformuna başladılar, ancak yasal, düzenleyici bir çerçeve veya bunun için bilimsel temelli bir kavram yoktu. “Eski, eski” olanları ezmek yerine acele ettik: ortak devlet-çiftlik sistemi, devletin toprak mülkiyeti.
Boris Yeltsin bu konuda tartışmalı bir konuma sahipti. İlk başta “anne” nin yani toprak satılmadığını söyledi. Böylece Rusların kalplerine yakın bir fikir dile getirdi. Ardından, Batı'nın ve siyasi danışmanlarının etkisinde, özelleştirilmesiyle anlaştı.
Peter Stolypin bir keresinde şunları söyledi: tarım reformu uzun bir taslak çalışması. Demokratlarımıza uymuyordu. 2000 tarafından, federal düzeyde, arazi kullanımı konularında, 32 Yasası, 52 başkanlık kararnameleri, 180 hükümet kararnameleri, 242 Goskomzem düzenlemeleri kabul edildi. O zamana kadar, arazi bölümü temel olarak tamamlandı. Milyonlarca hektarlık kolektif ve eyalet çiftliğinin 118'i özelleştirildi. Hisselere ayrılırlar, sahipleri bu grupların milyonlarca eski üyesi olan 12, emekliler ve köyün sosyal çalışanlarıdır. Bazıları kiralarını kiraladı, bazıları ise esas olarak bir pittance için girişimci tüccarlara ve alıcılara bıraktı. Yine de diğerleri, SSCB'den devralınan mirastan kurtulmadı.
Çeyrek asrı geçtim. Ana konu - arazi mülkiyeti - son derece kafa karıştırıcı olmaya devam ediyor. Görevliler, aynı Transbaikalia örneğinden görülebileceği gibi, kendi takdirine bağlı olarak elden çıkarınız. Sverdlovsk bölgesinde olduğum için "Artyomovsky" adlı tarım firmasını ziyaret ettim. Kontrast çarpıcıydı: bakımlı tarlalarda zengin bir hasat olgunlaşıyordu. Ve çevresinde - yabani otlarla büyümüş geniş araziden. Agrofirm, müdürünün şikayet etmesine rağmen, dönüm noktasını genişletmeye çok ihtiyacı var. Satın almak veya kiralamak, yalan söyleme, terk etmek, arazi yasalarında "reddetme" nedeniyle olamaz. Sınırlarından yüz veya daha fazla kilometre boyunca toprak edinmeye zorlanıyor. Tver Bölgesi'nin Kimry Bölgesi, Moskova'dan yaklaşık 180 kilometre uzaklıktadır ve tarlalar da bakımsızdır. Ve bu resim hemen hemen her yerde.
Belgorod Bölgesi valisi Yevgeny Savchenko, köylülerden devlet mülkiyetine hisse almayı teklif etti. Onların rızasıyla, makul bir fiyata. Devlet bunu uzun vadeli bir kira sözleşmesine götürebilir ve yatırımcı tarıma yatırım yapabilir. Ne yazık ki, federal otoriteler, bence coşku duymadan, mevcut şartlarda arazi sorununa en kabul edilebilir çözüm olduğunu düşünüyorum. Bu arada, Belgorod bölgesi yönetimi bu yolla altı yüz bin hektar arazi satın alarak kiraladı. Tarıma elverişli topraklar burada etkin olarak kullanılıyor.
- Örneğin, aynı Çin'de nasıl?
- Arazi Kaynakları Devlet İdaresi kuruldu. İlgili makamlar şehirlerde ve bölgelerdedir. İlçelerde ve volvolarda toprak yönetimi müfettişleri var. Yerel kara hizmetlerinin başkanları ilçe hükümetlerinin bir parçasıdır. Bu yapılar arazinin muhasebesini ve kontrolünü yapar, etkin kullanımlarına özen gösterir, uygun yasal girişimlerde bulunur. Kiradan alınan fonların önemli bir kısmı doğurganlığı arttırıyor.
Tabii ki, arazi kullanımında kendi “kusurları” da var. Bununla birlikte, Çin reformları, sosyal sistemdeki mülkiyet biçimlerini değiştirmeyi öngörmemektedir. Bunlardan hangisinin tercih edilmesi gerektiği, köylülerin kendi yorumlarını ve isteklerini dikkate alarak uzmanlar ve bilim adamları tarafından belirlenir. Yasayı yürürlüğe koymadan önce, üç yıldan beş yıla kadar uzun bir süre geçiyor, farklı topraklarda, iklimsel ve diğer şartlarda birçok ilde test yapıyor. Danıştay bunu ancak verimlilik uygulama tarafından kanıtlandıktan sonra kabul eder. Dahası, yavaş yavaş, dikkatlice tanıtıldılar.
- Aynı toprak sorusunu, düşeydeki gücü mahvettiğimize sahibiz. Temsilcilerinin çoğu için kişisel zenginleştirme için sınırsız olanaklar var.
- Bu, daha önce de belirtildiği gibi, mevzuatın aşırı ihmal edilmesine katkıda bulunur. Bu nedenle, dünyanın artan yolsuzluk. Özellikle fırtınalı - büyük şehirlerde. Moskova bölgesinde, işadamları ve yerel liderler toprağın yüzde seksenini ele geçirdi. Bu spekülasyondaki diğerleri milyarlarca dolar kazandılar, yurt dışına kaçtılar.
Birçok bölgesel lider, hükümet yetkilisi, karısı ve çocuğu sağlam toprak sahipleri oldu.
- Ancak milletvekilleri yukarıda belirtilen yasal işlemlerin “gözden geçirilmesini” üstlendiler, düzelttiler, onları yaşamın gereklerine uygun hale getirdiler.
- İyi niyetler. Örneğin Devlet Duması, “tarımsal arazi devri üzerine” yasasını sürekli olarak iyileştirmektedir. Daha şeffaf ve anlaşılır hale gelmiyor. Uygar bir arazi devri yoktu ve hayır, uzun zamandır beklenen yatırımlar köye gitmiyor. Burada Uzak Doğu'da ve yabancıların yardımı ile onları çekmeye çalışıyor.
- Trans-Baykal Bölgesi'ndeki milletvekilleri valinin girişimini desteklemedi. Toprağın Çinlilere dağıtılması ve Primorye’nin birçok milletvekili.
- Belki daha sonra anladılar. Basında yayınlanan haberlere göre, Transbaikalia yetkilileri, odun ve toprak işleme için onlara dört milyon hektarlık bir alan kiraladılar. Bölgede - yaklaşık bir buçuk Kırım. Ve Çin'den haberciler burada çalışıyor. Böyle bir “senaryoda”, Devlet Duma Başkan Vekili Igor Lebedev için şaka gibi görünmüyor, yirmi yıl sonra on yıl sonra bir Çinli şaka haline gelebilir. Benzer bir resim Uzak Doğu, Sibirya'nın diğer sınır bölgelerindedir.
Mao Zedong'un Stalin'den SSCB'ye elli milyon Çinli getirmesini istediğini söylediler. Tabii ki, tabiri caizse proleter dayanışma. Sonra Stalin, Sovyet topraklarının işgaline benzer olacağını söyleyerek reddetti.
- O zamandan bu yana yarım yüzyılı aşkın bir süre geçti ve şimdi hiç kimse, aslında kaç tane Çince yediğimizi bilmiyor. Hükümet yetkilileri, PRC'den yaklaşık iki yüz bin kaçak göçmen olduğunu söyledi. Oryantalistler bu rakamı beş yüz bin olarak adlandırıyorlar, göç uzmanları iki milyon. İkincisi belki gerçeğe daha yakın. Sadece Blagoveshchensk'te her onuncu vatandaş Çince'dir.
Ve bu, dedikleri gibi, çiçekler. Altı ay önce, ileri sosyal ve ekonomik kalkınma bölgeleri olan ABR yasası yürürlüğe girdi. Sibirya'da, Uzak Doğu'da, “yatırımların çekiciliği” için bir düzineden fazla TOR seçildi. Yasa, onlara bir dizi tercih garantisi veriyor: gelir vergisi yüzde 10'dan fazla değil, elektrik şebekesine bağlanma süresi bir aydan fazla değil, yatırımcılar için sigorta primleri yüzde 7,6, vb. Doğu Kalkınma Bakanlığı’nın tahminlerine göre, TOR’lar doğrudan yatırımda 600 milyar ruble’den fazlasını sağlayacak ve 37’in binlerce işini yaratacak. Diğer bölgelerde bir çeşit “büyüme noktası” deneyimi yaşanması planlanmaktadır.
- Bu sadece memnuniyetle karşılanabilir, değil mi?
- Evet Ancak, özellikle yasalar şunları öngörmektedir: bu bölgeler içerisinde, yerel yetkililerin takdirine bağlı olarak, ilgili kotalar dikkate alınmaksızın yabancılar işe alınır. Bu belgenin harfini takip ederseniz, en azından Çin'in tamamı gibi Sibirya ve Uzak Doğu'ya taşınabilirsiniz.
- Ancak rant bölgesel bütçelerin yenilenmesine yardımcı olacaktır.
- Söz konusu araziler, Transbaikalia yetkilileri, hektar başına yıllık 250 ruble fiyatını vermek istedi. Miktar gülünç küçük. Doğru, Çin 24 milyar ruble bölgenin tarımına yatırım sözü verdi. Ama para hala bizim topraklarımızda ustalaşanlar alacaktı.
- Sırayla koymak imkansız olurdu.
- Bu gözlenmezken. Örneğin, Yahudi Özerk Bölgesi'nde, kiralanan arazilerin% 85'i Çin soyası işgal ediyor. Bu ürün toprağı büyük ölçüde tüketir - aynı alanda iki ya da üç yıl boyunca aynı alanda ekilirseniz. Geçici işçi için asıl mesele kâr etmektir. Ve orada, kelimenin tam anlamıyla, çim yetişmese de. Gelecek yıl Krasnoyarsk Bölgesi hükümeti Çin'den sebze yetiştiricileri için kota tahsis etmedi. Asıl sebep, agrotekniklerin brüt ihlali, düşük kaliteli ürünlerdir. Aşırı kimyasal kullanımı, mahsuldeki tehlikeli maddelerin içeriği nedeniyle, toprak izin verilen maksimum normlardan on kat daha yüksektir. Primorye'de diğer bölgeler şikayet ediyor: Çinliler yerel çiftçileri kovuyorlar ve iş için sadece vatandaşları işe alıyorlar. Köyün yerli sakinleri işsiz kalır.
- Çin, Kongo, Zambiya, Kamerun, Ukrayna ve diğer ülkelerde arazi kiralamaktadır. Sadece sınır bölgeleriyle ilgileniyoruz?
- Her şey açık: coğrafi yakınlık, jeopolitik çıkarlar. Örneğin, Transbaikalia yerleşecek, evler inşa edecek, endüstriyel tesisler ve iletişim kuracak. Fakat oradaki insanlar bizim olmayacak. Kendi emirlerini, geleneklerini ve kültürlerini empoze edecekler. Bu arada, yukarıda belirtilen Transbaikal projesi Çin Uluslararası Stratejik Araştırmalar Enstitüsü'nü tanıtıyor. Faaliyet alanı tarım değil jeopolitiktir.
Enstitünün sorumlu çalışanları, kira konularına Trans-Baykal Bölgesi'nin yönetimi tarafından değil, daha üst düzeyde bir yapı tarafından karar verildiğini açıkça belirtmektedir. Proje, PRC'den işçilerin Rusya'sına geniş çaplı bir yeniden yerleştirme şartı altında ilginç olacağını söyledi. Burada ve “tartışılan niyetler” de Çin için sınır rejiminin kolaylaştırılmasını şart koşuyor. Bütün bunların arkasında, bölgeyi yavaş yavaş komşu bir ülkenin vatandaşları olarak yerleştirmek için girişimlerde bulunuluyor. Sonuç olarak, ulusal bir "eyalette devlet" alabiliriz ... Genel olarak, toprak bütünlüğü tehdidi.
- Bekle, Çin bizim için dostane bir ülke, ekonomik ilişkilerimiz daha da güçleniyor ...
- Politikada ünlü devlet adamı, kalıcı arkadaşlar olmadığını, ancak sürekli çıkarların olduğunu söyledi. Doğu'da da benzer bir fikir farklı bir şekilde ifade edilir: “Çiçek kokulu leoparlara inanmayın. Belki de atlamak için hazırlanıyor. ”