KENDİSİNİ KURÂNIN kölesi olarak nitelendiren Mevlânânın huzurunda Kurânı yedi kıraat üzere okuyabilen bir zâttan bahsettiler. Her gece Kurânı hatmetmeden yatmaz diye övdüler.
Mevlânâ Hazretleri, adam hakkında anlatılanları bakıp: Evet, cevizleri iyi sayıyor, ama onun özünden bir haz almıyor dedi. Allahın kitabı dört esas üzerine kurulmuştur: ibare, işaret, latifeler ve hakikatlar. İbare avâm içindir, işaret havas için, latifeler velîler, hakikatler de peygamberler içindir. O bahsettiğiniz aziz, daima ibareyi tamirle meşgul, ama onun sırlarından mahrumdur diye de ekledi.
Kurâna nasıl bir derinlikle muhatap olduğu Mesnevîsinde de görülen büyük sûfî, bir sohbetinde ise şu hatırlatmada bulunmuştu:
Rivayet olundu ki, Resûl-i Ekrem zamanında, sahabilerden bir sûre ezberleyen kimseleri Ezberinde bir sûre vardır diye parmakla gösterirlerdi. Çünkü onlar Kurânı yutarlar, hazmederlerdi.
Ona göre, Kurânı tilavet edip de mânâsına vakıf olamayanların misali, ağzına alıp çıkarmak suretiyle yüzlerce ekmek yemeye benziyordu. Buna karşılık, şöyle diyordu:
Kurânın mânâsına yönelmek ilk zamanlarda çok tatlı görünmez, fakat insana gitgide daha tatlı gelir. Sûret ise bunun aksinedir; önce latif görünür, sonra o sûretle ne kadar ülfet edilirse kişi ondan o kadar soğur.