Brainspotting Terapisi: Psikoterapötik Bir Atılım
Brainspotting terapisi 2003 yılında David Grand tarafından geliştirildi. Grand, onu “ilgili oküler pozisyonları” bulmak için görsel alanı kullanan psikoterapötik bir öneri olarak tanımlıyor. Bu oküler pozisyonlar (veya İngilizce adı “brainspots” olan beyin lekeleri), beynimizin psikolojik travma nedeniyle aktive olan alanlarıyla ilgili olabilir.
Grand, görme alanının ve gözlerin konumunun, beynin travmaların bulunabileceği belirli bölgelerine erişim sağladığını keşfetti. Dikkat veya tam farkındalık yoluyla bu beyin lekelerine ulaştıktan sonra, hasta bir çözüm durumuna ulaşana kadar bu belirli alanlar üzerinde çalıştı.
Brainspotting terapisi karmaşık ve derin bir süreçtir. Bu nedenle, arkasındaki mekanizmaları daha iyi anlamak için anılarımızda bir gezintiye çıkacağız. Özellikle, her şeyin başladığı yere gideceğiz.
Brainspotting terapisi ne zaman ve nasıl keşfedildi?
2003 yılında David Grand, 16 yaşındaki bir buz patencisini performansını etkileyen dissosiyatif sorunlarıyla ilgili olarak tedavi ediyordu.
Patencinin bacaklarını hissedemediği veya daha önce defalarca prova ettiği bir diziyi hatırlayamadığı zamanlar olmuştu. Bu semptomların sadece fiziksel olduğunu belirten birkaç hipotez reddedildi. Uzmanlar bunun dissosiyatif bir kökene sahip olduğuna inandılar ve onun zihni üzerinde çalışmaya başladılar.
Grand onunla yaklaşık bir yıl çalıştı ve sorunun annesinin reddi ve yaşadığı çeşitli sakatlıklar ve spor başarısızlıkları ile ilgili olabileceğini düşündü.
Terapideyken Grand, patenciden yapması imkansız olduğunu düşündüğü bir sekans hayal etmesini istedi. Patencinin, sekanstaki, başarısız olmak üzere olduğunu hissettiği bir bölümü seçmesi ve o anı dondurması gerekiyordu. İşte o zaman Grand ondan parmaklarını hareket ettirirken gözleriyle takip etmesini isterdi. Sonunda patencinin gözleri parladı ve süreç başladı.
On dakika sonra işlem sona erdi ve göz tıkanıklığı durdu. Ertesi gün, patenci David’i aradı ve ona imkansız görünen sekansı birkaç kez yapmayı başardığını söyledi.
Grand, önemli bir şey keşfetmek üzere olabileceğini fark etti ve bu hipotezi benzer sorunları olan diğer hastalarla test etmeye karar verdi. Ayrıca, denemeyi kabul eden bazı meslektaşlarıyla da temasa geçti. Bu şekilde, brainspotting tedavisinin etkinliği hakkında yeterli kanıt topladı. Bu kanıt, farklı tanıları, klinik öyküleri ve travmaları olan hastaları içeriyordu.
Brainspotting nasıl çalışır?
Görme alanı içinde, brainspotting, kişinin vücuduna en çok ne zaman ve nerede bağlı olduğunu belirler ve sevgi, hafıza, bedensel duyumlar ve benzeri içsel süreçlerin tam farkındalığına ulaşmaya çalışır.
Bir hasta olarak, zihninizin içinde neler olup bittiğini tam olarak gözlemlemek için kendinize izin vermeniz gerekir. Bir noktada terapist araya girip süreç hakkında konuşabilir, ancak asıl amaç kendi bedeninizi deneyimlemektir. Bu şekilde, çözüme ulaşmak daha kolay olacaktır.
Terapi, hasta kendini neyin tetiklediğini endişe duymadan hatırlayıncaya veya hayal edebilene kadar devam eder. Son olarak, neredeyse hiç travma kalmayana kadar süreç tekrarlanır.
Hasta, ilk seanstan yıllar süren terapiye kadar her an çözüme ulaşabilir. Bu, teşhise, problemlerinin ne kadar ciddi olduğuna ve hastanın işleme yeteneğine bağlıdır. Bununla birlikte, terapistin başarılı olmak istiyorsa gerçekten ne yaptığını bilmesi ve hastalarına ve sürece en üst düzeyde saygı duyması gerekir.İlginizi çekebilir ...