Bazı kitaplar okuyucuya musallat olur. Diğerleri yazara musallat olur. Damızlık Kızın Öyküsü ikisini de yaptı.
Damızlık Kızın Öyküsü 1985'te ilk basıldığından beri baskısı tükenmedi. Dünya çapında milyonlarca kopya sattı ve şaşırtıcı sayıda çeviri ve baskıda yer aldı. Kadınları, özellikle de kadın bedenlerini ve üreme işlevlerini kontrol etmeyi amaçlayan politikalara geçiş hakkında yazanlar için bir tür etiket haline geldi: ' Damızlık Kızın Öyküsü 'Ve' İşte geliyor Damızlık Kızın Öyküsü 'Tanıdık ifadeler haline geldi. Liselerden atıldı ve kadınlara yönelik baskıları tariflermiş gibi tartışan tuhaf web sitesi bloglarına ilham verdi. İnsanlar - sadece kadınlar değil - bana vücutlarının fotoğraflarını gönderdiler. Damızlık Kızın Öyküsü üzerlerinde dövme yapıyor musun piçler carborundorum ve Herhangi bir sorunuz var mı? en sık olmak. Kitap, aralarında bir film (Harold Pinter'ın senaryosu ve Volker Schlöndorff'un yönettiği) ve bir opera (Poul Ruders'ın) gibi birkaç dramatik enkarnasyonuna sahipti. Revelers, Cadılar Bayramı'nda ve ayrıca protesto yürüyüşleri için Handmaids kılığına girerler - kostümlerinin bu iki kullanımı, ikililiğini yansıtır. Eğlence mi yoksa korkunç bir siyasi kehanet mi? İkisi de olabilir mi?
Kitabı yazarken bunların hiçbirini beklemiyordum.
*
Bu kitaba yaklaşık 30 yıl önce, 1984 baharında, Batı Berlin'de yaşarken başladım - o zamanlar hala meşhur Berlin Duvarı ile çevriliydi. Kitap aranmadı Damızlık Kızın Öyküsü ilk başta - deniyordu Kapalı— ancak günlüğümde adının yaklaşık 150 sayfa yazıldığı 3 Ocak 1985'te değiştiğini not ediyorum.
Hepsi bu kadar Yapabilmek Ancak not edin. Başlamadan hemen önce yazdığım kitap hakkında çok sayıda günlük girişi yapmış olsam da Damızlık Kızın Öyküsü —Latin Amerika’da geçen, suya doygun hale gelen ve sürüklenmek zorunda kalan çok katmanlı bir destan — kendimi hiç yazarken bulmuyorum Damızlık Kızın Öyküsü .'Milletler, zaten bulunmayan vakıflar üzerine hiçbir zaman görünüşte radikal hükümet biçimleri inşa etmez.'
Günlüğümde, 'Çok uzun bir aradan sonra tekrar yazmaya çalışıyorum — sinirlerimi kaybediyorum veya yayın yapmanın ve incelemelerde neyle suçlanacağım yerine düşünüyorum. ' Hava durumu ile ilgili kayıtlar var; özel sözler için yağmur ve gök gürültüsü geliyor. Her zaman bir neşe kaynağı olan puf toplarının bulunuşunu anlatıyorum; katılanların ve pişirilenlerin listelerinin bulunduğu akşam yemeği partileri; benim ve başkalarının hastalıkları; ve arkadaşların ölümleri. Okunan kitaplar, verilen konuşmalar, geziler var. Sayfa sayıları var; Kendimi teşvik etmenin bir yolu olarak doldurulan sayfaları yazma alışkanlığım vardı. Ancak kitabın gerçek kompozisyonu veya konusu hakkında hiçbir fikir yoktur. Belki de bunun nedeni, nereye gittiğini bildiğimi ve kendimi sorgulamaya gerek duymadığımı düşünmemdi.
Elle yazdığımı, sonra bir daktilo yardımıyla yazıya döktüğümü, sonra daktilo edilen sayfalara karaladığımı ve bunları profesyonel bir daktiloya verdiğimi hatırlıyorum: kişisel bilgisayarlar 1985 yılında emekleme dönemindeydi. Haziran ayında Berlin'den ayrıldığımı görüyorum. 1984, Kanada'ya döndü, Britanya Kolombiyası'ndaki Galiano Adası'nda bir ay geçirdi, sonbahar boyunca yazdı, ardından 1985'in başlarında Alabama, Tuscaloosa'da bir MFA Başkanı tuttuğumda dört ay geçirdi. Kitabı orada bitirdim; Onu okuyan ilk kişi, o sırada orada bulunan yazar arkadaşı Valerie Martin'di. 'Sanırım burada bir şeyin var' dediğini hatırlıyorum. Kendisi daha fazla coşku hatırlıyor.
12 Eylül 1984'ten Haziran 1985'e kadar günlüğümde her şey boş kaldı - hiçbir şey yok, hatta bir puf topu bile - ama sayfa sayımı girdilerime göre çok hızlı yazıyordum. 10 Haziran'da şifreli bir giriş var: 'Düzenleme tamamlandı Damızlık Kızın Hikayesi geçen hafta.' Sayfa provaları 19 Ağustos'a kadar okunmuştu. Kitap, 1985 sonbaharında Kanada'da şaşkınlık içinde ve bazen de endişeli eleştirilerle çıktı. Burada olabilir mi? ama benim tarafımdan bunlarla ilgili bir dergi yorumu yok. 16 Kasım'da bir başka yazar mırıldanmasını buldum: 'Kendimi çukurda hissediyorum.' Ekledim: 'Ama işlevsel.'
Kitap 1986 yılının Şubat ayında İngiltere'de ve aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'nde yayınlandı. Yüzyıllar önce Oliver Cromwell anı yaşamış olan ve bunu tekrar edecek havası olmayan Birleşik Krallık'ta tepki şu çizgideydi: Neşeli iyi iplik . Ancak Amerika Birleşik Devletleri'nde - ve küçümseyen bir incelemeye rağmen New York Times Mary McCarthy tarafından — büyük olasılıkla, Ne kadar vaktimiz var ?
Gelecekle ilgili hikayelerde her zaman bir farzedelim öncül ve Damızlık Kızın Öyküsü birkaç tane var. Örneğin: Birleşik Devletler'de iktidarı ele geçirmek, liberal demokrasiyi ortadan kaldırmak ve bir diktatörlük kurmak isteseydiniz, bunu nasıl yapardınız? Örtbas hikayen ne olurdu? Herhangi bir komünizm veya sosyalizm biçimine benzemeyecektir: bunlar pek popüler olmayacaktır. Demokrasi adını liberal demokrasiyi ortadan kaldırmak için bir bahane olarak kullanabilir: 1985'te bunun mümkün olduğunu düşünmemiş olsam da bu söz konusu değil.
Milletler, zaten var olmayan vakıflar üzerine hiçbir zaman görünüşte radikal hükümet biçimleri inşa etmezler; böylece Çin, bir devlet bürokrasisini farklı bir isim altında benzer bir devlet bürokrasisiyle değiştirdi, SSCB korkunç emperyal gizli polisi daha da korkunç bir gizli polisle değiştirdi vb. Amerika Birleşik Devletleri'nin derin temeli - benim düşünceme de öyle geldi - eşitlik konuşmaları ve Kilise ile Devleti birbirinden ayırdıklarıyla karşılaştırmalı olarak yakın tarihli 18. Yüzyıl Aydınlanma yapıları değil, 17. yüzyılın ağır eli teokrasisi idi. Püriten New England - kadınlara karşı belirgin önyargısı ile - kendini yeniden ortaya koymak için yalnızca bir toplumsal kaos dönemi fırsatına ihtiyaç duyacaktı.
Orijinal teokrasi gibi, bu da eylemlerini haklı çıkarmak için İncil'den birkaç pasaj seçecek ve Yeni'ye değil, Eski Ahit'e doğru eğilecek. Egemen sınıflar her zaman arzulanan mal ve hizmetlerin en iyi ve en nadirini aldıklarından emin olduklarından ve sanayileşmiş Batı'da doğurganlığın tehdit altına girdiği romanın aksiyomlarından biri olduğundan, nadir ve arzu edilenler doğurgan kadınları içerecektir - her zaman insan istek listesinde, öyle ya da böyle - ve üreme kontrolü. Kimin bebekleri olacak, kim sahiplenecek ve o bebekleri kim yetiştirecek, o bebeklerle ilgili bir sorun olursa kim suçlanacak? Bunlar, insanların uzun süredir meşgul olduğu sorulardır.
Böyle bir rejime, bir yeraltına ve hatta bir yer altı demiryoluna direniş olacaktır. Geriye dönüp bakıldığında ve casusluk ve sosyal kontrol için mevcut olan 21. yüzyıl teknolojileri göz önüne alındığında, bunlar biraz fazla kolay görünüyor. Elbette Gilead komutası, 17. yüzyıl Püriten atalarının yaptığı gibi Quaker'ları ortadan kaldırmak için harekete geçecekti.
Kendim için bir kural koydum: İnsanların başka bir yerde veya zamanda daha önce yapmadığı veya teknolojinin halihazırda var olmadığı hiçbir şeyi dahil etmem. Karanlık, çarpık icatlar veya insanın acınası davranış potansiyelini yanlış tanıtmakla suçlanmak istemedim. Grup tarafından harekete geçirilen asmalar, insanların parçalanması, kastlara ve sınıflara özgü kıyafetler, zorla çocuk doğurma ve sonuçlara el konulması, rejimler tarafından çalınan ve üst düzey yetkililerle birlikte yetiştirilmek üzere yerleştirilen çocuklar, okuryazarlığın yasaklanması mülkiyet haklarının reddi - hepsinin emsalleri vardı ve bunların çoğu başka kültürlerde ve dinlerde değil, Batı toplumunda ve “Hıristiyan” geleneğinin kendisinde bulunacaktı. ('Hıristiyan' kelimesini tırnak içine alıyorum, çünkü Kilise’nin iki bin yıllık varoluşu boyunca sosyal ve politik bir örgüt olarak davranışlarının ve doktrininin büyük kısmının, adını aldığı kişiye tiksindirici olacağına inanıyorum.)
Damızlık Kızın Öyküsü sıklıkla 'feminist distopya' olarak adlandırılır, ancak bu terim tam olarak doğru değildir. Saf ve basit bir feminist distopide, tüm erkekler tüm kadınlardan daha büyük haklara sahip olacaktı. Yapıda iki katmanlı olacaktır: üst katman erkekler, alt katman kadınlar. Ama Gilead olağan bir diktatörlük türüdür: piramit şeklindedir, tepede her iki cinsiyetten de güçlüdür, erkekler genellikle aynı seviyede kadınları geride bırakır; daha sonra, evlenmemiş erkeklerin bir Econowife ile ödüllendirilmeden önce saflarda hizmet etmeleri gereken, her birinde erkek ve kadınlarla birlikte azalan güç ve statü seviyeleri.
Handmaid'lerin kendileri piramidin içinde bir parya kastıdır: sağlayabilecekleri şeylere - doğurganlıklarına - değer verirken, aksi takdirde dokunulmazlar. Bununla birlikte, birine sahip olmak yüksek statünün bir işaretidir, tıpkı birçok köle veya büyük bir hizmetçi maiyeti her zaman olduğu gibi.
Rejim katı bir Püritenlik kisvesi altında çalıştığı için, bu kadınlar çocuklara olduğu kadar zevk vermeyi amaçlayan bir harem sayılmaz. Dekoratif olmaktan çok işlevseldirler.
*
Uzun zamandır ilgimi çeken üç şey kitabın yazımı sırasında bir araya geldi. İlki, distopik edebiyata olan ilgimdi, Orwell'in ergenlerin okumasıyla başlayan bir ilgi. 1984 , Huxley'in Cesur Yeni Dünya ve Bradbury's Fahrenhayt 451 ve 1960'ların başında Harvard'daki yüksek lisans çalışmam boyunca devam etti. Edebi bir biçim ilginizi çekti mi, bunun bir örneğini kendiniz yazmak için her zaman gizli bir yeniniz olur. İkincisi, atalarımın çoğu o zamanlarda ve o yerde yaşamış olduğu için, yine Harvard'da, 17. ve 18. yüzyıl Amerika'sıyla ilgili çalışmamdı. Üçüncüsü, II.Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden üç ay sonra 1939'da doğmuş bir insanda, diktatörlüklere ve bunların nasıl işlediğine duyduğum hayranlıktı.
Amerikan Devrimi ve Fransız Devrimi ve 20. yüzyılın üç büyük diktatörlüğü gibi - daha fazlası olduğu için 'büyük' diyorum, aralarında Kamboçya ve Romanya da var - ve ondan önceki New England Puritan rejimi gibi Gilead da ütopik idealizme sahip. damarları aracılığıyla, yüksek fikirli bir ilkeyle birleştiğinde, her zaman var olan gölgesi, yasal olmayan oportünizm ve güçlülerin perde arkasındaki şehvetli zevklere düşkünlük eğilimi herkese yasaklanmıştır. Ancak bu tür kilitli kapı kaçışları gizli kalmalıdır, çünkü rejim kendi amaç hem fiziksel hem de ahlaki yaşam koşullarını iyileştirdiği fikri; ve tüm bu tür rejimler gibi, gerçek inananlarına bağlıdır.
Damızlık Kızın hikayesini düpedüz bir başarısızlıkla bitiremeyecek kadar iyimserdim. Hatta 1984 , edebi vizyonların en karanlık hali, sonsuza kadar insan yüzüne sürtünen bir çizmeyle veya kırık bir Winston Smith'in Big Brother'a sarhoş bir aşk hissetmesiyle bitmiyor, ama rejim hakkında geçmiş zamanda ve standart İngilizce ile yazılmış bir makale ile bitiyor. . Benzer şekilde, Damızlık Kızımın Maine ve Kanada üzerinden olası bir kaçışına izin verdim; ve hem Damızlık Kızın hem de içinde yaşadığı dünyanın tarihe çekildiği perspektifinden bir sonsöze de izin verdim. Sorulduğunda Damızlık Kızın Öyküsü 'gerçekleşmek üzere', kendime kitapta iki gelecek olduğunu ve ilki gerçekleşirse ikincisinin de gerçekleşebileceğini hatırlatırım.
Damızlık Kızın Öyküsü çok görsel bir kitap. Güçsüz olanlar her zaman söylediklerinden fazlasını görürler. Bu Folio baskısındaki resimlerin, 1930'ların ve 40'ların hem hissiyatını hem de renk paletini, büyük diktatörlüklerin yükseliş çağını ve geleceğin Gilead'in tabela ve markalaşmasını yansıtıyor olması uygun. Kuzey Amerika'nın akılda kalıcı sloganlar konusundaki ustalığıyla birleştiğinde propaganda ve sunumda eşit bir ilgi. Kendi korkunç yaratımımın akla yatkınlığı konusunda kendimi bile ikna ettiğimi anladığım o tedirgin anlarda bana en mümkün görünen yön bu.
O. W. Toad Limited 2012. The Folio Society’nin baskısı için Anna ve Elena Balbusso'nun kapak tasarımı ve illüstrasyonları Damızlık Kızın Öyküsü .