Çocuklarınıza yardımcı olabilmenizin birinci şartı sizin, duruma hakim, sakin, itimat verici, dengeli bir tavır içinde olmanızdır. Çocuklarınızı yanınızdan uzaklaştırmayın, beslenme, barınma, ilgi ihtiyaçlarını direkt siz karşılayın. Çocuklarınızın sizin yakınlığınıza her zamankinden daha çok gereksinimi olduğunu unutmayın (bedensel yakınlığı, elini tutmayı, sarılmayı ihmal etmeyin). Travma sırasında ve sonrasında yaşadıklarını anlatması istikametinde ona takviye verin anlatmaya yüreklendirin anlatmak istrmezse zorlamayın. orku, kızgınlık üzere hislerini tabir etmelerine müsaade verin hatta yüreklendirin, ağlamalarını önlemeyin, tekrardan sorularına cevap verin. Yaşadıklarının son derece doğal olduğunu, bir hastalık olmadığını anlatın.
Çocuklarınızı rahatlatmak için ‘geçti’ ya da ‘bir şey olmaz’ demek yerine muhtemel olumsuz durumlarda yapması gerekenler konusunda bilgi verin .
Çocuklarınızın yanında travma ile ilgili mevzuları konuşmaktan kaçınmayın. Çocukları travmadan ya da zahmetten korumak için olanları gizlemek hakikat değildir. Çocukların da neler olduğunu bilme ve anlamaya ihtiyaçları vardır. Anlatırken onların manaya seviyelerine uygun bir söz kullanmanızda fayda vardır. Çocuğunuzu en kısa müddette günlük hayatın içine katın, ona aşikâr sorumluluklar verin. Çocuğunuzun birlikte olduğu, öbür yetişkinlere, örneğin öğretmenine de durumu anlatın ve onun da dayanağını isteyin.