ÇEVİRMEN:SNBURAK
EDİTÖR:BLACKLOTUS
Dev canavar, geniş vücuduna pek uymayan esnek bir hareketle tekrar zıplamadan önce fırlatıldı ve şiddetle yere yuvarlandı.
“Gururuk.”
Dev canavar hemen karşı saldırıya geçmedi, bunun yerine yerde eğik kalırken dişlerini göstermeyi seçti. Bu arada, onu fırlatıp atmaktan sorumlu olan dev Naga hırlayan canavarın önünde duruyordu.
Bu, çok kısa bir süre önce Gölge Ordusu'na katılan Naga türünün patron seviyesindeki canavarı ‘Jima’dan başkası değildi.
Jima yanına sağ elini uzattı. Bunu yaptığında, yerdeki gölgeden yavaşça siyah bir mızrak yükseldi.
Hop!
Jima mızrağı güçlü bir şekilde kavradı ve silahı önüne doğrulttu. Hiçbir şeyin ondan geçmesine izin vermeme konusundaki kırılmaz iradesi hissediliyordu.
“Ha…? Ha…??”
JÖSK’ten genç asker, gözlerinin önünde ortaya çıkan gösterinin bir rüya mı yoksa gerçek mi olduğunu tam olarak anlayamadı.
Bir canavarın şu anda onu başka bir canavardan koruduğunu düşünmek.
Kesin olarak Dev canavarın ağzına gireceğini düşünüyordu. Ancak, diğer canavarın geniş, heybetli sırtına baktığında kalbinin derinliklerinden fışkıran birkaç güçlü duyguyu hissetti.
“Burada neler oluyor...”
Hayatta kalabilirler miydi?
Dev canavara karşı hayatta kalabilirler miydi?
Sadece genç asker değil, yaşlı çift ve hastalar da.
Askerin düşünceleri bu noktaya ulaştı ve birdenbire tüm biriken gerilim onu terk etti ve gözyaşları hızla aktı.
“Bunu kullan.”
Birisi renkli bir mendili genç askere doğru itti. Bakmak için başını yana çevirdi.
Askerden çok daha genç görünen bir genç, çenesiyle mendili işaret etti ve ardından başını salladı.
Bu genç Japonca konuşmadığı için asker onu anlamadı, ama ilk başta ne söylemek istediğini anlamak o kadar da zor olmadı.
‘O Koreli mi?’
Genç asker sunulan mendille akan gözyaşlarını sildi ve sorularını sordu.
“Bu arada… Sen kimsin? Bekle, neden buradasın?”
Koreli genç başparmağını havaya kaldırmadan önce sessizce başını salladı.
“İyi.”
“Affedersin?”
“Çok iyi.”
“T-Teşekkürler… Sanırım?”
Genç asker şaşkınlıkla minnettarlığını ifade ederken arkasından bu Koreli gencin yoldaşı gibi görünen başka bir adam belirdi.
Bu asker, Avcılar hakkında pek bir şey bilmese de bu adamın kıyafetlerinde kan damlalarını gördü ve şimdi başka bir âlemde var olan güçlü bir varlığa baktığını fark etti.
“Bu tehlikeli olabilir.”
Jin-Woo, buraya gelmeden önce kırsal kliniğe bir göz atmıştı ve arkasını işaret ederken Yu Jin-Ho'ya söyledi.
“Görünüşe göre yerimizi değiştireceğiz. Çok yakınız.”
Yu Jin-Ho, şimdiye kadar Devlere karşı savaşa birkaç kez tanık olmuştu, bu yüzden Jin-Woo'nun ne dediğini hemen anladı.
“Ben burada beklemede olacağım, hyung-nim.”
“Tamam.”
Jin-Woo daha sonra genç askere baktı ve korkmuş gözlerini gördü.
Askerin yanından geçti ve korkmuş, ağlamaklı Japon adamın omzuna hafifçe vurdu. Bu hareket, askerin mükemmel bir iş çıkardığını söylemek anlamına geliyordu.
Tek başına tek bir tüfekle bir canavara karşı durarak yaptığı şey, sıradan bir insanın taklit etmeye bile çalışabileceği bir şey değildi.
Jin-Woo, pek çok zindana E-Seviyeli olarak girmişti, bu yüzden bu askerin ne kadar cesur olduğunu herkesten daha iyi biliyordu.
Genç JÖSK askeri, Jin-Woo'nun yanından geçerken arkasına baktı ve hayranlıkla nefes verdi.
“Ah.”
Omzunun üzerinden geçen ağırlık ve elinden gelen sıcaklık. Sadece tek bir dokunuş ve onu ölümüne hazırlanmaya zorlayan dehşet tamamen silinip gitti.
Kalbinin en derin yerinden güçlü bir rahatlama duygusu yükseldi.
O anda genç asker, Devlere boyun eğdirirken ülkesinde dolaşan iki Korelinin hikâyesini hatırladı.
İkisinden birinin adını hatırladı. Güney Kore'de S-Seviyeli canavarlara da neredeyse tek başına boyun eğdiren Avcının adı…
‘Seong Jin-Woo… Avcı Seong Jin-Woo…’
Bu olmak zorunda. O adam o olmalıydı.
Güm-güm!
Askerin kalbi, sadece geçerken duyduğu biriyle karşılaştıktan sonra sert bir şekilde çarpmaya başladı. Hala yanında duran Koreli genci hızla sorguladı.
“O kişi mi? Güney Kore'den gelen S-Seviyeli Avcı??”
Yu Jin-Ho başını salladı ve cevabını verdi.
“Doğru.”
Bu arada Jin-Woo, iki canavarın şiddetli bir yakın dövüşte olduğu yere doğru yürüdü. Alnı kırışıyordu.
“Kiiaaaahhk-!!”
Dev, göz açıp kapayıncaya kadar Jima’nın önünün derinliklerine daldı ve güçlü bir şekilde Naga’nın omzunu yarmaya başladı.
A-Seviyeli bir zindanın patron düzeyindeki bir canavarıydı. Arkasındaki insanları korumak için dikkati biraz başka yöne çevrilmiş olsa bile, diğer sıradan Gölge Askerlerden çok daha güçlü bir varlık olmalıydı.
Düşününce eski hali aynı ‘patron düzeyinde’ bile olmayan normal bir canavar tarafından bastırılıyordu. Bu durum, bu Dev tipi canavarların ne kadar güçlü olduğunu kolayca gösteriyordu.
Tüm bunların yanı sıra Jin-Woo, askerlerinin bu şekilde dövülmesinden hiç hoşlanmamıştı. Dizlerini bükerken ifadesi sertleşti. İnanılmaz miktarda güç kalçasını ve bacaklarını doldurdu.
Çat, çat…
Ayaklarının altındaki asfaltta çatlaklar oluşurken bacaklarını destekleyen asfalt yarılmaya başladı.
Ka-boom!
Jin-Woo yerden uçtu ve bir anda Dev'in yüzüne doğru fırladı. O kısa anda, canavarın gözleri ona doğru uçtuğunu fark etti.
Uçan insanın gözlerini bir anlama parıltısı doldurdu.
‘Düşündüğüm gibi, bu adamlar sizin ortalama canavarlarınız değiller.’
Jin-Woo’nun yumruğu Dev’in alnına çarptı. Ancak verilen hasar beklediğinden daha azdı. Canavar, darbeyi olabildiğince en aza indirmek için vuruştan hemen önce başını geri çekmişti, bu yüzdendi.
Canavar, devasa bir vücuda ve şaşırtıcı derecede çevik hareketlere sahipti. Bu serserilerle yüzleşmek zorunda kalan Avcıların bakış açısına göre, bu iki yön tek başına onlara bir çaresizlik duygusu vermek için yeterliydi.
Ancak bu mesele sadece normal Avcılar için geçerliydi.
Jin-Woo, havada hemen ‘İblis Kral’ın Kısa Kılıcı’nı çağırdı. Sonra, diğer serbest elini Dev'in yüzüne doğru hiçbir şey tutmadan uzattı.
‘Hükümdar Otoritesi!’
Görünmez bir el, karşı konulmaz bir güçle Dev'in yüzüne doğru çekildi. Jin-Woo ile canavar arasındaki mesafe hızla kapandı.
“Kureuk?”
Canavar, havadaki rakibinin hemen tekrar saldırmaya başlamasını beklemiyordu ve paniğe kapılmış bir halde etrafta sallanmaya başladı, ama sonunda, hepsi boşunaydı.
Jin-Woo bir anda Dev'in burnunun önünde uçtu ve yeteneğini etkinleştirdi.
“Şiddetli Darbe.”
Dududududududu!!
Seri ateş saldırıları o kadar hızlıydı ki geride bir dizi ardıl görüntü bıraktı, Dev'in yüzünü tam bir karmaşaya çevirdi.
“Kuwaaaak!!”
Boom!!
Canavar yüzünü kapattı ve yerde yuvarlandı. O saldırıdan görme yeteneğini kaybetti ve dizginlenemeyen bir acı içinde çılgınca savruldu.
Pat.
Hafifçe yere indikten sonra Jin-Woo etrafı izledi ve bu avın sona erdiğini hissetti.
‘Bitti.’
Ama sonra Dev, Jin-Woo’nun yaklaşımını hissetti ve aceleyle, arkasına bakma zahmetine bile girmeden kaçmaya başlamadan önce omuzları büyük ölçüde ürperdi.
‘Başkalarının varlığını da hissedebiliyor mu?’
Jin-Woo bunlarla ne kadar savaşırsa o kadar çok şaşırdı.
Gözlemlerinden bahsediyordu ve bu Dev tipi canavarların büyük biyolojik bedenlere sahip olan özel silah sistemleri gibi olduklarını söyledi.
Dev hızla uzaklaştı. Tabii ki, gitmesine izin vermeyi planlamıyordu.
‘Hızlı Hareket Etme.’
Jin-Woo’nun bedeni bir şimşek gibi öne doğru kaydı.
Dev canavar dört ayak üzerinde tüm gücüyle koşuyordu, ancak mesafe artmak yerine hızla azalıyordu.
Canavar dehşete kapıldı. Hemen arkasından kemik ürpertici bir aura hissetti.
Dev yaratık, ne kadar mücadele ederse etsin asla kaçamayacağını geç fark etti. Böylece, aniden durdu, döndü ve düşmanına saldırmaya çalıştı, ama…
‘…??’
Korkunç bir hızla yaklaşan insanın varlığı aniden kayboldu. Ve sonra…
‘…!!’
Varlık yaratığın arkasında yeniden belirdi.
Gözleri artık çalışmıyor olsa da Dev refleks olarak başını çevirdi.
Ancak bu, canavarı dilimlemesini kolaylaştırdı.
Jin-Woo dümdüz zıpladı ve ‘İblis Kralın Kısa Kılıcı’nı güçlü bir şekilde aşağı salladı.
Çat-!!
‘Kara Kalp’ten sızan sihirli enerjiyle taşan kılıç, Dev canavarın yüzünü tek bir dilime dikey olarak ayırdı.
Çat!
“Gu-urk…”
Bir balta tarafından kesilen bir ağaç gibi, canavar yavaşça geriye doğru devrildi, hatta düzgün bir şekilde çığlık atamadı.
KÜT!!
Bununla birlikte üçüncü dev başarıyla avlandı.
Jin-Woo kusursuz bir şekilde yere indi ve zafer duygularıyla dolu hafif bir iç çekti.
“Haaa…”
“Hyung-nim!!”
Yu Jin-Ho, savaşın bitmesini beklerken çok geride duruyordu. Güvenli hale geldiğinde, aceleyle koştu ve serinletici soğuk çay içeren termosun kapağını sundu.
Jin-Woo parlak bir şekilde sırıttı ve kapağı kabul etti.
“Teşekkür ederim.”
Kapaktaki çay, tanıdık yutkunma sesleri çıkarırken boğazından aşağı kaydı.
‘Mm?’
Bir varlık hissetti ve arkasına baktı, ancak omuzları çökmüş olan Jima’nın
ona yaklaştığını gördü. Gölge Asker, daha önce bire bir dövüşü kaybettiği için
açıkça depresyondaydı.
‘Ne olursa olsun iyi savaştın. Biraz dinlen.’
Jin-Woo, astını cesaretlendirdi ve geri döndürdü. Jima bir gölge olmaya geri döndü ve Jin-Woo'nun ayaklarının altına çekildi.
Yu Jin-Ho sesini yükseltmeden önce bu sürece baktı.
“Hyung-nim?”
Jin-Woo boş kapağı geri verdi ve cevap verdi.
“Evet?”
“Diğer tüm çağırılmışlarını kendi başlarına gönderdin, ama Nagalar ile birlikte hareket etmeye karar vermenin bir nedeni var mı?”
Yu Jin-Ho bu durum karşısında şaşırmıştı.
Şu anda, bu Dev'i öldürmekten neredeyse sadece hyung-nim sorumluydu. Sanki Naga’nın yardımına hiç ihtiyacı yokmuş gibi görünüyordu.
O zaman bile, savaşın başında her zaman önce Naga'yı gönderdi ve ancak çağrısı itildikten sonra katıldı.
Yu Jin-Ho, Jin-Woo’nun amacının ne olabileceğini merak ediyordu. Gerçi asıl sebep yeterince basitti.
‘Çünkü sadece bu adamların seviyesini yükseltmek istiyorum.’
Naga Gölge Askerleri nispeten yakın zamanda Gölge Ordusu'nun bir parçası olmuştu ve sonuç olarak seviyeleri diğer askerlerinkinin oldukça gerisinde kalmıştı.
Zaten bu Devlerle savaşacağı için bu süreçte Nagaların seviyesini de yükselteceğini düşünmesinin nedeni buydu. Ancak, ortaya çıktığı üzere bu Dev tipi canavarlar, yeni acemilerin kendi başlarına başa çıkabilecekleri kadar kolay rakipler değildi.
Biraz sıkıcı olsa da Nagaların savaş deneyimini arttırmak istiyorsa bu yöntem hala en iyisiydi.
‘Elbette Yu Jin-Ho'ya bunların hiçbirini gerçekten söyleyemem, değil mi?’
Jin-Woo sırıttı.
“Şey, bu Nagalara hala pek aşina olmadığımı hissediyorum, anlıyor musun? Onları biraz daha etrafımda tutarsam, onlarla daha yakın olamaz mıyım?”
“Ah.”
Yu Jin-Ho başını salladı.
Bu adama yalan söylemek ne kadar kolay – diye düşündü Jin-Woo.
Ama sonra, Yu Jin-Ho, gözleri pırıl pırıl parlarken sesini yükseltmeden önce aniden derin düşüncelere daldı.
“Çağrılarının her birine göz kulak bile oluyorsun, hyung-nim. Senden beklendiği gibi!”
‘……..’
Ayrıca Jin-Woo da ona yalan söylediği için çok üzüldü.
“Affedersiniz…”
Jin-Woo’nun kafası onun tarafına döndü.
Cesurca Dev'e karşı çıkan genç asker, sürekli ölü canavarın cesedine bakarken yaklaşıyordu. Jin-Woo, askerin omzunun arkasından hastaneyi korumaktan sorumlu yaşlı çifti de görebiliyordu.
Henüz onlarla konuşmamıştı, ancak söylemek istediklerini yalnızca ifadelerinden anlayabiliyordu.
Tek ihtiyacı olan buydu.
Şu anda minnettarlıklarını teker teker kabul edecek zamanı yoktu. Burada dursa bile bu Devler başka yerlerde öfkelerini çıkarıyordu.
Jin-Woo, Dev'in cesedine uzun uzun baktı.
Japonya'ya gelmesinin en büyük nedeni, şu anda önünde yerde yatıyordu.
“Durun! Durun!!”
Yu Jin-Ho, Japonların bölgeye yaklaşmasını çabucak durdurdu.
Jin-Woo son zamanlarda bunu hissediyordu, ama Yu Jin-Ho'nun zekâsı ilk tanışmalarından bu yana önemli ölçüde hızlanmış görünüyordu. Bu sayede gölgeleri çıkarma işi çok daha kolay hale geldi.
Bakışlarını ölü Dev'e çevirmeden önce sırıtıp biraz Yu Jin-Ho'ya baktı.
Ellerini uzattı ve sessizce kendi kendine mırıldandı.
“Dirilt.”
***
“Evlerindeki sevgili izleyiciler… İnanması zor ama önümdeki sahne gerçekten yaşanıyor!”
Tatatatatatata-!!
Helikopterdeki muhabir sanki kendi gözlerine inanamıyormuş gibi sürekli şaşkınlıktan soluk soluğa idi.
Kamera aşağıdaki sahneleri aktarmaya başladı. Yüzlerce karınca canavar belirli bir yöne doğru düzgün bir şekilde ilerliyordu. Önlerinde de sırtında kanatları olan mutasyona uğramış bir karınca canavar vardı.
Tabii ki, ‘Beru’dan başkası değildi.
Yürüyen karınca ordusunun önünde ilerliyordu ama aniden başını havaya kaldırdı.
“Kiiiiieeehk-!!”
Çığlığının yüksek sesle patlaması muhabirin aceleyle kulaklarını kapatmasına neden oldu. Bu sırada arkalarından yürüyen karıncalar Beru'nun çağrısını duyduklarında durdular.
Önlerinde üç Dev vardı.
Boyut farklılıkları bir fil ve bir fareye bakmak gibiydi.
Ancak Beru, pençeleri uzun bıçaklar gibi uzanırken tek bir korku bile göstermedi ve ileri atıldı.
"Kiiieeehhhck !!"
Ve arkasından, karınca ordusu karaya bürünmeye başladı.
Yoğun ve kanlı savaş çok geçmeden sona erdi.
"Aman Tanrım!! Aman Tanrım!!"
Muhabir şaşkınlıkla tekrar tekrar haykırırken karıncalar Devleri başarılı bir şekilde yere serdiler. Sonra keskin çeneleriyle çiğnemeye başladılar ve cesetleri yediler.
“Kiiieeehhhck!!”
Ve arkasından, karınca ordusu zemini siyaha bürünmeye başladı.
Yoğun ve kanlı savaş çok geçmeden sona erdi.
“Aman Tanrım!! Aman Tanrım!!”
Muhabir şaşkınlıkla tekrar tekrar haykırırken, karıncalar Devleri başarılı bir şekilde yere serdiler. Sonra keskin çeneleriyle çiğnemeye başladılar ve cesetleri yediler.
Wooduduk!!
Kwajeeck!!
Elbette Beru'nun emriyle, canavarların bir kısmını geride bırakmayı unutmadılar, böylece daha sonra daha fazla Gölge Asker yaratılabilecekti. Fazla açgözlü davranan karıncalara gelince, durumu hemen çözmek için Beru'dan hızlı tekmeler geldi.
Muhabir şimdi açıkça heyecanlanmış bir sesle bağırıyordu.
“Devler şu anda yutuluyor!! Bu Devler şu anda böcekler tarafından yutuluyor!!!!”
İnsanları yiyip bitiren eylemlerle dizginlenemeyen şok ve korku aşılayan bu Devler, karıncalar tarafından yutuldu. Bu sahneyi izleyen Japon halkı, açıklanamaz bir haz duygusu hissetti.
Jin-Woo'nun kendisi hareket halindeyken filme alınmayı reddettiği için belki de en çok ilginin karınca ordusuna odaklanmasının nedeni buydu.
Tek sorun…
“Heok!!”
Muhabir ve kameraman şaşkınlıkla irkildi ve Beru'nun helikopterin hemen yanında uçtuğunu gördükten sonra aceleyle geri çekildiler.
Eski karınca kralı hiç tereddüt etmedi ve onu gösteren kamerayı kapıp hemen yok etti.
Kwajeeck!!
“Keok!”
Muhabir ve kameraman birbirlerine sarılıp korkudan acınacak bir şekilde ürperdiler.
“…..”
Beru, aşağıdaki yere geri dönmeden önce sessiz bakışlarını titreyen iki insan arasında değiştirdi.
“Vay be…”
“Hah, hah…”
Her iki adam da hemen rahat bir nefes aldı.
Her seferinde on binlerce dolarlık kameralar kaybolurken canavar karınca ordusunu takip etmelerinin bir nedeni vardı. Çünkü sayısız izleyici, bu yaratıklar için ateşli bir şevkle deliriyordu.
Kameraman bu olasılık için hazırlanan yedek kamerayı çabucak eline alırken, muhabir kapanış sözlerini sanki tüm bu duruma alışmış gibi mikrofona söyledi.
“...Ben Kitamura, konumdan bildiriyorum.”
***
“Kkyaaahk!”
Kısa süre önce ilkokuldan mezun olmuş olmalıydı. Bu genç kız gözyaşlarıyla ıslanmış bir yüzle çığlık atarak kaçıyordu.
“Ah, ah ah!!”
Hemen arkasında bir Dev, yüzünde iğrenç bir gülümsemeyle onu kovalıyordu.
Hala kısa olan bacaklarının üzerinde koşarken ne kadar ileri gidebilirdi? Aralarındaki mesafe bir anda kapandı.
Dev bu etiket oyununu, kazananı taşa çevirmeyi, oldukça eğlenceli bulmuş olmalıydı, çünkü dişlerini gösterip sırıtmaya devam ediyordu.
Diğer Devlerden en az 1,5 kat daha uzun olan koluyla uzandı. Ve bu kadar sert bir elin genç kızı yakalamasından hemen önce, canavarın bileğinden soğuk bir ışık geldi.
Ve daha sonra patlayan mavi renkli şimşek, artık eksik olan bileğin kesik yüzeyini aşırı ısıyla yakmaya başladı.
Çat!!!
“Guwaaaaahahk!!”
Dev ayağa fırladı ve bileğini tutarken acı içinde çığlık attı.
Mavi renkli bıçağın sahibi ‘İgris’ten başkası değildi.
Döndü ve dizlerinin üzerinde titreyen solgun yüzlü kızı oradan hızla tahliye etmeden önce kaldırdı.
Dev öfkeyle aşağıya baktı. Bileğini temiz bir şekilde kesen yaratık, avıyla kaçmakla meşguldü.
Öfkeli Dev'in gözleri hızla kırmızıya boyandı.
“Gureuk…”
Sahne, herhangi bir gözlemcinin altına işemesi için yeterince korkutucuydu. Ama o zaman bile biri hala bu kadar korkunç bir canavarın önünde duruyordu. Elbette ‘Demir’di. Zırhı, sınıfı, ‘Elit Şövalye’ye yükseldikten sonra daha da gelişmiş hale gelmişti.
Demir, kalkanı yere sapladı ve göğsü tamamen açık olarak gururla durdu. Ve sonra, miğferinin altından gerçekten yüksek bir kükreme patladı.
Wooooowuuuuuhhh-!!
[Demir, ‘Beceri: Kışkırtma Kükremesi’ni etkinleştirdi.]
[Düşman kışkırtılmış bir duruma düştü.]
Daha önce İgris'i hedef alan Dev'in bakışı anında Demir'e çevrildi.
‘Cesaretin varsa gel’ der gibi, Demir göğsüne kuvvetlice vurdu ve kendisi kadar büyük kalkanı kaldırdı.
“Guwuuurk!”
Öfkeli Dev'in yumruğu acımasızca Demir'e yumruk attı.
Ka-boom!
Ancak Demir hiç yerinden kımıldamadı. Sınıfının yükselmesinin etkileri onu yepyeni bir güç seviyesine ulaştırmıştı.
Boom! Çat! Bam!
Demir düzinelerce darbeye karşı ustaca savundu ve yüksek sesle tekrar bağırdı.
“Wuuoouuhh!!”
Bunu yaptığında, Jin-Woo ile en uzun süredir birlikte olan Gölge Askerler ve Buz Ayıları ordusu, Dev'in her iki tarafından aynı anda saldırdı.
Buz Ayısı birliklerinin lideri, Tank, uzun bir süre hareketsiz kaldıktan sonra savaş alanına girme ihtimaliyle heyecanlanmış gibi başını salladı ve yüksek sesle kükredi.
“Krrroooarr!!”
Kükremesi o kadar gürültülü ve patlayıcıydı ki, uzaktaki kişiler bile havadaki hafif titremeyi hissedebiliyordu.
Bu sahneyi uzaktan izleyen muhabir, yanındaki kameraya bağırdı.
“Herkes bunu görebiliyor mu? Bu çağrılar, Avcı Seong Jin-Woo'nun çağırdığı bu yaratıklar, Dev'e kendi başlarına saldırıyor!”
Bu gerçekten gerçek olabilir mi?
Bu muhabir, başından beri Yuri Orlov’un iddialarına inanmamıştı ve açıkça görülüyor ki, Jin-Woo’dan da pek umutlu değildi.
Ama sonra, sadece Seong Jin-Woo'nun kendisi değil, aynı zamanda kendi başlarına dışarı çıkmalarını emrettiği çağrılmış yaratıklar bile, çocuk oyuncağıymış gibi bu Devleri hızla avlıyorlardı.
Belki, sadece belki…
Muhabir, Seong Jin-Woo'nun belki de bu ülkeyi tek başına kurtarabileceğini düşündüğünde göğsünün en derin kısmından sıcak ve güçlü bir şey fışkırdı.
Tam o anda.
“B-Bak! Orada!”
Kameraman Dev'i işaret etti. Muhabir aceleyle gözyaşlarına boğulmuş bakışlarını canavarın yönüne çevirdi.
“Bu nasıl olabilir…!!”
Muhabir bir inilti tükürdü.
Dev'in duruşu şimdiden çökmeye başlamıştı. İgris’in kılıcının ucundan fırlayan sayısız çığlık atan şimşek, sendeleyen canavarın kafasına vuruyordu.
Öyle büyüleyici derecede güzel bir manzaraydı ki ona bakan herkes bundan sonra söylemek istediklerini unuttu.
Egemenler Listesi
1) Gölge Egemeni-Ölülerin Kralı ( Seong Jin-Woo)
2) Beyaz Alevlerin Egemeni - İblis Kralı ( Baran) (öldü)
BL: Şimdi gençler sizden gelen bazı sorular vardı bunlardan biri hangi saatler arası yükleme yapıyorsundu. Ben normalde kararlaştırdığımız saat 17.50 yalnız bugünlerde bazı nedenlerden dolayı 18.00 18.30 falan aksadığı oldu. Toplu bölümlerde yüklenme değil de eve gelip son bir kere daha kontrol ettiğimden biraz daha uzuyor uzun lafın kısası toplu atmadığımda en geç 18.30 da bölüm yüklenmiş olacak. Birde Solo Level ile ilgili ufak bir yayın düzenleyeceğiz. Bunu nasıl ve ne zaman yapacağımızı Ratel ile konuşup tekrardan kararlaştıralım ona göre size bir gün ve saat verelim. Bu arada çok yakında egemenler melekler ve anlaşılmayan çoğu olayı öğreneceksiniz. Aklınızda olan sorular varsa sorun. Birde beğenmeyi yoruma atmayı ve ifade koymayı unutmayın. Yorumlarınız açıp tek tek okuyorum bu arada. o kadar işsizim. :D