Soğuk bir ülkenin meydanında karamsar, kara, kapkara (çünkü meydanda durmaktan insanın içi kararıyor) bir adam en nazik yerlerini bir meydana yapıştırır. Bir piyanist, gürültülü, çekişmeli ve bol düşmanlıklı bir ülkenin eski ve tarihi ve işte bu yüzden çekişmeli bir meydanında piyano çalar, barışa çağrı mıdır, bir çabadır en azından, bir sakin ve umutlu sestir. Avrupa’nın en batı kıyılarında bir yerde bir adam biriktirdiği halıları sergiler. Japonya’da bir yayıncı patron topladığı sanat eserlerini bir adaya koyar, hiç yapılmamış bir sergiyi açar, adayı gösterir. Bir Kuzey Afrika ülkesinde kadının biri bir platformun üstünden yürekten bir şarkı çığırır. Bir Orta Doğu ülkesinde bir mülteci kampında seyyar bir araç, bir el arabası içinde piyano durur, çalacak olan içine girer, oturur. Bir Güney Afrika ülkesinde ırkçılık sonrası ortamında bir rapçi yüzünü değiştirerek devletlülerin yüzüne saldırmasını engelleyebilir de öyle konuşur.
Bu filmi bulur da izlersem bir devam notu yazacağım.