06.30'da güncellendi. ET, Ekim 19
Ebeveynler yavrularına DNA'larından daha çok geçebilirler. Yeni bir çalışma, bazı solucanların, bebeklerinin hayatlarını yüzde 30'a kadar uzatan genetik olmayan değişiklikler boyunca geçtiğini gösteriyor.
Gerçek genetik koddaki değişikliklerden ziyade, epigenetik değişimler, genlerin nasıl ve ne zaman ifade edildiğini veya "açık" olduğunu kontrol eden moleküler belirteçlerdir. Bu kontroller, çevrenin bir insanın genetik yapısını nasıl etkilediğiyle ilgilidir. Örneğin, diyetle ilgili yeni bir çalışma, bir farenin ebeveynlerinin, yavruların kanser elde etme olasılığını etkilediğini gösterdi. İnsanlarda yapılan çalışmalar, baba büyükbabanız aç gittiyse, kalp hastalığı ve obezite için daha büyük bir risk altında olduğunuzu ileri sürdü.
Stanford Üniversitesi'nden araştırmacı Araştırmacı Anne Brunet, yeni çalışmanın sonuçları, “kendi yaşamları boyunca kendi yaşamları boyunca ne yaparsa yapsın, onların soyunun yaşamları üzerinde bir etki yaratabileceğini potansiyel olarak önerebilir”, diye açıklıyor. "Bu, organizmanın ne kadar uzun süre etkilese de genlerini etkilemese de."
Çalışma model organizmada gerçekleştirilmiştir. C. elegansGenellikle genetik benzerlikleri nedeniyle insanlar için bir stand-in olarak deneylerde kullanılan küçük, solucan benzeri bir nematod. Yine de, araştırmacılar sonuçlarının insan yaşamı için nasıl uygulanacağından emin değiller. Şu anda bulgularının farklı türlerde doğru olup olmadığını görmek için balık ve fare üzerinde çalışıyorlar.
Genler mi yoksa epigen mi?
DNA'mız yaşam kodunu tutar, ancak bu kod DNA'nın proteinlerle nasıl büküldüğüne dayanarak uyarlanabilir. Bu proteinlerdeki değişikliklere "epigenetik" denir ve kelimenin tam anlamıyla "genomun üstünde" anlamına gelir. [Epigenetics: İnsanların Nasıl Çalıştığı Üzerine Devrimsel Bir Bakış]
DNA'yı bir arada tutan histonlar olarak adlandırılan proteinlerin modifikasyonları, bir metil grubu (bir karbon-hidrojen molekülü) adı verilen bir molekül ekleyerek genleri etkisiz hale getirebilir ve metilleri çıkararak genleri açabilir. Bu değişiklikler çevrede, diyet veya toksinlere maruz kalma gibi çeşitli şeylerden kaynaklanabilir.
Yeni çalışma, popüler inanışın aksine, bu değişikliklerin bir kısmının gübrelemede yaşadığını göstermektedir. Hangi kişiler hayatta kalıyorlar ve nasıl oluyor da, araştırmacılar hala cevap vermeye çalışıyorlar.
Brunet, “Bu bulgu, [epigenom] 'un tamamen sıfırlanmadığı ve jenerasyonlar arasında aktarılan genom tarafından kodlanmayan epigenetik miras olduğu yönündedir.
Kalıtsal uzun ömür
Araştırmacılar, belirli bir histon proteinine bir metil grubu ekleyen protein kompleksini mutasyona uğrattıklarında, nematodların mutant olmayanlardan yüzde 30 daha uzun yaşadığını bulmuşlardır. Mutant nematodlar normal nematodlarla yeniden üretildiğinde, yavruları (mutasyon olmayanlar bile) yüzde 30 daha uzun yaşadı. Gerçek mutasyon olmasa bile uzatılmış ömrüne neden olan metil ilavesinin geçtiği görülmüştür.
Laboratuarda 15 ila 20 gün yaşayan bir nematod için, ekstra beş veya altı gün büyük bir destek. Bu, 80'e kadar yaşamak yerine, 100'ü geçerek bir insan gibi olurdu.
Araştırmacılar, bu genlerin ne olduğu ve nasıl çalıştıklarına rağmen, kompleks, yaşlanan genleri kapatıyor gibi görünüyor. Brunet WordsSideKick.com'a verdiği demeçte, "Bu kompleksin hayat tarzını manipüle ettiği ebeveynlerde bile ne olduğunu bilmiyoruz." "Bu kompleks tarafından düzenlenen yaşlanmaya karışan genleri görüyoruz."
İnsan etkileri
Araştırmacılar, proteinin insan ömrüne olan etkilerinden henüz emin olmasa da, erişkin kök hücre çalışmalarında da bulgu önemlidir. Yetişkin kök hücreler, 'yeniden programlanmış' ve normalde epigenetik modifikasyonlarından arındırılmış olan normal hücrelerdir. Bu silme işlemi kapsamlı değilse, artık değişiklikler bu hücreleri kullanarak terapileri tehlikeye atabilir.
Birmingham'daki Alabama Üniversitesi'nden bir araştırmacı olan David Sweatt, "Bulgu büyüleyici." Diye bir e-postada WordsSideKick.com'a verdiği demeçte. “Gözlemler, aynı zamanda,“ yumuşak kalıtım ”kavramının ortaya çıkmasıyla da tutarlıdır; buradaki epigenetik mekanizma, birkaç nesil boyunca atalara ait deneyimin moleküler bir belleğini sürdürebilir.”
New York'ta Albert Einstein Tıp Fakültesinden bir araştırmacı olan Silvia Gravina, çalışmadaki gibi epigenetik kalıtımın, insan merkezindeki ve onların yavrularında geleneksel "uzun ömürlü" genleri artırabileceğini öne sürdü.
"Bu bulgu, sağlık ve genel fizyolojinin sadece kendi genlerimiz ve yaşam koşullarımızla etkileşimden değil, aynı zamanda kendi genlerimiz ve atalarımızın çevresi arasındaki karşılıklı etkilerden de etkilenebileceği, büyüleyici ve yeni bir kavramı desteklemektedir. Gravina ayrıca e-postayla da dedi.
Nature dergisinde 19 Ekim'de yayınlanan çalışmaya Sweatt ya da Gravina dahil değildi.
WordsSideKick.com ekibi yazarı Jennifer Welsh'i Twitter'da takip edebilirsiniz.microbelover. En son bilim haberleri ve Twitter'daki keşifler için WordsSideKick.com'ı takip edin @wordssidekick ve üzerinde Facebook.
Editörün Notu: Silvia Gravina'nın ifadeleri, epigenetiğin insanlarda uzun ömürlülüğün geleneksel genetik nedenlerine katkıda bulunabileceğini, yerini koymayacağını açıklığa kavuşturmak için güncellendi.