5 yıldız üzerinden 1/2.
Bu hafta sonu, tarihin en büyük sinema franchise'ı kemerlerine bir çentik daha ekleyecek. Temel olarak, Kaptan Amerika: İç Savaş en az birkaç hafta bir numarada kalması bekleniyor, ancak o filmi görmek için sinemaya gitmeyecek birkaç kişiden fazlasını tanıdığımdan (onlara ailem diyelim), anneme bir uyarı vermek zorunda kaldım. bu tatil hafta sonu arkadaşlarıyla veya kız kardeşleriyle bir film gecesi planlamışsa: Anneler Günü için bir şey görecekseniz… görme Anneler Günü .
Son zamanlarda, Garry Marshall, modern Noel klasiğinden açıkça ilham alan tatil filmleriyle kendi mini film serisini başlattı. Aslında aşk (karşılaştırmalar burada durur). Diğer iki taksitinden farklı olarak, Sevgililer Günü ve Yılbaşı gecesi (uçak filmleri olarak bile izlemesi zor), Anneler Günü kalıbı biraz kırar. Bu, birkaç gün içinde gerçekleşir (sanırım bir hafta, ama bu konuda yanılıyor olabilirim) ve temelde üç hikayeye odaklanır (belki dört, işleri nasıl böldüğünüze bağlı olarak).
Hintli bir adamla çıktıktan sonra bağnaz annesiyle (Margo Martindale) yıllardır konuşmayan Kate Hudson var. Kız kardeşi (Sarah Chalke) eşcinsel olmasına ve hayatının bu kısmını gizli tutmasına rağmen hala ailesiyle konuşuyor ve Hudson değişiklik yapmaya çalıştığında, ırkçı ebeveynler geri döner ve o Hintli adamla (Aasif Mandvi tarafından oynanan) evlendiğini öğrenirler. . Jennifer Aniston, Timothy Olyphant'ın oynadığı iyi bir adamdan boşandı (gerçi gerçekten düşündüğünüzde o kadar da iyi biri değil... sürpriz ), genç bir kadınla (Shay Mitchell) evlenir. Aniston, Jason Sudeikis'in canlandırdığı yeni bir dul şeklinde sürekli olarak romantik bir olasılık görüyor ve sonra stand-up komedyen erkek arkadaşıyla evlenmeye direnen genç bir anne (Britt Robertson) var - evlilik ya da başka bir şey hakkında radikal fikirleri olduğu için değil, ama çünkü evlat edinildiği için terk edilme sorunları var. Bunun imkansız ya da saçma olduğunu söylemiyorum ama bu filmin evlilik ve evlat edinme gibi konularda modası geçmiş fikirler öne çıkıyor.
Ne yazık ki, bu bireysel hikayelerin hiçbiri komik değil ya da onları sabitleyecek çok fazla duygusal bir öze sahip değil ve Jennifer Aniston/Jason Sudeikis'in hikayesiyle ilgili bazı klişe olasılıklar dışında, bu hikayelerden birinin bile esnetildiğini hayal etmek zor olurdu. eşit olmak bir etkileyici uzun metrajlı film. Diğer filmlerindeki hikayeleri yarıdan fazla kesmesine rağmen, Marshall ve 4 yazarı (sadece Vay Kaynanam Vay senarist Anya Kochoff'un daha önce bir yazarlık kredisi var), herhangi bir aktörün ilham alması için şok edici bir karakter geliştirme eksikliği var.
Bunda üzücü bir şey var, 35 yaş üstü kadınlarla ilgili birkaç filmden biri olmasına rağmen, onlara verilen film türü bu ve sergilenen çeşitliliğin endişe verici eksikliği göze çarpıyor. Ve sadece ırksal çeşitlilik eksikliğini kastetmiyorum, aynı zamanda modern annelik örneklerini göstermek için çeşitli yaşam tarzları, ekonomi ve ailelerden yararlanabilecekleri çeşitli anlayış veya ilgi eksikliğini kastediyorum. Anne olmanın ne kadar zor olduğundan bahsediyorlar, ama sevgi dolu ama yaralı baba Sudeikis dışında hiçbiri hayatlarının bu yönüyle gerçekten mücadele etmiyor gibi görünüyor (Aniston'ın karakteri, sorunlarının çoğuna neden oluyor). Fragman geldiğinde şaşırmamın bir nedeni de SNL'nin eski oyuncularından Sudeikis'i bu filmde görmenin şokuydu. Marshall'ın tahmin edilebilir ve tembel formülü hakkında bir Komik ya da Ölüm fragmanı yapmış gibi geldi.
Marshall'ın kökleri sitcom'larda ve bunun bu filmden daha belirgin olduğunu düşünmüyorum. Marshall'ın aktörleri gülmek için duraklattığından oldukça emin olduğum anlar oldu, bir kulüpte korkunç bir stand-up sahnelemekten bahsetmiyorum bile, böylece ekranda kahkahalar alabildik. TV sinematik etkiyle gelişirken, filmde durum komedisi kurallarının kullanılmasının tersine çevrilmesinin gerçek bir belirleyici faktörü var ve bazı insanların buna bir Hallmark filminden başka bir şey demediğini duysam da… bu Hallmark filmleri için gerçekten adil değil. Bu filmden daha iyi bir çok Hallmark filmi var. Aslında, çok benzer bir yapıya sahip bir Hallmark filmini severim. Gelinlik . Bu, Hallmark Onur Listesi'nin bir parçası olduğu için şanslı olurdu. Hayır, Anneler Günü dır-dir aşk teknesi kaliteli şeyler.
Garry Marshall'ın film hapishanesinden sorumlu kolluk kuvvetlerinden bu kadar uzun süre kaçması beni şaşırttı. Bu adama hiçbir şey yapışmıyor! Bu, yönetmen Eden'e Çıkış , Gürcistan Kuralı , Sevgililer Günü , ve Yılbaşı gecesi . İyi filmler yapma konusundaki sicili kesinlikle harika değil, ancak filmlere yeşil ışık yakıyor ve ünlü arkadaşlarının bu filmlerde oynamasını sağlıyor. Bu arada, kız kardeşi Penny Marshall (sanırım bu filmde iki repliği vardı) 15 yıldır film yönetmedi! Ve film, para kazanmak için alaycı bir girişim gibi hissetme kokusuna sahip olmasaydı, tüm bunlar o kadar da kötü olmazdı.
İnsanların arayabileceği kadar Anneler Günü Bir damga tatili ya da sadece çiçek şirketlerinin para kazanmasının bir yolu, bunu Sevgililer Günü gibi düşünüyorum (Marshall'ın HİÇBİR ETMEYE ÇALIŞTIĞI başka bir tatil). Gün sizin (ve ailenizin) kazandığı şeydir ve nihayetinde sevdiğiniz insanlar için güzel şeyler yapmak güzeldir. Bu filmin arkasındaki insanlar bunu her yerdeki annelere bir aşk mektubu olarak yapmadılar; pazarlama yoluyla annelerin parasını çalmaya çalışıyorlar. Bu filmde annelere karşı şefkat, anlayış ve hatta sevgi dolu bir eğlence görmüyorum. Tanıdığım anneleri bile görmüyorum. Anneler Günü için bir anneyi filme götürüyorsanız (veya kendinizi de götürüyorsanız) ve anneliği kutlamak için bir komedi istiyorsanız, bkz. Karmaşacı . Bunu takdir edecek.