Her 15 Nisan’da Ermeni Soykırımı gündeme gelir. Çoğu ABD Başkanı Ermeni Soykırımını gerçek kabul ederek kınar. Peki Amerika’nın binlerce yıldır o topraklarda yaşayan yerli halka yaptığı etnik temizlik, diğer adıyla soykırımı biliyor musunuz? Yazımız uzun aynı zamanda sizleri sıkmayacak şekilde yazıldı. Bu yazıyı okuduktan sonra duygulanabilirsiniz. Kızılderili Katliamı;
1830 ile 1850 arasında ABD hükümeti, Çerokileri, Çoktavları ve diğer kabileleri, Gözyaşlarının İzi olarak bilinen yerde ölümcül bir güçle atalarının topraklarından uzaklaştırmaya zorladı.
1830’lar boyunca Başkan Andrew Jackson, on binlerce Kızılderili’nin Mississippi Nehri’nin doğusundaki memleketlerinden zorla çıkarılmasını emretti. Gözyaşlarının İzi olarak bilinen batıda belirlenmiş topraklara yapılan bu tehlikeli yolculuk, sert kışlar, hastalıklar ve zulümle doluydu.
İsim, güneydoğu Amerika Birleşik Devletleri’ni işgal eden beş kabilenin de ortadan kaldırılmasını kapsayacak şekilde genişletildi. Bütün kabileler binlerce çocuğun kadının erkeğin ölümüne katlandı ve hepsi atalarının vatanlarından kovulmanın acısını yaşadılar. Bugün birçok tarihçi, Jackson’ın eylemlerini etnik temizlikten başka bir şey olarak görmüyor.
Gözyaşlarının İzinden Önce Gelen Medeniyet Politikası ve Kızılderili Katliamı
Nesiller boyunca, Mississippi Nehri’nin doğusundaki topraklar beş kabile ulusunun vatanı olmuştu: güneyde Cherokee, Creek ve Seminole ve batıda Choctaw ve Chickasaw. Ancak 1790’larda, giderek artan sayıda beyaz yerleşimci, arazide kendileri için çiftçilik yapmak istedikleri batı bölgesine doğru yayıldı.
Amerika’nın Georgia, Kuzey Carolina, Tennessee, Alabama ve Florida eyaletlerinde beyaz yerleşim birimleri oluştuğunda, sınırları Kızılderili topraklarına dayandı. O halde yerliler, batıya doğru genişleme yolunda bir engel olarak görülüyordu. Bu “Kızılderili Sorunu” nun bir “medeniyet” politikasıyla çözülebileceğine inanılıyordu.
Thomas Jefferson’un önerdiği gibi “medeniyet”, Kızılderililerin yaşam tarzını ortadan kaldıracak ve onları batı kültürüne asimile edecektir. Jefferson, Yerli Amerikalıların “vahşi” gelenekleri tarafından engellendiğine inanıyordu ve bu nedenle misyonerlerden onlara nasıl Anglo-Amerikan olunacağını öğretmelerini istedi. Hıristiyanlığa dönüştürülebilirlerse; İngilizce konuşmayı, okumayı ve yazmayı öğrenmek; beyazlar gibi giyinmek, beyazlar gibi yemek yemek ve en önemlisi Avrupalı bireysel mülkiyet ve ticaret kavramlarına dönüştürüldükten sonra kurtarılabilirlerdi.
Bu beş kabile, en azından kısmen bu “medeniyet” programını kabul etmenin en iyisi olduğuna karar verdi. Toplu olarak “Beş Uygar Kabile” olarak bilinmeye başladılar. Jefferson, Yerli Amerikalıların beyaz kültüre asimilasyonunu kaçınılmaz olarak görse de, 1803’teki Louisiana Alımından sonra Yerlileri daha batıya yeniden yerleştirmeyi de düşündü, ancak asla yapmadı.
O halde, 28 Mayıs 1830’da Hindistan’dan Uzaklaştırma Yasasını imzalayarak Yerlilerin yeniden yerleştirilmesini zorlayan Başkan Andrew Jackson olacaktı.
Bunun yerine, Yerli Amerikalılar yüzlerce mil uzaktaki yeni bölgelere transfer edildi.
Choctaw, Seminole ve Creek Taşımaları
Yerlileri Uzaklaştırma Yasası, Jackson’a, Mississippi’nin batısındaki beş kabile ile bir “Yerli kolonizasyon bölgesi” üzerine yeniden yerleştirme şartlarını müzakere etme yetkisi verdi. Bu bölge günümüzün Oklahoma bölgesinde bulunuyordu ve Jackson kabilelere anavatanlarından daha büyük parseller vaat etti.
Ancak gerçekte Jackson’ın kabilelerle anlaşma yapmakla hiçbir ilgisi yoktu. Bunun yerine Jackson, Kaldırma programını çok acımasız bir şekilde gerçekleştirdi. Aşiret reislerine maaş ödemeyi reddederek kabilelere baskı uyguladı. Güney eyaletlerinin kabile hükümetlerini yok etmesine, kabile yasalarını yasadışı hale getirmesine ve Yerlilerin oy kullanma veya mahkemede dava açma hakkını reddetmesine izin verdi.
Böylelikle Jackson için zayıflamış kabileleri haksız yere zorlama anlaşmalarına zorlamak daha kolaydı ve kabileler teker teker mecbur bırakıldılar. Choctaw’lar yıl içinde ilk gidenlerdi. Sellere ve sıfırın altındaki sıcaklıklara dayanmak zorunda kaldıkları, “zincirlere bağlı ve çift sıra yürüyen” acımasız bir yolculuktu.
Yaklaşık 4.000 Choctaw koleradan öldü ve federal hükümetin hem yolsuzluğu hem de beceriksizliği nedeniyle yüzlercesi kötü beslenme, maruz kalma ve kazadan öldü. Choctaw belirlenen bölgeye vardıktan sonra, bir Choctaw şefi Alabama gazetesine kabus gibi gezinin “gözyaşları ve ölümün izi” olduğunu bildirdi.
1832’de, Seminollerin Florida’dan taşınması başladı. Ama sessizce gitmediler – Seminoller direndi. Seminoles, sonuçta beyhude iki savaşta ABD güçleriyle savaştı. Çatışmada birçok Seminol öldürüldü, diğerleri tazılar tarafından takip edildi ve Yerlilerin Toprakları’na giden gemilere yığıldı . Bazıları yakalanmaktan kaçmayı başardı ve Florida’da kaldı.
1834’ten itibaren Oklahoma’ya yürüyen 15.000 Yerlinin 3.500’ü hayatta kalamadı.
Bu arada Cherokee, beyaz adamın sistemlerini ona karşı kullanmaya çalıştı.
Georgia, Cherokee topraklarını genişletmeye ve altın yataklarını yağmalamaya çalıştıktan sonra, Cherokee’nin ilk seçilmiş baş şefi John Ross, eyaleti Yüksek Mahkeme’ye götürmeye karar verdi.
Ross, toplumlarına diğer kabilelerden daha fazla “uygarlık” politikalarını entegre eden yeni nesil, yüksek eğitimli melez Cherokee’lerin bir parçasıydı. Amerika Birleşik Devletleri’nde kendi siyasi ve yargı sistemlerini modellemişlerdi ve Ross, Cherokee’nin Washington DC’deki birincil anlaşma müzakerecisi olarak federal hukukta otuz yıldan fazla bir deneyime sahipti.
Birincisi, Yüksek Mahkeme, Cherokee’ler üzerinde herhangi bir yargı yetkisi olmadığına karar verdi ve davayı reddetti, ancak bir yıl sonra, dönüm noktası niteliğindeki ikinci bir davada, Baş Yargıç John Marshall, Cherokee topraklarında yasaları bir eyalet hükümeti gibi değil, yalnızca federal hükümetin koyabileceğine karar verdi.
Ne yazık ki, Cherokee’lerin başarısı kısa sürdü. Jackson geri adım atmayı reddetti. Ross’u Cherokee’nin taşınması için 3 milyon dolar ile ikna edemeyen Jackson, Ross’un Antlaşma Partisi’ndeki siyasi rakiplerine 5 milyon dolar teklif etti. Çerokilerin çoğu geri çekilmek istemese de, bir avuç Cherokee eliti Aralık 1835’te Yeni Echota Antlaşması’nı imzaladı.
Ross, anlaşmayı boşuna bozmaya çalıştı. 1838’de, görevde yeni bir ABD Başkanı ve Jackson’la aynı görüşlere sahip biri vardı.
Cherokee’nin Gözyaşlarının İzi – Kızılderili Katliamı
Yeni başkan Martin Van Buren 16.000 Çerokenin toplanıp tutma kamplarına koyulmasını emretti. Kaçmaya çalışanlar vuruldu, diğerleri ise hastalıktan ve gardiyanlardan cinsel saldırıya uğradı.
Bir ay sonra Cherokee’ler, bin kişilik gruplar halinde Gözyaşı Yollarına gönderildi, ancak yaz aylarında o kadar çok kişi öldü ki, bu taşınma kışa ertelendi. 1.200 millik bir yürüyüş için özellikle sert bir kış olduğu ortaya çıktı ve binlerce kişi soğuğa maruz kalma, yetersiz beslenme ve hastalıktan öldü.
Cherokee’ler, vaat ettikleri 5 milyon doları hükümetten yaklaşık yirmi yıl sonrasına kadar almayacaklardı.
1830’ların başında, beş kabilede sayısız dönümlük alanda yaklaşık 125.000 Yerli Amerikalı yaşıyordu. Ancak sadece on yıl sonra, Güneydoğu Amerika Birleşik Devletleri’nde çok az sayıda Yerli Amerikalı kaldı. Bazı tahminlere göre, 100.000 kadar Yerli Amerikalı yer değiştirdi ve 15.000’den fazla kişi, Trail of Tears’da hayatını kaybetti.
1907’de Oklahoma bir eyalet haline geldi ve herhangi bir Kızılderili bölgesi resmen tamamen ortadan kalktı.
Etiketler: Kızılderili Katliamı