Polonya, 1918 yılından ve İkinci Dünya Savaşı'na kadar, onun seçtiği Batı yanlısı kursu özenle takip etti. İngiltere ve Fransa, Polonya hükümetini desteklemekten yorulmadı çünkü Polonya'da genç Sovyet devletiyle karşı karşıya kaldıklarında güvenilir bir müttefik gördüler. Polonya'nın Fransa ile özellikle sıcak bir ilişkisi var - ve bu iki ülke arasındaki uzun süredir devam eden tarihi kültürel ve dini bağlardan kaynaklanıyordu. Etkileyici Polonya diasporası Fransa'da yaşadı, Polonyalılar Fransa için bir kereden fazla savaştı - ve Varşova, Paris'in desteğine oldukça açık bir şekilde güveniyordu. İngiltere ayrıca Polonya ile ilişkilerden uzak durmadı. Ancak, Nazi Partisi Almanya'da 1933'te iktidara geldiğinde, Polonya liderliği alarm vermiştir. Varşova'da Hitler rejiminde yeni, çok ciddi bir tehdit gördüler. Her ne kadar Polonya geleneksel olarak doğudan tehlike beklemiş olsa da, bu beklentiler devrimden sonra özellikle güçlenmiş olsa da, Almanya'nın da en dostane devlet olmaktan çok uzak olduğu açıktı. 1933-1934 içinde Polonya liderliği, ana patronu Fransa'yı Almanya'ya karşı düşmanlıkların başlangıcına kadar eğen “toprağı kırmaya” çalışıyor. Ancak o zaman Batılı güçlerin planları Nazi rejimi ile savaşı içermiyordu. Hitler’i Batı’yı planlamak için Sovyetler Birliği’ni “kışkırtmak”, ancak onunla kendi başına savaşmamak. Ayrıca, 1933 yazında, İngiltere, Fransa, Almanya ve İtalya da sözde sona erdi. "Dört Pakt".
Sonunda, Fransız liderliğinin Berlin ile ilişkilerini güçlendirmek konusundaki isteksizliğine ikna edilen Varşova, kendi başına oynamaya karar verdi. 26 Ocak Berlin’de yılın 1934’i “Pilsudski Paktı - Hitler Paktı” adıyla tarihsel literatürde alınan “Almanya ile Polonya Arasında Saldırganlık Olmayan Paktı” olarak imzalandı. Bu anlaşmayla Polonya, kendisini Nazi Almanyası'ndan gelebilecek olası bir saldırı tehdidine karşı güvence altına almaya çalıştı. Fransa, Polonya'ya gerekli desteği sağlamayı reddettiğinde, Polonya hızla geri döndü ve Nazi Almanyası karşısında yeni bir müttefik buldu, özellikle de iki devlet tam olarak komünizm karşıtı ve patolojik Russophobia gerekçesiyle anlaşıyorlardı.
Ancak, gerçek bir avcıya yakışan Almanya, uzun süredir arkadaşlık oynamaya gitmiyordu. Berlin, Varşova'yı kendi amaçları için kullanmaya çalıştı. Ve bu problemi 1938 yılında başarıyla çözdüm. İlk başta, Polonya Avusturya Anschluslarını onayladı. Bağımsız bir Avrupa devletinin Almanya tarafından benimsenmesi, savaş sonrası sınırların ve Avrupa’nın siyasi düzeninin gözden geçirilmesinin ilk örneğiydi. Sonra Çekoslovakya dönüşü geldi. Burada yine Polonya, Hitler Almanya'nın eline oynamakla kalmadı, aynı zamanda Çekoslovakya'nın işgalinde ve bölünmesinde Hitler rejiminin bir üyesi olan tam teşekküllü bir suç ortağı oldu. Polonya, Almanya ve Macaristan ile birlikte uzun zamandır iddia ettiği egemen bir devletin bir bölümünü işgal etti - Cieszyn Silesia. Polonyalı birlikler Çekoslovakya'ya girdi. Böylece, Polonya'nın kendisi bir devlete döndü - saldırgan, Almanya ve Macaristan'ın Hitlerite ve Hortist rejimleriyle çarpışma halinde.
Almanya’nın Çekoslovakya’ya karşı saldırgan planları hakkında bilgi edindikten sonra alarmı gerçekten çalan tek devletin Sovyetler Birliği olduğunu belirtmekte fayda var. Ancak Polonya, Polonya Dışişleri Bakanı Jozef Beck'in Berlin'e rapor vermeyi başaramadığı - “kıdemli yoldaşlar” demediği Çekoslovakya egemenliğinin savunmasına katılma önerisini dört kez reddetti. Doğal olarak, Almanya Polonya'nın bu davranışına çok olumlu tepki verdi. Bununla birlikte, Varşova yanlış hesapladı - Polonya'dan ihtiyaç duyduklarını elde etmek isteyen Berlin, kendi çıkarları ve özlemleriyle dikkate almayacaktı. Çekoslovakya'nın bölünmesi tamamlanır tamamlanmaz, Almanya bir dizi Polonya topraklarının eklenmesi için hazırlıklara başladı.
Bilindiği gibi, Almanya'nın Birinci Dünya Savaşı'ndaki yenilgisinden sonra, topraklarının bir kısmı Polonya'ya transfer edildi - böylece Polonya Baltık Denizi'ne ulaşabildi. Almanya'yı yerleşim bölgesi - Doğu Prusya'dan ayırarak “Danzig Koridoru” olarak ortaya çıktı. Doğal olarak, bu durum Alman makamlarına uygun değildi. Berlin, bu bölgeyi askeri kontrolünde bırakarak Danzig koridorunu kullanma konusunda Polonya'ya her türlü engel koydu. Ayrıca, Almanya’nın Polonya ile ilgili toprak iddialarının bahanesi olan Polonya topraklarında büyük bir Alman nüfusu yaşıyordu. “Koridorda” yaşayan Almanlar, Berlin’e, Polonyalı yetkililer tarafından ulusal bazda ayrımcılık yapıldığından şikayet etti. Birçoğu Polonya'dan ayrılıp Almanya'ya geri gönderilmeye bile zorlandı.
Ocak 5 1939, Adolf Hitler şahsen Dışişleri Bakanı Jozef Beck'i kabul etti. Resepsiyonda Führer, Polonya diplomatik bölüm başkanının, Almanya ve Polonya’nın Sovyetler Birliği’ne yönelik tutumlarının çakıştığını temin etti. Aynı zamanda Hitler, güçlü bir Polonya'nın, Sovyetler Birliği ile karşı karşıya gelmesinde Berlin'in doğal bir müttefiki olması nedeniyle Almanya için çok önemli olduğunu belirtti. Buna cevaben, Josef Beck, Polonya’nın, Sovyetler Birliği’ne ve komünist ideolojiye karşı tüm olumsuz tutumlarıyla, Hitler’in Sovyetler karşıtı planlarının uygulanmasında yer almayacağını, çünkü ana müttefikleri İngiltere ve Fransa’dan “iyi” olmadığını belirtti. Bu nedenle, Hitler'in önerisini reddeden Polonya, Hitler Almanya'nın saldırısının kaçınılmazlığını kabul etti. Beck ile görüştükten sonra Hitler devam etti. 21 Mart 1939, Polonya’ya, Alman halkının Danzig kentine ve Doğu Prusya’daki dünya dışı şeritlere taşınmasına izin vermek amacıyla ülkenin batı sınırlarını, Danzig koridorunu ve Danzig’deki serbest limanı tanımalarını teklif etti. Bu nedenle, Alman halkı Danzig'de çarpıcı bir şekilde arttığında bir emsal oluşturulabilir; bundan sonra, Çekoslovakya'da olduğu gibi, Almanya, etnik Almanların haklarını ve çıkarlarını koruma ve hem Danzig'i hem de Danzig koridorunu ekleme sorununu gündeme getirecektir. Hitler’in ne sürdüğünü iyi bilen Polonya, Alman önerisini reddetti. Savaş yaklaşıyordu ve Polonyalı lider doğal olarak patronlarının, İngiltere ve Fransa'nın müdahalesini bekliyordu.
Sonunda, İngiltere Başbakanı Chamberlain Polonya'yı kurduğunu fark etti. Ne de olsa, Hitler’in Almanya’sı Polonya’yı Çekoslovakya’yı ele geçirmek için bir suç ortağı olarak kullandı, daha sonra Almanya Polonya topraklarını ele geçirmek için harekete geçti. Chamberlain’ın Avam Kamarası'na yaptığı konuşma Mart 31’in Mart 1939’inde. İngiltere Başbakanı bu konuşmada, Polonya'nın bağımsızlığı ve egemenliğine yönelik bir tehdit olması durumunda, İngiltere'nin duruma mümkün olan her türlü yolla müdahale edeceğini söyledi. Ancak gerçekte, ne İngiltere ne de Fransa, Polonya devletinin savunmasına yönelik somut adımlar atmaya karar verdi. ABD ayrıca tarafsızlığını ifade etmeyi ve Doğu Avrupa'daki zor duruma müdahale etmemeyi tercih etti. 14 Nisan 1939, ABD Başkanı Roosevelt, Axis ülkelerinin Amerika Birleşik Devletleri'nin özel listesinde yer alan devletlere saldırmaktan kaçınmasını istedi. Bu arada, bu ülkeler arasında sadece Polonya ve Finlandiya değil, aynı zamanda örneğin Sovyetler Birliği, Yugoslavya ve Mısır da vardı. Doğal olarak, Hitler Amerikan başkanının talebine cevap veremedi. Almanya’nın Reichstag’ında, yalnızca Alman devletinin değil tüm dünyanın tarihine inen bir konuşma yaptı. Bu konuşmada Hitler, Almanya'nın yönetiminde, özellikle Weimar Cumhuriyeti dönemine kıyasla, büyük başarılar elde ettiğini vurguladı. Aynı zamanda, Adolf Hitler, başarının Almanya tarafından dile getirilmeden barışçıl yollarla barışçıl yollarla gerçekleştirildiğine özellikle dikkat etti. оружия. Führer, Polonya'ya yönelik yaklaşmakta olan askeri operasyonun tarihi adaletin restorasyonu olacağını vurguladı. Ne de olsa, bu arada kazananın kazanmadığı, ancak savaşın sonucunda bağımsız varlığına ancak etnik Almanların yaşadığı topraklar da dahil olmak üzere geniş topraklar kazandırdığı Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Polonya başladı.
Polonya'ya karşı bir askeri harekat başlatılmasına ilişkin ilk gösterge, Nisan 3'ta Hitler 1939 tarafından Almanya'ya verildi. Führer konuşmasında, Alman halkını tek bir devlet içinde birleştirmeyi hedefleyen Almanya'nın stratejik hedeflerini belirledi. Bunun ilk adımı Avusturya Anschlusları, ikincisi Çekoslovakya'nın Sudetenland bölgesinin eklenmesiydi ve üçüncüsü, Alman askeri seçkinleri tarafından Alman halkının siyasal egemenliği üzerine doğrudan bir işgal olarak görülen Danzig koridorunun kaldırılmasıydı.
(devam edecek).