Delilik esaret altında
Joseph, Kasım 1869’ta Grenoble yakınlarında bulunan uzak bir köyde doğdu. Geniş bir ailede en gençti. Babası Pierre sürekli işteymiş. Hayvan besledi, toprağı çiftledi ve zaman zaman mevsimsel işler için Grenoble'a gitti. Onun evi neredeyse hiç olmadı. Annem de yorulmadan çalıştı. Bu nedenle, çocuklar çoğunlukla kendilerine bırakılmıştır. Sadece yapacak zamanları yoktu. Ancak sürekli istihdama rağmen, aileniz çok zayıf yaşadı, çünkü bir kuruş kazandılar. Yusuf'un kardeşlerinden birinin çok küçük olduğu öldüğü bilinmektedir. Ebeveynler, her zamanki gibi çalıştı ve büyüklerine bırakıldı. Ve erkek veya kız kardeşlerden biri çocuğun yüzüne sıcak ekmek koydu. Ve boğuldu.
Joseph'in çocukluğu, akran çocukluğundan farklı değildi. Hayvanları otlatmaya ve toprağı erken tarıma başladı. Ve zaten o zaman zihinsel anormallikler ortaya çıkmaya başladı. Boş zamanlar düştüğünde, çocuk biraz hayvan yakaladı ve onu öldürdü. Küçük hayvanların sadist yollarını tatmin etmek için çalışmadıysa, erkek ve kız kardeşleri yenerdi. Joseph'in en genç olmasına rağmen, büyük bir fiziksel güce ve yüksek bir ağrı eşiğine sahipti. Dengesiz çocuk köyde korkuyordu, ama bir şekilde onu sakinleştiremediler.
Bu nedenle, ebeveynler onu Marista kardeşlerin kapalı Katolik okuluna vermeye karar verdi. Kendini dini bir eğitim kurumu olarak konumlandıran bu yapı, 1817 yılında ortaya çıktı. Bakire Meryem Derneği kardeşleri arasında sadece sert değil, acımasız örgüler de hüküm sürdü. Özellikle yeni başlayanlar için herkes öğrenciler tarafından alay edildi. Burada senin kuvvetin ve yüksek ağrı eşiğin sana yardım etmedi. Öğretmenlere itaat etmeyi reddetti ve bu yüzden flogging günlük bir ceza oldu. Ve yaşlı öğrencilerle sürekli çatışmalar onu avlanan bir canavara çevirdi. Fakat durum değişti - yeni bir acemiler partisi geldi. Şimdi, Joseph, dedikleri gibi, tamamen çıktı. Onlarda, biriken tüm öfkesini aldı.
Okulda, sadece iki yıl okudun. Sonra kovuldu. Zulüm ve aşağılanmanın sadık olduğu bir okul için bile, Joseph’in davranışı kabul edilemezdi. Ve kendi ana köyü Beaufort'a döndü. Ama burada adam hızla sıkıldı. Artık ebeveynlerinin ayak izlerini takip etmek istemiyordu ve tüm hayatı boyunca bu alanda çalışmak istiyordu. Bu nedenle, ablasının yaşadığı Grenoble'a taşınmaya karar verdim. Bir versiyona göre, diğerine göre yerel bir fabrikada çalıştı - fuhuşla uğraştı. Şehirde dolaşıp hala iş bulmayı başarabildin - yerel bir bira fabrikası var. Eğitim eksikliği ve patlayıcı nitelikte olduğu göz önüne alındığında, en düşük ücretli pozisyonu aldı. Joseph kız kardeşi ile yaşadığından, bütün para alkol ve fahişelere harcandı. Bu nedenle, işte sorunlar başladı. Ama senin buna dikkat etmedin. Söyledikleri gibi, hepsi yola koyuldu ve bundan memnun oldu.
Ve kovuldu. Para hızla tükendi, kız kardeşi sağlıklı ve güçlü bir erkeğin tutulan kadını rolünü oynamayı reddetti. Ve sonra onların geleceği hakkında düşünceli. O da şehirde kalmak, köye geri dönmek istemedi. Birinin açlıktan ölmesine izin vermeyecek tek seçenek askerlikti. Ve yakında Besançon'da bulunan altmışıncı piyade alayındaydı. Askeriniz hem komutanları hem de iş arkadaşlarını etkiledi. Joseph'in kafasında bir yığın saç çıkardığını hatırladılar. Ve her gece sürekli kabus gördüğü için bağırdı.
Ancak göreceli sakin uzun sürmedi. Yakında sen ve burası bir dışladı. İki kozası çalışmayı bıraktı. Adam genellikle halk arasında dövüldü ve küçük düşürüldü. Ama katlandı, katlandı, herkese gücünü kanıtlamaya çalışıyordu. Bir süre sonra Joseph, kariyer basamaklarını yükseltmesi gerektiğine karar verdi. Ancak eğitim olmadan, rütbe ve dosyadan daha ileri bir adım atmak mümkün değildi. Bu nedenle, okula kayıt yaptırmamışsınız. Tamamlandıktan sonra Onbaşı unvanını almayı umuyordu. Fakat burada da işe yaramadı. Eğitmen sizin değersiz subayınızın rütbesini söyledi. Hiçbir zorlayıcı sebep vermedi, kişisel düşmanlık bir rol oynadı. Ve Joseph bobinlerden uçtu. Adam bir bıçak kaptı ve adama koşarak boğazını kesmeye çalıştı. Ama cinayetten önce gelmedi, onlar ayrıldı.
Komutanlar çatışmayı şişirmedi, aksine onu derhal söndürmeye çalıştı. Bu nedenle, davranışınız haklı çıktı ve Yusuf'u çavuşlara ateşledi.
Bir süre için Viche sakinleşti. Yeni rolünü beğendi ve kendisiyle gurur duyması kabusları pasifleştirmeyi başardı. Yine! Normal bir yaşama şansı olmayan yoğun köyden gelen çocuk, askeri kariyer basamaklarını yükseltmeyi başardı! Ancak uzun sürmedi. Bir gün bir çavuş belirli bir Louise Burrand ile tanıştı. Yıldızların gökyüzündeki kız yetmedi. Besançon'da zengin bir aile için çalışan sıradan bir hizmetçiydi. Louise senin hakkında silinmez bir izlenim bıraktı. Bir kıza aşık oldu ve onunla evlenmesi gerektiğine karar verdi. Bu nedenle, anı tahmin eden Joseph, Burrand ile bir araya geldi ve evlilik çağrısında bulundu. Ama ... Louise reddetti. Ve oldukça kaba bir biçimde. Adamın gece çığlıklarını ve küçük düşürmelerini çok iyi biliyordu, çünkü süvarisi (Joseph onun hakkında bilgi almamayı tercih ediyordu) senin subay arkadaşındı. Genelde hakaretleri affedemedi. Zihin kapalı, öfkeyle yol vererek. Senin kaptı silâh ve birkaç kez bir kızı vurdum. Düştü. Joseph sadece kanını gördükten sonra iyileşti. Doğal olarak, ne yaptığını anladı. Sonuçlardan korkan adam kendini iki defa vurdu.
Öykü Karşılıksız aşk hakkında sadece senin için feci bitti. Louise, ciddi yaralanmalara rağmen hayatta kalmayı başardı. Hayatta kaldı, bu olayla ilgili neredeyse hiç mutlu değildi. Gerçek şu ki, her iki kurşun da kafanın içinde sıkışmış durumda (doktorların bir tane çıkarmayı başardığı bir versiyon olsa da). Büyük olasılıkla, bazı mermiler adamın beynine zarar veriyor. Ek olarak, çok dehşete düşmüş bir suratı vardı. Bir kısmı felç oldu, göz çok kırmızıydı ve iltihaplanma gördü, bunun yanı sıra kısmen işitmesini kaybetti. Bir kulağın sürekli ağrıyor olmasından dolayı, seninki tavşan şapkası giymek zorundaydı. Bu arada, asla çıkarmadı.
İntihar girişiminde bulunduktan sonra psikiyatri kliniğine atandı. Burada Joseph nispeten sakin davrandı, ancak hayatının geri kalanında sakat bırakıldığı açıktı. Kabuslara ek olarak, şimdi sizin halüsinasyonlar ve zulüm sanrıları çekmeye başladı. Son nokta ve yakında gerçek paranoya oldu. Ancak altı ay sonra, adam sokakta idi, doktorlar tedavi kursunun başarıyla tamamlandığını hissetti. Ve bu süre zarfında insanlara saldırganlık göstermediğinden, sizinkilerin toplum için tehlikeli olmadığına karar verildi. Joseph bir kez daha yararsız olduğu ortaya çıktı. Hizmetin devamı üzerinde düşünülmedi. Bu nedenle, tek çıkış yolu vardı - kendi köyüne geri dönmek için. Öyleyse yaptı. Ve güçlü, sağlıklı bir adam yerine, Beaufort çılgın bir engelli ile tanıştı. Yerliler sizin daha da güçlü korkmanıza başladı. Kanlı, iltihaplı bir göz, yüz kısmının felcinden dolayı sürekli kasvet, yetersiz davranış ve fetiş kokusu - ölümden dönen insanlara ölü bir adam gibiydi. Prensip olarak, öyleyse muhtemelen oldu. Ama senin köyün çok uzun sürmedi. Bir süre sonra tekrar bir psikiyatri hastanesinde tedavi edilmek üzere gönderildi.
Akıl hastası için hastaneden, Joseph bir yıl sonra serbest bırakıldı. Ve memleketine döndü. Seninki ne yapacağını bilemedi. Sığırların otlatılması istenmiyordu ve sağlık durumu göz önüne alındığında başka bir iş bulmak gerçekçi değildi. Ve sadece birkaç bıçak, balta, bir kulüp ve bir şemsiye alarak Beaufort'un etrafında dolaşmaya başladı. Yakında akordeon "temel" cephanelik ekledi. Bir müzik aleti almayı nerede başardığı bilinmiyor. Fakat Joseph'in yaşamını “kazandığını” söyleyelim. Eve gitti, basit melodiler çaldı ve bunun için bir ücret istedi. Eğer nankör dinleyiciler ödeme yapmayı reddederse, seninki bıçak çıkardı ve misilleme yapmakla tehdit etti. Bu nedenle, tavşan şapkalı çılgın engelli birisiyle karışmamaya çalıştılar. İlginç bir şekilde, Joseph genellikle polise şikayette bulundu, ancak yerel kolluk kuvvetleri hiç tepki göstermedi. Daha şiddetli önlemlerden bahsetmek yerine, silahları almaya bile çalışmadı. Eski bir askeri adam olduğu için gözleri tehditlere ve haraçlara kapalıydı. İyi maceralarınızın sonunun gelemediği açıktır. Bir zamanlar çizgiyi geçmek zorunda kaldı.
Şeytan'ın Elçisi
İlk cinayetini yılın Mayıs 1894’inde işlediğin biliniyor. O zamana kadar, kendi köyünü terk etmişti ve yakındaki yerleşimlerde dolaşmıştı. Yaşamını aynı şekilde kazandı ve akordeon çalmak için para istedi. Tavşan şapkalı bir delinin ilk kurbanı Eugenie Delome idi. Grenoble'dan bir kaç kilometre ötede Bopeper kasabasında bulunan bir fabrikada çalıştı. Vardiyadan sonra serseriyle buluştuğunda eve dönüyordu. Eugenie'nin neden ilk kurbanı olduğu bilinmiyor. Belki seninki onun için akordiyon çaldı, ama görünüşüne göre ödemeyi reddetti ya da güldü ... Ama gerçek şu ki, Joseph onu boğdu ve sonra ona tecavüz etti. Bu olaydan sonra artık kendini kontrol edemedi. Çocukluğundan beri içinde oturan tüm korkunç şeytanlar, aynı anda özgürce kırıldı.
Çılgınlığa rağmen, dikkatlice kurbanlarını seçtin. Sadece ondan çok daha zayıf olanlara saldırdı ve bunu tanıkların yokluğunda yaptı. Çoğu zaman, genç çobanlar ve çobanlar kurban oldu, çünkü yetişkin bir köylünün çocuklarla başa çıkması kolaydı. Ve yakında Grenoble'ın çevresi korkunç bir “çoban katili” hakkında söylentilerle doluydu. Cesetlerin sayısında tam olarak kaç kişi bulunamamıştır ve kurulamamıştır. Ama on birden az değil. Akordeon bulunan bir katil, günde Varça, sonra Ardèche ve ardından Savoy'da yanıp sönen, günde onlarca kilometre yürüyebilirdi. Ortaya çıktı ve kısa bir süre sonra ortadan kayboldu ve sonra yerel halk bir oğlanın veya kızın sakatlanmış bedenini buldu. İnsanları sorgulayan polisler, zaman zaman felçli bir yüze sahip korkunç bir adamın, bir tavşan şapkasındaki kan gözünden ve akordeondan bahsetti. Ancak vagabond dikkate alınmadı. Fransız kolluk kuvvetlerinin Zhevodansky canavarına veya Şeytan elçisine inanması, dolaşan bir "sanatçı" nın suç işlediğinden daha kolaydı.
Ancak kurbanların sayısı bir düzine aştığında, polis hala deli sakatlığı kontrol etmeye karar verdi. Aramaya başla. Ama zaman geçtikçe kaçmayı başardın. Vahşi bir canavar gibi, "av mevsimi" nin başlangıcını hissetti ve saklanıyordu. Eğer Joseph daha hesaplayıcı ve makul olsaydı, belki de ormanda uzun süre saklanabilirdi. Ancak kana susuzluk daha güçlüydü. Avcı av gerektiriyordu.
Ve bir kez içgüdüsü başarısız oldu. 1897'te Ardèche yakınlarındaki tarlalarda bir kadına saldırdı. Şaşırtıcı bir şekilde, kurban direndi ve yüksek sesle çığlık attı. Onu boğmaya çalıştın ve etrafa bakmadı. Ve boşuna, çünkü kadın yalnız değildi. Yakındaki ormandan gelen ağlamada, kocası ve oğlu, kurtarmaya koştu. Birlikte Joseph'i bükmeyi ve onu karakola getirmeyi başardılar. Aslında, emrinizin muhafızları son saldırıdan başka bir şeye sahip değildi. Katilin kendisi de bunun farkındaydı, bu yüzden suçlamaları reddetti ve özenle bir delinin kartını oynadı. Kafasında bulunan mermilerden, dini bir okulda zorbalıktan, kuduzdan muzdarip olan ve çocukluğunu ısırmış bir köpek hakkında konuştu. Cesetlerin bulunduğu bölgede görülen çok sayıda tanığın ifadesi yalnızca dolaylı delildir (sonuçta hatalı olabilirdi). Her şeyi kendi itiraf etmeniz gerekiyordu. Sonra adli araştırmacı Emil Fourke numaraya gitti. Joseph’e Fransız gezginler hakkında bir kitap yazdığını ve seyahatlerini anlatmasını istediğini söyledi. Senin kurşun. Hayatını “kazandığı” yerleri (tanıkların konuştukları yerle çakıştığı) boyandı, çobanlar ve çobanlar hakkında söylemeye devam etti ve sonra ... banalca konuştu. Ve zaman içinde çok fazla bulanıklaştığını fark etse de, deneyimli bir araştırmacının onu bitirmesi zor değildi. Dehşete kapıldığın her şeyi itiraf etse de, kısa süre sonra onun Arc of Joan olduğunu belirterek ifadesini değiştirdi. Mesela, kötülükten arınmaya devam etmek için Fransa'ya döndü. Evet, ölçek elbette aynı değildir, ancak “kirli işler” de yapılmalıdır. O zaman şu yazı ile bir tabelayı yazdın: "Yoksulları yargılamayın, beyinde iki kurşun var."
Soruşturma süreci ertelendi. Nazikçe bir deli adamı resmedin, bazı doktorlar ona inandı, diğerleri - simülasyon hakkında dedi. Sonunda, yine de on bir cesetten mahkum edildi ve ölüme mahkum edildi.
Joseph giyotini 31 Aralık'ta yılın 1898'inde tırmandı. Ölmeden önce dedin ki: "Saçımı kestirmem çok güzel ..."
1976'te yönetmen Bertrand Tavernier, Fransız Ripper'ın tarihini çekti ve Judge ve Killer filmini çekti.