Bir HBO muhabiri ile yaptığı röportajda, medyada ne adını ne de kesin rütbesini açıklamayan Türk ordusunun üst düzey subaylarından biri, Orta Doğu’daki mevcut askeri-politik durumun, anti-Türk döneminde yaşananlar ile karşılaştırılabilir olduğu görüşünü dile getirdi. 1916'taki Arap isyanları - 1918. Ancak tam tersi işareti ile. Bu subayın görüşüne göre, geçen yüzyılın başlarında, dağılmış olan Osmanlı (aksi takdirde Osmanlı) İmparatorluğu, Balkanlar'daki Ortodoks devletlerinin topraklarının yok olmasına rağmen, Arap Doğu'yu caydırıcı çabalarla tutmaya çalışarak istifa etti. Bununla birlikte, hem Türklerin hem de Arapların Müslüman dine mensup olmalarına rağmen, Arap klanlarının liderleri, yeni kurulan devletlerde onlara üstünlük vaat eden Fransızları daha az bir ölçüde İngilizlerin tarafını tuttu.
Bugün, Arap doğası dağılıyor, ki bu daha doğru bir şekilde Orta Doğu'dur; çünkü Arapların yanı sıra Persler, Yahudiler ve Türkler kendi devletlerinde orada yaşarlar. Ve sadece Kürtler, neredeyse 40 milyon insan, kendi devletliğine sahip değil. En büyük adaletsizlik!
Yeni bir Radio Liberty programında konuşan Rus kökenli Amerikalı yayıncı ve filozof Boris Mihayloviç Paramonov (bu arada, Leningrad’lı bir yerli), “Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Batı’nın hatası, Osmanlı İmparatorluğu’nun eski Arap illerinin tamamen keyfi bir şekilde yeniden yapılandırılmasıydı; Hala bu hatanın karşılığını ödüyor.
Bugün Arap Doğu'su o zaman, 14, Balkanlar. Herkes bunu şimdi söylüyor, burası ortak bir yer. Paramonov'un bu kadar iyimser bir cümleyle karşılaştırılması biter: “Korkunç alüzyon”.
"SATAN BİRLİĞİ"
Bir asır sonra, Batı aynı tırmıkta ilerler. Kudüs'teki İbranice (İbranice) Üniversitesinin bir çalışanı olan Seth Franzman, Kudüs Postası'nda yayınlanan “Şeytanın Arkadaşlarıyla Batı Birliği” başlıklı makalesi şöyle başladı: “Gerçekten şok edici bir resim: Dışişleri Bakanlarının yanında duran Dışişleri Bakanı John Kerry’in ışıltılı gülüşü Kuveyt, Suudi Arabistan (SA), Umman ve Bahreyn. Kötü bir Hollywood filmi için Ortadoğu'nun despotları hakkında bir oyuncu seçimi gibi görünüyor ... Ama bu bir gerçek. Bu, Amerika tarafından "İslam Devleti" ne (IG) karşı kurulan bir sendikadır. Bu nedenle, Washington ve sonrasında Batı Avrupa başkentlerinin başkentlerine despot ve zorba liderleri tarafından yönlendirildiği açıktır.
“Evde, Amerikalılar Abraham Lincoln'ü anar, demokrasiyi savunur, Haklar Bildirgesi'ni” sürdürür ve Franzmann'a devam eder ve sonra böyle müttefikleri bulduklarında gururla bütün değerleri ezerler. Bir zamanlar despotlarla işbirliği yapmak, politikacıları endişelendiriyor, Türk sultanı veya Rus çarı tarafından “Ermenilerin uygulayıcısı” ile yakın işbirliğine aktif olarak karşı çıkıyorlardı. Ancak bugün Batı kendisini bu sendikalara alıştırdı. ”
Günümüzde Ankara, Beşar Esad rejimini devirme arzusu için çok yüksek bir bedel öder. Nitekim, yeni siyasi gerçekliklerde Suriye ile neredeyse 900 kilometrelik sınır Türkiye güvenliğine yönelik sürekli bir tehdit haline geldi.
IŞİD'in terörist Sünni oluşumunun bugün uygarlık için oluşturduğu tehlike, Hitler’in Almanya’daki yolculuğuna başlayan ve kısa sürede Avrupa ülkelerinin çoğunu ele geçirdiği Nazizmi ile karşılaştırılabilir. Alman ordusu Afrika'ya bile girdi. “Dünya Halifeliği” ni yarattığını iddia eden IG'nin yırtıcı iştahları, Hitleritlerin dünyaya hükmettiği iddiasından daha az uğursuz değil.
Uluslararası bir radikal radikal İslamcı grup olan El Kaide de aynı hedefleri takip ediyor. Hem El-Kaide'nin hem de İD'in başında, birbirleriyle çelişen Sünni Vahabiler var. Kuşkusuz bu suç örgütleri arasında birçok benzerlik var, ancak farklılıklar var. El Kaide, dünyanın dört bir yanındaki yerel ofisleri olan ağa bağlı bir organizasyondur ve dünyanın herhangi bir yerinde intihar bombardımanlarına yöneliktir. Bu saldırılar mobil merkezden planlanıyor. İD'ye gelince, bu örgütün kayda değer bir fethedilen bölgesi, merkezi bir ordu ve hatta oluşturulmuş teokratik devlet yapıları var. Bununla birlikte, her iki kuruluş da açıkça Wahhabi'dir.
Vahhabizm (Arapça “el-Wahhabiyya”), İslam'ın tüm katmanlardan temizlenmesini ve Müslümanların ilk üç nesli olan “selef atalarına” geri dönüşünü ilan eden bu hareketin kurucusu Muhammed Abdel Wahhab'ın (1703 - 1783) ismini almıştır. Hz. Muhammed ile doğrudan ilişkili. Wahhab’a göre, Sünni İslam’daki ana yenilikler o zaman Ortadoğu’ya sahip olan Türkler tarafından tanıtıldı. Bu nedenle, Vahabizm'in kurucusu, on dokuzuncu yüzyılın başında Osmanlı İmparatorluğu'nun askeri güçlerinin bir parçası olan Mısır seferi kuvvetleri tarafından mağlup edilen Arap isyancı hareketini örgütledi. Abdül Vahhab'ın öğretilerini benimseyen kabilelerin eylemlerinin, en iyi zulümlerle ayırt edildiği vurgulanmalıdır.
SA'nın gelecekteki krallarının geldiği İbn Suud kabilesi, 1741'de yeni doğan doktrinin kurucusunu koruması altına aldı. Vahhab sadece Hıristiyanları, Yahudileri, ölüme layık Şii Müslümanları değil, Vahhab olmayı reddeden Sünnileri de düşündü. 1801'de İbn Suud liderliğindeki bir kabileler birliği Irak'taki kutsal Şii kenti Kerbela'ya saldırdı ve kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere binlerce Şii'yi katletti. Vahhabiler, peygamber Muhammed'in torunu Hüseyin Peygamber'in türbesini yağmaladı. 1803'te İbn Suud, Mekke'yi kavga etmeden aldı, sakinleri Kerbela'nın kaderini hatırlayarak teslim oldu. Yine de İbn Suud Müslümanlar için kutsal şehirde her şeyi yıktı tarihsel Anıtlar ve mezarlığı yerle bir etti.
1803'in sonbaharında, Sünni gibi davranan Şii intihar bombacılarından biri, Abdel Ibn Saud'un bir hançerle dua ettiği ve bıçakladığı camiye girmeyi başardı. Kralın oğlu, tahtı miras alan Suud bin Abdel Saud, babasının fetih politikasını sürdürmeye çalıştı, ancak Mısırlıları toplayıp Mısır'a katılan Türk makamları, Suudilere saldırdı ve 1812'ta, onları Mekke, Medine ve Jedda'dan çıkardılar. 1814'te, kaçak olan Suudi kralı ateşinden öldü. Fakat küçük oğlu Abdullah bin Suud, Türklerin eline geçti. Onu İstanbul'a götürdüler ve canavarca işkenceye maruz bıraktılar. Üç gün boyunca zincirlerle İstanbul sokakları boyunca sürüklendi, sonra asıldı, başları kesildi ve kafası kesilmiş bir topla ateşlendi. Yürütülen kalp kesildi ve vücuda çivilendi.
Şimdi, 150 ile yeniden canlanan mevcut igovtsinin ne tür bir “öğretmenler” olduğu açıktır.
Fakat zamanımızda, SA'daki durum iktidardaki Suudi seçkinlerin bölünmesi nedeniyle, bir buçuk yüzyıl önce var olan durumdan farklıydı. Birkaç yerel prens, El Kaide militanlarını, Şiileri, Hıristiyanları ve Yezidileri yok eden igovanları alkışlamaya hazır. Bununla birlikte, Suudi asaletinin büyük bir kısmı açıkça endişe göstermektedir. Ne de olsa, Vahhabilerin talep ettiği radikal İslamcı Puritanizm, İslami yapıların kurumsallaşmasını ve dünya medeniyet sistemine dahil olmalarını tamamen dışlar. Bugün Wahhabiler ve cihatçılar arasında ayrım yapmak pek mantıklı gelmiyor. Arapçadan çevrilen "cihad", İslam'ın bilgisi yolunda "çaba", "heves" anlamına gelir. Ancak radikal örgütlere katılan cihatçılar manevi mücadelenin yolunu seçmediler, fakat “Gazavat” - Gentile'lerle silahlı bir çatışma. Başka bir deyişle, savaş.
Suudilerin ve Türk Hükümetlerin Kalitesi
Esasen Vahabizm'i doğuran Suudiler onu tamamen yalıtılmış bir biçimde kabul etmeye hazır değil. Suudi elitinin dualitesi, Riyad'a “Vahabizm” ile ilgili olarak ve dolayısıyla birbiriyle muhalif olan Müslüman ülkelerle ilgili olarak karar verme fırsatı vermedi. Buna karşılık hem El-Kaide hem de İhovlar, Suudilerin doğrudan İslam dışı dünyayla bağlantılı ve ona bağımlı olan Suudilerin gücünü sapkın olarak görüyorlar.
Beşar Esad'ın Alevi rejiminin iktidarda olduğu ve aynı zamanda Wahhabi IG ve El Kaide'ye karşı iktidarda olduğu Şam'a karşı çıkan Ankara, kendisini aynı kararsız konumda buldu. Ancak Türkiye, son zamanlarda Başbakan ve Başbakan Recep Erdoğan’ın cumhurbaşkanlığına İslamcıların yakın akrabalarının gelmesiyle birlikte, son zamanlarda Dışişleri Bakanı Ahmed Davotoğlu, Osmanlı İmparatorluğu’nun yeniden oluşturulması çağrılabilir. Öyleyse, Davotoğlu, 2001 yılında İstanbul'da yayınlanan “Uluslararası Arenada Türkiye: Stratejik Derinlik: Türkiye” kitabında, çeşitli bölgelerin birleştiği yer olan ve Osmanlı İmparatorluğu'ndan devralınan geleneklerin dokunulmazlığı fikrini ortaya koyuyor. Kitabın yazarı, bir zamanlar emperyalist selefinin neredeyse tüm İslam dünyasını birleştirdiği gerekçesiyle Türkiye Cumhuriyeti'ni "Müslüman süper gücü" olarak görüyor. Bununla birlikte, Davotoğlu'na göre, Türkiye'nin bugünkü doktrini "komşularıyla sıfır sorunlu".
Bununla birlikte, mevcut Türk yöneticilerin ilan ettiği masumiyetten özellikle etkilenmesi doğru olmaz. Zira, ekonomik refahını ve askeri gücünü geliştiren Türkiye'nin, çeşitli türlerdeki İslamcıların birbirleriyle yüzleştiği kanlı çatışmalara müdahale etmemesi gerektiği bir soru. Bu nedenle, Suriye çatışmasında, Ankara Şam'daki mevcut Alevi rejimine kesinlikle karşı çıkıyor. Ancak aynı zamanda, Beşar Esad - El Kaide, El Nusra Cephesi ve özellikle militanları Türkiye sınırlarında saldırgan operasyonlar yürüten İslam Devleti'nin düşmanlarından korkuyor. Popüler gazeteci Hürriyet gazetesinde yer alan makalelerinde, önde gelen Türk köşe yazarı Güray Öz, retorik bir soru sordu: "Türkiye'nin şu anki kritik Ortadoğu durumunda yeri nedir?" Soğuk Savaş uzun zaman önce sona ermişti ve yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'ne, Batı ülkelerine odaklanmıştı; aynı zamanda İsrail-Arap çatışmasında Yahudilerin düşmanlarının sadece tarafını ele geçirmek ciddi bir hata ”dedi. NATO üyesi olan tek Müslüman ülke olan Türkiye, Orta Doğu'da daha bağımsız bir rol oynayabilir ve “mevcut bölgesel karanlığı ortadan kaldırabilir.
Ankara'da farklı senaryoları uygulamaya hazır oldukları açıktır. Türk ordusunun askeri taktikleri konumundan Suriye Kürt milislerine destek vermek ve daha önce de İslam Devletine saldırmak faydalı olacaktır. tank İslamcı birimler, Suriye'nin hemen kuzeyinde, Türkiye-Suriye sınırının hemen yakınında, stratejik açıdan önemli Kürt şehri Kobani'nin (Arapça, Ain al-Arab) eteklerine ulaştı. Türkiye topraklarında, Şanlıurfu denilen bir bölgede, nüfusun çoğu Kürtler tarafından temsil edilmektedir. Ankara ilke olarak Kürtleri desteklemeye hazır değil. Bu nedenle, Türkiye'nin Arap ve Afrika işleri dışişleri bakan yardımcısı Amir Abdollahiyan tarafından yapılan Beşar Esad’ın düşmanları tarafındaki Suriye çatışmasına müdahale etmeme konusunda müthiş uyarısı anlamlı değildi: Türkiye, yer birimlerini İslamcılara karşı savaşa gönderen ilk İslam ülkesi olmayacak herhangi bir anlam.
Önde gelen bir İsrailli köşe yazarı Dov Kontorer, Vesti-2 dergisinde yayınlanan bir makalede, Rusca Vesti gazetesinin haftalık bir eki olarak şöyle yazıyor: “Sorun, Türkiye'nin Suriye’de doğrudan bir çatışma çıkaran tek devlet olma isteksizliğine indirgenmesi durumunda orada çalışan IG cihatçıları ile Türk hükümetinin korkuları çok ikna edici gözüküyor ... ”Fakat Konteror,“ Kobani’nin savunucularına yardım etmenin daha az riskli bir yolunu ”işaret ediyor. Ankara, Kürtlerin askeri birliklerini kuşatılmış Kobani'ye Türkiye toprakları üzerinden transfer etmesine izin verebilir. “Ancak Cumhurbaşkanı Erdoğan ve Başbakan Davutoğlu,” Kontorer, “Suriye Kürtlerinin katliamına ilgisizce bakmayı tercih etti” düşüncesiyle devam ediyor.
Erdoğan ve Davotoğlu'nun, NATO üyesi olan “Igovitler” in Türkiye'ye yönelik açık saldırganlığı hakkında konuşmak mümkün olduğunda böyle bir olay gelişimi beklemek mümkündür. Bu durumda Ankara, bu askeri örgütün şartına uygun olarak devletinin NATO ülkelerinin orduları tarafından savunulmasını isteyebilir. Bu senaryoda, olayların gelişimini tahmin etmek imkansızdır. Atlantico web sitesinde yayınlanan makalelerinden birinde Yönetim Bilimleri Enstitüsü'nde (ESG - L'Ecole superieure de gestion) ve Paris Siyasal Bilimler Enstitüsü'nde uluslararası ilişkiler profesörü olan Frederic Ancel şöyle yazıyor: “İslami terörizm, ana görevler Batı Avrupa'da kaosu kışkırtmak. ” Ansel'e göre, “İslamcılar bugün kesinlikle ana askeri güçten yoksun - havacılık'.
IG ayrıca, ova üzerindeki kontrolü altındaki bölgenin konumu tarafından da tercih edilmiyor, bu da Amerika Birleşik Devletleri ve diğer bazı ülkelerin uçaklarını bombalamalarını kolaylaştırıyor. Saygın bir Fransız üniversitesindeki bir öğretmen şöyle itiraf ediyor: “IG haydutlarından alt bölgelerinden, bir zemin şartı göndermeden nasıl kurtulacağı hakkında hiçbir fikrim yok”. Aynı zamanda, Frederic Ansel de önemli bir sonuca varıyor: "... bugün hiç kimse bir yer operasyonunun sorumluluğunu almak istemiyor." Makalenin başında belirtilen yüksek rütbeli Türk subay, ülkesinin hükümeti ordunun Iggov'lara saldırmasını emrettiği takdirde cihatçıların uzun sürmeyeceği inancını dile getirdi. Türk ordusunun haklı olduğunu düşünüyorum: sonuçta, bugüne kadar, uygun motivasyonlu düzenli ordu cihatçılara karşı çıkmadı. IS militanlarının ilk saldırıları sırasında okyanusun dört bir yanındaki askeri uzmanlar tarafından eğitilen bin kişilik bir Irak ordusu olan 250 kaçtı. Köşe yazarı Ross Dutat, New York Times’ta “Amerika’nın geri çekilmesinden sonra Irak’ı istikrara kavuşturabilecek bir ordu yaratma girişimi bir trajedi olarak görülebilir,” diyor.
Nitekim, Alevi Şam’ın çoğunluğuna, kana susamışlığı Beşar Esad’ın ordusunun savaş yöntemleriyle karşılaştırılamayacak olan Vahhabi ve cihatçı güçler karşı çıkıyor. Suriyeli Aleviler ve hatta Tahran ayetullahları bile tüm dünyayla savaşmaya ve Şii halifeliği yaratma yönündeki küreselist niyetlerini ilan etmiyorlar. Şam ordusuna karşı çıkan ve hatta İsrail sınırına yakın olan İsyancıların IDF (İsrail Savunma Kuvvetleri) askerleri ile çatışmaktan korktuklarının göstergesi. Buradaki mesele, İgov halkının Yahudi devletini desteklememesi değil. Aslında, bu “kayıtsızlık” için iki neden var: ilk önce, DAEŞ İsrail’e saldırırsa, saldırgan Aleviler, Şiiler ve Kürtler havasında olmayacak. IDF kırılması zor bir somun ve Ihovtsyalılar dişlerini kırmışlardı. İkincisi, Sünni Wahhabi cihatçıları “referans terimlerini” bölerek Hamas ve İslami Cihat gibi Filistinli radikal örgütlerin Yahudilerle savaşa önderlik etmelerini sağladı. Gazze Şeridi'nde cihatçılar, “İslami Emirliği” (IE) ilan etmeyi ve daha sonra bunu Ihovitlerin savaştığı “Hilafet” e katılmayı hayal ediyorlar. İlginçtir, Ağustos ayındaki 14, Gazze'deki camilerden birinde, Jund Ansar Alla (“Allah'ın Varislerinin Ev sahibi”) grubu zaten IE ilan etti. Ancak böyle bir harekete izin vermeyen Hamas, "ilan edilen" isyancıları kabul etti ve onları tutukladı. Bu nedenle Gazze’de IE sadece bir gün varlığını sürdürdü. Yaklaşık beş yıl boyunca, 2009'ten 1996'e, Afganistan İslam Emirliği, ülkenin büyük bir bölgesinde Pashtun Taliban tarafından kurulan bir yıl sürdü. Ekim 2001 7, Kuzey Kafkasya İslamcıları "Kafkasya Emirliği" ("Kafkasya Emirliği") olarak ilan ettiler. Ancak 2007 Şubat 8, Rusya Federasyonu Yüksek Mahkemesi, Cumhuriyet Başsavcılığına başvuruda bulundu. Terör örgütünün yasadışı oluşumunu kabul etti ve yasakladı.
Sünni Emirliği'nin yaratılması ve ardından IG'ye katılması da Nijeryalı Boko Haram'ın hedefi. Adı “yan” kelimesini, daha önce “yanlış” kavramını ifade eden Hausa dilinde, bugün ise “Batı bilgisi”, Arapça kelimesini “haram”, “yasağı”, örgütün adını ise “Jamaat Ahlis Sunna Liddaavati val-Cihad” yazıyor. "-" Peygamber ve Cihad'ın öğretilerinin yayılmasının taraftarları topluluğu. " Harakat El Şabab El Mücahidinde (Mücahidlerin Gençlik Hareketi) birleşmiş Somali ve Eritreli İslamcılar da bir emirlik hayal ediyorlar.
YAKIN DOĞU ÇİN KOLTUKLARINDA
İngiliz gazeteci Melanie Phillips’in Kudüs Post’ta yayınlanan “Gerçeklikten Kaçmak” adlı makalesi şöyle başlıyor: “Mili militanlar İran’ın başaramadıklarını yapmayı başardılar, Suriye ve Libya’daki cihatçılar ve hatta El Kaide”: ABD’de paniğe neden oldu İngiltere ise İslami aşırılık tehdidini gündeme getirdi. ” Phillips, bir yandan “Batı, militanların vahşiliğinin neden olduğu korku ve karmaşayı gösterdiğini…” ve öte yandan, “hava bombardımanının ve kara operasyonlarının güçlü fikre zarar veremeyeceğini anlamadığını” yazıyor. Her türlü İslamcı gruba katılmak için binlerce genç Müslüman'a ilham vermek. ”
Bir İsrailli ve 2009'ten önce Phillips'le dayanışma içinde, bir Amerikalı gazeteci Ted Belman Aveterra yayınında şöyle yazıyor: "Başkan Obama, kendisini mevcut durumda siyasi veya askeri açıdan Orta Doğu'nun değişen kumlarına doğru şekilde yönlendiremiyor." Washington’un mevcut İslami İslamcı Ankara’yı Irak’taki Ihovis’le kanlı çatışmalara müdahale etmeye hazır bir askeri güç olarak sürdürdüğü iddiaları tamamen başarısız oldu. Amerikan lideri, Türklerin, Bashar Esad’ın Suriye’de ordusuyla savaşan Iggov’ları desteklemekte aynı anda gayret göstermediklerinden dolayı hayal kırıklığına uğradı. Gerçekten de, tahmin edilemeyen sonuçlara sahip bu tür "pirouetler", bölgesel güçlerin göze alamaz.
Bu arada, yukarıdaki maddede yazılan Melanie Phillips’le aynı fikirde olunamıyor: “İslamcı terörü yenmek için kişi halifelik fikrini yenmek zorunda. Batı, Müslüman dünyasının derinliklerinden gelen reformist hareketleri gerçekten desteklemeli. ”