Açıklama
Share this
Bu sırada, Anlamsızlık Paradoksu’nun henüz ele geçiremediği alanlarda, doğa varlığını kendi istediği şekilde, belli bir düzen ve denge içinde kendi kosmosunda, ve kendi kosmosunda yarattığı küçük kaosları anlamlı bir bütünlük içinde birbirine bağlayarak sürdürüyordu.. Zamanı gelenleri yok ediyor, sürüklüyor, itiyor, inat edenleri zorluyor ve kendine ait olanları ait oldukları yerlere yerleştiriyordu.. Kendi kozmosu içinde yarattığı minik kaoslarda ise, doğa fantastik bir resim boyar gibiydi.Ağaçların dalları hafif hafif sallanmakta ve yapraklar sağa sola savrulmaktaydı. Kırk yaşlarında uzun boylu ve zayıfça bir kadın, tahtaperde çitin önünde yavaş adımlarla ilerlemeye başladı. Kadının yüzünde başka dünyalardan, başka zamanlardan gelmiş tanımlanamaz bir ifade vardı.