DUVAR - UNESCO 2019 Dünya Mirası Listesi, Azerbaycan’ın başkenti Bakü’de yapılan bir dizi toplantı sonucu belirlendi. Listeye eklenecek 167 ülkeden 1092 mekan değerlendirildi ve 29 mekan UNESCO’nun 2019 Dünya Mirası Listesi’ne girdi. İşte bu mekanlardan bazıları:
Babil (Irak): Bağdat’ın 85 kilometre güneyinde yer alan mekan, M.Ö. 626 ve 539 arasında Yeni Babil İmparatorluğu’nun başkenti olan şehrin harabelerini, harabeleri çevreleyen yerleşimleri ve tarım alanlarını içeriyor.Antik dünyanın yedi harikasından biri olan Asma Bahçeler‘in de şehrin bir parçası olduğu düşünülüyor.
Antik Demir Madenleri (Burkina Faso): Ülkenin değişik bölgelerinde ayakta kalmış yapılar 15 doğal çekişli fırın ve madenlerden oluşuyor. M.Ö. 8. yüzyıldan kalma Douroula, Burkina Faso’da demir üretimine dair en eski bulguları barındırıyor. Diğer bölgelerdeki madenler ise M.S. 2. yüzyılda gerçekleşen demir üretimine işaret ediyor.
Frank Lloyd Wright’ın 20. yüzyıl mimarisi (ABD): Ülkedeki sekiz bina, 20. yüzyılın ilk yarısında tasarlanmış. Bu sekiz yapının içinde Pensilvanya’daki Fallingwater, Wisconsin’deki Herbert ve Katherine Jacobs Evi ve New York’taki Guggenheim Müzesi var. Bu binalar Wright’ın geliştirdiği “organik mimari”nin bir örneği. (Fotoğraf: Guggenheim Müzesi)
Le Colline del Prosecco di Conegliano e Valdobbiadene (İtalya): Kuzeydoğu İtalya’da, Prosecco şaraplarının üretildiği bölgede, üzüm bağları, ciglioni adlı küçük parçalara ayrılmış dar teraslarda yetiştiriliyor. 17. yüzyıldan beri kullanılan sistem, dikey ve yatay sıralarla dama tahtasını andıran bir görüntü oluşturuyor.
Jaipur, Rajastan (Hindistan): Bölgedeki engebeli araziye yayılmış diğer şehirlerin aksine Jaipur bir ova üstünde, Vedic mimarisine göre ızgara plan olarak inşa edilmiş. Şehir planlaması antik Hindular’dan, modern Babür İmparatorluğu’ndan ve Batı’dan gelen fikirlerden ilham almış.
Dilmun Mezar Höyükleri (Bahreyn): M.Ö. 2050 ve 1750 yılları arasında inşa edilen mekan, adanın batısında bulunan 21 sit alanını içeriyor. Bunlardan altısı birkaç düzineyle birkaç bin arası değişen mezar höyüklerinden oluşuyor. Bu yapılar M.Ö. 2000’lerde bir ticaret merkezi haline gelen adanın yarattığı refahla bütün nüfusa uygulanabilen gelişmiş bir mezar sistemi yaratmış erken Dilmun uygarlığına işaret ediyor.
Paraty ve Ilha Grande – Kültür ve Biyolojik Çeşitlilik (Brezilya): Serra de Bociana Sıradağları ile Atlantik Okyanusu arasında yer alan mekan, Brezilya’nın iyi korunmuş sahil kasabalarından biri olan Paraty’nin tarihi merkezinin yanı sıra dünyanın beş en önemli biyolojik çeşitlilik merkezinden biri olan Brezilya Atlantik Ormanı’nı içeriyor.
Liangzhu Arkeolojik Kalıntıları (Çin): Ülkenin güneydoğu kıyısında yer alan Yangtze Nehri havzası üzerinde yer alan Liangzhu kalıntıları, geç neolitik Çin’de pirinç tarımı etrafında gelişmiş bir inanç sitemine sahip olan erken bir bölgesel devlete işaret ediyor. Dört bölgeden oluşan mekan, topraktan yapılmış anıtlar, su muhafaza sitemleri, şehir planlaması ve değişik mezar tiplerinden, sosyal hiyerarşiye sahip bir erken şehir medeniyetinin örneklerini oluşturuyor.
Hyrcanian Ormanları (İran): Hazar Denizi’nin güney kıyısında 850 kilometreye yayılmış dağlık bir alan. Ormanın 25-50 milyon yıl öncesine dayandığı düşünülüyor. Sıradışı bitki çeşitliliği olan bu ormanlar İran’ın yüzde 7’sini oluştururken, ülkenin bilinen damarlı bitki çeşitlerinin yüzde 44’üne ev sahipliği yapıyor.
Vatnajökull Milli Parkı (İzlanda): Bu volkanik bölge, 1 milyon 400 bin hektarlık alanı ile İzlanda’nın yüzde 14’ünü oluşturuyor. Bölgede, sekizi buzulların altında, 10 yanardağ bulunuyor. Vatnajökull buzullarının altında yer alan yanardağların ve yarıkların etkileşimi, bölgeye özel olan “sandur” ovaları, akarsu ağları ve hızla değişebilen kanyonlar oluşturuyor.
Megalitik Kavanoz Mezarları, Kavanozlar Ovası (Laos): Kavanozlar Ovası, ismini merkezi Laos’ta yer alan bir platonun üzerindeki mezarlık olarak kullanılan Demir Çağı’ndan kalma 2100 tüp şekilli megalitik taş kavanozdan alıyor. 15 bölümden oluşan bu mekanın içinde bulunan büyük oyulmuş taş kavanozlar, taştan diskler, mezar taşları, taş ocakları ve cenaze ritüellerine ilişkin objeler M.Ö. 500 ve M.S. 500 yıllarından kalma.