Geçen Şubat ayında gönderilen ve bu hafta WikiLeaks'te yayınlanan diplomatik bir telgraf, İran balistik füze programındaki Rus uzmanların ABD’nin İran’ın Avrupa başkentlerine ulaşabilecek füzelerin olduğu yönündeki spekülasyonlarını reddettiği ya da ABD’nin Tahran benzer potansiyele ulaşacak.
Aslında, Ruslar, ABD’ye göre İran’ın Kuzey Kore’den edindiği gizemli füzelerin varlığını sorguladılar. Ancak iki önde gelen Amerikan gazetesinin okurları bu önemli gerçekler hakkında hiçbir şey öğrenmedi.
New York Times ve Washington Post, yalnızca ABD’nin, İran’ın Kuzey Kore’den BM-25 denilen bu füzeleri ele geçirdiğine inandığını bildirdi. Her iki gazete de Rusların Amerikan’a bu konudaki bakış açılarını reddettiğini veya BM tarafından BM-25’in ABD’nin varlığına dair somut kanıtların bulunmadığını bildirmedi.
WikiLeaks'ten değil, İngiliz gazetesi The Guardian'dan (Pazartesi günü Washington Post tarafından bildirildiği gibi) diplomatik telgraf alan New York Times, telgraf metnini yayınlamadı.
New York Times gazetesi, gazetenin "Obama yönetiminin talebi üzerine" belgeyi yayınlamamaya karar verdiğini söyledi. Bu, okuyucularının New York Times'ta açıklanan belgenin son derece çarpık halindeki sürümünü, bağımsız olarak söz konusu telgrafı bulmak için WikiLeaks web sitesine gitmedikleri sürece orijinal belge ile karşılaştıramayacakları anlamına gelir.
Sonuç olarak, Obama yönetiminin Avrupa’da füze savunma sistemi oluşturma stratejisinin temel fikrini sorgulayan makalelerin ortaya çıkmasına yol açan ana belge, İran’ın füze tehdidine dayanarak, mevcut görüşü destekleyen maddelerin ortaya çıkmasına neden oldu. İran tehdidi hakkında.
ABD Dışişleri Bakanlığı’nın WikiLeaks’te yayınlanan yılın Aralık 22’indeki ortak tehdit değerlendirme ekibinin toplantısı hakkındaki tam raporunda, gizemli BM-2009 füzelerinin konusu üzerinde etkileyici bir çarpışma yaşandığını gösteriyor.
BM-25, P-27 veya SS-N-6 (ABD ve NATO sınıflandırmasına göre) olarak bilinen, denizaltılardan fırlatılan eski Sovyet balistik füzesine dayanan, zeminden yere roket olarak tanımlanmaktadır. Bu roketin 2400-4000 kilometrelik bir mesafeyi kapsayabildiğine inanılıyor, bu da Avrupa'nın çoğunun menzili içinde olduğu anlamına geliyor.
Yayımlanan belgede, bu toplantıda Amerikan delegasyonu başkanının, uluslararası güvenlik ve yayılmasının önlenmesi için devlet yardımcısı vekili Vann Van Dippen, ABD’nin İran’ın Kuzey Kore’den 19 benzeri füzeler edindiğine "inandığını" söyledi.
Ancak Rusya Savunma Bakanlığı temsilcisi, böyle bir roketle ilgili yayınlanan raporları "güvenilir kaynaklara referanslar içermediğini" reddetti.
Ne Kuzey Kore'de ne de İran'da böyle bir roketin sınandığını ve Rus hükümetinin "bu roketi birilerinin görüp görmediğini bilemediğini" belirtti. Ruslar, Amerikan tarafından, böyle bir roketin varlığına dair kanıtlar istedi.
ABD temsilcileri, roketin varlığına dair fotografik veya başka herhangi bir sağlam kanıt bulunduğunu iddia etmediler, ancak Kuzey Kore'de roketin Pyongyang caddelerinde geçildiğini söyledi. Ruslar bu geçit töreninin videosunu dikkatlice incelediklerini ve tamamen farklı bir roket resmettikleri sonucuna vardılar.
Rus temsilci, bu füzelerin 19'inin 2005'ta İran'a gönderildiğine ve böyle bir işlemi gizlemenin imkansız olduğuna dair hiçbir kanıt bulunmadığını söyledi. Ruslar ayrıca, İran’ın herhangi bir testten geçmeyen bir füze sistemi satın alacağına inanmanın zor olduğunu söyledi.
Amerikan delegasyonu başkanı Van Dippen, İran'ın BM-25 için “direksiyon motorları” üzerinde çalıştığına dair dolaylı bir delil verdi. İnternette yayınlanan İran Safir uzay fırlatma aracının ikinci aşamasında bulunan tankların ve tankların fotoğraflarının, internette yayınlanan oksitleyici maddenin roket yakıtına oranının daha önce Shahab-3 roketlerinde kullanılan roket yakıtı ile çakışmadığını gösterdiğini söyledi.
Van Dippen’e göre, bu Saphir’in P-27 füzeleri ile aynı sistemi kullandığını gösteriyor. Ancak Ruslar, Safir'de kullanılan roket yakıtının, P-27 füzelerinde kullanılanla aynı olmadığını iddia etti.
İran’ın BM-25 füzesi olmadığını gösteren Safira’nın başlatılmasından daha da önemli kanıtlar, geçtiğimiz Mayıs’ta Londra merkezli Uluslararası Stratejik Araştırmalar Enstitüsü (IISS) tarafından yayınlanan İran füze programının yetkili bir çalışmasında .
Çalışma, İran'ın Safir uzay fırlatma aracını zorlamak için önerilen BM-25 roketiyle ilgili ana motoru kullanmadığını buldu.
Çalışma, İran’ın orijinal Rus P-27 roketi gibi gerçekten daha güçlü bir motoru varsa, Safir’in yörüngeye daha büyük bir uydu çıkarabileceğini söylüyor. Fakat aslında, “Saphir” “açıkça düşük bir güce sahipti” ve IISS çalışmasına göre, 27 kilogramlı bir uyduyu Dünya yörüngesine koyamıyordu.
Aynı çalışma, orijinal P-27 roketinin denizaltıları fırlatma borusundan fırlatmak üzere tasarlandığını ve böyle bir roketin yol mobil versiyonunun da büyük yapısal değişiklikler gerektirdiğini gösteriyor.
IISS çalışmasında belirtilen bir başka şüphenin nedeni, P-27 roketi için yakıt karışımının, kara taşıtlarıyla sağlanan bir roket için uygun olmaması, çünkü "oksitleyici, dar bir sıcaklık aralığında tutulmalıdır".
Van Dippen, diğer iki İran eylemine işaret etti: Shahab-3 teknolojisini "gruplandırılmış veya çok seviyeli motorlarla" kullanmak veya daha güçlü bir motora sahip katı yakıtlı bir roket geliştirmek.
Ancak Ruslar, İran’ın bir dizi 2000 kilometre mesafesindeki füzelerin var olduğu iddiaları hakkında şüpheci olduklarını belirterek her iki versiyonda da güçlü şüpheler dile getirdiler. Şimdiye kadar İran füzelerinin testlerinin 1700 kilometreden daha fazla sonuç göstermediğini ve bu sonucun yalnızca yük kapasitesindeki önemli bir düşüş nedeniyle elde edildiğini belirtti.
Van Dippen, İran'ın daha geniş bir alana ulaşabileceğini ve 300 kilometre katmanın “hafif bir teknolojik fazlalık” olduğunu gösteren “modelleme” çalışmalarına değindi. Bununla birlikte, Rus delegasyonu, ek uçuş mesafesinin roketin çeşitli kısımlarının kolayca yanacağı ve roketin kendisinin parçalanacağı gerçeğine yol açabileceği konusunda ısrar etti.
Rusya delegasyonunun başkanı, Rusya Güvenlik Konseyi genel sekreter yardımcısı Vladimir Nazarov, Rusya’nın görüşüne göre, İran füze programının herhangi bir değerlendirmesinin yalnızca modellemeye değil, “İran’ın karşılaştığı gerçek teknolojik engellerin dikkate alınması” na da dayanması gerektiğini söyledi.
Rusların bahsettiği bu engellerden biri, ABD veya Rusya'yı tehdit edebilecek daha fazla menzilli füze oluşturmak için gerekli “yapısal malzemelerin” olmamasıydı. Bu tür malzemelerin bir örneği, yüksek kaliteli alüminyumdur.
Ruslar, elverişli koşullar olsa bile, İran'ın, 2015 yılından sonra değil, Orta Avrupa ya da Moskova'ya ulaşabilecek balistik füzeler geliştirme programına başlayabileceğini vurguladı.
Ancak Ruslar, balistik füze programının bir İsrail saldırısını caydırmak anlamına gelen "bölgesel kaygılar" a yönelik olmaya devam ettiğini savunarak İran'ın böyle niyetleri olduğunu reddetti.
ABD delegasyonu hiçbir zaman İran niyetleri meselesini ele almadı - ve bu durum Amerikan istihbarat toplumu çalışmalarında İran’ı değerlendirme konusunda silah uzmanlarının oynadığı baskın rol ve onların niyetini fethetme potansiyeli ve niyetleriyle ilgilenmeyenlerin ilgisi ile tutarlıdır.
IISS tarafından hazırlanan İran füze programı çalışmasının baş yazarı olan Michael Elleman, Inter Press Service ajansına yaptığı açıklamada ABD-Rusya görüş alışverişi hakkındaki raporun iki ülkenin bu konudaki yaklaşımlarındaki farklılığın altını çizdiğini söyledi. Elleman, “Ruslar, sonuçların en muhtemel kombinasyonundan bahsetti,” dedi.
Amerikan gazeteleri İran füzelerini yanlış tanıtıyor (Asia Times, Hong Kong)
- Yazar:
- Gareth Porter, ABD devlet güvenliği politikasında uzmanlaşmış araştırmacı tarihçi ve gazetecidir.
- Orijinal Kaynak:
- http://www.atimes.com/atimes/Middle_East/LL02Ak01.html"rel =" nofollow ">http://www.atimes.com/atimes/Middle_East/LL02Ak01.html
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter