Suudi Arabistan için 2013 yılı çok belirsiz görünüyordu. Suriye'deki bitmeyen savaş, İngiltere için bir hayal kırıklığı olarak adlandırılamaz - sadece Araplar için, savaşı bu şekilde düşmanı tüketmek için kullanmak, Avrupalı hava saldırısından daha karakteristiktir. Bir Arap için kaybedilen bir savaş bile endişe kaynağı değildir, “Inshall!” Sihirli formülü Tüm soruları başarıyla cevaplar. Sonunda, Suudi Arabistan'ın kendisi üçüncü denemeden ortaya çıktı, aceleye yer yok.
Genel olarak, krallığın sadece iki önemli sorunu vardır - modernizasyon ve güvenlik. Diğerleriyle oldukça başarılı bir şekilde başa çıkıyor ve kendi başına baş edemediği yerlerde, sonsuz parası orada çalışıyor.
Modernleşme, en büyük Arap devletinin kurulmasını sağlayan ideoloji tarafından engellenmektedir ve bu nedenle varlığının temel temelidir. Son derece ortodoks ve temel bir doktrin olan Vahabizm, yaşamın her alanında tüm yeniliklere karşı son derece olumsuz bir tutum. Halen Suudi Arabistan olan ideolojik teokrasi hem laik hem de dini otoriteler tarafından yönetiliyor. Kral, Krallığın hem seküler hem de manevi lideri olsa da, Muhammed Abdülkade’nin Kül Şeyh ailesinin soyundan gelenlerin gücü çok büyük.
Suudi Arabistan'ın şu anki versiyonunun kurucusu bile olsa, ilk kral Abdul Aziz el Suud, çarpıcı kuvveti olan sadık dindar inançlı İkhwan fanatiği ile çatışmaya girmişti. Onları yenmekte zorluk çekmeden, pragmatik Abdelaziz dini ve seküler iktidar arasındaki dengeyi ikincisi lehine değiştirmeye başladı. Bu süreç Al Suud hanedanının yaşamı boyunca sürekli devam eder, ancak bu güne kadar ideolojik kısıtlamalar ülkenin modernleşmesini önemli ölçüde engellemektedir.
Neredeyse tüm yaşam alanlarına, sürücülerin ehliyet vermelerini eğitim gibi çok ciddi bir sektöre götürmekten Wafhabi müftüllerinin dikkatine ve özenine izin verilir. Çatışmaya girmek istemeyen laik otoriteler yurtdışındaki gençleri için eğitim düzenledi. Hayat seni yaratıyor ve sadece Kutsal Yazılardan tam olarak alıntı yaparak uzmanlara ihtiyacın yok. Bununla birlikte, burada bir problem ortaya çıkıyor: Avrupa-Amerika'da okuduktan sonra Suudi gençler bilgi bagajının yanı sıra ortodoks ortodoks alışkanlıkları için kabul edilemez bilgiler edindiler. Onları ülkeye taşıyın ve başkalarına bağlayın. İstiyor musun, istemiyorsun ama isteksizce kendi üniversitelerini açmalısın. Akıllara yönelik mücadele devam ediyor ve kısa süre önce Kral Abdullah, tüm eğitim sistemine yönelik yaklaşımları niteliksel olarak değiştirmek ve ülke için gerekli bilgi ve dindarlık arasında kabul edilebilir bir denge bulmakla görevli yeni bir Eğitim Bakanı atadı.
Eğitim sorunları, modernleşme sorunları ile sınırlı değildir, ancak Suudi Arabistan'daki modernleşme süreçlerinin başarısı hakkında karar verebilecekleri iyi bir işarettir. Ülke zaten modern bir ekonominin inşası için güçlükler yaratan en zorlu iklim koşullarında ve ülkenin liderliği petrol sonrası dönemde normal bir yaşamın temelini atmalı. Bu nedenle, hanedan için modern ve başarılı bir petrol dışı sektör oluşturulması, gelecekte hayatta kalmasıyla ilgili bir konudur.
2013'ta bizim için önemsiz olan sorun çözüldü, ancak hafta sonunu perşembe-cumadan cuma-cumartesiye ertelemek çok önemli bir görevdi. Bu önemsiz gibi görünebilir, ancak Suudi Arabistan çalışma haftasını ekonomik ortaklarla senkronize etti ve çalışma zamanının uyumsuzluğuyla ilgili büyük kayıplardan kurtuldu. Dini liderlere karşı mücadele, böyle bir önemsemeden neredeyse on yıl sürdü ve ülke için inanılmaz maddi kayıplara mal oldu. Ve Krallığın önünde ilk bakışta bu kadar küçük ve önemsiz sorunlar bir düzine kadardır.
Ancak, bu bir olasılıktır. Suudi Arabistan'daki mevcut ekonomik durum neredeyse tamamen petrole bağlı. İngiltere, ABD ve Avrupa’nın İran’a yaptırdığı yaptırımlardan, neredeyse kotasını petrolüyle tamamen değiştirdi. Suudi skalaları için elbette, bir önemsememek, ama hoş oldu. Hoş iki kat, bölgedeki ana düşman için sorunlar yarattı.
Şimdi Cenevre anlaşmaları İran planlarını bastı ve OPEC'in son toplantısında, İran petrol bakanı durumu patlatmazsa, ülkesinin petrol üretiminin düşmesine yol açsa bile 4 milyon varil seviyesine getireceği ifadesiyle ciddi şekilde baskı yaptı. 20 dolara kadar fiyatlar. Herkes bunun büyük ölçüde bir blöf olduğunu anlıyor, ancak bir nüans var. İran petrol ticareti stratejisi geleneksel olarak ticaret hacimlerinin maksimize edilmesine, Suudi ise marjın en üst seviyeye çıkarılmasına yol açtı. Bu stratejiler arasındaki denge ve OPEC toplantılarında.
İran ve Irak, toplam petrol üretim kapasitesini 12 tarafından günlük 2020 milyon varil miktarını düşürme planlarını dile getirdiler. Bu varillerin çoğu Irak tarafından ilan ediliyor ve planları çok gerçekçi görünmüyor, ancak 2020 yılıyla birlikte, İran ve Irak kuvvetleri üretimi 7-8 milyon varil sayısına getirdi ve İran bu görevi beş yıl içinde çözebilir. İran stratejisi çerçevesinde, böyle bir durum oldukça kabul edilebilir görünecek ve Suudi stratejisi çerçevesinde ise bir felaket olacaktır. Aslında, OPEC içerisindeki kotalar üzerindeki tüm anlaşmaların yeniden dağıtılması söz konusu olacaktır ve bunun için Suudi Arabistan, Şii muhaliflerin ortak saldırılarına direnecek güçlü pozisyonlara sahip olmalıdır.
2013'taki pozisyonlarla Suudi Arabistan daha da kötüleşti. Çok daha kötüsü.
ABD'nin Arap dünyasındaki ana müttefiki olan Suudi Arabistan, güvenlik politikasını ABD'nin herhangi bir sürprizden koruduğu “şemsiye” ye dayanarak oluşturdu. ABD’nin konumu anlaşılabilir bir durumdur - en büyük petrol ithalatçısı olarak, tüm teslimat yolu boyunca çıkarlarımızı korumak zorundayız.
ABD'nin çıkarları, ülkenin petrol ithalatına bağımlılığını azaltma hedefini belirlemek için 2005 yılında o zamanki Cumhurbaşkanı Bush'a geri döndü. Görev yerine getiriliyor - eğer 2005'ta, enerji kaynaklarının ithalatı% 60 tüketimini sağladıysa, o zaman 2010 -% 45 ve% 2013 - zaten% 40 civarında.
2011’te ABD, petrol ürünlerinin net ihracatçısı oldu. 2014’te tahminlere göre, ABD Rusya’yı petrol ihracatında atlayacak ve Çin’e ithalatta ilk sırada yer alacak.
Bu gibi durumlarda, ABD'nin Suudi Arabistan'ı “sürprizlerden” koruma stratejisinin devam etmesi etkisiz, maliyetli ve gereksiz hale geliyor. İran ile ABD arasındaki ilişkilerin normalleşmesi, paralarını sayabilecek gayretli Amerikalıların yaptığı bölgeyi kontrol etme maliyetinde ilave bir düşüş sağlayabilir.
Doğal olarak, bu yıl ABD ile İran için ilişkilerde bir atılım, yalnızca bu ticari faktöre bağlı değildi. Böylesine zor bir siyasi ve ekonomik mesele, ABD’nin dikkatini Asya-Pasifik bölgesine, Obama’nın ılımlı siyasi İslam politikalarına yönlendirmesi ve Washington’daki güç koridorlarında İsrail yanlısı ve Suudi yanlısı lobilere bağımlılığı azaltma ihtiyacına bağlıydı.
Rusya ayrıca ABD’nin stratejisinde önemli bir yere sahiptir - Rusya’nın onları serbest bırakan Orta Doğu bölgesine girmesine izin vererek, Amerika Birleşik Devletleri çok çeşitli fırsatlar sunmaktadır. Birincisi, bölgedeki ABD ile Rusya arasındaki işbirliği karşılıklı tavizler anlamına geliyor. Devletler tavizlerini verdiler - Rusya'nın bölgeye muhalifleri olmadan girmesine izin verdiler. Şimdi Rus diplomasisinin cevabı düşünmesi gerekiyor.
İkincisi, Rusya’yı Orta Doğu’ya sokarak, ABD, kaynaklarını, kuvvetlerini ve yeteneklerini, 2011-2013’in felaket süreçlerinin ekolarının uzun bir süre devam edeceği, dünyanın son derece deregüdüzleşmiş bölgesine kaydırıyor. Ayrıca, dört büyük oyuncunun aynı anda yerlerini bulmaya çalışacağı yeni bir denge yaratılıyor - Rusya, İsrail, İran ve Suudi Arabistan. İkinci kademe Katar ve Türkiye. Birlikte, bu Amerika Birleşik Devletleri'nin kaçınılmaz çelişkilerle oynayarak süreçleri uzaktan yönlendirmesi için mükemmel bir fırsat yaratıyor.
Suudi Arabistan'daki durum, çözülmemiş tahtı taht sorunu ile karmaşıklaştırmaktadır. Kral Fatah altında bile, Kral Aziz'in kurucusu olan antlaşma, Abdel Aziz'in en dindar oğullarının tahta geçebileceği şekilde hafifçe değiştirildi. Şimdi başvuran sayısı çocuklarının çocuklarını içeriyor, ancak sorun hala çözülmekten çok uzak. Hanedanlığın içindeki güçlü klanlar mücadele ederler ve şu ana kadar kimsenin büyük bir avantaja sahip olduğuna dair hiçbir işaret yoktur.
Suudi Arabistan'ın ilk jeneratörü corny sona erer. Abdul Aziz'in yaşayan oğullarının tahtı için yarışmacılar arasında pratikte sadece iki sol var - şu anki tacı Prens Salman ve ikinci başkan yardımcısı (resmi olarak devlette üçüncü kişi) Mukrin. Ancak, Salman çok yetenekli değildir ve Mukrin bir yabancının oğludur. Suudi Arabistan'da bir an, SSCB'nin Andropov'un ölümünden sonra geçti - klanlar kabul edene kadar, ilk rol neredeyse K.U. Chernenko hastalıkları ve yaşından habersiz bir şekilde dikildi. Her neyse, bizim için iyilik yine de bitmedi ve Suudilerin bu sorunu nasıl çözebileceğini kimse bilmiyor.
Bugün Suudi seçkinlerinde iki büyük grup olduğu ve dış politika konumlandırması da dahil olmak üzere ülkenin daha fazla gelişme konusunda farklı görüşleri olduğu söylenebilir. Diğer klanlar ve gruplar bu ikisine çeşitli derecelerde.
Suçu Suudi özel hizmetlerinin başı ve Bush ailesinin kişisel arkadaşı Prens Bandar’ın grubu olan grup, İran’la çok katı bir çatışmadan geçiyor. Aynı zamanda, “Bandar ve ekibi”, İngiltere'nin eteklerinde kırılganlığının farkında. Suudi Arabistan toplantısı, yarımadanın dört tür heterojen alanının birleştirilmesi şeklinde tamamen coğrafi olarak gerçekleşti: Arabistan'ın merkezinde Nejd, Kızıldeniz kıyısında Hicaz, kutsal şehirleri Mekke ve Medine, Yemen ve Al-Hassi sınırındaki Asher - bugünkü Doğu Bölgesi, ana petrol "kulübe "Krallık. Ek olarak, Suudi Arabistan'ın kuzey bölgeleri de kendilerine özgü tarih hanedanın hayatında. Ülkenin bütün bu tarihi bölgeleri arasında sadece katı bir iktidar yapısıyla bir arada tutulan kendi fay hatları var. İktidardaki istikrarsızlık, ülkenin bu çizgilerdeki parçalanma süreçlerini derhal açacaktır.
Bu nedenle, Prens Bandar, İçişleri Bakanı Muhammed bin Naif, Dışişleri Bakanı Suudi El Faysal ve diğer etkili prenslerin gruplanması, İran'la yüzleşmeyi Suudi Arabistan'ın dışına taşımanın bir yolunu görüyor. Bu grup, bölgedeki liderlik mücadelesini yönlendirmek amacıyla Suriye ve Irak'ın parçalanması yoluyla Sünni devletin kurulmasını aktif olarak savunan Suriye'deki savaşın sponsorudur. Bu politikanın sonuçları şimdiden açıkça görülüyor - İslamcılığın radikalleşmesi, silahlı cihatçıların kitlelerinin ortaya çıkması, cihad teorisi ve uygulamasının komşu bölgelere ve ülkelere yayılması.
Suudi elitlerinde, oğlu Abdullah’ın oğlu Mitab ve en azından Al-Jilwie klanının (akrabaları, ancak Abdel Aziz el-Suud’un soyundan olmayanları) başkanlığındaki bir başka grup, İran’la mücadelede farklı bir yaklaşımı savunuyor. Bu yaklaşım, Kral Abdullah fikrine askeri-siyaset oluşturma şeklinde ve uzun vadede altı Arap monarşisinin ekonomik "Arap AB" si olarak ifade edildi. Şimdiye kadar, askeri ittifak fikri yarımadanın altı devleti tarafından kabul edildi, ancak Umman, uluslarüstü hükümet organlarının oluşturulmasıyla tam bir birleşmeye karşı. Ülkeyi, İbadizm'in özel İslami istikametine hükmeten Sultan Qaboos'un çıkarları, böylesi bir uluslarüstü yapıya tamamen tabi kılmanın dışında kalmaktadır. Doğal olarak, yalnızca teolojik farklılıklar Umman'ın reddetmesinin temeli üzerine kuruludur - içsel özelliklerin maddi sorunları da vardır, ancak bir şekilde veya başka bir şekilde, Kral Abdullah fikri, şu anda kendi güvenliklerini birçok şekilde sağlamak zorunda olduklarını anlayan Körfez monarşilerinin çoğunluğu tarafından paylaşılmaktadır.
Arap Yarımadası ülkeleri için 2013 yılı bir dönüm noktası olarak düşünülebilir. İran nükleer sorununu çözme konusundaki Cenevre Konferansı'ndan sonra yeni koşullarda gelişme yolunun nihai seçimine henüz gelmediler. Çok az zaman geçti. Ancak, 2014'in onlar için önemli bir yıl olacağı açıktır, çünkü yeni tehditlere karşı bir politika tanımlamak ve geliştirmek için daha az zaman vardır.