Şimdi tam zamanı. Yeterince nemli toprak sürülür, çapalanır, yalaklar açılır ve dikime hazır hale getirilir. Geçen sene bu vakitler diktiğimiz pereseler ancak temmuz sonunda ürün vermeye başlamıştı. Havalar iyi gidince, kurak ve aşırı sıcak geçen yaza rağmen, oğlumun özenli bakımıyla hayatta kalmayı başaran domatesler kasım sonuna kadar domates vermişti.
Son mahsulü iki kasaya doldurup İstanbul'da yaşayan bir arkadaşamıza yollamıştık. Domates yediklerini anlamışlar. Eh, biz hep yiyoruz. Yiyi yiyi veriyoz. Malum, Çanakkale Domatesi, hele hele Kösedere Domatesi pek meşhur. Bir de pembe domatesler:)) Masal gibi.
Aynı arkadaşlarımız bu sene bahçeli bir eve taşındılar. Çok hevesliler. Bizden aylar öncesinden perese istediler. Bu hafta aldık, gönderdik. Kösedere, pembe, patlıcan, kabak ve biber. Pek sevinmişler. Uğraşıp didinip diki diki vermişler. O kadar mutlu olmuş ki oğlu telefon ettiğinde uzun uzun ona da anlatmış. Oğlan ne dese beğenirsiniz: "Domatesleri topladın mı?".
Hayal kurmuyoruz, emek vermiyoruz, özenmiyoruz, sabretmiyoruz ve bilmiyoruz!
Hadi biz öğrendiklerimizi unutuyoruz ama onlar bilmiyorlar bile.
Şimdi o evde de hayal kurulacak, emek verilecek, sabredilecek ve öğrenilecek.
Bozcaada'dan aldım bir tane İstanbul'da oldu bin tane:))