Edebiyatın tarihte yükseldiği ve tarihi yükselttiği dönemler var. Tek başına olmasa da toplumsal güçlerin itici gücüyle ittifak halinde ya da onlarla yürüyerek, onlarla büyüyerek önemli bir nefes borusu olabilir, olmalıdır da. Ticaret ve piyasa ilişkilerinden bahsetmiyorum, yeterince teşhir olduklarını düşünüyorum. Para için, kariyer için yapılıp edilenler yeterince biliniyor. İşimize bakmak, üretmek, paylaşmak, yol açmak zorundayız.
Cezayirli yazar Assia Djebar, 1996 yılında yayımlanan Cezayir Beyazı’nın ilk cümlesinde bu kitabı yazmaya “acil bir hafıza talebine yanıt vermeyi amaçladığı” için oturduğunu söyler. [...] Doğrusal bir zaman çizgisine göre akmayan bu anlatının ilk yarısı Djebar’ın hafızasının uçurum ve çatlakları içinde keşfettiği hayatta kalan suçluluğunu, kaygıyı ve yerinden edilmişliği taşır. Cezayir’in kayıplar ve matemle örülmüş tarihine bakan ikinci yarıda ise yasın imkânsızlığı ve kişisel acı ile kolektif yasın birbiriyle nasıl etkileşime girdiği öne çıkar.
Cegerxwîn’ın Kürt halk mücadelesi adına yüklendiği misyon, her Kürt gibi kuşkusuz benim de bu mücadeleki misyonuma katkı sağladı. Fakat tüm yazılıp çizilenlerden ziyade ben bir kadın olarak kendi penceremden ve bu mücadelenin önemli bir ayağı olan kadın mücadelesi perspektifinden bakmayı, sitemimi dile getirmeyi tercih ettim.