Guillain-Barre sendromu veya GBS periferik sinirlerin ciddi bir inflamatuar bozukluğudur. Ağrı ve sıcaklık gibi duyusal bilgiler vücudun periferal sinirleri tarafından beyne ve motora iletilir. Guillain-Barre sendromunun semptomları, kol, bacak veya bacaklarda hissedilme, halsizlik, kaşıntı ve üst beden, yüz, kol ve bacaklarda hissedilen duygu ve hareket kaybıdır. Semptomlar bu aşamada kalabilir ve yürümede az zorluk çekebilir. Bununla birlikte, bazı durumlarda hastalık, kol ve bacaklarda felç ile sonuçlanacak şekilde ilerleyebilir.
Bazen felç, göğüs ve solunum kaslarını dondurur ve hasta bir ventilatöre bağlı olarak donar. Yutma kasları da etkilenirse bir besleme tüpü gerekebilir.
Guillain-Barre sendromunun görülme sıklığı nadirdir, yılda yılda 100.000 kişiden yaklaşık 1-2 vaka ortaya çıkar. Genç ve yaşlı dahil herkesin bu sendromu daraltma olasılığı vardır.
t bu sendromun nedenini hala bilinmemektedir. Yine de sendromun başlangıcı, aşağıdaki gibi tüm vakaların yaklaşık yarısında viral veya bakteriyel bir enfeksiyon izler;
– Grip veya soğuk algınlığı
– Enfeksiyöz mononükleoz
– Gastrointestinal viral enfeksiyon
– HIV
– Viral hepatit
– Porfiri – kırmızı kan hücrelerinin nadir hastalığı
– Campylobacteriosis – genellikle az pişmiş kümes hayvanlarının yemesinden kaynaklanır
Küçük cerrahi gibi bir tıbbi işlemden sonra az sayıda vaka ortaya çıkmıştır.
Semptomlar farklı olduğundan ve nedeni bilinmediğinden, sendromun teşhis edilmesi zordur. Bununla birlikte, semptomlar vücutta sürekli olarak ortaya çıkar ve hızlı ilerlerse teşhis edilmesi kolaydır.
Hastanın semptomlarının gözlenmesi ve tıbbi öykünün değerlendirilmesi sendromun teşhisi için temel oluşturur, buna rağmen teşhis için uygun tek bir gözlem yoktur.
Guillain-Barre sendromunu teşhis etmek için üç test yapılabilir.
Lomber ponksiyon (spinal tap): Hastaya lokal anestezi verilir ve iki alt vertebra arasına iğne takılır. Beyin omurilik sıvısı örneği alınır. Akışkandaki beyaz kan hücrelerinin sayısında bir artış olmaksızın protein seviyesinde bir artış, sendromun özelliğidir.
Elektromiyogram (EMG): Kas aktivitesini kaydettiği ve sinirin tepkisini azaltan hastalığın özelliği nedeniyle ayrı sinir impulslarının kaybını gösterdiği için tanı koymada yardımcı bir araçtır.
Sinir iletim hızı (NCV):
Bu test EMG ile yapılır ve düzenli olarak EMG / NCV çalışmaları olarak adlandırılır. NCV sinir sinyallerinin hızını kaydeder. Bu sinyaller, işaret olan sendrom durumunda azalır.
Bu sendrom tıbbi bir acil durum olarak bilinir ve hastalıklar teşhis edildikten sonra hastaların hastaneye yatırılması gerekir. Hastanın solunum riski varsa, yoğun bakım ünitesinde veya yoğun bakım ünitesinde yönetilir.
Sendromun iyileşmesi çok yavaş olabilir ve hastalık giderek daha iyi veya daha kötü olabilir. Birçok hasta immünoglobulin veya plazmaferez ile tedavi edilir.