Bu yıl pek çok alanda, çocuğunuz fiziksel ve zihinsel olarak çok daha olgun olacaktır. Hatta kimi günler, bazı olgunlaşmamış duygusal davranışları da olmasa onun ne kadar küçük olduğunu unutabilirsiniz bile. Kendini kolayca sakinleştirmek ya da yumrukları yerine kelimeleri kullanmak gibi pek çok duygusal ilerleme kaydetmesine rağmen hâlâ küçük bir çocuk olduğunu kanıtlayacak pek çok davranış sergiler; özellikle de korktukları zamanlar. Bu korkuların çoğu da birden ortaya çıkabilir. (Hatta daha önce hiçbir şeyden korkmayan bir okul öncesi çocuğu bile korkaklaşabilir.) Gün boyunca bir böcekten gölgeye kadar her şey ona korku verebilir.
Bir ebeveyn olarak, çocuğunuzun korkuları aklınızı karıştırabilir. Bir yaşında bir çocuğun ilk defa köpek gördüğünde çığlık atmasına şaşırmayabilirsi niz. Ama büyük köpeğinizle birlikte büyümüş 4 yaşındaki çocuğunuz elini koklamaya çalışan küçük bir köpekten korkup çığlık atar ve arkanıza saklanırsa bu sizi epey şaşırtabilir. Aslında çoğu zaman epey cesur davranışlar sergilerler ve “Bak, nasıl atlıyorum?”, “Gördün mü, tişörtümü nasıl giydim?” ya da “Bak, adımı yazdım.” gibi cümlelerle kendilerini ifade ederler. Utangaç çocuk ortaya çıktığında cesyr ve girişken olanı nereye gidiyor acaba? Gerçek şu ki, her ikisi de küçük çocuğunuzun bedeninde kendine bir yer açmak için savaş vermektedir. Bir an her şeyi yapabilir, diğer bir anda ise dünyanın büyüklüğünden korkabilir. Bu yaştaki çocuklarda tutarlı olan tek şey tutarsızlıklarıdır. Bu yüzden neyin korkutucu olduğuna ya da neyin korkutucu olmadığına dair kavramlarınızı bir kenara bırakın ve çocuğunuzun nelerden korktuğunu söylemesine izin verin. Sonra ona ihtiyacı olan güveni ve rahatlığı vermek için elinizden geleni yapın. Kısa bir süre sonra tuhaf ve temeli olmayan korkulardan kurtulacaktır (örneğin, banyonun gündüz bile korkutucu olduğu), daha güçlü ve kendine daha çok güvenen tarafı ortaya çıkacaktır. Yuvadan ayrılıp okula başlama aşaması için bu doğru bir zamanlamadır.