Kaderdaşım Veronica,
Üzerinde güzel bir kar manzarası olan kartpostalını aldım. Bahardan kalan son günleri yaşarken bembeyaz bir manzara içimi nedenini bilmediğim bir umutla doldurdu. Bu huzurlu ruh halinde daha uzun kalabilmek çabasıyla elimde kart uzun uzun seyrettim manzarayı. Neden sonra arkasını çevirmek aklıma geldi, yazılı tek bir cümleyi okudum:
"Günlerin getirdiğine direnme, ben öyle yaptım."
Demek sen de benim gibi nereye koştuğunu bilmeden koşan, koşup koşup yorulan günler geçirdin. Neden böyle oluyor Veronica? Öyle sanıyorum ki çok uzun yıllar alan bir dostluğun ikincil etkileri bunlar. Benzer süreçlerden geçiyor, benzer kaygılar, benzer umutlar besliyoruz. Ne tuhaf ve ne güzel.
S.A.'nin oku oku doyamadığımız romanında Raif Efendi'nin söyledikleri geliyor aklıma:
"Yaşamak, tabiatın en küçük kımıldanışlarını sezerek, hayatın sarsılmaz bir mantık ile akıp gidişini seyrederek yaşamak; herkesten daha çok, daha kuvvetli yaşadığını, bir ana bir ömür kadar çok hayat doldurduğunu bilerek yaşamak."
Sonra 11 yaşında okulun bahçesindeki eğik ağacın üzerinde oturup, hayatın çok kısa olduğuna kanaat getirip onu çok güzel yaşayacağımıza dair ettiğimiz yemini düşünüyorum. Kimi zaman çok zorlansak da ikimiz de hep bunun için uğraştık. Çocukluk yeminimize sadık kaldığımız için seviniyorum.
Buralarda gündüz sıcak, gece soğuk. Hem kış hem bahar. Kaloriferler henüz yanmadı, geceleri üşüyorum.
Sen nasılsın?
E.