Son zamanlarda, savaş robotlarının kullanımı konusu oldukça aktif ve bazen de garip bir şekilde tartışılıyor. Bu yöndeki gelişmelerin anlamsız olduğu ve “aptal demir” in prensipte yetersiz kaldığı görüşü bile var: ilk huniye çökecek, üstesinden gelemediği, kedileri vuracağı, onları kişiden ayırt edememesi, yönetimin hackerlar tarafından kolayca ele geçirileceği, ve elektromanyetik silâh çöpe çevir.
Bu arada, potansiyel savaş alanı zaten ATGW'ler, otomatik el bombası rampaları ve otomatik toplarla “doymuş” durumda. Sonuç olarak, yaklaşık eşit rakipler arasındaki "büyük" savaştaki kayıplar ölçeği büyük olacak - kısa bir çatışma durumunda bile. Aynı “mekanik askerleri” kullanmak birçok avantaj sağlar.
Birincisi, açıkça beklenen personel kaybını azaltır. İkincisi, yaşam dışı kuvvetin canlılardan çok daha fazla kararlılığı ve "sürdürülebilirliği" vardır. Üçüncüsü, arabalar korku bilmezler. Dördüncü olarak, acemilerin eksikliğini kısmen telafi edebilirler. Son olarak, otomata, aşağıda hangisi olduğu birkaç seçenek daha vardır.
Yine de, dövüş robotları, donanım ve yazılımın durumundan ötürü uzun zamandır hayal dünyasından bir şey olmuştur. Robotların eylemleri bir dizi zor programla sınırlıyken, heterojen bir karasal ortamda sadece özerk hareket bile imkansızdı. Benzer şekilde, klasik (“Neumann”) bilgisayarlar da etkili örüntü tanıma sağlayamadı.
Bununla birlikte, 1980'te elektronikler hızla küçülmeye başladı ve biraz önce (1975'te) dünyada çok düzeyli bir sinir ağı ortaya çıktı. Sonuç olarak, en azından temel “bağımsız” kararlar verebilecek “eğitimli” otomatalar oluşturmak mümkün oldu (ki bu olmadan, örneğin engebeli arazide hareket etmek imkansızdır). Eş zamanlı olarak, yüksek çözünürlüklü gözetim ekipmanı ve dijital iletişim hatları ortaya çıktı.
Sonuç olarak, robotik makineler ABD'de birbiri ardına ortaya çıkmaya başladı: Roboart I, Prowler, Demon ve diğerleri. Bununla birlikte, ilk robotlar son derece kusurluydu - örneğin, AVL robot rekoru serpantin sürüşü, yılın dünya çapında 1985 hissi haline geldi ... 1 km. Robotik "görme" ve örüntü tanıma, şüpheli bir silueti düzeltmek için en fazla izin verdi.
Aslında, şüpheciler bu gerçeklere hitap ediyor. Ancak, o zamandan bu yana, gelişmeler devam ediyor - özellikle de 2000’lerde ABD’nin askeri bütçesinin azalması bir kez daha destansı bir boyuta ulaştı.
İlerleme oranları, DARPA tarafından düzenlenen robot yarışlarının sonuçlarından en net şekilde görülmektedir (ekipler başlamadan iki saat önce bir rota haritası içeren bir CD alırlar, robotun dış kontrolü hariç tutulur). 2004'te Mojave Çölü'ndeki yarış tamamen başarısızlıkla sonuçlandı: 7'in 15 makineleri başlangıçtan tamamen çıkamadı, hiçbiri bitiş çizgisine ulaştı ve maksimum başarı utanç verici yedi mil seviyesine düşürüldü.
Ancak, bir yıl sonra, 4-x'ten gelen 23 makineleri, tüm 132-mil mesafesini kat etti. Yılın 2007 yarışmaları trafik oluşturmak için 30-ti sıradan makinelerin ek seçeneği ile özel olarak inşa edilmiş bir kampüse taşındı. Robotlar, 90 saatlerinde sokaklarda 6 km'yi aşmak zorunda kalırken, birçok kavşak ve dönüş üzerinden geçmeleri, park yerlerine gitmeleri ve terk etmeleri ve başka manevralar yapmaları gerekiyordu.
Sonuçlar: 36 çölde eleme turunu 11'ten geçti, 6 bitiş çizgisine ulaştı ve 3 ayrılan sürede ve marjla arabaya girdi. 2009’te, “nüfuslu” bir kentsel ortamda robotların hareket hızı zaten 50 km / s'e ulaştı - ilerleme açık.
Elbette, savaş aracı en azından görüntüleri etkili bir şekilde tanımak zorundadır. Ve eğer sıfırın başında “yanlış” yazılı sayıların basit bir şekilde tanınması çok önemsiz bir işse, şimdi yüzlerin keyfi bir açıdan ve hareketten tanınması şimdiden gelişmiş makineler için tamamlanmış bir adımdır.
Şimdi örneğin, çok karmaşık duyguları okumaktan bahsediyoruz. Aynı zamanda, kendilerini aynada tanımlayabilen, yansımalarını aynı tip bir makinenin yansımasıyla karıştırmayacak robotlar da vardır. Başka bir deyişle, hunilerdeki düşüş ve kedilerin çekimleri iptal edilir.
Bu başarılar, sırayla, modern sinir ağları ve sıradan Neumann bilgisayarları arasındaki anahtar farklara dayanıyor. "Neumann", kapsamlı programlara, talimatlara ihtiyaç duyar ve en fazla bir "talimat paketi" nden diğerine geçebilir (uyarlanabilir robotlar). Ve entelektüel "nöronlar" görevi, ayrıntılı talimatlar olmadan genel bir biçimde ayarlanabilir.
En basit örnek: “böyle bir rota boyunca böyle bir noktaya gidin ve karşılaştığınız engellerle tam olarak nasıl başa çıkacağınız umrumda değil”; Muhtemel vakalar ve daha zor.
Bu da operatörün işlevlerini kökten değiştirir. Daha önce robotu durmaksızın kipte uzaktan “yönlendirmek” zorunda olsaydı, şimdi sadece görevleri belirlemek ve genel kontrol uygulamak zorunda kalırdı. Özellikle zor durumlarda, araca ek talimatlar verebilir. Aynı şekilde, anormal bir durumla karşı karşıya olan bir robot, operatörden talimat isteyebilir.
Bu durumda, robotlar insanlarla karşılaştırıldığında rutin işlemlerle daha iyi baş edebiliyorlar. Bu nedenle, 2006 testi sırasında, SWORDS robotu (Özel Silahlar Gözlem Keşif Tespit Sistemi - “tespit, keşif ve gözlemde uzmanlaşmış silah sistemi”), 1,5 km mesafesinden ateşlendi ve çok doğru bir şekilde ateşledi.
300 m mesafesindeki eğitimli bir asker, basketbolun hedefine isabet ediyor - robot paraya aynı mesafeden vurdu (ve 70 çekimleri - tek bir kayma olmadan). Böylece, ilk kez, “yaratıcılık” gerektirmeyen en basit dövüş çalışmasının performansında robotların büyük bir avantajı ortaya çıktı. Son kişi sağlamalıdır - ve sonuç olarak, normal "hareketli" avcı uçağı için verimlilik açısından potansiyel olarak birkaç kat üstün bir sistem ortaya çıkar.
Bu nedenle, operatörle "akıllı" robotlar için sürekli iletişimin olması kritik değildir (en kötüsü, makine her zaman kendi başına geri çekilebilir), yine de arzu edilir.
Aynı zamanda, 1-1,5 km mesafedeki kesintisiz bir askeri iletişim kanalını güvenilir bir şekilde puanlamak neredeyse imkansızdır. Ayrıca, radyo iletişimi, optik bir kablo üzerinden kontrol edilerek kopyalanabilir. Ayrıca, FSO var, aynı zamanda AOLS - lazer iletişimi. Lazer sinyali için bir cihaz, örneğin, yeni bir Amerikan robot MAARS ile donatılmıştır.
Aynı zamanda, ne sis ne de duman, 1,5-2 km mesafesindeki lazer iletişimi için aşılmaz bir engeldir - tüm bu perdeler bazı frekansların yeterince güçlü ışınımı için tamamen şeffaftır. Dolayısıyla, iletişim kanallarından herhangi biri engellenebilse bile, alternatif kanallar her zaman kalacaktır. Bununla birlikte, iletişim sistemlerinin kopyalanması, ekipmanın mekanik zarar görmesinden korkma nedeniyle girişim korkusundan kaynaklanmaktadır.
Üreticiler ve ordu, yalnızca insanların bir robotla ateş açma izni vereceğini vurguluyor. Ancak bundan kuşku duymak için her türlü neden var - böyle bir kontrol planı açıkça etkisiz olacaktır. Ayrıca, bazı insanlar zaten kaymasına izin verdi. Koreli "Akıllı Patrol-Güvenlik Robotu" geliştiricilerinden birine göre, "şüpheli hareket eden nesneleri bağımsız olarak tespit edebiliyor, takip edebiliyor ve hatta öldürmek için ateş açabiliyor."
Korkmuş halkın tepkisi, Kore ordusunu ifadelerini bırakmaya zorladı - ancak geliştirmeden. Bu yüzden, 2020-lerde, Kore ordusunun bağımsız olarak savaş operasyonlarını gerçekleştirebilecek, yani tamamen özerk olan savaş silahları olan ağır savaş robotları alması gerekir. Böylece, hiç kimse bağımsız silah kullanımını iptal etmedi.
Şimdi - hackleme hakkında. İlk bakışta, veri alışverişine girebilir, robotun yerleşik bilgisayarını kırabilir ve kontrol altına alabilirsiniz. Ancak, bu olayın başarısı son derece şüphelidir. Başlamak için, kendi içinde kolay olmayan “atlama” ya da dar iletişim kanalına nüfuz etmek gerekir. Başarılı olursa, hacker'ın elde edebileceği maksimum değer bir kesikli işaretler kümesidir (nasıl dönüştürüleceği ve nasıl ayrı bir soru olduğu).
Veriler kaçınılmaz bir şekilde şifrelenecek ve her robotun çok hızlı bir şekilde değiştirilebilecek kendine özgü bir anahtarı olabilir (bu arada robotun bir bilgisayar korsanının kontrolünde olacağı zamanı keskin bir şekilde sınırlar). Son olarak, iletişim kanalı üzerinden gönderilmeden önce verileri sıkıştıran bir arşivleyici vardır - ve hangi sıkıştırma yönteminin kullanıldığı bilinmemektedir.
Ancak, tüm bu sorunların çözüldüğünü varsayalım. Ancak o zaman bile, robot kontrolüne tam erişim mümkün olmayacaktır - bir öncek olarak, tüm yazılımlarını mümkün olan en kısa sürede değiştirmek mümkün değildir. Yapılabilecek maksimum, yeni bir hedef, geri çekilme emri veya kendi kendini imha etme hakkında bir işaret iletmektir. Ancak, ilk durumda, robot ilk önce belirtilen hedefin “kendi” listesinde olup olmadığını açıklığa kavuşturur.
Listelenirse, tüm CC'ler "spam" olarak yazılır. İkinci ve üçüncü takımlarla, robot taktiksel durumu değerlendirecek ve yeni düzenin sahte olup olmadığını anlayacaktır. Açık bir şekilde, ek onay talep edecektir. Aynı zamanda, sahte olduğu varsayımıyla, yerleşik bilgisayar farklı bir şifreleme anahtarı ve muhtemelen farklı bir veri formatı kullanır - o zaman bilgisayar korsanı dışarı çıkar.
Genel olarak, "görüşmeler" var olma hakkına sahiptir - ancak zor ve pahalı olacak ve sonuçları sınırlı olacaktır. Savaş bankacılık değil, “hacker” karmaşıklığı seviyesi burada çok daha yüksek.
Bir EMI sorusu düşünün. Medya, yarı okuryazar teröristlerin 400 $ karşılığında toplayabileceği elektromanyetik bir bomba hikayesiyle doludur. Bununla birlikte, $ 400 için elektromanyetik mühimmat (EMBP) bir kilometrelik yarıçap içinde çalışmaz ve iyi bir yarıçapta çalışanlar $ 400 değerinde değildir.
Ucuz MHP mühimmatı (“piezoelektrik frekans jeneratörü”) tam anlamıyla birkaç metrelik bir menzile sahiptir. Örneğin, belirli bir kişinin aktif koruma sistemini "sersemletebilir" tankaancak "kitlesel yenilgi" elde edilemez. Güçlü UVI mühimmatlarının (UVI - “şok dalgası darbesi”) kendi kalibratörlerinin 1000'i (150 mm = 150 m) içinde bir etki alanı vardır, ancak bunlar oldukça pahalıdır.
Sonuç olarak, VEGG'nin patlayıcı frekans jeneratörleri olması haricinde robotiklerin fırtınaya sürüklenmesi muhtemeldir. Nispeten ucuzlar (ancak, doğal olarak, geleneksel mühimmattan çok daha pahalı), ancak UWI'den birkaç kat daha küçük bir aralığa sahipler. Robot bir şekilde EMP'den korunuyorsa, etkilenen bölge daha da sıkıştırılır. Genel olarak, UGCH gerçekten robotlarla baş etmenin oldukça etkili bir yolu olacaktır - ancak bu konuda doğaüstü hiçbir şey öngörülmemektedir.
Aynı zamanda, “demir” kimyasal ve bakteriyolojik silahlara tamamen kayıtsızdır ve kışkırtmaya karşı çok daha dirençlidir. Dolayısıyla, gerçekte, savaş robotlarında doğasında var olduğu iddia edilen sorunların çoğu ya başarılı bir şekilde çözüldü ya da çoktan çözüldü. Aslında, sorun beklenmeyen bir yerden geldi.
Pentagon'un ilk gerçek "mekanik piyade" si SWORDS robotuydu ("Kılıçlar"). . 45 saat makine kurma 6-mm makinalı tüfek M7 veya 8,5-mm makinalı tüfek M5,56, anti-malzeme tüfeği, 249 mm bombası - uzak operatör bölgesi ile kontrol Kütle paletli robotu 7,62 kg, hız 240-40 km / saat, özerklik veya bir av tüfeği. Gelecekte, 100 kW gücünde bir lazer yerleştirme olasılığı değerlendirildi.
2006’te SWORDS, yukarıda belirtilen doğrulukla yanıp sönen Ordu Araştırma Merkezi Picatinny Arsenal’deki testleri başarıyla geçti. 2006'in ortasında robotlar birliklere girdi ve 2007'te Irak'ta üç SWORDS görevlendirildi. Kullanımlarının sonuçları ilan edilmedi, ancak ordunun 80 robotları için Foster-Miller siparişi vereceği ve Irak'a daha ağır araçlar göndermeye karar vereceği konusunda cesaretlendirici olduğu ortaya çıktı.
Ancak Pentagon planlarını revize etti - ve çok hızlı ve anlaşılır açıklamalar yapmadan. Başlangıç için, ordu ve geliştiriciler uzun süredir soyut teknik zorluklara değindi, ancak kısa sürede basına kötü söylentiler sızdırıldı. Onlara göre, “Kılıçlar” kontrolü kaybetti ve operatörün emri olmadan ateş açtı. Bu robotların uygulanmasından sorumlu bir ABD Ordusu yetkilisi olan Kevin Fahey, robotların kontrolünü kaybettiğini ve uzak operatörün komutlarına uymadığını, ancak ateş açmadığını, ancak kararsız bir şekilde hareket ettiğini onayladı. Hiçbir erkek incinmedi.
Bununla birlikte, El Fetih'in havası bu ifadeye uymadı - Bence, robotları sonuçlandırmak için başka bir 10-20 yıl geçirmek ve sadece onları benimsemek gerekli. Görünüşe göre, mesele kaotik bir hareketle sınırlı değildi - en azından robotlar askerlerini silahlara doğrulttu.
Olay sonucu, SWORDS yazılımının tamamen değiştirilmesi gerekiyordu. Ancak, "isyancı" hızla bir alternatif buldu. Mayıs 2008’in başlarında, Foster-Miller ilk MAARS savaş robotunu ABD Ordusuna teslim ettiğini açıkladı. Kendinden önceki modelden teknik farklılıkları - modüler bir düzen, hız, 12 km / s'ye yükseltildi ve daha hareketli bir makineli tüfek montajı. Daha az dikkat çeken bir yenilik, tek başınıza yangından kaçınmanızı sağlayan üç katlı kontrol sistemidir. Bazı özellikleri öne çıkmaktadır.
Genel olarak, güvenlik sistemi bu gibi görünüyor. İlk olarak, operatör, yangına izin verilen ve yasak olan bölgelerin sınırlarını belirleyebilir. Bu doğal bir önlem - ancak şimdi izin verilen bölgelerde bir operatörün emri olmadan bağımsız yangın ... olasılığını öne sürüyor.
İkincisi, MAARS'ta, aracın herhangi bir pozisyonunda namlusunu zaten şüpheli bir reasürans gibi görünen Amerikan askerlerinin pozisyonlarından çeviren bir cihaz var. Üçüncüsü, dikkat! - Makinenin kendi uzaktan kumanda ünitesine çekim yapmasına izin vermeyen bir sistem var. Açıkçası, bu güvenlik önlemlerine göre, SWORDS kariyerine son veren bir acil durum durumunu yeniden yapılandırabilirsiniz.
Bu arada, otomatik komplekslerin kontrol dışına çıkma durumları nadir değildir. Bu türün en kanlı olayı, otomatik uçaksavar silahının bilgisayarında bir başarısızlığın bir 9 erkeğinin ölümüne yol açtığı Güney Afrika'da meydana geldi.
Bununla birlikte, “sonlandırıcılar” ın geliştirilmesini terk etmeyi göze alamayacak miktarlar için riskler çok yüksek. Sonuç olarak, 2014 yılı ile ABD Ordusu, 1700 MAARS'ı ve öngörülemeyen diğer savaş araçlarını alacak.