Kusmuk ve İshalin Yoluyla bile Kişi Gücü ve Merhameti Buluyor
Jaipur, Hindistan | Kasım 2015
Sarı ve yeşil otomatik çekçek Udaipur sokaklarında çığlık attı, boynunun yüksek perdeli baltası, üç tekerleği arkamıza bir toz izi atarken her dar dar sokaktan yankılandı. Gecelik trenim Jaipur'a geç kalıyordu ve şoför bir saniyeyi boşa harcamıyordu. Gezintinin her sarsıntısı ve sarsıntısı, huzursuzca “Delhi Belly” olmadan Hindistan'da üç hafta geçirdiğimden kaçınılmaz bir şekilde kaçacağımı ikna etmeye çalıştığım için huzursuz bir karnıma şaşkınlık getirdi. Önümüzdeki dokuz saatlik bir tren yolculuğuyla, şu anda buna razı olmazdım. Tren istasyonuna gelen kalabalık giriş yolunda çığlık atarken, inişli çıkışlı yolculuk sırasında tüm bedenimde yanıltıcı uğursuz duyguyu suçladım.
Son dakika bilet rezervasyonu, bu yüzden sadece kullanılabilirliği, acımasız, sıcak ve klostrofobik koşullar için gezginler arasında ünlü uyuyan sınıfında oldu. Hindistan'da sık sık istenmeyen bir geçiş hakkı olarak hareket eder, ama ben umursamadım, bu kişi sabit bir güzergah olmadan seyahat etmek için yapılan fedakarlıklardan biriydi. Çekçek sürücüsü ödedikten sonra ayaklarımı platformdan aşağı sürdüm. Havada bir ürperti olmasına rağmen, eklemlerimde baş döndürücü bir ağrımla birlikte yüzümde bir terleme tabakası oluştuğunu hissettim. Salladım ve aynı dar geçitten geçen düzinelerce bölgeyi karıştırıp trene doğru yol aldım. Ranzama doğru ilerledik, altı küçük yataktan biri iki dar sırada üç tane üst üste yığıldı. Dört Çinli hipsters ve sessizce Hintli bir adama merhaba el hareketi yaptım. Çantamı alt bankın altına ittim ve sarsıntılı merdiveni yukarı doğru sığınağa kadar tırmandım. Tren hareket etmeye başladıktan kısa bir süre sonra, araba karardı ve tüm delilik sustu. Uzakta sürüklenmek için kafamı topaklı yastığa yatırdığımda, tren araba boyunca birkaç hafif horlama çıktı.
BENİ İNSTAGRAMDA TAKİP EDİN
FACEBOOK ÜZERİNE PIT STOP TAKİP
Gözlerim açılmadan önce ne kadar süredir orada olduğumdan ve ne olduğunun farkına vardığına emin olamıyorum; Hasta olacaktım ve hiçbir şey onu durduramayacaktı. Çılgınca yatağın dibine çırpın ve yolumu bulmaya çalıştım. Acelemde, basamakları tamamen kaçırdım, zarfı ranzadan destekleyen, bir tutamağı zorlukla yakaladım, etkiyi hafiflettim, ancak işlem sırasında boynumu zorladım. Ayaklarım yere düştüğünde, tren arabanın kapısından çıkan loş ışığa doğru koştum. Karanlık trene doğru giderken, midemdeki patlayan volkanı yutmaya çalıştım. Kapıyı açık bırakırken, fuaye loş bir şekilde hasta bir sarı renk tonuyla aydınlatıldı ve tuvalet işaretini zar zor aydınlatıyordu. Cehennemi serbest bırakmak için tam zamanında açarak kendimi kapıya doğru fırlattım. Yerdeki "gecekondu" tuvaleti için mümkün olan en iyisini yapmayı hedefledim, zeminde korkunç bir delik var, aşağıdaki izlerin tam manzarasını sunuyor. Gelecek birkaç dakikayı gözüme ve alnıma kan damarları taşırken çeşitli korkunç sesler çıkarıp o deliğe kusma yaparak geçirdim.
Püskürme durduktan sonra, bunun bitkin bir gıda zehirlenmesi olacağı için dua ederek mutlak bir şekilde tükenmeye eğildim. Kafamı kirli tren penceresine doğru eğmiştim, bu da bana yetersiz çevremin nüanslarını gözlemlemek için ilk fırsatımı verdi. Duvarı, sinir bozucu bir ses çıkaran tek bir donuk ışığa doğru saçan bir hamamböceği tespit ettim. Her yerde sertleşmiş dışkı olduğunu fark ederek çömelme deliğinin metal kaplaması ve duvarların etrafına baktım. Bok, duvarları nasıl bu kadar yükseğe çıkardı? Kusmaktan başka bir vuruş hissedersem, bunun kaçınılmaz gerçeğim olduğunu fark ettim. Daha kötüye gitmeyeceğini umduğum kadarıyla gidiyordu.
Sonraki yedi saat boyunca, tükettiğim bulaşıcı organizmaların tüm etkilerini hissederek, bu gevşeyen tuvaletin içine girip çıktım. Her seferinde daha da zayıfladım ve susuz kaldım. Her zaman hızla azalan şişemden biraz su kesmeye çalıştığımda, onu geri atardım. Saatler gibi görünen şey için, başka bir ruh görmedim. Sonunda, bir bilet iletkeni fuayenin kapısını açtı ve beni tuvaletin dışındaki metal zemin üzerinde yayıldığını gördü. Ona çaresizce baktım, çok zayıf ve toplam bir dil engeli üzerinden iletişim kurmak için çok yorgundum. Birkaç dakika sonra üzerime geçti ve yola devam etti. Ben yalnızdım.
Arkadaşlık, insan bağlantısı ya da benimle ilgilenecek birinin özlemini duydum. Biraz tanıdık gelmeye ihtiyacım vardı, ama bu şeyler bulunamadı. Bu anlarda, Pit Stop'uma sadece birkaç ay kalmama rağmen, düz bir uçağa atladım ve yapabilseydim eve uçardım. Ancak, bu bir seçenek değildi ve tek başıma katlanmaktan başka seçeneğim yoktu. Düşüncelerimi buna göre değiştirirken suyumu ektim. Çantamda bir yerlerde küçük toz rehidrasyon paketlerinin bulunduğunu hatırladım, bu da puking durduğunda ilk önce dışarı çıkmadığımı farzederek işe yarayacaktı. Enerjiden tasarruf etmek için, tuvalete yapılan geziler arasında fuaye zemininde uyumaya çalıştım. Trenden inmek, sokak avusturucularının barajından kaçınmak ve hala hasta olursam güvenilir bir taksiye giderken bir yol bulmaya çalıştım. Durumu kendi omuzlarımda ne kadar fazla koyarsam, o kadar iyi olacağımı hissettim. Her şeyin ortasındaki bir noktada, güneşin doğuşunu belirten fuaye penceresinden ışınlanan küçük bir güneş ışınına uyanarak uzaklaştım.
Jaipur'a yakın olmam gerektiğini bilerek, kendimi kirli yerden çıkarmak için mücadele ettim, sonunda en kötüsü bitmiş gibi hissediyorum. Yavaşça ranzaya geri dönersek, tren arabasında düzinelerce yolcunun karınca gibi dolaştığı, inişe geçmeye hazırlandıkları bir kez daha bir etkinlik vardı. Hissettiğim kadar kötü gözükmeliydim, çünkü ranzaya döndüğümde 20 kişilik bir Hintli adam bana “efendim, iyi misiniz?” Diye sordu, bütün gece çok hasta olduğumu söylediğimde, kaygı ve merhamet bakışı onun yüzüne geldi. Hemen beni alt ranzasına oturmaya davet etti ve telefonuna girdi. Bana nereye gittiğimi sordu ve bilmeden önce, beni pansiyonuma götürecek bir araba sipariş etmişti. Tren duruncaya kadar birkaç dakika konuştuk. Kartvizitini bana verdi ve ihtiyacım olan bir şey olursa Jaipur'da bir arkadaşım olduğunu söyledi. Nezaketinden dolayı ona teşekkür ettim ve park yerine doğru yol aldık, benim için aradığı arabayı buldu, sürücünün beni koparmadığından ve giderken elveda sallamadığından emin olduk.
Sabah ışığı daha da büyüdükçe, taksinin arka koltuğuna oturdum ve bir başka yeni şehrin inşasından sonra binayı gözlemleyerek camdan dışarı baktım. Sonunda pansiyona baktıktan sonra, tüm vücudum hala ağrıyorken yatağa çökmeden önce rehidrasyon yapmaya çalışacak bir çay buldum. Birkaç saat sonra uyandığımda yeni bir kolaylık seviyesi hissettim. Bir gecede yapılan bu acımasız gecede koşulların göründüğü kadar korkunç, tek parça halinde yapmıştım. Kendi gücümle kendimi güvence altına aldım, aynı zamanda çevremdekilerle yeni bir rahatlık seviyesi hissettim. Çevremdeki yerlilerle kendim arasındaki geniş kültürel ayrılığa rağmen, insan şefkati canlı ve iyiydi. Daha önceki gece ne kadar yalnız hissettiğime bakılmaksızın, benimle olmadığımı öğrendim, bu da Pit Stop'un geri kalanına yanımda taşıyabileceğim bir dersti.
BENİ İNSTAGRAMDA TAKİP EDİN
FACEBOOK ÜZERİNE PIT STOP TAKİP
Facebook'ta Düşünceleri ve Fikirleri izleyin: facebook.com/thoughtsandideas1