teori
ler ve işlevleri konusunda getirdiği yaklaşımlarla, özellikle tarih
alanında, bilimin ve akademisyenliğin objektifliğini sorgulamış, ortaya koyduğu çalışmalarla, klasik ezberleri bozmuş, ismi pek zikredilmese de, 20. yüzyıl sosyal bilimlerinde ve uluslararası ilişkiler
teorilerinde kalıcı izler bırakmış, "şahsına münhasır" kişidir.
carr'ın teorilerin oluşturulması konusundaki çalışmlarında ilk göze çarpan, kronolojik ya da diyalektik olmasından öte, epistemolojik
yaklaşımıdır. özellikle tarih araştırmalarında, gerçek ya da olgu(fact
) kavramını bir çuvala benzetmiş, içine birşey konmadıkça dik duramaycağını belirtmiştir. ona göre "gerçekler(olgular), tarihçiler onları kullandığı sürece anlamlıdır. hangi gerçeklerin(olguların), nasıl bir sırada ve nasıl bir bağlam
da öne çıkacağına karar veren tarihçinin kendisidir."(e. h. carr, "what is history
", s.11) buna göre bir tarihçinin, kendini objektif
görmesi ya da tüm gerçeklere, olgulara vakıf gibi hareket etmesi bir yanılsamadır, çünkü, "tarihsel gerçekler(olgular) hiçbir zaman objektif olamaz, çünkü tarihsel gerçek olmalarını sağlayan, tarihçilerin onlara yüklediği anlam ve önemde yatar."(s.123). ona göre, objektif tarihçi, kendini objektif sayan ya da böyle görmeyi tercih eden, tüm ideolojilerden ve dönemin bağlamından bağımsız gören kişi değil, tarihsel gerçeklerin ve teorilerini sınırlarını kabul eden, değerlerin ve gerçeklerin bir arada olduğunu ve bunların kendi üzerindeki etkisini farkeden kişidir. kişi ortaya koyduğu tarih yazımını, kusursuz bir gerçeklik olarak sunmaya kalkmak yerine, öncelikle, hangi gerçeklerden ve hangi değerlerden yola çıkarak bu yazımı ortaya çıkardığını söyleyebilmelidir(carr, s.116).
ancak carr'ın bu görüşlerini ortaya koyması, postmodernizm
e özgü, kusursuz görecililiği ya da herşeyden şüphe etme gerekliliği gibi fikirleri haklı çıkarmak için değildir. tartışmak istediği, yöntemin ya da kullanılan araçların teorileri haklı çıkaramayacağı, hiçbir zaman ortaya konan fikirlerin yol haritası olamayacağıdır. bu noktada carr, teorileri öncelikle güç ve iktidar söylemleriyle ilişkilendirir. "twenty years crisis" adlı meşhur kitabındaki, idealizm
(ütopyacalık) eleştirisinin temelinde de bu yatar. teorilerin, nasıl olması gerektiği sorusuyla uğraştıkça, var olan gerçekleri görmemizi engelleyeceğini, özellikle de varolan güç-iktidar ilişkilerinin bir maşası ya da onları örten bir perde haline geleceğini söyler. bu eserinde örnekleriyle anlattığı gibi, temelde, daha iyi bir dünya düzeni ve barış arayan bu teoriler, aslında egemen güçlerin kendi politikaları ve çıkarları için maşa olmuş, daha zayıf ülkeler ve gruplar üzerinde bir baskı unsuru olarak kullanılmış ve sonunda hitler ve nazi almanya'sının yükselişine göz yumulmasına, kaçınılmaz biçimde ikinci dünya savaşı
nı ve büyük bir yıkımı beraberinde getirmiştir.
benzer bir durum, realist
okul için de geçerlidir, sadece var olanla ilgilenen, realistler, mevcut durumu değiştirmek için hiçbir çaba göstermemekte, varolan durumu kaçınılmaz olarak kabullenmektedirler. bu noktada çözüm üretmedikleri için de, değişen konjünktür ve zamanla içeriğini kaybetmekte zeminini sürekli değiştirmek zorunda kalmaktadır. bu noktada carr, hem varolan durumu anlamının(what is), hem de neyin nasıl olması gerektiğini(what is ought to be) sorgulamanın bir arada olması gerektiğini savunur ve kendi yaklaşımını(critical approach) ortaya koyar.
oldukça üretken bir yazar olan carr'ın çalışmaları sadece bunlarla sınırlı değildir, ayrıca bakunin
'in yaşam öyküsünü yazmış, dostoyovski
üzerinde çalışmalar yapmış, planlı ekonominin temellerini araştırmış, napolyon
'dan stalin
'e kadar uzanan dönem hakkında denemelere imza atmıştır.