Bebeğin gelişmesini, değişik çağlarda yabancılara olan davranışlarından anlayabilirsiniz. Meselâ, doktorun odasında şöyle olabilir: iki aylık bir bebek doktoruna pek aldırmaz. Masanın üstünde yatıp doktor tarafından muayene edilirken, doktorun omzunun üstünden durmadan annesini seyreder. Üç aylık bir bebek, doktorun en büyük eğlencesidir. Doktorun her gülümseyişine karşılık verir ve ona sesler çıkartır. Ama beş aylık olunca değişir. Yabancı biri yaklaşırken sakinleşir. On hatta yirmi dakika yabancıyı sakin bir şüpheyle süzer. Sonra karın hızla inip kalkmaya başlar. Birden bağırır. O kadar sinirlenmiştir ki, muayene bittikten sonra bile uzun müddet ağlar. Bu, bebeğin tanımadığı her şeyden korktuğu hassas bir devredir. Misafirin şapkasından, hatta babasının yüzünden bile korktuğu zamanlar olur. Bu davranışın sebebi belki de artık tanıdıklarıyla tanımadıklarını ayırabilmesidir. Eğer altı aylık bebeğiniz yabancılardan ve yabancı yerlerden korkuyorsa, yeni gittiği yerlerde tanımadığı kimselerin ondan biraz uzakta durmalarını rica etmeniz iyi olur. Kısa bir zaman içinde babasını tanıyacaktır.
Sekizinci ayla on birinci ay arasında çoğu bebek, bütün yabancılara olduğu gibi doktorlarına da güleryüz gösterirler. Şimdi, yeni yüzlerden ziyade yeni eşyalarla ilgilenmeye başlamışlardır. Ama bir yaşına gelince her şey değişir. Bana kalırsa en korkulu çağ on üçüncü aydır. Bu çağdaki çoğu bebek, doktorun yaklaştığını görür görmez annelerine sığınmak isterler. Şiddetle ağlayıp yüzlerini annelerinin göğsüne gömerler ve arada bir ateş saçan bakışlarla, annelerinin omzunun üstünden doktora bakarlar. Muayene biter bitmez ağlamalarını kesecekleri muhakkaktır. Neşeyle muayenehanenin eşyalarını gözden geçirmeye başlarlar. Hatta doktorla arkadaş bile olurlar.
Kaynak : Bebek bakımı ve çocuk eğitimi - Dr. Benjamin Spocks