Çocuklarla yürütülen psikoterapi çalışmaları birçok yönüyle yetişkinlerle yürütülen süreçten farklıdır. Yetişkinler, çoğunlukla psikoterapi sürecini gönüllü olarak başlatır ve terapisti ile sözel bir ortaklığı sürdürme konusunda motivedir. Oysa çocuklar bu sürece bir yetişkin tarafından dahil edilir. Bu yetişkin ebeveynleri ya da öğretmenleri olabilir. Terapötik süreci başlatma hususunda inisiyatifi olmayan çocuğun sürdürme konusunda da motivasyonu düşebilmektedir. Diğer yandan çocuklar ruhsal çatışmalarını ve bu çatışmaların yarattığı görünür belirtileri yetişkinler gibi anlatmakta güçlük çekerler. Yetişkinlerde sözel ortaklığı başlatmak ve sürdürmek için kullanılan serbest çağrışımın çocuklardaki karşılığı “oyundur”. Oyun, çocuğun ruhsal çağrışımlarını taşıyabileceği ve psikoterapiste dolaylı olarak ifade edebileceği güvenilir bir alandır. Çocuk bu alanda arzularını, korkularını, hayal kırıklıklarını, endişelerini, öfkesini çeşitli yollarla ifade eder. Çocuğun oyun odasına taşıdığı bu yaşantılar ise psikoterapist tarafından alınır ve dönüştürülerek çocuğa yorumlanır. Ruhsal boşalım yaşayan ve çatışmalarının yarattığı ruhsal ıstırabı anlaşılır hale gelen çocukta ruhsal bir iyilik hali gözlenir. Self Psikoloji Akademi bünyesinde çocuklarla oyun terapisi uygulamaya yönelik donanımlı bir oyun odası düzenlenmiştir.