Duyusal İşlemleme ve Terapötik
Dinleme
Tomatis Metodu'ndan geliştirilen İşitsel Bütünleme temelli diğer sese dayalı teknikler 1990'ların başlarında, Duyu bütünleme konusunda eğitim almış bir Ergoterapist grubu tarafından Duyusal İşlemleme referansı çerçevesine dayanan 2 haftalık yoğun müdahale protokollerine dahil edilmeye başlandı.
Ayres (1972, s. 123), vestibüler sistemi “birleştirici ve koordine edici bir sistem” olarak tanımlamıştır.
Vestibüler sistem diğer tüm duyusal girdilerle ilişkili ve duyusal işlemlemede kilit, bütünleştirici role sahiptir. Vestibüler, görsel ve işitsel sistemlerin etkileşimi nedeniyle, üç boyutlu ortamda hareket edebilir, keşfedebilir ve insanlarla ve nesnelerle ilişki kurabiliriz.
Bireyler Duyu Bütünleme zorlukları yaşadıklarında, işitsel sistemle doğrudan bağlantılı olan vestibüler sistem genellikle bir müdahale hedefidir.
Vestibüler ve işitsel sistemler hem anatomik hem de nörolojik olarak yakından bağlantılıdır. Her iki sistem de iç kulağın kemikli yapısı içinde yer alır ve sıvı dolu kanallarda hareket eden kıl benzeri reseptörler aracılığıyla işlev görür.
Her iki sistem de, beyincik, beyin sapı ve kortekste yolları kesen ve bilgi alışverişinde bulunan merkezi sinir sistemine nörolojik dürtüler gönderen sekizinci kranial siniri paylaşır. Emami ve meslektaşları (2013) tarafından yürütülen araştırma, yüksek yoğunluklu düşük frekanslı seslere yanıt olarak kesenin uyarılmasını tanımladı. Bu yakın bağlantılar nedeniyle Terapötik Dinleme gibi işitsel müdahalelerin mesleki performans ve işlevin altında yatan duyusal işlemeyi desteklediği düşünülmektedir.
Terapötik Dinlemenin önemli bir bileşeni, ses spektrumunun özelliklerini vurgulamak ve ortamın göze çarpan özelliklerine yönlendirme tepkisini başlatmak için tasarlanmış, özel olarak kaydedilmiş müziğin elektronik modifikasyonudur. Oryantasyon, beyindeki yeniliğe tepki olarak subkortikal bir eylemdir.
Bu yaklaşımı kullanan ilk yayınlanmış vaka çalışmaları (Frick & Lawton-Shirley, 1994), Duyu Bütünleme terapisinde tipik olarak ele alınan birçok alanda (örn. duyusal savunma, yerçekimi güvensizliği ve praksis) umut verici sonuçlar gösterdi. Katılımcılar müdahalelerden fayda görmüş gibi görünse de, birkaç engel vardı. Katılım, kapsamlı zaman ve mali kaynak gerektirdi ve bir klinik ortamda müdahaleyi gerektirdi. Engelleri en aza indirmek için Terapötik Dinleme, özellikle çeşitli ortamlarda ve büyük bir popülasyonda kullanılmak üzere Duyu Bütünleme ve işitsel müdahalelerle ilgili kapsamlı klinik deneyime dayalı olarak geliştirilmiştir.
Bireyler yeniliği algılayıp ona yöneldiklerinde, karakteristik davranış kalıpları sergilerler: vücudun hareketsiz kalması, baş dönmesi ve görsel arama (Siddle, 1983). Ayrıca kalp hızı, solunum ve gözbebeği genişlemesinde fizyolojik değişiklikler yaşarlar (Frick & Young, 2012). Yönlendirme tepkileri nihayetinde limbik sistemdeki nöral yollar, retiküler oluşum ve diğer subkortikal alanlar yoluyla otonom sinir sistemini etkiler.
Yönlendirme, uyarlanabilir davranışı işler. Ayres (1972), yönlendirmenin uyum öncesi bir tepki olduğunu öne sürerek Terapötik Dinleme'nin altında yatan bir varsayımın yolunu açtı: kolaylaştırıcı yönlendirme, uyarlamalı yanıtlardan önce gelen yaklaşım davranışlarını "tetikleyebilir"
Terapötik Dinleme'nin bir diğer köşe taşı olan ritim de sinir sistemi üzerinde, özellikle motor ağlar üzerinde geniş kapsamlı etkilere sahip gibi görünmektedir (Bengtsson ve diğerleri, 2009). Thaut ve arkadaşları (1992) müzik, ritim ve motor çıktı arasındaki ilişkiyi kapsamlı bir şekilde araştırdılar. Bir çalışmada, işitsel ritimlerin nörolojik yaralanması olan kişilerde yürüme modellerini hemen iyileştirdiğini bulmuşlardır (Thaut, Kenyon, Schauer, & McIntosh, 1999). Thaut ve arkadaşları (1992), elektromiyografi (EMG) kullanarak, ritmik girdinin motor ünite işe alım modellerini kolaylaştırdığını ve sonuçta motor kontrolü, koordinasyonu ve performansı etkilediğini gösterdi. Ritmin türü ve kalitesi, motor tepkilerle sürüklenme yoluyla motor sistemi etkiler. (Thaut & Abiru, 2010).