Claude Moniquet, Stratejik İstihbarat ve Güvenlik Merkezi’nin eş CEO’sudur. Dış Güvenlik Genel Müdürlüğü’nün eski bir ajanı ve eski bir gazeteci.
24 Şubat’ta ortaya çıkan Rusya’nın Ukrayna’ya yönelik saldırganlığını hemen Avrupa’dan büyük bir taahhüt izledi.
Söz, silah temini, Ukrayna askeri operasyonlarını desteklemek için sürekli istihbarat akışı ve Rus ekonomisini dize getirme amacını taşıyan birkaç yaptırım turunun kabul edilmesi şeklinde geldi. “diplomatlar” ve Kremlin’in siyasi izolasyonu.
Ancak daha yakından incelendiğinde, bu strateji temel bir unsurdan yoksundu: Rus toplumu için özgür ve nesnel bilgi sağlamak için mümkün olan her şeyi yapmak. Ve Avrupa’nın ülkenin özgür basınını desteklemek için harekete geçmesinin zamanı çoktan geçti.
Mevcut rakamlar kendileri için konuşuyor: Ukrayna’ya karşı savaş başlamadan önce, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin’in popülerlik derecesi yüzde 65 civarındaydı. Dört ay sonra yüzde 85’e yükseldi.
Elbette, iktidardakilerin “paralel bir gerçek” yaratmak için gerçekleri sürekli olarak manipüle ettiği bir ülkeden gelen kişi bu rakamlardan şüphe duyabilir, ancak yine de bir gerçeği yansıtıyorlar: Rus toplumunun çoğunluğu başkanının eylemlerini onaylıyor ve inanıyor. “NATO saldırganlığına” ve Ukrayna’yı “Nazileştirme” ihtiyacına karşı bir savunma operasyonunun resmi versiyonunda.
Paris’ten, Brüksel’den veya Londra’dan bakıldığında, başka türlü barışçıl bir halktan böyle bir coşkuyu anlamak zor. Ancak akıl yürütme trajik bir şekilde basittir – savaştan çok önce Ruslar devlet medyasından ve hükümete yakın olanlardan sürekli bir yutturmacaya maruz kaldılar.
Aynı yalanları bıkmadan usanmadan tekrarlıyorlar: Rusya – onu yok etmek isteyen – NATO tarafından kuşatılıyor ve kendisini savunması gerekiyor; Ukrayna, Moskova’ya yönelik nükleer silahlar alacaktı; ve Amerikalılar, talihsiz Rus nüfusunu yok etmek için virüsler geliştiren düzinelerce biyolojik savaş laboratuvarı kurmuştu. Bu ve benzeri. . .
Bu resmi çizgidir – grotesk desek acınası.
Ama diğer tarafta? Her gün anlatıya karşı koyacak daha az şey var.
Ukrayna’nın işgalinin ardından insan haklarını veya hukukun üstünlüğünü savunan STK’lara saldırmakla yetinmeyen Kremlin, bağımsız gazeteciliğe eşi görülmemiş bir baskı uyguladı.
En popüler eleştirel medyayı yasaklamak veya engellemek ve gazetecileri susturmak için yetkililer, “yanlış bilgilerle mücadele etmelerine” veya gazetecileri susturmalarına izin veren yeni yasalar kullanıyor. etiket çıkışları “yabancı ajanlar” olarak Örneğin, Orwell’in “özel askeri operasyon” örtmecesi yerine yalnızca “savaş” kelimesinin kullanılması, “suçlu” için 15 yıl hapis cezasıyla sonuçlanabilir.
Haziran ayı sonuna kadar en az 166 bağımsız medya kuruluşu, gazeteci ve blog yazarı yabancı ajan ilan edildi. Birkaç isim vermek gerekirse, Moscow Times, Dozhd, Meduza ve Novaya Gazeta artık ya öldü ya da ödünç alındı. Çok saygın radyo istasyonu “Echo of Moscow” bile, çoğunluğu Gazprom grubuna ait olmasına rağmen, yetkililer tarafından engellendikten sonra tasfiyesini ilan etmek zorunda kaldı.
Ve bugün, sansürcülerin gözü, Rusya’da her gün bir iş yayınlayan ve diğer şeylerin yanı sıra bir TV kanalı yayınlayan son bağımsız medya gruplarından biri olan RBK’ya çevrildi. Hedeflemesinin nedeni: RBK, savaşı nesnel ve tarafsız bir şekilde ele alıyor, Başkan Volodymyr Zelenskyy de dahil olmak üzere üst düzey Ukraynalı yetkililerin yanı sıra Avrupalı ve Amerikalı politikacıların canlı ve kesilmemiş konuşmalarını yayınlıyor. Grubun temel ilkesi, tüm yayın organlarında farklı görüşlerin ifade edildiği en yüksek gazetecilik standartlarına uygundur.
Bununla birlikte, federal ajans Roskomnadzor, Ukrayna’daki savaşla ilgili her hikayeyi sürekli olarak izlerken, RBK kapatılmak üzere ve mevcut zulmü bir ders kitabı vakası sunuyor.
Yukarıda bahsedilen baskıcı yeni yasalara ek olarak, hükümetin bağımsız basını susturmak için başka birçok silahı var. Örneğin, devlete ait petrol devi Rosneft, 2017’den bu yana RBK’ya karşı, astronomik zararlar talep ederek, 2021’de RBK’nın vergi öncesi karına eşdeğer olan 7 milyon dolarlık bir dava da dahil olmak üzere birkaç yasal işlem başlattı.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, medya grubu bugüne kadar bu davalardan ikisini kaybetti ve önümüzdeki haftalarda üçüncüsünü kaybetmesi muhtemel. Ve böyle bir mahkumiyet açıkça şirketi iflas ettirirdi.
RBK’nın nihai olarak kapanması – veya zorla iflası – Rus medyasında kalan son bağımsız seslerden birinin ortadan kaybolmasına ve aynı zamanda ücretsiz olarak kanıtlanmış bir taahhüdü olan yaklaşık 600 gazeteci de dahil olmak üzere 1000’den fazla kişinin işini kaybetmesine neden olacak. ifade.
Ancak, “özgür” bir Rus basınını savunmaya ve korumaya yardımcı olmak için Avrupa Birliği’nin hala oynayacak bir kartı var.
Birkaç milyon avroya veya en fazla on milyonlara -yaptırımların maliyetine veya Kiev’e teslim edilen silahlara kıyasla çok küçük bir miktar- Brüksel, Rusya’daki bağımsız gazeteciliğe yardım etmek için bir fon kurabilir.
Somut bir ifadeyle, bu yardım, Rusya’da kalmayı seçen bağımsız gazeteciler ve blog yazarlarına zorunlu olarak gizli destek sunmaktan, belirli yayın merkezlerinin Rusya sınırlarının dışına taşınmasına ve Batı’da bunu yapmak isteyen gazetecilerle geçici ofisler kurmaya kadar çeşitli şekillerde olabilir. yani ve aileleri.
21. yüzyılda eskisinden bile daha fazla bir savaş sadece sahada değil, aynı zamanda ilgili yurttaşların yüreğine ve aklına konuşarak da kazanılır.
Ve evet, bu bağlamda özgür ve nesnel bilgiye yatırım yapmak da “büyük bir strateji” oluşturabilir.
Kaynak : https://www.politico.eu/article/europe-must-support-free-press-russia-war-ukraine/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS&utm_campaign=RSS_Syndication