Aerojel
Aerojel ilk defa Stefan Kistler tarafından 1931 yılında Charles Learned ile tutuştuğu iddia sonucu meydana getirilmiştir. İlk oluşturulan aerojel, silika jel idi. Karbon aerojeller ilk kez 1990'lı yılların başlarında oluşturuldu. Aerojeller son yıllarda çok önem kazanmış ve birçok alanda kullanıma girmiştir.
Fiziksel özellikleri[değiştir | kaynağı değiştir]
Aerojellerin milyonlarca ufak delikten oluşan yüzeyi, süngeri andırır. %99,8'i havadan oluşmaktadır ve çok iyi yalıtkandır. En gelişmiş fiberglas yalıtım malzemesinden 39 kat daha fazla yalıtım kabiliyetine sahiptir. Çok dayanıklı bir yapısı vardır. Duman gibi görüntü verdikleri için "Donmuş duman" veya "mavi duman" diye de adlandırılırlar.
Aerojeller, bir başka silika (kum) esaslı madde olan camla kıyaslandığında 1000 kat daha az yoğunluğa ve delikli bir yapıya sahiptir. Büyüklüğü milimetrenin milyarda biri kadar olan delikler, bir ağ gibi malzemenin içini kuşatır. Deliklerin etrafı başka bir malzeme ile kaplıdır.
Frajilite Aerojeller kırılgan yapılar olmakla birlikte son değişiklikler ile bu zayıflık giderilebilmiştir.
Aerojel, bilinen köpüklerden ve diğer yalıtım maddelerinden çok daha üstün özelliklere sahiptir. Öyle ki, oksijen kaynağıyla doğrudan verilen ateşi bile yalıtabilmektedir.
Çeşitleri[değiştir | kaynağı değiştir]
Aerojeller silisyum, karbon ve alüminyum malzemelerden üretilmiş malzemelerdir. Ayrıca agar, kalkojen'ler, kadmiyum selenid gibi maddelerden de imal edilmişlerdir.