1860'lar, ABD'de yolcu asansörü kullanımının giderek artmasını teşvik etti.
1860 ve 1870 arasındaki dönem, mimarlar, mühendisler, bina sahipleri ve genel halk dikey ulaşım (VT) sistemlerinin potansiyelinin farkına vardıkça ABD'de yolcu asansörü kullanımının kademeli olarak genişlemesine tanık oldu. Bu artan farkındalık, gelişmekte olan VT endüstrisi tarafından da aktif olarak desteklendi ve desteklendi. Bu olayların bazıları çağdaş mühendislik ve teknik dergilerde anlatılmış olsa da, gazeteler bu teknolojinin halka tanıtılmasının birincil aracıydı. The Associated Press'in (1846'da kurulan) mevcudiyeti, büyük şehir gazetelerinde yer alan makalelerin çoğu kez (tamamen veya kısmen) çok sayıda küçük kasaba gazetesinde yeniden basıldığı anlamına geliyordu. Makalelere ek olarak, yenilenen ve yeni tamamlanan binalarda yolcu asansörlerinin varlığını vurgulayan reklamlar çıktı.
1860'lar boyunca, otellerle ilgili makaleler ve reklamlar, Amerikalıların yolcu asansörleri hakkında bilgi edinmelerinin başlıca yoluydu. 1860'da Otis Tufts, Philadelphia'daki Continental Hotel'deki ikinci vidalı dikey demiryolu asansörünün kurulumunu tamamladı (ilki 1859'da New York'taki Fifth Avenue Hotel'e yerleştirildi). Haziran 1860'ta Nashville Birliği ve Amerikan yapım aşamasında olan yeni bir otelin de bu sistemi kullanmasının amaçlandığını duyurdu:
“(T)burada, Philadelphia'da yakın zamanda inşa edilen yeni ve muhteşem Continental Hotel'dekine benzer, spiral bir vida üzerinde buharla çalıştırılacak - katip ofisinin her iki yanında birer tane olmak üzere - iki asansör olacak. Bu asansörlerden biri bagaj, eşya vb. için, diğeri ise istemeyen veya merdiven çıkamayan kişiler içindir. Bu asansörler her katta kapakları yükseltir ve arkalarında bir yay ile kapanırlar, bu nedenle tehlikeleri yoktur - muhtemelen açık bırakılamazlar. Bu kolaylıklar, otel binalarındaki son gelişmelerin en iyileri arasında yer alıyor.”[1]
Tufts'ın dikey demiryolu asansörleri bilinmeyen nedenlerle kurulmamış olsa da, son zamanlardaki “otel binalarındaki iyileştirmelerin” “en iyileri arasında” olarak nitelendirilmeleri, asansörü bir misafirin deneyimini geliştirmek için gerekli olan önemli bir modern kolaylık olarak tanımlamaktadır.
Aralık 1862'de tamamlanan St. Louis'deki Lindell Hotel'in hesapları da asansörlerin misafirler için önemine ve otelin genel işleyişine değiniyordu. Otel açıldığında bagaj ve hizmet eşyalarını taşımak için tasarlanmış iki asansöre sahipti. Ancak yolcu asansörü yoktu. Bu açığın düzeltilmesi için planlar Ekim 1863'te açıklandı:
“Bagaj, kömür ve odun tonozlarından yakıt, tuvaletlerden çarşaflar ve genel ev ve masa mağazaları için halihazırda yapılmış iki büyük asansör var. Bunların yanı sıra, tek amacı, gerektiğinde zemin kattan gelen konukları binanın en üst katına taşımak olan büyük bir yolcu asansörü de yakında hizmete girecek... altı katın her birinde durak yeri ile aynı seviyede açılacaktır. Yakışıklı bir kutu veya ahşap ve cam kasa, onu tamamen kaplayacak. Başlangıç noktası, omnibüs ve faytonlarla gelen misafirlerin indiği giriş avlusu olacaktır. Asansörün sözleşmesi devam ediyor ve St. Louis teknisyenleri tarafından dört veya beş hafta içinde tamamlanacak.”[2]
Bu hesap, kapalı bir şaftın ilk tanımlarından birini içerir ve “St. Louis mekaniği."
1860'lar boyunca, otellerle ilgili makaleler ve reklamlar, Amerikalıların yolcu asansörleri hakkında bilgi edinmelerinin başlıca yoluydu. 1860'da Otis Tufts, Philadelphia'daki Continental Hotel'deki ikinci vidalı dikey demiryolu asansörünün kurulumunu tamamladı (ilki 1859'da New York'taki Fifth Avenue Hotel'e yerleştirildi).
Otis tarafından üretilenler gibi birçok asansörün doğu ABD'de inşa edilmesi ve kurulum için uzak şehirlere gönderilmesi gerçeği, bu durumlarda asansör şirketleri tarafından sağlanan gözetim miktarı hakkında soru işaretleri doğurmaktadır. Tennessee gazetelerinin Knoxville'deki Maxwell House oteli için inşa edilen (1870'te tamamlanan) Otis asansörlerinin yaklaşmakta olan varışıyla ilgili haberlerinde gösterdikleri coşku, inşaat sürecine bir bakış sunuyor:
“Bu ülkenin bugüne kadar yapılmış en güzel ve en pahalı mekanizma parçalarından biri olan Maxwell House asansörü bitti ve o şehre doğru yola çıktı… Yolcu için bir motor ve güvenlik aparatından oluşuyor. asansör, 15'den 1'e ve 8'den 12'e kadar numaralandırılmış 18 kutuda; ve 16'den 1'ya kadar numaralandırılmış 16 kutuda bir adet bagaj asansörü. Yolcu motorunun sayısı 197 ve yük motoru 219, tüm düzenleme 30,760 pound ağırlığında. Asansörler ve demirbaşlar, Norfolk üzerinden Virginia ve Tennessee Demiryolu tarafından sevk edildi.”[3]
Bu hesap birkaç soruyu gündeme getiriyor: yolcu asansörü sevkiyatına neden dokuz ve 10 numaralı kutular dahil edilmedi (muhtemelen tamamlandı), asansör bileşenleri çeşitli kutular arasında nasıl bölündü ve belki de en önemlisi, bunların montajı için hangi talimatların dahil edildiği ( Otis personelinin sahada olmaması durumunda)? Asansörlerin 14 Temmuz'da sevk edildiği ve yolcu asansörünün 10 Eylül 1870'de öğleden sonra ve akşam saatlerinde hizmete girdiği biliniyor: “Bu süre içinde en az 700 kişi bindi… (ve ) genel olarak, asansör bir başarı olarak kabul edilir.”[4]
Maxwell House asansörünün kurulumundan bir yıl önce, Otis, yeni Galt House oteline kurulan asansör hakkında haber yapan Louisville, Kentucky'deki gazetelerden benzer övgüler almıştı. “Dikey Navigasyon” başlıklı bir makalede, Louisville Kurye Dergisi okuyucularına buhar motoru, kasalar ve araba dahil olmak üzere sistemin her yönü hakkında ayrıntılı bir açıklama sağladı. Makale, asansörü "pratik bilimde büyük bir başarı" olarak nitelendirerek konusunu tanıttı:
“Muhtemelen otelin başka hiçbir eki, konukların rahatlığı ve keyfi üzerinde daha kararlı bir etkiye sahip değildir. Uzun merdivenlerden inip çıkmanın tüm yorgunluğunu ve sıkıntısını etkili bir şekilde ortadan kaldırır ve otelin birkaç katını ortak bir seviyeye getirir … sokak katından çatı katına ve tam tersi geçişi bir tür eğlenceye indirger. hem güvenli hem de keyifli… Galt'ın açılışından bu yana bu asansör sürekli kullanılıyor. Sadece herkese en büyük memnuniyeti vermekle kalmadı, aynı zamanda vazgeçilmez olduğu da kanıtlandı.”[5]
Arabanın açıklaması, oteldeki yerleşimi ve asansörün işleyişiyle ilgili ayrıntıları içeriyordu:
“Araba bir seferde yaklaşık on beş kişiyi ağırlayacak. İlk kattan üst kata kat etmesi gereken dikey mesafe yaklaşık yetmiş fittir ve bu, bir dakikanın yarısından dörtte üçüne kadar tamamlanır... kilitleme tel kafes kapı. Bu kapının her iki yanında ve küçük bir girinti içinde, arabanın inişini veya çıkışını bekleyenlerin rahatlığı için birer minderli koltuk... Ayrıca her kapının yanında bir zil vardır. Operatörün arabayı durdurması için herkes arayabilir… Arabanın içi zarif bir salon… Üç tarafta en iyi tarzda döşemeli minderli koltuklar var. Arabanın gövdesi ceviz, kuşbakışı ve kıvrık akçaağaçtan yapılmıştır, güzelce boyanmış ve cilalanmıştır, yaldızla zevkli bir şekilde süslenmiş paneller ve üstte pervazlar ve oymalar özenle tasarlanmış ve tamamlanmıştır. Zemini çok ince bir Brüksel halısı kaplar, iki büyük ayna karşılıklı olarak yerleştirilmiştir ve iç sahneyi büyüleyici bir etkiyle ileri geri yansıtır; ve geceleri iki büyük ve zengin figürlü avize, havadaki sarayın ve sakinlerinin üzerine yumuşak ve güzel bir ışık seli yayar.[5]
Makale ayrıca Galt House'daki gibi asansörlerin kullanımının diğer ticari bina türlerini de kapsayacak şekilde hızla genişlediğini bildirdi: Louisville'deki daha büyük toptan satış evlerine tanıtıldı; ve asansörsüz böyle çok az binanın inşa edileceğini tahmin ediyoruz.”[5]
Bu hesap birkaç soruyu gündeme getiriyor: yolcu asansörü sevkiyatına neden dokuz ve 10 numaralı kutular dahil edilmedi (muhtemelen tamamlandı), asansör bileşenleri çeşitli kutular arasında nasıl bölündü ve belki de en önemlisi, bunların montajı için hangi talimatların dahil edildiği ( Otis personelinin sahada olmaması durumunda)?
Aslında, 1870'e gelindiğinde, ofis ve perakende binaları hakkında artan sayıda makale ve reklam, kiracıların ve müşterilerin kullanımı için sağlanan asansörlere atıfta bulundu. Ocak 1870'te yayınlanan tipik bir hesap, Boston'daki yeni Sears Binası'na (bir bodrum katı ve beş kat üstü kata sahip olan) bir asansör dahil etme kararını açıklıyordu:
“Bu altı kat, binanın ortasındaki bir yolcu asansörü aracılığıyla, herhangi bir ticari binaya uygulanan ilk olduğuna inanıyoruz. Binanın altından tepeye çıkmak için acele eden birinin, arabanın aşağı inmesi için bir asansör boşluğunun dibinde yarım dakika bekleyip beklemeyeceği konusunda özgürce dile getirilen şüpheleri göz önünde bulundurarak, bina sahipleri, onun girişini bir deney olarak gördüler. Onları içeri alın. Üç aylık bir deneme süresinden sonra, mülk sahiplerinin ve kiracıların, hem hızlı hem de güvenli olan bir asansörün yüksek bir merdiven için en faydalı tamamlayıcı olduğu konusunda eşit derecede tatmin olduklarına inanıyoruz.”[6]
Aslında, 1870'e gelindiğinde, ofis ve perakende binaları hakkında artan sayıda makale ve reklam, kiracıların ve müşterilerin kullanımı için sağlanan asansörlere atıfta bulundu.
Yolcu asansörlerinin yaygınlaşmasının sunduğu olanaklar da çağdaş bir ortamda ele alındı. New York Akşam Postası “yukarı çıkmanın yeni yolu” ile ilgili makale:
"Yeni bir düzen oluştu. Şimdi en iyi hikaye en çok arzu edilen. Pencerelerden görülen manzara, cennetin temiz havası, gürültü ve kargaşadan uzaklık - bu ve diğer birçok cazibe merkezi bu yüksek bölgeleri hepsinden daha seçkin kılıyor ... Şimdi, girişimci bir New England'lı için yirmiye elli kadar çok şey satın alma fırsatı. ve üzerine her beş dakikada bir buharlı asansörlerin çalıştığı yüksek Trinity Kilisesi çan kulesi gibi bir bina dikti. Her katta ikişer oda bulunan otuz kat, yapının mevcut ofis alanı ile ilgili olacak; ve mal sahibi, kendi zevkine göre, ya bir gözlemevi, bir atış kulesi ya da bir deniz feneri için çatıyı kiralayabilirdi. Tek bir buharlı asansör üreticisi binden fazla asansör inşa etti. Artık hemen hemen her iş dalında tanıtılıyorlar. İnsanlar eski önyargıları unutuyorlar… ve 'Ne kadar yüksekte bir ofis açabilirsiniz?' sorusunun geleceği zaman da uzak değil. 'Ne kadar aşağı?' yerine[7]
1860'lar, yolcu asansörünün artan kabulüne ve yaygın kullanımının mimarinin, şehirlerin ve bina kullanıcılarının geleceği için ne anlama geleceğine dair iyimser bir vizyonun geliştirilmesine tanık oldu.
Bununla birlikte, bu iyimserlik duygusu esas olarak 19. yüzyılın geri kalanında hüküm sürecek olsa da, yolcu asansörünün ikinci on yılının başlangıcında muhalefet işaretleri ortaya çıkmaya başladı. 1871'de bir başyazı Philadelphia Soruşturmacı geleceğin şehirlerinin gerçekten daha iyi hale getirilip getirilemeyeceğini sorguladı:
"Asansör, şüphesiz önemli bir yardımcıdır ve bu makinenin kullanımı, uygun düzenlemeler altında, tasarlanmış diğer herhangi bir cihaz kadar güvenlidir. Ancak böyle bir kolaylığın dezavantajları da olabilir. Şehrin bazı yerlerinde, küçük sokaklarda, alt katların ışığını kapatan ve havanın serbestçe ilerlemesini [engelleyen] yüksek binalar dikmenin sonucu ne olabilir? İlk hikayeler iş hayatında kullanım için en önemli olması gerektiğinden, en rahat olmaları ve kolay erişilebilir olmaları gerekir. Ancak yeni düzen altında karanlık, kötü havalandırılmış, nahoş ve belki de sağlıksız olacaklar. Üst katlar, ışık ve havanın başlıca faydasını görecek ve sürekli hareket halindeki asansörün yardımıyla bile, halkımızın geçmelerini talep eden kuruluşları himaye etmeye teşvik etmek için alışkanlıklarında çok büyük bir değişiklik gerektirecektir. yüksek binalara sahip olan veya bu binaları işgal eden kişilerin yararına çok fazla rahatsızlık.”[8]
Bu uyarı, elbette, şehir sakinlerinin yeterli ışık ve havaya makul erişim garantisine sahip olmalarını sağlamaya çalışan ilk imar yasalarının yürürlüğe girdiği 20. yüzyılın başlarına kadar göz ardı edilecekti. Bununla birlikte, görünüşü, yeni teknolojilerin ve olası sonuçlarının düşünceli gözlemcilerinin tarih boyunca var olduğunu hatırlatıyor; ve yolcu asansörünün tarihinin bazen hayal edilenden daha karmaşık olduğunu hatırlatıyor.
Referanslar
[1] “The New Hotel,” Nashville Union ve American, 9 Haziran 1860, s. 3.
[2] “Lindell Hotel of St. Louis,” St. Louis Daily Missouri Cumhuriyetçi, 11 Ekim 1863, s. 3.
[3] “Maxwell House Elevator,” Knoxville Daily Press ve Herald, 31 Temmuz 1870, s. 4.
[4] “Maxwell House Elevator,” Nashville Cumhuriyet Afişi, 11 Eylül 1870, s. 4.
[5] “Dikey Navigasyon,” Yonkers Statesman, 13 Mayıs 1869, s. 1. (Louisville Courier-Journal, 20 Nisan 1870'den yeniden basılmıştır)
[6] “Yılın Binası,” Boston Akşam Transkripti, 1 Ocak 1870, s. 5.
[7] “Yukarı Çıkmanın Yeni Yolu,” Rutland Independent (Vermont), 11 Haziran 1870, s. 7. (New York Evening Post'tan yeniden basılmıştır.)
[8] “Uzun Evler,” Philadelphia Inquirer, 24 Ağustos 1871, s. 4.
Daha fazlasını alın Elevator World. Ücretsiz e-bültenimize kaydolun.