Üç kadın en son sorunu çözmeye çalışırken, Toronto Hasta Çocuklar Hastanesi’nin yoğun bakım ünitesinde hafta içi son bir gün saat 13:50.
SickKids’in yoğun bakım ünitesinde olması gereken ama olmayan üç çocuk var.
Biri acil serviste, diğer ikisi devlet hastanelerinde bekliyor. Şu anda yoğun bakım ünitesinde onlar için yer yok, bu nedenle personelin yataklar açılana kadar onlara nasıl bakılacağına dair bir plana ihtiyacı var.
“Şu anda, onları kabul edecek fiziksel kapasitem yok,” diyor yoğun bakım ünitesinin sorumlu hemşiresi ve üniteye giren ve çıkan hastaların akışını yönetmekten birincil derecede sorumlu olan Lee-Anne Williams.
Hastanenin yoğun bakım ünitesinde geçirdiği 21 yıl hakkında “Bu, gördüğüm en kötü şey” diyor.
Onlar yer açmak için çalışırken SickKids, diğer hastanelerdeki iki çocukla birlikte olmaları için gezici yoğun bakım ekipleri gönderdi ve başka bir ekip acil serviste çocuğu yakından izliyor.
Şimdilik hepsi güvende.
Williams, “SickKids’in gözleri, kulakları ve elleri hastaların üzerinde ve bu, güvenebileceğimiz gerçekten iyi bir değerlendirme” diyor. “Umarım bize biraz zaman kazandırır, böylece gelen hastalara uyum sağlamak için hastaları yoğun bakım ünitesinden dışarı nakledebiliriz.”
Yoğun bakım ünitesini çoğunlukla 5 yaş altı çocuklar dolduruyor
SickKids yoğun bakım ünitesi yüzde 120 kapasitede ve haftalardır yoğun bir baskı altında. İl genelindeki çocuk hastaneleri, solunum yolu hastalığı olan çocuklarda büyük bir artış gördükleri için benzer durumdalar. Özellikle yoğun bakım gibi son derece uzmanlaşmış birimlerde ciddi bir personel sıkışıklığı sorunu daha da artırdı.
İZLE | Kanada’nın en büyük çocuk hastanesinde kaygı ve yorgunluk:
Kanada Basını, krizi anlamak ve Toronto hastanesinin özel bakıma ihtiyaç duyan genç hastalara bakım vermeye devam edebilmesini sağlamak için nasıl çalıştığını incelemek için yakın zamanda SickKids’te birkaç saat geçirdi.
SickKids’te YBÜ’nün kıdemli klinik yöneticisi Sandhaya Parekh, “Şu anda en önemli şey personel bulmak ve hastalarımıza güvenli bakım sağlayabilmek” diyor.
Hastanenin 42 fiziki pediatrik yoğun bakım ünitesi yatağı var – yenidoğan yoğun bakım ünitesini saymazsak – ancak herhangi bir günde 36’dan fazla personelle mücadele ediyor. Bakılabilecek hasta sayısı, kaç personelin hasta olduğunu bildirebileceğine bağlıdır.
Şu anda çoğunlukla beş yaşın altındaki çocuklar tarafından doldurulan yoğun bakım ünitesi, geçen ay kapasiteyi aştı. Hastane çok sayıda grip ve solunum sinsityal virüsü veya RSV vakası gördüğünden, solunum yolu hastalarının yarısından fazlası ventilatör kullanıyor.
Bu hastaların neredeyse tamamı sağlıklı çocuklar. Grip özellikle sert vuruyor. Hastane, kalp ve diğer organ yetmezliğine giren gripli çocukları çok daha yüksek oranda gördü. Yoğun bakım ünitesinde, ünitenin kıdemli klinik yöneticisi, yoğun bakım ünitesinin kardiyak ünitesinin klinik direktörü ve sorumlu hemşire, personel alımını belirlemek için her gün toplanır.
Önce yoğun bakım ünitesinin personel havuzuna bakarlar ve sonra yardım için diğer departmanlara dönerler. O gün, altı hemşirenin gece çalışması için çağrı yaptılar. Neyse ki, yeterince hızlandı. Hastane, pandemi sırasında çok sayıda hemşireyi emekliliğe ve diğer hemşirelik işlerine, özellikle daha az stresli olanlara kaptırdı.
Ayrılışlar, özel becerilere sahip hemşireler gerektirdiğinden yoğun bakım ünitesini çok etkiledi.
‘Asla bitmez’
Birimin ön masasında, yoğun bakım şefi derin bir nefes alıyor.
Steven Schwartz, “Asla bitmez” diyor.
Bölümün koridorları, kabarık bulutlarla boyanmış mavi bir tavan penceresinin altında oturan ön bürodan kıvrılıyor. Hemşireler ve doktorlar gidip gelirken mobil arabalardaki bilgisayarlar koridorları doldurur. Diğer hemşireler tecrit odalarının dışında nöbet tutuyor, gözleri küçüklerin hayati organlarında.
Bu günkü durum en azından Kasım ayının ilk haftasından daha iyi.
Schwartz, “Ya sınırdaydık ya da belki biraz geçmiş, kontrolden çıkmıştık” diyor. “Şimdi yönetilebilir olmaya geri döndük.”
Hastanenin acil servisi, Eylül ayında normalden daha yüksek hasta hacimleri görmeye başladı ve bu, Ekim ayına kadar günlük rekorlar kırılmaya devam edene kadar arttı – her gün 300’den fazla çocuk acil servise geliyordu ve hastanenin sanal acil servisinde 200 çocuk görülüyordu.
Yoğun bakım ünitesi, hem SickKids hastalarından hem de diğer hastanelerin çocukları özel bakım için nakletmek zorunda kalmasından dolayı giderek daha büyük bir baskı altına girdi.
Kasım ayının ilk haftasında, SickKids ICU daha önce hiç yapmadığı bir şeyi yapmak zorunda kaldı: Hayır demek zorunda kaldı.
Schwartz, “Çok hızlı bir şekilde ‘Bu kişiyi şu anda alamayız’ demek zorunda kaldığımız bir noktaya geldi” diyor. “Bu çok korkutucu olmaya başladı çünkü o zaman insanlara soruyoruz, ‘Bu çocuğa bir gün daha bakabilir misiniz?’ Belki şu anda solunum tüpüne ihtiyacı olan onlar değil ama herkes ihtiyaç duyacağından endişeli.
“Orası çok güvensiz hissetmeye başladığı yer.”
Doktor, ameliyatları iptal etmek ‘kelimenin tam anlamıyla hayat kurtardı’ diyor
Personel arasında endişe ve ahlaki sıkıntı fırladı. Yoğun bakım ünitesinin kurtarılması gerekiyordu. Üst yönetim, COVID-19 için oluşturulmuş ancak hiç kullanılmayan bir dalgalanma planının tozunu aldı. Bu, hasta bakımında, bir hemşireden bir hastaya modelinden uzağa sismik bir değişim anlamına geliyordu.
Yoğun bakım ünitesinin kardiyak ünitesinin klinik direktörü Jackie Hubbert, “Bu model içinde çalışabilmemizin tek yolu, kaynakları yeniden dağıtmaktır” diyor. “Ve bunu yapmanın tek yolu, başka bir şey yapmayı bırakmaktır.”
11 Kasım’da CEO Ronald Cohn, personele ameliyatların iptal edilmesi ve personelin yoğun bakım ünitesine yeniden yerleştirilmesiyle ilgili bir e-posta gönderdi. Hemşire-hasta oranlarını değiştiren yeni bir ekip tabanlı model, üç gün sonra başlayacaktı.
Schwartz, “Kelimenin tam anlamıyla hayat kurtardı” diyor.
Merit Hayden-Town, hastane yeni model kapsamında yoğun bakım personelini artırmak için gönüllüler çağırdığında elini kaldırdı.
“Yoğun bakım ünitemizdeki durumun umutsuz olduğunu biliyordum ve adım atmak istedim” diyor.
16 yıldır SickKids’te çalışıyor, 15’i pediatri servisinde. Pandemi sırasında burası bir COVID-19 koğuşu oldu. Hayden-Town, başlarda virüsle ilgili çok fazla korkuyla, o zamanlar sekiz yaşında olan oğlunu üç aylığına büyükannesinin yanına gönderdi.
“Anne” yazan kolyesiyle oynarken “Travmatikti” diyor.
Bir yıl önce anestezi sonrası bakım ünitesine taşındı ve burada çocukların ameliyatlardan kurtulmasına yardımcı oldu. Şimdi, yoğun bakımdaki yeni görevinde, üç veya daha fazla hastayla ilgilenirken en az bir deneyimli yoğun bakım hemşiresi ile birlikte çalışıyor. Hastane, dalgalanma azalana kadar modeli kullanacaklarını söylüyor.
Hayden-Town iş başında öğreniyor ve daha fazla personele ihtiyaç devam etse de genç hastalarına yardım etmeye cesaret ediyor.
“Çocuğu hasta olduğunda, hayatlarının en karanlık döneminde bir ailenin yanında olmak benim için çok anlamlı” diyor. “Mücadele ediyoruz, ancak yeterli personel yok.”
Hayden-Town kestirmek için ayrılırken kolyesini tekrar ovuşturuyor – gece vardiyası birkaç saat içinde başlıyor.