Benim teorim, güçlü insanların güçlü liderlere ihtiyacı yoktur, dedi insan hakları lideri Ella Baker elli yıldan fazla bir süredir Siyah Özgürlük Hareketi'nin perde arkasında çalışan. Katılımcı demokrasi vizyonu kompozisyonda etkili bir şekilde özetlendi. o Şarkı, tarafından yazılmıştır Bernice Johnson Reagon , müzik topluluğu Sweet Honey in the Rock'ın kurucu üyesi.
Güç için kavramaya gerek yok, sadece üzerimde parlamak için ışığa gerek yok
Zorbalığa karşı durduğumuz için sadece bir numara olmam gerekiyor.
Şarkı, Baker'ın daha insancıl bir ulus yaratmak için tabanda çalışan sıradan insanların organik ve popülist aktivist felsefesini onurlandırıyor.
Hikayesi Mildred ve Richard Loving hayatlarını yaşamak, kalplerini takip etmek ve evlerinde kalmak için on yıl süren mücadelesi, 1967 dönüm noktası davasında doruğa ulaştı. Loving v. Virjinya Amerika Birleşik Devletleri'nde ırklar arası evliliğe karşı yasaları kaldıran bu duyguyu takip ediyor.
Richard Loving ve Mildred Jeter, Caroline County, Virginia'da kırsal bir toplulukta büyüdüler. Irkları ayrı tutmak için tasarlanmış eyalet çapındaki yasalara, kurallara ve geleneklere rağmen, Lovings'in tecrit edilmiş ve tarımsal topluluğu oldukça entegreydi.
Beyaz üstünlükçü şiddetin kalbinde uzun süredir devam eden cinsel tabular karşısında, tesadüfen adı verilen Lovings aşık oldu, ancak bu tür ilişkileri saklayan diğerlerinden farklı olarak 1958'de yasal olarak evlenebilecekleri Washington DC'ye gittiler. .
Lovings kendilerine saklandılar, ama sonunda evlilikleri hakkında bir haber çıktı. Biri konuştu, dedi Richard Loving. Haftalar sonra, ihlalden tutuklandılar Virginia'nın 1924 Irk Bütünlüğü Yasası Onları seks yaparken yakalamayı uman yerel şerifin gece geç saatlerde yatak odası baskınından sonra, bu da yasadışıydı. Lovings Ocak 1959'da suçunu kabul etti ve bir yıl hapis cezasına çarptırıldı, ancak Virginia'dan ayrılmaları ve 25 yıl birlikte dönmemeleri şartıyla cezaları ertelendi. Çift Kolombiya Bölgesi'ne taşındılar, ancak tanıdıkları ve sevdikleri topluluğa evlerine dönmeyi özlediler. Beş yıl sonra, 1964'te Mildred Loving, Başsavcı Robert Kennedy'ye yazıp yardım isteyerek yardım istedi. Kennedy onları Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği'ne havale etti ve üç yıl sonra Yüksek Mahkeme oybirliğiyle evlilik üzerindeki ırk temelli yasal kısıtlamaları anayasaya aykırı buldu.
Yakın zamanda vizyona giren film sevgi dolu Jeff Nichols tarafından yazılan ve yönetilen ve harika 2011 belgeseline dayanan Aşk Hikayesi Nancy Buirski'nin yazdığı, bu hikayeyi güçlü ve ustaca anlatıyor ve uzun metrajlı filmlerin tarihi konuları ele alma ve olayları uydurmadan ve izleyicileri yanıltmadan halkın geçmişin anlaşılmasına katkıda bulunma becerisine tanıklık ediyor.
Geleceğin bir parçası olacak olan Buirski Tarih Film Forumu , hangisi Ulusal Amerikan Tarihi Müzesi ortağıyla birlikte National Endowment for the Humanities'in yapımcılığını üstlendi, belgeselini uzun metrajlı bir filme dönüştürme fikrini düşündü ve filmin baş yapımcılarından Colin Firth'e ulaştı.
Ortaya çıkan drama, gerçeklere bağlı kalmaya çok bağlı kaldı, ancak hikayenin kalbine ulaşmak için arşiv filmi ve uzman tanıklığı yerine Hollywood hikaye anlatımının taktiklerini kullanmaya çalıştı. Doğruluğa olan bağlılığı, sansasyonel eklemelerin reddi ve hikayeyi Lovings'in kendilerine uygun bir sessizlik ve sadelikle anlatma arzusu canlandırıcı. Filmde tanıştığınız çift, Buirski'nin belgeselindeki arşiv görüntülerinde ve fotoğraflarında görülen aynı mütevazı insanlar, utangaç ve temkinli, ama çoğunlukla birbirlerine, ailelerine ve evlerine, ama yavaş yavaş, aynı zamanda Amerikalılara da bağlılar. özgürlük ideali ve gelecek nesillerde kendileri gibi başkalarına yardım etmek için nasıl fedakarlık yapabilecekleri.
Gidebiliriz, diyor Mildred Loving (Ruth Negga), ama prensip bu. . . kanun bu, doğru olduğunu düşünmüyorum.
Böyle bir filmin mahkeme salonu dramını ve yapmacık çapraz yakmaları ya da araba kovalamalarını değil, sadece Lovings'in umutsuzca sahip olmak istediği olağan yaşam unsurlarını - bir ev yapmak, ailelerinin yanında yaşamak, çocuk yetiştirmek ve Birbirlerine duydukları derin sevgiyi beslemek - gerçekten seyircileri tiyatrolara çekmek mi?
Nichols'un filminin neredeyse ürkütücü derecede titiz bir şekilde seçilmesi ve Lovings'in Negga ve Joel Edgeton tarafından abartısız, ustalıkla hazırlanmış tasvirleri, Ella Baker'ın aktivizm için sahip olduğu özü ve vizyonu, tarihten hiçbir şekilde ödün vermeden mükemmel bir şekilde yakalar.
1950'lerin ve 1960'ların özgürlük hareketine dönüp baktığımızda, tarih olarak hatırladığımız aktivizm anlarını neyin tetiklediğini nadiren görürüz. O dönemin filmleri bize öğle yemeği kontuarlarında veya otobüs duraklarında oturma eylemlerinin ve oy vermek için kaydolmaya çalışmanın görsellerini veriyor. Ama protestodan önce ne olduğunu görmüyoruz.
Görüştüğüm aktivistler, Greensboro Four, Freedom Rides'e katılan Jim Zwerg ve hatta Rosa Parks gibi, çoğu zaman ayrımcılığın onları yaşamaktan alıkoyduğunu anladıkları ve harekete geçmeye karar verdikleri andan bahsediyorlar. Eylemlerini ilk harekete geçiren şey, bir kilise mitinginde ya da televizyonda duydukları bir konuşma değil, onların ya da ailelerinin başına gelen bir şeydi.
Bir kişiye çeşmeden su içemeyeceği veya okula gidemediği söylendiğinde, o an olur. Veya, bir otobüsteki bir sıra siyah insana, beyaz bir adamın siyah bir kişiden ayakta durması, hatta koridorun karşısında oturması gerekmemesi için ayağa kalkıp hareket etmeleri söylendiğinde, o an olur.
Bu durumların çoğu sosyal durumlar etrafında dönüyordu. Yemek yemek, içmek, yüzmek, seyahat etmek, okulda arkadaş edinmek - bunlar sosyal düzeni korumak için beyaz üstünlükçülerin kullandığı kontrollerdi.
Birmingham'ın Bull Connor'ı gibi ırkçılar, 'Siyahla beyazı ayrı tutmalısınız, yoksa kanın yozlaşması ve melez yurttaşların ortaya çıkmasıyla sonuçlanacağını' söyleyerek entegrasyona karşı çıkacaklardır.
İnsanlar sosyal zamanlarını eskilerin dediği gibi eşit olarak geçirirlerse, bu dansa yol açabilir. Bu tür ayrım kuralları ve yasaları, siyah insanlar için en korkunç şekilde incitici olanlardan bazılarıydı.
Babamın bana çok acı verici ve özel bir hikaye anlattığını hatırlıyorum, bunu bana sadece bir kez anlattı ve İkinci Dünya Savaşı'nda bir piyade askeri olarak yaşadığı bazı acı verici anlar gibi hatırayı korudu. 1920'lerde ve 30'larda Detroit'te büyürken, ayrımcılık Güney'de olduğu gibi yasalarca zorunlu kılınmamıştı, ancak babam bariz bir şekilde barınma, istihdam ve eğlence fırsatlarında beyaz üstünlüğünün unsurlarının hala mevcut olduğunu görecekti.
Detroit'teki 1943 yarış isyanı, aslında, Central Park mimarı Frederick Law Olmstead tarafından tasarlanan Detroit Nehri'ndeki güzel bir rekreasyon alanı olan Belle Isle Park'ta Haziran ayında sıcak bir Pazar akşamı başladı.
Detroit'te sıcak bir yaz günü, babam ve erkek kardeşi, şehrin doğu yakasında özel olarak işletilen yeni bir havuzda yüzmeye gittiler. Babam gençken dalgalı, açık kahverengi - neredeyse sarı - saçları ve mavi gözleri vardı, ağabeyi ise koyu tenliydi. Havuza geldiklerinde amcam geri çevrilirken babam rahatlıkla içeri girdi. Babamın çocukluğundan ve daha sonra Alabama'da savaş sırasında temel eğitim aldığı zamandan bu tür ırkçı ve adaletsiz olaylar, hayatı boyunca Amerika'ya bakışını etkiledi. Bu tür deneyimlerin güçlü etkisi, bence, esas olarak, yaşamın özel alanlarına önyargı ve hegemonyanın girmesinden geldi.
Lovings ile ilgili son iki filmde, ne yapmak istediklerini ve ne yapmaktan kısıtlandıklarını, hayatlarını yaşarken görüyorsunuz. Mütevazı Mildred ve suskun Richard'ın arşiv görüntülerini içeren belgeseli ilk gördüğümde, ilk düşüncem neden bu insanları rahat bırakmıyorlardı?
Sonuçta kahraman olmak değil, mutlu olmak istiyorlardı. Nichols'ın filmi de benzer şekilde, çoğunlukla evlendikleri zaman kendileri için hayal ettikleri hayata adanmıştır. Güzel film yapımcılığı bunu onaylıyor, sürüldükleri evi, çocuklarının büyümesini diledikleri yeri muhteşem bir şekilde resmediyor, D.C.'deki şehir hayatı yerine Wordsworth'ün çimlerde görkem dediği şeyi yaşıyor.
Dönemin pek çok gerçek kahramanı gibi onlar da Amerika'yı değiştirecek destansı savaşlarda kahraman olmayı amaçlamadılar. Virginia'nın, Kafkas dışında herhangi bir kan izi olmayan bir kişi olarak tanımladığı, yalnızca bir beyaz kişiyi içeren herhangi bir evliliği geçersiz kılan yasa gibi koşullar tarafından, yalnızca kendilerini değil tüm Amerikalıları etkileyecek bir eyleme zorlandılar. .
sevgi dolu Mildred ve Richard'ın birbirlerine duydukları aşk aracılığıyla, bu kadar basit güçlerin ne kadar güçlü motive edici olabileceğini göstermek için harika bir iş çıkarıyor.