Türkiye çatırdarken/Kürdistan kurulacakken
Çarklar bir kere çevrilmeye başladı mı, geriye dönmek yoktur. Tarih öyledir. Bir mekanik saatin çarkları gibidir. Tik tak tik tak hep ileri atar. Velev ki bir tanrı yeryüzüne insin ve saatin çarklarını manipüle etsin, veya saati tümden kırsın.
ABD'nin global tanrılık düzeni
Bugünkü dünyamızda ABD global düzeni kuruş şekli tanrıya en yakındır herhalde. Koloniyal düzenin emperyal devletleri (emperyalizm kelimesinin de kökeni olan imparatorluklar devrinin imparatorlukları, emperyalleri) henüz kendileriyle aynı gelişmişlik düzeyinde olmayan toplumların coğrafyalarında kırıp geçerek sömürürlerken o coğrafyaları boşaltıyorlarmış.
Lenin'in müthiş yanlış tespitiyle muhalifler koca bir yirminci yüzyılı 'emperyalizm' ve o emperyalizmi mutlaka takip edeceğine inandıkları 'devrimler çağı' masalıyla geçirdiler. ABD, rakibi ve son emperyal devlet olan SSCB'yi (Bolşevik Rusya) bitirirken eş zamanlı olarak tarihte benzeri olmayan, merkezine kendini koyduğu yepyeni bir düzeni kurdu. Saat benzetmesinden devam edecek olursak, tarihin çarklarının hiç kırılamayacağının bilinciyle, onu bazen yavaşlatabilen, bazen hızlandırabilen bir düzen oluşturdu / devreye soktu.
Solcularımız o müthiş yanlış 'emperyalizm ve devrimler çağı' tespitini 'yadsıdıklarını' sandıkları 'düzeylerinde' bile Marks ve Lenin'in Hegel'den devralınan katledilmiş bir yöntemle ne yazık ki herhangi bir yadsıma elde edememiş, bir yere ulaşamamış oluyorlar. Buna çok uzun uzadıya değinmeyeceğim; en basitinde, Marks'ın felsefesinin temeline oturttuğu önermelerden biri olan 'zıtların birliği' ilkesini anlamış tek 'solcuya' denk gelememiş olmamı örnek göstereyim. Alelade lümpen solcudan da bahsetmiyorum bunu yazarken. Örneğin Türklerin ve Türkçe düşünenlerin en filozofi adamı olan Aydın Çubukçu yirmi yıldan uzun süredir 'tamamlanmış' olan 'A'dan Z'ye Diyalektik Materyalizm' kitabını, en başta kendisi ikna olmadığından yayınlayamamaktadır. Kimse kusura bakmasın ama Kürdüyle – Türküyle Türkçe konuşan bir sol yoktur ve olamaz dersem sadece gerçeği ifade etmiş olurum.
Bu girizgah neden? Yöntemi doğru olmayanın bir sonuca ulaşamayacak olmasından, Türk solunun acıklılığından bir ders olduğunu göstermek istememden. Dünya Leninistlerin, Lenin'in kitaplarında bulamadıkları 'Lenin'in yöntem anlayışını' sağda solda tuttuğu notların derlemesi olan 'El Notları'nda arama çabalarından. Keçi bokunda inci aramak diyelim buna. Lider kültleri keçi bokunda inci arama kültleridir demeye getiriyorum.
Platon'a dipnot
İlkeler basit oysa. Felsefe'nin ilkelerinden bahsediyorum.
Rönesans'la beraber aydınlanmacı kuşak Antik Yunan'ın el yazmalarından hareketle modern düşün çağını oluşturmuşlar. Antik Yunan'ın sorduğu soruları, Antik dönem filozoflarının ulaştıkları cevaplarla birarada tekrar tartışmaya açarak modern felsefeye kaynaklık etmişler. Ta ki Karl Marks isimli bir insan evladı çıkıp 'kendinden önceki felsefeyi mezara gömdüğünü, ulaşılmaz tepeye çıktığını' iddia edene dek.
Yalnız değilmiş elbette. Marks 'toplumların felsefesinin bilgisine' ulaştığını iddia ederken, Nietzsche de aynısını bireyler bağlamında iddia etmiş. Biri 'toplum ideasına' ulaşmış, diğeri 'birey ideasına'. Özeti: gide gide bir sarmalı tamamlayıp Plato'nun kapısını çalmışlar, 'ustamızsın' demişler. Eh, modern felsefe ele alındığında şu yazdığımda dile getirilmemiş bir düşünce değil zaten; modern felsefenin Plato'ya düşülmüş bir dipnot olduğu düşüncesi yani.
Kişileri tartışma zırvası
Bugün biz İsmail Beşikçi'nin Abdullah Öcalan'a dair eleştirilerini tartışıyoruz. Bu tartışma bana 'Bizans'ın kapısına Osmanlı orduları dayanmışken sur içinde meleklerin cinsiyetinin tartışıldığı' benzetmesini hatırlatıyor. Bu benzetme bu yazıda asıl değinmek istediğimin benzetmesi; tartışmamız gerekeni kastetmiyoruz, yazıda ne tartışmamız gerektiğine değineceğim ama öncesinde hep haksızlığa uğrayan Bizans'a dair, bizi de direk ilgilendiren bir önemli not düşmek istiyorum.
Çok yanlış bilinen Bizans ve meşhur saray oyunları benzetmesi
Bizans'a dair cehaletin en büyük örneği şu 'saray oyunları' benzetmesi deyip kimseyi kınamadan neden öyle olduğunun açıklamasına gireyim. Konu biz Kürdler ve 'Beşikçi ve Türkiyelileşme' tartışmalarıyla yakından ilgili. Okuyup görün.
Saray oyunları yakıştırmasıyla komploculuk ve Bizans arasında birebir ilişki kuranlar bugün Batılı dediğimizin çekirdeğini oluşturan Batı Avrupalılar. Bizans'ı anlamadıklarından dolayı bir kötülemedir aslında; cahilin tutumudur.
Devlet
Bugün bildiğimiz uygar devlet nedir? En basitinden gidecek olursak, misal olsun; tapu kayıtlarıdır. Nüfus kayıtlarıdır. Emeklilik hakkını kazanabilmektir. İkamet kaydıdır. Yazılı olan ve tatbik edilen hukuktur. Toplumsal hayatın seküler düzenlenmesidir. Noter denilen sistemdir. Ve saire. Modern devlet, iktidar değişikliğiyle hiçbirşeyin alaşağı olmadığı sistemdir. Bu bilgi önemlidir.
Haçlı seferlerinden çok önce, henüz Bizans Roma İmparatorluğu olarak anılan bir devlet iken, bastığı altın lirası (Bizans dinarı) tüm dünyanın asal ve güvenilir para birimi iken, global ticaretin merkezi Bizans'ın başkenti İstanbul iken iktidarlar değişirken Bizans'ın devletinin aynen devam ediyor oluşuna akıl sır erdiremiyormuş Batı; her kral değiştiğinde eski kralın sistemi yerle bir olan, memurlarının komple tasfiye edildiği, prensliklerinin kral değişikliğiyle beraber el değiştirdiği bir yer imiş o zamanlar Batı.
Bizans ilk modern devletmiş tarihte. Bakmayın siz bugün mirasçısı bir toplum / topluluk olmadığından kendisine ait herşeyi yağmalanan veya kendisine ait olanlar ya camiye çevrilmiş veya sahipsiz bir şekilde toz – toprağın erozyonuna bırakılmış olmasına. Bizans tam onbir yüzyıl yaşamış ve kurumsallaşmayı / bürokrasiyi tüm dünyaya öğretmiş gerçek bir devlettir.
Meleklerin cinsiyeti tartışması
Meleklerin cinsiyeti neden önemli? Bu ve alakalı bir iki tartışma neticelenemeyip bugünkü Vatikan ile o zamanki anlı şanlı Ekümeniklik anlaşamayınca şimdinin Katolikleri Bizans tarafından reddedilmiş de ondan. 1453'ten birkaç onyıl öncesidir. Roma'da son bir deneme yapılır iki kiliseyi birleştirmek için (Ortodoks ve Katolik kiliselerini). Detaylarına girmeyeceğim. Bizans Katoliklere boyun eğip ilkelerinden vazgeçmektense Osmanlılara yenilmeyi kabul etmiş. 'Meleklerin cinsiyeti tartışması' dedikleri budur. Tartışılır.
İsmail Beşikçi tartışması
Kendim İsmail Beşikçi'nin bir öğrencisi değilim. Hiçbir kitabını okumadım. Hiçbir makalesini kaçırmıyor olsam da kendisiyle bir aydınlanma yaşamış değilim. Bu vurgu neden? Kendisine haksız eleştiri yönelten birçoğunun Beşikçi ile bir aydınlanma yaşamış olmalarından. (Yadsıma ilkesine örnektir, ey solcu filozoflar)
Hadi diyelim Beşikçi hiçkimsenin 'hocası' olmamış, ama bir koca ulusa (Kürdlere, bize) hocalık yaptığı, yön gösterdiği de mi inkar edilecek?
Yok, hadi bunu da geçelim. Hiçbiri olmamış olsun. Ne diyor İsmail Beşikçi bugün? 'Türkler karşısında Kürdler kendilerini ayrı bir beden olarak görmeli, kendi sistemlerini kurmak üzere yollarını ayırmalıdır' diyor.
Yöntemde yanlışlık: PKK ve Şiilerin takiyye inancı
Takiyye insanların değil de grupların numara yapması. Yalçın Küçük ve Soner Yalçın Sabatayistler tartışmasıyla aslında 'takiyyeciliğin' ne olduğunu binbir örnekle bilince çıkarttılar. İçeride başka dışarıda başka oynamak; bir ilahi günü beklemek; o gün gelene değin kendinden olmayanlara karşı 'asıllarını' gizleyerek inkar etmek denebilir.
PKK'liler alenen takiyye yapıyorlar. 'Devlet istemezük' baştan sona ucuz bir takiyye politikasıdır. Öyle değilse eğer; bir bütün Kürd halkının önerilen 'demokratik özerklik' zırvasına, devletsiz toplum ideasına, bu idea için süren bir gerilla savaşına destek verdikleri savı tarihin görülmüş en büyük yalanıdır.
İsmail Beşikçi PKK bilincine sesleniyor. Bu tartışmayı alıp bir 'İsmail Beşikçi' tartışmasına götürmek hedef şaşırtmaktır. 'Kürdler bir Kürdistan Devleti istiyor mu istemiyor mu?' diye bir aleni tartışma yürütmediğiniz sürece hedef şaşırtıyorsunuzdur. Ve bunu demagojiyle, 'şehitler var, gerilla var, emek var' demagojisiyle yürütmek zırvalamaktır. Tartışmayı zırvaya çekmek belaltı vurmaktır. Konuyu bağlamında tartışacaksınız.
Diğer yandan, bu tartışma meleklerin cinsiyeti tartışmasıdır, yazı olan biten gerçekliğe dairdir
Asıl konu: Kapımıza gelip dayanmış savaş
Kapımıza gelip dayanmış savaş derken başka bir şey kastetmediğimi baştan belirteyim. Öteden beri Kürdistan'ın özgürlüğü savaş cephesinin Güney'den sonra Güneybatı ve sonra Kuzey ve en son Doğu Kürdistan olarak seyredeceğini söyleyip dururum. Ve şimdi, Fethullahçıların Erdoğan hükümetine salvosuyla (Türkler arası başlayacak iç çatışmanın başlangıç düdüğüyle diyeyim) Kuzey'in savaşının başlayacağı sürece girilmiştir.
Bu bağlamda ne İsmail Beşikçi zamanlı bir tartışma yürütmektedir (zannımca elbette, çok zamanlı da başlatılmış olabilir) ne de onun başlattığı fikir tartışmasını Beşikçi şahsına indirgemeye çalışan PKK doğru bir tartışma yürütmektedir.
Bizans – Türkiye bağlantısı ve yıkılan 'devlet'
Bu altbaşlıkta 'devlet' derken, Yunan'da fikri oluşan, Roma'da cisimleşen ve Bizans'la Osmanlı'ya devrolup bugün Türkiye olarak devam eden devleti kastettiğimi belirteyim.
Ankara başkentli devlet tüm kurum ve kuruluşlarını; kurum isimleri, kurumları yürüten memurları ve kayıt defterleriyle Osmanlı'dan almıştır. Bildiğimizi tekrarlayalım: kuranlar da Osmanlı'da iktidar kavgasını yürütmüş olanlardır. Asker paşalar, vs. O kadar ki, bugün şu ya da bu şekilde etkili olan tüm Türk isimler bir şekilde Osmanlı sistemiyle ilişki içinde olan insanların torunlarıdırlar.
Osmanlı devlet olmayı Bizans'tan öğrenmişti, tarihtir (zıtların birliği ilkesi gereği ve bu sebeple de ardılı olarak). Bizans politikacılarının iktidar kavgalarında kullandıkları bir araç olan küçük ve tehlikesiz beylik zıttına dönüşüp yutmuştu Bizans'ı.
Bugün yıkılması startının verildiğini yazdığım ise devlet olmakla alakası kalmamış bir devletin, İttihat ve Terakki içinden bir kliğin kurduğun TC devletinin yıkılmasıdır.
Ergenekon, Erdoğan, Fethullah ve iddiasını yitiren devlet
Ergenekon denilen şey neydi? Ne olmuştu? Önemi neydi?
Ergenekon, bir devletin varolduğu iddiası içinde (yasama, yürütme ve yargı bağımsız ve işbirliği içinde varolduğu iddiası ile) bir grup insanın (buna çıkar oligarşisi de diyebilirsiniz) o devleti perde arkasından, çaktırmadan, keyiflerince yönetmeleri olarak tariflendirildi. Yani, halkına ilüzyon izlettirilerek, sahnede görünmeyen birileri tarafından o birileri tarafından keyfince yönetiliyordu bir halk / toplum. Olan bitenin farkında değillerdi; hipnoz halindeydiler (ve ama bu hipnoz hali ırkçılık suçunu hafifletmez).
Liberaller Erdoğan iktidarı ile ilüzyonun bittiğini, seçimlerde alınan oyla devletin hükumet olanın yönetimine geçtiğini iddia ettiler. Ergenekon'a 'vesayet' dediler. AKP ile birlikte bir 'gerçek bir demokrasi' vaad ettiler. Bu 'gerçek demokraside' Kürdlere de yer vardı. Önemli olan bu demokrasinin ayaklarını oturtmaktı; herkes kendine yer bulacaktı. Barış vaad ettiler.
Fethullah'ın 17 Aralık salvosu ne etki yaptı? Erdoğan ve ekibinin, başında oldukları 'devleti' keyiflerince ve kuralsızca yönettiklerini faş etti. Bu faş hali önemlidir. Önemlidir çünkü ortada bir devlet olmadığını, halka izlettirilen aynı ilüzyonla 'mış gibi' yapılan bir oligarklar yönetiminin devam ettiğini faş etti. Ergenekon bir oligarklar birliğiydi, Erdoğancılar bir başka oligarklar grubu imiş (sanki bilmiyorduk) ve ama komedi sonunda: bu faş işinde kendilerinin de başka bir oligark grup olduklarını gözümüzün içine soktular.
Devlet nerede?
Devlet dediğiniz, yukarıda Bizans örneğinde anlatmaya çalıştım, iktidardan bağımsız ve iktidarın politika belirleme alanının dışında işleyen bir bürokrasi. Yani, bir örnekle açalım: vergi toplama erki devletin erkidir, iktidardakinden bağımsızdır. Bir başka örnek: mahkemeler davalara bakarken yasalardan güç alır ve aynı yasalara referans verir. Ve saire. Devlet dediğiniz, toplumun işlerini organize eden örgütlenmedir. Nihayetinde iktidarla ilişki içinde olmasına rağmen ondan ayrı, toplum adına iktidarı kontrol eden bir yapılanmadır devlet. Bir büyük gelişmişlik aşamasıdır tüm aksaklıklarına rağmen
Fethullahçıların salvosuyla bugünün Türkiye'sinde her üç grubun ayrı ayrı kendi devletçikleri olduğu bilgisi tartışılabilecek bir çıplaklıkla açığa çıkmıştır. Bir komedi izliyoruz sonrasında.
Fethullahçı polis memurları kendilerinin görevden alınma kararnamelerini kendilerinden olan mahkemelere şikayet ediyorlar. Erdoğancılar yürütme güçlerini kendilerinden olan polis ve yargıçlarla sürdürüyorlar. Ve Ergenekonculara da bu çatışma içinde kendi alanları açılıyor. Sormak lazım: hangisi devlet?
'Paralel devlet' değildir, büyük saptırmadır
Paralel devlet iddiası şöyle bir kurgu üzeri gerçekleşir. 'Ortada bir devlet vardır. Ve bir diğeri onu tanımayarak kendini gizli veya açık var eder.'
Lenin ve Troçki'nin koydukları şekliyle, Çarlık Rusyası ve Bolşeviklerin inisiyatif kazandıkları Sovyetler arasında kısa bir dönem kimin toplumu yönettiğine dair bir belirsizlik dönemi olmuştur. Toplum ne devleti tanımış ve takip etmiştir ne de Sovyetleri; ve aynı zamanda göz ve kulaklar bir güven (takip edilecek otorite) arayışı içerisinde her ikisinde olmuştur. Toplumların yönetilme / devlet ihtiyacı o ikili iktidar döneminde toplumun göz – kulağının her ikisinde birden olmasına yol açmıştır. Sonrası tarihtir. Sovyetler Çarlık Rusya'sını tüm kurum ve kuruluşlarıyla yıkmıştır.
Tükiye'de böyle bir durum yoktur. Buna benzer bir durum bile yoktur.
Türkiye'de devlet tektir. Ortada rakibi yoktur. Çatışma bu devletin çatırdamasına dairdir. Devlet içinde örgütlenmiş gruplar birbirleriyle devlet içinde, devleti oluşturan bileşenleri alet ederek çatışmaktadırlar. Herbirinin toplum desteği var ve her biri diğerlerini yok etmek istiyor.
Buna paralellik değil iç çatışma denir.
Türklerin iç çatışması başlamıştır; dozu da çok ama çok artacak
Kendimin de dahil olduğu bir avuç insan Kuzey'in Kürd entellektüel dünyasında birkaç iyi iş yaptıysak bunlardan bir kaçını sayarsam şöyle bir kısa liste çıkar:
- Artık Türk düşman devletine ve yöneticilerine 'açık mektup' yazma salaklığı yapılmıyor
- Kürdlerin Türklerle yollarını ayırmasının bir 'ırkçı' çatışmaya yol açacağı tezini Türkler dillendiremiyorlar.
- Türklere layık oldukları şekliyle açıktan 'ırkçı' deniyor (ve bu Türklerin kendilerine de kabul ettirildi; uluslarası camia kaldı Kabul ettireceğimiz)
- Ve nihayet: Türklerle kardeş olduğumuz lakırdısı lügatten kalktı.
Türklerle kardeş olan kim peki? Diğer Türkler mi? İşin doğrusu, böyle ensest kavramlar herhangi bir iktidar oyununu veya haklar mücadelesini izah etmekten uzaktırlar. Yani bugün Türkler arası süren bir 'kardeş kavgası' değildir.
Türkler. Evet hepsi Türk ama olan bitenin Türklükle ilgisi yok. Türklerle ilgili birşey Türklükle ilgili birşey demek değildir. Türkler bir millettirler ama bu milletin devleti pek çok hastalıktan muzdarip bir devlet. O kadar eski, o kadar köhne ki, düzeltilebilecek hiçbir tarafı yok. Milyonlarca yanlış ilmeğin biraraya gelmesi gibi.
İçinde bugün üç güç birbirini yiyor.
1. Humeyni zannettirilen Fethullah
İçlerinde en agresif olan grup Fethullah ekibi. Bunlar, Humeyni'nin Fransa'dan dönüp Tahran'da iktidarı ele alması örneğindeki gibi olacağını sanıyorlar. Beklenen ve muştusu ilahiyattan vaad edilen Mehdi (Fethullah) Amerika'dan dönüp Türkiye'de iktidarı Allah adına ele geçirecek. Böyle düşünüyorlar.
Böyle olmayacak elbette. Dönecek Fethullah ama dönüşünde oynadığı rol, Türkiye kainat olsaydı eğer, Deccal'in oynayacağı varsayılan rol olacak. Anti-İsa'dır Fethullah; Mehdi'nin muştusudur, Mehdi değil.
2. Ergenekoncular
Ergenekoncular dediğimiz şey aslında Encümen-i Daniş denilen bir komite. (tamamen rastlantı sonucu iki üyesini konuşurlarken 5 – 10 dakika izleme / gözleme imkanım olmuştu) Bu ekibe şimdiye değin dokunulmuş değil. Dokunulmaması manidardır. Oyun kurucunun (global tanrı, ABD) henüz bunlarla işinin bitmediği manasına gelir. Tayyip de bunlara dokunmaya pek heveslenmedi. Kendini var ettiği çatışma ortamı kurgusu içinde önceleri ortada başka rakip görmediğinden / göremediğinden bunları bitirmedi / sonuna gitmedi; sonrasında da başka türlü ihtiyacı olduğunu düşündü (nasıl olsa ümüklerini sıkmıştı hesabıyla).
Ergenekoncular. Bunlar bu devleti kuran, (bize hep koloni gözüyle baktılar, dolayısıyla Kürdistan'ın kuzeyi hariç) ülkeyi keyiflerine göre yöneten; ve bir çiftlik yönetir gibi, halka insan değil de, misalen, sığır muamelesi yapan bir encümen / grup / oligark oldular. Bu gruba şimdi yeniden gaz veriliyor. Gazı nasıl alacakları belli: Yüzüklerin Efendisi'ndeki Gollum gibi, ele geçirdiğiyle kendini lavların içine atan Smeagol misali.
3. Erdoğan ekibi
Bunların iktidara nasıl sarıldıklarını görüyorsunuz. Oligarkların (Ergenekon / Encümen-i Daniş) Cumhuriyet dönemi süresince ellerinde tuttukları ve Erdoğancı ekibin varolduğuna gerçekten inandıkları; Osmanlı'nın mirasçısı ve tamir edildikten sonra yola devam edebilecek bir araba gibi gördükleri devlete tutunuyorlar. Osmanlı'nın tahtını ele geçirdiğine inanıyor Erdoğan ekibi; Milli Görüşten devraldıkları en önemli miras bu inançlarıdır; Osmanlı Devleti algılarıdır.
Türk Devleti ortasından yarılıp çöküp tarihten çekilecek
Her üç grubun içinde bugün en yaklaşılmaması gereken ama savaştan galip çıkacağına inandığım grup Fethullahçılar. Erdoğan ekibi üç grup içinde bugün en güçlü olmasına ragmen en örgütsüz gruptur da. Ergenekoncular son bir nefes verirken sağı solu yıkacak ama sonra geberecek canavara benziyorlar; ümükleri gerçekten sıkılmıştır: korku filmlerindeki son hamle yapan ve o hamleyle kafası uçurulan kötü yaratık gibiler. Fethullahçılar ise içlerinde 'yeni' birşey vaad eden ve bunu ilahi bir ideolojiyle birleştiren grup. Global örgütlenmeleri avantajları: Türkiye'de yıkılamayacak olmalarının da sebebi. Bu nedenle içine girilecek (mutlaka çatışmalı, kanlı olacak) iç savaşın kazananı olacaklar.
Orkestra şefi
Olayları pek az kişinin bu şekilde takip ettiğini biliyorum. Solcu kırıntısı olanlar 'emperyalizm ve devrimler' çağından bir türlü çıkamadıkları için (yani Birinci Dünya Savaşı dünyasında yaşamaya devam ettiklerinden) biliyorum, olan bitene dair en ufak bir fikirleri yok. Olsa, ne dediğini bilmeyen Sloven'in psikoterapi kavramlarından kopyala - yapıştır felsefesinde 21. yy analizi çıkarmaya çalışmazlardı.
Bugün, müthiş bir algı yönetimi / algıları belirleme becerisi ve dünyanın her köşe bucağına kurduğu askeri üsleriyle dünyayı sadece yönetmeyen ama aynı zamanda şekillendiren bir ABD var. (Bir de Rusya var diyenlere petrol fiyatları anormal 100 dolar seviyesinden normal 30 dolar seviyelerine indirildiği anda Rusya'nın hali ne olur diye sorayım) (Çin de var diyenlere, o petrol fiyatları öyle ucuzlayıp Amerikan firmaları üretmek için ABD'ye, Avrupa firmaları üretmek için Avrupa'ya dönse Çin'e ne olur diye sorayım) (Bir de Avrupa var diyenlere gülüp geçiyorum) (Diğerlerine de).
ABD var. Ve ABD bir orkestra şefi ustalığıyla; algılarını yöneterek halkları (ve grupları) kontrol etmekle kalmıyor, çeşitli politik manevralarla Türkiye'deki süren örnekteki gibi politik mühendislikler de beceriyor.
'Kürdistan'ın etrafında dönen dünya'
Kuşkusuz dünya ve politika Kürdistan'ın etrafında şekilleniyor demek abartıdır. Bunu en çok böyle söyleyen (en 'ilkel milliyetçi' söylem sahibi olan) varsaydığı zıttının tıpkısı olan PKK. Cemil Bayık defalarca söyledi bu yönlü. Yanlış elbette. Dünya Kürdistan etrafında şekillenmiyor.
Halbuki şöyle söylese Bayık çok isabetli söylemiş olacak: yeniden şekillendirilen haritada bu sefer bir Kürdistan kurgusu da var. Bayık'ın okumalarında herşeyi gördüğünü, bir tek bunu göremediğini sanıyorum.
Tavrımız ne olmalı?
ABD Türkiye denilen devleti bitirmenin düğmesine bastı. Bundan sonra muhattap alınmaya değecek bir bir Türk grubu bulamayacağız demek bu.
Ha, resmen bir devlet var ortada bu resmi devletin her resmi kaydı geleceğe hukuki metin olarak geçecek. Bu gerçektir ve önemlidir. Dolayısıyla, bir taraftan edinilmesi gereken hukuki kazanımlar realize edilmeli (diplomasi becerisi demektir ve ne yazık ki PKK çok zayıftır), diğer taraftan da artık bir Kürdistan idaresi / devleti oluşturmak için tüm felsefi, psikolojik ve sosyolojik düğmelere basılmalıdır (PKK bunda da zayıftır).
Ne bir Kürdistan hatası olur?
Elbette Güney'de kurumsallaşmış bir devlet varken yenisini kurmaya çalışmak.
PKK'yi en iyi anlatan atasözü
BBC Afrika servisi paylaştı: 'Çocuk isteyen kadın yatağa giyinik girmez' mealinde bir Angola atasözü. PKK'nin sözüyle fiili arasındaki çelişkiyi en iyi anlatan söz diye düşünüyorum.
PKK'nin artık Türkiye'ye değil, Kürdistan Ulusal Kongresi'yle Kürdistani güçlerle ortak bir geleceğe yatırım yapması dileğiyle. Türklerin iç çatışmasını kim fırsat bilirse Kürdistan'da o iktidar olacak. Lamı cimi kalmamıştır. Umarız PKK o silahları boşuna kuşanmamıştır ve gerillayı şehre indirmek için hazırlıklar bu sefer tamamdır ve bir önceki felaketvari durum yaşanmaz.
M. Husedin (@MHusedin)
Bu e-Posta adresi istenmeyen posta engelleyicileri tarafından korunuyor. Görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir.