Sen kimsin Ermak Alenin?
Ermak Timofeevich. Litograf A.G. Orijinal bilinmeyen sanatçı tarafından Venetsianov. arasında 1818
“Kazak” veya eski günlerde yazdıkları gibi “Kozak” kelimesi Türk kökenlidir. Çifte anlamı olan "Kaza" kökünü temel alır:
saldırı, ölüm, hasar, kayıp, bir şeyden mahrum bırakılma;
sorun, felaket, talihsizlik, talihsizlik, doğal afet.
Türk halkları arasında Kazaklar Horde'un gerisinde kalan ve yalıtılmış, kendi ekonomilerini ayrı ayrı yönlendiren insanları çağırdı. Ama yavaş yavaş, böylece soygun avladı, kabile adam soygunu avladı ve tehlikeli insanları aramaya başladı. Kazaklar kavramının Türk halkından kaynaklandığı gerçeği kaynaklar tarafından doğrulanabilir.
1538’te Moskova makamları “Sahada birçok Kazak yürüyor: Kazan, Azak, Kırım ve diğer Kazak bekarları ve Ukrayna Kazakları onlarla birlikte yürüyor” dedi. Dikkat, "onlarla karışmak". Sonuç olarak, Kazaklar için milliyet büyük bir rol oynamadı, asıl şey yaşam tarzı.
Korkunç İvan, bozkır özgürlüğünü kendi tarafına çekmeye karar verdi. 1571’te, Don atamanlara haberciler gönderdi, onları askerlik hizmetine davet etti ve Kazakları askeri ve politik bir güç olarak kabul etti.
1579'te Polonya kralı Stefan Batory, kırk bin kişilik bir orduyu Rus topraklarına götürdü. Ivan IV acele Cossack birimlerini içeren bir milis topladı. 1581'te Batory, Pskov'u kuşattı. Rus birlikleri, karşı saldırıyı hazırlayarak Shklov ve Mogilev'e gitti. Mogilev Stravinsky'nin komutanı kralı aceleyle Rus alaylarının şehre yaklaşımı konusunda bilgilendirdi. Rus valilerinin isimlerini ayrıntılı olarak sıraladı. Listenin en sonunda “Vasili Yanov - Don Kazak vivodu ve Yermak Timofeevich - Kazak ataman” yazıyor. Yılın Haziran 1581 oldu.
O zamanlar, Ataman Yermak devlet hizmetindeydi ve düşmanı iyi tanıyordu.
Aynı zamanda, Volga'nın ötesine geçen Büyük Nogai Horde'un başkanları ve yöneticileri de kafalarını kaldırdı. Kendilerini Moskova Çarının özneleri olarak kabul etmelerine rağmen, asıl askeri güçlerin kuzey-batı sınırlarında yoğunlaştığı zaman Rus topraklarını kar etmeye ve yönetmeye isteksizdiler. Büyük bir baskını demekti ...
Ivan IV bu konuda zamanında bilgilendirildi. Büyükelçi V. Pepelitsyn, iktidar hanlarını yatıştırmak için zengin hediyelerle Nogai Horde'ye gitti. Aynı zamanda, kral baskını kovmaya hazırlanmak için Volga Kazaklarına döndü. Nogais'lıların eski skorları vardı. Kazakların çoğu esir alınmış, köle pazarlarına girmiş ve işkence görmüştür. Pepelitzyn, Ağustos ayında Samara Nehri'nde 1581'te göründüğünde, Nogai büyükelçisi ve 300 atlıları ile Horde'dan dönen Kazaklar, neden Rus topraklarına geldiklerini bilmek istemeyerek, onlara koştu. Çarın büyükelçisinin varlığına rağmen Noghailer saldırıya uğradı ve sadece 25 insanları Moskova'ya gitti ve Ivan Vasilyevich'e Kazakların yoldaşlarını kestiğinden şikayet etti. Volga atamanlarının adları listelenmiştir: Ivan Koltso, Bogdan Barbosha, Savva Boldyr, Nikita Pan.
Nogai Horde ile ilişkileri şiddetlendirmek istemeyen Grozny, Kazaklara yakalanıp derhal idam edilmesini emretti. Fakat gerçekte bu sadece ince bir diplomatik hareketti.
Daha sonraki olayların açıklamasına değinmeden, yalnızca Ermak'ın kendisinin ve daha sonra Sibirya kampanyasına katılan atalarının adlarının çağdaşlar tarafından iyi bilindiğini belirtiriz. Yukarıda belirtilenlere ek olarak, Matvey Meshcheryak, Cherkas Alexandrov, Bogdan Bryazga, Ivan Karchiga ve Ivan Groza, çeşitli Sibirya yıllarında sıkça bahsedilir. Diğerleri Ermak, sadece takma adları olmayan veya şimdi söylediğimiz gibi, soyadı olmayan isimleri biliyordu.
İsim veya takma isim?
Adını bizim için saklamış olanların takma adlarının kökenini anlamaya çalışalım. tarih. Hepsi iki işarete göre ayrılır - kökene veya en tipik karakter özelliklerine göre: Meshcheryak - Meshchery'den bir kişi; Cherkas - Ukrayna'dan geliyor; Pan - Polonya yerlisi.
Ancak, bazı alışkanlıklar, kişilik özellikleri ve tavırlar için kendilerine verilen Kazak atamans'ın takma isimleri nasıl modern dile çevrilebilir: Halka, bugünün dilinde, “tumbleweed” de uzun süre kalmayan bir kişidir. Büyük olasılıkla, alışılmadık derecede zeki bir adam, intikamdan kaçan, zor. Bryazga - o zaman hırsızların teriminden - tıngırdatmaya. Aynı zamanda kavgalarda, taşlarda yer alan insanlar için de geçerlidir. Böyle bir takma ad, her zaman memnuniyetsiz, huysuz bir şeye sahip bir kişiye verilebilir. Karchiga, kısık sesi olan bir adamın takma adıdır.
Bunu söylediler: “Karchich, yedik bir kuzgun gibi”. Blister - eski günlerde karma ebeveynlerden doğan insanları çağırdılar. Örneğin, Astrakhan'da bir çocuk bir Rus evliliğinden ve Kalmık'ten bir çocuk olabilir ve Arkhangelsk'te bir Rus ve bir Samoyed (Nenka) veya Zyryanka, vb. Barbosha (beceriyor) - yani Ryazan eyaletinde telaşlı, telaşlı insanlar; Vologda'da - kendilerine mırıldanmak, açıkça konuşmamak; Pskov'da - saçma söylentiler toplanıyor, vs. Büyük olasılıkla, bu isim huzursuz, telaşlı biri tarafından giyildi. Fırtına sert ve tehditkar bir adamdır.
Ana aksama Ataman Yermak'ın kendisidir. Ne birinci ne de ikinci takma kategoriye atfedilebilir. Bazı araştırmacılar adını değiştirilmiş bir Ermolai, Ermila ve hatta Hermogenes olarak deşifre etmeye çalıştı.
Ancak, ilk olarak, Hıristiyan adı hiç değişmedi. Çeşitli şekillerini kullanabilir miydi: Yermilka, Eroshka, Avrupa, ancak Ermak. İkincisi, onun adı - Vasili ve orta adı - Timofeevich. Her ne kadar kesin olarak konuşursak, o günlerde babanın ismiyle birlikte kişinin adı Vasily Timofeev'in oğlu olarak ilan edilecekti. Timofeevich ("ich" ile) ancak soylu bir ailenin erkeğini arayabilirdi.
Takma adı da bilinmektedir - Povolsky, yani Volga'dan bir adam. Ancak dahası, onun soyadı da bilinir! Petersburg’da 1907’te yayınlanan Sibirya Chronicle’ı, Vasily’nin dedesi Alenin’in soyadını veriyor: adı Athanasius Grigoriev’in oğlu.
Bütün bunlar bir araya getirilirse ortaya çıkacak: Vasili Timofeev'in oğlu Alenin Yermak Povolsky. Etkileyici!
Orada "ermak" kelimesinin bir açıklamasını aramak için Vladimir Dahl sözlüğüne bakmaya çalışalım. "Ermak" - el yapımı köylü fabrikaları için küçük bir değirmen taşı.
"Ermak" kelimesi hiç şüphesiz Türk kökenlidir. Tatarca - Rusça sözlüğünde rummage: Erma - atılım; ermak - hendek su ile yıkanır; ermaklau - pulluk; ertu - gözyaşı, gözyaşı. Manuel bir değirmenin değirmen taşı son adını yazıyor gibi görünüyor.
Bu nedenle, "ermak" kelimesinin özünde oldukça kesin bir anlam vardır - buluş, buluş. Ve bu oldukça doğru bir tanım. Bir deyiş bile var: “Bir prorva, erkek değil”. Veya: "Her şey onun içinde bozuk."
Fakat neden Vasily Alenin Yermak olarak isimlendirildi ve Proroy değil, cevap vermek zor, büyük olasılıkla imkansız. Fakat, aslında, Yermak Alenin’in doğuştan Rus olduğunu kim kanıtladı? Moskova Çarının yanında savaştığından beri, bu derhal Rus anlamına mı geliyor?
“Rus Soyluların Klanlarının Tarihi” adlı kitaptan rastgele birkaç klan edinelim: Aganinler, Alaçlar, Barasheva, Enikeevler, İsheevler, Koshaevler, Mansurovlar, Oblesimovlar, Suleshevas, Çerkasskiler, Yusupovlar ve diğerleri - tüm bunlar “Alien, Hürriyetler” Rus krallarına hizmet etti. Ve eski günlerde Rusça'da ve şimdi bile Ortodoks vaftizini alan ve kendilerini Rus halkı olarak görenleri düşünüyorlar.
Araştırmacının dilini konuşan kahramanımız Alenin soyadı da büyük şüpheler uyandırıyor. “Geyik” ile hiçbir şekilde bağlantılı olmadığı gerçeği açık ve açıklama gerektirmez. Rusçada, “a” harfi ile başlayan kelimeler yoktu. Karpuz, arba, kiraz eriği, kement, türk kökenlidir. Bu yüzden Alenin, aynı komşulardan ödünç alınmış olan ve daha kolay telaffuz için muhtemelen Rus usullerine yeniden giren bir soyadı.
Tatar sözlüğüne tekrar bakalım: al - kırmızı, pembe; ala - piebald; alakola - benekli; alama - kötü bir adam; alapai - düzensiz bir kişi; alg - devam et. Gördüğümüz gibi, birçok seçenek var. Ve son olarak, Allah veya Allah, İlahidir. İsimler aynı: Ali, Alei, Alim. Chronicle'lardan birinde Yermak’ın görünüşü şöyle: “yüz düz” ve “saç siyah” ve görüyorsunuz, uzun yüzlü ve açık kahverengi saçlar Rus insanının karakteristiği. Garip bir resim elde edildi - Yermak Türk kökenli, Alenin de aynı kök sürecinden!
Peki ya Vasily adı? Adı vaftizde ve göbek adını Timothy olarak adlandırılan vaftiz babasından alabilirdi. Rusya'da çok sık uygulandı, öyleyse neden kahramanımızın başına gelemedi? 16. yüzyılda, birçok prens ve mürza, Kazan, Astrakhan ve Nogai hanlıklarından Moskova çarının hizmetine geçti. Onunla ve Sibirya Hanlığı prenslerinin prensleri ile arkadaşlık aramak. Çoğu zaman, geçiş gerçekleri hiçbir belgeye kaydedilmedi ve böyle bir kayıt olsaydı, geri dönüşü olmayan bir şekilde kayboldu. Ve Yermak'ın “akrabaları” çok daha sonra ortaya çıktı, atalarını aydınlatmak isteyen kronik ataların ünlü atamanına atfedildi.
Çok Ermak ismi (veya takma isim-takma isim) genellikle yıllık belgelerde ve belgelerde bulunur. Bu nedenle, Sibirya Chronicle'da, Krasnoyarsk hapishanesini 1628'ta bırakırken, Astrakhanev ve Ermak Ostafyev'in oğlu Tobolsk'lı Ivan Fedorov'un katıldığı yazılmıştır. Birkaç Kazak kazak şefinin “Yermaks” olarak adlandırılması mümkün, ancak bunlardan sadece bir tanesi “Siberia alarak” takma adını öven ulusal bir kahraman oldu.
Bizim durumumuzda en ilginç olanı, Basil isminin yerine Ermak isminin takılması ve Alenin isminin nadiren kullanılmasıdır. Ve insanların hafızasında, Yermak Timofeevich - Kazak ataman olarak kaldı. Ve Rus halkı her zaman özün açıklığı ve ifadesi için çaba harcadı: basının nasıl sunacağını söyleyecekler.
Popüler anlayışta, Yermak, çığır açan eski kayalar tarafından döndürülen küçük bir dere şeklindeki bir atılımın sembolüdür. İsmin gizlenen anlamı ülke çapında bir sembole dönüştü.
Ve görkemli şefin bir ok veya mızrak (milli kahraman düşmanın elinden düşemez) değil, elementlerle mücadelede ölmesi çok semboliktir - fırtınalı bir Irtysh'e boğuldu. Bu arada, kudretli Sibirya nehri adına kahramanımızın takma adıyla aynı kök yatıyor - “Ertu”: yırtmak, almak, delmek. "Irtysh" dünyayı yırtarak "kazı" olarak çevrilir. Daha az sembolik olan, Yermak Timofeyevich'in "Ermak" - yerel halk tarafından "Ermak" olarak adlandırılan küçük bir akarsuyun oluşturduğu bir adada öldüğü gerçeğidir.
Ermak neden Sibirya'ya gitti?
Anlaşılan bu basit sorunun cevaplanması o kadar kolay değil. Aşağıdaki şekilde formüle edilmesi daha uygun olsa da: Yermak, Sibirya kampanyasına kim tarafından yola çıktı?
Efsanevi kahraman üzerindeki sayısız eserde, Kazakları bir kampanya yapmaya iten nedenler üzerine genel kabul görmüş üç bakış açısı var, bunun sonucunda dev Sibirya'nın Rus devletinin bir eyaleti oldu:
Ivan IV, Kazakları hiçbir şey riske atmadan kutsadı;
Stroganov sanayicileri şehirlerini Sibirya askeri birliklerinin baskınlarından korumak için bir yürüyüş düzenledi;
Kazaklar, krala veya efendilerine sormadan, soygun amacıyla “fermuarlar için” baskın düzenlediler.
Ayrı olarak değerlendirilen bu nedenlerin hiçbiri, yürüyüşün amaçlarını açıklayamaz.
Korkunç İvan'ın girişimi derhal ortadan kaybolur: kampanyayı öğrenen kral, Stroganov'a, Kazakları derhal kentin savunmasına geri göndermeyi talep eden bir mektup gönderdi ve o sırada en büyük oğlu Alei'nin Han Kuchum'un saldırılarıyla saldırıya uğradı.
Stroganov'ların kampanyanın ilham kaynağı olması versiyonu da uygun değildi: Kazakları hem askeri hem de ekonomik açıdan serbest bırakmak kendileri için karlı değildi. Kazakların, stoklarını (yiyecek ve tüfek) oldukça kötü bir şekilde soyup kötü yalanlar olan her şeyi aldıkları bilinmektedir. Ve mal sahipleri böyle bir keyfe dayanmaya çalıştıklarında, "mideyi mahrum bırakma" ile tehdit edildiler. Muhafızların keyfiyetinden şikayet etmek için Moskova'ya koşamazsınız ve nezaketle, Stroganovlar Sibirya kampanyasında suç ortağı oldular. Ama görünüşe göre hepsi aynı. Burada, kalelerde Kazaklar onlar için çok daha gerekliydi ve “Sibirya'yı fethetme” beklentisi başlarına bile girmedi. Güçlü bir hanlığı olan bir avuç Kazak'ın olduğu yerde! Sibirya başkentinin başarılı bir şekilde ele geçirilmesinden sonra bile, Votul prenslerinin Stroganov atağına baskınları durmadı.
Kazaklar izinsiz kampanya "fermuarların arkasında" da şüpheli. Kolay ve zengin bir ganimet meselesiyse, Kazaklar, eskiden, uzun zamandır Rus savaşçılarının bir kereden fazla ziyaret ettiği Moskova’nın ataları olan Obur’un kuzey toprakları olan Ural’dan Ural’a geçmeli.
Yermak ve ekibinin, Sibirya'ya yeni bir yol aramaya ve Han Kuchum'un silahlı askerlerine karşı kesin ölümüne gitmeye gerek yoktu. Çok daha fazla kürkün olduğu Ugra ülkesinde, Rusların gücünü zaten deneyimlemiş olan yerel yöneticiler оружияçok daha uyumlu olurdu. Yani hayır, Kazaklar, kendi kafalarını riske atıyor, inatla Tur için ve oradan Tobol ve Irtysh'e çalışıyorlar. Yolda birçok kasaba ele geçirilmiş ve herkes için yeterli olmalı, ancak Ermak Sibirya başkentine kadar her yere yelken açmayı emreder. Başkanın devletten ziyade kişisel hedefleri var ...
Ama işte Sibirya'nın başkenti - Isker. Tüm savaşlarda çok eski zamanlardan beri olduğu gibi eve onurla dönmek mümkün olurdu. Düşman yenildiğini itiraf ediyor, kazananla dövüşmemeyi, haraç ödemeyi taahhüt ediyor - ve bunun sonu. Ancak Yermak, Kuchum ile uzlaşmaya çalışmaz bile. Bir kış geçer, diğeri ise sakin bir şekilde Sibirya nehirleri boyunca yüzerek yerel halkın yeminine ("yün") yol açar. Ve kesinlikle, ona bu hakkı kim verdi? Belki de bunun için bir kraliyet kiralama vardır? Yoksa yalnızca kazanan değil, bu toprakların sahibini mi hissediyor?
Rus köylülerinin ne kadar isteksizce Sibirya'ya daha sonra taşındığını hatırlayın. Burada söz verilen toprak değilsin, ama her gün aç ve soğukla savaşmalısın. İyi donanımlı, akrabaların dolu olduğu ve yiyeceklerin çok zor olmadığı bir yerde yaşamak çok daha huzurlu ve düşmanlara karşı korunma var. Ne de olsa, Yabani Tarladan kışa aynı Kazaklar anavatanlarına döndüler. Ve Yermak'ın ayrılmasında, bazı özel insanlar yaklaşıyor, eve gitmek istemiyorlar ve ölümden korkmuyorlar. Rus köylünün, silah özelliklerini gerçekleştirdiği için ünlü olmayı hayal ettiğini varsaymak, kum üzerine inşa edilmiş devlet için kök salıyordu.
Ve bir tane daha ilginç an: Voivod Prens Semyon Bolkhovsky, Kazaklara yardım etmek için Sibirya'ya gönderilir ve savaşçılarla birlikte iki komutan olan Khan Kireev ve Ivan Glukhov. Üçü de bir çeşit köksüz Kazak ataman gibi değil! Ancak yıllık hiçbir yerde ve manga nasıl yönetileceği hakkında hiçbir soru yok onlardan biriydi. Ve Rusya'da uzun zamandan beri kökeni belirgin olan askeri rütbenin üstünde kaldı. Öyleyse Prens Bolkhovski, Ataman Yermak'a itaat etmeye başlar mı? Doğru, ne yazık ki, prens ilk kış aylarında İsker'de açlıktan (veya hastalıktan) öldü, ancak diğer ikisi hayatta kaldı ve Yermak başvurdu.
Burada bir şeyler yanlış! Sonuç, Kendini öne sürüyor: Yermak Alenin'in kökeni oldukça yüksektir ve daha sonra Buhara'dan gelen Han Kuchum tarafından tahrip edilen Sibirya topraklarının prenslerinden de gelebilirdi. Öyleyse, bu dünyadaki Yermak'ın neden bir usta gibi davrandığı ve o zamanın sıradan bir fatihi gibi davranmadığı ortaya çıkıyor. Ve kişisel puanları Khan Kuchum ile verdi, başkasıyla değil. Kuchum bir numaralı düşmanıydı. Yermak'ın kampanyası, Sibirya tahtını, hanedanının akrabalarından birine iade etmeyi ve Buhara fatihini Sibirya'dan kovmayı amaçlıyordu.
Ancak bu, yerel halkın Rus birlikleri ile savaşmadığı gerçeğini açıklayabilir - Ortodoks inancını kabul etseler bile, Sibirya prenslerinin akrabalarından birinin başına geçtiler. Ve Kuchum onlara yabancıydı; Zaten bir kereden fazla belirtildiği gibi, Tatar'daki ismi “yabancı”, “göçmen”, “bozkır” anlamına geliyor.
Yermak kampanyasının ardından Sibirya'nın Rus eyaleti haline gelmesi, yalnızca tarihsel adaletin restorasyonu idi - 1555 kadar erken, Sibiryalı yöneticiler Ediger ve Bek-Bulat kendilerini Moskova'nın özneleri olarak tanıdı ve düzenli olarak oraya haraç gönderdiler. Başlangıçta, Khan Kuchum bu bağımlılığı fark etti ve ancak ondan sonra Ivan Vasilyevich ile kendi başına mücadele etmeye karar verdi. Ne oldu, her öğrenci bilir.
Sibirya tahtındaki hanedanların değişimi.
Aşağıdaki belgeyi Esipovskaya tarihçesinden dikkatlice okuduysa, bu karar verilebilir: “Kral Kuchum'a gelip ona söylediğinde, pek çok prens Sedyak Bukbulat’ın Buhara topraklarından oğlu bir orduyla birlikte gitti ve babasını öldürdü ve babasını hatırladı. ve zevk mirası ve babası Bekbulat hoschet'in kanını intikam almak. " Dahası, Kuchum'un “Velim'in korkusuyla korktuğunu” ve Karaç'ın mahkeme yol göstericisinin halkından kaçtığını, “çok ağlayan ve konuşarak ağladığını” çok acı sözlerle öğrendiğini, bunun anlamı olanın: Tanrı kimseyi affetmediğini bildirdi. düşman olmak.
Kim Allah'ı affetmiyor ... Muhtemelen, emirlerini ihlal eden insanlar meşru yöneticilerin kanını döktüler. Bu, emanet edilen Sibirya yöneticisinin itiraf ettiği şeydi. Yıllık olarak, Khan Kuchum'un Ermak'a ve İsker'de bulunan savaşçılarına yönelik açık saldırılarını hiç bildirmediğini unutmayın. Tabii ki, bu korku veya küçük askeri güçler tarafından açıklanabilir. Fakat eski Sibirya Hanı Kazaklardan korkuyor olsaydı, bu toprakları terk ettiğinden beri çoktan zaman alırdı ve bu arada Yermak ordusu tam anlamıyla gözlerimizin önünde erirdi. Hayır, birçok araştırmacı tarafından yaşlı Han'a atfedilen hayvan korkusu dışında başka yasalar da vardı. Eğer Kuchum korktuysa, o zaman Sibirya Hanlığı'nın meşru hükümdarından korkuyordu.
Bununla birlikte, Kuchum, Bagai “Ermak” ta bir gece kaldıkları süre boyunca Yermak'a saldırmaya karar verdi. Ancak, Rus kaynaklarının bu saldırıyı rapor ettiğini hemen ayırtmak gerekiyor ve Sibirya Tatarlarının efsanelerinde biraz farklı çiziliyor. Ve şeflerini terk eden ve sonra da savaşın resmini kendileri için uygun bir ışıkta ortaya koyan insanların tanıklığına inanmak mümkün mü? Efsanevi şefin ölüm yerini ziyaret ettikten sonra, hala saldırganların gece gizliliği altında bile farkedilmeden gizlenebilecekleri bir yer bulamadım. Ermak'ın ölümünde çok müstehcen ve günümüzün herhangi bir araştırmacısı, Kazak ataman'ın ölümünün koşullarını öğrenmesini söyleseydi, tanıkların ifadesinde birçok çelişki bulacaktı.
Son savaşın Rus versiyonunu kabul ederseniz Kuchum'un gece saldırısını seçtiği görülüyor, sadece sürpriz için değil (Kazaklar gece kapağının altındaki saldırganlar tarafından farkedilmeden kaybolabiliyorlardı), aksine düşmanın kendilerine kimin saldırdığını bilemeyeceği anlaşılıyor. Kuchum, Yermak'la yüz yüze görüşmekten korkuyordu. Ve bu yüzden sadece suçlu olanı yapar!
Yermak'ın İsker'e dönmesini bekleyen Kazaklar, sadece liderlerini değil, fethedilen ülkenin yöneticisini ve “Rusya'ya bezhasha” yı da kaybetti, “Sibirya kentini boş bıraktı”. Kuchum'un oğlu Aley bunu hemen anladı ve Han'ın karargahını işgal etti. Yine soru: neden Kuchum değil, oğlu? Aşağıda, kronikler, Kuchum'un ıssız başkente geri dönme konusundaki isteksizliğinin nedenini açıklıyor - Prens Seydak, “Bütün evle ve askeri insanlarla toplandı ve Sibirya kentine geldi, şehir alındı, Tsarevich Alley ve diğer zaferlerden ve sürgün kentinden. Bu memleket, anavatanı Bekbulat'ı ve şehirdeki tacoları kabul ediyor. ” Sonuç iyi bilinmektedir: Sheibanite hanedanı, hükümdar Kuchum ve çocukları ile birlikte devrildi ve Taybuginlerin meşru Sibirya hanedanı egemen oldu.
Yermak'ın Irtysh'ta ölümünden sonraki ikinci yaz için vali İvan Mansurov’un gemileri İsker’e yelken açtı. Şehrin meşru yönetici Sedyak tarafından işgal edildiğini öğrenmiş olan Rus askerler daha kuzeyde yola çıkmış ve Oblerin birleştiği yerde Irtyş'in ağzında küçük bir kasaba kurmuşlardı. Öyle görünüyor ki o zamana kadar Sibirya'da barış hüküm sürüyordu. Voivod Danila Chulkov, Irtysh kıyılarına ulaştığında, hiç kimse onun Tobolsk şehrini yerleştirmesini engellemedi ve sakin bir şekilde eski Sibirya başkentine yakın bir yerde yaşıyordu. Bir yere yaklaşan Kuchum, Sibirya'nın meşru yöneticisine saldırmaz ve Rusları umursamıyor gibi görünmektedir. Babasının geleneklerini sürdüren Seydyak, Ruslar hakkında hiçbir şikayette bulunmuyor. dünya?
Ancak bu dengenin kimseyi üzmediğine, Rus yerleşimcilerine üzülmesine karar verildi. Belki Seydyak'ın kendisine inanıyorlar, ancak eski Vizier olan Kuchum Karach hemen yanında. Kurnazca bir numara ile ataman yüzüğünü arkadaşlarına çeken ve onlarla ilgilenen kişi oydu. Birçoğu açlıktan öldüğü zaman, İsker'deki Kazakları kışın kapladı. Böyle bir kişiye güvenilemedi. Ve sonra çok sıradan bir olay gerçekleşti: Prens Sedyak, Karaçu ve Kazak ordusu Saltan'ın belirli bir prensi “Tobolsk şehrine” davet edildi, masaya oturdu ve mevcut kişilerin sağlığı için şarap içmeyi teklif etti. Belki İslam kanunları, sarhoş edici içmelerine izin vermedi, belki de şarabın çok güçlü olduğu ortaya çıktı, ancak üçü de boğuldu. Bu, kötü bir niyeti gizlemiş olarak yorumlandı ve tüm üçlüyü bağladılar ve onlara eşlik eden gardiyanları yardılar. Doğru, o zaman ünlü Sibiriler, Moskova'ya “büyük egemenlere” gönderildiler; burada onurlandılar ve köylülerle toprak verildi.
Peki ya Kuchum? Chronicles, Tobolsk'a yaklaşmaya çalışmadığını, yerel sakinlerin yerleşim bölgelerini kapatıp tahrip ettiğini bildirdi. Eski denekleriyle savaş açtı, ancak Ruslarla değil. Onu esir aldı ve birer birer Moskova'ya, oğullarına gönderdi, hatta Rus hizmetine geçme önerisi ile kendisine defalarca kendisine mektuplar gönderdi. Fakat yaşlı Han gururla “özgür bir adam” olduğunu ve özgürce öleceğini söyledi. Sibirya tahtına kavuşmayı başaramadı.
İki rakibin (Ermak ve Kuchum) ölümü bazı gizemlerle kaplıdır. Mezarları bilinmemektedir ve Tatar halkında sadece efsaneler yaşamaktadır.
Bu arada, Yermak'ın mezarından bahsederken, efsaneye göre, İslâm'ı Sibirya topraklarına götüren şeytani bir vaiz olan St. Khakim-Ata Türbesi'nden çok uzak olmayan Baishevsky mezarlığında "çam ağacının altında" gömdüğü söylenmelidir. Müslümanların (ve Kuchum'un isyancı olarak devlet dini olarak Hanlığı'na ısrarla girmesi), yüceltilmiş azizin yanındaki bir Gentile'nin gömülmesine izin vermesi muhtemel değildir.
Sibirya tarihçilerini daha önce kabul edilenden biraz farklı bir açıyla tekrar okumaya başladığınızda birçok soru ortaya çıkıyor. Gerçek şu ki, bütün kronikler iki tarafa kahramanlar tarafından yerleştirilen Rus yazarlar tarafından yazılmıştır: bir yandan, Ruslar ve diğer taraftan Tatarlar. Ve hepsi bu. Sonuç olarak, Khan Kuchum Tatar olduğu ortaya çıktı (hiç olmamasına rağmen) ve Türkçesiyle birlikte Yermak, Rus toprağının epik kahramanlarına lakap takıldı. Volga atamanının kahramanlaşması, Ilya Muromets gibi bir masal kahramanı verdi, ancak Sibirya kampanyasının özünü ezdi ve siler, yalnızca yüzeydeki son sonucu bıraktı - Sibirya'nın Rusya'ya eklenmesi.
İnsanlar zaten sözlerini söylediler ve geri almayacaklar. Ve parlak boya tabakasının altında kaba bir temel olduğundan emin olmak için boyayı tuvalden çıkarmak gerekli midir - gri ve sıradan yazılar?
Ulusal bilincinde Yermak bir kahraman oldu; Kuchum, kötülüğünün kaderini aldı, ancak trajik kaderi ona farklı bir halo hakkı verirken, özgürlük ve bağımsızlık sevgisi kişiliğinin onurunu veriyor. Ama şimdi hiçbir şeyi değiştirmeyeceksiniz ... Bugün Ataman Yermak'ın gerçekte kim olduğunu cevaplayabileceğimiz pek mümkün değil, ama bunun şüphesiz ki içinde gördüğümüz ucuz ve popüler bir kahramandan uzak olduğu gerçeği.