Kafkasya’nın Rusya tarafından nihai fethi ve yaklaşık bir milyon kişinin Osmanlı İmparatorluğu topraklarındaki padişahın mülklerine zorla göçünden sonra, askeri-bürokratik ve siyasi sınıf da dahil olmak üzere yerel toplumla bütünleşmiş oldukça fazla sayıda Kuzey Kafkas diasporası oluştu. Aynı zamanda, Kafkas Savaşı olaylarının ve dağ göçlerinin Osmanlı Çerkeslerinin kolektif bilincine yansımasının acılı doğası nedeniyle (esas olarak Çerkesler, aynı zamanda diğer Kuzey Kafkasya halklarının temsilcileri), zihniyetleri, özü tarihsel güçlerin yardımıyla kurtuluş fikrine indirgenmiş olan etno-ulusal bir intikam arzusuydu. vatan ve onunla üçüncü yeniden bütünleşme bir şekilde. Diğer yandan, 1908 ölümünden sonraki Genç Türk devriminden sonra , Çerkes diasporası seçkinlerinin temsilcileri, uluslararası konjonktür ve her şeyden önce Osmanlı-Rus çelişkilerinin özelliklerini kullanarak “Kafkas sorunu” nu çözmek için yeniden pratik projeler geliştirmeye başladılar. II.Dünya Savaşı’nın patlak vermesiyle bu planlar, imparatorluğun kuzeydoğu sınırlarını güçlendirmek ve mümkünse Rusya’nın Türk-Müslüman bölgelerine doğru genişlemekle ilgilenen Jön Türk liderliğinden açık destek aldı. Bu yıllarda İstanbul’da ortaya çıkan Kuzey Kafkasya örgütleri (Kafkasya Bağımsızlık Komitesi, Kafkasya Birliği Derneği, Kuzey Kafkasya Topluluğu vb.) Bu talebi, tarafsız tarafsızların yanı sıra Almanya, Avusturya-Macaristan ve diğer müttefik Portes’teki uluslararası gündemde ilerletmek. yukarıdaki yapılar adına defalarca gönderilmiştir. 1917 Rus devrimlerine sahip olan Çerkes siyasi toplulukları ve komiteleri, Osmanlı yetkilileri ile Dağ Hükümeti olarak adlandırılan ve Kafkasya Birleşik Dağcılar Birliği’nin kurulmasını başlatan ulusal demokratik entelijensiya, Mayıs 1918’de gereksiz Kuzey Kafkasya Cumhuriyeti’ni (TFR) ilan etti. ). Son olarak, diaspora çevrelerinin çabaları, bu oluşumun İstanbul tarafından tanınmasını sağladı ve pagankhnyki, podnihny’sinin yönünü kazandı. Ancak, Ekim 1918 sonunda Jön Türk rejiminin çökmesi ve Liman’ın İtilaf devletlerine teslim olması , ülkedeki sosyo-politik durumu kökten parlattı. Muzaffer birlikler Osmanlı topraklarının önemli bir bölümünü işgal etti ve İngiliz-Fransız birlikleri İstanbul’a çıktı, ardından başkentin yaşamı üzerindeki kontrol neredeyse tamamen Müttefik Kuvvetler Yüksek Komiserlerinin eline geçti. Bütün bunlar, Çerkes seçkinlerini yeni bir strateji geliştirme ve yeni patronlar ve ortaklar bulma tüketiminin önüne koydu. İlk olarak, çevreler mevcut jeopolitik koşullarda veri sistemine başvurmanın mümkün olduğunu düşündüler. Bu seçim şüphesiz Kızıl Ordu’nun darbeleri altında nominal topraklarının kontrolünü kaybetti. Bununla birlikte, diaspora politikacıları, İngilizlerin adalet mahkemelerine ortak ittifak taahhüdünü ilan etmesinden etkilenmediler. Dolayısıyla, savaşın son döneminde, Çerkes aktivistlerin beyanlarında ve bildirilerinde düzenli olarak bu ilkenin Rusya’nın Kuzey Kafkasya halklarına genişletilmesini talep etmeleri tesadüf değildir (örneğin, Kafkasya’nın birliğinin Osmanlı İmparatorluğu, Almanya hükümetlerine çağrısı, örneğin, Mevcut kanıtlara göre, müttefik güçlerin İstanbul’a girmesinden kısa bir süre sonra Çerkes siyasetçiler diaspora kurmak için adımlar atmaya başladılar , bunun için diasporayı harekete geçirmek için Mareşal ve Senatör Fuad Paşa (Thugo) başkanlığındaki özel bir lobi grubu oluşturuldu. Aynı zamanda Osmanlı Milli Telgraf Ajansı ve Kuzey Kafkasya Cemiyeti eski müdürü, özel servislerin albayı Hüseyin Tosun-bey (Shkhapli), Beyrut vilayetinin eski valisi Bekir Sami-bey (Kundukh), sanatçı, halk sanatçısı Namyk İsmail-bey (Zearay), Galatas hocası ve Çerkes model okul müdürü Mustafa Şahin-bey (Butba) ve diğerleri , İtilaf ülkelerinin diğer misyonlarında da kabul görmeyi başardığı halde, bu heyetin İngiliz işgal idaresi ile belgesel bir tebligatını elimizde bulunmaktadır. Birleşik Krallık Ulusal Arşivleri’nde saklanan dosyaya göre, Koruyucu Fuad Pashoy , 24 Kasım 1918’de İngiliz büyükelçiliğini ziyaret etti ve burada Yüksek Komiser Yardımcısı Amiral Richard Webb adına ve adına askeri ataşe tarafından kabul edildi (Yüksek Komiser Amiral A.Kallthorpe tarafından atanan an itibariyle İstanbul’a gelmedi). İkincisi, Dışişleri Bakanlığı’na sunduğu acil raporunda, grubu yetkili yüksek rütbeli bir grup olarak ve “… Çerkesler gibi dağınık bir insanla ilgili olarak mümkün olduğunca” sundu.
Çerkes milletvekilleri, İngiliz hükümetine hem Osmanlı Ortadoğu’sunda hem de tarihi anavatanlarında yaşayan Kuzey Kafkasyalıların sorunlarını çözmenin yollarını belirleyen uzun bir dilekçe verdiler. Fransızca yazılmış bu çağrı metninde imza bulunmamakla birlikte, Türkiye’deki Kuzey Kafkasya göçmenlerinin örgütlenmesi ve Kuzey Kafkasya toplumunun savaş döneminde iki tür faaliyetin ismiyle mühürlendi. Belge, Türk ve diğer resmi makamların görünür etkisi ve katılımı olmadan hazırlandığı için, diaspora siyasi elitinin mevcut programının tamamen nesnel ve samimi bir ifadesi olarak kabul edilebilir. Temyiz, halkların davalarına ve devletlerin gelecekteki yapısına milliyetler ilkesine uygun olarak karar verilirken, gelecek barış konferansında Kuzey Kafkasya meselesinin değerlendirilmesi için bir umut ifadesiyle başladı. Çerkes liderler bu problemi iki bileşeni içerdiğini anladılar: dış, diaspora ve iç, iç. İlk olarak ilk konuya odaklanan belgenin yazarları, Kuban ve Terek yaylalarının önemli bir kısmının talan ettiğini hatırlattı. Çarlık rejiminin Osmanlı İmparatorluğu’na taşınması ve mal ve arazi mallarına el konuldu. Bununla birlikte, sayıları çeşitli Osmanlı vilayetlerinde tahmin edilen Kuzey Kafkasyalılar tarafından çeşitli Osmanlı vilayetlerinde tahmin edilen Kuzey Kafkasya’nın çeşitli Osmanlı vilayetlerinde yaşadılar “… … Kafkas Savaşı ve Muhacirizm sırasında Çerkeslerin mücadelesine karşı sempatik tavırları için İngiltere’ye şükranlarını ifade eden hükümetin dilekçe sahipleri, tarihi vatanlarına ve “gasp edilmiş toprakların iadesine” yardım etmeyi Reddetmediler. Bununla birlikte, diaspora sorununun çözülmesi için zorunlu bir ön koşul, doğrudan Kafkasya bölgesindeki siyasi durumda bir değişiklik olmalıydı; bunun için Londra’dan, barış konferansı çerçevesinde, TFR’nin Karadeniz’den Hazar Denizi’ne kadar olan maksimum sınırları içerisinde bağımsızlığının tanınmasını sağlaması istenmişti. Aynı zamanda, bu eğitimin ilk aşamasında, yaylalara devlet kurumları inşa etmeye ve ekonomiyi geliştirmeye odaklanma fırsatı vermesi beklenen İngiliz koruyucusu altında olduğu düşünülüyordu. Ancak daha uzak bir gelecekte, ülkenin “sağlam ve güvenilir yaşayabilirlik” kazanmasıyla ilan edilebilirdi. İlginçtir ki, Çarlığın çöküşünden sonra atılan adımlar, Şeriatın düşüşü ve bildirgesi kurumsallaştırma adımlarının düşmesi, deklarasyon, sessizce aktarılan belgenin Osmanlı olgusu ve Almanlar ile son zamanlardaki yakın temasları, bağımsızlık eyleminin de ilan edilmesi de dahil olmak üzere. İstanbul’da, savaş sırasında, tarafsız İsviçre’de düzenlenen mazlum milletler Kongresi’ne yalnızca katılımcılarının katılımını dahil etti. Kuzey Kafkasya üniversitelerinin “özgür ve bağımsız sosyal yaşam” iddialarını ve ilerleme ve medeniyet yeteneklerini kanıtlamak için eğitime verdikleri büyük önem, özellikle seçkinlerin idari ve entelektüel hayatını oluşturabilecek yüzlerce Rus ve Batı üniversitelerinden mezun olduğu gerçeğine işaret edildi. yeni cumhuriyet. Dağ liderlerinin demokratik ve laik bir devlet kurma arzusu özellikle vurgulanarak, buradaki tüm halkların iç özerkliğini ve farklı dinlerin temsilcilerinin eşitliğini sağladı. Sonuç olarak, İngiliz hükümeti, acelecilikten kurtulmak için derhal askeri bir operasyon başlatma talebi aldı.
Yukarıdaki koşullar yerine getirilirse, Türkiye’nin taleplerinin Kuzey Kafkasya’dan (özellikle batı kısmına) büyük miktarda Çerkes geri dönüşünü ve bunun “Güney’deki İngiliz uygarlaştırma etkisine adanmış bir öncüye” dönüşmesini öngörmesi bekleniyordu.
Bu çağrı, Amiral Webb’in gizlenmemiş bir sempatisiyle karşılandı. Ona göre, Kuzey Kafkasya’da bağımsız bir hükümetin kurulması ve oraya Osmanlı Çerkeslerinin geri dönüşü, “modern kendi kaderini tayin ilkeleri” ile oldukça tutarlıydı ve müttefik güçlerin bölgesel politikasının “birçok zorluğunu” çözebilirdi. “Eski imparatorluğun ideallerine” bağlı kalanların muhtemel protestoları hesaba katılmadı, çünkü “Kafkasya’nın yeni gelen Rus nüfusu” bundan böyle “kendi evlerinde işleri düzene sokmak” ile meşgul olmalıydı. Bununla birlikte, Kuzey Kafkasya devletinin geleceğinin niteliksel göstergeleri, İstanbul’daki yüksek komiserliğin biraz aceleci ve duygusal bakış açısından daha şüpheciydi. Böylece, Dışişleri Bakanlığı siyasi istihbarat departmanı tarafından Ekim 1918 sonunda hazırlanan gizli bir muhtırada, “(Kuzey Kafkasya’daki) kabilelerin dilsel ve coğrafi olarak o kadar vahşi ve dağınık olduğu, her türlü etkili merkezi yönetimi oluşturabilecekleri belirtildi.” Ayrıca, bağımsızlık için dağ hareketinin gerçek temelinin, en iyi durumda, agestan toprakları olduğuna işaret etti. Bununla birlikte, söz konusu dilekçe, Londra hükümeti abintels’in oldukça yakın bir incelemesine konu olmuştur ve burada daha az önemli olmadığı açıktır.Sadece 1919 Nisan’ının başlarında, geleceğin ünlü tarihçisi, o zamanlar Dışişleri Bakanlığı’nın askeri propaganda gizli departmanının bir çalışanı olan Arnold Toynbee, temeli oluşturan bir uzman görüşü hazırladı Londra’nın bu konudaki tutumu. Toynbee’nin kararları, yalnızca Çerkes diasporasının ülkelerine geri gönderilmesi için yapılan önerilerle ilgiliydi ve tuhaf ve tuhaf önerilere tanıklık etti. Belgenin yazarı, Çerkeslerin trajik kaderine sempati duyarak aynı zamanda onları bir numara yapmaya teşvik etmenin kabul edilemezliğinden yola çıktı . İlk olarak Toynbee’ye göre, Kuzey-Batı Kafkasya veya tarihi Çerkesya Dağıstan ve bölgenin diğer doğu bölgelerinden farklı olarak önceki yarım yüzyıl oldu ” önemsiz bir yerli nüfusa sahip bir Rus ülkesi. Bu koşullarda, Osmanlı Çerkeslerinin toplu yeniden yerleştirilmesi. İkinci olarak, politika desteği Antant tarafından desteklenen beyaz “hükümetler ve ordular“vardır (yerel Ruslardan değil, aynı zamanda Rus durumdan sadece muhalefet neden olur”. Kafkasya bölgesinde, güney kısmı dahil. Dikkate bu koşulları alarak, Toynbee yanlış böyle yaratmak için düşünülen illüzyonlar-ya gotovstiri derzhavatchey yerine diasporadaki Çerkeslere “huzursuz” kullanımını buldum ama olmalı “… yetenekli ve çalışkan yerli nüfusla karşılaştırıldığında yaşayan standardını.” “… görev sistemi altında Osmanlı topraklarının canlanması durumunda.” Bu ise yönü ve diasporayı siyasi elit. rehberlik sunulan ancak “… yetenekli ve çalışkan yerli nüfusla karşılaştırıldığında yaşayan daha yüksek bir standarda cihazı,” onlar rolünü yerine getirebileceğini “Osmanlı canlanması durumunda … manda sistemi altında iniyor.” içinde bulunduğu diaspora siyasi elitini bu yönde yönlendirmek önerildi, ancak “… yetenekli ve çalışkan Yerli halka göre daha yüksek yaşam standardına sahip inşaat “, manda sistemi altında Osmanlı topraklarının canlanması durumunda” … rolünü yerine getirebilirlerdi. Diaspora siyasi elitini yönlendirmek bu yönde önerildi. Bundan çok önce, Şubat 1919’da, Dışişleri Bakanlığı Amiral Webb’e, barış konferansını Kuzey Kafkasyalıların taleplerini tanıtmak için temsilcilerinin Paris’e gönderilmesi konusunda İstanbul Çerkes örgütlerinin liderlerini tanıtma talimatını verdi. Böylece, dünya savaşının bitiminden kısa bir süre sonra diaspora siyasetçilerinin “Kuzey Kafkasya sorununu” çözme projelerini savunmak için İtilaf devletlerinin gözüne girmek için yaptıkları girişim başarısız oldu. İngilizlerin bu girişime karşı soğuk tavrı, daha önce de yapıldığı gibi, öncelikle eski Rus İmparatorluğunun güneyindeki sivil çatışmada diğer güçlere bel bağlayan muzaffer güçlerin çıkarları ve planlarıyla tutarsızlığı ile açıklanmaktadır. Ayrıca dağ bağımsızlığı, Çerkes komiteleri ve toplumların gelişen fikirlerinin, bir kural olarak, işgal yetkilileri tarafından Genç Türk liderliği ile ilişkilendirildiği ve politikasının gizli bir aracı olarak algılandığı unutulmamalıdır. Dahası, bu örgütlerin pek çok aktivistinin, sebepsiz yere, eski yeraltında çalışan yapıların yapılarıyla bağlantıları olduğundan şüpheleniliyordu. Nitekim, Ocak 1919’un sonunda İngilizler tarafından tutuklanan ve daha sonra Malta’ya sürgün edilen büyük bir Genç Türk memurlar grubunda, Hüseyin Tosun-bey (Shkhapli) da dahil olmak üzere birçok önde gelen Çerkes aktivist vardı. Etno-ulusal özlemlerini destekleme girişimleri yeterince ikna edici değildi. Haziran 1919’da, o dönemde hâlâ faaliyet gösteren tek Çerkes siyasi derneği – Kuzey Kafkasya Topluluğu – açıkça Çerkes’ti ve bu, şüphesiz , İstanbul’daki “eski rejim” Çerkes Çerkes seçkinlerinin Törenlerindeki resmedilen pratik ilgisinin nihai kaybına tanıklık etti. Bundan kısa bir süre sonra, Ekim 1919’da İngilizlerin, padişahın hükümeti tarafından kontrol edilen hükümeti ile birlikte, ana ajanları vilayet Çerkes soylularının temsilcisi olan dış müdahaleyle savaşan Kemalistlere karşı Marmara Denizi Çerkeslerinin büyük bir isyanı olması önemlidir. Bu durum, Toynbee’nin İngilizlerin Çerkes diasporasının çıkarlarını Kafkas bağlamında değil, Osmanlı mallarını gerçek siyasetin gereklerine göre yeniden organize etme tercihlerine ilişkin ciddi sözlerini bir kez daha doğruladı.
G. V. CHOCHIEV