Slavyansk'tan Minsk'e
Sloviansk'a ilk saldırıdan ilk Minsk anlaşmalarına kadar geçen dönem DPR ve LPR'nin kaderindeki en zor dönem değildi, aynı dönemde kavram olarak tanımladığımız kavramlar "Militaristler" ve "barışı koruma görevlileri"... Her iki terimden alıntı yapmam tesadüf değil. Her iki tanım da oldukça keyfi olduğu için. Medya faaliyetlerinden bir kesit alırsak, barışın arzulanırlığından bahseden politikacıların ve uzmanların ezici çoğunluğunun Ukrayna sorununa askeri bir çözümün kaçınılmazlığını vurguladığını görürüz. Yani durumu değerlendirme konusunda herhangi bir tutarsızlık yoktur.
Rusya'da ne pahasına olursa olsun barış çağrısında bulunacak ciddi siyasi güçler yok (kesinlikle marjinalleşmiş liberal muhalefeti ciddi bir güç olarak görmemek). Aslında, "barışı koruma görevlileri" ile "militaristler" arasındaki tartışma, savaşmanın gerekli olup olmadığı değil - uzun süredir devam ediyorsa bir savaşın uygunluğunu tartışmak aptalca - ama nasıl savaşılacağı. Ve Ukrayna krizinin erken safhalarında Rus ordusunu, henüz gelişmemiş Nazi diktatörlüğünü devirmek için kullanmanın gerekli olup olmadığı.
"Militaristler" yapmaları gerektiğini düşünüyor. Ve eğer konu sadece Rusya-Ukrayna ihtilafı olsaydı, onlara koşulsuz olarak katılırdım. Nitekim, önceden ülkenizi ve halkınızı yok etme hedefini ilan eden ve aynı zamanda hiçbir şey yapmayan Nazi rejiminin yanınızda kaçıp istikrar kazanmasını izlemek tamamen doğal değil. Ukraynalı yetkililerin sadece 2014'ün ilk aylarında yasal olarak on savaş ilan edilebilecek kadar çok provokasyon düzenlediği bir sır değil. Kırım'ın Rusya'nın yetki alanına geçişi, en azından Ukrayna devletinin yeniden kurulmasını kaçınılmaz hale getirdi. Mevcut Ukrayna, Kırım'ı her zaman kendi başına görecek ve uluslararası hukuk açısından (ve Rus jingoistik vatanseverleri değil), mesele nihayet çözülmeyecek. Bu nedenle, şu ya da bu şekilde Ukrayna devleti yıkılmalı.
Şubat 2014'teki işgal lehine sonsuz sayıda argüman sunabilirim. Ama neden? On beş yılı aşkın bir süredir elde edilen sonuçlara göre değerlendiren Rus liderliği, yine de histerik blog yazarlarından biraz daha zeki ve neler olup bittiğine dair, "özel" bilginin "birinci elden" yalnızca elde edilebileceğini bile anlayamayan sifonlu bilgi sarnıçlarının sahiplerinden daha eksiksiz bir resme sahip. Yanlış bilgileri boşaltmak için kullanmak istediklerinde. Vatansever muhafız, Rusya'nın belirli bir aşamada sıcak bir çatışmaya çekilmesinin pratikte kaçınılmaz olduğunu anlarsa, Kremlin'in bunu görmediğine veya tehlikeyi küçümsemediğine inanmak saçma olur. En azından Rus devlet medyasının çalışmalarını değerlendirirseniz, son bir buçuk yıldır kamuoyunu Şubat-Mart 2014'te en yaygın olan pozisyondan yeniden biçimlendirdiklerini göreceksiniz: “Buna neden ihtiyacımız var? Ukrayna'da kendi kendilerine çözsünler ”,“ Gerekirse Paris'e de ulaşacağız ”. Sırf eğlence olsun diye bu tür bilgilendirme kampanyaları yapılmamaktadır. Amerika Birleşik Devletleri'nin "korkunç bir dost" imajı, "komik bir düşman" imajına dönüşmüyor.
Bununla birlikte, Ukrayna sınırında yarım yıldır tehdit edici bir pozisyonda bulunan birlikler resmi olarak Ukrayna topraklarında görünmedi. Federasyon Konseyi'nin iznine ve o zamanki meşru Yanukoviç'in talebine rağmen görünmediler. Aynen bunun gibi, bu tür izinler de alınmaz ve talepler dile getirilmez. Asker yerine Minsk oldu. Ve oyun uzun süre devam etti. Rusya neden açıkça savaşa hazırlanıyor ama savaş başlatmıyor?
Çünkü sadece Ukrayna'ya karşı dar görüşlülük ve saplantı, “militaristlerin” Rusya ile ABD arasındaki küresel imha savaşının Kiev veya Donbass için olmadığını anlamasını engelliyor. Savaş insanlığın geleceği için sürüyor. Geleceğimiz dahil. Ve bu küresel bir çatışma, sistematik bir çatışma. Bu çatışmada, eski, solmakta olan, ölümcül derecede hasta olan Amerikan dünyası, ıstırabını uzatmak için savaşır. Bu dünya yaşayamaz. Onun için zafer, ölümün kısa bir ertelenmesidir. Ama ölürken, şimdi gözlerimizin önünde ve katılımımızla doğmakta olan yeni dünyaya yaşamla bağdaşmayan zarar verme yeteneğine sahiptir. Amerika gibi bireysel bir hegemonyanın imkansız olduğu yeni bir dünyanın gerçekleşmesi için, Rusya'nın ABD ile çatışmadan güçlü, koruyarak ve hatta potansiyelini artırarak ve çatışma sırasında tükenmeden çıkması gerekir.
Yalnızca, tek hegemon statüsünü sağlama iddiasında bulunmayan, ancak Washington'un devrilmesinden sonra tahtı boşaltmaya çalışan herkese yardım edebilen güçlü ve otoriter bir Rusya'nın varlığı, eski çağın bu son çatışmasında insanlığın uğradığı fedakarlıkların boşuna olmadığını ve Gerçekten harika bir yeni dünya elde ediyoruz, eskisinin ikinci baskısı değil. Sadece bu durumda sadece Donbass'ın çocukları değil, Şam'ın çocukları, Bağdat'ın çocukları, Belgrad'ın çocukları da bir nedenle kan ve gözyaşları döküldü.
Duruma bu konumdan bakarsak, ABD'nin Ukrayna'da Rusya için klasik bir tuzak hazırladığını görürüz. Kiev'de kasıtlı olarak sadece Rus düşmanı (Yuşçenko Poroşenko'dan daha ikna olmuş bir Rus düşkünü idi) ama kesinlikle acımasız bir rejimi iktidara getirdiler. Rejime Odessa Khatyn'e karşı tam yetki vermeleri ve Kiev'deki siyasi cinayetler, "Sağ Sektör" ve diğer Nazi gönüllülerine işkence nedeniyle Dnepropetrovsk, Kharkov, Zaporozhye'deki aktivistlere karşı yargısız misilleme vermeleri tesadüf değildi. Rus liderliğinin yardım edemediği ancak müdahale edebileceği bir tablo yarattılar. Rus kamuoyunun baskısı altında müdahale etmek zorunda kaldı. Ordunun Ukrayna'ya taşınması gerekiyordu. Bundan sonra Rusya, Vietnam ve Çeçenya'yı tek şişede alacaktı.
Ilk olarakKuşkusuz, Ukrayna silahlı kuvvetleri, birkaç gün, hatta birkaç saat içinde bastırılacak olan tamamen akademik direniş sağlayabildi. Ancak Nazi gönüllüleri ve şu anda Donbass'taki "Rus saldırganlığına" karşı "vatanlarını savunan" veya gönüllü olarak ordu için yiyecek ve üniformadan her şeyi toplayan on binlerce basit fikirli dolandırıcı оружия, mühimmat ve hatta tek tek teçhizat parçaları, ya da medyada ve sosyal ağlarda bir bilgi savaşı yürütüyorlarsa, bunlar hiçbir yere gitmezdi. Biri partizan olur, biri sabotaj yapar, birisi sessizce yeni hükümetten nefret ederdi.
Rusya, yirmi milyonu düşmanca ya da sadakatsiz olan kırk milyon yoksul nüfusa sahip devasa bir harap bölge alacaktı. Ve bu, açıkça kauçuk olmayan Rus kaynaklarını zorlayacaktır.
Ikinci olarakAmerikalılar, Avrupa'nın Rus karşıtı bir platformda birleştirilmesini daha hızlı gerçekleştirebilir ve daha kararlı hedeflere ulaşabilirdi. Şu anda Rusya yanlısı konumlardan hareket eden bu siyasi güçler, sinsi ve dişlerine kadar silahlanmış bir boz ayının küçük, demokratik mavi-sarı bir tavşana saldırdığını söyleyerek susturulacaktır. Ve badem için zaman yok. Avrupa kendisini ve değerlerini korumalıdır. Neo-Maccarthyism'in Avrupa baskısı oldukça gerçekti.
Yaptırımlar derhal ve tam olarak uygulanacak ve eğitimsiz ekonomiyi çok ağır vuracaktı. Batı Ukrayna'da, Avrupalı "tatilcilerin", Amerikalı eğitmenlerin, NATO silahlarının ve diğer küçük sevinçlerin yardımıyla, Rusya için bir Donbass benzeri yaratmaya çalışacaklardı - kesin bir sonuca ulaşmanın imkansız olduğu ve on yıllarca sürebilen yorucu küçük bir savaş.
Ordu, işgal altındaki Ukrayna'yı kontrol etme ve Bandera direnişini bastırma ihtiyacı ile zincirlenecek, ekonomi krizde olacaktı. İnsanlar, yetkililerden “neden bu kadar mutluyuz?” Sorusunu açıklamalarını isteyeceklerdi, Toplum, istikrarsızlaşmanın ölümcül girdabına girecekti. "Militaristler" ellerini yıkayacak, Kremlin'i beceriksizlikle eleştirecek ve liberallerle dayanışma içinde böyle bir felakete asla izin vermeyeceklerini söyleyeceklerdi.
Son olarak, üçüncü, Rusya'nın CU, EAEU, SCO, BRICS ve diğer çalışan ve gelişmekte olan derneklerdeki müttefikleri, Moskova'nın liderliğini zaten onaylamayan, "SSCB'yi canlandırmaya" veya ABD'nin yerini almaya ve kendi iradelerini dünyaya dikte etmeye çalıştığından şüpheleniyor. tüm ortak projeler. Birisi, Ukrayna'ya asker göndermek mümkünse, onu ziyaret etmenin mümkün olacağından ve daha zeki birinin, eylemlerinin olası sonuçlarını birkaç adım ileride hesaplayamayan bir ülkeyle iletişime geçmeye gerek olmadığını düşünmesinden korkacaktır.
Bunların yerine Minsk oldu.
Rusya ne aldı?
Ilk olarakSlavyansk ve Minsk arasındaki dönemde, Rus vatandaşları ayaklanmaya önderlik ediyordu, kendi dış ve iç siyasi hedeflerinin peşinden gidiyordu ya da sadece Porthos gibi “savaştığım için savaşıyorum” yerine kontrollü yerel sakinler geçtiği için savaşa gelenlerdi. DPR / LPR liderliği prezentabl hale geldi. "Neden Ukrayna'daki halk ayaklanması tamamen Rusya vatandaşları tarafından yönetiliyor?" Sorusundan korkmadan dünyaya sunulabilir. Ne bekleyeceğinizi bilmediğiniz kontrolsüz Mahnovizm, yavaş yavaş normal örgütsel yapılara doğru itilmeye başladı. Gereksiz bir şekilde savaşan ve "barış gücü sağlayanlar" olarak kabul edilen saha "komutanları", DPR / LPR ordusunun subaylarına gereksiz bir yük dönüşmeye başladı.
Gelecekte, ilk Minsk'ten sonra ve ikinciden önce, sıradan sivil kontrol sistemleri inşa edilmeye başlandı. Donetsk'te araba ve apartman kullanan küstah serbest yazarın haydutluğu bastırıldı. Finansal sistem kurulmaya başlandı, cumhuriyetlerin ekonomisi yaratıldı. Genelde normal bir yaşam sağlamak için (bombardıman altında da olsa) yapılar oluşturulmaya başlandı. Bu ince ama kritik değişiklikler olmasaydı, cumhuriyetler ayakta kalamazdı. Nüfusun desteği olmadan, "yaban kazları", en Rus vatanseverler olsalar bile, dayanamazlar ve nüfus, bu nüfusun bulunduğu topraklarda sadece zevkleri ve fikirleri için savaşanlara destek vermeyi çok hızlı bir şekilde bırakır. yaşıyor ve kim bu nüfusun tam olarak, neye bağlı olarak ve ne kadar yaşayabileceğini umursamıyor.
Ikinci olarakSözde "Minsk süreci" sırasında Rusya, Kiev'i ilk önce bir gıcırtıyla ve siyasi açıdan önemsiz Kuçma aracılığıyla isyancılarla müzakere masasına oturmaya zorladı ve onları fiilen kendisine eşit bir müzakere partisi olarak tanıdı. İkinci aşamada, ikinci Minsk'te Merkel ve Oland bu masada göründü. Moskova, Ukrayna ile AB arasındaki Ortaklık Anlaşmasının hazırlandığı günlerden bu yana taleplerini gerçekleştirdi - Ukrayna sorunu üzerine Avrupa ile doğrudan bir diyalog. Şimdi, Karasin-Nuland grubunun ortaya çıkmasından sonra, ABD ile doğrudan diyalog için bir platform ortaya çıktı. Washington'un bir buçuk yıldır savaştığı bir şey oldu - ABD, iradesine karşı, Ukrayna krizine dahil olduğunu kabul etti (daha önce, resmi versiyon Ukrayna halkının yozlaşmış bir rejime karşı mücadelesiydi). Şimdi Washington ve Brüksel, Ukrayna'daki durumun hem siyasi hem de yasal olarak gelişmesinden sorumludur. Rusya'nın küçükleri rahatsız ettiğini ve ABD'nin artık geçmediğini iddia etmek. Putin ile doğrudan görüşmelerde bulunduğunu iddia eden Poroshenko, nihayet soyunma odasındaki Zakharchenko ve Plotnitsky'ye taşınıyor - çatışmanın gerçek taraflarının ne karar vereceğini beklemek için.
Üçüncü olarakMinsk'te savaş sürdüğü ve müzakereler sürdüğü müddetçe, Ukrayna'da tatlı bir hayat vaat eden, Avrupa'ya savaş veren, yardım etmeyen ve kurtaramayan ABD ile kendi siyasetçileriyle hayal kırıklığı büyüyor. Bu süreç hala yavaş ilerliyor ama devam ediyor. Tıpkı rejim içinde artan çelişkiler süreci devam ederken. Kavanozdaki örümcekler birbirlerini yemeye başlar. Diğer şeylerin yanı sıra, bu, Ukrayna Nazi rejiminden kurtarıldığında, Rusya'nın reddinin yalnızca toplumun marjinalleşmiş gruplarında devam edeceği anlamına gelir (ikna olmuş bir liberal entelijansiya, bürokrasinin devletin ortadan kalkmasıyla işlerini kaybeden bir parçası - örneğin, Dışişleri Bakanlığı veya Ukrayna Güvenlik Servisi çalışanları, Ukrayna Banderaizminin ideologları ve yeni Ukraynalı'nın yaratıcıları "hikayeler"). Avrupa'nın tercihinden hayal kırıklığına uğramış geri kalanlar Moskova'ya yönelmek zorunda kalacak - bir şekilde yaşamaları gerekiyor.
İdeal olarak,% XNUMX uygulama durumunda, "barışı koruma görevlilerinin" planı her şeyi zayiat ve düşmanlık olmadan, sadece biraz sonra almayı mümkün kıldı. Yeni bir anayasaya ve geniş bölgesel haklara sahip bir federal Ukrayna, yalnızca Kırım'ın Rusya'ya geçişini resmen tanımakla kalmayacak (yeni anayasada Kırım artık Ukrayna toprağı olarak anılmayacaktı), aynı zamanda sessizce Gümrük Birliği ve EAEU'ya evrimsel bir şekilde entegre olacaktı. Sadece gidecek hiçbir yeri olmayacaktı. Ne de olsa ne ABD ne de AB Ukrayna'yı destekleyecekti.
Bu plan uygulanabilir miydi? Hayır. Siyasette kusursuz bir plan asla tam olarak uygulanmaz. En az% 50 ise, zaten iyidir. ABD, Rusya'yı çatışmaya sürükleyecek ve bunun için Ukrayna'da Vietnam'ı yaratacaktı. Bu nedenle, Kiev'in tamamen müzakere edemediği ve silahlı kuvvetler üzerinde tam kontrol sağlamadan önce bile Donbass'ta savaşı başlattığı ortaya çıktı. Sonuç olarak Minsk, Moskova ve Washington'un, dünya toplumunun gözünde kimin saldırgan olacağı Ukrayna'da kimin için Vietnam'a uyacak sorusu etrafında manevra yapabilecekleri bir platform haline geldi. Şimdiye kadar Rusya daha iyi manevra yapıyor.
Ancak, herhangi bir manevra bir gün sona erecek. Son haftalarda, Obama yönetiminin krizin barışçıl bir şekilde çözülmesine ilgi gösterdiği benzersiz bir durum yaşandı. Apaçık. 2016'dan önce Ukrayna'dan ayrılmak ve aynı zamanda itibarını kaybetmemek gerekiyor, aksi takdirde demokratların seçimlerde yapacak bir şeyi kalmayacak. Cumhuriyetçiler, "kararlı olmadıkları için" onları parçalayacaklar. Kiev rejimi, Rus yurtsever muhafızlarının Ukrayna ordusunun artan gücü hakkındaki tüm haykırışlarına rağmen, tıpkı harap olmuş bir ülkede iç savaş yürüten herhangi bir rejimin zayıflaması gibi, nesnel olarak zayıflıyor. Eski Avrupa, Amerikan şemsiyesinden çıkmaya cesaret edemese de, "Atlantik dayanışması" gösterme ihtiyacıyla bağlantılı kayıplardan hiç zevk almıyor. AB bu sayfayı çevirmek istiyor.
Genel olarak, Ukrayna ve çevresindeki durum ABD'nin tam kontrolünden çıkıyor. Ve Obama uzlaşmacı bir anlaşmaya vararak, gelecekte Ukrayna platformunda oynama olasılığını korumaya çalışıyor. Muhtemelen, Rus liderliği onunla yarı yolda buluşurdu. Yine de, siyasi olarak Kremlin, Beyaz Saray'ı sürekli yeniden canlandırıyor ve Ukrayna'yı Rusya'nın entegrasyon projelerine entegre etme meselesi, birkaç yıl önce olduğu kadar bugün de temel değil. Sakin bir şekilde işlerin doğal seyri beklenebilir, zaten Kiev'in gidecek hiçbir yeri yok - bunu AB'de kabul etmiyorlar, para vermiyorlar ve ekonomi zaten yıkılmış durumda. Sadece Rusya'ya boyun eğmek kalır. Sadece sınırlarında kırk milyon yoksulluk ve istikrarsızlık bölgesine ihtiyaç duymadığı için tasarruf edecek. Üstelik Rus vatandaşlarından ayırt edilemeyen Ukrayna vatandaşları da bu istikrarsızlığı hızla Rusya'ya aktarmaya başlayacak.
Ancak barışçıl bir uzlaşma çözümü seçeneğinin, Amerika Birleşik Devletleri için yararlı olmasına ve Rusya'nın uzun vadeli çıkarlarıyla çelişmese de kesinlikle işe yaramayacağından kesinlikle eminim. Washington'da şahinler çok güçlü. Her iki parti de sertleştirici Rus karşıtı politika sloganıyla seçimlere giriyor. Ukrayna'daki başarısızlığın dolaylı olarak bile tanınması (ve ABD'nin bir uzlaşmaya rıza göstermesi, başarısızlığın kabul edilmesidir) CIA ve Dışişleri Bakanlığı'ndaki birçok parlak kariyeri mahvedecektir. Kievli siyasetçiler propaganda levhasını değiştirecek, savaşı terk edecek veya Donbass ile müzakere edecek durumda değiller. O zaman sadece anti-faşistler için değil, aynı zamanda Ukrayna toplumunun Nazi yanlısı kesimleri için de düşman olacaklar. Daha sonra aldılar ve başlangıçta önerilen koşullar üzerinde anlaştılarsa, ne için savaştılar ve öldüler? Gönüllü taburlardan ideolojik, ikna olmuş Naziler ve savaşın bir ilke haline geldiği ordunun motive olmuş kısmı da "ihaneti" affetmeyebilir. Bir ordunun savaşta mağlup olması ve teslim olanların moralini bozması bir şeydir. Memurların, politikacıların zaferlerini "çaldıklarına" inandıkları başka bir konudur.
Yani, her şey, bazı müzakere durgunluğuna rağmen, Ukrayna'da büyük bir savaşın kaçınılmaz olduğunu ve büyük olasılıkla, tetikleyicisi olması gereken bir provokasyonun Amerikalılar tarafından çoktan geliştirildiğini gösteriyor.
İdeal bir barış planını uygulayamayan "barış güçleri" yine de askeri bir harekatın başlangıç koşulları açısından mükemmel bir sonuç elde ettiler. Rusya, dünya ülkelerinin çoğu için "saldırgan" olmadı. ABD ve AB, Ukrayna krizine dahil olduklarını resmen doğruladılar. Ukrayna'daki durum Batı için bir çıkmazdır ve Rusya olmadan çözemez, Rusya ise şimdilik acele etmeyebilir. Rus liderliğinin uluslararası otoritesi, vatansever nöbetçilerin söylediklerinin aksine, önemli ölçüde büyüdü. Mısır bile kendi öğretilerini benimsemeye karar verdi. filo Akdeniz'de Rus olanla birlikte. 70'lerin ortalarından itibaren Amerika Birleşik Devletleri'nin tam kontrolü altında olan Mısır. Bu artık sadece bir jest değil. Bu, Washington'un Ortadoğu'daki etkisi için çalan zil.
Ve işgal ile "gecikme" nedeniyle Kiev'deki Nazi propagandasının milyonlarca zombi yaratacağından korkanlar için, o zaman nesilden nesile Rusya'dan nefret edecek, size hatırlatmak isterim ki, şimdi Donbass'ta Rus halkına karşı savaşanların çoğu. 74 yıldır kesintisiz ve etkin işleyen komünist propaganda koşullarında büyüyen ve şekillenen modern bir Rus düşmanı Ukrayna inşa etti. Ve onlara şimdi yaptıklarını hiç öğretmediler.