HER Pazartesi HAYATA Celal'in Penceresinden SEVGİYLE bakarak yazdığımız yeni bir köşe yazısını yayınlıyoruz... Hayat sevince sevilince güzel...
"Derdimi seviyorum, Derdimi Vereni de seviyorum. Biliyorumki Derdimi veren de beni seviyor. SEVEN SEVDİĞİNİN NAZINI ÖLÇÜYOR. SEVİLEN ÇEKMESİNDE NEYLESİN... " (Hz. Mevlana)
Önceden engellileri görürdüm fakat görmezden
gelir geçerdim. Bu Friedreich Ataksisi
hastalığının bana verdiği derslerden biri de “Empati” yapmasını öğrenmemdir.
Hani Nasreddin hoca damdan düştüğünde başına
toplananlar hekimi çağıralım deyince,
“bana damdan düşen birini çağırın”
dediği gibi ben de şimdi tekerlekli sandalyedekilerin hislerini ve hallerini,
sıkıntılarını anlıyorum. (Empati)
Ben engelli biriyle karşılaştığımda onun
tuvaletini nasıl yaptığını, tekerlekli sandalyeden yatağa nasıl geçtiğini
düşünürüm.
Hayatta en büyük nimetim, annem ve babamdır. Benim belden aşağısı, hiç çalışmıyor.Hareket ettirilmem, bu yüzden çok zor. Ama, babam -Allah
razı olsun- klozet üzerine bir vinç
sistemi icat edince rahat ettik.
Merak edenler buradan babamın beni yataktan
tuvalete götürüşünü ve vinçle klozet üzerinde nasıl kaldırdığını
izleyebilirler: