Keskin bir yalnızlığın esiri olmadan göremezsin görmek istediklerini. Önce karanlık bir odaya kapanmalısın ve sonra tamamlamaya çalıştığın resmin yapboz parçalarının yerini sadece hissederek bulmalısın.
Damağın kuruduğunda değil, suyun kokusunu aldığında susadığını anlamalısın. Karanlıkta okuduğun kitaptaki sözcükleri dudaklarından uzak tutmalısın.
Etrafında bir müzik aleti yok, bir müzik çalar da yok. Dinlemek istediğin melodiyi zihninde yaratmalısın.
Bazen pencerenden içeriye yumuşak Akdeniz esintisinin girdiğini hissetmelisin, ona sarılıp uyumalısın ve odanda hala hiç ışık yok.
Kendi kendine konuştuğun anlar olabilir; kendine yalan söylememelisin. Karanlık duvarlardan birine bir siluet çizmelisin ama sadece tek bir kara kalem hakkın var.
Işıklar yandığında burnunun üzerinde bir siluet göreceksin. İşte o siluet, keskin yalnızlığının siluetidir. Onu hiç yanından ayırma…