Vladimir Vladimirovich Putin’in “Rusya Federasyonu Güvenliğini Sağlamak İçin Kullanılan Ayrı Özel Ekonomik Tedbirler Üzerine” kararnamesi için 2015.07.29’i imzaladığı haberi, cumhurbaşkanının halk tarafından hatalı şekilde desteklendiğini kanıtlayan uzmanlardan güçlü bir tepki almasına neden oldu. Onlar, dost canlısı bir koroda, ülkedeki yiyeceklerin imha edilme olasılığı hakkındaki fikrini çok sert bir şekilde kınadılar; hikayeler eksikliğinden ciddi şekilde etkilenir.
Bu uzmanları desteklemeyen bilge Maxim Y. Sokolov bile, LiveJournal'sinde, SSCB Bilimler Akademisi (1810'ten beri) SSCB Bilimler Akademisi (1811'tan bu yana) XI “1927'un Gücünün Zenitinde İmparator ve İmparatorluk” adlı bölümden bir alıntı yaptı. Ağustos 1893, derinden inanan bir Ortodoks gelin - Evgeny Viktorovich) Tarle (1874.11.08 - 1955.01.05) “Napolyon” un ısrarıyla: “Sonra Napolyon, Trianon’un yasaklı tarifesi 1810’in neresinden geldiğine bakmaksızın, sömürge ürünlerinde yasal ticaret yaptı. Tüm Avrupa'da yangınlar yanıyordu: gümrük memurlarına, polislere, jandarmalara, büyük ve küçük otoritelere, genel başkanlardan genel valilere, gece gözetmenlerine ve at gardiyanlarına kadar inkar etmek, Napolyon, el konulan tüm malları aleni bir şekilde yakma emri verdi. Görgü tanıklarına göre, kalabalık, sükunetli ve sessiz bir insan kalabalığı, yüksek dağlarda patiska, ince kumaş, kaşmir kumaş, şeker fıçıları, kahve, kakao, tsibikov çayı, pamuk ve pamuk ipliği balyaları, çivit mavisi, karabiber, tarçın, baklavaları doldurdu. madde ve halka açık yandı. "Sezar çok kızdı" - İngiliz gazetelerini bu performanslarla ilgili söylentilerin etkisiyle yazdı. Napolyon, tüm bu ithal edilen hazinelerin yalnızca fiziksel olarak tahrip edilmesinin, kaçakçılığın gerçekten kâr edilemez bir girişime dönüşmesine neden olabileceğine ve yalnızca ıssız bir kıyıdaki uçurumun altında, malların getirilmesine değil, aynı zamanda zenginlerin de gözaltına alınacak bir yere boşaltılması riskine yol açma riskini doğurabileceğine karar verdi. Leipzig, Hamburg, Strasbourg, Paris, Anvers, Amsterdam, Cenova, Münih, Varşova, Milano, Trieste, Venedik vb. tüccarlar, ofisinde sessizce oturan, üçüncü ve dördüncü ellerden mal kaçakçılığı yaptılar. " . Alıntı, kuşkusuz, Avrupa'nın büyük kısmının yöneticisinin ada imparatorluğu ile mücadelesinin sonucunu hatırlatıyor. Tarihçi tarafından renkli bir şekilde tarif edilen ayrıntılara girmeden çalışmasını tam olarak incelemeyi öneririm, ama burada şunu not edeceğim: Napoleon Karlovich Bonaparte (1769.08.15 - 1821.05.05) 1812.06.22, Rus imparatorluğuna savaş ilan etti ve 1812.06.24, sistematik ihlali durdurmak için kendi sınırlarını belirledi onun tarafından kıta ablukası kuruldu.
Bu doğal soruları gündeme getiriyor. İki büyük güç arasındaki benzetme hem kişilik hem de devlet stratejisi açısından meşru mudur? Vladimir Vladimirovich'in Napolyon Karloviç'in başarısız olduğu yerde başarılı olma şansı var mı? Hükümlerin toplu olarak imha edilmesi Rus ahlâki devletini nasıl etkileyecek? Yok edilmeli mi?
Herhangi bir hükümet lideri arasında çok fazla benzerlik olabilir. Özellikle ateşli devrimcilerin veya (şu anki Rusya Federasyonu'nda) karşı devrimcilerin yerini almaya gelen rakamlar arasında. Özellikle, her iki yöneticinin de zalim ve sahtekarlarla çok savaşması gerekiyordu. Karma başarı ile: büyük olasılıkla, bu tür savaşlarda tam bir zafer kazanmanın umudu yoktur. Yine de, silahlı kuvvetlerin temini bile en uygun dolandırıcılık alanlarından biri olsa da, Alexander Vasilievich Suvorov (1730.11.24 - 1800.05.18), bir çeyrek usta olarak görev yaptıktan sonra, bu adımı alarak, skandalını ve sicilini zedeleyen bir miktar skandalla orduna girdi. Oyun kurucu bölümünde iki yıl görev yapmış olan kişiler, Bonaparte'nin iktidara gelmesinden on yıl sonra, daha dürüst ve daha ucuz hale gelmiş (Putin hakkında söyleyebileceğim kadarıyla aynı şeyi söyleyebildik) denemesiz vurulabilir. Yine de bu tür analojilerin kolaylığı kanıtlıyor: bir şeyi kanıtlamak için çok basit. Öyleyse, Vladimir'in erken taç giyme işleminin ipuçları, en azından "Capitol kalıntıları tatmin edildi" yazısının ortaya çıkmasına kadar iflas etmiş sayılabilir.
Bugünün Rusya'sında kaçakçılıkla mücadele, o zamanlar Avrupa’dan daha zor. Sınırlar artık daha güvenilir bir şekilde kontrol ediliyor - ancak Philip II Amintovich Argead (382 - 336 BC, 359 ile kurallar) ona öğretti: Altın yüklü bir eşek, herhangi bir kaleye sahip olacak. Kaçakçılığa kızmak kolaylaştı. Tarle tarafından listelenen mallar, o zamanki Avrupa (nüfustan söz etmeyen) nüfusun sadece çok küçük bir kısmını tüketiyordu. Rusya Federasyonu, gıda ithalatı iğnesi üzerine reformcular tarafından o kadar sıkı bir şekilde yerleştirildi ki, 5 - 10 bile yıllar önce hiç kimse bize sonlandırılmasını bile söylemedi. Ancak son yıllarda, üretim işçilerimiz kendilerini Rusya Federasyonu hükümetinin ekonomik bloğunun bulantılığına bile adapte ettiler ve iç gıda pazarındaki boşlukların büyük bir bölümünü kendi elleriyle doldurabildiler. Evet ve daha önce AB'den aracılarla ithal edilen malları, doğrudan ithalatı öğreniyoruz. Diyelim ki, Avrupa'da hiç muz ve kahve yetişmedi - Latin Amerika'dan taşırken neden yoldan sapıyorsun? Bir ifadeyle, ambargoyu MUH tarafından (AB'yi zayıflatmak için) icat eden Rusya Federasyonu aleyhindeki yaptırımlarda suç teşkil eden ülkelerden yapılan ithalata yönelik önkoşullar çoktan birikmiştir. Ve bu önkoşulları kullanma konusundaki siyasi irade yeterli görünüyor: Bu bakımdan, Vladimir Vladimirovich Napolyon Karlovich'e göre neredeyse aşağı kalıyor.
Emek meyvelerini, hatta bir başkasını bile mahvetmek her zaman üzücü. Ama bazen gerekli. İlerleyen Nazi ordularından yola çıkarak halkımız tahliye edemedikleri her şeyi kendi elleriyle imha etti - buğday tarlalarını ve gaz depolarını yaktılar, köprüleri ve fabrika binalarını patlattılar ... Tüm güç zafer için zorlanma. Dolayısıyla, ilk bakışta bir barbarlığın nedenlerinin daha net bir açıklamasıyla, genellikle kendilerini “tüm dünya” olarak adlandırmak için çok fazla ihtiyacımız olan ahlaki güç kaynaklarından birine dönüşmesini ümit edebiliriz.
Bu arada, bu adlandırma hakkında. Bir şekilde Rusya Federasyonu aleyhindeki mevcut yaptırımlara katılanlar, Dünya nüfusunun 1 / 8'i ve ekonomisinde, kendi istatistiklerine göre - 1 / 2 hakkında. Bununla birlikte, bu istatistikleri yıllarca kendi ekonomistleri tarafından bile gülünç hale getirilen en belirgin işaretlemelerden bile temizlemek gerekirse, dünya ekonomisindeki payları - çeşitli tahminlere göre - 1 / 4 - 1 / 3 içinde. Bu nedenle, uygun iç ve dış politika ile müttefiklerimiz insanlığın 7 / 8 ve insan ekonomisinin 2 / 3 - 3 / 4 olabilir. Bunu yapmak için, özellikle, yasaklarımızı atlamak için ithal edilen malların imhasına ilişkin kararnamesi de dahil olmak üzere, eylemlerimizin uygunluğunu açıklamamız gerekir - yalnızca kendimize değil, tüm dünyaya.
Öncelikle, neden sadece bir yıl olduğu gibi bize karşı düşmanca olan ülkelerden (sadece bir yıl olduğu gibi) malları gümrükten geri döndürmemekle kalmıyor, aynı zamanda tüm dünyada yaptıkları gibi mal sahiplerinden (veya aracılardan) geri çekmek için ülke) diğer kaçakçılık öğeleriyle birlikte - devlet tarafından belirlenen prosedürlere aykırı olarak ithalat veya ihracat.
Her şeyden önce, size hatırlatmama izin verin: her yerde kaçakçılık ve çok eski zamanlardan beri suç sayılır. Ve genel ve bariz yasal hususlar için, suçun aracı en azından suçlu olarak ikinci bir girişimde bulunamamak için suçludan alınmalıdır. Ancak geri çekilme ve ekonomik kaygı lehine var.
Kurgu kinoboevik "Fortress" (1992) bilgisayarında, geleceğin hapishanesini yöneten hemen hemen her duyuru "suç ödemiyor" kelimeleriyle bitiyor. Gördüğüm filmin seslendirme dublajında bu, “bir suç için para ödemeniz gerekiyor” anlamına geliyor. Bu arada, buradaki fikir tamamen farklı: "suçun bedeli yoktur". İngilizce konuşulan dünyada, bu kural genel kabul görmüş ve iyi bilinir. Doğru, genellikle "bir suçun ödememesi gereken" olarak yorumlanır. Örneğin, 1920’in sona ermesinden bu yana var olan doğru bir şekilde oluşturulmuş bir dedektif türü için gerekli olan sette, eserin sonunda açıkça görülmesi gerektiğine dair bir gösterge vardır: suçlu, davranışlarından beklenen faydayı elde edemediğine dair bir gösterge vardır. Dahası, böyle bir dileğin bilimsel bir kanıtı vardır. İsveç Devlet Bankası’nın, 1833.10.21’te kurulan ve ilk olarak 1896.12.10’te verilen Alfred Bernhard Emanuelevich Nobel’in (1968 - 1969) anısına iktisat ödülü, Gary Stanley [haberi olmayan] Bilmiyorum (1992), (1930.12.02-yıl, 2014.05.03, XNUMX), Bilmiyorum. ) "Çok çeşitli insan davranışı ve yanıt problemlerini araştırmak için, sadece pazar davranışıyla sınırlı değil." Özellikle, kanıtladı: eğer belli bir sosyal tabakadaki ortalama (cezaevinde harcanan zaman dikkate alındığında), bir suçlunun geliri aynı tabakadaki dürüst bir vatandaşın ortalama gelirini aşarsa, bu tabakadaki suç kontrolsüz bir şekilde artacaktır.
Kaçakçılık ürününün sınırı geçmesine izin verilmiyorsa, sahibi daha sonra geliri düşük olsa da başka bir yerde satmayı deneyebilir. Bu nedenle, girişilen suçun bastırılması, ona zarar vermeyecektir. Sadece el koyma, kaçakçıların ortalama gelirini adil ticaretten daha düşük bir seviyeye düşürebilir.
Peki neden öyleyse, el konan gıdaları imha etmek ve ülkemize satmak için değil mi? Gerçekten de, bu durumda, yasaya aykırı davranışlar, suçun önlenmesi ekonomik teorisinin öngördüğü zararda olacak ve halkımız zarar görmeyecek!
2015.07.29’in başkanlık kararını eleştiren hemen hemen bütün vatandaşlarımızın politik duyguların liberal kanadına ait olduğunu hatırlayın. Birçoğu, diğer konulardaki yayınlarında, bir şekilde ya da diğer, bunun için yüksek fiyatları korumak amacıyla piyasa ekonomisinde popüler olan bir ürünün bir kısmını tahrip etme uygulamasını onaylamaktadır. Özellikle, ders kitabı Birinci Büyük Buhran'ın başındaki - tam anlamıyla gelir kaynakları nedeniyle açlıkların eşiğindeki on milyonlarca insanın önünde- yiyeceklerin kitlesel olarak imha edilmesi - en ufak bir itiraza neden olmadıklarını söyledi: yeni mahsuller yetiştirmek olacaktır (depresyonun başlangıcında çiftçilerin kitlesel olarak yıkılmış olması ve açların neredeyse çoğunluğunun olması, bu yazarların hiçbir şekilde umurunda değil).
Şimdi hatırlıyoruz: hemen hemen tüm yerli tarım üreticileri, yabancı rakiplerinin cömert sübvansiyonları hakkında şikayet ediyor. Devletin üretim için devlet sübvansiyonunu yasaklayan Dünya Ticaret Örgütü'nün kurallarının hazırlanmasına katıldılar ve orada nakit akışlarının aktığı sayısız yuva bıraktılar. Dünya Ticaret Örgütü, Dünya Ticaret Örgütü'nün ekonomik faaliyetlerini sübvanse etmek için herhangi bir fırsat bırakmadı (ve Washington hükümetinin ekonomik mutabakatını kullanarak Washington mutabakatına ve Dünya Ticaretinin Efendisinin emirlerinin üstünde ekonomik kalkınmayı baskı altına alan diğer yöntemlere). Bu nedenle, ithal gıda - yaratılmasının gerçek maliyetleri ne olursa olsun - pazarımızda yerli ürünlerden daha ucuz, kalite ve lezzet bakımından karşılaştırılabilir. Bu gerçekten ekonomik faaliyetlerimize katkıda bulunmuyor.
El konan gıdalar iç pazarda satılıyorsa (ve hatta ucuza, cumhurbaşkanlığı kararnamesinin eleştirdiği gibi), tarımımızın boğulması devam edecek. Çeyrek yüzyıl iç deneyimlerinin de gösterdiği gibi, yabancı damping - yapay olarak düşük fiyatlardan satış - herhangi bir yaptırımdan ekonomiyi yeniden yaratma girişimlerimizi öldürmekten çok daha güvenilirdir. Şimdi onların haklarını savunanlar, ülkenin bütün yabancı ve diğer liberoidlere açıklığını savunan, güneşin Batı’da doğduğuna inananlar bu uygulamayı sürdürmeyi teklif ediyor. Hiç şüphe yok ki: Batılı yaptırım düzenleyicileri, herhangi bir kaçakçıya tam olarak tazminat ödemeyi kabul edecek, eğer ondan el konan yiyecekler köyümüzün aç kalmasına yardım ederse.
Bu nedenle, yetenekli olan herhangi biri, Vitaly Vladimirovich Klitschko'nun sözleriyle, “bugün yarına bakmak”, bir süre kemer sıkmayı tercih ediyordu. Özellikle - Hamon-Gad'in karnında, zanaatkarlar, Riga ve Kaliningrad sprinklerinin zevkini, Krasnodar Roquefort'un karşıtlarını ve diğer sıradan bilgi cephesini bizden karşı savaşarak ayırt etmek için. Aynı cephemizden, bu konudaki açıklamaları takip etmemiz gerektiğine inanıyorum, sadece kendi vatandaşlarımız için değil, aynı zamanda dünya ekonomisinin eski yapısını korumak isteyenlerle (biz de dahil olmak üzere) savaşta tarafsızlığını koruyanlara da devam etmeliyiz. Onu İkinci Büyük Buhran'a yol açan mevcut yoldan uzaklaştırmak.