Genç oğlunuz size öfkeli bir bakış atıyor - bu, yüzünde şimdiye kadar gördüğünüz en öfkeli bakış. Çenesi sımsıkı kenetlenmiş ve yüzünün yanlarındaki kaslar öfkeyle çırpınıyor. Ne dediğin umurumda değil, dişlerinin arasından tıslıyor. Bana hiçbir şey yaptıramazsın. Kolları iki yanında sert, elleri sımsıkı, beyaz boğumlu yumruklar halindeydi. Bir şeyleri kırabilir. Bir duvara yumruk atabilir. Belki gözleri kırmızıdır ve nedenini düşünmek midenizi bulandırıyor. Belki bu çocuğu zar zor tanıyorsundur.
Onun yerine onu tombul yanaklı, sırıtan bir bebek olarak hayal ediyorsun. Dört diş: ikisi üstte, ikisi altta. Küçük bir çocukken: Anne, gamzeli ellerini uzatarak çığlık atıp sana doğru koşardı. Yere düşen dondurması hakkında hüzünlü bir şarkı söyleyen ve onu her zaman ağlatan küçük bir bebeği vardı. Her zaman çok fazla empati kurdu, bu.
Önündeki bu çocuk kim? Buna hazırlıklı değildin. Kimse seni uyarmadı.
Önündeki bu çocuk kim? Bu çocuğu zar zor tanıyorsun. (Sıçramayı kaldır)
Bu, ebeveynliğin kimsenin bahsetmediği kısmıdır - neredeyse yetişkin gencinizin gözlerinin içine baktığı, size meydan okuduğu ve onu durdurmaya çalışmanız için size cesaret verdiği an. Bu, Costco'nun zemininde tekmeleyen ve çığlık atan öfke nöbeti geçiren bir çocuk değil. Bu kaslı, çarpık yüzlü öfke makinesiyle karşılaştırıldığında, sinir krizi geçiren küçük çocuklar bir pasta yürüyüşü. Şimdiye kadar, ne zaman itaatsizlik etse, bir cevabınız vardı. Elektronik ayrıcalıklarını kaldırın.
İyileşene kadar onu sosyal aktivitelerden kısıtlayın. Ekstra işler atayın. Bu sonuçlar her zaman işe yaradı. Ama bu itaatsizlikten farklı, bir erimeden bir ışık yılı uzakta . Bu sensin, çocuğunun kontrolünü kaybetmenin eşiğinde paten yapıyorsun. Tüm ebeveynlik kitaplarını okudunuz. Çevrimiçi ebeveynlik gruplarına katıldı. Veli-öğretmen toplantılarına katıldı. Onu sevdi. Ders verdi. Zorunlu kurallar.
Ama önünüzde duran bu katı, öfkeli yaratık kim?
Bu çocuğa karşı bilek güreşi kazanamazsın. Senden birkaç santim daha uzun ve isteseydi seni kaldırıp odanın diğer ucuna fırlatabilirdi. Gözlerindeki öfke, içinde şu anda doğru şekilde tepki vermezsen, bir gün tam da bunu yapabileceğine dair bir parça korku uyandırıyor. Gözlerindeki ateş, senden nefret etmesinden korkmana neden oluyor. Senden nefret ediyorsa onu nasıl etkileyebilirsin? Eskiden sana saygı duyardı. Bu saygı nereye gitti? Onu kaybetmek için ne yaptın? Nasıl geri alırsın?
Ebeveynlik için harcadığınız tüm zaman, çaba, enerji ve gözyaşlarının hiçbir anlam ifade etmeyeceği bu ana sizi kimse hazırlamadı. Kontrolünüzü gerçekten kaybetmiş gibi göründüğünüzde.
Hayatınız boyunca tanıdığınız tüm asi gençleri düşünürsünüz - her zaman başı belada olan, asla bir araya gelemeyenleri. Okulu bıraktı, uyuşturucuya bulaştı, kanunla başı belaya girdi. Lisedeki en iyi arkadaşın annesine SENDEN NEFRET EDİYORUM diye bağırırdı. Kendi annene böyle bir şey söylediğini asla hayal edemezsin. Seni doğru yetiştirmişti. Arkadaşınızın annesi, yanlış bir şey yapmış olmalı. Bir genç olarak bile, bu kadının ebeveynliğini yargıladınız.
Aslında, asi gençlerin tüm ebeveynlerini yargıladınız. Beceriksiz olmaları gerektiği açıktı. Açıkçası, görevlerini yapmadılar.
Ve şimdi buradasınız, tüm bu yıllar boyunca sevgi dolu, katı, adil ve cana yakın olmanın mükemmel karışımı olmak için elinizden gelenin en iyisini yaptınız. Tüm uygun sınırları belirlediniz ve her gün nezaket ve saygı hakkında dersler verdiniz, cehennem, bu davranışı modellediniz ve yine de çocuğunuzun sizden uzaklaştığını görüyorsunuz. Yıllar boyunca tüm annelik içgüdüleriniz yanlış mı çıktı? Belki de her şeye rağmen ona şaplak atmalıydın (aslında, hem etkisiz hem de zararlı olduğunu söyleyen kapsamlı araştırmayı okuyana kadar, aslında erkenden yaptın). Onu yeterince topraklamadın mı? Onu çok mu toprakladın? Takım sporlarını daha fazla zorlamalı mıydınız? Ekranda çok fazla zaman geçirmesine izin mi verdin?
Bu çocuk neden sana eskisi gibi saygı duymuyor?
Bir gence vurmamanın, yürümeye başlayan çocuğa şaplak atmamaktan çok daha zor olacağı konusunda kimse sizi uyarmadı. Bu çocuğu toplumun katkıda bulunan bir üyesi haline getirmeye çalışmak için yalnızca birkaç yılınız kaldığında ve yeterince yaptığınızdan emin değilseniz, her şeyin inanılmaz derecede ağır ve sonsuz derecede daha acil hissedeceği konusunda sizi kimse uyarmadı.
Yine de, zihninizin bir köşesinde karanlık bir köşeye gömülü olan küçük bir parçanız, aslında pes etmenin daha kolay olabileceğini gösteriyor. Eğer buysa, bu şiddetli meydan okuma sizin yeni normalinizse, belki de... yapamazsınız. Belki de ellerini havaya kaldıran ebeveyn siz olacaksınız. Ama çocuğunuza olan sevginiz bu küçücük sese baskın çıkıyor. Çocuğunuzdan asla ama asla vazgeçmeyeceksiniz.
Hâlâ önünüzde duruyor, o kadar büyük bir öfkeyle taşan neredeyse yetişkin biri, zihni henüz bununla başa çıkacak donanıma sahip değil. Yeni, güçlü hormonlar, beyninin kimyasını kelimenin tam anlamıyla değiştiren miktarlarda vücudunda dolaşıyor. O zirvesinde bağımsızlık ve yine de sizin kurallarınıza uymak zorunda ve bu bazen sadece çıldırtıyor.
Kimse sizi her şeyi doğru yapabileceğiniz konusunda uyarmadı ve bu an hala gelebilir. Kimse bundan bahsetmiyor. Yine de bu ana hazırlıklı olmasanız da çocuğunuzdan asla vazgeçmeyeceğinizi biliyorsunuz. Sinirlerinizi yatıştırmak için derin bir nefes alırsınız, korkularınızı uzaklaştırırsınız ve nasıl ilerleyeceğinize karar verirsiniz.
Ayrıca şunlardan da yararlanabilirsiniz:
Büyümüş ve Uçmuş: Kitap Burada
Gençleri Olan Arkadaşlarınızı Kontrol Edin, İyi Olmayabilirler