Anti-peri masallarının trendi (neredeyse) 'Maleficent: Mistress of Evil' ile devam ediyor
Film ayrıca, geleneksel olarak bir Yakışıklı Prens bulmakla sınırlı olan kadın rüyası fikrini kökten değiştirmeye çalışıyor. Charming Prens'in kendi kaderini tasarlamasını istemeyen daha karanlık, daha vahşi bir karakter olan Maleficent'i mümkün kılar.
Son zamanlarda, peri masallarıyla ilgili popüler filmler, çağdaş kültürel eğilimlere, kadın dostu anlatılara uygun olarak giderek artan bir şekilde sergileniyor ve bu da anti-peri masalları olarak bilinen şeylerle sonuçlanıyor. Bu başlangıçta trajik sonlara sahip hikayelere atıfta bulunurken, artık masal klişelerini reddeden hikayeleri de içeriyor. Frozen (2013) buna güzel bir örnek: Romantik bir hikayenin unsurlarına sahipti, ancak odak noktası iki kahramanın kardeşlik bağıydı. Ekim ayında vizyona giren Maleficent: Mistress of Evil, bu tür kadın merkezli (anti) peri masallarına uymaya çalışıyor ve başarılı oluyor. Hemen hemen.
Film, geleneksel aile merkezli hikayelerin tahılına aykırıdır ve kurguda sıklıkla kullanılan bir mecaz olan bulunan aileleri tasvir eder, terk edilmiş bireylerin bir araya gelip bir bağ kurmasına, esasen kendi ailelerini yaratmalarına atıfta bulunur. Baş karakter Maleficent, önceki film Maleficent'in (2014) sonunda bulduğu aile tarafından reddedilince kendini keşfetme yolculuğuna çıkar. Güçlü perilerden oluşan bir klanı olan Faes'i bulur ve bir karga, bir insan ve çok güçlü bir Fae'den oluşan hafif ragtag grubunu bir arada tutarken topluluklarını kendi topluluğu gibi benimser. Maleficent daha özgür bir karakter, deuteragonist prenses Aurora'ya sunulmayan bir lüks.
Aurora olay örgüsüne katkıda bulunsa da, bunu yapma motivasyonu neredeyse tamamen düğün planlarından kaynaklanıyor - sonsuza dek mutlu olan kendi, 1550'lerde başlayan bir komplo tutkusu. Disney'in peri masalları bu klişeye özellikle duyarlıdır. Küçük Deniz Kızı'nda (1989) Ariel, aşık olup evlenebilmek için tüm kimliğinden vazgeçtiği için kutlanır. Külkedisi (2015) benzer bir sorundan muzdarip bir hikaye: Külkedisi, Yakışıklı Prensi ile evlendiğinde, filmin geri kalanında yıllarca süren tacizler silinip gidiyor. Stony Brook Üniversitesi'nde profesör olan Ruth Bottigheimer'a göre, orijinal Külkedisi oldukça ham, gerçekçi bir versiyon. Ve sonra, diyor bir Huffington Post makalesinde, Disney gelir ve hikayelerin bazı çirkinliklerini ortadan kaldırır ve birçok imza unsuru sunar… Ama sonra hikaye düğünde biter… Bu, gerisini tanımlayan an olmalı. onun hayatından. Bu açıklama Maleficent: Mistress of Evil'ın sonuna neredeyse uyuyor.
Aurora ve prensin düğününün bir tuzak olduğu keşfedildiğinde, tüm şenlikler aniden durma noktasına gelir ve bir kavga başlar. Yüzlerce Fae katledildi. Ama sonu hiçbir şey etkilemiyor. Her şey affedilir ve odak, savaş biter bitmez devam eden düğüne döner. Karakterler hayatta kaldıkları korkunç savaşı unutmuş görünüyor. Bunun yerine, gösterilmeye değer görülen tek şey, tipik Disney peri masalı tarzında prensesin düğünü olması gereken mutlu sondur.
Maleficent: Mistress of Evil, yabancı düşmanlığı ve soykırım gibi temaları ele alıyor. Maleficent'in özgürlüğünü - ve kimliğini iddia etme yeteneğini - ilerici bir şekilde tasvir ediyor. Film ayrıca, geleneksel olarak bir Yakışıklı Prens bulmakla sınırlı olan kadın rüyası fikrini kökten değiştirmeye çalışıyor. Charming Prens'in kendi kaderini tasarlamasını istemeyen daha karanlık, daha vahşi bir karakter olan Maleficent'i mümkün kılar. Bununla birlikte, filmin Aurora karakteri söz konusu olduğunda geleneksel peri masalı taktiklerine dönme kararı, tüm bu olumlu yönleri ortadan kaldırıyor. Bu çelişki, filmin sunduğu kafa karışıklığını yansıtıyor - dünyanın istiridyesi olduğu şiddetli bir karakterin hikayesi mi yoksa sadece başka bir peri masalı mı?
Bu makale ilk olarak 11 Kasım 2019'da 'Mutluluktan Sonra' başlığı altında basılı olarak yayınlandı. Yazar, SP koleji Pune'de bir öğrencidir.