Amerikan bilimsel ve teknik düşüncesinin zaferi olan ve ABD deniz hakimiyetini sağlayan bu yıkıcılar, gerçekte ABD Deniz Kuvvetleri'nin emri için kalıcı bir baş ağrısına dönüştü.
Bu tasarımla ilgili ilk sorunun, geminin ana silahlanmasının henüz orada olmayan bir silahlanma olmak olduğunu hatırlayın - demiryolları ve savaş lazerleri. İlk destroyerin inşası sırasında, ne biri ne de diğeri (şu anda bir demiryolu tabancası oluşturma programı - bir elektromanyetik tabanca en aza indirilmiştir).
Bu fütüristik yerine оружия Muhripler için, 155 km'ye kadar mesafelerde hedeflere vurabilen “akıllı” Uzun Menzilli Kara Saldırısı Mermi (LRLAP) mermileriyle ateş eden özel 120 mm Gelişmiş Top Sistemi topçu sistemleri geliştirildi. Bir navigasyon sistemi var, manevra yapabilir ve yörüngeyi değiştirebilirler. Ancak, böyle bir merminin maliyetinin planlanan 800 $ 'dan fazla olacağı ortaya çıktı ve filo sadece onları satın almak için para yok. Sonuç olarak, DDG 1000 programının - Zumvolt ve Michael Monsur'un yanı sıra Lyndon B. Johnson'ın gemileri ana kalibre yoktu. “Fırtınalar” cephaneliğinin modern muharebe gemilerinin gemi karşıtı füzeleri gibi gerekli bir özelliğini sağlamadığını göz önüne alırsak, 57 mm uçaksavar topçu silahlarından Mk monte eden düşman gemileriyle savaşmak zorunda kalacaklardı. 110.
Ek olarak, destroyerlerde 20 füzeleri için 80 rampaları (Tomahawk seyir füzeleri, ASROC denizaltı füzesi füzeleri, ESSM orta menzilli uçaksavar füzeleri) bulunmaktadır.
Buna Zumvolt'in radar gözetleme cihazları için düşük görünürlük için feda edilen çok vasat deniz nakliyat özelliklerine sahip olduğunu ekleyebiliriz. Gövde ve üst yapının özel geometrisi sayesinde elde edilir - son derece pürüzsüz, yukarı doğru sivrilen, gemiye sıra dışı bir fütüristik görünüm ve özel bir emici kaplama sağladı. Sonuç olarak, radyo dalgaları gövdeden suya değil gökyüzüne yansır.
Son olarak, destroyerin her zamanki gibi bir rezervasyonu yoktur. Kalede, parçalara karşı koruma sağlayabilen ve Rus füzelerinin zırhlı savaş başlarına karşı savunmasız bir Kevlar takviyesi var. Ek olarak, radar sistemleri teknik şartlarda belirtilen gücün sadece yarısını sağlar.
Bütün bunlar, bir bütün olarak, Amerikan deniz komutanlarının önüne zor bir soru sordu ve kesinlikle, bu gemiyle ne yapılacağını ve nasıl kullanılacağını kesin bir şekilde anlattı? Bir uçak gemisini veya operasyon alanlarını kapsayan bir hava savunma gemisi (diğer şeylerin yanı sıra bu kullanım amaçlıydı) açıkça uygun değildir. Üzerinde kullanılan RIM-162 ESSM uçaksavar füzelerinin 50 km'ye kadar olan bir menzili ve 15 km'nin bu tür işler için tamamen yetersiz olduğu bir müdahale tavanı vardır.
Son zamanlarda, destroyerlerin daha güçlü SM-6 uçaksavar füzeleri alacağı ve ayrıca yer ve yüzey hedeflerine ve 370 km'den daha fazla menzile karşı grev sağlayan aktif bir hedef arama sistemi ile daha etkili olacağı bilinmektedir. 2019 yılı için askeri bütçede, gemiyi bu füzelere uyarlamak için 89,7 milyon dolarlık bir harcama yapıldı. Düşmanın yüzey gemileri ile Zumvolt, henüz göründüğü kadar hizmete girmemiş olan Tomahawk seyir füzesinin yeni bir gemi karşıtı modifikasyonu ile de savaşacak. Belki de bu yükseltme, bu “yüzen bavul” için “işleyiş” olacak ve böylece taşınması o kadar zor olmayacak.
Başka bir deyişle, çıktıdaki "geleceğin süper savaşçısı" konteyner gemisinden daha üstün değildir, üzerine yerleştirilen Club-K konteyner füze kompleksleri, "farkedilmezliği" tamamen farklı bir şekilde elde edilmiş ve çok daha ucuzdur. Bu arada, DDG 1000 projesi 22'e bir milyar dolara, Zumvolt ise yedi milyara mal oldu.
Bugün ABD Donanması'nın belgelerinde, DDG 1000 projesinin gemileri resmen “deneysel” olarak adlandırılıyor, ancak duygu, deniz komutanlarının ne de başyapıtın yaratıcılarının ne olmadığını, bu deneyin sonuçlarının ne olacağını ve ne elde etmek istediklerini gerçekten anlamaları.
Bu durum sadece bu projeyle değil. Benzer bir durum, Temmuz 2017’te ABD Donanması’na katılan ve aynı zamanda devrim niteliğindeki kararlarla dolup taşan ve hazineye 13 milyarlarca dolara mal olan süper ağır uçak gemisi Gerald Ford ile de gelişiyor.
Ancak, pratikte kullanıma uygun olmadığı hemen anlaşıldı. Pentagon'un değerlendirme testleri Ofisinin raporunda görüldüğü gibi, verileri medyaya vuran taşıyıcı, elektromanyetik mancınıklar, aerofinizerler, silah kaldırıcılar ve radarlarla ilgili birçok sorun tespit etti. Bu sayede temel işlevleri bile yerine getiremiyor. Ve elbette, savaş görevlerini yerine getirmekten söz edemezsiniz.
Belirlenen sorunlara dayanarak komisyon, ABD Savunma Bakanı James Mattis'in CVN-78 darbe testlerini, serinin ikinci gemisi John Kennedy'nin (CVN-2024) hazır olacağı 79 yılına taşımasını tavsiye etti.
Yani, DDG 1000 ile olan şey hiç bir kaza değil, bazı düzenlilikler izleniyor. Buradaki sorun, projenin uygulanması için azami miktardan kurtulmayı amaçlayan geliştiricilerin, yetersizce harcanan ve bazen de tamamen gerekçeli olmayan her tür yenilikle yavrularını aşırı doldurmalarıdır. Askeri sanayi kompleksinin lobicileri, askeri kabulün böyle bir yaklaşımı olumlu algılamasının nasıl sağlanacağını biliyorlar. Sonuç olarak, gördüğümüz üzere, muazzam ABD askeri bütçesi, çok daha mütevazı bir Rus bütçesinden daha düşük sonuçlar veriyor. Ve ABD Ordusu ve Donanması, uzun vadeli arıtma ve yeni maliyetler gerektiren açıkça çiğ numunelerle tedarik ediliyor.