|Final Break
|Son Veda
|They had been walking along Oxford Street. Now they stopped, Greg’s hand on her arm.
|Oxford Caddesi boyunca yürüyorlardı. Acilen durdular, Greg’in eli onun kolundaydı.
|“This is the place,” he said. “I thought you might get the sort of thing you liked here.”
|“Yer burası” dedi. “Buradan hoşlandığın türden bir şey alabileceğini düşündüm.”
|Helen nodded, but there were tears in her eyes as she looked through the shop-window.
|Helen başını salladı ama vitrinden bakarken gözlerinde yaşlar vardı.
|The new hat had been his idea, not hers.
|Yeni şapka onun fikriydi, kendisinin değil.
|“What about the black one?” He pointed. “It would go with your suit!”
|İşaret ederek: “Siyah olana ne dersin? Elbisenle gider!”
|Her lips trembled. One of the little things she loved so much about him was the really genuine interest he had always taken in what she wore.
|Dudakları titredi. Onun hakkında çok sevdiği küçük şeylerden biri, her zaman giydiklerine gösterdiği gerçekten içten ilgiydi.
|It had made you feel young, somehow, loved, though in your heart you knew you were young no longer.
|Kalben artık genç olmadığınızı bilseniz de, bir şekilde sevildiğinize, genç hissetmenize neden olmuştu.
|“Yes. Yes, it would, wouldn’t it?”
|Evet. Evet, olur, değil mi?”
|She carefully avoided meeting his eyes, because there was so much in her own eyes that he must never see.
|Onunla göz göze gelmekten özenle kaçındı çünkü onun gözlerinde asla görmemesi gereken çok şey vardı.
|They went into the shop. A clerk appeared to wait on them.
|Dükkana girdiler. Onları bekleyen bir tezgahtar belirdi.
|Helen described the hat. It was in the window.
|Helen şapkayı tarif etti. O vitrindeydi.
|She was wishing now that they had never come into the shop. But Greg had been insistent. He wanted to give her something. A parting gift, he had called it.
|O anda dükkâna hiç gelmemiş olmayı diliyordu. Ama Greg ısrarcıydı. Ona bir şey vermek istedi. Bir veda hediyesi, demişti buna.
|He was smiling now out of blue, untroubled eyes.
|Şimdi mavi, kaygısız gözleriyle gülümsüyordu.
|Which surprised her. And yet why should it, she asked herself, as she took the hat from the clerk and placed it on her blue-gray hair?
|Bu onu şaşırttı. Peki neden, diye sordu kendi kendine, tezgahtardan şapkayı alıp mavi-gri saçlarına takarken?
|She had always tried to be modern, and part of modernity was to see these things through bravely, when if they came.
|Her zaman modern olmaya çalışmıştı ve modernliğin bir parçası da bu şeyler başına geldiğinde cesurca karşılamaktı.
|Her mind turned back. And she saw herself in the hat shop mirror, not as someone in a black tailored suit, but as a bride.
|Aklı geçmişe gitti. Ve şapka dükkanının aynasında kendini siyah takım elbiseli biri olarak değil, bir gelin olarak gördü.
|Smiling, radiant, on Greg’s arm. At least they had said she had looked like that. She had never thought of it, never cared.
|Greg’in kolunda gülümseyen, ışıl ışıl. En azından onun böyle göründüğünü söylemişlerdi. Bunu hiç düşünmemiş, hiç umursamamıştı.
|She had been so completely, so blindly happy.
|O kadar tamamen, o kadar körü körüne mutlu olmuştu ki.
|Five minutes later they were out again in the sunshine of the street and Greg, after looking at his watch, suggested tea.
|Beş dakika sonra tekrar sokağın güneşine çıktılar ve Greg saatine baktıktan sonra çay önerdi.
|“I know a place-” There was an expression of excitement in his eyes which she could not understand. “You’ll like it there.”
|“Ben bir yer biliyorum-” Gözlerinde onun anlayamadığı bir heyecan ifadesi vardı. “Orayı seveceksin.”
|It was a small, very ordinary café in one of the side streets off Oxford Street.
|Oxford Caddesi’ndeki ara sokaklardan birinde küçük, çok sıradan bir kafeydi.
|He ordered for them both, and then leaned back.
|İkisi için sipariş verdi ve sonra arkasına yaslandı.
|He didn’t speak, but his hand came out across the table and took hers.
|Konuşmadı ama eli masanın üzerinden uzanıp onun elini tuttu.
|“Please, God, don’t let me cry,” she prayed. “Not now. Not so long as he’s with me.”
|“Tanrım, lütfen ağlamama izin verme.” diye dua etti. “Şimdi değil. O yanımda olduğu sürece değil.”
|The tea arrived. He drank one cup quickly, lit himself a cigarette, and then said:
|Çay geldi. Hızla bir bardak içti, kendine bir sigara yaktı ve sonra şöyle dedi:
|“You’re quite certain that you want to stay on in that house alone? I mean- well, I feel rather badly about the whole thing, and if there’s anything I could do-“
|“O evde tek başına kalmak istediğinden emin misin? Yani- şey, her şey hakkında kendimi oldukça kötü hissediyorum ve yapabileceğim bir şey varsa-”
|There was one thing, but it would have been hysterical weakness to have suggested it. She shook her head.
|Bir şey vardı ama bunu teklif etmek histerik bir zayıflık olurdu. Başını salladı.
|She didn’t want him to have any feelings of regret, any pains of conscience.
|Onun pişmanlık duymasını, vicdan azabı çekmesini istemiyordu.
|It had been wonderful having him for all those years.
|Bunca yıldır ona sahip olmak harika bir şeydi.
|“No, really,” she said. “It’ll be allright.”
|Hayır, gerçekten, dedi. “Her şey iyi olacak.”
|But he still didn’t seem satisfied.
|Ama o hâlâ tatmin olmuş görünmüyordu.
|“There’s another thing I’d like to mention.” he said.
|“Anlatmak istediğim bir şey daha var”, dedi.
|“I didn’t say anything about it before because I know- well, I know how sensitive you are about that sort of thing-“
|“Bu konuda daha önce bir şey söylemedim çünkü biliyorum – yani, bu tür şeyler hakkında ne kadar hassas olduğunu biliyorum-”
|“He broke off and then went hurriedly on, his eyes avoiding hers.
|Sustu ve sonra aceleyle devam etti, gözlerini ondan kaçırarak.
|“It’s money. I’ve arranged with the bank…”
|“Bu para. Bankayla anlaştım…”
|The color came at once to her cheeks. Not because of any false pride.
|Bir anda yanaklarına renk geldi. Bu herhangi bir sahte gurur yüzünden değildi.
|That was a luxury you couldn’t afford if you had no one to support you.
|Sizi destekleyecek kimseniz yoksa bu, karşılayamayacağınız bir lükstü.
|But- “Oh, Greg, you shouldn’t,” she said with embarrassment.
|Ama- “Ah, Greg, yapmamalıydın,” dedi utanarak.
|He brushed that aside.
|Onu bir kenara itti.
|Angrily almost. “Why not? It’s something I want to do. And Sandra-“ He mentioned the girl’s name- “She agrees. We were talking about it last night.”
|Adeta öfkeyle “Neden? Bu yapmak istediğim bir şey. Ve Sandra-” Kızın adından söz etti- “O kabul ediyor. Dün gece bunu konuşuyorduk.”
|Sandra…. We…. How easily, familiarly, he spoke of her.
|Sandra…. Biz…. Ondan ne kadar kolay, tanıdık bir şekilde söz etti.
|Helen thought with an ache. And yet two months ago they hadn’t even met. Two months…
|Helen acıyla düşündü. Ve iki ay önce henüz tanışmamışlardı bile. İki ay…
|Was it really only that time since he’d gone up to London on that business trip?
|O iş seyahati için Londra’ya gitmeyeli gerçekten sadece o zaman mıydı?
|She had realized, of course, after he came back, that there was something, although he hadn’t actually said a word then.
|O sırada tek kelime etmemiş olmasına rağmen, o geri döndükten sonra bir şeyler olduğunu anlamıştı elbette.
|Some deep-rooted woman’s instinct had warned her that he wasn’t all hers any longer, that she was sharing him with someone else.
|Köklü bir kadın içgüdüsü, onun artık tamamen kendisine ait olmadığı, onu başka biriyle paylaştığı konusunda onu uyarmıştı.
|A girl. Young, fresh, and lovely. The imagined picture had filled her with a sense of panic.
|Bir kız. Genç, taze ve sevimli. Hayali resim, içini bir panik duygusuyla doldurmuştu.
|He had changed his job for a better one and gone up to live in London.
|İşini daha iyi bir iş için değiştirmiş ve Londra’da yaşamaya gitmişti.
|For a month she hadn’t seen him. And she had never met the girl.
|Bir aydır onu görmemişti. Ve kızla hiç tanışmamıştı.
|Sandra… She worked in the advertising business, he had told her. And very clever. But that didn’t matter to Helen.
|Sandra… Reklamcılık işinde çalıştığını söylemişti ona. Ve çok akıllı olduğunu. Ama bu Helen için önemli değildi.
|When you have loved somebody with every part of you, you did not think of cleverness in considering that younger person to whom you were losing him.
|Birini tüm kalbinizle sevdiğinizde, bu sevdiğiniz kişiyi, uğruna kaybediyor olduğunuz daha genç insanın zekiliğini asla umursamazdınız.
|Was she really nice? Would she work to keep him happy as you had tried to do?
|O gerçekten hoş muydu? Senin yapmaya çalıştığın gibi onu mutlu etmek için çalışır mıydı?
|But Sandra… The name had a sharp quality. You couldn’t imagine a girl with a name like that being-
|Ama Sandra… İsmin keskin bir kalitesi vardı. Böyle bir isme sahip bir kızı hayal bile edemezsiniz-
|You couldn’t imagine a girl with a name like that being- Helen’s eyes were drawn to a girl who had just walked into the café, who was looking around hesitantly- well like that, for instance.
|Helen’in gözleri kafeye yeni girmiş, tereddütle etrafına bakan bir kıza takılmıştı – mesela, böyle.
|Then the girl turned. She was beautiful, with a shy, sweet loveliness that caught at your heart.
|Sonra kız döndü. Güzeldi, utangaç, tatlı bir sevimliliğiyle kalbinizi ele geçiriyordu.
|Helen stayed, quite unconscious that she was staring. And then her eyes widened in surprise as she saw Greg rise to his feet.
|Helen, baktığının bilincinde olmadan öylece kaldı. Sonra Greg’in ayağa kalktığını görünce gözleri şaşkınlıkla açıldı.
|The girl was hurrying towards their table.
|Kız masalarına doğru hızla ilerliyordu.
|“So you were able to get here, darling!”
|Demek buraya gelebildin, sevgilim!
|She heard Greg’s voice and then he had turned, was smiling down at her.
|Greg’in sesini duydu ve sonra döndü, ona gülümsüyordu.
|“A little surprise,” he said. “This is Sandra, Mother. Tomorrow’s happy bride!”
|Küçük bir sürpriz, dedi. “Anne, bu Sandra. Yarının mutlu gelini!”
|Ian S. Thompson