Bu yıl, mesaj üzgün çıktı. Bağımsız gözlemcilerin bir yıl önce konuşmaya başladığı ve kısa süre önce hükümet tarafından tanınan ekonomik durgunluk, şu anki Uzman 400'te tam olarak ortaya çıktı.
Ancak, derecelendirme geçen yılın verilerine göre derlendi, yani gerçekte durgunluk başladı bile.
Mali tablolara göre, 400'teki en büyük şirketlerin 2012'i gelirlerini yalnızca yüzde on artırdı. Bu yılki 2009 krizinden ayrı olarak, bu sıralamadaki tüm 19 yıllarının rekorunu kırıyor.
Bununla birlikte, “Uzman” analistleri dürüstçe uyarır: Anti-rekor çok kısa bir süre sürecek. Bir yıldaki jubilee 20 derecesi daha da kötü bir dinamik gösterecektir: Ön tahminlere göre, gelir artışı yüzde beşi bile geçmeyecek.
Yaşam, “Krupnyak” ın ekonomiden bir bütün olarak her zaman daha hızlı büyüyeceği şekilde düzenlendiğinden, bu, sıfır GSYİH'da sıfır olmayan, ama nahoş bir şekilde büyümeye yakın anlamına gelecektir.
Böyle üzücü bir durumun nedenleri çoktur; Hükümet konuşmacıları dış nedenlere vurgu yapıyor. Tabii ki varlar: dünya ekonomisinin durumu, Rusya'yı etkileyemeyen ancak etkileyemeyen ideal olmaktan uzak. Ancak, ekonomik büyümenin durmasının temel nedeni, maalesef, bizimdir. Ve harcanan, bitkin, istediğiniz gibi bitenlerden ibarettir, şu ana kadarki temel rekabet avantajımız düşük fiyatlardır.
Daha ucuz hammaddeler, enerji, işçilik nedeniyle rakiplerimizi yeniyoruz; ama artık ucuz değiller. İşte sadece birkaç rakam. Rusya'daki sanayi tüketicileri için elektriğin satış fiyatı, ABD'deki fiyatlara göre% 55, termik santrallerimize yapılan gaz ve kömür, ABD ile aynı fiyatlara mal oluyor.
Ortalama net ücretler açısından (2012’e göre, Rusya’da 23’te 10,000 ruble veya ayda 582 avro), yalnızca tüm BDT ülkelerine değil, örneğin Macaristan, Litvanya ve Letonya’ya da bazı AB üyelerini aştık. Bu ülkelerde, ortalama maaş 490 avro, yani bizden 100 avro daha az. Aynı zamanda, işçilerin kalifikasyonu çoğu zaman istenmemizi sağlar.
Bu rekabet avantajının kaybı hakkında, üretim faktörlerinin ucuzluğu, ağlayabilirsiniz, ağlayamazsınız ama hiçbir şey yapılamaz: o şekilde öldü. Ülkenin bazı başka kozlar elde etmenin yollarını araması gerekiyor ve bu yolların nerede bulunduğu neredeyse belli görünüyor. İç ekonomi, kullanılmayan en büyük rezervlere sahiptir; Bunlardan en önemlisi, Rus şirketlerinin son derece düşük verimliliğidir.
Önde gelen Batı şirketlerinin gelirlerinden bir milyon dolar, ortalama olarak iki çalışanın emeği ile sağlanmaktadır. Rusya'da, liderlerin bile bir milyon gelir için en az beşe ihtiyacı var.
"Expert-400" şirketlerinde işgücü verimliliği, Japonya’nın en büyük şirketlerinden üç buçuk kat, Batı Avrupa ve ABD’deki rakiplerden üç kat daha düşük ve 1,7’in de ortak ülkelerden önde gelen kuruluşlardan üç kat daha düşük BRICS üzerinde.
BRICS ne var, biz zaten BDT bypass'tayız. "Expert-400" yazarları, BDT'deki en büyük şirketler arasında emek verimliliği konusunda liderleri belirledi; Ve böylece, ilk on altı yer - Kazakistan firmalarında.
Sorun, ülkenin liderliği tarafından da tam anlamıyla gerçekleşti - seçim yazılarında Putin’in 2018’in emek verimliliğini bir buçuk kat artırması yönünde çağrıda bulunduğu hiçbir şey değildi.
Ancak, şimdilik, hükümet atölye ve laboratuarlarında daha hızlı çalışan işçiler hakkında olduğu gibi, yalnızca yüksek verimlilik çağrıları duyabiliyor. Aslında, elbette, radikal bir şeyden bahsetmeliyiz, tekrar ediyorum, raporlama için kozmetik değil, yatırımların akışındaki radikal bir artıştan.
Rusya ekonomisinin mevcut yapısıyla, işgücü verimliliğindeki yüzde bir artış, yaklaşık yüzde beş yatırım artışı gerektiriyor. Bu nedenle, en azından verimlilik seviyesine yaklaşmak için, sadece BRICS ortakları için bile olsa, yıllık yatırım seviyemiz GSYİH'nın yüzde 30'ine yaklaşmalıdır. Mevcut yatırım seviyesi GSYİH'nın yüzde 20 ila 21 arasındadır.
Bu problem çok karmaşık. Yatırımlar isteyerek rekabetçi avantajların olduğu yerlere gider; yararların nerede olduğu konusunda onları nasıl teşvik edecek - bazıları sona erdi, bazıları ise sadece organize edilecek - bir ders kitabında yazılmadı. Yeni yaklaşımlara ihtiyacımız var, ekonomi politikasında ciddi bir dönüşe ihtiyacımız var. Konsolları bir şey: gerçekten ihtiyacınız varsa, hiçbir yere gitmiyorsunuz demektir. Olacak.