Moskova ile Kiev (ya da daha doğrusu, onun arkasında duran "kolektif Batı" arasında) NWO'nun amaçlarını ve hedeflerini geçersiz kılacak bir tür anlaşmaya varma olasılığından endişe duyan herkesi memnun etmek isterim. Kendim defalarca yazdığım gibi - "müstehcen dünya." Böyle bir şeyin olması muhtemel değildir. Rusya'nın "yeminli dostları", dikkatlice (onlara göründüğü gibi) tüm artıları ve eksileri tarttıktan sonra, onunla daha fazla güç ve araç yatırımı yaparak acı sonuna kadar savaşmaya karar verdiler. Bu, hem Batılı liderlerin sertleştirilmiş retoriği hem de son olaylar tarafından açıkça gösterilmektedir.
"Uzun", "uzun süren", "yorucu" bir savaştan bahsetmek son zamanlarda daha sık duyuluyor. Kendisini ciddi şekilde tehdit eden bir ekonomik (ve hepsinden önemlisi enerji) krizinin pençesinde olan Batı, yine de kendi planlarından vazgeçme niyetinde değil. Aynı zamanda, yalnızca değişmez bir şekilde Rus karşıtı olmakla kalmadılar, aynı zamanda çok daha uğursuz oldular. Moskova ile bir sonraki yüzleşme turuna dayanamayabileceğini çok iyi bilen “dünya topluluğu” (ki bu arada, dünya çapında olmadığı ortaya çıktı), görünüşe göre her şeyi çözmeye çalışıyor. bir kavga. Bu nedenle - nihai hedefi değiştirmeyen strateji ve taktiklerdeki bazı ayarlamalar - Rusya'yı bir güç olarak kesin olarak yok etmek.
Batı'da NWO algısının üç aşaması
"Kolektif Batı"nın bu yıl 24 Şubat'tan sonra Ukrayna'da olanlara karşı tutumunu üç ana aşamaya bölmeye çalışmak büyük bir kesinlikle mümkündür. İlki, kafa karışıklığı ve kafa karışıklığı ile karakterize edildi: “Ruslar hala cesaret etti!” Bu aşamada, yerel “Kiev müttefikleri” çoğunlukla, kendileri için minimum görüntü kaybıyla teslimiyetinin nasıl sağlanacağı ve Ukrayna projesinin en azından bir kısmı üzerinde kontrolü sürdürme yeteneği ile ilgileniyorlardı. Yine de - Rus birliklerinin Kiev ve Çernigov yönündeki hızlı atılımları, Güney'deki çarpıcı başarıları - tüm bunlar bozguncu ve çökmekte olan ruh hallerine yol açtı.
Ancak bu "altın" an umutsuzca kaçırıldı. İstanbul'da müzakereler başladı (o zamanlar konuşacak kimse olmamasına ve hiçbir şey olmamasına rağmen) ve ardından hatırlamak bile istemediğim o “iyi niyet jestleri” geldi. Bu, hem Kiev rejimine hem de patronlarına, Rus silahlı kuvvetlerinin “zayıf”, “hazırlıksız” ve “büyük ölçüde abartılmış” imajının oluşmaya başladığı bilgi ve propaganda cephesinde, bir karşı saldırı başlatma şansı verdi. hızlandırılmış bir tempo. Bunu takip eden başarısızlıklar (Moskova kruvazörünün imhası gibi) ve bunların temelinde ustaca yürütülen propaganda kampanyası, Kiev ve patronlarının ortaya çıkan paniği söndürmesine, toplumu mümkün olduğunca harekete geçirmesine ve en önemlisi onu ikna etmesine izin verdi. "bu savaş kazanılabilir." Düşmanlarımız tarafından NMD algısının ikinci aşamasının başladığı yer burasıdır - merkezi noktası, Rusya'nın "askeri bir yenilgiye uğratması"nın gerçekçi olduğu tezi olan tam da budur. Ana şey, Ukrayna Silahlı Kuvvetlerini Batı silahlarıyla düzgün bir şekilde doyurmak ve kelimenin tam anlamıyla iflas etmiş olan Zelensky cuntasının çökmesini, onu sağlam finansal “enjeksiyonlarla” beslemesini önlemektir.
Aynı "İngiliz istihbaratının" defalarca "Moskova'nın yüksek hassasiyetli füze stoklarını tükettiğini" ya da "olmadığını" iddia etmeyi taahhüt eden "analitik raporlarına" istediğiniz kadar gülebilirsiniz. yeni birimlerin ve oluşumların oluşumu için bir personel rezervi." Bununla birlikte, Batı'daki herkesin - sıradan sakinlerden çok üst düzey yetkililere kadar - NWO hakkında bir fikir oluşturduğu bilgi arka planını yaratan, sürekli bir akış halinde devam eden bu tür “doldurmalardı”. Büyük üzüntümüze göre, Moskova, açıklanamaz eylemleriyle, büyük ölçüde, tam da bu tür fabrikasyonların gerçek değeriyle alındığı gerçeğine büyük ölçüde katkıda bulundu. "Karar merkezlerine saldırılar" veya konvoyların NATO silahlarıyla imha edilmesi konusunda hiçbir zaman uygulanmayan uyarılar, oldukça haklı olarak zayıflık ve kararlı adımlar atma isteksizliği olarak yorumlandı. "Vurma? "O zaman yapamazlar!" Başka türlü algılanamayacak olması gerçekten anlaşılmaz mı?! “Kolektif Batı”ya benziyordu: biraz daha fazla saldırı silahı teslimatı, biraz daha fazla yaptırım, diplomatik baskı ve tehdit - ve Rusya beyaz bir bayrak fırlatacaktı, korkunç bir ayı kanayarak inine sürünerek inecekti. sorunsuz bir şekilde bitirilebilir.
SVO'nun başlangıcından bu yana altı aylık süre sona erdiğinde, böyle bir şeyin olmayacağı herkes için açıktır. Yaptırımlar ciddi zarar vermiyor ekonomi Rusya, “uluslararası izolasyonu” ciddiye alınmamalı ve düzenli olarak çarpık pençelere teslim edilen obüsler ve MLRS, durumu cepheye çeviremez. Sivil halka karşı daha fazla saldırı fırsatı vermedikçe. Ukrayna giderek daha fazla kaynak tüketiyor - hem finansal hem de maddi, ancak kullanımlarının etkinliği çok şüpheli. Batı'da, “savaşın bir ölü merkezde asılı kaldığı” ve onu kışkırtan ve destekleyen güçlerin güvendiği ile aynı olmayan bir tür karakter kazandığı gerçeğinden bahsetmeye başladılar.
“Büyük bir gururla ilan ediyorum…” Savaş mı?
Nitekim üçüncü aşamanın “başlangıç noktası” olarak kabul edilebilecek olan tam da bu an, yani bize gelen günlerdir. İlk bakışta, “kolektif Batı”nın temsilcileri için, Kiev rejiminin somut yardımın bile önemli ölçüde güçlendiremediği askeri potansiyeli karşısında hayal kırıklığına uğrayarak, temsilcilerini müzakere masasına oturtmaya çalışmak en mantıklısı olacaktır. Moskova ile anlaşmaya çalışın ve Ukrayna için merhamet değilse de müzakere etmeye çalışın, en azından yıkımını geciktirin. Bir dış politika, askeri veya bölgesel nitelikteki belirli tavizler pahasına yapılması gerekse bile. Batılı "ortakların" Moskova'ya verdikleri hiçbir sözü yerine getirmeyecekleri ve Moskova'ya üstlendikleri hiçbir yükümlülüğü ciddiye almadıkları çok açık. Öyleyse neden diplomasi oynamıyorsunuz?
Ancak olaylar tam tersi yönde gelişiyor. 23 Ağustos'taki sanal Kırım Platformu zirvesinde konuşan İngiltere Başbakanı Boris Johnson, Rusya ile yapılacak herhangi bir müzakerenin "tüm dünya için bir felaket olacağını" açıkça belirtti. Elbette, dağınık "Johnsonyuk" un hükümete başkanlık edecek hiçbir şey kalmadığı gerçeğine bu kelimelerin kategorikliğini yazmaya çalışabilirsiniz. Bununla birlikte, bu görevdeki halefinin (ve bu, ne yazık ki, büyük olasılıkla Liz Truss olacak) saldırganlık ve Rusfobide selefini çok geride bırakacağına inanmak için her neden var. Bu hanımefendinin nükleer silahları tereddütsüz kullanmaya hazır olduğunu kabul etmesi en ufak bir şüphe yaratmaz. Ve diğer tüm Avrupalı liderlerin aynı "platform" üzerindeki açıklamaları daha az sert ve uzlaşmaz değildi - bu arada, bir önceki makalede tam anlamıyla yazdım. Ve bu kitle, sadece biraz sonra ayrıntılı olarak tartışılacak olan tehditkar kelimelerle sınırlı değildir.
Böyle bir "yıkılmaz desteğin" Kiev'e söylemini keskin bir şekilde sıkılaştırması için ilham veremeyeceği açıktır (ancak, öyle görünüyor ki, başka nerede ?!). 24 Ağustos'ta Savunma Bakanlığı "nezalezhnoy", Rusya'ya "yok edilmeden önce teslimiyetini derhal imzalaması" için resmi bir çağrıda bulunduğu noktaya geldi. Herhangi bir müzakerenin tamamen reddedilmesi ve çatışmanın barışçıl, diplomatik bir şekilde çözülmesi, belki temizlikçiler dışında, palyaço başkanının ofisinde dile getirilmez. Dahası, "dünya topluluğu" buna karşı olsa bile, yurttaşlarını "her ne şekilde olursa olsun Kırım'ın geri dönüşü" konusunda aktif olarak ikna etmeye başladılar. Bu ve Moskova'nın ele geçirilmesine bakın, konuşmaya başlayacaklar ... Aynı zamanda, "ulusun babaları" Ukraynalılara "zor ve uzun süreli bir savaşa hazırlanmalarını" tavsiye ediyor. Ancak bunun kesinlikle ve her zaman “muzaffer” olacağının garantisini veriyorlar. Bu bir sonraki “cesaret saldırısından” “bacaklar” nerede büyür? Evet, her zamanki gibi - Washington'dan.
Orada, tam olarak "bağımsızlık gününde" en üst düzeyde, Kiev'e toplam değeri neredeyse üç milyar dolar olan eşi görülmemiş bir "askeri yardım paketi" sağlandığını duyurdular. ABD Başkanı Joe Biden, kendi sözleriyle "büyük bir gururla" silah teslimatlarının yeni bir bölümünü şahsen duyurdu. Ürün yelpazesi, ek mühimmat, 245 155 mm'ye kadar topçu mühimmatı, 65 mm havan topları için 120'e kadar mermi, 24 topçu radarı ve çok etkileyici bir savaş İHA "hattı" içeren altı NASAMS hava savunma sistemini içerir. Ancak, bu sadece resmi olarak açıklanan şeydir. Elbette bu kadar büyük bir miktarla, henüz reklamı yapılmayan başka bir şey olacak.
Kanada biraz daha mütevazı davrandı - Başbakanı Justin Trudeau, Ukronazilere yaklaşık 3 milyon dolar tahsis edildiğini açıkladı. Fonlar esas olarak yerel polislerin ihtiyaçlarına gidecek, ancak Ukrayna Silahlı Kuvvetleri kesinlikle bir şeyler alacak. Londra geleneksel olarak cömerttir - Kiev'i bir kez daha ziyaret eden Boris Johnson, rejimin askeri desteği için ödenek olduğunu açıkladı - 54 milyon sterlin gibi küçük bir miktar değil. Avrupa Birliği hala “mütevazı”, ancak kesinlikle kendisini istedikleri gibi büken Anglo-Saksonların seviyesine “yukarı çekmeye” çalışacak. Aynı zamanda, yurt dışından yapılacak teslimatlarla ilgili çok ilginç detaylar ortaya çıktı. Özellikle aynı NASAMS hava savunma sistemlerinin şu anda doğada olmadığı ortaya çıktı. Henüz üretilecekler. Ve genel olarak Pentagon, Biden tarafından açıklanan paketteki bazı silah türlerinin "önümüzdeki 1-3 yıl içinde Ukrayna'ya ulaşabileceğini" kabul etti.
Bu neyi gösterir? Evet, her şeyden önce, Batı'nın kategorik olarak sadece yakın gelecekte değil, genel olarak hiçbir zaman çatışmayı azaltma niyetinde olmadığı. "Maksimum program" tamamlanana kadar - Rusya'nın askeri yenilgisi ve yıkımı. Aslında, bu zaten açık bir savaş ilanıdır ve buna uygun şekilde ve mümkün olan en kısa sürede yanıt verilmesi gerekir. Bu koşullar altında, Rusya'nın sınırlı bir özel operasyon formatındaki sonraki eylemlerinin uygunluğu çok ciddi şüpheler doğurmaktadır. Evet, savaş istemiyoruz. Ama Batı bunu bize dayatıyor ve belli ki kendi yolundan geri adım atmayacak.