IX.
Sarhoşum çamların reçinesiyle ve uzun öpüşlerle
yön veririm yaz güllerinin yelkenlerine,
eğilerek ölmekte olan zarif güne doğru,
kök salmışım denizin güçlü gazabında.
Solgun ve aç gözlü suyuma vızıldayarak
aşarım çıplak iklimin ekşi kokusunu,
hâlâ kül rengi giysilerim ve kekre tınısındayım,
ve terk edilmiş köpüğün hüzünlü tuğuylayım.
Arzularımın gücünde binerim kendimin tek dalgasına,
ay gibi, güneş gibi, yakan ve soğuk, apansız,
uyurum sakinleşmiş o mutlu adaların yutağında,
ak ve yumuşak adalar serin kalçalar gibi.
Elektrik akımıyla doldurulmuş çılgınlık
nemli gecede titretir öpücüklerden giysimi,
kahramanca bölünmüş düşleri
ve benliğimi dolduran sarhoş eden gülleri.
Akıntıya karşı, taşkın dalgaların ortasında,
verirsin bana kendini, beden bedene, kollarımda
sonsuza dek ruhuma bağlanmış bir balık gibi,
hızlı ve yavaş neredeyse göksel bir güçle.
[“Yirmi Aşk Şiiri ve Umutsuz Bir Şarkı”dan]
Pablo Neruda (1904-1973)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy