Bu makale, kıyı ekosistemlerinde bilim ve toplum hakkında çevrimiçi bir yayın olan Hakai Magazine'den alınmıştır. Bunun gibi daha fazla hikaye okuyun hakaimagazine.com.
İzlanda'nın en kuzeydeki karakolu olan Grímsey Adası'nın etrafında bir kanat çarkı dönüyor. Anakaradan 40 kilometre yukarıda olan bu kara parçası, Kuzey Kutup Dairesi'ni geçiyor. Bir caddesi, küçük bir bakkalı, adanın kabaca üçte biri uzunluğundaki bir uçak pisti ve turistlerin golf toplarını suya soktuğu 66°33' K paralelini gösteren bir tabelası olan 70 kadar sakine ev sahipliği yapıyor. Kuzey Kutbu. Kısa yüksek Kuzey yazında, ada deniz kuşlarına aittir.
Binlerce ve binlerce yavru kedi, martı, kutup kırlangıçları ve daha fazlası, Grímsey'i gece yarısı Güneşinin sürekli ışığı altında hareketli bir kuş yuvasına dönüştürüyor. Kuşlar deniz kayalıklarında yuva yapar, kır çiçeği dolu çayırlarda kuluçkaya yatar, kayalık yuvalarda devriye gezer ve soğuk Kuzey Atlantik sularında sal yapar. Ve asfaltta kümelenirler, günübirlik yolcuları taşıyan uçaklar çevrede dolaşırken bulutlar halinde patlarlar.
Bu Temmuz günü Kuzey Kutbu için ılık ve Árni Hilmarsson dışarıda kot pantolon ve yün bir süveterle rahatlıyor. Ülkenin diğer ucundan bir balıkçı olan Hilmarsson, bir deniz kuşu arayışındadır. O ve diğer yarım düzine adam, İzlanda'nın güney kıyısından yaklaşık 10 kilometre uzaktaki Westman Adası Heimæy'den (4500 civarında nüfus) İzlanda'nın çok kuzeyine seyahat etti. İki tekne geçişi yaptılar ve devasa kırmızı-sarı çizgili gagaları olan siyah-beyaz kuşları, Atlantik martılarını kovalamak için 500 kilometreden fazla yol kat ettiler -uzun bir günlük yolculuk. Onlar dedikleri asırlık İskandinav geleneği için buradalar. martı avı [LOON-da-veyth-ar]: yaz martı avı.
50'li yaşlarında olan ve Westman Adaları'nda deniz kuşları avlayarak büyüyen Hilmarsson, çocukluğumdan beri her zaman martı yakalardım, diyor. Her yıl 5.000, 6.000 yakalardım. Kuş etiyle büyütüldüm.
Grímsey Adası'nın oteli olarak hizmet veren iki katlı sarı evin dışındaki Kuzey Kutup Dairesi tabelasının yanında oturuyoruz. Hilmarsson, uzun saplı bir ağ ile gökyüzünden kuşları süpüren ıslak, kene yüklü bir yamaçta saatlerce çömeldikten sonra bir dumanla gevşer. Babalar ve oğullar, komşular ve arkadaşlardan oluşan partisi, üçgen bir ağ ile martıları yakalamaya geldi veya kap [NASIL-verr]; büyükler, büyüklerinin onlara öğrettiği gibi gençlere öğretiyor. Ve grubun - aynı Westman Adaları av kulübünün tüm üyeleri, ada sosyal yaşamının merkezi - bir misyonu var: evdeki martılara aç insanlar için kuş getirmek.
Árni Hilmarsson, bekleyen avcılara yakın olan martıları cezbetmek için tuzaklar kullanıyor.(Fotoğraf: Carsten Egevang/atlanticseabirds.info)
Yüzyıllar boyunca deniz kuşları, Kuzey Atlantik'in kıyı halkları için çok önemli olmuştur. Viking Çağı kaşifleri, guillemots ve gannets gibi okyanus avcılarını yeni kıyılara kadar takip etti. Kittiwake ve martılardan oluşan geniş koloniler, İzlanda, doğu Grönland ve Faroe Adaları'nın sert kıyılarında kurdukları yerleşimleri sürdürdüler. Yerleşimciler için deniz kuşu avcılığı ve yumurta toplama, yaşam ve açlık arasındaki fark anlamına geliyordu. Onların soyundan gelenler için gelenek, topluluk kimliğinin kalbi olarak yaşamaya devam ediyor.
Deniz kuşu hasadı bir sinir testidir: Adamlar denizden düzinelerce metre yükseklikte iplere sarılır, uçurum kenarındaki yuvalardan yumurta toplar. Bu bir beceri testidir: Uçuş yollarını ölçmek ve havada bir kuşu yakalamak için háfur salınımının zamanını ayarlamak. Bazıları için küçük bir gelir kaynağı. Çoğu için, aziz bir mutfağın özüdür. Ve hepsinden önemlisi, nesiller arası bir bağ, denizcilik geçmişleriyle bir bağ, biraz deniz tadı. .
Ancak Kuzey Atlantik deniz kuşları ve onları çevreleyen yaşam biçimi artık yok oluyor. Deniz kuşu popülasyonları, iklim değişikliği ve diğer insan faaliyetleri nedeniyle son on yılda bölgenin bazı bölgelerinde yüzde 60'a kadar düştü. Bir zamanlar üretken olan yuvalama kolonilerinde üreme başarısızlıkları yaygındır. İkonik Atlantik martı da dahil olmak üzere İzlanda'ya özgü beş tür, artık tehdit altında veya savunmasız olarak BirdLife International/Uluslararası Doğa Koruma Birliği'nin Kırmızı Listesinde yer alıyor.
Hilmarsson, Westmans'taki evinin eskiden en iyi martı bölgesi olduğunu söyledi. Volkanik takımadalar, dünyanın en büyük Atlantik martı üreme alanı olan bir mega koloniye ev sahipliği yapıyor. Ancak ekosistem ters gitti. Isınan kıyı suları, civciv üretimini on yıldan fazla bir süredir büyük ölçüde azalttı. Resim İzlanda'nın çoğunda benzer ve güneyde Faroe Adaları'na ve kuzeydoğu Atlantik boyunca uzanıyor.
Hilmarsson, Westman Adaları'nda martı yakalayamayız, diyor. Keskin, yıpranmış özellikleri kırışıyor. Uzun süren üreme felaketlerinden sonra, Westman yetkilileri yerel av sezonunu 2016'da bir önceki yıl olan beş günden üç güne indirdi. Artık oraya sadece birkaç yüz martı alınabilir.
Dışarıdan gelenler, bu sevimli -ve çoğu zaman insanbiçimlendirilmiş- kuşu palyaço kornası ile yeme düşüncesine kızabilirler. Ama İzlanda'nın 332.000 küsur sakini için neredeyse bir ritüel. Puffin mutfağı, kış yaklaşırken kuzey halkını güçlendiren aile toplantılarında, topluluk etkinliklerinde, tatillerde ve ziyafetlerde yıldızlar .
Hilmarsson, yılda bir veya iki kez martı yememiz gerektiğini söylüyor. Anakarada parıldayan karla kaplı tepelere gözlerini kısarak bakıyor. özellikle Thjóðhátíð .
Her yaz Westman Adaları'nda düzenlenen büyük bir festivalden bahsediyor. Etkinlik, kötü hava koşullarının Westman Adalılarının ulusun 1000. yıl dönümü kutlaması için anakaraya seyahat etmelerini engellediği 1874'te başladı, bu yüzden kendi başlarına kalmaya karar verdiler. Parti efsanevi—çoklu - gün bacchanalia, İzlanda'nın her yerinden ve ötesinden eğlenceleri çekiyor. Thjóðhátíð [THYOTH-how-teeth] sadece birkaç hafta uzaklıktadır. Ve Hilmarsson'un kulübünün kuşları sağlaması gerekiyor.
İklim değişikliği ve diğer ekolojik stres etkenleri ile Kuzey Atlantik'teki deniz kuşu sayıları azalmakta ve yıllık martı avının kaderini sorgulamaktadır.(Fotoğraf: Carsten Egevang/atlanticseabirds.info)
Edge'deki Milenyum-Eski Kültür
Danimarkalı biyolog Carsten Egevang, Batılılar için deniz kuşları toplamanın İskandinav halkı için önemini kavramasının zor olduğunu söylüyor. Baban gibi şeyler yapmanın güçlü bir gurur duygusu var. Faroe Adaları'nda, Grönland'da, tüm İskandinavlarda gördüm.
Grönland, Nuuk'taki Grönland Doğal Kaynaklar Enstitüsü'nde araştırmacı olan Egevang, Kuzey Atlantik'te deniz kuşlarıyla birlikte azalmakta olan Eski İskandinav geleneklerini incelemek için seyahat ediyor. Bir kitapla sonuçlanması planlanan proje, bilim, antropoloji ve sanatı birleştiriyor. Hevesli bir fotoğrafçı olan Egevang, Grönland'da deniz kuşu avcılarıyla birlikte teknelere bindi ve solmakta olan bir kültürün görüntülerini yakalamak için Faroe Adası yumurta toplama makineleriyle kayalıklardan sarktı. Lundaveiðar'ın son kalıntılarından birinin ne olabileceğini kaydetmek için İzlandalı kuşbilimci Aevar Petersen ile birlikte şimdi Grímsey Adası'nda.
Westman Adası avcılarını iş başında izlemek için Grímsey'nin batı kıyısındaki tekerlek izleriyle dolu bir toprak yolda yürüyoruz. Egevang, çevresinin neredeyse iki katı kadar dişli dolu bir sırt çantası taşıyor. Sabahın erken saatleri, ancak yaz ortası Güneşi, dün geceki akşam yemeğinde olduğu gibi aynı yüksek gökyüzü parçasının yakınında dolaşıyor. Kuşlar uçar ve etrafımızda uçar. Dalma çulluğu, badminton raketleri gibi vızıldar. Kutup kırlangıçları kafamıza doğru dalarken şerit testere gıcırtısı verirler. Ve sıra sıra martılar, mevkilerindeki smokinli nöbetçiler gibi uçurumların tepesinde sıralanıyor.
Egevang, son yirmi yılını Grönland'ın deniz kuşlarını izleyerek ve sayılarının düşüşünü izleyerek geçirdi. Zamanla, avcıların ve onların topluluklarının etrafında olduğu için, toplumsal sonuçların da farkına vardı.
Egevang, deniz kuşlarının toplanmasına bağlı pek çok kültürel gelenek olduğunu söylüyor. Eski günlerde, bu bir hayatta kalma meselesiydi. Ve tabii ki artık öyle değil ama gelenek hala devam ediyor.
Deniz kuşlarının yaygın kullanımı uzun zamandır İskandinav kıyı kültürünün ayırt edici bir özelliği olmuştur. 9. yüzyılda İskandinav destanlarında deniz kuşlarından bahsedilir ve kemikleri Viking yerleşimlerinin ortasında bulunmuştur. Toprak sahiplerinin avlanma hakları, yumurtaların toplandığı kolonilerin yakınında avlanmayı kısıtlayan düzenlemelerle birlikte, 13. yüzyıldan kalma bir İzlanda hukuk kitabında ortaya konmuştur. Bir tapu sicili, 1700'lerin başlarındaki iyi martı kayalıklarını not eder. Avcılık ve yumurta toplama hüneri kişisel ün ve topluluk gururu veriyordu. Nesiller arasında bin yıllık bir konu.
Egevang, insanların bu gelenekleri gerçekten önemsediğini söylüyor. Mağazaya kolayca gidip tavuk yumurtası alabilecekleri zaman, örneğin fulmar yumurtaları almak için hayatlarını kelimenin tam anlamıyla riske atacaklar. … Bunu sevdikleri için yapıyorlar, çünkü bunun miraslarının bir parçası olduğunu düşünüyorlar.
Westman Adalılarının avlandığı noktaya ulaşıyoruz. Kuş pisliği akıntıları, devrilmiş badana fıçıları gibi yamaca yayılıyor. Canlı bir deniz meltemi, keskin, balık tonlu funk yayınlıyor. Bir ipe tutunarak, uzun, dik yokuştan avcıların panjurlarına doğru kayma ve kayma guano sürüyoruz. Bir martı galaksisi okyanus ve kara arasında dönerek etrafımızda dönüyor.
Kayaların arkasına gizlenmiş avcılar, yanlarında gizlenmiş olan háfur'un menzilindeki bir kuşu itmek için yoldan çıkmış bir gezgini veya bir rüzgar patlamasını bekler. Aniden, bir ağ gökyüzünde kavis çizer, sonra ağına dolanmış kızgın bir martı ile yere yığılır.
Westman Adaları'nda büyüyen ve geçmişin tadına bakmak için Grímsey'e gelen ortopedi cerrahı Ragnar Jónsson, bana çocukluğumdaki evimi hatırlatıyor, diyor. Bir genç olarak, yazları bir sırık ve ağ ile kuş uçurumlarının her tarafına tırmanarak geçirdiğini söylüyor. Doğadan, kuş yaşamından ve özgürlükten bahseder. Kısıtlama yoktu, diyor özlemle.
Birçok İzlandalı gibi, Jónsson da halkının deniz kuşu hasadı geleneklerini tartışmak konusunda çekingen görünüyor, çünkü dışarıdan gelenlerin bunları tartışmalı bulabileceğinin farkında. Pek çok insan deniz kuşlarını yememizin iğrenç olduğunu düşünüyor ama bu bizim kültürümüzün bir parçası.
Ancak Jónsson, ortamın değiştiğini kabul ediyor. Açgözlü Viking ruhu uyum sağlamanın bir yolunu bulmalıdır. Onun için deniz kuşu avcılığı, rahatlamanın ve açık havada eğlenmenin bir yolu haline geldi. Ve arkadaşları martı üstüne martı toplarken, o sadece arkasında bir oyuğa saklanmış olarak oturuyor.
Jónsson, köpüklü suların üzerinde sürüklenen sürülere bakarak burası çok güzel, diyor. Oturup izlemeyi severim. Bu sadece olabildiğince çok yakalamakla ilgili değil. Orada bulundum, yaptım.
Atlantik martıları, Kuzey Atlantik Okyanusu'na bakan bir Grímsey Adası kayalığında nöbet tutuyor.(Fotoğraf: Carsten Egevang/atlanticseabirds.info)
Kanımızda
Kültür. Miras. gelenek. Her kilometrede bir küçük avcı kümelerinin yanından geçerek Grímsey Adası'nda dolaşırken bu sözleri çok duyuyorum.
Grímsey'in kuzeybatı sahilinin sarp kayalıklarında Westman Adalılarıyla avlanan bir Heimæy tur rehberi olan Hilmar Valur Jensson, bunun bizim kanımızda var, diyor.
Adanın güney ucundaki deniz fenerine giden yolda karşılaştığım genç bir Grímsey yerlisi olan Ingólfur Bjarni Svafarsson, bugün esas olarak mirasın peşindeyiz, diyor. Svafarsson, hatırlayabildiği kadarıyla Grímsey'de deniz kuşları avladı - daha ağı tutacak kadar büyümeden babasıyla dışarı çıktı. Bir gün kendi çocuklarına öğretmeyi umuyor.
Küçük oğlu Hannes ile adanın çimenli sırtının üzerindeki yüksek patika üzerinde piknik yapan Guðrún Inga Hannesdóttir'e kadınlara ne diyeceğimi soruyorum. İzlandalı kadınlar avlanmayı ve yumurtlamayı sadece maço bir şey olarak mı görüyor? Hatta biraz eski okul?
Bence hala bunu yapmaları harika. … Adanın yedi öğrencili ilkokulunda öğretmen olan Hannesdóttir, hiç de eski moda değil diyor. Gerçek hasat esas olarak bir erkek faaliyeti olsa da, sonuçtan herkesin keyif aldığını söylüyor.
Grímsey'de yaşam deniz kuşlarıyla iç içedir. Küçük kayalık ada, ilk İskandinav yerleşimcilerin 900'lerin başlarında gelmesinden bu yana yerleşim görmüştür. Kuşların bolluğu ana çekimlerden biriydi , Balıkçılık kral olmadan önce yumurtalar önemli bir gelir kaynağıydı. Adanın tek restoranının adı Krían—İzlandalı, Arktik sumru anlamına geliyor, o kadar bol ve saldırgan ki, insanlar dışarıda yürürken saldırılarını savuşturmak için direkleri başlarının üzerinde sallıyor. Adanın kayalıklarından murre ve jiletli yumurtalar kafenin fırın kasasındaki kurabiyelerin yanında oturuyor.
Ama yönetenler martılardır. Yaz aylarında, hafurlar burada Hawaii'deki sörf tahtaları kadar her yerde bulunur. - araba camlarından sarkıyor, bisikletlere yaslanıyor, neredeyse her eve yaslanıyor. Bu av sezonunda 86 yaşında 40 martı toplayan eski şerif Bjarni Magnusson'dan bir günde 86 martı yakalayan 14 yaşındaki ikizler Ásbjörn ve Thórólfur Guðlaugsson'a kadar genç ve yaşlılar bu tutkuyu paylaşıyor. Bu onların ilk seferiydi.
Kardeşimiz bize öğretti, diyor Ásbjörn, limandaki bir kulübede avını temizlerken. Eğlenceli ve paramız var, diye ekliyor Thórólfur. Satışlarının bir kısmını Reykjavik ve Westman Adaları'nda martı tadı arayan insanlara satmayı planlıyorlar.
Háfur, araba boyunda bir lakros çubuğuna benziyor ve oldukça yeni bir uyarlama. Faroe Adaları'ndan ithal edildi ve yaklaşık 140 yıl önce İzlanda'ya geldi ve civcivleri yuvalardan kancalı çubuklarla çekmek gibi daha yorucu ve daha yıkıcı eski yöntemlerin yerini aldı. Uzun saplı ağlar çoğunlukla üremek için çok genç olan yavru kuşları yakalar - hiçbir sorumluluğu ve yapacak başka bir şeyi olmayan canı sıkılmış gençler gibi etrafta uçar. Avcılar, üremeyenlere odaklanarak, genel nüfusa zarar vermediklerini iddia ediyorlar. Başka bir önlem olarak, faturalarında yiyecek olan kuşları yakalamaktan kaçınırlar: civciv yetiştiren ebeveynlerin bir işareti.
Ancak bu günlerde, Grímsey Adası'nın ve kuzeydeki diğer kolonilerin dışında avlanmak için birkaç genç martı bile var. Şimdiye kadar, bu yerler yavru üretmeye devam ediyor, ancak deniz ekosistemi, özellikle Kuzey Kutbu'nda hızla değişiyor.
İzlanda'nın Grímsey Adası'ndaki martı avcıları günün avını toplar.(Fotoğraf: Carsten Egevang/atlanticseabirds.info)
Ayık İstatistikler
Egevang avcıların fotoğraflarını çekerken, Petersen kuşları sayar. Kaygan kayalık kumsallarda dikkatle adım atarak, yamaçları dolduran oyukların üzerinden temkinli adımlarla geçerek, kittiwake ve fulmar yuvaları için uçurumları tarar.
Şiddetli rüzgardan yüzü kızaran Petersen, soğuğa rağmen dışarıda gömlek kollu, gerçek bir İzlandalı. Ancak İngiltere ve İskoçya'daki üniversitelerden mezun olanlar, hafif bir İskoç diliyle İngilizce konuşuyor. İzlanda Doğa Tarihi Enstitüsü'nün eski araştırmacısı, 40 yılı aşkın bir süredir İzlanda'nın deniz kuşu kolonilerini araştırıyor. Şimdi emekli, kuş popülasyonlarını takip ederek ülke çapında seyahat etmeye devam ediyor.
Petersen, kanat uçları siyah mürekkebe batırılmış gibi görünen başka bir ölü beyaz kuşla karşılaştığımızda, kediciklerin çok kötü durumda olduğunu söylüyor. Adanın bu bölümünü en son 1994 yılında incelediğinde, 3.300'den fazla aktif yavru kedi yuvası saydı. Bu yıl, sadece dörtte biri kadar var. Aynı eğilimi İzlanda'nın batısındaki çalışma alanlarında da görmüş ve Kuzey Kutbu kırlangıçlarında, martılarda ve diğer deniz kuşlarında da keskin düşüşler bulmuş. Benzer eğilimler, İskoçya'dan Norveç'e ve ötesine uzanan kolonilerde de görülmektedir.
İstatistikler iç karartıcı. Kuzey Atlantik havzası, dünyadaki deniz kuşlarının çoğu için çok önemli bir yaşam alanıdır. Bölgenin soğuk, besin açısından zengin sularında iki düzineden fazla tür ürüyor. İzlanda tek başına, kuzey yarımkürenin Atlantik martılarının önemli bir kısmı, adi katiller, kuzey fulmarlar, ustura gagaları, kara bacaklı kittiwakeler ve kutup kırlangıçlarının önemli bir kısmı dahil olmak üzere yaklaşık 22 türe ev sahipliği yapıyor. Bütün bu türlerin başı şimdi belada.
Kuzey Atlantik'teki deniz kuşu düşüşlerinin arkasında, türlere ve konuma bağlı farklılıklarla birlikte, tanıtılan yırtıcılar, avlarını vakumlayan büyük ölçekli balıkçılık, yan av, aşırı hasat ve daha fazlası dahil olmak üzere bir dizi faktör var. Bununla birlikte, bölge genelinde yaygın olan bir güç vardır: iklim değişikliğinin neden olduğu derin okyanus rahatsızlıkları.
Danimarka'nın Aarhus Üniversitesi'nden deniz kuşu ekoloğu Morten Frederiksen, Atlantik'in kuzeydoğusundaki geniş bir alanda deniz kuşlarının gıda arzına bir şeyler oluyor gibi görünüyor ve iklim değişikliği en açık açıklama.
Kuzey Atlantik'in suları, özellikle üreyen deniz kuşlarının avlandığı kıyı bölgelerinde endişe verici bir oranda ısınıyor. Güney ve batı İzlanda boyunca, okyanus sıcaklıkları 1996'dan beri 1 ila 2 °C arttı.
Daha sıcak sular okyanusun besin ağını bozuyor ve martı gibi deniz kuşlarının yavrularını beslemek için ihtiyaç duyduğu balıkları uzaklaştırıyor. Westman Adaları'ndaki ve bölgedeki diğer birçok kolonideki martılar, kum mızrağı veya kum yılan balığı olarak bilinen kalem şeklindeki bir balığa güveniyor. Bu balıklar yok olurken, martı ebeveynleri yavruları için yeterli yiyecek bulmakta zorlanır. Biyolog Erpur Snaer Hansen'e göre, geçen yaz Westman Adaları'nda doğan nispeten az sayıdaki civcivden neredeyse tamamı açlıktan öldü. Aynı şey önceki üç yazda da oldu. Aslında, bu çok önemli koloni, on yıldan fazla bir süredir yeni nesil martıları üretemedi.
Westman Adaları'ndaki Güney İzlanda Doğa Araştırma Merkezi'nde bulunan Hansen, İzlanda'nın martı uzmanıdır. Her yaz, martı rallisi olarak adlandırdığı olağanüstü bir turla ulusun çevresini iki kez dolaşıyor; her seferinde iki haftada 12 koloniyi ziyaret etmek için araba, tekne ve uçakla 2.500 kilometreden fazla seyahat ediyor. Sezonun başlarındaki ilk yolculuğunda, işgal edilmiş yuvaları inceler ve yumurta aramak için içeri bir kızılötesi kamera sokar. İkincisinde, civcivleri saymak için yuva kamerasını kullanıyor.
Son sayıları iyi haberler veriyor. Bana bir e-postada, Kuzey ve Batı İzlanda'nın birkaç yıl içinde en iyi sezonlarını geçirdiğini söyledi. Öyle olsa bile, uzun vadede, Hansen'in çalışmaları İzlanda'daki martı kolonilerinin hiçbirinin gerçekten iyi durumda olmadığını gösteriyor. Güney ve batıdaki nüfus azaldı ve doğudaki koloniler küçülüyor. Burada, martıların gelişiyor gibi göründüğü kuzeyde bile, temelde sadece su basıyorlar.
Puffin avı devam etmeli mi? Hansen, bu soruyu çevreleyen kültürel yükün ve avcıların yanıtının kızdırdığı muhtemel serpintilerin çok iyi farkında. Yazarken neredeyse boyun eğmiş bir iç çekiş duyabiliyorum, Profesyonel tavsiyem, nüfus toparlanıp birkaç yıl boyunca civciv üretinceye kadar kesinlikle avlanmamaktır.
Bir Atlantik martı avını kum yılan balığı tutar.(Fotoğraf: Carsten Egevang/atlanticseabirds.info)
Gidecek yer yok
Petersen, Egevang ve ben öğleden sonra bira içmek için Krían'da buluştuğumuzda rüzgar esiyordu. Boynuzlu miğferli uzun sakallı vahşilerin kabartmalı gözlüklerini (gerçek Vikinglerin muhtemelen hiç takmadığı başlıklar) değişen Kuzey Atlantik ekosistemi hakkında bir tartışmaya dalıyoruz.
Egevang, son 10 yılda türlerin alışkın olmadıkları yerlerde ortaya çıktığına dair pek çok hikaye duyduğumu söylüyor. Grönland'da aniden ton balığı ortaya çıkmaya başladı.
İzlanda'dan bahseden Petersen, sularımıza birçok yeni türün de geldiğini söylüyor. Balıklar, omurgasızlar, balinalar. Yerel türler kuzeye doğru hareket ediyor.
Kuzey Atlantik bölgesi ısındıkça, bazı bölge sakinleri - özellikle de insanlar - uyum sağlama araçlarına sahip. Sular ısındıkça üreme verimi yükselen morina gibi diğerleri, acil koşullarda yeni fırsatlar bulabilir. Ancak yılda iki kez zorlu bir kutuptan kutba göçe maruz kalan Kuzey Kutbu sumru ve av peşinde soğuk sularda 60 metreye kadar dalan cesur martı gibi cesur yerli kuşlar için potansiyel kazançlar kayıplardan çok daha fazla.
Petersen, kuşlara zarar verenin sıcaklık artışı olmadığını belirtiyor. Bununla birlikte gelebilecek her şey. Hastalık, azalan gıda kaynakları, istilacı türler, artan fırtınalar ve ölü mevsimler gibi şeyler.
Kuşlar daha kuzeye gitmeye çalışabilir. Ancak daha yüksek enlemlerde uygun yuvalama alanlarının olmaması ve yıllık göçlerine eklenecek ekstra kilometreler, seçeneklerini ciddi şekilde kısıtlıyor. Zaten kuzey habitat limitlerine yaklaştılar.
Petersen diyor ki: Gidecekleri bir yer yok.
İskandinav Bakanlar Kurulu'nun bir raporuna göre, azalan deniz kuşu nüfusuyla karşı karşıya kalan bu kıyı kültürünün kendine özgü gelenekleri hızla tarihe karışıyor. Norveç, İsveç ve İskoçya da dahil olmak üzere birçok Kuzey Atlantik ülkesi, deniz kuşu avcılığının çoğunu şimdiden durdurdu. Rapor, İzlanda, Grönland ve Faroe Adaları'nda kısıtlamaya gidilmiş olsa da, mevcut hasat seviyelerinin hala sürdürülemez olabileceği sonucuna varıyor.
Çok Yerli Bir Akşam Yemeği
Grímsey'den ayrılmadan önceki gece Westman Adalıları Petersen, Egevang ve benim için bir martı yemeği pişiriyor. Sarı misafirhanedeki ocakta saatlerce dev bir tencere köpürüyor ve havayı yanan lastiklerin boğucu kokusuyla dolduruyor.
Sonunda, çikolata renginde Cornish tavuklarına benzeyen bir tabak ve bunların nasıl yenileceğine dair bir ders servis edilir. Göğsünü kırmalısın, söylendi. Eti kanatlardan ve boyundan çekin. İçini de yemeyi unutmayın. Neredeyse her bit martı yenir.
Heimæy tur rehberi Hilmar Valur Jensson ve Westman Adası avcıları, martı yemeğinin tadını çıkarmaya hazırlanıyor.(Fotoğraf: Carsten Egevang/atlanticseabirds.info)
Adamlar bunun çok yerel bir akşam yemeği olduğunu söylüyorlar. Bu yemeği hazırlamak için çok çalıştılar ve gösterdikleri çabadan açıkça gurur duyuyorlar. Bu gecenin tarifi, eski günlerde geleneksel bir Noel yemeği olan smokininde martı adı verilen eski bir yemek.
bir ısırık alıyorum. Kavrulmuş kauçuk buket, kalıcı bir balık yağı kaplamasıyla tadı taşır. Hepsini yemeye çalışıyorum ama yapamıyorum. Küçük görünümlerine rağmen, bu kuşların inanılmaz miktarda etleri vardır. Ve benim için biraz tat yeterli.
Vazgeçtim ve benimkini yanımda oturan genç adam Andri Fannar Valgeirsson'a verdim. Onu afiyetle yer, geçmiş tatillerin anılarını hatırlar. Puffin tadı, diyor, beni yeniden küçük bir çocuk gibi hissettiriyor.
Valgeirsson, babası gibi bir Westman Adaları balıkçısıdır. İkisi de buraya avlanmak için geldiler. Bu onun ilk seferi ve bana martıların ağdan çıkarırken onu ısırdığı ve çizdiği ellerindeki kesikleri gösteriyor. Yine de bundan zevk alıyordu.
Bu kadar eğlenceli olduğunu bilmiyordum, dedi ağrıyan ellerini ovuşturarak. Tekrar yapmak istiyorum. En iyi yanı, babasından öğrenmekti - artık ülkenin kendi bölgesinde yapamayacağı bir şey.
Valgeirsson, bunun biraz üzücü olduğunu söylüyor. Gerçekten babamın yaptığını yapmak istiyorum. Avcılık, bizi bağlar.
Yarın Valgeirsson, Hilmarsson ve diğerleri tekrar avlanacaklar. Kişi başına yaklaşık 120 kuşluk kotalarını yakalayacaklar ve eve uzun bir yürüyüşe başlayacaklar. Thjóðhátíð kutlaması bir kez daha denizin tadına varabilecek.
Ancak bir gün, belki de yakında, hikayelere dayanan İskandinav deniz kuşu mirası muhtemelen sona erecek, değişen iklim ve değişen zamanların bir başka zayiatı.
Ya da belki bu cesur yolcuların yeni nesli, eski Viking destanı için yeni bir bölüm yazacak.
Hancının 11 yaşındaki oğlu genç Hjalti Trostan Arnheidarson konuşmayı dinliyor. Gelenekleri sürdürmek istediğini söylüyor. Uçurumlardan aşağı in, háfur'u salla, eski yöntemleri öğren. Önemli bir değişiklikle şunları söylüyor:
Sevmediğim tek kısım öldürme kısmı. Hayvanların öldüğünü görmekten hoşlanmıyorum.
İlgili Hikayeler Hakai Dergisi :
- Denizin Altındaki Tatlı Su Okyanusuna Dokunmak
- Rekabet Baskın Katil Balinalar Menopoza Giriyor
- Yankee Balina Avcılığının Teminat Hasarı
Bir Westman Adası avcısı, geleneksel bir háfur kullanarak bir Atlantik martısını yakalar.(Fotoğraf: Carsten Egevang/atlanticseabirds.info)