Çocukken kendi başıma Türkiye ligi yapardım. Top ile ben. Sokağa çıkılamayan o soğuk ve bol yağmurlu zamanlarda. Ya da ders çalışmak için odaya kapanmak lazımsa, odaya kapanılır ve eğlenceye bakılırdı.
O liglerde bir fenerbahçeli çocuk olarak, Fenerbahçe ile en çok rekabete soktuğum ve en zor yenilen takımlardandı Altay. En az farkı o yerdi ya da fenere puan kaybettireceksem gönlüm Altay'ın bu çelmeyi takımasından yanaydı.
Sonra Altay düştü, play-off ların gediklisi oldu ama bir daha çıkamadı. Bu sefer... Olmadı bu sefer derken bu zamana kadar olmamıştı.
Bu sezon sonunda play-off maçları İstanbul'da oynanacak diye duyunca aklımın bir köşesine yazmıştım. Finale çıkarsa maçına gideceğim. Ki lig usulüne çevirmişlerdi.
Ama yine de geçen maçta atılan son dakika golü, bu maçı final havasına sokmuştu. Gittim. Belki bu yılların özlemi son bulur da Altay'a uğur getirir dedim. Ve fenerle yaşadığımız final hüsranları da bana itici güç oldu.
Sonuç hüsrandı tabii. Ama Altay iyi oynadı sayılır. Netice de kazanamadı ve pek uğur getirmiş olmadım. Az evvel Fenerbahçe demişken, Altay'ı biraz Fenerbahçe'ye benzettim. Şimdi açıklayamam, biraz daha araştırmam lazım.
Ama 'Altay' maçı izlemek güzeldi. Ve play-off maçlarına 2 İzmir takımı katıldı. 2'si de Süper Lig biletini kapamadı.
Konyaspor'u da tebrik ederim.