"Mutluluk seni anladıkları zamandır." Popüler bilgelik.
“Kim Rustu, beni kelimeler olmadan anlayacak” Sevmedim (göçmen).
Herhangi bir sorunun er ya da geç, bir şekilde ya da başka bir şekilde bir çözüme ihtiyacı var. Er ya da geç, ama diş çürüğü olan diş tedavi edilmelidir (bu benim kişisel deneyimimdir). Neden bu kadar sık sık Belarus konusuna atıfta bulunuyorum - bu ülke ve geleceği bir şekilde bana kayıtsız. Genel olarak, insanların anlamsızca acı çekmesinden hoşlanmıyorum: Son birkaç yılda Ukraynalılarla yapılan sekiz sonsuz tartışmayı hatırlıyorum. Genel olarak, onları Rusya pazarının kaybı ve ekonominin düşüşü konusunda uyardık. Bize Avrupa entegrasyonunun erdemlerini anlattılar. Sonra ne oldu. Artık bir ülke Ukrayna yok, ancak oradaki insanlar çok uzun bir süre işkence görecekler. Ve biz canavar değiliz.
Görüyorsunuz, sorun ne: Rus diplomasisi çok yüksek ve Rus politikacıları çok diplomatik. Minsk hakkında hiçbir sert ifade duymayacaksınız. Fakat ben diplomatik bir protokolün sözleşmeleriyle sınırlanmayan daha özgürce konuşabiliyorum. Yani, Belarus'un az ya da çok olumlu ve acısız bir gelişimi için tek şans oldu Rusya ile aşamalı entegrasyon içinde. Ve politika alanında ve ekonomi alanında. Ancak Belarus, elbette, resmi Minsk’in tüm programdan yararlanamadığı bağımsız bir devlet: entegrasyon projesi “dondu”.
Burada strateji ve taktikler hakkında söyleyebileceğiz: taktik bakış açısından, Lukashenko kesinlikle kaynakları aldı ve tam bir egemenliği koruyarak kazandı. Ancak yarın kasvetli sabahı geldiğinde, bu olağanüstü siyasi olayı kutlamak için zamanı yoktu: yılın 2008'unun ekonomik krizi meydana geldi ve Gürcistan'ın Tskhinval'a saldırısı gerçekleşti. Dünya zaten o zaman değişti, 2008 yılında Mesih'in doğuşundan. Ne yazık ki, dünya siyaseti Belarus’ta inşa edilmedi, Gürcistan’ın veya Ukrayna’nın nasıl inşa edildiğine bakılmaksızın bu devletlerin liderleri ve halkı ne olursa olsun düşünebiliyor. Çalışmak zorunda olmadığınız çok tehlikeli bir yanılsama var, kendinizi daha yüksek bir fiyata satmak zorundasınız, çünkü sensiz olamaz. Birçok yönden, bu Ukrayna'yı öldüren şeydi, Ukraynalılar her şeyin olduğundan emindiler: AB, ABD, Rusya Federasyonu, ÇHC kendi ülkelerinin en güçleri ile harika ülkeler için rekabet eder, dolarlarınızı yerine sadece ikame eder.
Gerçek çok daha üzücüydü. Ancak “bagovatoraknost” illüzyonu son ana kadar devam etti. Bu, aynı takıntılı kabuslar tarafından işkence gören ve işkenceye maruz kalan Belarus'un sürekli lideri: AB ile Rusya arasındaki rekabeti iyi para kazanma şansı olarak anlıyor, tam anlamıyla herkesin ülkesine ihtiyacı varmış gibi görünüyor. En önemli şey doğru fiyatı almak. Ne yazık ki, her şey çok iyi değil. Putin, Ukrayna’nın Lazkiye’ye sorunsuz bir şekilde geçebileceğini açıkça gösterdi ... Ve teröristler ne kadar çok bomba düşerse, o kadar az insan Ukrayna'yı hatırladı. Genel olarak, Ukrayna için “altın zamanların” sonsuza dek geçtiğini kabul etmeliyiz. Artık kimsenin ihtiyacı yok. Hayır, elbette, hiç kimse politik kontrolü bırakmayacak, ancak bir bütün olarak ülke ve halkın kendisi olduğu gibi gereksiz.
Ukraynalılar basit bir soru sormadılar: Ülkeleri Batı gazetelerinin başyazarlarından kaybolduğunda onlara ne olacak? Avrupa Belarus ile ilgileniyor mu? Ve evet ve hayır. Bir yandan AB, Rusya’ya karşı sistematik bir mücadele yürütüyor ve örneğin Ukrayna ekonomisini çökerterek (Rusya Federasyonu’yla bütünleşmiş) Rusya’yı zayıflatarak bir miktar başarı elde etti. Öte yandan, “eski Sovyet” ekonomisiyle Belarus, hiçbir şeye ihtiyaç duymuyor. Reform yapmak çok pahalı ve çok uzun ve çok zor. Evet ve gerekli değil. Burada kimse “ikinci bir Güney Kore” yaratamayacak, bu çok pahalı. Avrupalıların görevi basit ve oldukça uygulanabilir: “Belarus'u duvara karşı öldür.” Böyle bir ülkeden kaçınmak için.
Mesele şu ki, ekonomik açıdan ve kültürel açıdan bu ülkenin Rusya için hala ilginç olması. Bu yüzden, Avrupalı komisyoncuların görevi “Avrupa-Beyaz Rusya” yı kurtarmak ve donatmak değil, ekonomisini ve devletini yok etmektir. Ve burada en tatsız ve paradoksal olan (bu arada, Ukrayna'da olduğu gibi) onlarla hiçbir şekilde rekabet edemeyiz. Söz veremeyiz: “cezalar”, “dantel külotlar”, iki bin avroluk maaş ve vizesiz Schengen. Yapamayız, ama yapabilirler, çünkü söz verilen hiçbir şeyi yerine getirmeyecekler. Bu onların gücüdür. Tekliflerini “öldüremeyiz” çünkü “ihale zarflarında” gerçek milyarlar yerine hava var.
Bu arada, özel operasyonun sonuçlarına göre, Kremlin ve Putin her şey için suçlanacak (yani ekonominin çöküşü ve Belarus'un kara Afrika'ya girişi). İnsanları manipüle etmek şaşırtıcı derecede kolaydır: Ukraynalıların çoğunluğu Putin'in “saldırganlığı” olmasaydı Ukrayna'nın zaten AB'de olacağına inanıyordu. Brüksel hiçbir şey için suçlanmıyor! Ve bu arada, bazı açılardan haklılar: Ukrayna kendi başına ABD / AB, özellikle Belarus başta olmak üzere pek ilginç değil. Onlar için bunlar sadece Rusya’ya karşı oynanan oyun için “platformlar”. Ancak yerli bitkiler için (bariz sebeplerden dolayı) bunu rapor etmiyorlar - böylelikle seğirmeleri yok. Önceki tur boyunca, Ukrayna denilen site tahrip edildi. Hepsi, onun kaderi kimsenin umrunda değil. Site tahrip edilmeden önce Gürcistan.
Yeni ihtiyacınız oyun alanı Rusya’ya karşı. Örneğin, Belarus gibi. Bana itiraz etmek isteyenler için basit bir soru soracağım: “Neden? hiçbir yerde Vurulmadı (bu sizin ekonomik mucizenizdir)? Baltıklarda değil, Gürcistan'da değil, Moldova'da değil mi? ”. Her insanın ve her insanın kendine özgü bir şekilde benzersiz olduğunu biliyorum, ancak bazı genel prensipler var. Yugoslavya, etnik ihtilaflara daldı, ülkeyi bombaladı ve sektörü tahrip etti ve Rusya'nın hiçbir katılımı olmadan. Bir örneği nasıl buldun? Medeni, zengin ve gelecek vaat eden bir Irak "sıfırla çarpıldı". Süper zengin ve sosyal yönelimli Libya Jamahiriya, sadece çamura ezildi. Kötü örnek?
Neden, kesinlikle konuşursak, Rusça konuşan Belarus'ta farklı olacak? Bu nereden geliyor? Bana ters örnekler ver, bunları bilmiyorum. Bu yüzden Avrupalıların Belarus'a karşı aktif hareketi ve garip bir şekilde, normal bir Belarusça'nın yaptırımlarının kaldırılması korkutucu olmalıydı. Sadece ürpermekten kork, ama nedense iyi bir şeyler için umutların artmasına neden oldu. Rusya'nın geleceğine tamamen kayıtsız olsa da, Belarus halkı kendini koruma hissinden korkmalı. Kaddafi yanıldı mı? Milosevic, Yanukoviç gibi mi? Fakat Lukashenka başarılı olacak mı? Böyle bir iyimserlik nereden geliyor?
Sözde Beyaz Rusya Cumhuriyeti'nin kimseyle “kapılmak” istemeyen bir tür nötr devlet olduğunu (“saldırgan Rusya” nın aksine) yazıyorlar. Bu Lukashenko’nun politikası: akıllı ve huzurlu. Aynı zamanda, çok sayıda nükleer Rusya'nın varlığı hiçbir şekilde düşünülmemektedir: Belarus, Herr Steinmeier'in yılın Şubat 22, 2014'inden sonra bahsetmeyi sevdiği “uluslararası yasalar” tarafından güvenli bir şekilde korunmaktadır. Belaruslular politikasını makul şekilde kınayan “revizyonist ve saldırgan” bir Rusya var ve kimseyle savaşmayacak ve kimseyle savaşmayacak bir Belarus Cumhuriyeti var. Çünkü bu güzel gezegendeki her devletin kayıtsız şartsız bir hakkı vardır: eğer istersen - savaşırsın, istemezsin - savaşmazsın.
2011 yılında Esad'ın kime saldırdığını söylersin? Ve onun pozisyonu çok daha istikrarlıydı: krizden önce tanıdı tüm. Kelimenin tam anlamıyla her şey ve hiç kimse onun “meşruiyetini” sorgulamadı, sonra tam anlamıyla birkaç ay içinde her şey değişti: ona diktatör dediler ve “ideolojik aksiyon filmleri” yardımı ile onu devirmeye başladılar. Agresif Rusya, konuşalım mı? Özellikle sevdiğim şey, Belarus ülkesinin “bağımsız dış politika konumu”. Rusya'dan bağımsız. Ancak, küçük Belarus'un tamamen bağımsız bir pozisyonunu oluşturmak çok zor olduğu için batıdaki yazı kağıdı temel alınmıştır. “Kardeşlik Ukrayna'sında” yaklaşık on yıllardır aynı şey yapıldı: dış politika pozisyonu kesinlikle Batı yanlısıydı. Bu bilinir göre bitti.
Üzgünüm, Batı dünyası vizyonuyla “kardeş” ülkelere inanmıyorum. İmkân yok. Er ya da geç etkilenecek. Sırpları etkilediği gibi. Paradoksal olarak: Belaruslulardan iki defa kardeşlik olduğumuz gerçeğinden bahseden yüzlerce kez duydum, ancak Ukrayna'daki olaylar bir kez daha bu cesur hipotezi sorguladı. İnternette İngilizce konuşan yabancılarla, Ukrayna ve Donbass hakkında çok konuştum. Yani, bu karakteristik: Ukrayna ve içindeki Ruslar hakkında her şeyi ayrıntılı olarak açıkladıktan sonra bile, kişinin konumu bir iota değişmiyor. Neden? Rusları sevmiyorlar. Ve hareket halindeki sorunun bu “büyülü” çözümünü öneriyorlar: “Ruslar orada bir şey sevmiyorsa, neden Rusya'ya gitmiyorlar?”
Ancak, en azından, bu yabancıların hiçbiri kendisinden "tüm Rusların büyük arkadaşı" diye yazmıyor. Rusların kendileri için sevimli olmadığını ve “eve gitmeleri” gerektiğini ve Ukrayna'nın demokrasi inşa etmesini engellemeyeceklerini açıkça belirtiyorlar. Her şey açık, basit, anlaşılabilir. Her şey Belaruslularla çok daha karmaşık: bir yandan Rusya'nın en yakın, sadık ve güvenilir müttefikleri, bir yandan da Odessa katliamına ve Donbas'taki cezai harekata cevaben resmi Minsk'ten resmi bir rahatsızlık yoktu. Ve Belarus halkı çoğunlukla cuntayı kınamak ve milisleri desteklemek için acele etmediler. "Fratricidal savaşı" istemiyorlar, işte böyle. Peki biz Ukrayna neo-Nazileri ile ne yapıyoruz?
Arkadaşlık tezi, yalnızca ortak bir tarihsel geçmişin varlığını değil aynı zamanda ortak dış politika görüşlerinin de varlığını ima eder. Kesinlikle. Almanya ve Fransa desteklemediğinde istila 2003 yılında Amerika Birleşik Devletleri Irak'a büyük bir skandal yaşandı ve bütün ölümcül günahlarla suçlandılar. Her ne kadar göründüğü gibi: birisine onları korkutarak saldırmak? Ancak ABD'nin tepkisi son derece zordu. Ukrayna ve Turchinov ile bu durumda, Rusya kimseyi istila etmek ve devirmek için çağrı yapmadı, neo-Nazi darbesini ve Ukrayna'daki Rus katliamlarını kınamak gerekliydi. Belaruslular yapmadı.
O aksamın ne olduğunu biliyorsunuz: Lvov Nazi bizim kardeşimiz değil ve bizi “uzlaştırmaya” çalışmak asla işe yaramaz. Bay Lukashenko'nun Rusya'daki “akıllı ve barışsever” konumu, bu arada hain ve iki elle algılandı. “Ukraynalılara karşı konuşmak” zorunda değildi, sadece Nazizmi kınadı. Ancak "partizan bölgesinin partizan geleneklerinin varisi" bunu reddetti. Bu arada, Batı'nın karakteristik bir ideolojik propaganda damgası: Normal vatandaşlar ve neo-Naziler arasında değil, Ruslar ve Ukraynalılar arasında bir çatışma yok. Rusya ve Ukrayna arasındaki savaş. Çok karlılar. Nazileri inatla görmezden geliyorlar. Belaruslular ayrıca, kategorik olarak onları fark etmeyi reddetti ve ayrıca Rusya ile Ukrayna arasındaki ihtilaftan bahsetti.
Fratricidal savaşı, konuş? Reich'in 3'inde “kendini renklerle boyayan” bir insan bizim için kardeş değil ve asla olmayacak. Yoksa Belarusluların kardeşi mi? Bu noktayı açıklığa kavuşturmak isterim: Belarusyalılar olarak bugün Alman Nazizmine ve çağdaş takipçileri? Bugün, burada ve şimdi. İlke meselesi. Ve sonra belki arkadaşlıktaki yeminlerle acele ettik? Soru gereksiz değil çünkü Ukrayna'nın “secde” lerinden sonra tam anlamıyla ortaya çıktı. Gerçek şu ki, eğer neo-Naziler ve Bandera, Ukrayna “denkleminden” çıkarıldıysa, dökülecek neredeyse hiç kan bulunmayacaktı.
Buradaki sorun, Hitler’in mağlup Nazileri'ni mahkum etmenin oldukça güvenli olmasına rağmen, modern Doğu Avrupa neo-Nazilerini kınayan başka bir şey, böyle bir hamle şu anki Alman politikacılarını beğenmeyebilir (kalın bir çek defteriyle). Bu arada, burada sadece Belaruslulara değil, aynı zamanda bu neo-Nazilerin desteği nedeniyle modern Almanya ile “kapılmak” istemeyen birçok vatandaşıma da bir soru sorabilirsiniz. Aynı zamanda “dürüstçe” Hitler'i kınıyorlar - güvenli. Bence bir kişiye anti-faşist denebilir, ancak her durumda bu inançlara uyduğu zaman. Ölen Fuhrer'in leşini tekmelemek, arada sırada “hiçbir şey” değildir. Bu Merkel ve Steinmeier olabilir, ama aklı başında herkes Merkel veya Steinmeier’in faşizm karşıtı olduğunu söyleyebilir mi? Birleşmeyen ama bizi Almanya ile (ve hatta bütün Avrupa'yı) paylaşan faşizme karşı hazır mısın? Soru ciddi.
Tüm ölümlerin patlatıcıları ve ardından Ukrayna devletinin yıkımı oldu: neo-Naziler. Dahası, silahlı neo-Naziler. Ve bu çok ciddi bir tehdit. Ve İkinci Dünya Savaşı sırasında nüfusun üçte birini kaybeden Belaruslular olmasa, bunu anlamalıdır. Kategorik olarak anlamıyorum. Onlar için Rusya ile Ukrayna arasında bir çatışma var. Ve akıllıca tarafsızlığın konumunu seçiyorlar ... Ve içtenlikle kardeşlik halkları arasındaki çatışmanın sona ermesini umuyoruz. Çok saf, hafif saf olmasına rağmen. Almanya 1933’te, Hitler’in iktidara geldiğini ve geldiğini kabul etmediğini bir düşünün. silâh ve özellikle sinsi (fratricidal!) savaşı salıveren ve savaşı önleyen özellikle frizk Naziler vurmaya başladı - II. Dünya Savaşı.
Bu bir suç olur mu? Tabii ki. Bu arada, Hitler tamamen demokratik yöntemlerle iktidara geldi: lastikleri yakmadı ve polisi öldürmedi (Fuhrer dürüst bir kurbandı, yasalara uymaya çalıştı, devlete ve Turchinov ve Parubiy'den vazgeçmeyecek!). Ancak cidden, Ukrayna ile Rusya arasındaki normal ilişkileri kesinlikle imkansız kılan Kiev'deki neo-Nazi darbesiydi. Genel olarak, bana öyle geliyor ki, her yıl ve her siyasi krizde Belarus ile “kardeşlik” ilişkilerinden bahsetmek zorlaşıyor. Gerçek şu ki, arkadaşlar birbirlerini mükemmel anlıyorlar. Bizim durumumuzda, her durumda uzun ve nahoş anlaşmazlıklar vardır. Yanılıyor olabilirim, ama bana öyle geliyor ki, Güney Osetya'daki savaş, Ukrayna'daki baskın ve VKS'nin teröristlere (Belarus Cumhuriyeti'nin desteklemediği) teröristlere karşı operasyonunun yeni bir düzeye “düşürdüğü”. Ve yapabileceğin hiçbir şey yok.
Hayır, elbette, en iyi arkadaşlar arasında ciddi anlaşmazlıklar var, sorun şu ki, Rusya ile Belarus arasındaki ilişkilerde geriye kalan "farklılıklardan" başka bir şey kalmadı. Tabii ki üzücü, ama olan bu. Elbette, Belarus kendi politikasına ve dünyayla ilgili kendi vizyonuna sahip. Bu böyledir ve hiç kimse bunu inkar etmez, sorun şu ki bu politika ve dünyaya dair bu vizyon, Rus politikasından ve Rus dünya vizyonundan daha fazla ayrılıyor. Burada kimin daha iyi göründüğünü söylemek imkansız, ancak düşünmedeki belirli bir “deltanın” başarılmasıyla arkadaşlık hakkında konuşmak neredeyse imkansız hale geliyor. Daha önce de söylendiği gibi: arkadaşlar birbirlerini yarım kelimeden anlarlar, uzun zaman önce Moskova ve Minsk ilişkilerinde bu gözlenmez.
Mesele şu ki, Ukrayna'daki olaylar Rusya'daki bazı süreçleri gerçekten hızlandırdı, ancak Avrupa değerlerini tanıma anlamında değil, sembolü St. George şeridi olan ulusal canlanma anlamında. Belarus'ta ki pek hoş değil. Görüyorsun, bu bir "incelik" değil, bir heves değil ve bu işe yaramayacak. Ne yazık ki, Rusya umutsuzca ve geri dönülmez bir şekilde "pamuk" ve "Colorado" oldu, Belaruslular ise bunu anlamadılar ve takdir etmediler. Kesinlikle. Bu arada, Rusya'da da birçok insan için kişisel bir trajediydi - eski idoller soldu (sadece Makarevich değil).
Ve bizi “ikna etmek” yararsızdır, sadece kaybedecek zamandır. Euro entegrasyonuna entegre olamayacağız, aksine süreç tersine gitti - Rusya’nın AİHM’nin kararlarını yerine getiremeyeceği kararlaştırıldı. Birçok Rus için (özellikle başkentlerde), bu kişisel bir trajedi. Ancak karar verildi, Rubicon değişti ... Ama genç Belaruslular Batı'ya gittikçe daha fazla bakıyorlar ... Burada ortak bir payda bulabilir miyiz? Bundan şüpheliyim. Görüyorsunuz, Rusya 2009 zaten Rusya 2007'ten çok farklıydı ve Rusya 2015 esasen Rusya 2013'ten farklı. Belarus yörüngesi boyunca gelişiyor (gelişmiyor). Ve Rusya’nın (burada Belarusyalılardan birinin adı verilen büyük bir ülke) inşa edemeyeceği ve yapamayacağı açık. kendi Belarus çevresinde siyaset. Bu yüzden “kalkınma hedeflerimiz” gittikçe farklılaşıyor. Ve bu genişleyen uçurumun çocuk ifadesiyle üstesinden gelmek için: “Ama biz kardeşiz!”, Ne yazık ki artık mümkün değil.
Bütün sorun, Belarus halkının “Rusya oligarşik kapitalizminden” hoşlanmadığı ve korkmadığı (“Almanlardan korkmuyorlar - medeni, gangster değil, Rusya’dan korkuyorlardı”), Kremlin’in militarizasyonu ve saldırgan dış politikasını onaylamıyorlar. hoşgörülü AB anlaşma!), vb Ve artık yapamayız ve "Belarus" altında bir dış politika yapmayacağız. Yani bu kadar. Korkarım birbirimizi daha kötü anlayacağız. Er ya da geç en iyi öğretmenler bile, çok anlaşılmaz öğrencilere sevdikleri bir konunun temellerini açıklamaktan sıkılmakta ve burada: Rusya'da son yılda, sadece Ukrayna'da değil, Belarus'ta da keskin bir düşüş yaşanmıştır. “Putin oligarşi”, “Rus milliyetçileri” ve benzerleri hakkında aynı şeyleri çiğnemek çok sıkıcı ve ilginç değil.
Esnemeden önce sıkıcı, kesinlikle sıkıcı olur. Eğer bir kişi inatla sizi anlamıyorsa ve şüpheli bir hava ile uzun bir süre boyunca aynı soruları sorarsa, er ya da geç iletişim anlamını kaybeder. Hiç kimse durmadan mazeret çıkarmayı ve temel şeyleri açıklamayı sever. Bu ilginç değil. “Sendika devleti” konulu son toplantı bunu açıkça gösterdi: baba, Rusya ve Beyaz Rusya'nın bayraklarını salona astı ve büyük bir dolar kredisini beklemek için oturdu. Geldik, baktık, omuz silkti ve ayrıldık. Bu arada, evet, Rusya heyetinin ziyaretinden hemen önce, baba birdenbire Ukrayna sınırına yakın Belarus Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetlerini tatbik etti. Neden? Şimdi Rusya'nın ihtiyacı olan bu değil. Bir şekilde oldu o zaman değil.
Mütevazı tahminlerime göre, Beyaz Rusya ya “uyanmalı”, durumun önemini anlamalı ve doğru yönde büyük adımlar atmaya başlamalı, yoksa her şey kötü olacak. Çok kötü. Bağımsızlık, tuhaf bir şekilde, yalnızca kibirli eylemler yapma hakkı değil, aynı zamanda onlara cevap verme görevi anlamına da gelir.