Sırp düğüne gitmek beni yine normal hissettirdi
Bir süre önce bir film üzerinde çalıştım ve filmdeki ana oyuncu Sırbistan'dı. Hızlı ileri ve kendimi ay boyunca Belgrad'da yaşıyor buluyorum, bu yüzden e-posta beni şehirdeki bir grup arkadaşıyla tanıştırıyor. Yeni Sırp arkadaşlar! Belgrad'a daha yeni aşık olmaya başlamıştım ve daha fazla yerli halkla tanışmak için kaşınıyordum. Tanıştığım ilk kişi yerel film yapımcısı Milan adında bir adamdı. Bir gece içki aldık ve hemen onu sevdim. Arkadaş. Yapılmış. Kolayca geçinene, iş, film ve yaşam hakkında konuşana kadar üretimdeki insanların etrafında ne kadar özlediğimi fark etmedim. Endüstride çalışırken sadece bir kolaylık var çünkü bir anlayış, bir bağlantı var. Diğer yapımcıların etrafında olduğumdan beri bir süredir ve kendi cildimde tekrar evimde hissettirdi. İkinci içeceğimizde bana baktı ve “Yarın düğüne gitmek ister misin?” Dedi. Durakladım. Sonra dedim ki, “1. Ciddi anlamda? Ve 2. Evet. ”
Düğünleri seviyorum. Dans etmek ve giyinmek, aşkı kutlamak, yeni arkadaşlar edinmek, sevinç içinde yüzmek. Hepsini. Yabancı bir ülkede düğün? Çifte kazanç. Beni davet ettiği için heyecan ve onur duydum. Milan bana düğünün buradan yaklaşık iki saat batısında olduğunu söylüyor ve arkadaşlarıyla birlikte gideceğiz ve geceyi arkadaşının ebeveyninin evinde geçireceğiz. Ona iyi olup olmadığından emin olup olmadığını soruyorum ve iyi olacağını söylüyor - çok rahat, ama bir ton eğlenceli olacak. Ona tekrar söylüyorum - çok öyleyim.
Ertesi sabah Milan'ın yerine yakın bir kafede buluşuyorum ve arkadaşları bizi almak için toplanıyor. Onları da anında seviyorum. Çok sıcak ve arkadaş canlısılar ve beni çetenin bir parçası gibi hissettiriyorlar. Müzik dinliyor ve orada bütünüyle konuşuyoruz. Biz gelir gelmez diğer arkadaşları, iki değerli çocukları ve anneleri ile tanışıyorum. O da çok güzel, hatta beni İngilizce olarak selamlıyor.
Kıyafetlerimize atlıyoruz ve daha sonra mekana gitmek için kabine atlıyoruz. Muhteşem. Bu bir otelde ve restoran dışında ve açık hava ve bir havuz etrafında. Zaten bir grup şarkısı var ve insanlar bulabildikleri masada oturuyorlar. Bir hayvan kurtarma grubuna bağış yapacak bir bağış istasyonu var - çok düşünceli ve güzel. Bir masa bulduk ve düğünde en iyi grupla olduğumu biliyorum - dans etmeye başlıyorlar. Müziği zaten hissediyoruz, gülü patlatıyoruz ve açık büfe yemek tabaklarını kapıyoruz. Gelin çok güzel ve mutlu görünüyor. Kısa, altın, omuzları kapalı bir elbise giyiyor ve saçlarında kırmızı bir çiçek var ve gülümsemeyi bırakamıyor. Damat mavi yakalı gömlek ve haki pantolon ile rahat ve akıllı görünüyor. Konuklar, kıyafetlerden kot pantolon ve tişörtlere kadar çeşitli kıyafetler sunmaktadır. Kimsenin umrunda değil. Herkes mutlu.
Bunun geleneksel bir Sırp düğünü olmadığı söylendi. Bunlar halk müziği ve danslarıyla daha resmi ve oturmuş olma eğilimindedir. Milan damat tanıyor, çünkü eskiden birlikte bir gruptaydılar ve bu düğünde çok fazla müzikal yetenek var. İnsanlar sahnede gitar çalmak, davul çalmak, şarkı söylemek, hatta bir keman çalmak için dönüyorlar. Herkes dans ediyor ve tezahürat ediyor. Sonunda, bazı çocuklar kıyafetlerini soyup havuza atlarlar. Kesinlikle geleneksel değil.
Konuklar çok daha tanışmak ve hepsi çok inanılmaz dostu vardır. Durmak, etrafa bakmak ve anı yapmak için biraz zaman ayırıyorum. Kendimi ürküttüm çünkü kendimi çok normal hissettiğimi fark ettim. Yabancı bir ülkedeyim ve bu insanlarla yeni tanıştım ve yine de yabancı, yabancı olduğumu unuttum. Düğünlere gitmek hayatta yaptığınız şeydir, ancak yine de, hayatımı yolda yaşarken, normal olarak mevcut değil. Her zaman kendinizi evinizde hissedersiniz ve aynı zamanda asla kendinizi evinizde hissetmezsiniz. Ama bu anda, evde ya da değil, kendimi aitmiş gibi hissettim. Ben de onlardan biriydim. Uzun zamandır böyle hissetmedim.
Biz çok geç kalmak ve çok iyi, iyi bir zaman işareti olan içme sonunda. Ertesi sabah, hepimiz masanın etrafında oturuyoruz, yağlı fırın yiyecekleri yiyoruz ve kahve içiyoruz ve dün yabancı olan insanlara ve bugün arkadaşlara gülümsüyorum.
Yayınlanan 22-04-2020