"Hay Allah! Benimle bu kadar dolambaçlı konuşmana gerek yok! Gitmek mi istiyosun? Git! Varlığım seni alıkoymasın!"
"O adamlar? Kaç tane? Yedi mi? Üç yüz mü? Bir çift mi yoksa bir tabur mu? O adamlar! Bir tür saygı duyuyorum, olanaksızın uyandırdığı saygıyı. Benim yabanıl tenim yalnız bir kişiye verdi kendini."
"Bir okullu kızdan daha bön bir biçimde kendisinden kaçtığım bu bilinmedik adamın inatçı gücüne inanmıştım. Yüce bir rastlantının beni çıplak ve boynu eğik olarak, erkeğin, etimin erkeğinin, çukur ve tam izi olduğum eş erkeğimin yoluna düşürdüğüne inanmıştım, ağlayacak derecede inanmıştım."
"Erkek olsaydım ve kendimi iyi tanısaydım fazla sevmezdim. Topluluğa uymaz, ilk görüşte coşkun ya da ayaklanmış, hiç yanılmamak savında olan sezgi, manyak, yalandan bohem, gerçekte kendi başına buyruk, kıskanç, tembelliği nedeniyle içten, utanç duygusu yüzünden yalancı bir kadın. Bugün böyle söylüyorum ya sonra, örneğin yarın çok çekici bulurum kendimi."
"Seni tanımadığım zamanlardan söz etme bana."
"Bak, dur, bu an çok güzel. Hızla geçen bütün yaşamında böylesine sarışın bir güneş, morlaşa morlaşa böylesine mavileşmiş bir leylak, böylesine çekici bir kitap, böylesine şekerli kokulara batmış bir meyve, sert ve ak çarşaflarla böylesine serin bir yatak var mı? İleride daha güzel görecek misin bu tepeleri? Daha ne kadar zaman kendi yalnız yaşamıyla, yalnız ve mutlu damarlarının vuruşuyla sarhoş olan bir çocuk olarak kalacaksın?"
"Hayır, aynı türden değiliz ama aramızdaki fark, senin düşündüğünden de büyük. Senin hiç düşünmediğin bir şey var o da aşk. Aşk öyle bir zenginleştirdi ki beni, etimde öyle hazlar uyandırdı ki, ruhumu öyle bir fırtınayla,öyle kusursuz öyle değerli bir hüzünle doldurdu ki, nasıl oluyor da yanımda kıskançlıktan ölmüyorsun, hala yaşayabiliyorsun, bir türlü anlamıyorum."
"-Hep aşk diyorsun Claudine?
-Çünkü yalnız bu sözcük var."
"Benim mutluluğum ya da kederim, ya da şehvetim, kısacası benim aşkım, başkalarınınkinden daha iyi. Kötülük bakımından bile benim olan her şey, daha iyi."
-Duygusal Sürgün