AGeçenlerde bir üniversite toplantısında, arkadaşlarım ve ben pastoral bakımdan sorumlu dekanı köşeye sıkıştırdık ve bugünlerde öğrencilerden ne kadar daha havalı olduğumuzu söylemesini sağlamaya çalıştık. Seks yapmadıklarını, uyuşturucu kullanmadıklarını, hiç dışarı çıkmadıklarını, bütün gününü kütüphanede geçirdiklerini ve bütün geceyi muhasebe firmalarına staj başvurusunda bulunduklarını duymuştuk. Kendini beğenmiş, kendini beğenmiş bir şekilde kontrol etmemiz çok zor olmalı, dedik. Artık hayat onun için daha kolay olmalı.
“Aslında hepiniz çok tatlıydınız,” dedi ezici bir şekilde. Asıl zorluk, ilk yılların yeni mahsulüydü. Aslında, onları yönetmek, daha önce karşılaştığı herhangi bir gruptan daha zordu; korkunç bir zorbalıkla başladı ve oradan daha da kötüye gitti. Sorun, olgunlaşmamış olmalarıydı: Onlara 18 ve 19 yaşındakilerden daha çok 16 yaşındakiler gibi davranmak zorundaydı.
Ve nedeni açıktı. Gelişimin önemli bir aşamasını kaçırmışlardı – altıncı biçimde gelen olgunluk hamlesi. Akranlarıyla sosyalleşmek yerine, genellikle eve kapatılmışlardı.
İki yıllık aralıklı karantina gençlere tam olarak nasıl bir zarar verdi? Henüz tam resme sahip değiliz, ancak giderek daha fazla anekdot (bir öğretim görevlisi arkadaşım bana üçüncü yıllarının önceki yıllara göre daha az özgüvenli ve akademik olarak daha az gelişmiş olduğunu söylüyor) artık veri ekleyebiliyoruz. Sats sonuçları, bir grubun ne durumda olduğunun daha güvenilir göstergelerinden biri ve Salı günü çarpıcı bir istatistik geldi. İngiltere’de okuma, yazma ve matematikte beklenen standartları yakalayan 11 yaşındakilerin oranı, 2019’daki %65’e kıyasla 2022’de %59’a düştü. Bu büyük bir düşüş.
Sonra çok genç var. Pandemi sırasında ebeveynler, küçük çocuklara diğerlerinden uzak durmalarını ve arkadaşlarına sarılmamalarını söylemek zorunda kaldıklarından yürek parçalayıcı bir şekilde bahsettiler. Mayıs ayında, Education Endowment Foundation tarafından yayınlanan araştırma, karantinanın İngiltere’nin en küçük çocuklarını en kötü şekilde etkilediğini iddia etti. Dört ve beş yaşındakiler okula çok geriden başlıyorlardı, ısırıp dövüyorlardı, diğer çocukların oluşturduğu büyük grupların arasında bunaldılar ve yerleşip öğrenemediler.
Belki zorunluluktan geldi, ama kabul etmeliyiz. 2020’den 2021’e kadar gençler üzerinde toplu bir deney yaptık. Yakın tarihte, belki de tek bir karşılaştırma noktası vardır: İkinci Dünya Savaşı sırasında tahliye. Sadece bu tam tersi deney. 1939’da çocuklar ebeveynlerinden uzaklaştırıldı. Son iki yılda, onlara kapandılar.
Colin Blakemore geçen hafta öldü. Sevilen nörobiyolog, özellikle gelişimdeki “kritik dönemlerin” önemi üzerine yaptığı çalışmalarla hatırlanıyor. Bir çocuğun doğumdan sonraki kritik bir dönemde görme bozukluğu varsa, göz problemleri düzeltilse bile beynin asla düzgün görme yeteneğini geliştirmeyeceğini buldu. Bu tema gelişim bilimi aracılığıyla yankılanıyor. Ne kadar gençsen, sana ne olduğu o kadar önemli.
Tahliye edilenler 60’lı ve 70’li yaşlarındayken, akıl sağlıkları üzerine bir araştırma yapıldı. En kötü etkiyi, gönderildiklerinde en genç olanlar (örneğin dört ila altı yaş arası) yaşadı. Bugünün dört ila altı yaşındaki çocukları 70 yaşına geldiklerinde de hala problem yaşayacaklar mı? Olma ihtimalini yükseltmemiz gerekiyor.
1990’larda, Wisconsin Üniversitesi’ndeki bilim adamları bebek maymunlar üzerinde bazı ilginç deneyler yaptı. Bir grup doğumda annelerinden ayrıldı ve beş ay boyunca diğer bebek maymunlardan oluşan bir “kreşte” büyütüldü. (Belki buna “tahliye edilen” grup diyebiliriz.) Diğer grup anneleriyle birlikte kaldı, ancak her anne-bebek çifti izole edildi. Bu “tecrit” grubu, beş ay boyunca başka maymun görmedi.
Dönemin sonunda, araştırmacılar ilginç bir şey buldular (çalışma belki de kesin olamayacak kadar küçüktü). Kurtulan annesiz bebek maymunlar, yalnızca annelerine erişimi olan kilitli maymunlardan daha kötü değildi. Benzer boyutta davranış sorunları vardı. Tahliye edilen maymunlar çok hiperaktifti, ancak karantinaya alınan maymunlar son derece yapışkandı ve sosyal gelişimi geciktirdiler.
Garip, ancak ulusal konuşma, karantinanın gençler üzerindeki etkileri konusunda endişelenmekten büyük ölçüde uzaklaşmış görünüyor. Belki de düşünmek zorunda kalmak istemiyoruz. Salgının zirvesinde, ulusal bir konuşma noktasıydı.
Şimdi, konuyla ilgili hükümet eyleminin açık bir eksikliğine rağmen, nadiren bahsedilmektedir. Geçen ay, İngiltere için eğitim kurtarma komisyoncusu istifa “güvenilir” bir yakalama fonunun kıtlığı üzerine. Bir düşünce kuruluşu, hükümetin en son bütçe taahhüdünü hesapladı 310 £ harcayacağız Amerika’da 1.600 £ ve Hollanda’da 2.500 £ ile karşılaştırıldığında, her okul çocuğu için.
Ya da belki unuttuk. Kilitleme Britanya, kurgusal büyük devlet distopyalarının tüm estetiğine sahipti – boş şehir meydanları, kitlesel test merkezleri, park banklarının etrafındaki bant, sizi polise ihbar etme şansını sevecek olan komşuların titreyen perdeleri. O zaman hepimizin başına kötü ve kalıcı bir şey gelebileceğini görmek kolaydı. Ancak enfeksiyonlar ortadan kalktıkça dünyevi olmayan, fütürist atmosfer kayboldu ve hayat çoğunlukla normale döndü.
Ama ne yaptığımızı hatırlamamız gerekiyor. Bir nesli sınıflarından ve arkadaşlarından uzak tutmak, doğal olmayan ve zararlı hissettirdi, çünkü bu oldu doğal olmayan ve zararlı. En azından konuyla ilgili göründüğümüzden çok daha fazla veri toplamalıyız. Sonuçta deneyi yaptık. Şimdi sonuçlarla uğraşmamız gerekiyor.
Kaynak : https://www.theguardian.com/commentisfree/2022/jul/10/evidence-grows-lockdown-harm-to-young-but-we-act-as-if-nothing-happened