Yazı İçindekiler
Uzun Vadeli Nedenler
Versay Barış Antlaşması’ndan Almanya’ya Tazminat
Birinci Dünya Savaşı 1918’de sona erdikten sonra, Almanya’nın 1. Dünya Savaşı’na katılımlarından sorumlu tutulması ve onlara bir daha savaş istememesi için sınırlamalar getirilmesi gerektiği konusunda genel bir düşünce vardı.
Amerika Birleşik Devletleri’nden Woodrow Wilson, İtalya’dan Vittorio Emanuele Orlando, Fransa’dan Georges Clemenceau ve İngiltere’den Lloyd George gibi büyük dünya liderleri, Almanya’nın cezalandırılmasının yollarını belirlemek için bir araya geldi.
Fransa Almanya’dan intikam almak istediğinden, Versailles Antlaşması Georges clemenceau lehine yapıldı ve Woodrow’un Avrupa bölgesine barış getirdiği düşünülen 14 puanlık planına dayanmadı.
Versay Anlaşması, Almanya’yı Fransa-Prusya Savaşı sırasında iddia ettikleri Fransız topraklarını geri vermeye çağırdı. Almanya’dan ayrıca astronomik olarak büyük miktarda para ödemesi istendi. John Maynard Keynes dahil bazı uzmanlar, Versay Antlaşması’nın çok sert olduğunu düşündükleri konusunda uyardılar.
Ülke, I. Dünya Savaşı’nın tazminatını karşılayamayacağı için, bu durumun Avrupa’nın geri kalanı için bir sorun teşkil edebileceği için bu tür ücretlerin Almanya ekonomisini azaltacağı konusunda uyardılar. Bu kehanetlerin gerçeğe dönüşmesi çok uzun sürmeyecekti.
Hitler ve Diğer Diktatörlerin Yükselişi
Versay Antlaşması’nı öğrendikten sonra Almanya bu antlaşmanın maddelerine sinirlendi. Savaşı kaybetme konusundaki hayal kırıklığı üzerine kurulu bir öfke ve daha da kötüye gitmekte olan işsizlik oranlarını yükselten öfkeydi.
Bu süre zarfında Adolf Hitler, Alman halkını Weimer Cumhuriyeti’nin (o zamanlar Almanya’nın adıyla) karşılaştığı sorunlara kolay çözüm vaadiyle kışkırtma fırsatı buldu.
Bu süre zarfında, siyasi iklim radikal ilişkiler ve partiler için olgunlaştı. Bu dönemde aktif olan parti Nazi Partisiydi. 1933 ve 1934 yılları arasında Hitler partiyi kontrol altına aldı. Ancak saltanatını diktatörlüğe çevirmesi çok uzun sürmedi.
Weimer hükümetini devralmak için başarısız bir darbenin ardından, Hitler meşru yollarla zirveye ulaşmaya karar verdi ve sonuçta başarılı oldu.
Hitler’in diplomatik stratejilerinden biri, görünüşte mantıksız taleplerde bulunmak ve bu talepler karşılanmazsa Savaşı tehdit etmekti. Taviz verildiğinde, onları kabul etti ve yeni taleplerde bulunmaya devam etti.
Hitler, Alman halkının ana vatanının haklı bir şekilde genişlemesine inandı ve Nazi Almanya’sını anti-semitik bir nefret merceği ile yönetti. Hitler Versay Antlaşması’nı görmezden geldi ve Alman birliklerinin sayısını büyük ölçüde genişletti.
Fransa, İtalya ve İngiltere, Hitler’i Nazi Almanyası ile Münih Anlaşması’nı imzalayarak ordusunu görevlendirmemeleri konusunda ikna etmeye çalıştı. İngiltere’nin Başbakanı Neville Chamberlain, Çekoslovakya’da karaya çıkma hakkı konusunda Hitler ile müzakere etmeyi içeren temyiz politikalarıyla başka bir dünya savaşından kaçınmaya çalıştı. Ancak, tüm difüzyon çabaları boşuna idi.
O zamanlar Hitler, Avrupa’daki tek faşist lider değildi. İtalya’da, Benito Mussolini 1920’lerden beri diktatör olmuştu. Mussolini özellikle faşist siyaseti icat etmişti. Faşizm Nazizmden farklı olsa da ve daha az sert görülse de, iki ideolojinin hala milliyetçilik tarafından yoğun bir şekilde beslendiği için çok ortak noktası vardı. 1936’da Mussolini, Hitler ile bir antlaşma imzalayarak sadakatini gösterdi.
1930’ların Büyük Buhranı
1929’dan 1939’a kadar dünya, Büyük Buhran olarak bilinen yıkıcı bir ekonomik kriz yaşıyordu . Kuşkusuz Büyük Buhran’ın İkinci Dünya Savaşı’na neden olmada önemli bir rol oynadığı şüphesizdir. Almanya’da kitlesel işsizlik ve Japonya’daki yoksulluk gibi faktörler, vatandaşlar arasında büyük ölçüde öfkeye neden oldu ve istedikleri zaman diğer ülkelerden zorla yağmalamayı kabul ettiren diktatörlük hükümetleri tarafından sallanmalarına neden oldu.
Daha önce de belirtildiği gibi, Hitler de dahil olmak üzere çoğu lider, vatandaşlarının öfkesini ve diğer ülkelere karşı nefretini yönlendirerek iktidarı ele geçiren fırsatçıydı. Öfke, devletler tarafından iş vaatleri ve daha iyi bir yaşam kalitesi ile kolayca salınabilecek insanları kontrol etmenin bir aracı olarak kullanıldı.
Kısa Vadeli Sebepler
Mançurya’nın Japon işgali (Çin)
1931’de Japonya, kuzeydoğu Çin’deki Mançurya’yı işgal etti. Uluslararası tepkiden korkan Japon hükümeti, Mukden Olayını işgallerinin bir nedeni olarak belirledi.
Ancak asıl sebep, 1800’lerin sonunda Birinci Çin-Japon Savaşında başlayan bir proje olan Çin topraklarını ele geçirme arzusuydu. İstila, İmparatorluk Japon Ordusunun korkunç savaş suçları işlediği Guangzhou, Nanjing ve Şangay gibi çeşitli şehirlerin bombalanmasıyla başladı.
İtalyan Etiyopya işgali (İkinci Dünya Savaşı)
1935 ve 1939 arasında, Etiyopya ve İtalya, Etiyopya’nın (Abyssinia olarak da bilinir) işgalini takiben savaştaydı. İtalya’nın istila sebepleri arasında, aç ve yoksul İtalyanlara daha fazla toprak ve kaynak sağlama arzusu vardı.
Polonya’nın Alman İşgali (İkinci Dünya Savaşı)
Alman askerleri Eylül 1939’da Polonya’yı işgal etti. Bu an genellikle savaşın başlangıcı olarak görülür.
Almanya, 1 Eylül 1939’da Polonya’yı işgal etti. İki hafta sonra Sovyetler Birliği de aynı şeyi yaptı. Bu, İkinci Dünya Savaşı’nın başladığı ana nokta olarak görülmektedir. Alman saldırısının ardından, Fransa ve İngiltere, Almanya’ya savaş ilan ettiler.
Pearl Harbor Saldırısı (İkinci Dünya Savaşı)
Savaşın başlangıcında bir olay olmamasına rağmen, Pearl Harbor’a yapılan saldırı ABD’yi savaşa sokmak için dikkat çekici. 7 Aralık 1941’de Japonya, ABD’yi, savaş ilanı olarak Hawaii’deki Pearl Harbor’daki bir savaş gemisini bombalayarak bombaladı.
Bombalamaların ardından ABD, misillemede Japonya’ya savaş ilan etti. Kısa süre sonra, İtalya ve Almanya da ABD’ye savaş ilan ettiler.