Hiç bitmeyen öğretiler
Bir askeri birimde günlük muharebe eğitimini sağlamak için, özel sınıflara ek olarak, eğitim alanlarına sahip olmak gerekir: tank eğitim alanları (otodromlar), atış poligonları, atış kampları, eğitim alanları vb. tank tabur ya da bizim dediğimiz gibi, yüzen tabur, Estonya Klooge'daki konuşlanma noktasında bir tankodrome, bir ateş kasabası ve biraz uzakta, deniz kıyısında - bir su merkezi vardı. Ancak, tank silahlarından ateş etmek (normal bir mermi ile veya bir namludan), müfreze veya şirket tatbikatları yapmak için, Klooga'ya 80 km uzaklıktaki Aegviidu eğitim alanına seyahat etmek gerekiyordu. Şimdi Estonya'da bir NATO tank eğitim alanı.
Yönetmeliklere uygun olarak, birimlerin personeli araba veya demiryolu ile taşınıyordu, ancak tanklarla ilgili bir sorun vardı: kapsama alanını bozmamak için sadece halka açık yollarda seyahat etmeleri yasaklanmadı, aynı zamanda kurtarmak zorunda kaldılar. kilometre cinsinden bir yıl için izin verilen kilometre. Hafıza hizmet ederse, muharebe grubu tankları için yıllık kilometre oranı 250 km idi. Ve askeri teçhizatın transferi, büyük olasılıkla, yerel sivil nüfus arasında vatansever coşku uyandırmayacaktır. Bu nedenle, tanklar ve diğer paletli askeri teçhizat demiryolu ile taşındı.
Ne yazık ki, aradan geçen yıllar için aşağıda anlatılan olayların tam olarak hangi yılda gerçekleştiğini hatırlamıyorum. Büyük olasılıkla, 1969'da, yani memurumun hizmetinin yalnızca ikinci yılında. Ama olanlar uzun süre hafızama kazındı.
Sıra şöyle bir şeydi.
Bir yaz sabahı şirket alarma geçti, yükleme istasyonuna götürüldü ve trenle Aegviidu eğitim sahasına götürüldü. Tank şirketi tam kadrolu değildi - normal personelin% 70'i: yedi T-55 tankı, yani her takımda iki araç ve şirket komutanının tankı. Tüm personel, ekipmanla birlikte, özel olarak donatılmış bir ısıtmalı arabada hareket etti (hizmet yıllarında bu tür arabalara hemen hemen “binmek” zorunda kaldım).
Bir demiryolu platformuna bir tank yüklemek de oldukça zaman alıcı ve zor bir işlemdir, ancak şimdi bunun üzerinde ayrıntılı olarak durmayacağım. Sadece sürücünün en ufak bir yanlışlığının yükleme işlemini uzun süre felç edebileceğinden bahsedeceğim.
Böylece, demiryolu boyunca bir yürüyüş yapan şirket, boşalttı ve belirlenen alana taşındı. Tatbikatlar, Binbaşı Romanenko liderliğindeki tabur komutanlığı tarafından yönetildi ve şirketin başkan yardımcısı olarak eylemlerim, taburun başkan yardımcısı Kaptan Arapov tarafından değerlendirildi.
"Şanslı yedi
Benim emrimde, savaş kontrol frekansına ayarlanmış bir radyo istasyonu olan BTS-2 traktörü vardı. Tabur komutanı Romanenko şirketin kontrolünü ele geçirdi.
Ve şimdi, tabur komutanının (bundan sonra - KB olarak anılacaktır) kontrolü altında, şirket saldırıya geçti. Ben, tank teknik desteğine ilişkin bir kılavuza yakışır şekilde - savaş düzeninin arkasında, görünür bir iletişim mesafesinde.
Şirket, biraz geride - şirket komutanı (bundan sonra - KR olarak anılacaktır) bir savaş hattına dönüştü ve saldırıya geçiş hattına gitti. Radyo iletişimi yoluyla yayında olan her şeyi duyabiliyorum.
CR: "İleride bir bataklık görüyorum!"
KB: “Ben de görebiliyorum. Sakince, ikinci viteste, sarsılmadan - ileri! "
KB: “Ben de görebiliyorum. Sakince, ikinci viteste, sarsılmadan - ileri! "
Bu arada, tüm şirket bataklığa giriyor, ancak henüz çubuk yok.
CR: "Bataklık tehlikeli, tanklar kaymaya başlıyor!"
KB: “Devam et dedim! Geçeceksin, korkma!"
KB: “Devam et dedim! Geçeceksin, korkma!"
Ve traktörümden ilk durmuş tankı görebiliyorum. Sağlam kıyıdan yaklaşık 70-90 metre uzakta durdu. Sonra, biraz sonra, ikinci tank durur, sonra üçüncü, dördüncü ...
Yakında, şirketin yedi tankının tamamı bataklığın ortasındaydı! Sırada ne vardı ve tabur komutanı şirket komutanı ile telsizde hangi tonlarda konuştu, bilmiyorum, çünkü işime başladım - tankları çıkarmaya hazırlanıyordum. Sonuçta, güçlü bir vinci olan bir tank traktörüm var!
Tabii ki, traktörü dikmek için bataklığa sürmeye zahmet etmedim, ekipmanı bir vinç yardımıyla çekmeye karar verdim. Açtılar ve kabloyu çözmeye başladılar. Vinçteki kablonun iki yüz metre yerine sadece 35-40 metre olduğu ortaya çıktığında ciddi şekilde hayal kırıklığına uğradık!
Traktör iyi bir yaştaydı ve ömrü boyunca birçok şey görmüştü, kablo tekrar tekrar kesildi, ancak suçluları bulmak neredeyse imkansızdı. Ekipler, komutanlar gelip gittiler, emekli oldular, yeni görev yerlerine nakledildiler ve zavallı traktör, sonuçlarını benim de yaşamak zorunda kaldığım sorunlarıyla baş başa kaldı.
Her biri 5 metre uzunluğundaki tüm tanklardan çekme kablolarını toplamam ve bunları özel küpeler kullanarak bir ipe bağlamam gerekiyordu. Şu resmi hayal edin: Ekipler, 32 mm çapındaki ağır kabloları hummodik ıslak bir bataklıktan kıyıya sürüklüyor, tökezliyor ve düşüyor. Ancak doğaçlama kompozit kablonun ortaya çıkan uzunluğu, en yakın tank için bile yeterli değildi!
Bu sırada taburun başkan yardımcısı Yüzbaşı Arapov geldi. Uzun süre önce bölük komutanına kötü sözler söyledi, ardından traktörün "kısaltılmış" kablosunu öğrenince öfkesini tamir takımına aktardı. Ve Arapov bir karar verir - beni Klooga'ya, tabur parkına gönderir. Uzak köşede, savaş eğitim araçlarının park yerinin arkasında, aynı çapta büyük bir kablo bobini yatıyor. Onu getirmemi söylüyor. Akşam yaklaşıyordu, Klooga'ya 80 km ama yapacak bir şey yoktu, gitmemiz gerekiyordu. Arapov, deponun başkanına ve benim de birlikte gittiğim onarım müfrezesinin komutanına bir not yazıyor.
ZIL-157 en hızlı araba değil ve birime gece geç saatlerde geldim. Doğru kişileri apartmanlardan "çekerken", halata vinçle üstgeçit yüklenirken ortalık aydınlanıyordu. Yaz geceleri kısadır. Kabloyu olay yerine getirdim ve traktörün kablosuna nasıl bağlayacağımızı düşünmeye başladık, çünkü getirdiğim bölmede her iki kabloyu da bağlamanın mümkün olacağı yüksükler (döngüler) yoktu.
Sıradan bir şekilde bağlamaktan başka bir şey düşünemedim. 32 mm'lik bir kabloyu bir düğüme bağlamak o kadar kolay değil, ancak acı çektikten sonra hala yapmayı başardılar. Ancak ortaya çıkan kalın düğüm, vincin dar kılavuz oluğuna sığmadı. Bu nedenle, kabloyu sarmak mümkün değildi! Neyse ki, gerekli uzunluktaki kabloyu kesmek için onarım toplantısında metal için bir demir testeresi olduğu ortaya çıktı, diğer uca bir tank çekme kablosu bağlandı, tankların kancalarına yapışmak mümkün oldu.
Şimdi bunun gibi başka bir resim hayal edin.
Ortaya çıkan yüz metreden uzun kablo, sıkışmış tanka sürüklenmek zorunda kaldı. Ardından traktör, sağlam bir zemine çıkana kadar kıyıdan uzaklaşarak tankı çekmeye zorlandı - çelik kablodaki düğüm vincin çalışmasına izin vermedi. Bu bağlantı, hızı aniden traktörün hızını aşarsa, çekilen tankın kabloya çarpmaması için yönlendirilmeliydi. Bir zırhlı aracı çekerek, memurlar da dahil olmak üzere şirketin tüm personeli, samandaki karıncalar gibi kabloyu kıyıdan bir sonraki tanka çekiyor. Traktör yavaşça geri gidiyor.
Ve tüm bunlar düz bir çimenlikte değil, hummocky, viskoz bir bataklıkta gerçekleşir. Çok deneyimli olmayan sürücü mekanikleri tarafından sürülen bazı T-55'ler, çamurluklara kadar bataklığa saplandı. Daha önce çekilmiş bir tankı olan bir traktöre bağlanarak çekilmeleri gerekiyordu. Ve böylece yedi kez: bataklıktan yüz metreden fazla, omuzlarında bir kablo ile sıkışmış bir tanka, kıyıda ışık ve yine bir sonraki tanka bir kablo ile ...
Bütün bu destan, günün geri kalanını ve tüm kısa yaz gecesini kapladı. Sabahleyin tarla mutfağı kahvaltıyla geldi ama insanlar o kadar yorgundu ki son tank karaya çekildiğinde kahvaltı yerine çimenlere uzanıp uykuya daldılar.
Bu olayı hayatımın sonuna kadar hatırlayacağım.
Ve daha fazla hizmette böyle bir şey olmadı.
Ve aslında T-55 "yedisini" bataklığa süren tabur komutanı Romanenko hakkında şükranla hatırlıyorum. 1971'de, yeni bir hizmet yerine taşındığını bilerek, zırhlı akademiye kabul raporumu imzaladı ve PT-76 tank şirketinin teknik yetkili yardımcısı Vasya Elnikova'yı imzaladı. Dört zampotech'ten, ağız ikisini aynı anda akademiye gönderdi!
Birkaç yıl sonra Kaptan Arapov, komşu Keila kasabasında aynı bölümün bir tank alayının teknik subay yardımcılığına atandı. 4 binin biraz üzerinde nüfusu olan bir kasaba. Bu arada bu şehirde kızımın aynı yılın ağustos ayında doğduğu bir doğum hastanesi vardı. Akademide okurken Arapov bizi ziyarete geldi. Ortak hizmetimizi hatırlayarak iyi vakit geçirdik.
Devam edecek ...