Rafta
Ted Kennedy: Bir Hayat
John A. Farrell tarafından
Penguin Press: 752 sayfa, 40 dolar
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız, The Times bir komisyon kazanabilir. kitapçı.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Ted Kennedy, İspanyolca sınavından kalmanın onu Harvard’da futbol oynamaya uygun hale getirmeyeceğinden korktuğunda, daha yüksek bir puan almayı umarak yerine bir arkadaşını gönderdi. Kennedy bu manevrayı ikinci kez denemişti, ancak bu sefer başarısız oldu ve okuldan atıldı. Büyüyen ailesi için hanedan gücü hayal eden otoriter bir baba olan babası, apoplektikti.
Oğluna “Hayatta her şeyi alt üst edebilen ve yakalanmayan insanlar var” dedi. “Sen onlardan değilsin.”
John A. Farrell’in biyografisi “Ted Kennedy: A Life”da bu hafta yeni aydınlanan geleceğin politikacısının tanımlanmasına yardımcı olan bir gerçekti.
Üç ağabeyi – Joseph, John ve Robert – savaşta ya da suikastçıların elinde öldü. Ama Teddy kusurlarının tamamen ortaya çıkması için yeterince uzun yaşadı. İçki, sadakatsizlik, bencillik, gelişigüzel gaddarlık, duygusal izolasyon bu kitapta tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriliyor.
Kennedy’nin temel bilmecesi, onu modern Amerikan tarihinin en etkili senatörlerinden biri yapan yardımseverlik, sadakat, azim ve bilgeliğin yanında bu zayıflıkların nasıl var olduğudur. Ne de olsa bu, Chappaquiddick, Mass’ta bir araba kazası sırasında genç bir kadını bir göletin dibinde terk ettikten yıllar sonra “Bu ülkede liberalizmi ben tanımlıyorum” diyen aynı adam.
Farrell, “Kardeşleri gençlik ve zamanda donmuş ikonlardı” diye yazıyor. “Artık ona daha zorlu bir görev düşüyor: on yıllar boyunca bu düşmüş standardı taşımak ve teslim etmek.”
Şüphesiz, Kennedy sık sık tökezledi. Yine de medeni haklar, sağlık hizmetleri, göçmenlik ve daha pek çok konuda defalarca bilgi verdi. Farrell’in kitabı, kişisel bir profil olmanın ötesinde, ülkeyi bölmeye devam eden politika tartışmalarının kökenlerini yeniden gözden geçiriyor. Neredeyse hepsinde Kennedy’nin parmak izleri var.
Farrell’in kitabı aynı zamanda kişisel ve politik olanın nasıl örtüştüğü ve çatışabileceği üzerine bir karakter çalışmasıdır. Kennedy bir dizi skandala dayanmış olabilir, ancak aynı zamanda liberal davaların savunucusu olarak etkinliğini de baltaladılar.
En net örneklerden biri 1991’de geldi. Gece geç saatlerde huzursuz olan Kennedy, oğlunu ve yeğenini bir barda içki içmeye sürükledi; her biri eve genç bir kadın getirdi. İçlerinden biri yeğenini tecavüzle suçladı. Duruşma beraatla sonuçlandı, ancak önce, Camelot parıltısını saçan bir aileye sert bir ışık tutan bir medya sansasyonu haline geldi.
Tam bu sıralarda, Clarence Thomas Yüksek Mahkemede Thurgood Marshall’ın yerine aday gösterildi. Anita Hill, Thomas’ı cinsel tacizle suçladığında, Kennedy ona karşı mücadeleye liderlik edecek durumda değildi. Onay oturumlarında zamanını yelkenli tekneler çizerek geçirdi ve Thomas doğrulandı.
Hill, Farrell’e, “Bu duruşmalarda gerçekten doruğa ulaştı: alenen benimsediği ilkelerin çoğu ile kişisel olarak yaptığı iddia edilen şeyler arasındaki bu kopukluk” dedi.
Kennedy’nin yetiştirilmesi aynı anda yaldızlı ve çarpıktı. Ailesinin zenginliği ona her türlü eğitim fırsatını sağlıyordu; ayrıca yatılı okulda zulüm ve hatta tacizle karşı karşıya kaldı. Annesi Rose, genellikle ortalıkta yoktu ve ilgisizdi; babası Joseph Sr., otoriter ve talepkar. Kennedy ilk karısıyla nişanlandığında, annesi bir kutlama notunda adını yanlış yazmış.
Dokuz kardeşin en küçüğü olan Ted, doğal bir lider olarak görülmedi ve saygılı davranmaya ve başkalarını memnun etmeye alıştı. Bu yüzden ağabeyleri John ve Robert, gizli Senato’da mücadele ederken, Teddy, kulüp ve hiyerarşik çevresinde başarılı oldu.
Farrell, “Oraya erken gitmek ve geç kalmak ABD Senatosu’ndaki her şeydi” diye yazıyor. “O zamanlar, odayı sürüngen bir yürüyüşle adımlayan ve birbirlerini yumuşak nezaketle selamlayan, karaciğer lekeleri, pençeleri ve burbon nefesi olan yaşlı adamlardan oluşan bir kümeydi.”
Kennedy senatör olduğunda sadece 30 yaşındaydı ve 77 yaşında kanserden ölene kadar bir senatör olarak kaldı. Sonuna kadar amansızdı, liberal davalara olan tutkusuyla beslendi, ancak muhafazakar meslektaşlarıyla anlaşma yapmaktan asla çekinmedi.
Boston Globe’da eski bir muhabir ve editör olan Farrell, daha önce Richard Nixon, Clarence Darrow ve Tip O’Neill’in biyografilerini yazmıştı. Bir son sözde Kennedy hakkında yeni bir kitap denemenin gözü kara olmasa da göz korkutucu olduğunu kabul ediyor. Ailesi hakkında binlerce kitap yazıldı ve Kennedy şimdiden Neal Gabler’ın iki bölümden oluşan bir biyografisinin konusu.
Kennedy’nin ölümünden birkaç yıl sonra bile, makalelerinin çoğu gizli kalıyor ve Farrell “teslim olmayı tarttığını” yazıyor. Vazgeçmemesi okuyucuların yararınadır ve kitabı bir sabır anıtıdır. Farrell, Kuzey Carolina’dan Kansas’a ve Kaliforniya’ya kadar tarihi arşivleri ve aradaki birçok noktayı çıkardı. Araştırmasının sonucu yaklaşık 600 sayfa – kapsamlı bir dizin ve kaynak notları koleksiyonunu saymazsak – ayrıntılarla dolu.
Farrell, Amerikan siyasetinde en çok incelenen hayatlardan biri hakkında yeni bilgiler ortaya çıkarmayı başarır. Bir aile sırdaşının belgelerinin yakından okunması, Mary Jo Kopechne’nin Chappaquiddick’teki ölümünden sonra Kennedy’nin kız kardeşlerinden birinin “her şeyi örtbas etmenin bir yolunu bulmak” istediğine inandığını ortaya koyuyor. (Sırdaş, Arthur Schlesinger Jr., bunu belki de Kennedy ailesine olan sadakatinin bir yansıması olarak kendi anılarından çıkardı.)
Yazar ayrıca, Yüksek Mahkeme adayı olduğu sırada Samuel Alito ile görüşmesinin açıklaması da dahil olmak üzere Kennedy’nin günlük girişlerinden bazılarını ortaya çıkardı. Kennedy günlüğüne Roe vs. Wade hakkında soru sorulduğunda Alito, “Sanırım halledildi” ve “Ben emsallere inanıyorum” dedi. On yedi yıl sonra, Alito ülke çapında kürtaj hakkını bozan mahkeme kararını yazacaktı.
Bu noktada Kennedy, “Senatonun aslanı” olarak kabul edildi. Daha önceki yıllarda, muhafazakarlığın yeniden canlanmasına ve kişisel davranışlarının daha agresif bir şekilde incelenmesine uyum sağlamak için mücadele ederek, ömrünün uzun olmasının bir bedelini ödemişti. Ama şimdi dayanıklılığın faydaları vardı. Hayatının son aşamasında, Kennedy’nin ölümünden sonra Barack Obama’nın imzalayacağı sağlık mevzuatının oluşturulmasına yardım ederek kariyerinin en büyük haçlı seferlerinden birini gerçekleştirdi.
Kennedy, herkesin, çok yaşlı olduğunu protesto eden eski bir danışman bile, bitiş çizgisine yasayı zorlamaya yardımcı olmak için adım atmasını bekliyordu.
Kennedy, “Beyin kanseriyim” dedi. “Hala savaşıyorum.”
Megerian, Associated Press’in Beyaz Saray muhabiri ve The Times’ın eski bir personel yazarıdır.
Kaynak : https://www.latimes.com/entertainment-arts/books/story/2022-10-24/ted-kennedy-a-life-biography-book-review