Colt erkekleri eşit yaptı ve füzeler filoları eşit yaptı. Fotoğrafta Project 58 füze kruvazörü "Amiral Golovko" dan gemi karşıtı füzelerin fırlatılması gösteriliyor. A. Andreev'in arşivinden fotoğraf
Savaşa "gerçek bir şekilde" (© V. I. Lenin) hazırlanma ihtiyacını her kanıtlamaya çalıştığınızda, halkın gizli düşmanlarına hemen bir baskın başlar ve şunu iddia eder:
"Her neyse, NATO ile karşılaştıramayız, böyle bir silahlanma yarışını kazanamayacağız ve bu nedenle ..."
Dahası, halk düşmanının kişisel tercihlerine bağlı olarak, seçenekler genel nükleer intihar, koşulsuz teslim olma, sosyalizmi inşa etme anına kadar savaş eğitimi vermeyi reddetme şeklinde sunulmaktadır. Ve böylece
"Hiçbir şey yapma, çünkü ben böyle görüyorum."
Ne yazık ki, bu grup genellikle normal insanların kafasını karıştırmayı başarır. Çoğu zaman, insanların düşmanları aşağıdaki gibi demagojik yöntemlere başvurur:
“Nükleer intiharı kabul ediyor musunuz? Yani bu Katz'ın teslim olmayı teklif ettiği anlamına mı geliyor? "
Bu da normal insanların kafasını daha da karıştırır. Dolayısıyla halk düşmanlarının insanları daha fazla karıştırmaması için bu konuyu ele almaya değer.
Rakamlardaki üstünlük ve önemi hakkında biraz
Kapı aralığından hemen sonra bu rakamları yıkacağız - Rakamlardaki üstünlük, verimlilikte üstünlük anlamına gelmez... 1941'de Kızıl Ordu çok daha fazlasına sahipti tanklar ve Wehrmacht ve Müttefik birliklerinden ziyade uçak. Sonuç biliniyor, düşmanın Moskova yakınlarından, Volga kıyılarından ve Kafkas Dağları'ndan sürülmesi gerekiyordu.
Sayısal avantaj, her zaman gerçek askeri yeteneklerde üstünlük anlamına gelmez.
İlk sonucu çözelim - düşmana karşı sayısal bir üstünlüğe değil, onu kırma yeteneğine ihtiyacımız var. Aynı şey değil!
Karşılaştırılabilir veya üstün bir nüfus olmadan böyle bir fırsatın elde edilemeyeceği argümanını analiz edeceğiz. Şimdilik, sadece hedef belirlemedeki farkı çözelim - ABD ve NATO’yu güçlü bir şekilde sollama sorunu DEĞİL. Soru oldukça farklı. Ve bu özellikle Donanma için geçerli.
Denizde zafer pahasına zafer meselesini çözmenin mümkün olduğu son büyük savaş, 1904-1905 Rus-Japon Savaşı idi. İçinde, bu arada, genel olarak, sayısal üstünlük bizimdi, ki bu hatırlamaya değer, ancak toprak ve kıtasallığa takıntılı olan insanlarımız bunu hatırlamak istemiyor. Bu nedenle, artık bu savaşa geri dönmeyeceğiz, yalnızca uygun hazırlığın Rusya için zaferi garantilemiş olacağına dikkat çekerek, bunun yerine yaşa-vatanseverlik vardı - bugün olduğu gibi, ciddi farklılıklar olmaksızın.
Rus-Japon Savaşı'nda, sayılardaki ilk üstünlük Rus İmparatorluğu'ndaydı. filo... Ancak Japonlar, güçleri olmadığı için sızlanmadı, ellerinden geleni yaptılar.
Birliklerin ve kuvvetlerin niteliksel parametreleri az çok eşitse, rastgele öngörülemeyen faktörlerin yokluğunda ve tarafların ateş üstünlüğü nedeniyle tüm düşman kuvvetlerini tek bir darbeyle yok etme kabiliyetinde sayısal üstünlük belirleyici olur.
Ancak kabul edilmelidir ki bu görüşte sağlam bir temel vardır (sayılardaki üstünlük belirleyicidir). Rusya yeryüzündeki en önemli savaşlarını yaptı. Ve karada sayısal üstünlüğün önemi yadsınamaz. Ve bu kaynağı askeri sanatla bloke etmek her zaman mümkün olmuyor.
Denizde sayısal üstünlük de rol oynadı. Ancak Rus-Japon türünün örnekleri için ayarlandı. Denizde savaş, karadaki savaştan kıyaslanamayacak kadar karmaşıktır. İçindeki savaşların sonucu, zeminden çok daha fazla sayıda faktöre bağlıdır. Ve bu nedenle, dedikleri gibi, seçenekler vardır (karada aynı şekilde olmasına rağmen).
Ancak, yine de, uzun bir süre, diğer şeyler eşit olduğunda (karşılaştırılabilir teknoloji ve eğitim seviyesi), filoların toplam gücünü ve aralarındaki güç dengesini belirleyen flama sayısı oldu.
Şimdi, ancak, durum bu değil. Nedenini anlamak için geçmişte askeri planlamada kullanılmış olan birkaç temel matematik modeline bakalım.
Chase-Osipov-Lanchester denklemleri
İlk olarak, miktarın belirleyici olduğu zamanlar hakkında.
1902'de Newport'taki Deniz Harp Koleji'nde görev yapan ABD Donanması Teğmen Chase, en zayıf taraf tamamen yok edildikten sonra bir savaşta en güçlü tarafın ne kadar gücünün kalacağını açıklamak için ikinci dereceden yasasını geliştirdi. Chase, deniz kuvvetleri için yaptığı hesaplamaları derhal çıkardı, gemilerdeki ve silahlı ateşlerdeki her şeyi ölçtü. Deniz kuvvetlerinin savaş gücünü en azından matematiksel olarak değerlendirmeyi mümkün kılan ilk analitik ifade böyle görünüyordu.
m: M tarafındaki gemi sayısı
n: N tarafındaki gemi sayısı
a1: Canlılık tarafı M, vuruşlar (atışlar) / gemi
a2: Canlılık tarafı N, vuruşlar (atışlar) / gemi
b1: muharebe gücü tarafı M atışları / gemi
b2: muharebe gücü tarafı N atışları / gemi
Hesaplamalar için, tüm vuruşlar ve atışlar bir atış / gemi birimi olarak sayılır.
Yirminci yüzyılın başlangıcı, insan zihninin sınırsız olasılıklarına bir inanç dönemiydi. Bu bilim neredeyse evreni açıkladı. Ve sonuç olarak, dünyada meydana gelen süreçler matematiksel olarak tanımlanabilir - her şey.
Dövüş sanatları, askeri kurnazlık ve hatta o yıllarda basit şans gibi ölçülemez kategoriler ikincil öneme sahip bir şey olarak kabul edildi. Bir yerde rol oynayabilecek ama büyük olasılıkla olmayacak bir şey. Elbette istisnalar da vardı. Ancak çoğunlukla bunlar dikkate alınmadı. Her şeye rakamlar karar verdi.
Daha sonra, Birinci Dünya Savaşı sırasında, ikinci dereceden yıpratma savaşı yasaları, Rus generali Mikhail Pavlovich Osipov (1915) ve İngiliz matematikçi ve mühendis Frederick Lanchester (1916) tarafından şimdi kara ordularının savaşları için bağımsız olarak keşfedildi. O zamana kadar Avrupa'daki kıyma makinesinin ölçeği, sayılarla ölçülemeyen her şeyi görmezden gelmeyi mümkün kıldı. Ve birdenbire, savaşı izole ve basitleştirilmiş olarak ele alırsak (bilinen bir kuvvetin iki müfrezesi veya oluşumu, zayıf taraf tamamen yok olana kadar takviye olmadan savaşıyor), o zaman sonucunun oranlara göre tamamen modellendiği ortaya çıktı:
nerede
A - taraflardan birinin gücü (örneğin, savaşçı sayısı)
B - ikinci tarafın gücü
α - her bir A biriminin savaş gücü katsayısı (örneğin, bir atıcı)
β - B için aynı
Genişletilmiş biçimde görebilirsiniz burada, farklı görevler için çözümlerle.
Gelecekte, bu denklemler sürekli olarak geliştirildi - uygun takviyelerin, sürpriz saldırıların ve çok daha fazlasının etkisini değerlendirme yeteneği eklendi. Olasılık teorisi tüm bunların üzerinde yatıyordu ve bu, örneğin mermilerin bazen patlamadığı gerçeğini hesaba katmaya yardımcı oldu. İlgilenenler internette pek çok bilgi bulacak ve farklı olaylar için çeşitli senaryolar hesaplayabilecekler. Kendimizi birkaç gerçeği ifade etmekle sınırlayacağız.
İlk. Her durumda, zaman içinde devam eden süreçlerle ilgiliydi. Dolayısıyla, denklem (bağlantıdan görülebileceği gibi), savaşın başlangıcı ile sonu (en zayıflarının tamamen ölümü) arasındaki herhangi bir zamanda savaşan grupların durumunu hesaplamak için kullanılabilir. Ya süreç anlık olursa? O günlerde kimse böyle bir soru sormadı ve olamazdı.
İkinci. Hesaplamalarda kuvvetlerin sayısı çok önemlidir. Her şey ondan itiliyor. Modern algoritmalar, savaşlara katılan savaş sistemlerinin ateş gücünü hesaba katmayı gerektirdiğinden, modernite önemli düzenlemeler yaptı. Ve örneğin tanklar, çoklu fırlatma roket sistemleri ve helikopterlerin olabileceği farklı gruplar savaştığı için, sistemlerin potansiyelini de hesaba katmak gerekir. оружия, herhangi birinin ateş gücü tahminlerini belirli bir referans değere düşürmek (örneğin, helikopter filolarının salvolarında bir tank taburunun ateş gücünü ölçmek), vb. Modern savaş için bu tür verilerin nasıl hesaplandığı hakkında daha fazla bilgi için - burada (pdf, herhangi bir olayın olasılıksal olduğunu unutmayın, tüm bu simülasyonlar gösterge niteliğindedir ve eksiktir, "rejim nedenleriyle" dahil).
Üçüncü. Her durumda, bir yıpratma savaşını simüle etmekten bahsediyoruz. Yani, en güçlü taraf gücünü savaş sırasında harcar, en zayıf olan da. Ve böylece tamamen ölüme kadar.
Bir deniz savaşı için, tüm bunlar da işe yaradı; savaş, ayrılmaz bir parçası, tarafların güçlerinin birbirine karşı uzun süreli ve sistematik silah kullanması olan "tarafların savaş rekabeti" idi.
Elbette, savaş gemilerinin ve muhriplerin gücünü tek bir değere getirmek, başarılı denizaltı pusuları ve mayın tarlalarında beklenmedik vuruşlar için katsayılar bulmak gerekiyordu, ancak şimdilik tüm bunlar çözüldü. Resim, uçak gemileri ve kısmen de tek seferlik ve güçlü grevlerle savaşan denizaltılar tarafından şımartıldı. Ama Pasifik'te bile, Amerikan destesi авиация Japonya'daki tüm savaş gemilerinin yalnızca% 25'ini imha etti, geri kalanı başka kuvvetler tarafından yapıldı.
Öte yandan, uçak gemileri arasındaki savaşı değil, uçaklarının birbirleriyle veya gemilerle savaşını, doğru hesaplanmış savaş gücü katsayılarıyla her şey "yoluna girer": savaş normalde modellenir ve büyük ölçekli ve sayıda savaşla ilgili hesaplamalar aşağı yukarı olacaktır. gerçeği yansıtır.
Genel olarak, savaş, tarafların birbirleri üzerinde uzun vadeli bir ateş etkisi olan ve ilk atıştan uluyan bir birimin tamamen yok edilme olasılığı düşük olan bir savaş iken, ikinci dereceden yasalar işe yaradı ve kuvvetlerin sayısı (insanlar, gemiler, uçaklar, tanklar, silahlar) belirleyici oldu. karakter, karşılaştırılabilir bir kalite düzeyine tabidir. O dönemde hurdaya karşı resepsiyon yoktu. Büyük taburlar ve filolar, özellikle kendi kompozisyonlarında savaşanlar daha iyi hazırlanmış ve eğitilmiş olduklarında egemen oldu (örneğin, ABD Donanması sadece Japonlara karşı maddi ve teknik üstünlükle değil, aynı zamanda daha iyi savaş personeli ile de ayırt edildi).
Birleşik Devletler ve NATO ile sayıları karşılaştıramayacağımızdan içtenlikle endişelenenler (biz halkın düşmanı olarak görmüyoruz) basitçe o döneme göre düşünüyorlar. Küçük bir nüansı unuturlar.
II.Dünya Savaşı'ndan sonra güdümlü füzeler ortaya çıktı. Ve onlarla tamamen farklı bir çağ geldi.
Salvo modelinin dünyası
Kırk gemi karşıtı seyir füzesi olan bir füze kruvazörümüz olduğunu düşünelim (örneğin, Ticonderoga veya yükseltilmiş Amiral Nakhimov). Örneğin, gemi karşıtı Tomahawks veya Onyxes ile.
Ve kruvazöre karşı - ne olursa olsun her birinde sekiz gemi füzesi bulunan dört firkateyn. Toplamda, grubun 32 füzesi var.
Soru ortaya çıkıyor - "Lanchester" e göre bile "Chase" e göre bile denklemin içine nasıl "dikilir" (fark yok)? Güçlerin gücü için ne alınmalı?
Gemiler? Ancak daha sonra kruvazörün savaşı kaybetme garantisi olduğu ortaya çıktı: tek başına dört düşman gemisini affediyor. Veya füzeler? Öyleyse tersine mi dönecek? Fakat füzelerin vurulabileceği gerçeği nasıl hesaba katılır?
Ve en önemlisi, ilk kimin vurduğunu nasıl hesaba katmalı? Ya kruvazör fırkateynleri bir grevle geride bırakırsa? O zaman olumsuz sayılarla nasıl baş edilir?
Günlerce süren onlarca veya yüzlerce roket gemisinin savaşında, ikinci dereceden yasa muhtemelen uygulanabilir. Ama kimin böyle filoları var? Ve aralarında uzun süreli ve uzun süreli bir savaş durumu nerede ortaya çıkabilir? Gerçekte, grev gruplarında savaşan gemi birimlerinden bahsediyor olurduk. Maksimum - yaklaşık bir buçuk düzine. Ve yine, füze savaşının ayrıntıları burada da işe yarayacaktır.
Yukarıda listelenen özellikler, Chase-Osipov-Lanchester modelinden daha uygun bir model gerektiriyordu. Ve böyle bir model bulundu.
Bugün buna "salvo modeli" deniyor. Ve onu tanımlayan eşitlikler salvo denklemleridir. Amerikan Arka Amiral Bradley Fiske'nin geçen yüzyılın 10'lu yıllarında yarattığı bu model uzun süredir Lanchester yasalarının gölgesindeydi. Neden?
Basit. Fiske'nin salvo modelinin mantığı şuna dayanıyordu - savaşa giren A ve B taraflarının başlangıçta bir miktar gücü var. Savaşın kendisi, en güçlü tarafı olan bir voleybol takası gibi görünüyor - ve voleybol daha güçlüdür (topçu dönemi için bu çok mantıklıydı). Üstelik her voleybol, bu voleybolu alan tarafın gücünün gücünün bir kısmını kaybetmesine neden oluyor. Sonunda, bir topçu savaşında daha zayıf olan taraf ölür ve en güçlüsü, geriye kalan kuvvetlerin bir kısmına sahiptir.
Bu model neden uzun süre baskın hale gelmedi?
İlk olarak, voleybollar geleneksel bir şeydir. 1989'da bir gemi imha tatbikatında (SINKEX) bir hedefe savaş gemisi ateşini seyretmek. Voleybolun kesin sınırları nerede?
İkinci olarak, "Fiska'ya göre" hesaplamalar için, belirli bir savaş gücünün geri çekilmesi ve hesaplamalarda kullanılması gerekiyordu. Lanchester denklemlerindeki katsayılar değil mi?
Ve üçüncüsü (ve bu en önemli şey), düşmanı tamamen yok etmek için kaç tane geleneksel yayına ihtiyaç duyulduğunu hesaba katarak, süreç zamanla uzadı. Volley sayısını açıklayan sayıların sırası oldukça büyüktü. Ve sonunda, topçu gemileri ve müfrezeleri arasındaki savaşların Fiske modeline göre hesaplamaları, Lanchester modeline göre neredeyse aynı sonuçlara yol açtı.
Fark her zaman, ancak her zaman minimum düzeydeydi. Aslında, aynı sonucu farklı bir yoldan almakla ilgiliydi: zaman yerine konvansiyonel voleybol sayısıyla.
Ancak filolara füzelerin gelmesi her şeyi değiştirdi.
Füze dönemi, deniz savaşının doğasını tanınmayacak şekilde değiştirdi. Fotoğrafta - Çin gemileri tatbikatta. Fotoğraf: China daily
Birincisi, salvo modeli zamanla değil, salvo sayısıyla çalışır. Topçu çağı için de aynı şeydi. Yani prensipte voleybolun zamana bağımlılığını anlamak bile mümkündü. Füze çağında, bir füze salvosu tek adımlı bir eylem olarak görülebilir - hedef belirleme, hedefler dağıtılır, bir füze salvosu oluşturulur, fırlatılır. Bundan sonra, kısa bir süre sonra, darbe dağıtıldığı tüm düşman gemilerine uygulanır. Yani, ayrı bir süreç (tespit edilen bir hedefe tek bir füze saldırısı, ardından imha edilip savaş bitmesi gibi), salvo modeli Lanchester denklemlerinin aksine oldukça yeterli bir şekilde tanımlıyor.
İkinci olarak, salvo modeli, bir salvonun gücü (sayısı) ile savaşan birim sayısı arasındaki farkı yarattı. Bu onun temel farkıydı.
Üçüncüsü, voleybolun kuvvetinin belirlenmiş olması, onu belirli bir kesin değer olarak değil, voleybolun ilk kuvveti ile düşmanın geri püskürtebileceği “parçası” arasındaki fark olarak hesaba katmayı mümkün kılmıştır. Gerçekte, bu, düşmanın vurabileceği bir salvodaki füzelerin bir parçasıdır.
Sonuç olarak, salvo modeli aniden füze savaşları için diğerlerinden kıyaslanamayacak kadar daha uygun hale geldi. Soru, onu yeni gerçeklere tam olarak kimin adapte ettiğiydi.
Bu çalışma, son "şimdilik" baskısında artık ABD'deki füze savaşlarının taktiklerinin yaratıcısı olarak kabul edilen ABD Donanması'nın kaptanı Wayne Huges tarafından tamamlandı.
Füze savaşının salvo denklemleri neye benziyor?
Bunun gibi bir şey.
nerede
∆ A - Bir düşman voleybolundan sonra A kuvvetlerinde değişiklik
∆ B - B için aynı
α - saldırı ateş gücü A (bir salvoda gemi karşıtı füzeler)
β - B için aynı
y - savunma gücü A - gemi karşıtı füzeleri vurabilen füzelerin sayısı
z - aynı B için
u - hasar A, isabet / gemi, B için aynı parametre volarak tanımlanır
u = 1 / w, v = 1 / x, burada
w - hayatta kalma, geçişi herhangi bir A gemisinin ölümüne yol açan füzelerin sayısı
x - herhangi bir gemi B için aynı
Gerçekte, elbette, bu kapasitede salvo modeli tamamen uygulanabilir değildir. Önemli bir şeyden yoksundur - bir hedefi vurma veya bir saldırıyı geri püskürtme olasılığı. Bu arada, savaştaki tüm olaylar olasılık niteliğindedir.
Önemsiz bir örnek. Düşman gemisine giden bir füze başarısız olabilir ve suya düşebilir. Veya bir gemi karşıtı füzeye doğru fırlatılan bir uçaksavar füzesi (rastgele bir faktör nedeniyle) işareti kaçırabilir.
Aslında, olayların olasılıklarına göre ayarlanmış salvo modelleri ve savaşan taraflar için olası takviyeler ve diğer birçok faktör mevcuttur. Onlarla iletişim kurmayacağız. Çünkü denizde savaşta gerçekte WHAT'ın üstünlük sağladığı ilkesini anlamak bizim için önemli.
Küçük gemi saldırı gruplarının savaşının bir salvo modelinde nasıl göründüğünü hayal edelim.
Gerçeklik modeli
Yani, "Kırmızı" ve "Mavi" güçleri çatışıyor. "Kızıllar" fakirdir, paraları yoktur, nüfus "Maviler "inkinden beş kat daha azdır (müttefiklerle sayarsak), sayısal üstünlüğe güvenemezler ve buna göre buna sahip değillerdir. "Mavi" kuvvetlerin gücü "A", "kırmızı" ise "B" olarak tanımlanacaktır.
Mavilerin bir savaş grubunda beş gemisi olduğunu varsayalım. A = 5. Diyelim ki her gemide 50 uçaksavar füzesi ve 20 gemi savar füzesi var ("mavi" hücrelerin geri kalanı başka silahlarla dolu).
Son derece basitleştirilmiş bir biçimde, her iki tarafın da bir gemi karşıtı füze sistemini yenmek için 2 füzesi olduğunu varsayacağız.
Sonra, ilk denklemi çözüyoruz ve hemen sorunun cevabını arayacağız - KIRMIZI MAVİYİ KESİNTİSİZ YENMEK İÇİN NE OLMALI?
Sonuçta neden olmasın?
Sonra ∆ A = -5 var, yani "mavi" gemilerin orijinal bileşimine eşit büyüklükte (kayıplar% 100), u 0,5 olarak alınacak (2 füzenin hava savunma ateşini kırması için yeterli, bunlardan biri hava savunma sistemleri tarafından yok edilecek) yakın bölge, ikincisi gemiyi bitirecek, u = 1/2), sırasıyla β * B oranını belirleyeceğiz, belirlemeye devam edecek y.
"Kırmızı" füzelerin 5 metre yükseklikte, 660 m / s hızla hedefe doğru hareket ettiğine inanıyoruz. Mavi radar antenlerinin yüksekliği 20 metre, ardından mavi geminin görüş açısı 27650 metre olacak. Ve bu yarıçap içinde, "mavi", bu salvo belirlenen hedeflere (yaklaşık olarak) çarpmadan 41 saniye önce bir salvoyu algılayacaktır.
Geminin hava savunmasının otomatik olarak tetiklenmesi için 1 saniye alıyoruz (AEGIS'in böyle bir modu var ve tam olarak böyle bir sürede tetikleniyor), 40 saniye kaldı. Tüm füzelerin radar güdümlü olduğuna, uçuş hızının yatay bileşeninin 1100 m / s olduğuna, hedef aydınlatmasına ihtiyaç duymadıklarına, kompleksin kanalize edilmesinin önemli olmadığına, hedef ateşleme algoritmasının gemi karşıtı füze sistemi başına 1 füze savunma sistemi olduğuna inanıyoruz ("mavi" - 1 füze savunma sistemi lehine gerçekçi olmayan bir varsayım alacağız 1 gemisavar füzesini her halükarda düşürür), tek bir geminin yangın performansı 1 saniyede 2 füze savunma sistemidir. Yani Arleigh Burke'den bile daha havalı.
Böyle bir savunmayı aşmak çok zordur. Çok fazla rokete ihtiyacımız var.
Bu kadar elverişli koşullar altında bir mavi gemi kaç tane füze püskürtebilir? Cevap - 13. İlk gemi savar füze sistemi (?), İlk füze savunma sisteminin fırlatılmasından sonraki 16. saniyede, sonuncusu 40'ında vurulacaktır. Sırasıyla, y 13 olarak kabul ediyoruz.
Savunmacı, yetkilendirmede hava savunma sistemini tetikleyerek ilk saniyeyi kaybeder. modu, bu süre zarfında gemi karşıtı füze 660 m / s uçacak, ardından onu karşılamak için bir füze savunma sistemi çıkacak. 1100 m / s'lik SAM hızının yatay bileşeni ile 16. saniyede buluşacaklar.
Şimdi istenen ürünü β * B belirlemek için ilk denklemi dönüştürelim.
Nihai eşitlik aşağıdaki gibidir:
∆ A = - (β * Göre * A) * u
-5 = - (β * B-13 * 5) * 0.5
-10 = -β * B + 65
veya istenen β * B = 75, burada β "kırmızı" geminin bir füze salvosudur ve B, saldıran gruptaki bu tür gemilerin sayısıdır.
Öyleyse, fantezi düşerken. Örneğin, UKSK hücrelerinin sayısının 22350'e çıktığı 24 projesinin üç firkateyni - bu, bir salvoda 72 adede kadar gemi karşıtı füzedir, mümkün olan maksimum β * B = 72. Gemilerin de bir PLUR'a sahip olması gerektiği gerçeği hesaba katıldığında, sınıfın dört gemisinin olduğu ortaya çıkıyor " Bir marjla şartlı sorunumuzda fırkateyn "Amerikan muhripine benzer beş gemiyi kayıpsız imha etmek için yeterli olacaktır.
Her gemideki 20 gemi savar füzesi, fırlatıcılardan çıkmadan dibe battı.
Şimdi nasıl çalıştığı belli mi?
Sayıca üstün olmak önemli değil. Önemli olan tek bir şey var - düşmanı yok etmek için yeterli bir salvo ile ilk önce vurma yeteneği.
Bunu açıklığa kavuşturalım - bu bir model. Ve gerçekten, ilk olarak, bir uçaksavar füzesinin bir uçaksavar füzesi tarafından vurulma olasılığını, bir uçaksavar füzesinin hedefe ulaşma olasılığını ve diğer birçok olasılığı eklemek gerekir - süreçteki her olayın kendi saldırı olasılığı olacaktır. Örneğin, yukarıdaki örnekte, gerçek hesaplamalarda kullanılamayan bir gemi karşıtı füzeyi düşürmeyi garantileyen bir SAM'imiz var.
İkinci nokta - "kırmızı", "maviyi" şaşırtarak yakaladı ve önce ve aniden onlar üzerinde çalıştı, bunun sonucunda da kayıpsız yapabildiler.
Daha sonra, Hughes denklemlerinde keşif etkinliğini tanıttı - "Kızılların" ikincisi için gizlice "Maviler" sırasını tespit edip sınıflandırıp sınıflandırmadığını ve ani bir darbe indirebildiğini hesaba katan "zeka katsayısı". Ya da taraflardan biri tamamen yok olana kadar voleybol değiş tokuşu vardı.
İşte böyle görünmeye başladı.
taraflardan biri için nerede (A)
A - A tarafındaki gemi sayısı
B - B tarafındaki gemi sayısı
a1 - her gemi için savunma yetenekleri (füze sayısı) A
a2 - sürekli hasar, gemi başına anti-gemi füzeleri
β - saldırı yetenekleri B, gemi karşıtı füzeler
Sigma - zeka faktörü
Temel olarak, bu aynı salvo denklemidir, sadece farklı nicelikler ve yukarıdaki denklemde olmayan bir "sigma" ile. Saldıran taraf B'nin keşfi savaş düzeni A'yı belirlemeyi ve voleybol için doğru komuta kontrolünü oluşturmayı başardıysa, "sigma" 1'e eşittir, değilse sıfırdır.
B için her şey aynı olacak.
Genel olarak, olayların gerçekleşme olasılıklarını hesaba katarak, sürprizi sağlama / sağlamama, keşif etkinliğini vb. Salvo modellerini tekrar edelim. - var.
Üstün bir düşmana karşı kazanma şansı olan asgari kuvvetlerin yanı sıra, oluşması artık savaş etkinliğinde bir artışa yol açmayan maksimum kuvvet sayısı ve çok daha fazlası için hesaplamalar da var.
Bizim için önemli olan yukarıdaki sonuçtur - flamalar eşitlik için yarışmaya gerek yoktur. NATO ile yetişemeyeceğimizi savunarak, aklı başında bir askeri kalkınma ihtiyacını inkar edenler, tartışılan konunun özünü anlamıyorlar ya da yalan söylüyorlar. Başka seçenek yok.
Peki ya saldıran gruptaki bazı gemilerin kaybını kabul edersek? O zaman daha az güçle idare etmek mümkün olacak, sadece kayıplara uğrayacağımız gerçeğiyle uzlaşmalıyız (gerçek bir savaşta her durumda olacaklar).
Ya sayıca az olan düşman bizi ilk salvoda yenerse? Sonra durum altüst oluyor ve aniden hurdaya karşı bir resepsiyon olmadığını anlıyoruz? Bir şey değil.
Birisi ilgilenirse, voleybol denklemleri, voleybolla "oynamayı" kolaylaştırır - ilk voleybolu A. V tarafından verilir, çok fazla kuvvet kaldı. Bu güçler misilleme vb. İşler. B için saldırıda bulunan uçak sayısını alabilir, saldırıya uğrayan y tarafı için yeniden hesaplayabilirsiniz (uçaktan fırlatılan hedeflerin radar verilerine göre tespit menzili birkaç kat daha yüksek olacaktır, y de daha yüksek olacaktır), bir uçakta füze sayısını β (örneğin, 2) alabilirsiniz. vb. Fantazinin geldiği yer
Zayıf taraf için önemli olan nedir? Gemilerinin hedefe gereken güçte bir yaylım ateşi gönderebilmesinin yanı sıra? Anilik.
İlk salvo için savaşın
makale "Yeni başlayanlar için deniz savaşı. Yüzey gemileri ve saldırı uçakları arasındaki etkileşim "çatışmanın başlaması için olası seçeneklerden biri verildi. Düşman okyanus gruplarını takip eden su üstü gemilerimiz, başarılı bir ilk salvo gerçekleştirdiğinde, düşmanın sayısal üstünlüğünü önemli ölçüde azaltır ve temel saldırı uçaklarımızın düşmana karşı sistematik eylemlerinin başlaması için elverişli koşullar yaratır. ABD, NATO ve başka herhangi biriyle soyut bir "flama yarışı" değil, tam da deniz gücünün temeli olan böyle bir salvoyu gerçekleştirme yeteneğinin sağlanmasıdır.
SSCB Donanması Başkomutanı V.N. tarafından 1986'da yazdıklarını bir kez daha tekrarlamakta fayda var. Chernavin:
“İlk salvo mücadelesinin artan rolü gibi özel bir özellik, modern deniz savaşında son derece önemli hale geliyor. Düşmanın savaşta bir darbe vurmasını önlemek, onun sürpriz saldırısını önlemenin, kayıplarını azaltmanın ve düşmana en büyük hasarı vermenin ana yöntemidir. "
Şimdi matematiksel olarak neye benzediğini görebilirsiniz.
Soru ortaya çıkıyor - düşmanın bir voleybolda ilerlemesi gerçekten nasıl sağlanır? Cevap, zekanın gerekli olduğudur. Sınırlı kaynaklara sahip bir ülke için, Rusya hakkında söylenebilecekler, aşağıdaki kural bir aksiyom olarak alınmalıdır:
Gemilerin vurma gücü, en az kayıpla ilk salvo ile düşmanın ileri kuvvetlerini zayıflatmaya ve havacılık operasyonları için şartlar yaratmaya en az düzeyde yeterli olmalıdır. Havacılığın gücü, denizde konuşlandırılan düşman kuvvetlerine Rus Donanması üzerindeki zaferleri hariç olmak üzere hasar vermeye yeterli olmalıdır (tam imha gerekli değildir). Ve kalan tüm kaynaklar, savaş koşullarında görev yapabilecek istihbarat kuvvetlerine yönlendirilmelidir.
Bu nedenle, örneğin, bu mantık, bir uçak gemisini, her şeyden önce, bir keşif aracı olarak ve ancak o zaman - hava üstünlüğü mücadelesi veya gemi oluşumlarının hava savunması olarak düşünmeyi gerektirir. Doğal olarak bu, üstün düşman donanmalarıyla "büyük bir savaş" için geçerlidir. Diğer durumlarda mantık farklı olacaktır.
Güdümlü füze silahlarına sahip gemilerin oluşturulmasına, maksimum vurma gücü (füze sayısı) sağlama kriteriyle değil, belirli bir yer değiştirme için mümkün olan maksimum sayıda keşif aracıyla, yeterli asgari vuruş gücünü birleştirme açısından yaklaşmaya değer.
Bir örnek verelim - Proje 956 muhriplerimize (kod Sarych) benzer bir deplasmana sahip Haruna ve Shirane tiplerinde Japon muhrip-helikopter taşıyıcıları üç helikopter taşıdı.
"Shiran" ın üstünde, "Kurama" nın altında. Orta büyüklükteki bir URO gemisine hangi hangarların sığabileceği görülebilir.
Modern koşullarda, bu, bir çift evrensel deniz helikopteri (denizaltılarla savaşabilen, güdümlü füzelerle yüzey gemilerine çarpabilen, radarlarını kullanarak keşif gerçekleştirebilen ve alınan verileri gemiye iletebilen) ve yalnızca aşağıdakiler için kullanılan bir çift küçük İHA helikopterinin bir kombinasyonu olabilir. keşif ve normal bir helikopter kadar yer kaplıyor.
Deniz savaşlarında füze silahlı donanma helikopterlerinin kullanımı Batı'da uzun süredir ana akım olmuştur. Buna da gelmeliyiz.
İkinci önemli koşul, kuvvetlerin yayılma hızıdır. Tüm bileşenlerinde: karar verme hızından gemilerin hızına (hem ekonomik harekette hem de maksimum hızda). Hız, dağınık düşman gruplarını tek tek ayırmanıza olanak tanır, savaşta sayısal üstünlük sağlar, ancak genel olarak sayısal bir avantaja sahip değildir.
Bazı ülkeler bunun farkındadır. Böylece Japonlar savaş gemileri için yüksek hız sağlıyorlar. Görünüşe göre yeni firkateynleri yaklaşık 34 knot maksimum hıza sahipken, diğer gemiler otuz veya daha fazla hıza sahip olacak.
Ne yazık ki, hızın artık önemli olmadığı küresel eğilimler ülkemizde de taraftar buluyor - bugün savaş gemilerimiz otuz kırk yıl önce faaliyete geçenlerden çok daha yavaş. Bu, mevzilenen düşmanı önleme ve dolayısıyla ilk salvo için savaşma yeteneğimizi önemli ölçüde azaltır.
Bunun düzeltilmesi gerekiyor.
Sonuç
Deniz gücünün ve onunkine benzer teknolojilerin geliştirilmesi için düşmanla karşılaştırılabilir kaynakları kullanma teknik becerisine sahip olmadığınız için, düşman teması kesmeye çalışırken, olumsuz koşullarda bile ilk salvoyu kazanmanızı sağlayan organizasyon, ekipman ve eğitime yatırım yapmanız gerekir ve Gelecekte, düşmanlıklar sırasında, düşmana (örneğin, havacılık yoluyla) sistematik olarak ağır kayıpların uygulanması olasılığını sağlayın.
Nükleer intihar hakkında hayal kurmaya gerek yok. Düşman sayısı arttığı için sadece teslim olabileceğinizi düşünmeyin. Sonunda, 1904'te Japonya, daha çok sayıda düşmanla karşı karşıya kaldı, ancak savaşa hazır değildi, kuvvetler farklı harekat sahaları arasında bölündü. Sonuç biliniyor.
Bu askeri operasyonlarda kullanılacak kuvvetlerin parametrelerini ve araçlarını belirlemek için yakın gelecekte askeri operasyonların beklenen görünümüne rasyonel bir şekilde yaklaşmanız yeterlidir.
Ve sonra sadece metodik ve istikrarlı bir şekilde eğitin, askeri operasyonlara hazırlanın, hiçbir önemsemeyi kaçırmayın, her adımı dikkatlice değerlendirin ve mütevazı kaynaklarımızı rasyonel bir şekilde harcayın.
Bunun ötesinde hiçbir şeye ihtiyacınız yok. Dahil olmak üzere - daha çok sayıda düşmanı bile yenmek gerekli değildir. Ve bu matematiksel olarak bile gerekçelendirilebilir.
Ve miktar için yarış kesinlikle gereksizdir. Sadece ekonomik olarak karşılanamaz değil, aynı zamanda tamamen anlamsız. Savaş gücü onsuz elde edilebilir ve elde edilmelidir.
Ve bu yapılmalıdır.