Cenaze urnu. Marburg Müzesi, Hessen, Almanya.
Önce bu ilginç dönemin en önemli olaylarından oluşan küçük bir kronolojik tablo yapalım. İşte karşınızda, önünüzde:
1. 1200'in koşullu tarihine atıfta bulunan Miken kültürünün sonu. e.
2. Troia VI’nın, 1200’in M.Ö. e.
3. Ramses III'ün "denizin insanları" ile savaşı, 1195 - 1190 BC. e.
4. Hititlerin gücü 1180 BC. e.
5. Filistin’deki 1170’in etrafındaki Filistin’deki yerleşim. e.
Peki, Avrupa'da bu sırada ne vardı? Ve Avrupa'da, 1300’ten 300’e M.Ö. e. Baltık kıyılarından Tuna'ya ve Spree Nehri'nden Volyn'e kadar olan tüm bölge, bizim için ilginç olan Pudzhitska denilen kültürde vardı, çünkü her şeyden önce temsilcileri bir anda çok hızlı bir şekilde değişti ... bütün cenaze törenleri! Ondan önce, Doğu Avrupa Ovası'nın genişliğinde yer değiştirme kültürleri vardı - çukur (çukurdaki ceset), kütük (kütük kütüğündeki ceset), katabak (özel bir mezar odasındaki ceset). Ve sonra aniden - r-aaaz ve ayrılanların cesetleri ölü yakmaya maruz kaldı ve ondan geriye kalanlar büyük bir toprak kabın içine gömüldü ve gömüldü. Höyük olmadan höyük veya höyük olmadan önce höyük ve dökülmüştür. Ve ilk gizem - neden olmasın? Tabii ki, Atlantes'i ve uzaylıları uzaydan dışlamak dışında kalan şey, o zamanın toplumunda, ruhsal kültürlerinde sahip oldukları en eylemsiz insanlardan öylesine radikal bir şekilde değişmek için - ölüme karşı tutum?
"Mezar urn alanları" kültürünün haritası.
Yani, önceden var olan kurgan cenaze töreni kültürünün tüm alanı aniden cenaze törenini ve sadece bir ya da iki yüz yıl içinde yeniden düzenledi ve daha sonra Avrupa'ya yayıldı ve artık böylesi bir Pomeranya kültürü değil, ayrılan tek bir yakma kültürü oldu. Dağılım alanı, Batı Ukrayna'dan Doğu Fransa'ya kadar çok büyük bir alandı ve bu kültüre “urn mezar alanları” kültürü deniyordu.
M.Ö. 1200 civarında, Avrupa'daki Geç Tunç Çağı kültürlerinin şematik gösterimi. örneğin: luzhitskaya kültürü (mor), kültür Terramar (mavi), mezar çömleği alanlarının merkezi kültürü (kırmızı), kuzey KPPU (turuncu), Knovizskaya kültürü (mor), Tuna kültürleri (kahverengi), atlantik bronz (yeşil), nordic bronz (san).
Kültür adına, karakteristik özelliği bir rol oynadı - setler olmadan mezarlıkların varlığı. Eğer böyle bir mezar ortaya çıkarsa, o zaman mezarlarda ölüm yanma kalıntıları ve ... her şeyin olduğu mezarlar bulunur! Oluşumunun Lusatian bölgesi ile ilişkili olduğu ve bölgenin nispeten küçük olduğu tespit edilmiştir. Ancak bu bölgenin sakinleri cenaze törenlerini başka yerlere getirip onları yerlilere esinlendirirken, “bu kadar gerekli, ama eskisi gibi değil!”, Sakinlerine uzun yürüyüşler yaptı, tüm toprakları Baltık Denizi'nden güneye fethetti ve yerleşti. Alpler ve modern Adriyatik ve Apenninler? Yoksa uluslara uygun cenaze töreni hakkındaki gerçeği taşıyan elçilerden özel olarak mı geldiler?
Yerleşim luzköy kültürünün yeniden inşası. Biskupin'deki müze. Polonya.
Amerikalı tarihçi Robert Drews, gözlenen kültürel değişikliklerin, savaş arabalarının kullanımına değil, uzun mızrak ve aynı uzun kesen kılıçlarla donanmış piyade savaşçılarının egemenliğine dayanan yeni savaş yöntemlerinin sonucu olabileceğini öne sürdü. Bu değişim, savaş arabalarının orduların temeli olduğu bu yeni birliklerin ortaya çıkmasıyla ilişkili siyasi istikrarsızlığa ve bu kararsızlığın da yönetici hanedanların ve tüm devletlerin yıkılmasına yol açtığı sonucuna vardı. Ve daha önce, tahta kılıçlarla dövüşebilmeleri gereken ahşap kulplarla savaşan bir savaşçı kastı olsaydı, yerini Naue Type II kılıcıyla donanmış “silahlı insanlar” aldı. Doğu Alpler ve Karpatlar'da ortaya çıkan bu kılıç, M.Ö. 1200 civarında. Örneğin, hızlı bir şekilde Avrupa'ya yayıldı ve XI. yüzyıldaki tek kılıç türü oldu. MÖ. e. Ancak bu tür kılıçların bıçakları eğildi. Bu nedenle, çok geçmeden bronz bıçağın tasarımında çok az veya hiç değişiklik olmadan demir ile değiştirildi, ancak kılıcın kolu bronz dökümdü. Mezar çömleği tarlaları döneminin sonunda, yani Hallstatt döneminde kılıçlar, 80-100 uzunluğuna ulaştı, yani, son derece güçlüydüler. silahHerhangi bir düşmanla başa çıkmak mümkün.
Kılıç kültürü nehirde "mezar çömleği alanları" bulundu. Linz kalesinde Müzesi (Yukarı Avusturya). Bu, tutamağın üzerinde bir karşı ağırlık bulunmasıyla belirtildiği gibi oldukça askeri bir silahtır.
Kollarının şekli bölgeye bağlı olarak farklılık gösterdi, böylece her biri kendine has özelliklere sahip olan çeşitli türleri ayırt edildi. Ayrıca, görünüşte silahlı proto-hoplitler olan büyük önemdeki mızrakları da edindiler. Homer'ın “spears” kelimesini “savaşçı” kelimesinin eş anlamlısı olarak kullandığı hiçbir şey için değildir, bu onun savaşındaki mızrak sayısındaki artışı gösterir. Büyük kalkanlara ve uzun mızraklara sahip olan ve büyük savaş saldırılarını engelleyebilen savaşçılar, orduları toplumun askeri seçkinleri tarafından kullanılan savaş arabalarının kullanımına dayanan durumları yenebilirken, sıradan avcılar ve avcılar profesyonel askeri işlerden uzaklaştı.
British Museum'da Macaristan'dan bronz kılıç.
Diğer bilim adamları bu yaklaşımı biraz yüzeysel olarak görüyorlar, ancak ... Bronz Çağı'nın sonunda mezar alanlarının kültürü acı beklenmedik bir şekilde ortaya çıktı. Ve çok yakında, taşıyıcıları ayrıca demir metalurjisini de (demir silahlarının ve iş aletlerinin üretimi) ele geçirdi. Eh, Avrupa’da bir süre sonra, yanmış küllerin mezarlarının bulunduğu mezar alanları ortaya çıkmaya başladı, ancak çömleğe dayanmadan, fazlalık sayıldılar!
Welz (Yukarı Avusturya) şehir müzesinden kılıç.
20. yüzyılın ikinci yarısının bir Çek arkeoloğu olan Jan Filipp, şu an hakkında şunları yazıyor: “Mezar alanlarının kültürü beklenmedik bir şekilde ikinci ve ilk binyılların başında, Tuna bölgesinin ve kuzey Almanya ve İsviçre'nin güneyinde, kuzey Almanya ve güney Almanya bölgesinde beklenmedik bir şekilde ortaya çıktı. . Her yerde yanık yandığını bulduğumuz her yerde, benzer kültürel donanımları görüyoruz. ”
Mezar çimleri alanlarından mızrakların bronz uçları. (1400 - 750 BC) ve Hallstatt Kültürü (750 - 250 BC). Karintiya Müzesi, Avusturya.
Çek tarihçisinin verilerinden, Kurgan kültürünün, mezar çömleğinin kültürüyle değiştirilmesiyle, yerleşim için yer seçimi yaklaşımının önemli ölçüde değiştiği bilgisini ortaya koymak gerekir. Yeni kültür, her şeyden önce, yerleşim düzenlerinin düzenlenmesinde saldırılara karşı güvenlik gibi karakteristik özellikler ile karakterize olmuştur. Yani, hepsi korunmaya uygun yerlerde bulunuyorlardı. Yerleşim yerlerinin kendisi de taş ya da kütükten yapılmış sur duvarları ile güçlendirilmiştir. Öte yandan, birçok alan terkedilmiştir ve bulgular tarafından değerlendirilmesine rağmen, insanların daha önce burada yaşadığı neden belli değil. Yaştı, ama demir aletlerin gelişiyle evlerini terk etti! Demir Çağı'nın başında insanlar nereye gitti? Bilinmeyen!
Mezar çömleği tarlalarının kültürünün mezarları böyle görünüyordu.
Öte yandan, imlerdeki mezarlık alanlarının oluşumuyla aynı anda, altın madenciliği de açıkça ilerlemektedir. Altın en yüksek asaletin niteliği haline gelir ve en önemlisi de tören değeri kazanır. Bulunan tüm mezarlıklar, insan toplumunda özel bir yere tanıklık eder - yani altın takılar, her şeyden önce erkeklerin mezarlarında bulunur. Ayrıca bronz eşya hazinelerini bulurlar. Değerleri nedeniyle gömüldüler, açıktır. Yani, “mezar urn alanları” topraklarındaki insanların yaşamı tehlikelerle doluydu ve “yağmurlu bir günde” servet gizlemeye özen göstermek kötü bir şey değildi.
Birçok cenaze çömleği eriyor. Marburg Müzesi, Hessen, Almanya.
Ve burada nedensel bir ilişkimiz var: bir yandan, bir yandan ve diğer yandan da insanların kendilerini şaftlar ve duvarlarla izole etmeye çalıştıkları geniş bir bölgede cenaze töreninde ani, haksız bir değişiklik.
Fakat maddi - maddi ve cenaze töreninde böylesine keskin bir değişimi nasıl açıklayacağız - manevi kültürle ilgili bir olay? Bilim adamları, Avrupa’nın sakinleri arasında yaşam ve dünyevi yaşam ve ölümden sonraki yaşam kavramları arasındaki dramatik bir değişim ile bunu açıklamaya çalışıyorlar. Yani, bazı nedenlerden dolayı, bu kültürden insanların, vücut yandığında, ölen kişinin ruhunun hızla gökyüzüne uçtuğuna inanmaya başladığı varsayılabilir. Yani, ruhu yeryüzünden Tanrı'nın ışığına çıkana kadar (ya da karanlık yeraltına mı gideceksin?). Ve sonra ... ateşe attı, üzerine yağ döküldü, ateşe verdi ve ... bir ya da iki kez, ve dumanla birlikte ruh gözlerinizin tam önünden gökyüzüne uçtu. Kemerinizde uzun bir bronz kılıçla ayakta duruyorsunuz ve yakındaki başka bir yerleşimin yağmalanacağını düşünüyorsunuz!
Burgsthalkogel, Avusturya'da bir tepenin üzerine eski sur
“Ayrılanlardan kurtulma emri, defalarca, özellikle de uzun bir süre sıkı bir şekilde korunan, bu veya diğer insanların en özel geleneklerinden biri olarak algılanıyor.” (G. Çocuk) İnsanların bilinçliliğinin böylesine hızlı bir şekilde parçalanması düşünülemez ve yine de oldu! İnsanları atadan kalma alışkanlıklarını değiştirmeye bu kadar aniden ne zorlayabilirdi? Ayrıca, bir süre sonra insanlar eski kurgan sistemine geri döndü. Bu "restorasyon", Çek Cumhuriyeti'nden Fransa'ya kadar Avrupa'nın geniş alanlarını ele geçirdi. Bununla birlikte, arkeolojik buluntularda artık her iki gömü biçimi de izlenmektedir, yani, ütülerle ve çırçırlarla çukurların yanı sıra ütüler ile birlikte, çukurlar yan yana.
Bu arada, “mezar urn tarlaları” kültürlerine bu kadar dikkat edilmesinin neden bir Çek arkeolog tarafından verildiği anlaşılabilir. Ne de olsa, Çek Cumhuriyeti topraklarında, Luszka'nın yakınında, 1300 - 1050'a kadar uzanan bir Knozow kültürü vardı. MÖ. e.
Bunun karakteristik bir özelliği demirciliğin gelişimi idi. Mesela, buradaki gemiler dövme bronz levhadan yapılmıştır. Vltava nehrinde tutacağı volütlerle süslenmiş bir kılıç bulmuşlar. Ayrıca yamyamlık belirtileri de bulundu. Ne yazık ki, sadece çıplak tropik vahşiler birbirlerini yediler. Tabii ki, uygar, kendi davranışlarıyla, Bronz Çağı Avrupalıları da bu konuyu ele aldılar, ancak bunun ne kadar zor olduğunu söylemek zor.
Tunç Çağı'nın en kolay kaskı. "Cenaze urn alanları".
Mezar çimleri tarlalarının sona ermesi VIII. Yüzyılda geldi. ve yine kuzeyden gelen yeni kitlelerin ve Karadeniz Bozkır Koridoru'ndan geçenlerin Avrupa'ya taşınmasıyla tekrar bağlantılıydı.
Biskupin'deki Pudzha mimarisi ve yaşam müzesine giriş. Polonya.
Biskupin'deki Pudzha mimarisi ve hayatı müzesi. Polonya. Antik yerleşimin böyle bir duvarı vardı.
Ve nihayet yazarın kendisi, bu zamandaki insanların hem maddi hem de manevi kültüründe, tüm bu değişimler hakkında ne düşünüyor? Peki ya kültür (eğer genel olarak insanların kültürü), eskiden düşündüğümüzden çok daha yüksekse? İnsanların kendilerini klan kabilesi, kümes hayvanı ve ahır dünyasında tecrit etmemiş olmaları, ancak etraflarındaki dünyayı kontrol eden güçlü bir insan ırkına ait olduklarını ve anlaşılmaz bir dil konuşsalar bile diğer insanların da insanlar olduğunu biliyorlardı ve anladılar. . Evet, bir sorun nesnesi olarak hizmet edebilirler (sizi soyarken!), Ama aynı zamanda kendi iyiliğinizi arttırma hedefi, onları soyduğunuzda! Ancak aynı zamanda gezginlerin ve tüccarların öldürülmesiyle ilgili bazı kutsal yasaklar vardı. Belki de geleneklere adanmış bir ticaret kültü vardı ve uzun yürüyüşler yapan ve dokunulmazlık hakkını kullanan tercümanlar, keşif gezginleri, büyükelçiler ve tüccarlar vardı.
Din, güneş, yani, seramik ve süs eşyaları üzerindeki sembollerin gösterdiği gibi güneş idi. Ve kendi peygamberleri ve mesihleri vardı; fikirleri empoze edilen (veya aktarılan!) Buda, Mesih ve Mahomet'ten daha az önemli değiller. Sadece zorla değil aynı zamanda örnek olarak diğer milletlere. Ancak yazılı bir dil yoktu (bu, hem mükemmel hikaye anlatıcıları hem de sözlü eserlerin derleyicileri olduğu anlamına gelir). Farklı diller, Kuzey Amerika yerlileri arasındaki dil farklılıklarının yanı sıra iletişime engel değildi. Binlerce mil uzakta yaşayan insanlar arasında iletişim kurulmasına yardımcı olan işaret dilini kullanarak iletişim kurdular. Ancak, yalnızca kılıç ve onun kişisel fiziksel kültürü onu serbest bıraktı. “Zamanın gereksinimlerini karşılamayan” çoğu kölelik olabilir, hatta daha da kötüsü olabilirdi ...