yazmış bulundum
Mevzu bu değildi aslında, böyle yarıdan girince de önemli bir şey varmış gibi görünüyor gerçi, de, mevzu gerçekten bu değil. Uzayıp giden keskin bir şerit var şimdi, yürüyeceksin üzerinde, ki, mevzu bu da değildi. Sanki, saatini ayarlarken bir yerde yanlış yaptın, evet, yanlış, bize göre yanlış, biz kimiz; bisürü hayalperest. Tamam, kararını verdin, tamam, gideceksin, bir daha görüşmeyeceğiz tamam, da, neden? Aslında bu kadar üstüne düşmesem ya da düşmesek belki kalacaksın, belki elinde kalem kağıt çıkageleceksin, belki, bak belki var iki cümle arasında, hâlâ belki var, dedim ya hayalperestiz. Fark eder miydi ki, hayal kurma yeteneğimiz olmasa da – yetenek mi lanet mi tartışılır ya bu- ümit etmeyi de bilmeyecek miyiz, yok canım, ümit edebiliriz, kalsan ne güzel olur diyebiliriz. Artık, yolunu kapamış, hatta yolunu kaplamış bu kadar insanı incitmezsin değil mi, kalacaksın değil mi, bir daha bu kadar çok sevilir misin, düşüneceksin, hesap edeceksin değil mi, gitmeyeceksin değil mi m…?