Alıntı;
- Kendimi kaybetmekten korkuyorum.
- Kaybet, ne olur ki?
- Olmaz, ya bulamazsam sonra.
- Ben seni bulurum. Kaybolursan bil ki bendesin, ben seni bulurum.
Ya da; - Kaybolursan ben de kaybolursun, bendesindir yani, sorun yok.- Hangisiydi acaba?
Son satırını hep karıştırıyorum bu alıntının. Neydi, nasıldı, hatırlamaya çalışıyorum durup durup.
'Bin Muhteşem Güneş' kitabında Tarık & Leyla 'nın bir konuşmasını ve Leyla'nın günlerce hatta üzerinden aylar geçmesine rağmen hep o konuşmayı hatırlamaya çalışmasını hatırlıyorum bu alıntıyı hatırlamaya çalıştıkça.
Sonra, o zamanlar benimde kitaptaki bu detaydan ne kadar etkilendiğimi, evet, bazen bazı cümlelerin tam olarak nasıl olduğuna ne kadar önem verdiğimi hatırlıyorum.
Şimdiler de ise düşünüyorum da; ne denilmek istendiğini anladıktan sonra, ne denildiğinin, hangi kelimelerle denildiğinin ne önemi vardı...
Ama işte, şimdi de başka bir sorun çıkıyor ortaya: Aynı kelime farklı kişiler için farklı anlamlara gelebilir. -Belki bu yüzden bu vakte kadar fazla takılıydım kelimeler üzerinde.- Kişi, kendi deneyimleri ve anlamlandırdığı hali ile kelimelere farklı anlamlar yükleyebilir. Bambaşka bir anlama bile çağrışım yapabilir kelime kişide. Oysa söyleyen kişi de kelimeyi kendi bildiği anlamıyla kullanır. O zaman, ne denilmek istendiğinden nasıl emin olabileceğiz?
Diyebilirsiniz ki, anlamadık bir örnek verir misin? Hiç yok aklımda inanın ki. Ama biliyorum, oluyor böyle şeyler.
Bilirsek karşımızdakini yeterince, kelimelerinin anlamını da çözebiliriz gibime geliyor. Birini bilmek için de onu dinlemek gerekir. Dinleyebilmek için de dinlemeyi istemek. Evet, galiba böyle. Her şey istemekten geçiyor...