Güneş sistemindeki diğer uydularla karşılaştırıldığında Charon oldukça büyüktür. Plüton’un uydusu Charon, ana gezegen kütlesinin %10-15’lik kütlesine eşittir. Ve bu açıdan sadece Dünyamızın uydusuyla karşılaştırılabilir. Ay’ın kütlesi yaklaşık olarak dünyamızın %1’i kadar kütleye sahip.
Ay ve Charon’un yörüngeleri de birbirine benzemekte. Bunlar uyduların, gezegenlerin çok yakınında oluştuklarını, gelişimi üzerinde etkili olduklarını ve daha sonra güvenirli bir mesafeye yerleştiklerini göstermekte.
Astronomlar artık Ay’ın bundan 4,5 milyar yıl önce ne şekilde oluştuğundan eminseler de, Charon’un ne şekilde geliştiği bilinmiyordu.
Boulder Güneybatı Araştırma Enstitüsü gezegen araştırmacısı Robin Canup, şimdi bir bilgisayar simülasyonuyla bu buzlu uydunun kökenini bulduğunu sanıyor.
Son bilgiler
Bilim adamının Science dergisinde de açıkladığı gibi, Charon, tıpkı Dünyamızın uydusu gibi tek başına dönen bir gezegenin diğer bir gökcismiyle çarpışması sonucunda oluşmuş..
Plüton’un çarpışması, günümüzde de hala Neptün yörüngesi dışında yer alan ve güneş sistemimizin ilk yıllarına ait olabilecek buzlanmış kaya parçalarının bulunduğu Kuiper Kuşağında meydana gelmiştir.
Simülasyondan anlaşıldığı üzere çarpışma sırasında oluşan büyük topaklar, daha sonra Plüton’un çevresindeki bir yörüngede toplanarak Charon’u oluşturmuştu.
Canup, bu tür çarpışmaların o zamanlar hiç de ender olmadığını söylüyor. Ayrıca çarpışma sırasında kazaya neden olan kütlelerin ve hızların, sağlam uydu sistemini doğuracak bir alanda bulunma olasılığı da çok yüksekti.
Tam da bu bilgi, Plüton’un istisna durumunu tartışmak isteyen eleştirmenlere yeni bir malzeme üretmiş oldu. Güneş sisteminin dışında her türlü büyük topak bulunduğundan, Plüton yakında gezegen olarak kabul edilmeyebilir. Özellikle de uydusu bulunan yeni topaklar keşfedildiği taktirde.