Deneyimleyebileceğimiz en güzel şey gizemli.
Tüm gerçek sanatın ve bilimin kaynağıdır.
Bu duygunun yabancı olduğu kişi,
huşu içinde merak etmek ve sıçramak için artık duramayan,
ölü kadar iyidir: gözleri kapalı.
-- Albert Einstein
Kızım Hira yedi yaşındayken, karım ve ben yaz boyunca Arlington, Vermont'ta bir ev kiraladık. Hâlâ öğretmenlikten sonraki ilk izinli izin izindeydim. Hira doğduktan üç hafta sonra başlamıştı. Büyük oranda bir bebeğin bakımını ve beslenmesini içeren, çok az babanın kutsandığı bir dönemdi.
Arlington'a geldikten bir gün sonra eski bir arkadaşımı, karısını ve iki elma yanaklı çocuğunu görmeye gittik. Beyaz çitli bir evde yaşadılar ve tüm sahne bir Norman Rockwell tablosundan kopmuş gibi görünüyordu. Her şey sağlıklıydı. Aile bizi selamlamak için gülümsedi. Hepimiz arkadaşlarla huzurlu ve dinlendirici bir gün için ayarlanmış. Ama öyle değildi.
Hira'yı ön kapıdan geçirdim. Eve girer girmez çığlık atmaya başladı. Annesi ve ben oldukça şaşırdık. İyi huylu bir bebekti ve nadiren çığlık attı. Ve bu sefer durmayacaktı. Sallanma, soğurma, eşeksleme - hiçbir yöntem etkili değildi. Sonunda, çaresizlik içinde. Hira ile dışarı çıktım.
Evden çıktıktan hemen sonra. Hira ağlamayı bıraktı. Sonra arkamı döndüm ve onunla tekrar içeri girdim. Bir kez daha çığlık atmaya başladı. Onu tekrar dışarı çıkardım. Ağlamayı bıraktı. Ayrılmak zorunda kalacağımız belli olana kadar bunu dört ya da beş kez yaptım. Yaptık.
Gizli Duygular Görünmez değil
Ertesi gün kontrol etmek için arkadaşımı aradım. Sonuçta, önceki gün onunla sadece üç dakikalık bir konuşma yaptım. O telefon görüşmesi sırasında Hira'nın çığlıklarının nedeni belli oldu. Ziyaretimizin yapıldığı gün arkadaşım ve eşi boşanmaya karar vermişti. Evlilikleri kayaların üzerindeydi. Sosyal ziyaretimizi ertelemekten ziyade, arkadaşım ve karısı mutlu bir surat koymaya ve bizi eğlendirmeye karar vermişti. Bu beni kandırdı. Bu karımı kandırdı. Ama Hira'yı kandırmadı.
O evde acı vardı. Acı çekiyordu. Evi doldurdu, yatak odasından doldurdu. Yer boyunca sürünüyordu. Pencereler boyunca titredi. Ve sadece Hira bunu hissetti.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Yedi aylık bebeklerin hepsi hissediyor. Yedi aylık bebeklerin hepsine acılarını iletme kabiliyeti verilir. Çok basit: Bir şey acıtınca ağlarlar. Acıtmayı bıraktığında, ağlamayı keser. Vermont'taki Arlington’daki o evde bebek kızımın çığlık atması için yeterince acı vardı. Evlilik ya da boşanma, beden dili ya da içgüdüselliği, ikiyüzlülüğü bilmiyordu. Sadece orada acı çektiğini biliyordu. Çevresiyle uyum içindeydi.
Kendimizi Acıyan Duygulardan Yalıtmak
Bebekler artık kendimizin görmesine izin vermediğimiz şeyleri görür. Bebekler hissetmemize izin vermediğimiz şeyleri hisseder. Açıkçası, yedi aylık bir bebeğin hassasiyetinde her zaman kalamayız. Yapsaydık, dünyanın acısı yakında bizi ezecektir. Böylece kendimizi korumayı öğreniriz. Kendimizi izole etmeyi öğreniyoruz. Bu doğal, hatta gerekli.
Belki de bir tür olarak hayatta kalmamızı altıncı hissimizin varlığına borçluyuz. Görüş gelince, şahin bir insandan çok daha iyi donanımlı. Yarasa sonsuz derecede daha keskin duyar. Ortak grubun daha gelişmiş bir dokunma hissi var. Köpek daha iyi koku alma duyusuna sahiptir. Çita daha hızlı, fil daha güçlü ve hamamböceği daha fiziksel olarak uyarlanabilir. Ve herhangi bir sayıda hayvan daha akut bir tat alma duyusuna sahiptir.
Genel olarak, insan ırkı, yalnızca fiziksel özelliklere dayanması gerektiğinde çok savunmasız bir yarış olacaktır. İnsanın şimdiki anın ötesinde görmesine izin veren zekanın gelişimi idi. Akıl bize insan yaratıklarına başka hiçbir hayvanın sahip olmadığı bir şey verdi: bir plan. Önceden planlayan tek tür biziz - ve sezgi bize o an hakkında fikir verdi.
Altıncı Anımız, Doğrumuzdur
Bu altıncı his bizim doğum hakkımızdır. Bugün ormanda ayakta durmaktan ve bir kılıç dişli kaplanın varlığına uyum sağlamaktan çok uzun bir süre önce geldik. Yine de, modern ve teknolojik dünyamızda bile, çevremize hâlâ bağlıyız. Psişik yeteneklerimiz, zekamız kadar bizim bir parçamızdır.
Günlük yaşamımızda deneyimleyebileceğimiz sayısız gizemli kendiliğinden içgörü örneği vardır. Örneğin, hemen hemen herkes telefon ettiği gibi birisini düşünme deneyimine sahipti. Ya da birisini hayal eder ve ertesi gün ondan bir mektup alırız. Bu olaylar nasıl gerçekleşir? Telefon etmeden önce ülkenin diğer tarafındaki birini bir saniye sonra nasıl düşünebilirim? Bu tür bir uyum için gerçekten bir açıklama yok. Bir açıklama yok, ama gerçek devam ediyor.
Hepimiz psişikiz. Ve bu kaliteyi bilinçli yaşamlarımızda bastırmış olsak bile, hayallerimizde her gece ortaya çıkar. Çünkü hayallerimiz bize rağmen ortaya çıkıyor. Onlar bizim kendi psişik farkındalığımıza açılan gece penceremizdir.
Sezgisel Güçlerimizden Korkma ve Güvensizlik
Yaygın güvensizlik ve sezgisel güçlerimizden korkma var. Birincisi, "falcılarımıza" karşı dikkatli olmamız öğretiliyor. Bununla birlikte, gerçek psişik veya sezgisel duyarlılık, “şans eseri” nin tam tersidir. Geleceğe bakan bizim zekamız, sezgisel yeteneğimiz değil. Plana, hedefe ve nihai sona doğru yöneltilen akıldır. Öte yandan, sezgisel algımız, en derin ana - buraya - şimdiye - doğru yönlendirilir.
Bir doktora elde etmek için çalışmıyor ruhsal farkındalıkta nefes almak için birden fazla çalışma yoktur. Doğal olarak ve kolaylıkla geliyor. Ve ne kadar gençsek, o kadar doğal nefes alırız. Tek yapmamız gereken bebek uykusunu izlemek, derin ve rahat nefesleri izlemek, ne kadar doğal olduğunu görmek.
Bu doğallık uzun sürmez. Okula girdiğimiz zamandan kendimizin temel bir kısmını inkar etmeyi öğretiyoruz. Bilim şimdi beynin iki tarafının olduğunu kabul etse de, sadece bir tanesini kabul etmemiz öğretiliyor. Aslında, istihbaratımızın yarısını inkar etmemiz öğretiliyor. Çok erken yaşlarda kendi görüşümüze ve duyumumuza güvenmemeyi öğreniyoruz. Hayal gücü, çocuğun entelektüel aracıdır, ancak eğitim sisteminde çok az yeri vardır ve sistemde ilerledikçe öğrenciye giderek daha fazla sorumluluk yükler.
Sezgi ve Hayal Gücü: Sağ Beyin Fonksiyonları
Medyumun dayanağı hayalgücüdür. Arc of Joan, onunla konuşan Tanrı'nın sesini duyduğunu iddia etti. Bir cadı olarak yargılanması sırasında, suçlayanları Tanrı'yı duymadığını, çok aktif bir hayal gücünün olduğunu belirtti. Cevabı basitti: "Tanrı bizimle hayal gücümüzle konuşur."
Beynin sağ tarafı, hayal gücünü, duyguları ve sezgiyi yönetir. Fizyolojik olarak, vücudun sol tarafını geçer ve kontrol eder. Öte yandan, beynin sol tarafı, vücudun sağ tarafını kontrol eden, pratik ve problem çözme tarafıdır. Açıkçası her iki tarafın da tam olması lazım. Ancak, insanlarda teşvik edilen problem çözme, mantıksal ve rasyonel taraftır. Fakat sağ beyin (solak) insanlar yüzyıllarca sezgi fizyolojisi korkusuyla acı çekti. Sol sözcüğün türetilmesi bile bunu yansıtıyor. Sol için Latince terim, “uğursuz” kelimesini aldığımız sinistradır. Böylece, sezgisel ve yaratıcı taraf anadilimizin sözlüğünde tehlikeli ve kötü olarak kabul edilir.
Sezgi Doğal ve İnsandır
Sezgi doğaldır. Bu insan. Nasıl korkutucu olabilir? İnsanlar kendi psişik deneyimlerinin hikayeleriyle tekrar tekrar bana geldiler. Neredeyse istisnasız olarak bu hikayeler korkutucu. Bir kişi büyükannesinin ölümcül hasta olduğunu hayal ediyordu. Ve o. Bir başkası, oğlunun bir araba kazasında olduğu konusunda ürkütücü bir his uyandırdı. Ve öyleydi. Başka biri ilk kez buluşmakta olduğu bir adama baktı ve biraz korkutucu bir hastalığı olduğunu biliyordu. Ve yaptı.
Bu hikayeleri asla anlayamadım. Bu benim psişik dünyayla ilgili deneyimim değildi. Yine de insanların doğru söylediklerini inkar edemedim. Sonunda bana vurdu. İşitme duyumuzu koruyarak büyüdüğümüzü hayal edin. Dinler ve duyarsak duymak istemediğimiz şeyleri duyacağımıza ikna olduğumuzu hayal edin. Bu yüzden parmaklarımız kulaklarımızda dolaştığımızda, korkutucu şeyler duymazdık: patlamalar, terör çığlıkları ve ıstırap.
Bununla birlikte, işitme ömrü diğer daha yumuşak sesleri içerir: mutlu bir bebeğin su birikintisi ve cıvıl cıvılsı, birbirlerinin kucağında aşıkların fısıldayanları, sonbaharın yaprakları boyunca rüzgarın hışırtı. Parmaklarımız kulaklarımızda olduğunda bu sesler bizim için kaybolur. Korkularımız nedeniyle, yumuşaklık seslerini kaybetme riskiyle karşı karşıyayız.
Yani bizim psişik anlayışımızla. Ne kadar korkutucu olduğu söylendi. Kullanmıyoruz. Varlığını reddediyoruz ve ortadan kaybolmasını umuyoruz. Ancak sezgisel algımızı ne kadar fazla kullanırsak, o kadar az korkutucu olur.
Güvenlik ve Macera Arasında Seçim Yapmak
Bu, hayatta korkutucu olan şeylerin olduğunu inkar etmek değildir. Ancak, ölümlüler sürekli olarak iki seçenekle karşı karşıya kalıyoruz: güvenlik ya da macera. Güvenliği tercih etmek kesin bir şeye gitmek demek. Macera, sınırları aşmak ve sınırlarımızın ötesindeki olanaklara açmak demek. Çince kriz sözcüğü wei-chi'dir. Wei "tehlike" demek. Chi "fırsat" demek. Fırsatlar, korkunç tehlikeler ve krizler içinde bile yatmaktadır.
Sezgisel duyum, normal zihnin ötesine gitmemize izin verir. Hem hayal gücü hem çocuğu hem de annesidir. Bize sıradan görmemizin ötesinde - zaten bildiklerimizin ötesinde bir vizyon sunar. Ve böyle bir vizyon bizi yüzümüzle dört ayaklı yaratıklardan yere, gözlerimiz yıldızlarla birlikte iki ayaklı varlıklara itmiştir.
Dünyayı yeni gözlerle görmemizi sağlayan sezgisel bir anlamdır. Onsuz limbo'da olurduk. Ne de olsa atalarımız binlerce yıldır ateşi görmüş ve onlardan korkmuş, bir kişi onu bir düşmandan müttefiki haline getirme vizyonuna girmişti. Bu kişi alevleri yeni bir şekilde görmüştü. İlahi, binlerce yıl sonra Musa'ya olduğu gibi ateş yoluyla konuşmuştu. Aynı şekilde, takipçilerimiz binlerce yıl boyunca ağaç ya da yuvarlak taşlarla yaşamış, biri kaya ya da kütük şeklinde saklanan bir tekerlek görene ve dünyayı sonsuza dek değiştirmiştir.
Sezgi Mirasımız ve Geleceğe Pasaportumuz
Sezgisel mirasımızdır. Yeni görüşe açılan kapı - yeni vizyona. Akıl kadar bizi de insan olarak tanımlar. Her birimizin içinde vizyoner var. Her birimizin içinde normal görüşümüzün dışına atlayabilen gören var. Her birimizin gücü, imtiyazı ve ilahi olanı bir mum veya yanan çalılıkta görme hakkı vardır.
Sezginin, başka birinin deneyimini kabul etmesi olan inançla hiçbir ilgisi yoktur. Kişinin kendi deneyimi ile ilgisi var. Bilmekle ilgili. İnsanlar sık sık "Bu şeye inanıyor musun?" Diye soruyorlar. Onlara hiçbir şeye inanmamayı denediğimi söylüyorum. Kehanet dünyasının gerçekliğine inanmıyorum. Bunu biliyorum. Çok büyük bir fark var.
Yayıncı Destiny Books'in izniyle yayınlanmaktadır.
© 2002. www.InnerTraditions.com
Makale Kaynağı
Günlük Yaşamda İşaretler ve Omens Nasıl Okunur
Donald (Sarvananda) Bluestone Ph.D.
Bu büyüleyici ve aydınlatıcı rehberde, tarihçi ve psişik Sarvananda Bluestone bize doğuştan gelen bilgimizin nasıl yeniden keşfedilebileceğini gösteriyor ve çevremizle hayal ettiğimizden çok daha fazla uyum sağlamamıza izin veriyor. Bize gündelik nesneleri ve doğanın harikalarını geleceğe ve kendimize bir pencere sunan büyülü araçlar olarak kullanmayı öğretiyor. İster sabah gökyüzünü geçen kuşları seyredin ister dünyanın ince enerjilerini paylaşın, dünyayı tamamen yeni bir ışıkta göreceksiniz. Pratik alıştırmalarla dolu, Günlük Yaşamda İşaretler ve Omens Nasıl Okunur içimizdeki gücün keşfinin küçük bir rehberlik ve görmek için istekli olmaktan başka bir şey gerektirmediğini gösterir.
Bilgi / Bu kitabı sipariş et
Yazar Hakkında
Sarvananda Bluestone doktorasını tarihte Wisconsin Üniversitesi'nden almıştır. Chicago’daki Roosevelt Üniversitesi’nde ve Westbury’deki New York Devlet Üniversitesi’nde ders verdi. Yirmi yıllık üniversite eğitiminden sonra, Bluestone ve altı yaşındaki kızı Hira, Hindistan'dan Bhagwan Shree Rajneesh'in ashramına yakın olmak için ayrıldı. Orada altı ay kaldılar ve Osho'yu Amerika'ya geri götürdüler. Dört yıl boyunca Oregon'daki manevi bir toplulukta yaşıyorlardı. 1986'ten beri, Hindistan'a yapılan çeşitli geziler arasında, Sarvananda Bluestone, New York'taki çeşitli Catskill otellerinde özel müşteriler için psişik okumalar yapıyor. Onu Facebook'ta ziyaret edin: https://www.facebook.com/sarvananda