Hemen camın diğer yanında oldu.
Önce kadın geldi kafeye. Elindeki torbaların çokluğundan belliydi huzursuz olduğu. Kimse, hiç sebep yokken o kadar alışveriş yapmazdı; hem yılbaşı veya sevgililer günü de değildi. 22 Ocak Cumartesi. Doğumgünü olanlar haricinde bir özelliği olmayan sıradan bir gündü.
Kafenin sahibini tanıyor gibiydi hali, tavrı. Bir saat sonra bu tahminim doğru çıkacaktı.
Adam yarım saat sonra geldi. Kadının çayı çoktan bitmişti, kasanın yanındaki masadan aldığı -muhtemelen aylar öncesine ait- dergilerden birini okuyordu. Adam içeri girmeden önce telefonda uzun uzun konuştu. Halbuki kadın ayağa kalkmış, adamın içeri girip kendisine sarılmasını bekliyordu. Bir kaç dakika sonra adamın telefon konuşmasının uzayacağını anlayıp sandalyesine tekrar oturdu, dergiye gömdü kafasını.
Kadın adamın söylediklerini içeriden duyabiliyor muydu bilmiyorum ama adam sırıtarak, arada gülerek ve hatta bazı anlarda hiç bitmemesini ister bir tavırla devam etti konuşmaya. Kadın arada dergiden kafasını kaldırdı, adamı bekledi.
“Merak etme” dedi Adam telefondakine, “Halledicem” dedi, “Kapıdayım” dedi.
Telefonu kapatıp içeri girince az önceki adam gitti yerine suratsız nalet bir adam geldi. Kadını, -belki de kadının beklediğinden çok daha- samimiyetsiz bir sarılmayla selamladı. Sonra geçip masanın diğer tarafına oturdu.
Bir kaç dakika kadın bir şeyler anlattı, poşetleri göstererek -belki de- indirimden, aldığı kıyafetlerden -ve belki iç çamaşırlardan- bahsetti. Adam sıkılmış gibi garsona baktı bir kaç kez. Bir şey isteyecek gibi elini kaldırdı. Kafasını çevirip kadını dinlemedi – dinler gibi görünmedi- bile.
Garson geldiğinde tokalaştılar. Garson masalarına oturdu. Tanıyorlardı garsonu -ya da belki kafenin sahibini- muhakkak.
Garson gidince adam bir şeyler söyledi. Kadının yüzü düştü. Yüksek sesle söylemiş olacak ki ilk defa konuştuklarını duyar gibi oldum. Sokağın gürültüsü, içeride çalan müzik bir de aramızdaki cam. Tek duyabildiğim “niye?”
Adam suskun durdu. Tam çıldırtan cinstendi. Kavganın çıkmasına sebep olan sözü söyleyip, kavga boyunca susan türdendi belli ki.
Kadın ellerini iki yana açıp konuşmaya devam etti. Sesini yükselttiğinde, adam kaşlarını kaldırıp kafedeki insanları gösteriyordu kadına. Susmasını kendisi istemiyormuş gibi etraftakileri sebep gösteriyordu. Kadın sustu, ağladı.
Adam masadan kalkıp garsonun yanına gitti. Bir şeyler söyledi, cebinden çıkardığı parayı kasaya bıraktı, çıkarken kadına bakıp elini kaldırdı; “Görüşürüz” der gibi. Belli ki -belki de- bir daha görüşmeyeceklerdi aslında.
Adamın hemen arkasından içeri girdim. Bir süredir dışarıda şikayet etmeden oturuyordum ama üşüdüğümü içeri girince anladım.
Kadın ağladığı belli olmasın diye kafasını çevirmişti. Ama burnunu çekişinden, nefes alışından belliydi ağladığı. Aslında bir an tereddüt ettim. Yanına gittiğimde bunu nasıl karşılar bilemedim. Tekmeyi yiyebilirdim. ama tam tersi oldu.
Yanındaki sandalyeye oturduğumda dakikalardır ağlayan kadının yüzü güldü. Bir süre unuttu adamı.
Garson yanına geldi, adam hesabı ödemişti. Kadın yine de cebinden para çıkarıp masaya bıraktı. Sonra bana yeniden geleceğini söyledi, kalktı, kafamdan öptü ve çıktı. Arkasından baktım uzaklaşırken; sonra kalktığı sandalyeye yatıp uyudum biraz.