Cale uzaktan insanları duyabiliyordu. Çığlık mı yoksa bağırış mı olduğunu anlayamıyordu. Tanımlanamayan birçok ses birbirine karışmıştı.
Cale, Kedi ile göz temasını sürdürdü ve konuşmaya başladı.
“Hilsman.”
Kedi irkildi.
“Evet efendim!”
O anda Hilsman, Kedi’ye yaklaştı ve ellerini dışarı doğru uzattı.
Kedi hızla dönüp kaçmaya çalıştı. Ancak yan tarafındaki sakatlık ön patisini büktü ve Hilsman o anı kaçırmadı.
“Onu yakaladım!”
Yardımcı Kaptan, yaralı Kedi’ye sıkıca tutunamadı ve bu nedenle, Cale’e yaklaşırken Kedi’yi dikkatlice tutmak için elinden gelenin en iyisini yaptı.
“Grrrr.”
Kedi dişlerini ortaya çıkardı ve pençelerini kaldırdı. Pençeleri her an Hilsman’ın deri zırhını kesmeye hazır gibiydi.
“Evet.”
Kedi o anda bir iç çekiş duydu. Aynı anda vücuduna soğuk bir sıvı aktı.
Bu bir iksirdi.
Cale konuşmaya başlarken geçici bir çözüm olarak iksiri Kedi’nin üzerine döktü.
“Bana etrafı gezdiren şövalyeyi bu şekilde yaralı görmeyi görmezden gelemem.”
Kedi irkildi. Yardımcı Yüzbaşı Hilsman da irkildi. Cale, Hilsman’ın Kedi Şövalye’yi gözlemlerken hiçbir fikri olmadığını söylüyormuş gibi görünen bakışları karşısında iç çekişini tuttu.
Bu şövalyenin kenar mahallelerden olduğu söylendi.
Herhangi bir ulusun tacı, sıradan vatandaşlardan katı bir oranla şövalyeler seçer. Bu şekilde seçilmek zaten zor bir başarı; o vatandaşın gecekondu mahallesinden olması, önemli bir yetenek ve şansa sahip oldukları anlamına geliyordu.
Hilsman’ın Kedi Şövalye hakkında söylediklerini hatırladı.
Kardeşlerinden bazılarının 15 yıl önce Simya Kulesi’ne gittiği söylendi. Ailesi kesinlikle insan gibi görünüyor.’
O kardeşler 15 yıl önce nereye giderdi?
Simyacıların Çan Kulesi’ne giderler miydi?
Durum buysa, bu Şövalyenin Yardımcı Kule Ustasını öldürmeye çalışması mantıklı olurdu.
Cale ve Kedi’nin bakışları sanki birbirlerini yokluyormuş gibi hâlâ birbirlerinin üzerindeydi. Kedi konuşmaya başlarken boş iksir şişesine ve iyileşen yaralarına baktı.
“… Benimle ne yapmayı düşünüyorsun?”
“Bunu zaten yakalandıktan sonra mı söylüyorsun?”
Kedi Şövalye, Cale’in yanıtı üzerine konuşmayı bıraktı.
Ayrıca Alchemy’yi yok etmeye mi çalışıyorsunuz?
Bu soru karşısında irkildi ve vücuduna bir acı saplandı. Yaraları daha sonra iksirle iyileşti ve ağrı geçti.
Kenar mahallelerde büyümüş ve sarayın içinde uçlarda yaşarken kıvrak zekâsını geliştirmişti. Bu zeka ona bu kişiyle gitmesi gerektiğini söylüyordu.
Kedi Şövalye, Roan Krallığı soylusu Cale Henituse’nin sesini duyabiliyordu.
“Roan Krallığı, 15 yıl önce Simyacıların Çan Kulesi ve İmparatorluğun neden olduğu olayı araştırmak için buraya geldi.”
15 yıl önce.
Bu sözler Kedi Şövalyeyi duygulandırdı.
Cale’in sakin tavrına kendini kaptırmaya çalıştı.
“Onların günahlarını dünyaya ifşa etmek istiyoruz. İmparatorluğun ve Simyacıların Çan Kulesi’nin 15 yıl önce gecekondu halkına neler yaptığını dünyaya göstermek istiyoruz.”
“…Sihirli Bomba terör olayını araştırmak için buraya geldiğinizi duydum.”
“Öyleyse neden seni iyileştirdim ve neden seni kurtarmaya çalışıyorum?”
Kedi konuşmaya başlamadan önce irkildi.
“…Kaydetmek?”
“Evet.”
Cale yavaşça bahçenin karanlık köşesinden parlak ışıklı alana doğru yürüdü. Daha sonra Hilsman’a bir emir verdi.
“Hilsman, geri kalan her şeyi ben hallederim, o yüzden dikkatli bir şekilde saraya dön.”
En üst düzey bir uzman.
Hilsman artık bir uzmandı.
“Evet, genç efendi-nim. Anlıyorum.”
Hilsman bunu söylerken güvenilir görünüyordu. Cale arkasını döndü. Bakışları, hâlâ dışarı çıkan insanlarla meşgul olan Güneş Sarayı girişine yöneldi.
Ancak daha bir adım bile atmadan Kedi Şövalye’nin sesini duydu.
“Yaşayamam.”
‘Ne?’
Cale arkasını dönmeye çalıştı. Ancak o anda girişten dışarı sürüklenen bir hizmetçi gördü.
“Hahaha!”
Kraliyet hizmetçilerinden biri olduğunu gösteren bir kıyafet giyen kadın, onu dışarı sürüklerken gülüyordu. Onu dışarı çıkaran şövalyelerden biri yüzünde ciddi bir ifadeyle İmparatorluk Prensi’ne doğru koştu.
Cale bunu tuhaf buldu.
“Kraliyet hizmetçisi neden burada?”
Bir kraliyet hizmetkarı da kısa süre sonra dışarı sürüklendi.
Bir kraliyet hizmetçisi ve bir kraliyet hizmetkarı. (Bir sonraki cümlede normal hizmetlilerle karşılaştırma yaptıkları için yanlarında royal kullanıyorum.)
Soylular ve kraliyet ailesiyle ilgilenmek gibi görünür görevleri yerine getiren normal hizmetçiler ve hizmetkarlarla karşılaştırıldığında, kraliyet hizmetçisi ve kraliyet hizmetkarları saraydaki perde arkasındaki birçok görevi denetledi.
Bu yüzden her yerdeydiler, ancak soylularla dolu bu ziyafet salonunda yer alacak puanları yoktu.
‘Onlar niye burada?’
Cale bakışlarını tekrar Kedi’ye çevirdi.
Bu konuda içinde kötü bir his vardı.
Henüz bitmiş gibi görünmüyordu.
“Genç usta-nim?”
Hilsman, Cale’in kendi yönüne doğru koşmasını izlerken kafası karışmış halde ona seslendi, ancak Cale, Hilsman’ın kollarındaki başını eğmiş Kedi’nin çenesini kaldırırken cevap vermedi.
“Ne yapmaya çalışıyorsun?”
Kedi Şövalye, konuşmaya başladığında Cale’in gözlerine bakamadı.
“Roan Krallığı elçisinin böyle bir nedenle geldiğini bilmiyordum.”
“… Konuya gelin.”
Kedi, onun soğuk sesini duyduktan sonra Cale ile göz teması kurdu.
“Hahaha!”
Kedi uzaktan arkadaşının kahkahalarını duyabiliyordu.
Zaten çok geçti.
Konuşmaya başladı.
“Ben küçük yaşta terk edilmiş bir Kediyim. Ailem beni yanına aldı ve kardeşlerimle birlikte büyüdüm. Üçümüz 15 yıl önce Simyacıların Çan Kulesi tarafından seçildik.”
Kedi, annesinin söylediklerini hatırladı.
‘Oraya giderseniz lezzetli yemekler yiyebileceksiniz. Ayrıca başarabileceksiniz. Ancak, onlara asla kedi şeklinizi göstermediğinizden emin olun. Zorsa ablana ve ağabeyine yaslan.’
Kedi, Simyacıların Çan Kulesi’ne giden üç kişinin en küçüğüydü.
Kedi olduğu için kaçmayı başardı, hayır çünkü o zamanlar çok küçük bir kedi yavrusuydu. Çan Kulesi’nden zar zor çıkmak için pis bir kanalizasyondan geçti.
Kardeşleri bunu yapmasına yardım etti.
“En küçüğüm, bir kediye dönüşüp kaçıyorsun.”
‘Evet. Ablanın dediği gibi yap. En azından birimiz başarabiliriz. Yaşayabilirsin.’
Kendisinden sadece bir ve iki yaş büyük olmalarına rağmen ağabeylerinin sözlerini hiç unutmadı.
Onu bir süre mahzende saklayan ailesinin yanına döndü. Beş kardeşin en küçüğü olan Kedi, yedi yaşına gelene kadar iki yıl saklandı. Daha sonra gerçekten yedi yaşındayken beş yaşında olduğunu söyleyerek altı çocuğun en küçüğü olarak yaşamaya başladı.
Bütün bunlar hem şanslı olduğu için hem de yönetimin fazla olmadığı gecekondu mahallelerinde oldukları için mümkündü.
“Ben, hayır, kardeşlerimizi ve arkadaşlarımızı unutmadık.”
Çan Kulesi, gecekondu çocuklarının iyi durumda olduğunu söylemek için birkaç çocuğu vitrine çıkarsa da, kardeşlerini ve arkadaşlarını kuleye girerken görenler, büyüdükten sonra bile bunu sorgulamaya devam ettiler.
Onlara gerçeği söyleyen ve onları bir araya toplayan Kedi Şövalyeydi.
“İmparatorluğun en kirli yerinden intikamımı almak için taşınmaya başladım.”
Kedi, olan her şeyi çabucak anlattı.
“Beş yıl önce bir organizasyon oluşturduk. Daha sonra, yeraltı dünyasındaki hem sahte hem de gerçek Simyacılardan bomba satın almak için İmparatorluğun birçok şehrine ayrıldık.”
Cale, Simyacı Rei Stecker’a söylediklerini hatırladı.
‘Alkollü sahte simyacı. Yeraltı örgütlerinin birbirlerine karşı savaşırken kullanmaları için zehir ve küçük bombalar yapar.’
Cale, Rei Stecker’ın yaptığı bazı zehirlerin ve küçük bombaların nereye gittiğini söyleyebilirdi.
“Bunu İmparatorluğun her yerinde yaptılar.”
“Bu beni deli ediyor.”
Cale sonunda yapbozun parçalarını birleştirmeye başlayabilirdi.
Evet, bu Kedinin Yardımcı Kule Ustasına tek başına suikast girişiminde bulunması zor olurdu.
Kedi konuşmaya devam etti.
“3 yıl önce şövalye oldum. Yetenekliydim ve en güçlüydüm.”
Örgütün başı ve grubun en güçlüsü olan Kedi, suikast görevini üstlenir.
“Diğerleri kraliyet hizmetkarları ve kraliyet hizmetçileri olarak getirildi.”
Gecekondu mahallelerinden birinin alabileceği en yüksek mevki, bir kraliyet hizmetkarı ya da bir kraliyet hizmetçisiydi. Kedi Şövalye, son birkaç yıldır çok zor hayatlar yaşayan örgüt üyelerini düşündü.
“Fakir olduğumuz için intikamımızı alamamamız için hiçbir sebep yok. Nihayet bugün hamlemizi yaptık.”
Cale elini Kedi’den çekti ve arkasını döndü.
Kedi, Cale’in sesini duyabiliyordu.
“İmparatorluk boyunca topladığınız küçük bombalar muhtemelen bugün burada toplanıyor. Ve yakalananların dışında başkaları da var.”
Şu anda gülen yakalananların dikkat dağıtma olasılığı yüksekti.
Görevleri, diğerlerinin hareket etmesini kolaylaştırmaktı.
Cale, Kedi’ye bir soru sordu.
“Simya ile yapılan küçük bombalar güçlü değil. Güneş Sarayını yok edemeyecek.”
Simyadan yapılan bu bombaların içindeki manayı taklit eden doğanın gücü, patlamayı çok güçlü kılmadı. Mana kullanan sihirli bombalara kıyasla düşük bir başarı oranı da vardı.
Yalnızca mana küresi olan zaman ayarlı büyü bombasının yüzde yüz başarı oranına sahip bir Simya bombası olduğu söylenebilirdi.
Doğal olarak Kedi Şövalye, bombaların Güneş Sarayı’nı yok edecek kadar güçlü olmadığını biliyordu, ancak bir kısmını yok etmenin mümkün olduğuna karar vermişlerdi.
Bu, Whipper Kingdom ile savaştan sonra yıl sonu kutlamasıydı. Pek çok vatandaşın dikkatinin odak noktası olması muhtemel olan kutlama buydu. O yüzden bugün yapmaları gerekiyordu.
İntikamlarını almanın ve gerçeği dünyaya açıklamanın yolunun, bu kadar çok insanın buna şahit olması olduğunu düşündü.
Ancak Kedi Şövalye, Roan Krallığı’ndan gelen bu soyluya hiçbir şey söyleyemedi.
“… Üzgünüm. Son beş yıldır bu bombaları topluyoruz. Son bir aydır yavaş yavaş tek bir kanadın etrafına yerleştirildiler.”
Tek bir kanadı yok etmek.
Cale, Kedi’nin beş yıllık çabalarının bir kanadı devirmek için yeterli olduğuna inandıklarını söylediğini anladı.
“Roan Krallığı için gerçekten üzgünüm. Ancak bombalar yakında patlayacak. Darbeyi engellemek zor olacak.”
Kedi Şövalye, Yardımcı Kule Ustasını yaralamayı başardı ama öldürmedi.
Durum böyle olduğuna göre, en azından İmparatorluktan intikam almaları gerekiyordu. Başından beri Roan Krallığı’nın elçisi için üzülüyordu ama bu duygu şimdi daha da kötüydü.
Kedi, Cale’in yavaşça ona doğru döndüğünü görebiliyordu. Cale ona bakıyordu. Kedi Şövalye aniden ürkütücü bir hisse kapıldı.
Cale konuşmaya başladı.
“Seni çılgın piç, Roan Krallığı’nın insanları sana ne yaptı?”
“… Bu daha büyük iyilik içindir.”
“Aferin kıçıma.”
Kedi Şövalye, Cale’in cevabını duyduktan sonra başını öne eğmeden edemedi. Daha sonra konuşmaya başladı.
“Bu yüzden yaşamaya devam etmek gibi bir düşüncem yok.”
“Ne saçmalığı.”
Kedi Şövalye irkildi.
Cale Henituse. Adil ve saygılı bir soylu olarak bilindiği için İmparatorluğun odaklandığı insanlardan biriydi.
Şövalye, ağzından böyle bir söz çıktığını duyduktan sonra Cale’e baktı ama Cale ona bakmıyordu. Cale’in ayaklarının etrafında dönen bir rüzgar vardı.
“Hilsman.”
“Evet efendim.”
“Kendini öldürmediğinden emin ol.”
“Evet efendim.”
Cale’in vücudu ilerlemeye başladı. Arkasında Kedi Şövalye’nin alçak sesini duydu.
“…Artık çok geç. Bombalar şimdiden ateşlenmeli.”
Cale, Raon’un sesini kafasının içinde duyabiliyordu.
– İnsan, onları kurtaracağız!
Cale hızla hareket etmeye başladı.
Hala Kedi Şövalye’ye sorması gereken birçok şey vardı.
Muhafızlardan da kaçarken kanadın çevresine nasıl bu kadar çok bomba yerleştirdiklerini ve sonrasında ne yapacaklarını bilmesi gerekiyordu.
Ancak bundan önce yapması gereken bir şey vardı.
Cale, Güneş Sarayı’nın girişini görebiliyordu.
“Genç efendi Cale!”
Elçiden sorumlu diplomat Daltaro şok ve sevinçle ona el sallıyordu.
Veliaht prensi de yanında görebiliyordu.
“… Sen!”
Alberu, Cale’in hızla onlara yaklaşmasını izlerken şok içinde konuştu ama Cale’in aniden söylediklerini duyunca sustu.
“… Kahretsin!”
Cale yeniden hareket etmeye başladı.
Alberu, Cale’in hareketini takip etti ve gözleri kocaman açıldı.
Kaotik Güneş Sarayı’nın girişini görebiliyordu.
Elçinin birçok üyesi de oradaydı. Girişten çıkarken ya İmparatorluğun yöneticileriyle sohbet ediyor ya da kimliklerine baktırıyorlardı.
Çoğu düşük dereceli yöneticilerdi.
Yüksek dereceli yöneticiler ilk kaçanlar oldu.
Alberu’nun bakışları Güneş Sarayı’nın kanatlarından birine yöneldi.
“Ne-!”
Diğerlerinin yanında olması gereken hizmetlilerden biri kanatta duruyordu.
Pssssssssss.
O hizmetçinin vücudu ateşle kaplıydı.
“Aaaaaah!”
“Nefes, bu da ne?”
Yine bir çığlık duydular.
Hizmetçi yanıyor, hayır, bir hizmetkarın kıyafetini çalan kraliyet hizmetkarı, kanada yapışmış. Elinden yere doğru küçük bir bomba düştü.
Cale, Kedi’nin sözlerini hatırladı.
‘… Artık çok geç. Bombalar çoktan yakılmış olmalı.’
Sağ. Bomba çoktan yakılmıştı.
– İnsan, çok geç değil.
Raon’un sözleri de doğruydu.
Cale elini uzattı. Rüzgar elinden ok gibi fırladı. Rüzgar okuna Raon’un büyüsü eklendi.
Bu, Raon’un büyüsünü İmparatorluğun kılıç ustasından ve Yardımcı Kule Ustasından saklamanın tek yoluydu.
“Ah!”
Kanada yapışan kraliyet hizmetkarı, Cale’in rüzgarı yüzünden düştü.
Boom!
Cale bir patlama duydu ve yerin gürlemeye başladığını hissetti.
Güneş Sarayı’nın büyük kanatlarından biri, kraliyet hizmetkarının takılıp kaldığı kanadın altındaki zemin titriyordu.
Patlama çoktan başlamıştı.
– İnsanım, şu an kendi başıma büyü yapabilir miyim? Söylersem yanında birinin olduğunu anlarlar! Kılıç ustası benim büyük ve kudretli sihrimi tanıyacak!
Cale, İmparatorluk Prensi’ni görebiliyordu. Yanında kılıç ustası Huten de vardı. Arkalarında ona doğru gelen Alberu ve Daltaro vardı.
Cale, Alberu, Daltaro ve elçinin geri kalanına baktı.
O anda Cale’in kafasında bir ses yankılandı.
– Kendinizi feda etmeye mi çalışıyorsunuz?
‘Kurban etmek? Ne saçma.’
Bum, bum!
Onlarca bomba patlayarak kanadın temelini sarstı.
Güneş Sarayı’nın girişinden dışarı fırlamaya çalışan insanların görüntüsü cehennemden bir sahne gibi görünüyordu.
Cale konuşmaya başladı.
“Bana yardım et.”
Cale ellerini uzattı.
Vücudu dalgalanmaya başladı. Vücudunu çevreleyen kalkan, uzun zaman sonra ilk kez hareket etmeye başladı.
Ufalanmak.
Sallanan kanadın ortası kırılmıştı. Kanadın kırılan kısmı yavaş yavaş aşağı doğru eğilmeye başladı.
Cale konuşmaya başladı.
“Bunu destekleyeceğiz.”
– Peki.
O anda oldu.
Cale’e doğru yürüyen Alberu, hareket etmeyi bıraktı. Cale’in adı ağzından çıktı.
“•••Cale Henituse.”
Şu anda gece vaktiydi.
Karanlığın ortasında büyük bir gümüş ışık belirdi.
O gümüşi ışık Cale’den geliyordu.