Zenginlik – özellikle büyük miktarlarda – biz İngilizler tarafından uzun süredir kaşlarını çattı.
Gösterişli para gösterilerinde her zaman modası geçmiş bir şeyler, hatta belki de İngilizlere aykırı bir şeyler olmuştur.
Birinci Bakan altında Nicola mersin balığıÖzellikle İskoçya, servetin adını anmaya cesaret edemediği bir yer haline geldi. Bu şimdi her zamankinden daha doğru.
Örneğin bu hafta şunu öğrendik NHS İskoçya liderleri, zenginlerin tedavi için bir prim ödeyeceği ‘iki kademeli’ bir hizmet yerine sağlık sistemimizin kurucu ilkelerini terk etmeyi tartıştılar.
Ama burada zenginlerden bahsetmiyoruz bile, değil mi? İstekli orta sınıflardan bahsediyoruz – müdür yardımcıları, yerel üretim patronları.
Hangisi şu soruyu akla getiriyor: Prim hangi gelir düzeyinde uygulanacak? 40.000 sterlin mi? 80.000 sterlin mi? Ve unutmayın, bunlar zaten NHS’ye vergi ödemiş kişilerdir.
Eylül ayında sağlık hizmetleri şeflerinin sızdırılan toplantı tutanaklarından ortaya çıkan teklif, bu yazın başlarında SNP hükümet bütçesindeki 2,1 milyar sterlinlik devasa bir ‘kara delik’ ifşa edildiğinde geldi.
Örneğin bu hafta, NHS İskoçya liderlerinin, zenginlerin tedavi için prim ödediği ‘iki kademeli’ bir hizmet yerine sağlık sistemimizin temel ilkelerini terk etmeyi tartıştıklarını öğrendik. (Dosya görüntüsü)
Birinci Bakan Nicola Sturgeon’un (resimdeki) mengene hükmü altında, özellikle İskoçya, servetin adını anmaya cesaret edemediği bir yer haline geldi.
hasta
Sturgeon savunmasında, sağlık hizmetlerinde böyle bir reformun “tartışmaya açık olmadığını” söyleyerek NHS yöneticilerine karşı geri adım attı.
Ve oldukça da doğru; Verginin en büyük kısmını hazineye katkıda bulunan daha yüksek gelirli orta sınıfların, partisinin İskoçya’nın şu anda hasta olan sağlık hizmetine verdiği zararı ödemesini nasıl bekleyebilirdi?
Burada da daha büyük bir nokta var. Çünkü bu aşırı öneri, SNP’nin hükümetteki beceriksizliği hakkında çok şey söylese de, daha çok, siyasi sınıflarımızın ve daha geniş Düzenin, tahsilat levhasının her geçişinde daha yüksek kazananları hedef almasına yönelik içgüdüsel ani tepkisi hakkında konuşuyor.
Gerçekten de, bu zenginlik karşıtı gündemin hakim olduğu yer sadece İskoçya değil.
Geçen haftaki Sonbahar Bildirisi, Başbakan Rishi Sunak ve Şansölyesi Jeremy Hunt’ın (birlikte resmedilmiştir) İngiltere’nin sorunları için orta sınıfları cezalandırmaya hazır olduklarını gösterdiklerinde, bu tür bir duygunun Tory Hükümetimize bile sızdığının sinyalini verdi.
Geçen haftaki Sonbahar Bildirisi, Başbakan Rishi Sunak ve Şansölyesi Jeremy Hunt’ın İngiltere’nin sorunları için orta sınıfları cezalandırmaya hazır olduklarını gösterdikleri gibi, bu tür duyguların Tory Hükümetimize bile sızdığının sinyalini verdi.
Evet, hepimizin kemerlerimizi sıkmamız ve önümüzdeki zor günler için hazırlanmamız gerekiyor. Ve evet, Liz Truss ve onun hevesli şansölyesi Kwasi Kwarteng’in aşırı iddialı vizyonu bizi neredeyse felakete sürükledikten sonra gemiyi istikrara kavuşturmak için hızlı hareket gerekiyordu.
gizlilik
Ancak Hunt ve Sunak’ın geçen hafta ortaya çıkardığı şey emsalsizdi. Gizlice nakit toplamak için tasarlanmış donmuş gelir ve veraset vergisi eşikleri; temettüler üzerindeki vergiden muaf ödenekte göz yaşartıcı bir kesinti; yakıt vergisindeki zamlar; yerel makamlar belediye vergisini yükseltmek için yeşil ışık yaktı; 45p eşiğinde bir düşüş, yüzbinleri en yüksek gelir vergisi oranına sürükledi. Liste devam ediyor.
Toplamda, bu 25 milyar sterlinlik gasp, hane halklarının İngiltere’nin 2. Dünya Savaşı’ndan bu yana gördüğü en kötü vergi yükünü çekeceği anlamına geliyor ve Mail’in geçen hafta öne sürdüğü gibi, bu, ulusun çabalayanlarının utanmazca ıslanmasından biraz daha fazlası.
Üretkenliği yönlendiren dürüst ve çalışkan İngilizler ödemek zorunda kalırken, hak sahipleri ve emekliler enflasyonla birlikte gelirlerinin arttığını görecekler. Tüm bunlar, birçok yorumcunun Muhafazakar bir hükümetin, iş maliyeye geldiğinde yalnızca Muhalefet sıraları gibi hareket edip etmeyeceğini sormasına yol açtı.
Peki her şey nerede ters gitti? Hırs ve İngilizlerin doğuştan gelen kendini geliştirme arzusu ne zaman bu kadar zehirli hale geldi, Muhafazakarlar bile onlardan uzak durdu?
Peki her şey nerede ters gitti? Hırs ve İngilizlerin doğuştan gelen kendini geliştirme arzusu ne zaman bu kadar zehirli hale geldi, Muhafazakarlar bile onlardan uzak durdu? Resimde: Şansölye Jeremy Hunt
Suçun büyük bir kısmı, kesinlikle, ana akım medyanın geniş bir kesiminin Brexit referandumundan bu yana dayatmakta ısrar ettiği solcu liberal gündemde yatıyor.
2016 oylaması, yüksek vergi, düşük hırslı statükodan uzaklaşmak ve Britanya’nın potansiyelini açığa çıkarmak için halkın ruh halinde bir değişime işaret etti. Ancak hoşnutsuz Kalanlar bunu böyle görmedi ve o zamandan beri böyle bir değişikliğe yüksek sesle direndiler.
Ve yalnız değiller. Zenginliğin doğası gereği kötü olduğuna dair bu neo-Marksist fikir uluslararası alanda yayıldı: Mısır’daki Cop27’de bu haftaki iklim görüşmelerinin sonucuna bakın.
Suçluluk duyan gelişmiş ülkeler, artan sıcaklıklarla başa çıkmalarına yardımcı olmak için yoksul ülkelere ‘tazminat’ ödemeyi kabul etti.
Elbette bu gülünç anlaşma, Sanayi Devrimi’nin burada ve dünya çapında milyonlarca hayatı değiştirdiği gerçeğini görmezden geliyor. Ortalama yaşam süresi, halk sağlığı ve genel yaşam standartları, büyük ölçüde Batılı yatırımlar ve yenilikler sayesinde, görece kısa bir süre içinde her yerde arttı.
Ancak İngiliz vergi mükelleflerinin Pakistan ve Maldivler gibi ülkelere verilen ‘kayıp ve zarar’ için ödeme yapma çağrılarını destekleyen İşçi Partisi’nin Gölge İklim Bakanı Ed Miliband gibileri bunu göremiyor. Onlara göre müreffeh bir Britanya utanılacak bir şey.
Girişimcilik, risk alma, azim – bu özellikler bir zamanlar kutlanır ve beğenilirdi, ekonomik ilerlemenin anahtarı olarak kabul edilirdi. Ama şimdi sanki bu değerler için özür dilememiz gerekiyormuş gibi geliyor.
Ve tüm bunlar neden önemli? İngiltere’nin gelecekteki başarısından endişe duyan herkes için bu, meydan okunması gereken kültürel bir sorundur.
İşçi Partisi milletvekiliyken, bir keresinde Glasgow seçim bölgemdeki bir kız okulunda, belki doktor veya sosyal hizmet görevlisi olarak kamu hizmetine girmeyi düşünenleri övdüğüm bir konuşma yaptım. Resim: Tom Harris
İşçi Partisi milletvekiliyken, bir keresinde Glasgow seçim bölgemdeki bir kız okulunda, belki doktor veya sosyal hizmet görevlisi olarak kamu hizmetine girmeyi düşünenleri övdüğüm bir konuşma yaptım.
Ancak, izlenecek alternatif bir yol olduğuna dikkat çektim – eşit derecede saygın olan: “İşe gir, bir şeyler yap, insanları istihdam et, bir şey icat et, pazarla, sat, kâr et, çok para kazan,” ve bu parayı daha fazla insanı istihdam etmek için kullanın.’
Ve Peter Mandelson’ın bir zamanlar dediği gibi, ‘vergilerinizi ödeyin’.
Gerçek şu ki, hepimizin bağlı olduğu kamu hizmetleri belediye çalışanları veya NHS personeli tarafından finanse edilmiyor. Düşük gelirlilerin vergilendirilmesi yoluyla yerel makamları, hastaneleri veya devlet okullarını finanse edemezsiniz.
Hükümet bütçesinin büyük bir kısmı özel sektörden, risk almayı ve yenilik yapmayı seçen girişimcilerden veya kar için bir şeyler satan, başkalarını istihdam eden ve sonuç olarak – hak ettiği şekilde – nispeten zengin hale gelen girişimcilerden geliyor. .
Ülkemizi ayakta tutan bu insanların vergileridir. Ekonomiyi canlandıran da onların kişisel servetidir.
cezalandırmak
Şu anda İngiltere bir uçurumun üzerinde. Rekor kıracak kadar uzun bir durgunlukla karşı karşıyayken, bir seçeneğimiz var.
Orta sınıfların ve görece zenginlerin halihazırda Hazine’ye yaptığı muazzam katkının farkında mıyız ve onları İngiltere’yi ayakta tutmaya teşvik etmeye yardımcı oluyor muyuz (örneğin, her fırsatta vergi faturalarını artırma konusunda biraz daha az hevesli davranarak)?
Yoksa diğer insanları ne kadar baskı altında oldukları konusunda daha iyi hissettirdiği için çabalayanlarımızı cezalandırmak mı istiyoruz?
Şu anda İngiltere bir uçurumun üzerinde. Rekor kıracak kadar uzun bir durgunlukla karşı karşıyayken, bir seçeneğimiz var. Resimde: İngiltere Bankası
Cevap açık; ve devam eden bir zenginlik karşıtı, büyüme karşıtı zihniyetin sonuçları abartılamaz.
Orta sınıfları canavarlaştırmak felaket anlamına gelir. Önümüzde uzanan karmaşadan çıkmaya çalışırken, en çalışkan çalışanlarımızı korumalı ve İngiltere’ye yardım etmeleri için onlara yardım etmeliyiz.
Bunu unutun ve çabalayacağımız tek şey kendi kendini yok etmektir.
Tom Harris, 2001’den 2015’e kadar Glasgow South için İşçi Milletvekili idi.
Kaynak : https://www.soundhealthandlastingwealth.com/health-news/tom-harris-when-did-ambition-become-so-toxic-that-being-well-off-is-seen-as-inherently-bad/