Savaş Sicilya vespers. Son Staufen İtalya'ya geri döndü
İtalya'yı Bulmak
Papa Clement IV, karışık bir rahatlama ve endişe duygularına sahipti. Bir yandan, tehdit altındaki Manfred Staufen satranç tahtasından kaldırıldı, diğer yandan Anjou Charles'ı tamamen kendi kendine yeten bir figürdü. Cep kralının rolü için yine de çok büyüktü - ayrıca Roma Papası'nın böyle güçlü bir “cebi” yoktu. Kazananı açıkça savunmak için yeterli güce sahip değildi.
Bununla birlikte, Karl artık kimsenin korunmasına ihtiyaç duymuyordu. Kupalar olarak, krallığın sadece çok ağır bir hazinesi olmakla kalmadı, aynı zamanda Manfred'in karısı Elena ve kızı Beatrice ve ölen kralın gayri meşru üç oğlu ile birlikte. Castello del Parco kalesinde, günahtan uzak bir aileye sahip bir dul hapse atıldı. Orada Elena 1271 yılında öldü. Beatrice 1284 yılında özgürdü ve hatta başarıyla evlendi. Oğullara gelince, hiçbiri Castello del Parco'dan ayrılmadı - hepsi gözaltında öldü.
Manfred'in ölümünden sonra, güneydeki Karl'a karşı direniş gerçekte kayboldu - şehirler birbiri ardına bağlı kaldıklarına, asalet temsilcileri boyun eğdirmekten korkuyordu. Ancak Anjou'lu Charles, oldukça rasyonel ve pragmatik bir politikacı ve devlet adamı olduğunu gösterdi: nezaketle, tüm muhaliflerine bir af ilan etti. Sıradan insanlara gelince, vergileri kimin ödediğini ve süvarilerini tarlaları ve yatakları altüst eden Manfer Hohenstaufen veya Carl Anjou standartlarına uygun olarak kim umursamadı.
Papa Clement IV süreci etkilemeye çalıştı ve periyodik olarak “sevgili oğlu Karl” a bir tavsiye karakteri mektupları gönderdi. Özellikle papaz, Manfred'e karşı kazanılan zaferden sonra, Angevins'in Benevento'yu mahvettiğinin farkına vardığında, açıkça sınırlandırılmış olarak, serbestçe durdu.
Bununla birlikte, Karl'a haraç ödemeliyiz, benzer olan tek dava buydu ve gelecekte ordusunun ödenekle ilgili sorunları çözmediğini ve yerel halkın kendi pahasına ödemesi gerektiğini dikkatle izledi. Sicilya ve güney İtalya'da, ülke genelinde hareket eden çok sayıda memur tarafından toplanan yeni bir vergi sistemi başlattılar. Yeni vergiler Manfred’den daha yüksekti ve onlara ödeme yapmaktan kaçınmak çok zorlaştı.
Karl'ın çabalarına rağmen, zor olan askerleri İtalyanlarla ortak bir dil buldu, kibirli ve kaba davrandılar. Krallığın ekonomik sistemi düzene sokulmuş olmasına rağmen, konu için çok katı olduğu ortaya çıktı. Ve çok geçmeden, son yıllarda kiliseyle olan çatışması ve boşta bir yaşam tarzı nedeniyle popülerliği çok inandırıcı olmayan Manfred saltanatı, “eski güzel zamanlar” gibi bir şeyle ilişkilendirildi.
Anjou'lu Charles'ın yetkilileri, kralın İtalyan botunun ucunun çok ötesine uzanan planlara sahip olması nedeniyle yorulmadan halktan bir parça çıkardı. Ve elbette, bu planlar para gerektiriyordu. Hazretleri için, bir akarsu Kral Charles'ın çok acımasız ve yüreksiz saltanatıyla ilgili şikayetlerle dolu bir şekilde büyümeye başladı, ama toparlanmak zorunda kaldılar. Clement IV, Sicilya kralına Papa'dan çok daha fazla bağlıydı.
Isteksizce papaz, kuzey İtalya'daki düzeni yeniden kazanması için Anjou Charles’a yardım etti. Özellikle, Lombardiya'da, Ghibellin partilerinin, Kutsal Roma İmparatorluğu imparatorunun taraftarlarının güçlü olduğu şehirler vardı.
1267'in başlangıcında, papa Karl'tan ordusunu Toskana'ya göndermesini istedi ve istek, Sicilya kralı güneyde halkla ilişkilerde bulunacakken yalnızca birlikler göndermek zorunda kalacak şekilde formüle edildi. Açıkçası, hiçbir aptal düşüncenin taç giydirdiği kafasına sürünmemesi, örneğin krallığının sınırlarını kuzeye doğru genişletmek gibi.
Ancak Anjou Charles, cep papalık şövalyesi değildi, bu yüzden etkinliklerde doğrudan yer almaya karar verdi. Cesur savaşçıları Mart ayının sonunda kuzeye taşındı ve Nisan ayının ortalarında Floransa savaşmadan alındı. Daha sonra Prato ve Pistoia meşguldü. Ghibellines ve destekçilerinin müfrezeleri kavga etmeden geri çekildi. Mayıs ayının başında, yolda ertelenen 1267, kendisi için Floransa'ya düzenlenen tören girişini düzenledi ve ardından Clement IV açıkça sinirlendi.
Büyük şehirlerden sadece Siena ve Pisa, Karl'ın tatlı için bıraktığı siyasi muhaliflerin elinde kaldı. Kaygı derecesi yükselen papa, “sevgili oğlu Carl” ı Viterbo'daki evinde bir sohbete çağırdı. Bu kadar dokunaklı bir konuşma sırasında papa, Carl'ın siparişi geri almak için Toskana'nın kontrolünü ele geçirmesini istedi - ama sadece üç yıl ve daha fazla olmayan bir süre için. Sicilya kralı ne kadar hırslı olursa olsun, Clement ile kavga etmeye hazır değildi. Karl, bu kadar tatlı olmayan bir güvensizlik hapı tadıyla yutmak zorunda kaldı.
Herhangi bir şekilde barış bulamayan inanılmayacak baba, belli bir sıkıntı ile Poggibonsi kalesinin mesajlarını alan Sicilyalı kralı atmaya başladı. Gururla Karl'ın, gururun gelişmesine katkıda bulunan bu işe yaramaz girişimi bırakması ve güneye dönmesi için cesaretini kırdı. Bununla birlikte, kral sadece el salladı. Ve sadece Kasım ayının sonunda, beş aylık Poggibonsi kuşatmasından sonra, Carl çevreleyen siyasi gerçekliğe yakından baktı.
Fakat gerçekte, değişiklikler oldu - ve çok önemli olanlar. Ve onlar Clement IV'ü tahta geçmeye zorlayan ve Charles'ı babalık dilekçeleriyle kızdıranlardı. Manfred'le mücadelenin karmaşasında, bir şekilde Manfred'in kardeşi Conrad'ın bir oğlu Conradin olduğu gerçeğini görmediklerini yitirdiler. Babasının ölümünden sonra, iki yaşında Conradin yaşayan tek Hohenstaufen canlılığını sürdürdü ve şimdi çocuk zaten onbeş yaşındaydı ve devlet tutkusu yıllarının ötesinde gelişmişti. Ve bu çocuk güneye bakıyordu - Sicilya'nın Anjou Charles yönetiminde aptalca homurdandığı yere.
Yine taht için mücadele
Conradine, annesi, Conrad'ın dul eşi, Elizabeth ve erkek kardeşleri Heinrich ve Bavyera Ludwig'in gözetimi altında büyüdü. Genç yaştaki amcalar çocuğa istenilen gelişim vektörünü verdi. 1267'e göre, Konradin’in varlığı seyrekti: Ailesinin Almanya’daki mülkiyeti, özellikle Schwabia. Ayrıca, Avrupa'dan uzak olan Kutsal Topraklarda yerel asaletin kendisini Kudüs Kralı ilan ettiği bilgisini aldı. Bu durumda, bunun yararları Tierra del Fuego İmparatoru unvanından daha fazla değildi.
Conradin, Sicilya krallığının tahtı üzerinde haklarının olduğunu biliyordu - resmen Manfred, bu gerçeği bir şekilde unutulmasına rağmen, onun adına karar verdi. Kimse bu hakları resmen genç adamdan almadı, bu yüzden Konradin'in çok kesin bir planı vardı: Carl Anjou'yu tahtı serbest bırakmaya zorlamak. Elizabeth oğlunu bu serüvenden vazgeçmeye ikna etti, çünkü Fransız kralının kardeşi ciddi bir figürdü.
Maceralara daha genç bir arkadaş yerleştiren Konradin'in en yakın arkadaşı, fikir üreteci ve çok farklı gösterişli projelerin yazarı olan Friedrich Badensky idi. Konradin'e annesini dinlememesini, kendisine borçlu olduğu tahtı seçmesini tavsiye etti. İtalya'nın her yerinden hayatta kalan silahlı arkadaşlar, Manfred'in arkadaşları ve destekçileri Konradin mahkemesine akmaya başladı, eski yaralara sarıldı ve “acımasız Karl” ın intikamını istedi.
Ekim 1266'te düzenlenen Augsburg'daki hoşnutsuz kongresinde, toplananların hızlıca onaylanmasıyla Conradin, Sicilya tahtına ilişkin iddialarını resmen ilan etti. Yakın gelecekte konuşmak planlandı. Ne anne ne de çocuğun Sicilya oyununa katılmasının biraz erken olduğuna inanan amcalar caydırılamazdı.
Çok sayıda casusunun yardımıyla nabzını tutan Parmağı IV, derhal İtalya'daki kampanyasında Conradin'i destekleyen herhangi birini anatema ile tehdit ettiği bir boğa yayınladı. Bununla birlikte, baba süreçleri istediği gibi etkilemekten uzaktı. Manfred'in ölümünden ve Anjou Charles Charles'ın Lombardiya'ya yürüttüğü yürüyüşün ardından, Ghibelinler yine değişimin rüzgarı hissetti.
Hepsinden önemlisi, Sicilya'da bir toplum isyanı patlak verdi ve bu da toplumun farklı sektörlerinde destek buldu. Bu etkinlik, Manfred yönetimindeki adanın valisi olan Konradin Corrado Kapeche'nin doğrudan katılımı olmadan gerçekleşmedi. Yeni mal sahiplerinin katı vergi politikası, yerel halktan hoşlanmadığı gibi, “reform” kararı aldı, Tanrı'nın gönderdiği silahla silahlandırıldı.
Bununla birlikte, Sicilyalıların özlemleri, yalnızca Tunus'un padişahlarından başka hiç kimse tarafından şiddetle desteklenmedi. silâh, ama aynı zamanda edinimi için para. Bu yüzden, Clement IV'ün huzuru, tütsülenmiş duman gibi buharlaştı. Karl'a güneye dönmesini, Sicilya'da düzeni sağlamasını ve ziyareti açıkça kibarlıktan ibaret olmayan Conradin ile bir toplantıya hazırlanmasını şiddetle tavsiye etti.
Adadaki işler aslında güneş devletinden uzaktı - Charles'ın gücü o kadar popüler değildi ki kısa sürede milletvekilleri sadece Palermo ve Messina'yı tutabildi. Lucera'da yaşayan Saraciler ayrıca, daha fazla Tunuslu padişahının desteğine dayanan isyancıları destekleme zevkini reddetmeyi göze alamazlardı. İtalya'nın güneyindeki bu küçük kasabada, Normanlar fethettikten sonra zorla Sicilya'dan sınırdışı edilen aynı adı taşıyan emirlik sakinleri yaşıyordu.
Bu arada, kendisi için her şeye zaten karar vermiş olan Conradin (Ekim 1267'te), çeşitli kaynaklara göre üç ila dört bin şövalyenin emrinde olan Bavyera'dan çıktı. Küçük bir piyade vardı ve paralı askerler için yeterli parası yoktu. Alman asaleti kararsızdı. Gerçekten de, Alpler'i geçip Lombardiya'da dolaşmak, şöhret kazanmak ve en önemlisi de kupa kazanmak bir şeydir, ancak Conradin, Anjou Carl'ı kendisiyle çözmek için istekliydi. Gelecek vaat eden zengin programın buluşmasının sonucunda da ciddi şüpheler vardı. Ne de olsa, Manfred, Conradin'den çok daha güçlü güçlere sahipti ve sonunda kelimenin tam anlamıyla ve mecazi olarak “köprünün altında” ortaya çıktı.
Ancak Konradin’in kararlılığı ve iyimserliği sarsılmazdı. Etrafında Almanlardan daha fazla İtalyan vardı. İtalya’nın genç Hohenstaufen’i beklediğinden emin olan politik mültecileri nezaketle kabul etti. “Emperyal parti” nin taraftarlarından bazıları boşta değildi ve harekete geçti. Örneğin, Castile Kralı Alfonso X'in kardeşi Infante Enrique, kentin Conradin'e geçişi için Roma'da bir sahne hazırladı.
Kendisini çoktan mahrum bırakmış olan bir İtalya’nın baş baş belası, Alp’leri başarıyla geçip Ekim ayının sonunda Verona’ya ulaştı ve üç ay boyunca ertelendi. Burada genç Hohenstaufen kendi hürmetine menfez verdi. Afişlerinin altında durmak için yapılan temyiz ve itirazlar İtalya'nın her yerine gönderildi. Anjou'dan Karl, resmen kovulması gereken insanların düşmanı olarak ilan edildi.
Zaman geçti ve Konradin birlikleri Verona'da kalmaya devam etti ve halkın öncelikle kendilerinin hissettikleri sabırsızlık belirtileri göstermeye başladı. Buna ek olarak, Clement IV, ideolojik savaşta sadece bir istatistikçi olmak istemedi ve Kasım ayında 1267, Conradin ve tüm destekçilerini kiliseden çıkardı. Böyle bir hamle, Alman müttefikleri üzerinde büyük bir etki yarattı ve sayıları, bir meyhanenin şarap mahzeninin içeriği gibi adil bir günde, hızla erimeye başladı. Hatta Bavyeralı Ludwig amcası ve birçok Alman prens ve prens onu terk etti. Ancak, ideolojik düşüncelerden ayrılanların safları, İtalyan Ghibellines tarafından daha az hızlı bir şekilde doldurulmadı.
17 Ocak 1268, Conradin’in birlikleri Verona zaten kendi misafirperverliğinden bıktı ve güneye doğru hareket etmeye başladı. Yaklaştığında, tereddüt etmeden birçok şehir kontrol altına girdi ve orada bulunan Anjou Charles tarafından bırakılan garnizonlar tahrip edildi ya da kovuldu. Nisan ayında, yılın 1268'i, Conradin yönetiminde, zengin Pisa isteyerek geçer ve yakında onun için altın ve paralı askerlerin kaynağı olacak.
Peki ya ana rakibi - Karl? Güneye geri dönmek ve ayaklanmayı ezmek için neredeyse umutsuz bir zevk haline gelen papanın taleplerine rağmen, yardım için eşit derecede yürekten mektuplara rağmen, Sicilya Kralı şu anda bulunduğu Toskana bölgesini terk etmekte acelesi yoktu. Conradin'in varlığının ana tehdidi olduğuna inanan Karl, en güçlü rakibini ilk önce ve sonra da Sicilya'daki sorunu çözmeye karar verdi.
Nazikçe babasına cevap verir, sakinleşmesini ve panik yapmamasını ister. Nihayetinde Clement, “sevgili oğlu Carl” ın bir krallık olmadan kalmasından ve kafasına ne cesur düşüncelerin geleceğinden çok korkuyordu. Bununla birlikte, 1268 yazının başında, Sicilya kralı orta İtalya'dan çekildi ve ayaklanmanın ana merkezlerinden biri olan Lucer'i kuşattı, sadece Sicilya'yı değil Apennine Yarımadası'nın güneyinde yer aldı.
Anjou'lu Carl Saracens'e karşı savaşırken, rakibi yalnızca siyasi olanları değil başarıya ulaştı. Haziran ayının ortalarında, genç Hohenstaufen'in birlikleri, aynı zamanda Sicilya kralı olarak adlandırılan rahatlık için, Arno Nehri tarafından Fransız komutanı Jean de Brezelva'nın Fransız misilini yendi. Dekolman yenildi ve De Breselv de ele geçirildi. Bu savaş çatışması Conradin'in politik değerlendirmesini daha da arttırdı: umutsuz işinin başarıya hiç olmadığı kadar yakın olduğu görülüyordu.
Esasen taktiksel zaferden esinlenen genç alternatif Sicilya kralı askerleri, Roma Papası'nın ikametgahının bulunduğu Viterbo'ya yürüdü. Resmen dışlanmış olan Conradin, Clement IV'e tövbe etme iddiası veya hatta izleyici talebi bile vermedi. Ancak, babam ısrar etmedi. Yazarlığı genellikle kazananlara ait olan efsaneye göre, pontiff, olup bitene bakarken, kuzuların mezbahaya götürüldüğü konusunda bir şeyler fark etti.
Bununla birlikte, hala keskin bir şekilde bilenmiş köpeklerden yoksun olan “kuzu”, yaşamın kibirini düşünmekten uzaktı. Ne de olsa, şu an için, bu varlık, boşuna olsa da, çoğu zaman cesaret verici idi. 24 Haziran 1268 Çok sayıda İtalyan birliği tarafından doldurulan Conradin ordusu zaferle Roma'ya girdi. Çağdaşlar, bu kentin daha önce hiçbir zaman, dışlanmış olan resmi papalık düşmanı için bu kadar muhteşem ve neredeyse histerik olarak sevinçli bir karşılamadan vazgeçmediğini belirtti.
Roma Ghibell Partisi'nin gerçek lideri Infante Enrique, Kral'a en samimi sadakatini verdi. Festival dalgası ve ciddi alaylar bir miktar durduğunda, 14 Ağustos 1268, Conradin Sicilya'yı fethetmek için Roma'dan yürüdü. Yaptığı toplantıdan ilham alarak başarısından emindi.
Devam edecek ...
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.