Bu olayların etrafındaki yansımaları uzun süre sürdürecek gibi görünüyor ...
Lavr Kornilov 1917 yılı gösterisini aldı
Petrograd'daki atmosfer, 17'in ilkbaharından beri yoğunlaştı. Bu zamana kadar orduydu (zaten tam olarak ayrışmanın eşiğinde durup durmadan), tam bir çılgınlık atmosferinde, ordu çevrelerindeki çoğu insan askeri diktatörlüğü ortaya koymak için mevcut durumdan çıkmanın tek yolunu gördü.
Kamu hizmetine geri dönme umutlarının yeni değişmesiyle bağlantılı olan eski Çar bürokrasisinin önemli bir bölümünün çevrelerinde de hayati bir “güçlü el” fikri.
Geçici Hükümetin kendisinde bile, mitinglerdeki sonsuz sloganlar ve coşkular akışında hayal kırıklığına uğrayan ılımlı bir devrimci (çoğunlukla “Cadetler” den) ve bir diktatörlük kurmada kurtuluş gördü.
Geçici Hükümet ve A.F. Kerenski'nin bakanları, o zamanki Bolşevik ayaklanmasının abartılı tehdidi hakkında çok endişeliydiler. Kerensky, Temmuz Bolşevik konuşmasından sonra, Bolşevik propagandasıyla bulaşan alayları şehirden ayırmaya ve kaldırmaya çalıştı (ancak Petrograd Sovyeti'nin Asker bölümü bu kararı kabul etmeyi reddetti).
Mevcut durum üzerindeki kontrolünü kaybettiğini fark eden Kerensky, aynı zamanda orduya da güvenmeye karar verdi ve ordunun başkomutanı olarak “sosyalist ve cumhuriyetçi” Brusilov Kornilov'un yerini aldı.
Kornilov'un kimliği, 1916 yılındaki olaylardan sonra, Avusturya tutsaklığından kaçmayı başardığı Rusya'da tanındı. 2 Mart 1917 Genelkurmay Başkanı General Mikhnevich adına Kornilov, Petrograd Askeri Bölge Komutanı Nicholas II tarafından atandı.
Lavr Kornilov, düzenin kurulmasında en katı tedbirlerin destekçisi oldu. Talepleri arasında: ölüm cezasının arkaya ve cepheye getirilmesi, ulaştırma endüstrisinin yüksek komuta tam olarak bağdaştırılması, sektörün çalışmalarının sadece ön ihtiyaçlar için yapılması ve siyasi liderliğin askeri meselelerden soyutlanması.
Lavr Georgievich’in programının ayrı bir noktası, Petrograd’ın istenmeyen ve zararlı askeri unsurlardan “boşaltılması” idi. Petrograd garnizonunun silahsızlandırılması ve devrimci askerlerin cepheye getirilmesi için savaşmaya hazır olduklarını koruyan ön hat birimleri yardımı ile planlandı. Aynı zamanda Kronstadt garnizonu, devrimci duygunun ana merkezi olarak, tamamen tasfiye edildi. Petrograd'ın kendisinin dövüş yasasına devredilmesi gerekiyordu.
Petrograd'ın "boşaltılması" ile ilgili planlar, zaten organizatörlerinin kendi belirlediği siyasi amaçlarla uyuşmazlık gösteriyor. A.F. Kerensky, Sovyetlerin etkisinden kurtulmak ve bireysel gücü kendi ellerine konsantre etmek için zemin hazırlıyordu. Askeri generaller (genellikle Geçici Hükümete muhalefet) askeri diktatörlüğe güvendiler.
Sıradan insanlar tarafından beslenen, atmosfere açık bir atmosfer gibi hisseden Kornilov'un kendisi, sanki münhasırlığına ve ülkenin başında olması gereken şeyin mahremiyetine inanıyormuş gibi, kaos ve düzensizlikten bıktı.
Kornilov'un kendi iç çevresinde bile kötü bir politikacı olarak görülmesine rağmen, Lavr Georgievich isyandan önce bütün bir politik program geliştirdi. Birçok noktayı içeriyordu: ordudaki komutanların disiplin hakkının restorasyonu ve donanma, Geçici Hükümet komiserinin görevlilerin eylemlerine müdahale etmesini, asker komitelerinin haklarını kısıtlamasını, ordudaki mitingleri ve savunma tesislerindeki grevleri yasaklamayı önledi. arkaya uzanmak için süpürme işlemi hakkında.
Kornilov programının politik kısmı, Sovyetlerin arkadan ve cepheden kaldırılmasını, sendika komitelerinin fabrikalardaki faaliyetlerinin yasaklanmasını, sansürün ordu basına girmesini içeriyordu. En yüksek güç, Kornilov'un kendisini, Kerensky'yi, A.V. Kolchak'ı, B.V. Savinkov'u ve diğerlerini içerecek olan Ulusal Savunma Konseyi'ne geçmekti.
Tüm Rusya Kurucu Meclisinin, savaşın bitiminden sonra toplanması ya da üst düzey askeri diktatörlerin kabul ettiği kararlarla uyuşmadığı takdirde toplanması ve feshedilmesi gerekiyordu.
General L. G. Kornilov ve B. V. Savinkov
Petrograd'daki konuşmasını yapan Lavr Kornilov, Memurlar Birliği, Askeri Birlik gibi kuruluşların desteğine güveniyordu ve bu kuruluşların liderliği Kornilov'un Petrograd'a bir saldırı planı önerdi. 27 Ağustos’un gerekçesine göre, kraliyet iktidarının devrilmesinden sonraki yarı yılın onuruna, sol güçler başkentte gösterilere başlayacak, daha sonra iktidarı ele geçirmek için isyanlara dönüşecek, Kornilov (yasal olarak, Kerensky ile koordineli olarak) askeri birimleri devretmeye başlamış başkent. General A. Krymov'un 3 Süvari Birliği ve Yerli (gayri resmi "Kafkas süvari askerlerinden oluşan" Yabani) olarak adlandırılan bölümü, Teğmen General D. P. Bagration'ın bölümüydü. Ayrıca, Baş General A. N. Dolgorukov'un süvari kuvvetleri, Petrograd'dan kuzeyden Finlandiya'dan Petrograd'a doğru ilerliyordu.
Ağustos 25’te Kornilov’a bağlı birimler Petrograd’a ilerletildi ve daha önce şehre kalan memurların, Memurlar Birliği, Askeri Birlik ve diğer örgütlerle işbirliği yapan memurlarının desteğiyle ilgili her şeye güvendi. Aynı zamanda Kornilov, Başbakan Kerensky ile ortak amaçlarında önemsiz olduğu düşünülen küçük anlaşmazlıkları dikkate alarak, Hükümetin desteğine de güvendi: Rusya'da diktatörlüğün uygulanması.
Bununla birlikte, Alexander Kerensky, ortaya çıktığı gibi, gelişen olaylar hakkında kendi görüşüne sahipti. Ciddi bir şeyin planlandığını algılayarak, Cadet’lerin “iktidar gücü” talebini reddetti ve Saldırıya devam ederek, Ağustos ayında 27 kararını imzalayarak L. G. Kornilov’u Başkomutanlık görevinden almak ve isyancı ilan etmek üzere saldırıya başladı. Kerensky kabineyi görevden aldı, "diktatör güçleri" benimsedi ve kendisini Yüksek Komutan olarak ilan etti. Kerensky, Kornilov ile müzakereleri reddetti.
O anda, Kornilov çoktan kaybediyordu: Belarus Sovyetlerinin eylemleriyle, askeri karargah (Mogilev'de bulunan) ön saflardaki bölgelerden kesildi, Güney Batı cephesindeki ordular ordusu komiteleri komutanlarını tutukladı ve A. I. Denikin tutuklandı. . Diğer Kornilov destekçileri de önde, diğer Rus şehirlerinde izole edildiler (asi eylemlerin yapıldığını fark eden General Krymov, kendini 31 Ağustos'ta vurdu). Lavr Kornilov'un kendisi 2 Eylül'ünde tutuklandı.
Kornilov isyanının başarısızlığından sonra, Alexander Kerensky Rusya'yı bir cumhuriyet ilan etti, iktidarda bulunduğu beş kişiden oluşan Rehber'e geçti.
Böylece, Kerenski'nin, Sovyetler'de hüküm süren sol güçler ile doğru sert pozisyonlarda tutan ordu çemberleri arasında dengeleme çabası içinde olduğu belli bir anda (aslında güçlü hırslarını tehdit eden) ilk seçtiği söylenebilir. Sonuç olarak, Sovyetlerin siyasi etkisi ülkede arttı ve sonuç olarak Bolşevikler.
Generaller, 1917 sonbaharında Bykhov cezaevi mahkumları. Numaralara göre: 1. L. G. Kornilov. 2. A. I. Denikin. 3. G.M. Vannovsky. 4. I. G. Erdelyi. 5. E. F. Elsner. 6. A. S. Lukomsky. 7. V.N. Kislyakov. 8. I. P. Romanovsky. 9. S.L. Markov. 10. M. I. Orlov. 11. L.N. Novosiltsev. 12. V.M. 13. I. G. Sots. 14. S.N. Ryasnyansky. 15. V. Ye, Rozhenko. 16. A.P. 17. I. A. Rodionov. 18. G. L. Chunikhin. 19. V.V. 20. S.F. Yılın Güz Dönemi 1917