Yaşlanan birçok Baby Boomers ve ebeveynleri için bu ülkenin altın çağı, efsanevi bir geçmişin içinde saklı değil, daha çok canlı hafızada var. Donald J. Trump Amerika’yı yeniden harika yapmaktan bahsettiğinde, destekçileri onun ne demek istediğini anladılar: Ülkeyi, Birleşik Devletler’in dünyayı bir dev gibi sardığı II. Dünya Savaşı sonrası statüsüne geri döndürmek. Bu çağın başlarında ABD yalnızca dünyanın mamul mallarının dörtte üçünü üretmekle kalmadı, aynı zamanda 1950 ile 1970 arasında Amerikalıların gerçek geliri yılda ortalama yüzde 4,4 arttı.
Savaş sonrası dönem, kara listelerle, sadakat yeminleriyle ve eyalet ve federal soruşturma komitelerinin önüne çıkarılan yüzlerce profesörle dolu muhafazakar konformizm ve Soğuk Savaş paranoyasının korkunç görüntülerini çağrıştırsa da, savaş sonrası erken dönem aynı zamanda belirli bir dönemin ortaya çıkışına da tanık oldu. bir tür ölçülü Soğuk Savaş liberalizmi. Bu temkinli liberalizm, 1947’de Çin Dışlama Yasası’nın yürürlükten kaldırılmasında belirgindi ve ulusal göç kotalarını aşamalı olarak kaldıran 1965 Göçmenlik ve Vatandaşlık Yasası ile doruğa ulaştı. Adalet Bakanlığı’na oy haklarını korumak için mahkeme emirleri alma yetkisi veren 1957 Medeni Haklar Yasası’ndan başlayarak, Yeniden Yapılanma’dan bu yana ilk medeni haklar yasasının yürürlüğe girmesinde de açıkça görülüyordu.
Soğuk Savaş liberalizminin en çarpıcı örneklerinden biri, yüksek öğrenimin federal ve eyalet tarafından finanse edilmesinde eşi görülmemiş bir büyümeydi. Üniversite araştırmaları için İkinci Dünya Savaşı sonrası artan federal desteği, kolej öğrencileri için ilk federal olarak finanse edilen hibeleri ve sübvansiyonlu kredileri sağlayan 1958 Ulusal Savunma Eğitim Yasası’nın ve daha sonra ihtiyaçları genişleten 1965 Yüksek Öğrenim Yasası’nın yürürlüğe girmesi izledi. düşük gelirli öğrenciler için temelli hibeler ve krediler ve oluşturulan iş etüdü işleri ve sosyal yardım ve destek hizmeti programları.
Bu inisiyatifler sayesinde, 1945 ile 1960 yılları arasında lisans kayıtları yüzde 45 arttı, ardından 1970’e kadar tekrar ikiye katlandı.
Savaş sonrası yüksek öğretim siyasetinin en önemli ve etkili tarihçileri arasında yer alan Ellen Schrecker’in 2021 kitabında gösterdiği gibi, kayıp sözİkinci Dünya Savaşı’nın ardından kolejler ve üniversiteler ulusal güvenlik, ekonomik büyüme ve sosyal hareketlilik için gerekli görülmeye başlandı. Sonuç olarak, giderek artan sayıda politika yapıcı, kolej ve üniversite yöneticisi, genişletilmiş erişim fikrini hevesle benimsedi.
Artan federal ve eyalet desteği sayesinde, kamu amiral gemileri ve arazi hibe kampüsleri, şehir kolejleri ve üniversiteler gibi önemli ölçüde büyüdü. Bir dizi kentsel özel mülk kamu mülkiyetine geçti, yerel okul bölgeleri tarafından yönetilen şehir kampüsleri devlet üniversitelerine dönüştürüldü ve bir dizi YMCA’ya bağlı kurum özel üniversiteler haline geldi. Aynı zamanda devletler, öğretmen kolejlerini bölgesel kapsamlı okullara dönüştürerek erişimi daha da artırdı ve gelişen yüksek öğretim sektörünü denetlemek ve yönetmek için düzinelerce kamu üniversitesi sistemi ve koordinasyon kurulları kurarken, topluluk kolejlerinin ve ek kampüslerin sayısını büyük ölçüde genişletti.
İçinde kayıp sözSchrecker, en iyi bilinen Fildişi Kule YokMcCarthycilik ve Amerikan üniversiteleriyle ilgili tarihi, dikkatini 1960’larda ulusun kampüslerini sarsan kargaşaya çeviriyor. Bu türbülans ve huzursuzluk, bireysel kurumları derinden böldü, halkın büyük bir bölümünü yabancılaştırdı ve nihayetinde daha eşitlikçi bir Amerikan yüksek öğrenimi anlayışına bağlı toplumsal mutabakatın altını oydu.
Bu portre kuşkusuz tanıdık geliyor. Ancak Schrecker, kampüs çatışmasının sadece öğrenci radikalleri, katı, despotik yöneticiler ve korkak, teması olmayan öğretim üyeleri arasında kampüsün özgür konuşması, savunma araştırması, sivil haklar ve Vietnam savaşı üzerindeki bir savaş olarak görülmesi gerektiği görüşüne karşı çıkıyor.
Böyle bir karikatürün, savaş hatlarının net bir şekilde çizilmediği, tüm yüksek ed manzaraya yayılmış çok daha geniş, daha karmaşık anlaşmazlıkları gizlediğini savunuyor. Birçok çatışma, kıyafet kuralları, yurt odalarında ziyaret kısıtlamaları, kadınların atletizme erişimi ve ırk entegrasyonunun yanı sıra müfredat, mezuniyet gereklilikleri, pedagoji ve belirli disiplinlerin doğası üzerine odaklanan kampüse özgüydü – uygun araştırma konuları dahil olmak üzere, metodolojiler ve kavramsal ve yorumlayıcı çerçeveler.
Kendi alanımda, ABD tarihinde, yeni toplumsal tarihin ve onun aşağıdan bir tarih, revizyonist diplomatik, Amerikan dış politikasının itici güçleri ve hedefleri, niceliksel tarihin itici güçleri hakkında eleştirel bir bakış açısı sunan tarihi çağrısını benimseme veya reddetme konusunda büyük tartışmalar patlak verdi. , Marksist tarihe yaklaşımlar ve Siyah ve Kadın tarihi.
621 ayrıntılı zengin sayfada Schrecker, kolejlerin ve üniversitelerin yüksek fikirli değerlerine göre yaşamalarını ve tüm paydaşlarının seslerine duyarlı gerçekten demokratik kurumlar haline gelmelerini sağlamaktan başka bir şey arayan olağanüstü bir dizi eylemci öğretim üyesi ve öğrenci grubunu ortaya çıkarıyor. Kendinden menkul isyancı sosyologlar, radikal tarihçiler, eylemci edebiyat eleştirmenleri, ekonomik isyancılar ve bir dizi at sineği onun bölümlerini işaret ediyor.
Akademik özgürlüğün bugün risk altında olduğundan korkuyorsanız, risklerin ne kadar ciddi olduğunu görmek için Schrecker’in kitabını ve Angela Davis, Bruce Franklin, Eugene Genovese, Staughton Lynd, Michael Parenti ve diğer düzinelerce kişinin çektiği acıları okumanız yeterlidir. Yüzyıl önce.
Elbette Schrecker, 1960’larda kolejler hakkında bir kitap yazan ilk tarihçi değil. 2018’de, yüksek öğrenimin büyük tarihçisi John R. Thelin (Brown, 1969 sınıfı) altmışlı yıllardaki üniversite hayatıyla ilgili kendi çalışmasını yayınladı. Kitabı, odağı savaş karşıtı, sivil haklar ve özgür konuşma aktivizmi yuvalarından, Berkeley, Columbia ve Cornell’den radikal ya da hippi olmayan ve hiçbir araştırmaya katılmayan öğrencilerin ezici çoğunluğunun deneyimine kaydırıyor. ortaya çıkan uyuşturucu kültürü, cinsel devrim veya karşı kültür. Tek cümlelik bir cümle onun bakış açısını özetliyor: “1960’larda kampüs kargaşası üzerine yapılan tanıtım, genellikle yüksek öğrenimi bir yanlış kimlik vakasına maruz bıraktı.”
Öyleyse kim haklı – kampüs ayaklanmalarına vurgu yapan Schrecker mi, yoksa kurumsal çeşitlilik ve sürekliliklere vurgu yapan Thelin mi?
Thelin’in yaptıklarına (öğrenci anıları, kampüs gazeteleri, sözlü tarihler, haber filmleri, arşiv kaynakları ve kurumsal kayıtlar) yönelik yoğun hayranlığıma rağmen, kitabı daha çok kampüs işleyişi hakkındadır – örneğin üniversiteye giriş sınavlarının büyümesi, kampüs konutları gibi , idari bürokrasiler, uygulamalı araştırma, veri toplama ve hükümet düzenlemelerine uygunluk – bir çatışma, ideolojik, politik, kültürel, akademik ve sosyal alan olarak yüksek öğrenim hakkında.
1960’ların kalıntıları genellikle, on yıllık öğretim, oturma eylemi, kampüs protestoları ve yönetim binası nöbetlerini gerçekten anlamak için orada olmanız gerektiğini söyler. 60’ları canlı bir şekilde hatırlayan ve bu kampüs çatışmalarının ve tartışmalarının sonlarına tanık olan biri olarak, Schrecker’in yorumu, 1960’ların uygun tabirini tam olarak kullanmak için bana çarpıyor.
Doğru, 1960’ların üniversitelilerinin çoğu kampüs protestolarına katılmadı. Doğru, yaygın yasadışı uyuşturucu kullanımı, yaygın evlilik öncesi cinsel aktivite ve evlilik öncesi birlikte yaşama gibi 1960’larla ilişkili kültürel dönüşümlerin kitlesel olarak benimsenmesi, aslında 1970’lerde meydana geldi.
Yine de, öğrenci protestoları seçkin kampüslerle sınırlı değildi. Siyahi Çalışmalar, Meksikalı Amerikalı, Yerli Amerikalı, Porto Rikolu ve Kadın Çalışmaları’ndaki kabul politikaları ya da programların tanıtımı – ya da belirli kimlik gruplarına ya da kadınların rekabetçi atletizme erişimi için ayrılmış merkezler ya da evler de değildi.
Belirli öğrenciler ister protesto etsinler, ister dirensinler ya da kenarda duran pasif bir gözlemci olarak kalsınlar, bu tartışmalar üniversite deneyimleri ve sonraki politikaları üzerinde silinmez bir iz bıraktı.
1960’lar Amerikan yüksek öğrenimine bir dizi karmaşık ve çelişkili miras bıraktı.
Elbette en bariz olanı, altmışların radikalizminin bugünün öğrenci aktivizmi, kampüs protestoları, radikal siyaset, cinsel özgürlük ve alternatif, geleneksel olmayan yaşam tarzlarının benimsenmesi için prototip olarak nasıl hizmet ettiğidir. 1960’larla ilişkilendirilen rol ve davranışların, öğrenci borcu, ekonomik istikrarsızlık ve eşitsizlik, iklim değişikliği ve artan ekonomik büyüme ile ilgili kendine özgü kaygıları olan sonraki bir nesil için modeller sunduğunu kabul etmek için, bir nesil imtiyazlı radikallerin telkininden bahsetmeye gerek yok. çoğu kişinin açıkça gençliğe ve çeşitliliğe düşman olarak gördüğü bir siyaset.
Ancak 1960’ların diğer mirasları belki de daha da önemlidir:
1. Erişim genişledikçe bile, yeni tabakalaşma biçimleri ortaya çıktı.
İronik olarak, 1960’larda bu ülke, kampüs kaynakları ve itibarında belirli derin ve kalıcı eşitsizlikleri kurumsallaştırdı. Araştırma hibeleri ve sözleşmeleri, alıcılarına büyük avantaj sağlarken, diğer kurumlar öğrenci başına eğitim harcamalarında geride kaldı.
2. Araştırma üniversiteleri, gelişmekte olan devlet-şirket kompleksinde hayati ortaklar haline geldi.
On yıl önce atılan temeller üzerine inşa edilen uygulamalı ve sözleşmeli araştırma, üniversitelerin finansmanını araştırmak için merkezi hale geldi. Savunma araştırmaları kampüs protestocularının en çok dikkatini çekse de, tıbbi, bilimsel ve sosyal bilimsel diğer araştırma biçimleri de 1. Aşama kurumların önceliklerini, kadrolarını ve iş modellerini temelden değiştirdi.
Gittikçe daha fazla kurum Kademe 1 statüsünü takip ettikçe, bu üniversiteler de uygulamalı ve sözleşmeli araştırmayı misyonlarının merkezi haline getirdiler, çoğu zaman öğretim sorumlulukları pahasına.
3. Üniversitelerin boyutları ve işlevleri büyüdükçe, öğrenci deneyimi giderek kişisellikten uzaklaştı ve öğrencilerin hoşnutsuzluğunu besledi.
Günümüzün 360 derecelik, etrafı saran, bütünsel, tek noktadan destek yapıları çağrıları, çok sayıda öğrencinin profesörlerinden ve kurumun kendisinden derin bir kopukluk duygusu hissetmesine karşı bir tepkiyi temsil ediyor. 1960’larda öğrenciler ilk kez sadece sayılara indirgenmekten söz ettiler. Bugün, profesyonel danışmanlar ve öğrenci hizmetleri ve büyüyen kariyer, engelliler ve psikolojik hizmetler ile ders verme ve yazma merkezlerinin kadrosunu oluşturan akademik destek profesyonellerinden oluşan bir ordu, tam da daha önceki mentorluk ve bakım biçimlerinin tamamen yetersiz ve tepkisiz olduğunu kanıtladığı için ihtiyaç duyulmaktadır.
4. Önde gelen bazı politikacılar, üniversiteleri şeytanlaştırmayı başardılar ve farklı biçimler almış süregelen bir tepkiyi kışkırttılar.
Yüksek öğrenimin yüksek maliyeti, idari şişkinlik, azalan akademik titizlik, (sözde) çıkmaz ana dallar, politik doğruluk, iptal kültürü, önemsiz araştırmalar ve iş piyasası için kötü hazırlık konusundaki şikayetler, elbette, daha az ilgili olanlar tarafından silah haline getirildi. kolejlerin ve üniversitelerin akreditasyon üzerindeki tekelini sona erdirmekten çok kurumsal gelişmede.
Geçmişin incelenmesi olarak tarihin sözlük tanımı, elbette, kökten eksiktir. Tarihin en ilgi çekici eserleri genellikle geçmiş emsaller, devam eden, uzun vadeli eğilimler ve tarihin kalıcı mirası hakkında olduğu kadar, geçmişin kendisi hakkındadır.
1960’ların on yılı tarihtir, ama aynı zamanda yok edilemez, kaçınılmaz bir varlıktır. Etkisi günümüz müziğinde, giyiminde, konuşmasında, değerlerinde, davranışlarında ve siyasetinde varlığını sürdürmektedir. Altmışların mirası sadece bugünün kampüs protestoları, gösterileri ve mitinglerinde değil, aynı zamanda yüksek öğretimi ve fakültesini aşırı pahalı, fazla ücretli, şişirilmiş ve yüksek öğrenimi kötüleyen, küçümseyen ve kötüleyen güçlü siyasi güçlerde de en belirgin olan yerlerdir. başarısız.
Steven Mintz, Austin’deki Texas Üniversitesi’nde tarih profesörüdür.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/higher-ed-gamma/how-1960s-created-colleges-and-universities-today