"Enbiya ve evliyaya Kur’ân’ın tarif ettiği tarzda muhabbetin neticesi, o enbiya ve evliyanın şefaatlerinden berzahda, haşirde istifade etmekle beraber..." Berzah ve haşirde şefaatten istifadeyi izah eder misiniz?
Değerli Kardeşimiz;
Ehl-i sünnet inancında, peygamberlerin ve salih kulların ahiret aleminde zor durumda kalmış ve Allah'ın dilediği Müslümanlara şefaat etmeleri haktır.
Şefaat ahiret günü, bir kısım günahkâr müminlerin affedilmeleri ve itaatkâr müminlerin yüksek mertebelere ulaşmaları için, başta Peygamberimiz (a.s.m) ve diğer büyük zatların Allah Teâlâ’ya niyaz ve dualarıdır.
O'nun -yani Allah'ın- izniyle olması müstesna, Allah katında kim şefaat edebilir?" (Bakara, 2/255)
Ayetten Allah izni ile şefaatin hak olduğu çok açık bir şekilde anlaşılmaktadır. Şayet şefaat hak olmasa idi ayetin “O'nun -yani Allah'ın- izniyle olması müstesna” kısmı ziyade ve gereksiz olurdu.
"Onun izniyle olması müstesna" beyanıyla, "şefaat edecek yoktur" hükmüne bir kayıt konmaktadır. Bu kayıttan anlaşılıyor ki: Allah'ın izni olmadan şefaat edecek yoktur. Demek şefaat, Allah'ın iznine bağlıdır. O'nun izni olursa bir kul başka bir kula şefaat edebilir; izni olmazsa edemez. Eğer Allah’ın izni dairesinde şefaat olmasaydı, ayette geçen “Allah’ın izniyle olması müstesna” ifadesi gereksiz olurdu.
"O gün, Rahman’ın kendisine izin verdiği ve sözünden hoşnut olduğu kimseler şefaat eder." (Taha, 20/109)
“Benim şefaatim ümmetimden büyük günah işleyenleredir.”(1)
Bu ayet ve hadiste ise şefaatin hak olması daha sarih bir dille ifade edilmektedir.
Şefaat; meleklerin, peygamberlerin veya salih kulların, günahkar kulun affedilmesi için Allah'a yaptıkları duadır. Allah, kulunu affetmeyi murad edince, onun hakkındaki duayı kabul eder. Bu durumda o kula şefaat edilmiş olur. Görüldüğü gibi, affeden yine Allah'tır, şefaat ise, Allah'ın affına bir vesiledir.
Şefaat ister kabirde ve berzah hayatında olsun, ister haşirde yani her canlının dirilip hesaba çekildiği mahşerde olsun, ahiretin her aşamasında her evresinde vuku bulacak bir hadisedir.
İlave bilgi için tıklayınız:
(1) bk. İbn Mâce, Zühd, 37; Ebû Dâvûd, Edeb, 21.
Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü