“I’d have loved to start with my dear daddy but my hand’s unwilling to write this now. I don’t know if there’ll come a day when I’ll say my dear daddy. Actually, I don’t even know if I want that day to come. One day, to become a father and a daughter…
Dad, why didn’t you ever tell me life how hard life is?
You didn’t say “you should protect yourself even from me, my daughter”.
Now I know I cannot ask you “why me” but still the question is there.
Didn’t you ever think of me? Didn’t you ever feel sorry for leaving me without a father?
Tell me dad, how did you love me? I would have loved to call you daddy, but it is so hard now.
Dad, why didn’t you tell me “you could be happy simply by being yourself?”
You put me under a bell jar full of needles. You stopped me from understanding what was good and what was evil. You never said “know what is true so you can climb the stairs safely.,”
And what about you, my darling? Instead of loving me more as I became myself, why were you so scared of me? Why did you decide that our relationship should not continue?
Maybe you never felt as romantic as you claimed. There’s still no reason for it to be over. “We consumed it.” Well, what was it we consumed? The years spent with a me that wasn’t me? My love, don’t think of me as that not-me anymore. Talk to me. I can carry your fears as well.
What is your trauma, I wonder, my darling? Why do you prefer to love me, not as a woman, but as a little girl?
I am leaving you all too soon and I am feeling good for the first time. Am I deceiving myself? Could I really start to smile at everything now? Could I have grown up this much? Why will I devote myself to my job now and what will it prove? Nothing? Or that I am free?
Be sure of the way and start to walk, little girl. Calm and tender. Be a ‘woman’. Never be as if a woman…
Let your eyes smile. Define love within your own reality. Do everything for yourself. Live for yourself. Touch for yourself. Take pleasure for yourself. For yourself. Yourself…”
“Babacığım, diye başlamayı çok isterdim, ama elim gitmiyor şu anda. Babacığım diyeceğim bir gün gelecek mi bilmiyorum, aslında gelmesini istiyor muyum onu bile bilemiyorum. Bir gün baba-kız olmak…
Baba, neden bana yaşamın bu kadar zor olduğunu hiç söylemedin?
“Kendini benden bile korumasını bil kızım,” demedin.
“Neden ben,” diye soramayacağını artık biliyorum, ama yine de sormadan edemiyorum.
Hiç mi beni düşünmedin? Beni babasız bırakırken, hiç mi üzülmedin? Anlatsana baba, sen beni nasıl sevdin? Sana babacığım demeyi çok isterdim, ama öylesine zor ki artık.
Baba neden bana “Sen, sen olabildiğin sürece mutlu olabilirsin,” demedin? Beni bir fanusa koydun, içi iğnelerle doluydu. İyileri-kötüleri anlamama engel oldun. “Gerçekleri bil ki, merdivenleri daha sağlam çıkasın,” demedin.
Ya sen sevgilim? Ben kendim oldukça beni daha çok seveceğin yerde, neden korktun ki benden, benimle ilişkinin yürümeyeceğine nasıl karar verdin?
Belki de, aslında hiçbir zaman söylediğin gibi romantik değildin. Öylesine “Bitti,” diyorsun. “Tükettik,” peki neyi? Olmayan benle geçen yılları mı? Sevgilim artık beni düşünme ve benimle konuşmamaya devam et. Ben senin korkularını da taşıyabilirim.
Senin travman ne acaba sevgilim?.. Beni, kadın olarak değil de küçük bir kız olarak sevmeyi niye tercih ediyorsun?
En kısa zamanda sizleri terk ediyorum ve ilk defa kendimi iyi hissediyorum. Acaba kendimi kandırıyor muyum? Daha şimdiden her şeye gülümseyebilir miyim? Bu kadar büyümüş olabilir miyim? Şimdi kendimi işime vermem, neyi kanıtlamak için olacak peki? Hiçbir şeyi ? Özgürleşmek için mi?
Hareket edebileceğin alanları belirleyip, yürümeye başla küçük kız. Sakin ve yumuşak. “Kadın” ol. Asla kadınmış gibi yapma…
Gözlerinin gülümsemesine izin ver. Sevmeyi kendi gerçekliğin içinde tarifle. Her şeyi kendin için yap. Kendin için yaşa. Kendin için dokun. Kendin için zevk al. Kendin için. Kendin…
Meltem Arıkan is a Turkish novelist and playwright. Her fourth novel Yeter Tenimi Acıtmayın (Stop Hurting My Flesh) was banned in early 2004 by the Committee to Protect the Minors from Obscene Publications, with the accusation of "Writing about the non-existing incest fact in Turkey, attempting to disturb the Turkish family order with a feminist approach.” The ban was lifted after two months and Arıkan has been awarded with “Freedom of Idea and Statement Prize 2004” by the Turkish Publishers’ Association. She published her 9th novel in 2009. Stop Hurting My Flesh was recently republished in Turkish and will be published in English in 2012.
Tools
Typography
- Font Size
- Default
- Reading Mode