Kıyamet Günü'nde, duanın sözleri yine bütün sinagoglarda seslendi: “Bizi bütün uluslardan seçtin, bizi sevdin, tüm kabilelerin üzerine yükselttin, emirlerinle bizi küçümsedin, bizi daha da yaklaştırdın, efendimiz ...” Biz seçilmiş insanlarız, yine kelimelerle giyindik. Bu sadece Yom Kippur'da değil, aynı zamanda herhangi bir dua sırasında da olur. Tevrat'ta yazılmıştır.
Ancak, seçilmiş insanlar olduğumuz fikri, başımıza çoğumuzun düşündüğünden daha derine oturur. Sadece Yahudi gelenekleri bağlamında değil, yalnızca dini ilkeleri gözlemleyenler arasında da değil.
Modern, laik İsrailliler de içtenlikle, gönülden, gerçekten seçilmiş insanlara ait olduklarına inanıyor. Modern İsrail varlığında çok derin ve güçlü kökleri olan eski Yahudi fikirlerinin küçük kalıntıları, Yahudilerin bu kavramın yorumlanması ne olursa olsun “seçilmiş insanlar” olduğu düşüncesi olarak.
Neredeyse her İsrail, dünyanın en iyisi olduğumuza inanıyor: “Yahudi dehamız”, İsrail ordusu dünyadaki en ahlaklı, hiç kimsenin bize öğretme hakkı yok, biz en varsaygılıyız.
Sadece herhangi bir nedenden yoksun kibir ile ilgili değil. Bu, İsrail'in kendisini yıllarca olduğu gibi yürütmesini sağlayan, dünyanın geri kalanının fikrini kabaca görmezden gelen çok tehlikeli bir fikir. Bu fikir aynı zamanda kasvetli milliyetçi ve ırkçı unsurlardan da mahrum değildir. İnsanların kendilerini başarılı gördüklerinde yanlış bir şey yoktur. Yahudi halkının kendileri hakkında bu şekilde düşünmek için yeterli nedenleri ve birçok başarısı var. Bu aynı zamanda, varlığı ve kayda değer başarıları bir mucize sayılabilecek İsrail Devleti için de geçerlidir. Ancak, bütün bunlarda önemli bir ulusal kalite yoktur - alçakgönüllülük. İsraillilerden alçakgönüllülükle şüphelenmek çok zor.
İsrail kibirinin özünde aslında “seçilmiş insanlar” olduğumuz ve dünyada başka hiçbir milletin sahip olmadığı özel niteliklere sahip olduğumuz temel fikridir. Benzer bir yaklaşım, yurtdışındaki herhangi bir İsrail turistinde bulunabilir. Yabancılarla konuşan herhangi bir İsrailli'den de benzer bir fikir duyacaksınız.
Bu fikir İsrail devletinin uluslararası siyasetinde iyi izlenmiştir. Amerikalılar - "sınırlı tipler", Hintliler - "ilkel", Almanlar - "robotlar", Çince - "kranklar", İskandinavlar - "naif basitler", İtalyanlar - "palyaçolar". Araplar? Araplar Araplardır. Kim olduğunu biliyorsun. Sadece bizim için neyin iyi ve bizim için neyin kötü olduğunu biliyoruz. Ve sadece bizim için değil, tüm dünya için. İsrail istihbaratı eşit değildir. Yahudi başı eşsizdir. Yahudi beyni bir şey icat edebilir, kimse bizimle karşılaştıramaz. Çünkü biz biziz.
Yukarıdakilerin hepsinin gerçekleştiğinden emin olmak çok basittir. Burada din ile hiçbir ilişkisi olmayan en son örneğe sahipsiniz. Geçen hafta başka bir İsrailli bilim adamının Nobel Ödülü'nü kazandığını öğrendik. Hiç şüphe yok ki - iyi haber. Profesör Dan Shechtman, elbette, bu yüksek ödülü hak ediyor. Ancak, bu vesileyle ortaya çıkan bütün İsrail'in karmaşasız sevinci kesinlikle uygunsuz görünüyordu.
Bireyleri her zaman tüm başarısızlık ve başarısızlıklardan sorumlu tutan bir toplumda, kendisi için değil, bireysel başarıların böylesi bir “uluslaşması” saçma görünmektedir. Elbette, tüm İsrail, Profesör Shechtman’ın Amerika’daki 1982 yılındaki laboratuarında devrim niteliğindeki bilimsel deneyine katıldı. Hepimiz oradaydık. Şimdi Nobel Ödülü'nü almak için hepimiz Stockholm'e gideceğiz.
Bireyin başarısı derhal "hepimizin" başarısına dönüşür. Genel başarı derhal İsrail'in üstünlüğünün bir başka “sarsılmaz” kanıtına dönüşür. “Varoluşumuzun sırrı”, “milli gurur”, “İsrail başkanları”, bir Hayfa bilgininin kişisel başarısı hakkındaki başlıklardan sadece birkaçı.
Bunu bilinen hesaplamalar izler: “Nobel” 'in kaç tane ödülü aldığımız, Nobel ödüllü sayımızın ve İsrail nüfusunun büyüklüğünün oranı nedir? Yahudi kökenli tüm Nobel ödüllü listeler, Yahudileri için prestijli bir ödül almış gibi harekete geçiyor. Bütün bunlar, sırayla, “seçilmiş insanların” “genetik” üstünlüğümüzün kanıtı olarak hizmet ediyor. Bu madalyonun diğer yüzü.