We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Kurt Student, 12 Mayıs 1890'da Almanya'nın Birkhonz kentinde doğdu. Alman Ordusu'na katıldı ve 1912'de görevlendirildi. Ertesi yıl Alman Ordusu Hava Servisi'ne geçti ve Birinci Dünya Savaşı sırasında keşif ve bombardıman uçaklarında pilotluk yaptı.
Savaştan sonra Öğrenci silahlı kuvvetlerde kaldı ve 1934'te Luftwaffe'ye katıldı. Kıdemli bir danışman olarak, yeni Alman hava kuvvetlerinin yaratılmasında önemli bir rol oynadı. Tümgeneralliğe terfi etti, 1938'de Almanya'nın ilk paraşüt taburunu kurma talimatı aldı. 7. Hava Tümeni Polonya'da kullanılmadı çünkü Adolf Hitler, Batı Taarruzu'na kadar varlığını gizli tutmak istedi.
Öğrenci paraşüt birlikleri 1940 yılında Norveç, Belçika ve Hollanda'da başarılı bir şekilde kullanıldı. Bu, Lahey ve Rotterdam çevresine 4.000 paraşütçünün düşürülmesini de içeriyordu. Operasyon sırasında Öğrenci kafasından vuruldu ve Ocak 1941'e kadar görevine geri dönemedi.
Öğrenci, Mühür Harekatı'nın planlanmasında Hitler ile birlikte yer aldı, ancak sonunda İngiltere ve Kuzey İrlanda'daki paraşüt birimlerini düşürme planları terk edildi. General Francisco Franco destek birliklerinin İspanya üzerinden geçmesine izin vermeyi reddettikten sonra, Cebelitarık'ı havadan işgal etme planları da vardı.
20 Mayıs ve 1 Haziran 1941 tarihleri arasında Girit'e yapılan hava saldırısı, 4.000 paraşütçü öldürüldüğünde çok maliyetliydi. Adolf Hitler, bu kayıpların ölçeği karşısında şok oldu ve artık büyük ölçekli hava operasyonlarının yapılmaması gerektiğine karar verdi. Malta'nın işgali iptal edildi ve hava birliklerinin kara birlikleri olarak kullanılmasına karar verildi.
Öğrenci birlikleri 1944'te İtalya, Belçika, Hollanda ve Fransa'da kullanıldı. Normandiya çıkartmasından sonra 1. Paraşüt Ordusu, General Bernard Montgomery ve müttefik birliklerinin Ren'e ilerlemesini durdurmaya çalıştı. İntihar etmeden hemen önce Adolf Hitler, AG Vistula'nın komutanı olarak Gotthard Heinrici'nin yerine Student'ı atadı. Kurt Öğrenci 1978'de öldü.
10 Ocak'ta, Hava Kuvvetleri ve Hava Filosu'na irtibat subayı olarak benim tarafımdan ayrıntılı olarak açıklanan önemli bir kişi planın bazı önemsiz ayrıntılarını Hava Kuvvetleri ile görüşmek üzere Munster'den Bonn'a uçtu. Bununla birlikte, Batı'daki saldırı için tüm operasyonel planı yanında taşıdı. Buzlu havada ve kuvvetli rüzgarda donmuş ve karla kaplı Ren üzerinde yolunu kaybetti ve zorunlu iniş yapmak zorunda kaldığı Belçika'ya uçtu. Hayati belgeyi tamamen yakamadı. Önemli bölümleri Belçikalıların eline geçti ve sonuç olarak Batı saldırısı için tüm Alman planının ana hatları. Lahey'deki Alman Hava Ataşesi, aynı akşam Belçika Kralı'nın Hollanda Kraliçesi ile uzun bir telefon görüşmesi yaptığını bildirdi.
Bu olayın Almanya'nın önde gelen adamları üzerindeki tepkilerini izlemek ilginçti. Goering öfke içindeyken. Hitler oldukça sakin ve kendine hakim kaldı. İlk başta hemen saldırmak istedi ama neyse ki bundan kaçındı ve orijinal harekat planını tamamen bırakmaya karar verdi. Bunun yerini Manstein planı aldı.
Toplamda, 1940 baharında 4.500 eğitimli paraşüt askerimiz vardı. Hollanda'ya karşı taarruza adil bir şans vermek için, bunların büyük bir kısmını orada kullanmak gerekliydi. Bu nedenle, bu göreve yaklaşık 4.000 askerden oluşan beş tabur tahsis ettik ve bu göreve 12.000 kişiden oluşan 22.
Gücümüzün sınırlılıkları bizi iki amaca odaklanmaya zorladı - işgalin başarısı için en önemli görünen noktalar. Benim kontrolüm altındaki asıl çaba, güneyden gelen ana yolun Ren ağzından geçtiği Rotterdam, Dordrecht ve Moerdijk'teki köprülere yönelikti. Görevimiz, Hollandalılar onları havaya uçurmadan önce köprüleri ele geçirmek ve hareketli kara kuvvetlerimiz gelene kadar açık tutmaktı. Gücüm dört paraşüt taburundan ve bir hava yoluyla taşınan alaydan (üç taburdan) oluşuyordu. Sadece 180 zayiat pahasına tam bir başarı elde ettik. Başarısızlığa cesaret edemedik, çünkü yapsaydık tüm istila başarısız olurdu.
İkincil saldırı Lahey'e yapıldı. Amacı Hollanda başkentini ele geçirmek ve özellikle Devlet dairelerini ve Hizmet karargahını ele geçirmekti. Burada kullanılan kuvvete General Graf Sponcck komuta ediyordu; bir paraşüt taburu ve iki hava yoluyla taşınan alaydan oluşuyordu. Bu saldırı başarılı olmadı. Yüzlerce adam öldürüldü ve yaralandı, bir o kadarı da esir alındı.
İlk başta Hitler, başlıca düşmanına karşı savaşı nasıl sürdüreceği konusunda siyasi ve stratejik genel görüşlerini ayrıntılı olarak geliştirdi. Burada Akdeniz'deki sorunlara da değindi. Bundan sonra İngiltere'yi işgal etme sorununa döndü. Hitler, önceki yıl boyunca olası bir başarısızlığı göze alamayacağını söyledi; bunun dışında, barış görüşmeleri düzenlemeyi umduğu için İngilizleri kışkırtmak istememişti. Ancak bir şeyleri tartışmak istemedikleri için alternatifle yüzleşmeleri gerekiyor.
Ardından, 11. Hava Kuvvetleri'nin Büyük Britanya işgalinde kullanılması hakkında bir tartışma geldi. Bu bağlamda, Kolorduyu doğrudan Güney sahilinde, Ordu için bir köprübaşı oluşturmak üzere kullanma konusundaki şüphelerimi dile getirdim - çünkü sahilin hemen arkasındaki alan artık engellerle kaplıydı. Bu şüpheler Hitler tarafından kabul edildi. Daha sonra, güney sahilinde 11. Hava Birliğini kullanmanın kesinlikle gerekli olduğu kanıtlanırsa, hinterlandındaki (kıyıdan 25 ila 35 mil uzakta) hava limanlarının ele geçirilmesini ve piyade tümenlerinin bunlara inmesini önerdim.
Aniden Hitler Cornwall - Devon Yarımadası'nı işaret etti ve haritasına Taunton ve Blackdown Hills'in çevresine büyük bir daire çizerek şöyle dedi: 'Hava indirme birlikleriniz burada kanat koruması olarak kullanılabilir. Bu güçlü bir sektör ve ayrıca bu önemli deliğin açılması gerekiyor.' Daha sonra Plymouth'a işaret etti ve bu büyük limanın Almanlar ve İngilizler için önemi üzerinde durdu. Artık onun düşüncesini takip edemiyordum ve çıkarmanın güney kıyısında hangi noktalara yapılacağını sordum. Ancak Hitler, operasyonların gizli tutulması yönündeki emrine sıkı sıkıya bağlı kaldı ve 'Henüz söyleyemem' dedi.
Adayı ele geçirmeyi başarmış olsak da zayiatımız ağırdı. Adaya bıraktığımız 32.000 askerden 4.000'i ölü ve kayıp, yaralılar dışında kaybettik - bunların 14.000'i paraşütçü ve geri kalanı Dağ Tümenine aitti. Kaybın çoğu kötü inişlerden kaynaklandı - Girit'te çok az uygun yer vardı ve hakim rüzgar içeriden denize doğru esti. Birlikleri denize düşürmekten korktukları için, pilotlar onları çok iç kısımlara indirme eğilimindeydi - bazıları aslında İngiliz hatlarındaydı. Silah konteynırları genellikle birliklerin önüne geçti ve bu da aşırı kayıplarımıza katkıda bulunan bir başka handikaptı. Orada bulunan birkaç İngiliz tankı başlangıçta bizi çok sarstı - iki düzineden fazla olmadığı için şanslıydık. Çoğunluğu Yeni Zelandalı olan piyade, sürpriz bir şekilde alınsa da sert bir mücadele verdi.
Hitler, paraşüt birliklerinin uğradığı ağır kayıplara çok üzüldü ve sürpriz değerlerinin geçtiği sonucuna vardı. Ondan sonra bana sık sık şöyle dedi: "Paraşüt birliklerinin günü sona erdi." İngilizlerin ve Amerikalıların hava kuvvetleri geliştirdiğine dair haberlere inanmazdı.Aziz Nazaire ve Dieppe baskınlarında hiçbirinin kullanılmamış olması fikrini doğrular nitelikteydi.Bana şöyle dedi: 'İşte görüyorsun! Bu kadar kuvvet yetiştirmiyorlar. . Ben haklıydım.' 1943'te Müttefiklerin Sicilya'yı fethinden sonra fikrini değiştirdi. Müttefiklerin onları kullanma biçiminden etkilendi.
orada, kendi hava indirme kuvvetlerimizin genişletilmesini emretti. Ancak bu fikir değişikliği çok geç oldu - çünkü o zamana kadar havanın komutası sizdeydi ve hava indirme birlikleri, üstün bir hava kuvvetleri karşısında etkili bir şekilde kullanılamadı.
Temmuz Loth'ta Müttefikler Sicilya'ya indiklerinde, hemen orada her iki tümenimle birlikte havadan bir karşı saldırı yapmayı teklif ettim. Ancak Hitler bunu geri çevirdi - özellikle JodI buna karşıydı. Böylece 1. Paraşüt Tümeni (Fransa'nın güneyinden) ilk etapta İtalya'ya uçtu - kısmen Roma'ya ve kısmen Napoli'ye - 2. Paraşüt Tümeni benimle Nimes'te kaldı. Bununla birlikte, 1. Paraşüt Tümeni kısa süre sonra Sicilya'ya gönderildi - İtalyan birlikleri topluca çökmeye başladığında orada bulunan yetersiz Alman kuvvetlerini takviye etmek için kara birlikleri olarak kullanılmak üzere. Tümen hava yoluyla, art arda asansörlerle uçtu ve Katanya'nın güneyinde doğu sektöründe cephemizin arkasına düştü. Müttefik cephesinin gerisinde bırakılmalarını istemiştim. İlk birlik cephemizin yaklaşık 3 kilometre gerisine düştü ve garip bir tesadüf eseri, Simeto nehri üzerindeki köprüyü açmak için cephemize bırakılan İngiliz paraşüt birlikleriyle neredeyse aynı anda indi. Bu İngiliz paraşüt birliklerini yendi ve köprüyü ellerinden kurtardı. Bu 14 Temmuz'da oldu.
Kurt Georg Kiesinger
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Kurt Georg Kiesinger(6 Nisan 1904, Ebingen, Almanya - ö. 9 Mart 1988, Tübingen, Batı Almanya), muhafazakar politikacı ve Federal Almanya Cumhuriyeti'nin başbakanı (1966-69), "büyük koalisyonu" Sosyal Demokrat Parti'yi ( SPD) 1930'dan beri ilk kez hükümete girdi.
Kiesinger, Berlin ve Tübingen'de eğitim gördü, ardından avukatlık yapmaya başladı. Adolf Hitler'in 1933'te iktidara gelmesinden sonra Nazi Partisi'ne katıldı, ancak partide büyük ölçüde hareketsiz kaldı ve 1938'de Nasyonal Sosyalist avukatlar loncasına katılmayı reddetti. II. Dünya Savaşı sırasında dışişleri bakanlığında radyo propaganda bölümünün başkan yardımcısı olarak görev yaptı. . Savaştan sonra ABD güçleri tarafından hapsedilen Kiesinger, sonunda Müttefik ve Alman Nazilerden arındırma mahkemeleri tarafından aklandı. Konrad Adenauer'in Hıristiyan Demokrat Birliği'ne (CDU) katıldı ve parlamenter kariyerine yeni kurulan Federal Almanya Cumhuriyeti'nde (1949) başladı. 1949'dan 1958'e kadar, dış politika komitesinin başkanı olarak görev yaptığı ve Adenauer'in Batı yanlısı dış politikasının yanı sıra muhafazakar iç rotasını savunduğu Federal Meclis'in (federal alt meclis) üyesiydi. 1958'den 1966'ya kadar Baden-Württemberg'in bakan başkanlığını ve 1962'den 1963'e kadar Bundesrat (federal üst meclis) başkanlığını yaptı.
Kiesinger, CDU'nun hükümetteki koalisyon ortağı Hür Demokrat Parti'nin (FDP) desteğini kaybettikten sonra, 1 Aralık 1966'da Ludwig Erhard'ın başbakan olarak yerini aldı. Kiesinger, Nazi Partisi'ne eski üyeliğiyle ilgili düşmanca reklamı saptırmayı başardı. CDU ile SPD arasında büyük bir koalisyon olan hükümeti, yaklaşık üç yıl boyunca iktidarda kaldı ve bu süre zarfında Batı Alman ekonomisi, Erhard yönetiminde bocalamaya başladıktan sonra düzeldi. Kiesinger, Batı yanlısı bir dış politika sürdürdü, ancak bir dereceye kadar Sovyet bloğuyla olan gerilimi azalttı. Partisi 1969 seçimlerinde başarılı oldu, ancak SPD FDP ile koalisyon kurdu. 20 Ekim 1969'da Kiesinger'in yerine SPD'den Willy Brandt şansölye oldu.
Kurt Jooss
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Kurt Jooss, (12 Ocak 1901, Wasseralfingen, Ger. – ö. 22 Mayıs 1979, Heilbronn, W.Ger.), dans dramaları Ekspresyonist modern dans hareketlerini temel bale tekniğiyle birleştiren Alman dansçı, öğretmen ve koreograf.
Başlangıçta bir müzik öğrencisi olan Jooss, 1920'den 1924'e kadar Rudolf Laban ile dans eğitimi aldı ve daha sonra avangard Neue Tanzbühne'de (“Yeni Dans Sahnesi”) koreograf olarak çalıştı. Jooss, Viyana ve Paris'te bale eğitimi aldıktan sonra Almanya'ya dönerek bir okul (1927) ve şirket (1928) kurdu. 1930'da kendi grubunun sahne aldığı Essen Opera Binası'nda bale ustası oldu. 1932'de koreografisini yaptı. Yeşil Masa, Paris'te International Archives of Dance tarafından düzenlenen koreografi yarışmasında birincilik ödülü aldı. Daha sonra grubu Ballets Jooss olarak tanındı ve 1933 ve 1934 yıllarında bir dünya turu yaptı. Adolf Hitler iktidara geldiği için Jooss Almanya'ya dönmedi, ancak Sigurd Leeder ile karargahını Dartington Hall, Devon, Eng.'de yaptı. öğrenciler onun dansa yaklaşımını incelemeye geldiler. Jooss, 1949'da İngiliz vatandaşı olarak Essen'e döndü ve okulunu yeniden açtı. Şirketi 1953'te dağıtıldı (ve 1968'de okul müdürü olarak emekli oldu), ancak şirketi 1963 ve 1964 yıllarında festivaller için yeniden düzenledi.
Jooss'un başyapıtı, Yeşil Masa, savaşın anlamsızlığı üzerine yakıcı bir hicivdir. Diğer baleleri, Büyük şehir (1932) ve Yedi Kahraman (1933), ayrıca çağdaş temalara veya imalara sahiptir. Jooss, koreografisinde temel bale adımlarını ve pozisyonlarını korudu ve ifade edici jestlerden kapsamlı bir şekilde yararlandı, ancak nokta ve çoklu piruet kullanımı gibi virtüözite gösterilerini ortadan kaldırdı. Jooss, Dartington Hall'daki okulunda ve daha sonra Essen'de, Laban tarafından ortaya atılan ve bir dansçının ifade ve kontrol ile çok çeşitli dans stillerini gerçekleştirmesini sağlamak için tasarlanmış bir sistem olan ökinetiği daha da geliştirerek yaklaşımını resmileştirdi. Eklektik koreografisi ve öğretisi sayesinde Jooss, teatral dansın teknik ve tematik yelpazesini genişletti.
Paraşütçüler ve İkinci Dünya Savaşı
Paraşütçüler İkinci Dünya Savaşı'nda belirleyici bir rol oynayacaktı. Paraşütçüler, Almanların Girit'e saldırısında, Müttefiklerin D-Day'deki ilk saldırılarında hayati öneme sahipti ve Müttefiklerin Arnhem'e başarısız saldırılarında önemli bir rol oynadılar.
Paraşütçüler, İkinci Dünya Savaşı sırasında her iki tarafta da elit bir imaj geliştirdiler. Arnhem'de büyük bir cesaretle savaşan İngiliz paraşütçüler, yenilgide bile bu imajı sağlamlaştırmaya yardımcı oldular. Alman Fallschirmjager'ın Girit'e saldırısı, Alman perspektifinden aynı şeyi yaptı.
Askerleri düşman hatlarının gerisine bırakma arzusu yüzyıllar öncesine dayanıyor.
|“Bulutlardan inen on bin adam, birçok yerde, bir kuvvetin püskürtülmesi için bir araya getirilmeden önce sayısız fesat yapmasın diye, ülkesini savunmak için askerlerle kaplamayı göze alabilen prens nerede? onlara?" 1784 yılında Benjamin Franklin|
Birinci Dünya Savaşı'nda Winston Churchill, düşman köprülerini, fabrikaları ve sabotaj iletişimlerini yok etmek için "uçan sütunlar" bırakmayı önerdi. Amerikalı bir subay, Albay 'Billy' Mitchell, bir İngiliz Handley-Page bombacısından Metz şehrine paraşütle asker atmak için bir plan tasarladı. Ateşkes imzalandığı için iptal edildi.
Savaşlar arasında, dünyanın tüm askeri güçleri hava operasyonları fikriyle oynadı. Ruslar bu alanda erken bir liderlik aldı. 1936'da Kızıl Ordu'da 1.200 adam, Kiev yakınlarındaki manevralar sırasında paraşütle atladı. İzleyen yabancı askeri ataşeler uygun şekilde etkilendiler. Ruslar bu birliklere "çekirge savaşçıları" adını verdiler. İronik olarak, bu alanda savaş öncesi liderliklerine rağmen, Ruslar İkinci Dünya Savaşı'nda neredeyse hiç paraşütçü kullanmadılar. Rus partizan gruplarına liderlik edecek adamlar Alman hatlarının gerisine düştü. Kızıl Ordu tarafından tutulan bir efsane, büyük bir kar kümesini hedef aldıkları için alçaktan uçan bir uçaktan paraşütsüz atılan askerlerden bahsetti!
Savaş yaklaşırken ne İngiltere'nin ne de Amerika'nın paraşütçü alayları vardı. Her iki ülke de tam askeri birliklerin hava yoluyla - adamlar, erzak, topçu parçaları vb. ile hareketine inanmaktadır. Bu, havadan iniş olarak biliniyordu. Fransızlar, 1939'da bir paraşütçü taburu oluşturmuştu, ancak kısa süre sonra dağıldı.
Paraşütçülerin verdiği potansiyeli ele geçiren Almanlardı. Bu tür birlikler, Guderian'ın yıldırım savaşı vizyonuna mükemmel bir şekilde uyuyordu - Blitzkrieg.
Göring, Luftwaffe'nin başı olarak, 1935'te ilk paraşüt alaylarını kurdu. İspanya İç Savaşı sırasında, Almanlar, esas olarak Junkers 52'yi kullanarak havadan iniş konusunda deneyim kazanmıştı. İş gücü olacak olan bu uçak olacaktı. Fallschirjager - Alman paraşütçüler. Bir Luftwaffe generali olan Kurt Student, hava indirme eğitiminden sorumluydu.
Almanlar, 12 Mart 1938'de, Avusturya'nın ele geçirilmesi sırasında Alman paraşütçülerinin Avusturya'daki Wagram'da bir hava sahasını ele geçirip ele geçirmesiyle ilk havadan "saldırı" olarak sınıflandırılabilecek şeyi başlattı.
Almanlar Polonya'ya saldırdığında ve Eylül 1939'da dünyaya ilk Blitzkrieg bakışını verdiğinde, Polonya'nın bazı bölgelerinin paraşütçüler tarafından ele geçirildiğine dair birçok söylentiye rağmen paraşütçüler hiçbir rol oynamadı. Ancak Batı Avrupa'ya yapılan saldırıda, Mayıs 1940'ta Oslo ve Stavanger'daki hava üslerini ele geçirdiklerinde Norveç'e yapılan saldırıda Alman paraşütçüler kullanıldı.
Hollanda'ya yapılan saldırıda, Alman paraşütçüler Lahey kentinin izole edilmesinde büyük rol oynadılar ve Belçika'da hayati köprüleri ele geçirdiler ve Eben Emael'de stratejik bir kale aldılar.
Alman paraşütçüler J-52'den atladı
Bir yıl sonra, Almanlar Girit'e saldırmak için paraşütçüler kullandı. Bu, paraşütçülere ilk kez tam bir hedefe saldırma ve yenme görevi verildi. O zaman, tarihteki en büyük hava saldırısıydı. Adanın ağır bir çarpışmadan sonra alınmasına ve saldırı askeri folklora geçmesine rağmen, Almanlar çok ağır kayıplar verdi (%25) ve Hitler bu saldırı biçimine olan inancını kaybetti. Hitler'in emriyle, Alman paraşütçüler kara birlikleri olarak savaşacakları Rusya'ya gönderildi. Bununla birlikte, İngilizler bu savaşa daha fazla okudu ve Churchill'in desteğiyle İngiltere kısa süre sonra bir hava indirme tümenine sahipti.
Haziran 1940'ta Churchill, Savaş Kabine Sekreterliği'nin askeri kanadının başına şunları yazmıştı:
|“En az 5.000 paraşüt askerinden oluşan bir kolorduya sahip olmalıyız…Böyle bir kolordu oluşturmak için şimdiden bir şeyler yapıldığını duyuyorum ama sadece, inanıyorum ki, çok küçük bir ölçekte. Bu arada, iç savunmada şok birlikleri olarak rollerini daha az oynayamayan bu kuvvetleri eğitmek için yazın avantajından yararlanılmalıdır.” W Churchill|
Kraliyet Mühendislerinden Binbaşı John Rock'a bir İngiliz hava indirme birimi oluşturma görevi verildi. Almanların aksine, İngiliz paraşütçüler ordunun bir parçasıydı. Rock'ın birimi Ringway, Manchester'da bulunuyordu ve minimum malzeme ile yetinmek zorundaydı. İlk uçakları, paraşütçülerin uçaktan atlayabilmeleri için arka top taretini kaldıran Whitley bombardıman uçaklarıydı (yan kapıdan atlamanın aksine).
İngilizler ilk gösteri atlamalarını Kasım 1940'ta dört Whitley bombardıman uçağının 50 paraşütçü düşürmesiyle yaptı. Aynı ay, General 'Boy' Browning, Hava Kuvvetleri Komutanlığı Genel Memurluğuna atandı. Aralık 1940'ın sonunda, belirgin işareti bordo bere ve kanatlı at Pegasus'un üzerinde Bellerophon'lu bir omuz yaması olan İngiliz 1. Hava İndirme Tümeni'ni oluşturmak için her şey hazırdı.
Amerika'da, hava indirme tugayı 1939'da Piyade Şefi tarafından tartışıldı. Haziran 1940'ta Piyade'nin kontrolü altında bir paraşüt test takımı ortaya çıktı. Bu müfreze Binbaşı William Lee tarafından yönetildi. 1940 sonbaharında Amerika'da bir paraşüt taburu ve Georgia'daki Fort Benning'de bir paraşüt okulu kuruldu. Amerikalılar, İngilizler gibi, adamlarını bir düşme bölgesine teslim etmek için planörlerin kullanımını denediler.
Hem İngiltere'nin hem de Amerika'nın hava indirme tümenleri toplamda yaklaşık 9.000 adam olma eğilimindeydi. Eğilim, bir savaş alanında hareket etme yeteneklerini artırmak için hafif silahlı adamlara gitmekti. Bu, tanklar ve diğer zırhlı araçlarla karşı karşıya kaldıklarında onları yerde dezavantajlı hale getirdi. Girit'te Almanlara verilen hasar, İngilizlere ve Amerikalılara, havadan saldırıya hazırlanan herhangi bir alanın saldırganlar için ağır kayıplarla sonuçlanacağı konusunda bir ders verdi.
D-Day'deki havadaki askerler, sahil inişlerine kıyasla (Omaha hariç) orantısız olarak yüksek kayıplar verirken, Arnhem'e yapılan hava saldırısı başarısız oldu. Müttefiklerin Burma'daki hava sahalarını ele geçirmek için paraşüt alaylarını kullanmadaki başarısı, yalnızca kara kuvvetlerinin yanı sıra hava birliklerinin katılımından kaynaklanıyordu. Avrupa'nın batı sektöründe, Müttefiklerin ilerleme hızı o kadar yüksekti ki, havadan toplu bir saldırıyı planlamak ve koordine etmek için zaman hiçbir zaman müsait olmadı.
Kıdemli askeri komutanların çoğu, hava indirme birliklerinin rolünü sadece stratejik yerleri (Arnhem'deki örnekteki köprüler gibi) ele geçirmek ve onları kara birlikleri gelene kadar tutmak olarak gördü. 'Operasyon Varsity'de, hava indirme birlikleri, ilerlemeden önce nehri geçmesi gereken kara birliklerine destek vermek için Ren Nehri'ne bakan bir sırt tuttu. Bu örnekte, paraşütçülerin ayrıca Ren Nehri'ni geçme hızını engelleyecek herhangi bir Alman saldırısına karşı savaşmaları bekleniyordu.
Birçok durumda, paraşütçüler normal piyade olarak kullanıldı. Bu hem Avrupa ihtilafında hem de Pasifik'te oldu. Bulge Savaşı sırasında, Eisenhower Alman karşı saldırılarına karşı savaşmak için piyade birimleri olarak üç hava indirme tümeni kullandı. Filipinler'de, ABD 11. Hava İndirme Tümeni düzenli piyade olarak savaştı.
Kurt Öğrenci : Nazi Almanyası - Tarih
2. Dünya Savaşı'nın Alman paraşütçüleri Fallschirmjager, tarihteki ilk havadan piyade saldırılarını gerçekleştirdi. Almanya 1940'ta Batı Avrupa'yı işgal ettiğinde, Alman paraşütçüler paraşütle atladı ve planörlerle indi ve stratejik pozisyonları ele geçirdi. Bir yıl sonra, Mayıs 1941'de, en büyük operasyonlarında, Akdeniz'deki büyük ada Girit'i yalnızca hava kuvvetleriyle işgal ettiler ve fethettiler. Kayıpları o kadar fazlaydı ki, Hitler asla başka bir büyük hava operasyonu yapmamaya karar verdi, bu yüzden Alman paraşütçüler savaşın geri kalanında seçkin piyade olarak hizmet ettiler.
Paraşütçülerin havadaki piyade olarak askeri kullanımı aslen bir Rus yeniliğidir. 1920'lerden beri Rus ordusu, paraşütçülerin kullanımını giderek daha büyük ölçekte tatbik etti ve gösterdi. Bazı yabancı subayların bu tatbikatları izlemelerine izin verildi. Bunlardan biri, 1. Dünya Savaşı'nda savaş pilotu ve filo lideri olan Alman Albay Kurt Student idi.
Öğrenci, paraşütçülerin askeri potansiyelinden heyecan duyuyordu, ancak Alman paraşütçü kuvvetinin kurulması, 1935'te Alman askeri birikimi başlayana kadar ertelendi. Bu arada Öğrenci, gelecekteki hava kuvvetlerinin diğer unsuru olan planörlerde uzman oldu (Dünya'dan sonra Savaş 2, helikopter, havadan iniş aracı olarak planörün yerini aldı).
Alman paraşütçü kuvveti Fallschirmjager, Ocak 1936'da hevesli Student komutanı olarak kuruldu. Tek bir paraşütçü taburu olarak başladı ve hızla büyümeye devam etti, 1938'de bir bölünme ve daha sonra paraşütçüler, planör birlikleri ve seçkin piyade dahil bir Kolordu haline geldi. Seçilmiş ve çok iyi eğitilmiş gönüllülerden oluşan geniş ve bağımsız bir elit güçtü. Uçağa bağlı paraşüt açma ipi gibi performanslarını artıran, paraşütle atlamayı daha güvenli hale getiren ve daha düşük irtifalardan atlamalarını sağlayan ve düşman ateşine maruz kalmayı azaltan yeni taktikler ve teknikler geliştirdiler. Fallschirmjager kuvveti Alman Hava Kuvvetlerine aitti. Konsept, esas olarak düşman hatlarının arkasındaki stratejik pozisyonları yok etmek yerine ele geçirmek için hava bombardımanının yapamayacağını elde etmek için kullanılacaktı.
Nakliye uçakları, 17 paraşütçü taşıyan sıradan Junkers 52 ve bir ton daha ağır silah ve teçhizat veya birlik taşıyan ve boş bir Junkers 52 tarafından çekilip iniş bölgesi üzerinde bırakılabilen DFS 230 planördü.
1938'den beri Fallschirmjager Çekoslovakya, Avusturya ve Polonya'da planlanan operasyonlar için hazırlandı, ancak bunlar iptal edildi. İlk saldırıları Nisan 1940'ta Norveç ve Danimarka'da oldu, hava indirme kuvvetleri önemli Norveç ve Danimarka hava limanlarına indi ve ek kuvvetlerin güvenli inişine izin vermek için onları ele geçirdi. Junkers 52 savaştan önce yolcu uçağı olarak kullanılıyordu ve Alman pilotların çoğu savaştan önce Norveç hava limanlarına indi, bu yüzden sürpriz ve aldatma mükemmeldi ve indiklerinde Almanlar savunucuları çabucak ezdi.
Bu sefer paraşüt ve planör inişlerini içeren ikinci operasyonları, bir ay sonra Batı Avrupa'nın işgalindeydi. Paraşütçülerin en iyi yaptığı şeyi yaptılar ve ilerleyen Alman zırhının geçmesi gereken düşman hatlarının arkasındaki hayati nehir köprülerini ve diğer önemli köprüleri koruyan müthiş bir Belçika kalesi Eben Emael'i ele geçirdiler.
Eben Emael, yaklaşık bin Belçikalı asker tarafından yönetildi ve güçlü bir şekilde tahkim edildi. Pek çok makineli tüfek mevzii, mayın tarlaları, dikenli teller, bir hendekle çevrili ve yeraltı sığınakları ve tünellerle birbirine bağlanan 18 topçu silahıyla yedi büyük müstahkem topçu mevzisiydi.
10 Mayıs 1940'ta, şafakta, bu kale, üzerine 10 planörle inen sadece 78 Fallschirmjager askeri tarafından saldırıya uğradı. Hafif silahlarla ve 100 kiloluk zırh delici patlayıcılarla donatılmışlardı. Baskından önce bu 78 paraşütçü, Eben Emael kalesinin tam boyutlu bir modeli üzerinde eğitim aldı. Tam bir şaşkınlık içinde büyük kalenin çatısına indiler ve şoka uğramış Belçikalılara karşı çok daha üstün dövüş becerileriyle çatı alanını hızla ele geçirmeyi başardılar ve savunucuları birbiri ardına kırdıkları müstahkem sığınaklarına hapsettiler. özel patlayıcı yükleriyle. Alman kayıpları sadece altı ölü ve yirmi yaralı idi. Bir gün sonra, paraşütçülere Alman kara kuvvetleri de katıldığında, kalenin içinde kalan yüzlerce Belçikalı savunucu teslim oldu.
Sadece 78 Alman paraşütçüden oluşan küçük elit kuvvet, güçlü bir kalede çok daha büyük bir kuvveti yendi. Tarihin en cüretkar ve başarılı baskınlarından biri olmaya devam eden büyük bir başarıydı, seçkin askerlerin düzgün planlanmış baskınlarda neler başarabileceğinin bir modeli.
Kurt Student, Hollanda'daki çatışmalarda ciddi bir kafa travması geçirdi, ancak hayatta kaldı. Bir yıl sonra göreve geri döndü ve o ve Erwin Rommel büyük ölçekli bir hava indirme operasyonu önerdi.
Merkür Operasyonu - Girit'in havadan işgali
Bütün bir Fallschirmjager tümeninin, doğu Akdeniz'deki büyük Girit adasına paraşütle atlayıp planörlerle inmesini, müttefik savunucularını yenmesini ve hava ve deniz yoluyla takviyelerin desteğiyle işgal etmesini önerdiler. Fallschirmjager'ın eski başarılarından etkilenen Hitler, Girit'teki operasyonun bir ay sonra Rusya'ya yönelik işgalin başlamasından önce sona ermesi şartıyla kabul etti, ancak bu, Student'in ihtiyaç duyduğundan çok daha fazla zamandı.
Almanya'nın Girit'i almaktaki stratejik amacı, onu esas olarak Luftwaffe için ileri bir Alman üssü haline getirmek, onun Doğu Akdeniz'deki İngiliz savaş gemilerini ve konvoylarını daha kolay bulup saldırmasını sağlamak ve bu sayede Rommel'in İngilizlere karşı Kuzey Afrika seferine çıkmasına yardım etmekti. Mısır'daki kuvvetler.
Girit, yaklaşık 35.000 hafif silahlı müttefik ve Yunan piyadesi tarafından tutuldu ve bunların çoğu yakın zamanda Yunanistan anakarasından Girit'e tahliye edildi. İstihbarat sayesinde saldırının kendisi sürpriz olmadı. Saldırının Girit'in uzun kuzey kıyılarında olacağı da açıktı. Müttefik kuvvetler ellerinde olanlarla saldırıya hazırlandılar ve Kraliyet Donanması Girit'in kuzeyindeki denizde devriye gezdi.
- 3 elit piyade tümeni (paraşütçüler bölümü, hava indirme bölümü, dağ piyade bölümü)
- 500 Junkers 52 uçak ve hava taşımacılığı için 72 planör
- 300 avcı uçağı, 200 Stuka pike bombardıman uçağı ve hava desteği için 30 diğer bombardıman uçağı
- Birlik taşımacılığı için sivil gemiler ve eskort için torpido botlarından oluşan bir kuvvet
Alman hazırlıklarındaki tek kusur, istihbaratlarının Girit'teki İngiliz kuvvetini gerçek boyutunun üçte biri kadar hafife almasıydı. Bu onlara saldırı sırasında çok ağır kayıplara mal oldu.
20 Mayıs 1941 sabahı Girit yine Almanlar tarafından yoğun bir şekilde bombalandı, ancak bu sefer bombardıman uçaklarını, paraşütçüler veya çekme planörleri taşıyan Junkers 52'lerin büyük ve yoğun oluşumları izledi. Birkaç yerde saldırdılar, ancak asıl saldırı Canea'da ve Girit'in kuzey kıyısının batı yakasında yakındaki Maleme'deydi. Orada bir havaalanı ve bir liman vardı ve ikisi de korunuyordu.
Canea ve Maleme yakınlarına inen 6000 Alman paraşütçü ve ayrıca Girit'in doğu yakasına çıkanlar, tüm gün ağır kayıplarla savaştı, ancak müttefik savunucular pozisyonlarını korudu ve Almanlar savaşı kaybedecek gibi görünüyordu. . Ayrıca, geceleri Almanlar deniz yoluyla takviye göndermeye çalıştılar, ancak İngiliz Donanması tarafından yakalandılar ve batırıldılar. Alman paraşütçüler, durumu değerlendirmek için pilotların raporlarına güvenmek zorunda kalan Atina'daki operasyonun komuta merkeziyle doğrudan telsiz bağlantısını da kaybetti.
Student, yerdeki paraşütçülerini acilen güçlendirmesi veya kaybetmesi gerektiği açıktı, ancak Maleme'deki havaalanına daha fazla asker indirmenin mümkün olup olmadığını bilmiyordu. Batı Girit'teki paraşütçülere komuta eden ve daha sonra en yüksek madalyalı Alman savaş kahramanlarından biri haline gelen Albay Ramcke'ye ne pahasına olursa olsun Maleme'yi almasını emretti ve ardından tek bir Junkers 52'yi Maleme'ye inmeye çalışmak ve rapor vermek üzere gönderdi.
Alman pilot, şafakta Maleme'ye ateş altında indi, Junkers 52'yi bazı şaşırmış Alman subaylarının yakınında durdurdu, onlardan güncel bir durum raporu aldı ve tekrar havalandı. Tekrar güvenli bir şekilde havalandıktan sonra, pilot derhal Student'a inişin mümkün olduğunu bildirdi ve Student derhal uçaklarının içinde bekleyen takviye kuvvetlerine havalanıp Maleme'ye uçmalarını emretti.
Maleme'nin şiddetli savaşında, müttefik taraf kritik bir hata yaptı ve bu da Almanlara en kritik zamanda büyük ölçüde yardımcı oldu. Maleme havaalanını ateşle kaplayan tepeyi tutan müttefik kuvvetlerin komutanı, Ramcke'nin paraşütçülerinin sürekli baskısı altındaydı. Müttefik komutanı ve üstleri, Almanların takviye kuvvetlerini getirmek için hava sahasını kullanmasını önlemenin kilit önemini anlayamadılar, bu yüzden mevcut takviyeleri almak ve bu tepeyi tutmak yerine, müttefik komutanının burayı terk etmesine izin verildi ve sadece Alman Junkers uçakları takviyelerle Maleme'ye inmeye başlamadan önce.
Bu, modern savaşta genellikle hava üstünlüğünü elde etmek anlamına gelen daha yüksek yer konumunu korumanın öneminin klasik bir örneğiydi ve orada, Maleme'de, Müttefiklerin savaşı, Girit adası ve ağır kayıpların daha yüksek yer maliyetini terk etmesi. savaşın geri kalanında acı çektiler.
With the arrival of more and more reinforcements landing in Maleme airport, the Germans could finally secure their beachhead in West Crete, receive some reinforcements by sea (their total force in Crete reached 17,500), and start pushing the allied defenders. After several more days, the allied commander in Crete realized he was fighting a lost battle and ordered to evacuate his forces from the island, an evacuation which suffered heavy losses in men and ships to German air attacks.
Paratroopers on the ground
The German paratroopers conquered Crete, but at a heavy cost of thousands dead and thousands wounded, mostly of Germany's finest soldiers, and the loss of 170 transport aircraft and dozens of fighters and bombers. These losses were dwarfed just months later by the tremendous German losses in the fighting in Russia which began a month later, but in mid 1941, at the peak of his triumph, Adolf Hitler was shocked by the heavy losses of the paratroopers' invasion of Crete and he decided that there will be no more large scale German airborne operations. In the rest of World War 2, other than a few insignificant small operations, the Fallschirmjager fought on the ground, as elite infantry. They proved themselves again and again as formidable opponents, especially in Monte Cassino (early 1944), in Normandy, and in Holland, where they defeated the British paratroopers in Arnhem. The lessons of large scale operation of paratroopers by the Germans were learned by The Allies, which later during the war made several such operations.
Generaloberst Kurt Student
Gönderen AlifRafikKhan » 21 Jul 2009, 15:16
Kurt Student was born in Birkhonz, Germany, on 12th May 1890. He joined the German Army and was commissioned in 1912. The following year he moved to the German Army Air Service and during the First World War he piloted reconnaissance and bomber aircraft.
After the war Student remained in the armed forces and in 1934 he joined the Luftwaffe. As a senior adviser he played an important role in creating the new German air force. Promoted to major general he was instructed to form Germany's first parachute battalion in 1938. The 7th Air Division was not used in Poland because Adolf Hitler wanted to keep its existence secret until the Western Offensive.
Student's parachute troops were employed successfully in Norway, Belgium and the Netherlands in 1940. This included the dropping of 4,000 parachutists around Hague and Rotterdam. During the operation Student was shot in the head and he was unable to return to duty until January 1941.
Student was involved with Hitler in planning Operation Sealion but eventually plans to drop parachute units in England and Northern Ireland were abandoned. So also were plans to carry out an airborne invasion of Gibraltar after General Francisco Franco refused to allow support troops to go across Spain.
The airborne assault on Crete between 20th May and 1st June, 1941, was very costly when 4,000 parachutists were killed. Adolf Hitler was shocked by the scale of these losses and decided that no more large-scale airborne operations should be undertaken. The invasion of Malta was cancelled and it was decided that airborne units should be used as ground troops.
Student's troops were used in Italy, Belgium, Holland and France during 1944. After the Normandy landings his 1st Parachute Army attempted to halt the advance of General Bernard Montgomery and his allied troops to the Rhine. Just before he committed suicide, Adolf Hitler named Student to replace Gotthard Heinrici as commander of AG Vistula. Kurt Student died in 1978.
Re: Generaloberst Kurt Student
Gönderen AlifRafikKhan » 21 Jul 2009, 15:19
Kurt Student with Hermann Bernhard Ramcke and Hans Kroh.
Re: Generaloberst Kurt Student
Gönderen AlifRafikKhan » 21 Jul 2009, 15:28
Kurt Student inspecting Fallschirmjäger.
Re: Generaloberst Kurt Student
Gönderen AlifRafikKhan » 21 Jul 2009, 15:32
Re: Generaloberst Kurt Student
Gönderen AlifRafikKhan » 21 Jul 2009, 21:26
Promotion of Kurt Student :
# Fähnrich: 3 March 1910 (with effect from 1 March 1910)
# Leutnant: 20 March 1911 (Patent 24 June 1909)
# Oberleutnant: 18 June 1915
# Hauptmann: 20 June 1918 (RDA 5 October 1916)
# Major: 1 January 1930
# Oberstleutnant: 1 January 1934
# Oberst: 20 January 1935
# Generalmajor: 1 April 1938
# Generalleutnant: 1 January 1940
# General der Flieger (later, General der Fallschirmtruppe): 1 August 1940
# Generaloberst: 13 July 1944
* 3 March 1910-1 August 1911: Assigned to Jäger-Bataillon Graf Yorck von Wartenburg (Ostpreußisches) Nr.1, Ortelsburg.
* 1 May 1910-1 March 1911: Detached for pilot training at the Military Flying School Berlin-Johannisthal (pilot's license on 8 August 1913).
* 1 February 1914-31 March 1914: Detached to Flying Station Posen and Flieger-Bataillon 2, Posen.
* 2 June 1914-1 August 1914: Detached as a pilot with Flieger-Bataillon 2, Posen.
* 2 August 1914-9 February 1916: Transferred as a pilot to Feldflieger-Abteilung [Field Flying Detachment] 17.
* 10 February 1916-16 May 1916: Assigned as a pilot to Kampfstaffel 19 / Kampfgeschwader 4 of the Army High Command.
* 17 May 1916-15 October 1916: Assigned as a pilot to Army Fokkerstaffel [Fokker Squadron--equipped with Fokker "eindecker" scouts] of the 3rd Army.
* 7 October 1916-15 October 1916: Assigned as a pilot to Jagdstaffel [Fighter Squadron] 9.
* 16 October 1916-2 May 1917: Commander of Jagdstaffel 9.
* 2 May 1917-11 July 1917: Wounded in aerial combat/in hospital.
* 12 July 1917-24 February 1918: Commander of the Jagdgruppe [Fighter Group] of the 3rd Army.
* 25 February 1918-1 March 1918: Transferred to Fliegerersatz-Abteilung [Flying Replacement Detachment] 3, Gotha.
* 2 March 1918-13 June 1918: Flight leader in Fliegerersatz-Abteilung 3, Gotha.
* 14 June 1918-30 September 1919: Detachment leader for Experiments and Science at Alderhorst in the Command of Flight Masters / Flieger-Abteilung A.
* 1 October 1919-31 March 1920: Transferred to the Abwicklungsstelle in the Inspectorate of Weapons and Equipment / Reich War Ministry.
* 1 April 1920-30 September 1921: Consultant for flight technology in the Inspectorate of Weapons and Equipment / Reich War Ministry.
* 1 October 1921-30 October 1921: Commandant of Troop Training Area Arys and, at the same time, detached to the Army Peace Commission.
* 30 October 1921-30 April 1922: Illness following the crash of a sport glider on a flight attempt - transferred to Kraftfahr-Abteilung [Transport Battalion] 3.
* 1 May 1922-30 November 1922: Transferred to the Inspectorate of Weapons and Equipment / Reich War Ministry.
* 1 December 1922-31 October 1928: Consultant and leader of Group "Flight Technology" in the Inspectorate of Weapons and Equipment / Reich War Ministry.
* 1 November 1928-30 November 1928: On the staff of the Replacement Battalion of Infantry Regiment 2.
* 1 December 1928-31 December 1928: Transferred to the 10. Company of Infantry Regiment 2.
* 1 January 1929-31 January 1931: Company chief in Infantry Regiment 2.
* 1 February 1931-31 January 1933: Commander of I./Infantry Regiment 2.
* 19 May 1931-6 October 1931: Detached to special aviation course in Würzburg.
* 13 November 1932-27 November 1932: Detached to special aviation course in Würzburg.
* 1 February 1933-31 August 1933: Transferred to the Kommandantur Berlin.
* 1 September 1933: Transferred from the Army to the Luftwaffe.
* 1 September 1933-30 September 1933: Officer for special duties to the Reich Aviation Ministry.
* 1 October 1933-31 July 1935: Commander of the Technical Training Schools of the Luftwaffe, Jüterbog.
* 1 August 1935-30 September 1936: Commander of the Test Center for Flying Equipment and Military Airfield Commandant Rechlin.
* 8 September 1935-17 September 1935: Commander of Flieger-Regiment 3 (1935 Reich Party Day in Nürnberg).
* 1 October 1936-28 February 1937: Commander of the Aviation Weapons School and Chief of Staff to the Command of Flying Schools.
* 1 March 1937-30 September 1937: Inspector of Flying Schools.
* 1 October 1937-31 March 1938: Higher Air Commander IV.
* 1 April 1938-3 July 1938: Commander of the 3. Flieger-Division [Air Division].
* 4 July 1938-31 August 1938: Commander of the Parachute Troops and Air Landing Troops.
* 1 September 1938-30 September 1940: Commander of 7. Flieger-Division (Parachute Troops).
* 1 February 1939-31 May 1941: At the same time, Inspector of Parachute Troops and Air Landing Troops.
* 14 May 1940-1 January 1941: Wounded/in hospital/on leave [Student was struck in the head by a stray bullet while in Rotterdam negotiating the Dutch surrender. The bullet was probably fired by troops of the Leibstandarte SS Adolf Hitler Regiment.].
* 1 January 1941-1 March 1944: Commanding General of the XI. Fliegerkorps. [On 23 May 1941, General Student and his staff flew into Crete to personally supervise the battle.]
* 1 June 1941-28 February 1944: At the same time, Commanding General of the Parachute Troops.
* 1 March 1944-4 November 1944: Commander-in-Chief, 1. Fallschrim-Armee [Parachute Army].
* 27 October 1944-4 November 1944: At the same time, Commander of Army Group Student.
* 7 November 1944-25 January 1945: Commander-in-Chief, Army Group H.
* 25 January 1945-8 May 1945: Commander-in-Chief of the Parachute Troops.
* 28 January 1945-30 March 1945: Führer Reserve Luftwaffe High Command.
* 31 March 1945-10 April 1945: Commander, Army Group Student.
* 10 April 1945-28 April 1945: Commander-in Chief, 1. Fallschrim-Armee.
* 29 April 1945-8 May 1945: Commander-in-Chief of Army Group Weichsel [Vistula]. [On 29 April 1945, Generalfeldmarschall Wilhelm Keitel personally dismissed Generaloberst Gotthard Heinrici from command of Army Group Weichsel for conducting an unauthorized withdrawal. Keitel named Generaloberst Kurt Student as his replacement. However, Student did not arrive from Holland to assume physical command of Army Group Weichsel until 1 May 1945. In the meantime, General der Infanterie Kurt von Tippelskirch had been persuaded by Generalfeldmarschall Keitel and Generaloberst Alfred Jodl to assume acting command of the army group on 29 April 1945 pending Student’s arrival. On 2 May 1945, the day after Student took command, the end was clearly in sight as American tanks overran the Amy Group Weichsel quartermaster section in Schwerin Student narrowly escaped capture.]
* 28 May 1945-1948: Prisoner of war in British captivity.
o 31st March 1946 transferred to LDC (London District Cage) from Island Farm Special Camp 11
* After the war Student was charged with war crimes that allegedly took place in Crete. He was sentenced to 5 years' imprisonment but was released after serving only two years.
o Student was found guilty on three out of eight charges but the finding and sentence was not confirmed by the convening authority (Commander of the 30th Corps District). He was subsequently wanted for extradition to Greece, but was released on medical grounds (the long trip would have further aggravated his brain injury sustained during the invasion of Holland in 1940). (Chris Madsen, Associate Professor Canadian Forces College, Toronto)
* During World War I, Kurt Student scored six confirmed aerial victories (and one unconfirmed Russian aircraft on the Eastern Front) as a fighter pilot on the Western Front.
Number Date Unit Opponent Location
Unconfirmed 30 September 1915 FFA 17 Moraine Galicia
1. 6 July 1916 AOK 3 Nieuport 11 Peronne
2. 1 August 1916 AOK 3 Caudron Vaux
3. 8 August 1916 AOK 3 Nieuport North St.Souplet
4. 16 March 1917 Jasta 9 Nieuport ?
5. 22 August 1917 Jasta 9 Nieuport Hill 304
6. 1 November 1917 Jasta 9 Nieuport South of Ripont
* Knight's Cross of the Iron Cross: 12 May 1940, Generalleutnant, commander of 7. Flieger-Division for action in the Netherlands.
* Oakleaves (No. 305): 27 September 1943, General der Flieger, Commanding General of the XI. Fliegerkorps.
* Prussian Royal Hohenzollern House Order, Knight's Cross with Swords: May 1917.
* Prussian Iron Cross, 1st Class (1914): 29 August 1915.
* Prussian Iron Cross, 2nd Class (1914): 26 September 1914.
* 1939 Bar to the Prussian Iron Cross, 1st Class: 20 September 1939.
* 1939 Bar to the Prussian Iron Cross, 2nd Class: 20 September 1939.
* Saxon Albert Order, Knight 2nd Class with Swords: 15 June 1917.
* Cross of Honor for Combatants 1914-1918: 30 January 1935.
* Armed Forces Long Service Award, 1st Class (25-year Service Cross): 2 October 1936.
* Armed Forces Long Service Award, 3rd Class (12-year Service Medal): 2 October 1936.
* Commemorative Medal of 1 October 1938 with Castle Prague Bar
* Wound Badge in [Silver?] – World War II award.
* German Army Pilot's Badge – Pre-World War I award: 27 February 1914.
* Flyer’s Commemorative Badge: 10 September 1919.
* Military Pilot’s Badge: 21 May 1935.
* Luftwaffe Combined Pilot/Observer Badge in Gold with Diamonds
* "KRETA" Campaign Cuff-Title
International stardom and move to the United States
After the publication of the incompleteness theorem, Gödel became an internationally known intellectual figure. He traveled to the United States several times and lectured extensively at Princeton University in New Jersey, where he met Albert Einstein. This was the beginning of a close friendship that would last until Einstein’s death in 1955.
However, it was also during this period that Gödel’s mental health began to deteriorate. He suffered from bouts of depression, and, after the murder of Moritz Schlick, one of the leaders of the Vienna Circle, by a deranged student, Gödel suffered a nervous breakdown. In the years to come, he suffered several more.
After Nazi Germany annexed Austria on March 12, 1938, Gödel found himself in a rather awkward situation, partly because he had a long history of close associations with various Jewish members of the Vienna Circle (indeed, he had been attacked on the streets of Vienna by youths who thought that he was Jewish) and partly because he was suddenly in danger of being conscripted into the German army. On Sept. 20, 1938, Gödel married Adele Nimbursky (née Porkert), and, when World War II broke out a year later, he fled Europe with his wife, taking the trans-Siberian railway across Asia, sailing across the Pacific Ocean, and then taking another train across the United States to Princeton, N.J., where, with the help of Einstein, he took up a position at the newly formed Institute for Advanced Studies (IAS). He spent the remainder of his life working and teaching at the IAS, from which he retired in 1976. Gödel became a U.S. citizen in 1948. (Einstein attended his hearing because Gödel’s behaviour was rather unpredictable, and Einstein was afraid that Gödel might sabotage his own case.)
In 1940, only months after he arrived in Princeton, Gödel published another classic mathematical paper, “Consistency of the Axiom of Choice and of the Generalized Continuum-Hypothesis with the Axioms of Set Theory,” which proved that the axiom of choice and the continuum hypothesis are consistent with the standard axioms (such as the Zermelo-Fraenkel axioms) of set theory. This established half of a conjecture of Gödel’s—namely, that the continuum hypothesis could not be proven true or false in standard set theories. Gödel’s proof showed that it could not be proven false in those theories. In 1963 American mathematician Paul Cohen demonstrated that it could not be proven true in those theories either, vindicating Gödel’s conjecture.
In 1949 Gödel also made an important contribution to physics, showing that Einstein’s theory of general relativity allows for the possibility of time travel.
An Intimate History of German Soldiers in the First World War
A few weeks after the outbreak of the First World War, German lieutenant Kurt K. began a correspondence with his fiancée, Lotte, that would last through almost four years of combat. After enduring artillery bombardments for endless days and witnessing the death of his closest friend, he wrote to his fiancée: “It’s like I live more in a dream than in reality.” In his intimate expression of these feelings, Kurt K. let down his guard to confess that he may no longer be able to maintain his masculine, iron image of emotional self-control:
I feel so completely alone. The last of my friends went to East Prussia, because he had to take care of his step mother. But his brother was killed. Don’t think I’m soft. But think about it this way: if suddenly all your female friends, with whom you had shared joy and pain, were killed off, wouldn’t you also have such thoughts?
Such a willingness to expose his vulnerability, and to express his fear that Lotte would think he was ‘soft,’ marked a decisive moment for Kurt K., who wrestled with the pressures of a masculine ideal to which men were expected to conform in 1914. The dominant masculine ideal stressed emotional self-control, abstinence, and toughness. The image of the steel-nerved front soldier became ubiquitous in popular media. It was a cornerstone of postwar myths of the rugged ‘New Man’ who emerged out of the horrors of war. Further, effeminate behavior and homosexual men were denounced as threats to this militarized ideal of masculinity. During the war, however, front soldiers would modify masculine ideals to reflect their experiences with modern warfare. The officially-sanctioned ideal of an emotionally controlled, sexually abstinent warrior seemed increasingly condescending and inhumane to men who had to deal with the hardship of the front, where men sought sexual outlets and expressed emotions such as fear, anxiety, and love more openly as the war broke down inhibitions and traditional social structures.
Perceptions of masculinity constructed by enlisted men and officers at the front were much more ambiguous than prevailing media and military ideals suggested. Soldiers’ narratives of the war experience in front newspapers, letters home, and diaries reveal the complex ways soldiers on the Western and Eastern fronts perceived ideals of masculinity, expressed love, found intimacy, and experienced sex. Kitabımda, An Intimate History of the Front: Masculinity, Sexuality, and German Soldiers in the First World War, I analyze how German soldiers in the Great War actively negotiated, bolstered, and challenged prevailing masculine ideals in an effort to survive the traumatic experience of modern war.
In their front newspapers and letters, many men criticized the masculine image of the self-controlled, emotionally disciplined warrior. As a result, men searched, often desperately, for emotional support and intimacy, which included confessions of vulnerability and hunger for nurturing and compassion. They began to incorporate these ‘feminine’ emotions into their conceptions of idealized masculinity. Some sought, with mixed success, greater intimacy with women. Others craved intimacy with other men under the guise of comradeship. For soldiers in the First World War, comradeship was essential for surviving psychological stress. It provided an acceptable way for men to express emotional support and compassion, and it gave them a sense of familial bonds and belonging that was crucial for survival as men felt both isolated and distant from their traditional social structures. However, ‘comradeship’ was not defined homogeneously. It was contested and appropriated by different social and political groups, and it was used as a basis for exclusion, especially by the political right, and later, by the National Socialists, who defined political and racial ‘enemies’ as outsiders to the ‘national community.’
At the same time, ‘comradeship’ became an umbrella concept under which both heterosexual and homosexual men with different perceptions of emotional and sexual norms found inclusion, at least from their point view, as ‘real men.’ Soldiers who saw themselves as ‘real men’ and ‘good comrades’ sometimes fantasized about adopting feminine characteristics, or even experimented with homosexual love. This normalization of ‘feminine’ emotions of compassion and nurturing created a safer space for men to express love, allowing for experimentation with different emotional and sexual paradigms. The brutality of war made some men feel repulsed by what they saw as innately masculine characteristics, and they envied the ‘softer’ characteristics of the ‘other sex.’ ‘Feminine’ emotions, once condemned as ‘soft’ and weak, were now seen as essential to providing emotional support to comrades under stress. For example, in a 1918 poem titled “We poor men!” in the front newspaper Der Flieger (The Flyer), a sergeant turned poet named Nitsche longed for an existence without bombs, trenches, and horrifying front-line conditions. Lamenting the images of bombed-out landscapes and the tedium of military drill, Nitsche envied women’s “sweet smiles” and beauty. He refrained: “We poor, poor men are so completely wicked. I wish I were a girl. I wish I weren’t a man!” Nitsche fantasized that he could transform into a woman. He dreamt of cooking wonderful meals and gracefully moving about: “My breasts would arch themselves as I waltz about in high heels,” and he ended the poem with: “For a long time I could kiss the entire company, and I would certainly not absorb the fragrances that come out of the frying pan – Oh, if I only were a girl, why am I a man!” Nitsche’s poem pushed emotional transgression to its logical conclusion, as it exhibited a soldier’s fantasy, in the safe zone of humor, about actually changing his gender in order to escape the expectations of being a “wicked” man. He fantasized that he could be a better comrade as a woman, providing love and comfort to men who needed it.
A German postcard depicting the masculine ideal, the emotionally controlled Warrior, published sometime before 1916. (From the personal collection of Jason Crouthamel)
The desperate need for ‘feminine emotions’ of love and nurturing provided a space for men to express their desires. While the correspondence between many couples revealed a widening gulf between traumatized men and women, other couples grew closer as they turned their letters into a kind of secret world where they could explore intimacy. Many men, such as the aforementioned Kurt K., confessed feelings of vulnerability, emotional dependence, fear, and love that may have been otherwise taboo in the confines of the heroic ideal. In the case of Fritz N. and his girlfriend, Hilde, letters became a medium for developing an emotionally-rich and sexually-charged fantasy life. For example, in one letter, Fritz advised Hilde on how to sneak into his trench at night:
I must explain to you how you can find me! We could meet in a shack in a deep-cut trench. You must be quiet, very quiet, because there are so many people everywhere. Radio operators, telephone specialists and other soldiers – I’m not alone in my bedroom: the captain lies next to me and he’s such a light sleeper!! And it’s so terribly cold! You must firmly cuddle me.
Other times, soldiers’ search for intimacy translated into homosexual desire. Similar to their heterosexual comrades, homosexual activists glorified the nurturing ‘feminine’ side of comradeship, as long as there was no ambiguity that they were indeed ‘real men.’ In the booklet Male Heroes and Comrade-Love in War, front veteran Georg Pfeiffer, a member of one of the earliest homosexual rights organizations, the ‘Community of the Self-Owned’, argued that “physiological friendship” was always the foundation for heroism, courage, and sacrifice displayed in war. “Friend-love” promoted by the ancient Greeks, he argued, “was the equivalent of modern ‘camaraderie’,” and it bonded the soldier to the nation:
Only the super-virile ‘superman,’ whose nature it is to also possess female characteristics and above all the drive toward physiological friendship, the love for a friend, towers so high above the masses […] We only wanted to prove that comrade-love and male heroism were the most valuable driving forces in all wars, which effected the complete devotion of one’s own person to leader and friend, to the fatherland!
Pfeiffer also compared the Confederate States of America during the U.S. Civil War to the German Army in 1914-1918, arguing that both were “united by the true spirit of comrade-love,” a pure, noble value that had much greater spiritual meaning and was considered more manly than what he saw as the hollow heterosexual relationships with women on the home front.
Homosexual men found comradeship to be an ideal prism through which to define their emotions and sexuality. Many homosexual veterans embraced martial masculinity and contested the exclusively heterosexual image of the warrior male. The war experience emboldened homosexual men to contest Paragraph 175, the German law that criminalized sex between men, and combat stereotypes of homosexuals as ‘deviant’ outsiders. Further, the front experience triggered debates between already disparate homosexual rights organizations over whether homosexual men were a partially ‘effeminate’ third sex, as homosexual rights pioneer and sexologist Magnus Hirschfeld theorized, or whether the war proved that ‘masculine’ homosexual men were the ideal warriors for civil rights and postwar integration. As a result of their experiences of the war, homosexual men found a new language and image to combat marginalization and redefine themselves as ‘normal,’ or as some even saw it, more masculine than their heterosexual comrades, within a framework of militarized masculinity. As one front veteran writing for the homosexual rights newspaper, Die Freundschaft, asked in 1921: “Are we enemies of the state? Answer: no, because we want to be loyal national comrades, who want to have an extensive share of the blood in the reconstruction of Germany.”
Between 1914-1918, men encountered a wide spectrum of emotions and experiences that demand further historical analysis. The war triggered fundamental changes in how men imagined the warrior image. It also profoundly changed how they perceived and expressed emotions and desires. The meanings of these new emotions, and conceptions of masculinity and sexuality, would be fought over by social and political groups after the war ended. But for many ‘ordinary men,’ the effects of the war eluded categorization and were more complex than political, medical, and military authorities imagined.
Jason Crouthamel is an associate professor of history at Grand Valley State University in Michigan. He has published on the history of psychological trauma, memory and masculinity in Germany during the age of total war. O yazarı An Intimate History of the Front: Masculinity, Sexuality and German Soldiers in the First World War (Palgrave Macmillan, 2014) and The Great War and German Memory: Society, Politics and Psychological Trauma, 1914-1945 (Liverpool University Press, 2009). He is also the co-editor, with Peter Leese, of the companion collected volumes Psychological Trauma and the Legacies of the First World War ve Traumatic Memories of World War Two and After (both with Palgrave Macmillan, 2016).
Kurt von Schleicher
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Kurt von Schleicher, (born April 7, 1882, Brandenburg, Ger.—died June 30, 1934, Berlin), German army officer, last chancellor of the Weimar Republic, an opponent of Adolf Hitler in 1932–33.
Joining the German military in 1900, Schleicher attached himself to the newly created Reichswehr in 1919 and by 1929 was a major general in charge of an office in the Reichswehr ministry. For the next three years, Schleicher—with Wilhelm Groener, minister of defense, Chancellor Heinrich Brüning, and Pres. Paul von Hindenburg—was one of the determining forces in the Weimar Republic. Schleicher came into sharp conflict with Brüning and Hindenburg his intrigues contributed to Brüning’s downfall (May 1932) and helped bring about the appointment of Franz von Papen as chancellor in June 1932. Schleicher was appointed defense minister, and when Papen was forced to resign (Dec. 1, 1932), Schleicher became chancellor as well. He sought to prevent Nazi violation of the laws and constitution by keeping the Nazis under Reichswehr control. To this end, he intrigued with Adolf Hitler, offering to participate in a government with Hitler as chancellor provided that he, Schleicher, remained in charge of the Reichswehr. Hitler refused. From that time on, he regarded Schleicher as his chief enemy. In January 1933 Hindenburg dismissed Schleicher and made Hitler chancellor. A year and a half later, on the “night of the long knives,” Schleicher was murdered by Hitler’s SS (Schutzstaffel) in his Berlin flat.