Artık anlamıyorum. Artık neyin "vuruş" olduğunu doğru bir şekilde ölçmek neredeyse imkansız görünüyor. Sadece dışarı çıkma fikri tüm hikayeyi anlatmaz; tabii ki çalma listesi yeminin arka plan gürültüsü işlevi gördüğünü duyacaksınız. Neyin bir hit olarak etiketlenecek kadar güçlü ve güçlü olmadığını doğru bir şekilde ölçemedikleri dinleme kalıpları karşısında şaşkına dönen çizelgeler pek yardımcı olmuyor. Tüm albümler bir Hot 100'ü dolduracak ve single'ları alev alma şansı bulamadan kapı dışarı edecek. Bir sonraki marşın ne olduğunu, bir sonraki yıldızın kim olduğunu dikte etmek için sosyal medya viralliğinin beyhudeliğini bırakıyor. "Sadece Tik Tok yüzünden" bıkkınlıkla iç çekmeye uzun süre direndim. Ancak bazen, bu tür rastgele şanslar için tek mantıklı açıklama budur.
Kararsızlık göz önüne alındığında, bana iyi ve kötü spektrumunu dikte etme konusunda daha fazla özgürlük verdi. Bir gürültü okyanusunda boğulmak, özenle hazırlanmış anlatım ve etkili pazarlama yerine, bu kayıtların gerçek kalitesini teşhis etmek için sonsuz miktarda alan var. Çalışacak tonla şey olmamasına rağmen - bu şarkıların çoğu, radyonun şaşkınlığı ve şarkıları zorlayamama nedeniyle geçen yıldan oyalandı - pop müzik bana düşünecek çok şey verdi. Deneyimsiz olanlar için, bu listeyi hazırlamanın kuralları basittir. Year End Hot 100'ü kıran veya bu yılın herhangi bir haftasında ilk 20'ye giren tüm şarkılar yarışmaya hak kazanır.
Listeye girmeden önce, bazı onurlu sözler: Kate Bush- Running Up That Hill , Steve Lacy- Bad Habit , Future- Wait For U / Puffin On Zootiez , SZA- I Hate U , Drake- Massive / Falling Back , Beyonce - Cuff It , Kendrick Lamar - The Heart Pt 5 / Rich Spirit / Silent Hill , Cole Swindell - She Had Me At Heads Carolina ve The Weeknd - Sacrifice .
Best: Bad Bunny- Después de la Playa : Dünyanın en büyük sanatçılarından birinin iyi müzik yapması gerçekten canlandırıcı. Beklenene ulaşmak, amacı reddetmek ve ödülleri toplamak çok kolaydır. Ama Bad Bunny sadece… yaratır. Her şey iyi olsun ya da olmasın - en yeni Un Verano Sin Tibiraz şişirilmiş - asıl mesele bu değil. Her sanatçının kaderinde eksiklikler vardır, bu yaratmanın bir yan ürünüdür. Ancak geliştirdiği sadık hayran kitlesi hakkında keskin bir anlayışa sahip. Tutarlılığı, kendisini popun birkaç gerçek süperstarından biri olarak sağlamlaştırdı. Bu özgürlükle, öldürücü bir Dominik Mambo kaydına dalmak gibi havalı şeyler yapmayı göze alabilir. “Después de la Playa” kültürel özgüllükten asla vazgeçmez, her ateşli borunun, baş döndürücü davulun ve güira'nın tik tak ve sıyrıklarının ilgi odağı haline gelmesine izin verir. Dominik müziği için seçici bir gözle canlandırıcı bir gösteri.
En Kötüsü: Cam Hayvanlar- Isı Dalgaları /Onerepublic- Endişelenmedim : En kötü liste için beyin fırtınası yaparken, aklımda dönüp duran bir soru vardı: İnsanlar neden müzik yapar? Onerepublic ya da Glass Animals gibi sanatçıların sanatı salt işlemsel bir deneyim olarak gördüklerini hayal etmemek zor. Modern "Alternatif" müzik, jingle pazarını ele geçirdi. “Pumped Up Kicks” bugün çıksaydı, bir Pepsi reklamının soundtrack'ini yapardı. Lumineers, "Ho Hey" kullanmak için Chevy'den telefon alır. Sadece eğlence için en önemli müzik kaynaklarından biri, bir dizi alternatif eyleme dart atan bir toplantı odası.
Onerepublic için bunu anlayabilirim. 15 yılı aşkın bir çalışmadan sonra, belki telefon edebilirler. Ama "Endişelenmiyorum" hala dayanılmaz, rom ve kola böbrek taşlarının arasından irkilerek kaygısız mutluluğu talep eden sekssiz bir yaz reçeli. Belki de Top Gun: Maverick nostalji yolculuğuna daha da eğilirse daha iyi uyacaktır. Tamamen tanınabilirlik için hitleri kovalayan yaşlı bir adam ilişkisi. Ancak baş şarkıcı Ryan Tedder, Tom Cruise'un zanaata olan sevgisinden veya mükemmellik için çabalama konusundaki çılgın deliliğinden yoksundur. Bunun yerine, Tedder'in grubunun bir film müziği ölçütüne uyacak şekilde bir dosya kasasında gezindiği başka bir etiket faturasıdır.
Glass Animals da benzer bir mazereti paylaşıyor ve 2012'den beri zirve anını yakalamak için gıcırdıyor. Ancak başlangıcından bu yana, müzik endişe verici derecede gevşek. Bu bantların hiç yoktan ortaya çıktığı teorime güven veriyor. Ya sokaktan koparılırlar ya da Los Angeles'ta birkaç saat ağ kurarlar ve bazı e-postalar toplarlar. "Isı Dalgaları" işlevsel olarak doğrudur, bir melodiyi belli belirsiz akılda kalıcı bir şeye ve yaklaşık 11 dakikada hazırlanan bir GarageBand ritmine uzatmak için notaları tutmak. Ancak grubun kimliği yoktur; şarkıcı Dave Bayley, tutunacak bir kişiliği neredeyse hiç ifade etmiyor veya çağrıştırmıyor ve grubun geri kalanı, Maroon 5'teki Adam Levine olmayan üyeler kadar önemli. Bu tür müzik asla ölmeyecek çünkü ne müzik endüstrisi ne de herhangi bir pazarlama ekibi, izleyicinin buna ihtiyacı yok gibi görünüyor. Muhtemelen bu gruplara gerçek yıldızlar için ödeyecekleri maliyetin bir kısmını da ödüyorlar. Alternatif, yeni nakit inek.
En iyi: Gunna feat. Future & Young Thug- Pushin P : Pek çok insan bunu kabul etmek istemiyor ama: Gunna delice can sıkıcı olabiliyor. Basketbolcuların form mükemmel olana kadar serbest atışlar, akılsız tekrarlar yaptığı gibi rap yapıyor. Bu onun yeteneğini hafife almıyor. Gunna, dünyadaki en dinamik rapçilerden biri olabilir, ancak havalı tavırlı Young Thug dahisi, İspanyol gitarları, akan hi-hat'ları ve sağır edici basları aracılığıyla sırtüstü vuruş yapıyor. Denenmiş ve gerçek su akışında ne kadar kolay yüzdüğü için akışı neredeyse çok monoton olabilir. Gunna yayınlarını taramak, onun gerçekten elektrikli olduğu anları bulmaktır.
"Pushin P", görünüşte basit ama aldatıcı bir şekilde etkileyici, mükemmel bir Gunna. Dilin gelişmesi amaçlanıyorsa, Gunna, Future ve Young Thug, dil ve kelime oyunlarında en yaratıcı olanlar arasındadır. Bir Pesbian ne olursa olsun ya da mor bira bardağı ne kadar am pembesi olursa olsun, hepsi inanılmaz derecede eğlenceli ama yine de keskin ve kesin. Ne kadar taş suratlı sattıklarına göre komik ve biraz gerçeküstü. Gelecek, "Portekizce dizlerinin üzerine çökmüş, P'sini siliyor" ve "Bir bardak suyu becerdim" diyerek onlardan geri dönen Young Thug ile karanlık, korkutucu bir dizi ipte vızıldadı. 3 trend belirleyicinin absürd olanı, göz deviren bir kişisel farkındalıkla temizlemeye çalışmadan ciddiyetle sattığını görmek komik ve biraz havalı. Gülünç olamayacak kadar havalı değiller.
En Kötü: Harry Styles- Late Night Talking : Harry Styles'a ne oldu? Etkilerinde ara sıra duygusal ve türevi ama kullanımında asla alaycı olmayan bazı vaatler vardı. uzun gittimHarry ve The Game™'i nasıl oynadığı hakkında köşede ama işin özü şu: "Late Night Talking" çok temiz. Yeterince pop dinleyin ve bir sanatçının farklılıklarının sattıkları duvar kağıdına yansıdığını duyacaksınız. Statükoya meydan okumak, girdilerini neredeyse hiç düşünmeyen bir izleyici kitlesinde bir dengesizliğe neden olmaktır. Sarsıcı müzik istemezsin. Ama Harry Styles fazla içe kapanık. "Late Night Talking" yivsiz, bir an bile hayret edilemeyecek kadar kaygan. Harry'nin romantizm girişiminin boş olmasına yardımcı olmuyor. İlk çıkışındaki şefkatli yazıyı mide bulandırıcı derecede tatlı olanla değiştirir, ancak yine de ayrıntı veya boyut verme cesaretinden yoksundur. "Kendini kötü hissediyorsan, seni daha mutlu görmek istiyorum bebeğim!" diyor korkutucu bir ütopik sırıtışla. Don't Worry Darling'de neden simülasyondan çıkmak istemediğini açıklıyor. Harry'nin şekere bulanmış klişelere başvuracağını hiç düşünmemiştim. The Game™'de kalmak için her şey sanırım.
En İyi: Zach Bryan- Orange'daki Bir Şey :Taşralı sanatçıları tamamen benimseme konusunda çok fazla isteksizlik var. Daha önce bir kez yoldan çıkmıştım, Morgan Wallen'in müziğiyle geçirdiğim ilk birkaç ay (yani "7 Yaz" ve "Memleketimden Daha Fazlası") büyülüydü, ardından onu sarhoş bir şekilde n kelimesini aynı şekilde pek çok Güneyli beyaz kusarken buldum. erkekler etki altında, başlangıçta beceriksiz ve aptalca, tekrarlanan kullanımlarda zararlı ve bastırılmamış olarak yaparlar. Kısa bir süre sonra, farkı anlayacak kadar güneyde yaşadım ve sahip oldukları Siyah "arkadaşlar" kurgusal mı yoksa onu kullanmayı gerçekten umursamıyorlar mı? Belki bu sadece bir Florida meselesidir (belki), belki zaman değişti (şüpheli). Ne olursa olsun, bu ihanet duygusu ortaya çıktığında canımı yaktı ve yeni ülke sanatçılarına karşı daha yoğun bir şüphecilik yemini etmiştim. Pek çok berbat ve/veya ara sıra Country dinleyicisini yansıttım, sadece Chris Stapleton, Eric Church ve Jason Isbell gibilerini destekliyor. Nadir viral Country hiti “Something in the Orange” beni gerçekten yere serene kadar kalbimi tekrar country müziğe açtım.
Zach Bryan'ı diğer ülke sanatçılarından ayıran şey, sentetik olana karşı direncidir. "Something in the Orange"daki karışım çok daha sıcak, ham gitarlardaki tınlamayı büyüterek renkleri ve ortamı vurguluyor. İşlenmiş pisliğe kapılmak yerine, ipleri parmak uçlarında hissetmesi gereken bir gelenekçi. O çekingen bir yazar değil; Bryan, ormanı alevlendirmek için klişeler ve moda sözler söylemek yerine yürek burkan bir şekilde doğrudan ("Sana göre, ben sadece bir erkeğim, benim için her şeyimsin. Hangi cehenneme gitmem gerekiyor?") azalan romantizmi yoğunlaştıran küçük ayrıntılar ("Beni dans ederek bize geri götür, bu ağaç eskiden gıcırdardı.) Sık sık kolay beklentiyi alt üst ederek, ilişkinin ıstırap verici kesinliği gerçekten içine çöker. Tek yapması gereken kendi kendine mırıldanmak ve yalvarmak bir mucize için.
En Kötüsü: Sam Smith & Kim Petras- Unholy : Müzik pek çok güçlü amaç için yapılabilir. Böylesine yorucu bir dünyada bir sığınak kaynağı olmasının yanı sıra, bir hareketin müziğini yapabilir, bir sonraki devrimciyi ateşleyebilir, insanları daha büyük bir amaç için birleştirebilir. Sanat, bu rolleri üstlendiğinde çok fazla sorumluluk taşır. Dolayısıyla müzik bu kadar kışkırtıcı ve cesur olmaya karar verdiğinde çekingen veya topal olamaz. İttifak adına sıradanlığı desteklemek, sanatçıları yalnızca dayanıksız bir güvenliğe hapseder ve başarısızlığın kabul edilebilir olduğuna dair bir emsal oluşturur.
Buradaki çabalarında Sam Smith ve Kim Petras'ı gerçekten desteklemek isterim. Ama "Unholy" beni *gerçekten* dışarı çıkmayan tüm inekler tarafından kucaklanan, hiçbir üstünlüğü olmayan topal kamp saçmalıklarıyla ödüllendiriyor. Eşcinseller için Lin-Manuel Miranda; sert, seksi değil ve kışkırtmaya çalıştığı şey için neredeyse cüretkar değil. Açıkça eşcinsel bir seks karmaşası biraz daha şok edici olmalı, dış dünyadaki bağnazları korkutacak bir şey. Belki de erotizm satamayan Sam'dir. Belki Kim ve onun iğrenç saçmalıkları bana sahte ve yapmacık geliyor. Ne olursa olsun, gerçekten topal.
En İyi: Glorilla & Cardi B- Tomorrow 2 : Cardi B'nin harika bir rapçi olmayı seçmesi her zaman canlandırıcıdır. 2018'den günümüze Cardi B deneyiminin çoğu statiktir - ana akım rap'in çoğu, yalnızca tamamlanma ve doğruluğa odaklanılarak yapılır. Ancak "Yarın 2", Cardi'nin bir rapçi olarak en büyük özelliklerini büyütüyor. O olağanüstü bir boktan konuşmacı, küçümseyici ("O benim rakibim olduğunu söylüyor, ama onu tanımıyorum, ona bakmak zorunda kaldım") ve düşmanlaştırıcı ("Sahte kaltak, bu yüzden arkadaşım sizi becerdi - , ikiniz de kaltaklar) kedi, bence hepiniz makaslamalısınız”). Saçları o kadar uzun ki, kıçını gıdıklıyor. Her şey çok gevşek, gerçekten yaratıcı bir şey için odak gruplu tecavüzlerden kaçınıyor.
Glorilla da parlıyor, son derece hassas bir akışla eşit derecede histerik. Kayıtlarda çok fazla gayrimenkul tüketiyor; her can alıcı nokta, her hakaret bir deprem gibi oynar, kişisel olarak vurursa yıkıcı veya motive edicidir. O, merhum ve taklit edilemez Young Dolph ve Gangsta Boo'yu o kadar anımsatıyor ki, tecavüz kamyonları nefret uyandıran rapçileri tribünlere taşıyor ve bu hakimiyet için can atanlar için çekici. Bir parçam, Cardi ve Glorilla'nın endüstrinin kadın rapinde arzuladığı renksiz müziğe geri dönmesinden endişeleniyor. Ama anahtarlar kendilerine verildiğinde, günümüzün en canlandırıcı rap'lerinden bazılarını yapıyorlar.
En Kötü: Latto- Büyük Enerji : Latto neden müzik yapıyor? Görüşünün Harry Styles'a veya daha önce bahsettiğim belirsiz alternatif sanatçılara benzediğini hayal etmek zor değil, Content™ ile 9-5 deneyimi, en yüksek teklifi verene satılmak, maksimum kâr için minimum çaba anlamına geliyordu. Ama "Büyük Enerji" de biraz daha uğursuz bir şey seziyorum. Bu kadar gelenekçi olmaktan nefret ediyorum ama Prince'in başka bir örneği kullanan şarkıyı nasıl örnekleyecekleri konusunda şaka yaptığını hatırlıyorum. Bu mutlaka sadece enstrümanlarla yaratmakla ilgili değil. Daha ziyade, örneklerin nasıl bu kadar tembel bir şekilde kullanılabileceği ve zihniyetin hattan aşağı aktarılabileceği ile ilgilidir.
“Big Energy”nin ilk notaları sadece bir inilti ve 'şu anda neden Mariah Carey'nin “Fantasy” ini dinlemiyorum ?' Şarkının tenini değiştirmek için herhangi bir rekreasyon, hafif ince ayar yok. İnsanların çocukça bir şekilde "O şarkıyı biliyorum!" ya da 'günümüze geri dön...' Halihazırda nostaljiye o kadar çaresizce takıntılı bir dünyada yaşıyoruz ki, kendimize yeni bir şey yaratmaya cesaret edemiyoruz. Tek yaptığımız, döngü kendini tekrar edene kadar tanıdık olana yaltaklanmak. Şarkının kendisi sadece sıkıcı ama bu en kötü suç, sadece geçilebilir bir şey için çabalamak ve hayran hayranlığını yüzümüze sallamak.
En İyi: Joji- Bize Bakış : Baladları çıkarmak gerçekten zor. Piyano akorları, ister sessiz ister güçlü olsun, yalnızca bir sanatçının inceliğine bağlı olarak çok tıknaz ve sert çalıyor. İlki için, düz ve kayıtsız oynayabilir, Billie Eilish gibi bir yıldızın parlamasına yardımcı olan farklı tonlara veya nüanslı duygulara asla dokunmaz. İkincisinde sanatçılar, Adele ve Whitney Houston'ın uzmanlaştığı duygusal derinliği asla tam olarak yakalayamayacak kadar iğrenç, baskıcı bir güçle atmosferi alt edebilirler. Olimpik bir spor gibi.
Joji'nin “Glimpses of Us”ı ilginç çünkü hiçbir zaman ne dinamik enstrümantasyona ne de heyecan verici şarkılara dayanmıyor. Vuruşlar, her bölüme ince, hafif geçişler ve gerçekten iç açıcı bir kancaya dönüşüyor. Joji her şeyi bu tür bir kaçınılmazlıkla satıyor, aktardığı ilişkideki düşük noktaların gerçekleşmesi kaçınılmaz. Sahip olduğu tek şey sadece bir bakış. Yıkım, sıradanlığındadır, kaybın yalnızca aşkın bir yan ürünü olduğunu savunur. Şarkısı da aynı derecede ham, biraz geveleyerek ve çamurlu ama sesindeki katmanları çoğaltarak acımasız ama çarpıcı bir uyum yaratıyor. Bir baladın bu kadar şaşırtıcı derecede basit ama bu kadar içten yürek burkan olması nadirdir.
En Kötü: David Guetta & Bebe Rexha- I'm Good : İnsanların neden müzik yaptığını sorup durdum. Belki de "Endişelenmiyorum" veya "Gece Konuşması" veya "Isı Dalgaları" gibi reklamlar için satış yapmak için pazara gitmekti. Belki de aşinalığın en düşük ortak paydasını sıyırmak içindir, mümkün olan en kısa sürede bir vuruş yapmak için büyük bir çaba. Ortalarda bir yerde, yıldızlığa ne pahasına olursa olsun ulaşılması gerektiğine dair bir çaresizlik belirtisi var. Sanatçılar kariyerlerinde bir sonraki adım için pençe atarken boşluğu teşvik eder. Bebe Rexha ve David Guetta bu çaresizlik kokuyor.
Guetta ve Rexha bu hedefe farklı açılardan ulaşırlar. Guetta, 2000'lerin sonlarında ve 2010'ların başlarında hit arayışında açgözlüydü. Bulunacak bir pop hit olsaydı, çok geride değildi. O dönemin ünlü hit yapımcılarından Akon, Usher, Flo Rida, Black Eyed Peas, Nicki Minaj ile işbirliği yaptı. Dünya sonunda durgunluk sonrası dans çılgınlığından ve David Guetta'dan uzaklaşır. Rock mirası gösterilerinin yapacağı gibi dünyayı gezecekti.
Rexha, geldikleri gibi yüzsüz ve belirsiz başlar, kalıplama için boş bir sayfa. Bir G-Eazy hiti için uluyor, ilk single'larında otomatik pilot Nicki Minaj ile çalışıyor ve ilk çıkışında ilgisiz Quavo ve Tory Lanez ile çalışıyor. Florida Georgia Line "Meant To Be" ile hit bir pop country ile dönüyor. Şarkıya eşlik etmediği için kalabalığa F bombaları fırlatıyor. İkinci sınıf albümü için umutsuzca Doja Cat, Lil Uzi Vert, Travis Barker, Rick Ross ve Ty Dolla Sign'a bağlanarak pop hit ruletini tekrar deniyor. Bebe Rexha'nın kariyeri, Mia Goth'un "Lütfen, ben bir yıldızım!" Geldikleri kadar utanmaz. O albüm bittiğinde, Rexha bunun "üzüntü verici ama pes etmeyeceğim!" diyor.ve kariyerinin "kalıba uymamak ve başarısızlıklar üzerine inşa edildiğini" söyledi. Evet tamam.
Guetta ve Rexha'nın negatif bir ivmesi var, ancak isabet arayışlarında açıkça anlayışlı veya acımasız ve çılgınlar. Guetta, 5 yıl önceki bir konserde erken dönem “I'm Good”un önizlemesini yapar ve ilgi görür. Her zaman fırsatçı olan Rexha, gerçekten acıklı bir performansla anı yakalıyor. "I'm Good" korkutucu derecede kötü, çıldırtıcı "I'm Blue" örneğini enerjisinden izole ediyor ve aşinalık sinyali vermek için kabuğunu sergiliyor. Yazı en iyi ihtimalle ılık ve belirsiz, en kötü ihtimalle sığ ve alaycı. "İyiyim, evet iyi hissediyorum" çılgınca sönük Guetta ritminin üzerine parlatılmış hiçbir şeyi uyandırmaz; Bu, çok fazla kahrolası duvar kağıdıyla sıvalı bir pop alanında duvar kağıdının başka bir taksiti. Yine de başardılar. Bu, pop müziğin tek başına metalaşmaya doğru ne kadar ilerlediğinin gerçek bir kanıtı.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Nihayet! 2022 En İyi Yeni Müziklerime hoş geldiniz. Bunu her yıl arkadaşlarla bağlantı kurmak için paylaşıyorum.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Kalbini kontrol et. Çoğu zaman kalbimiz sızlar.
Teknoloji dünyasında, işletmeler sürekli olarak siber suçluların şeytani faaliyetlerinin tuzağına düşme riski altındadır. Endişe verici derecede sık hale gelen böyle bir taktik, kimlik bilgilerini doldurmaktır.
The 3D Blockchain, Airdrop Incoming ve Mainnet is Live gibi gönderilerdeki CORE airdrop hakkındaki bilgilerin tümü aynı airdrop olayına atıfta bulunuyor. Bu gönderi, daha fazla ayrıntı sağlamanın yanı sıra bu bilgileri sentezler.