Bu Korkunç Kalıtsal Sahne Yönetmen Ari Aster'in Favorisi
Yönetmen Ari Aster ve Pawel Pogorzelski sette fotoğraflandı kalıtsal .James Minchin/A24'ün izniyle.
Bu yazı spoiler içerir kalıtsal .
için hazır değilsin Kalıtsal. A24'ün en yeni korku filminin fragmanları bile parmaklarınızın arasında izlemeniz gereken türden - ölü kuşlarla dolu kabus montajları, ürkütücü yansımalar ve Toni Collette'nin çığlık atan yüz. Filmin kendisi bu reklamın hakkını veriyor: Son yılların en rahatsız edici filmlerinden biri, keder, akıl hastalığı ve tam anlamıyla doğaüstü terörün uğursuz bir karışımı.
NCIS'ten Abby gösteriden ayrılıyor mu?
Filmin pazarlaması aynı zamanda ne olduğunu maskeleme konusunda alışılmadık derecede iyi bir iş çıkardı. kalıtsal aslında hakkındadır. (Bu bir iltifat.) Bir tür film olarak başlıyor ve sonra çok daha tüyler ürpertici bir şeye dönüşüyor. Filmi, birbirinden tamamen ayrılmaz iki parçaya ayırma konusunda kesinlikle bilinçli bir karar vardı, iki parça aslında aynı film, yönetmen Ari Yıldız geçenlerde bir röportajda söyledi. Keder ve travma üzerine ciddi bir meditasyon işlevi gören bir film yapmak istedim. Bir aile trajedisi olarak başlar ve sonra bu yolda devam eder, ancak yavaş yavaş tam bir kabusa dönüşür - aynı şekilde hayat gerçekten bir kabus gibi, her şey dağılıyormuş gibi.
Film, bir ailenin, kızı Annie'den (yüzünü bozan çığlıklarını iliklerinize kadar hissedebileceğiniz Collette'in içsel terörle oynadığı) kendisinden ve kocasından ( Gabriel Byrne ) onu yaşlılığında yanına aldı. Aster'in filmdeki favori sekansı belki de en yıkıcısıdır; bir saatten az bir sürede geliyor ve Annie'nin çocuklarını oynayan genç oyuncuları içeriyor, Alex Wolff ve yeni gelen Milly Shapiro.
Özellikle Shapiro, muhtemelen bu yıl ekranda göreceğimiz en korkunç çocuk; Garip, dışlanmış Charlie rolünü bazen belirgin bir dil tıklamasıyla kırılan somurtkan bir durgunlukla oynuyor. Rol yapmak özellikle zordu: Onu bulma konusunda umutsuzluğa kapıldım, dedi Aster, çünkü haklı olabilecek birini bulma şansımın zayıf olduğunu biliyordum. Ve seçmelere girdiğinde hemen çok rahatladığımı ve sonra çok heyecanlandığımı hatırlıyorum.
Charlie'nin kardeşi Peter'ı oynayan Wolff, travma sonrası stresten muzdarip bir genci aslına sadık bir şekilde canlandırmak gibi aynı derecede zor bir göreve sahipti. Genç bir çocuktan P.T.S.D. oynamasını istiyorsunuz ve birinin 'PT.S.D. oynamasından' daha kötü bir şey olamaz. Bu sadece utanç verici, dedi Aster. Gerçekten oraya gidebilecek birine ihtiyacım vardı ve bu o yaştaki bir çocuktan istenecek çok şeydi. Ve gerçekten o kısımda kamikaze tarzında koştu.
Milly Shapiro ve Toni Collette.A24'ün izniyle.
İkisi belki olanı taşır kalıtsal Bu filme hakkında neredeyse hiçbir şey bilmeden gitmek istiyorsanız, bir sonraki paragrafa geçmek iyi bir fikir olacaktır. Filmin başlangıcına doğru Peter, bir partide alerjisi olan Charlie'yi hastaneye götürüyor. Biraz hava almaya çalışırken, arabanın camından sarkıyor ki Peter aniden yoldan çıkıyor ve bir telefon direği tarafından kafası kesiliyor. Peter olanları kimseye anlatmak yerine sersemlemiş bir halde eve gidiyor, Charlie'nin cesedini arabada bırakıp yatağına uzanıyor. Ertesi sabah annesi onu aramaya çıktığında, başka biri Charlie'nin öldüğünü keşfeder. O anda, umutsuzluk ve keder içinde çığlık atan Annie'yi kameraya çevirmek yerine Peter'ın ifadesiz yüzünü görüyoruz.
Aster, bu muhtemelen filmdeki en sevdiğim sekans, dedi, o 15 dakika civarında olan her şey.
kalıtsal As oyuncu seçimi aynı zamanda destekleyici oyuncularına da uzanıyor, özellikle Anne Dowd - daha önce terörize etmek için en iyi bilinen Justin Theroux HBO'larda Artıklar, ve şu anda terörize ediyor elisabeth yosunu Hulu'da Damızlık Kızın Öyküsü. Dowd, özellikle üzücü bir rolde ortaya çıkıyor - Annie'yi kızının hayaletinin onunla konuşabileceğine ikna eden yaslı bir anne - bu, aktrisin acımasız güçlerine oynuyor, gerçek hayatta da dünyanın en güzel kadını olmasına rağmen, dedi Aster. gülerek. Bununla oynamak da eğlenceli çünkü filmde o bariz bir şekilde sıcak ve hoş biri. Birinin bu kadar derin empati ve şefkat rezervlerine sahip olduğuna inanmak her zaman zordur. Bazen, özellikle bir korku filminde kırmızı bayrak olabilir.
bakire jane'de michael nasıl ölüyor
İle kalıtsal, Aster, uyandırdığı dehşet içinde neredeyse ilkel bir film yarattı - birkaç izleyiciden daha fazlasına uyumadan önce şüpheyle odalarının karanlık köşelerine bakmaları için ilham verebilecek bir film. Aster, gerçek melodramatik tarzda, gerçekten acı çeken bu insanların duygularını gerçekten onurlandıran bir film istedim, dedi. Sömürülen ve araştırılan korkuların giderilmesinin imkansız olduğu yerler. Ve onlar değil mantıksız. Yani, bilirsin, ölüm korkusu ya da terk edilme korkusu ya da hayatında önemsediğin birinin başına gelen korkunç bir şeyden sorumlu olma ve bunun suçluluğuyla yaşamak zorunda olma korkusu. Bir korku filmi yapmak istiyorsam, gerçekten insanları etkileyen bir film yapmak istediğimi biliyordum. Ve bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum ama beni neyin korkuttuğunu düşünmek.
Ancak Aster, ürkütücü ve merak uyandıran tablolar yaratma konusunda açıkça bir profesyonel olsa da, ilk uzun metrajlı filminin bir korku filmi olmasını planlamamıştı. 10 tane uzun metrajlı senaryo yazdım ve hiçbiri korku filmi değildi, dedi. Sonunda, son derece pratik bir nedenle taktik değiştirdi: Bir korku filmini finanse etmenin daha kolay olacağını düşündüm. İşte başladı. Yani, alaycı bir yerden başladı ama sonra oradan başka bir şey oldu.