Kadın benimle konuşuyor, ama anlamıyorum artık. Elbette, anlarmış havamla evet diyorum. Ama burada değilim. Her şey sinirime dokunuyor, bir zayıflık, bir gevşeklik çökmüş üzerime, karnım da aç değil. İçimde hep o sızılı batma var, karnımda bir sıkışıklık. Yarım duble ikram ediyorum, nasıl davranmak gerektiğini bilirim çünkü. Günün yemeği geliyor, yiyorum: etle irmik karışımı bir yemek, akıl almaz derecede kimyon katmışlar içine, mide bulandırıcı bir şey olmuş. Ama ben başka şey düşünüyorum, hiçbir şey düşünmüyorum daha doğrusu, gözlerim karşımdaki kadının yağlı ve güleç dudaklarına dikili. Davet mi ediyorum sanıyor? Şimdiden yanımda, sokuldukça sokuluyor. Kendiliğinden bir devinimim durduruyor onu. (Çirkin. Sık sık düşündüm: bu kadın güzel olsaydı, bundan sonra olacaklardan kurtulacaktım.) Burada, bu gülmeye hazır insanlar arasında hastalanmaktan korkuyordum. Otel odamda, parasız, isteksiz, kendi kendime ve zavallı düşüncelerime indirgenmiş bir durumda yalnız kalmaktan daha da çok korkuyordum. Bugün bile, huzursuzlukla sorarım kendi kendime: o sıradaki hantal ve ödlek yaratık nasıl doğabilmişti benden? Gittim. Eski kentte yürüdüm, ama kendimle daha fazla karşı karşıya kalamayacaktım, otelime kadar koştum, yattım, uykuyu bekledim, o da hemencecik geliverdi nerdeyse.