Son olarak, Kürtlerin yaşadığı Türkiye'nin güneydoğu ve doğu bölgeleri ve çoğu Aleviler olan Zaza halkının sık sık yaşadığı doğu Türkiye'nin orta bölgeleri, sol partilerin temeli olarak kabul edilir. Son seçimlerde halk, sol ve Kürt yanlısı sayılan Demokratik Milletler Partisi'ne (Halkların Demokratik Partisi, HDP) oy verdi. Demokrat Milletler Partisi, yalnızca Kürtleri değil, aynı zamanda Zaza, Aleviler, Ermeniler, Asurlular da dahil olmak üzere ülkedeki tüm azınlıkların çıkarlarını korumaya çalışıyor. Seçim kampanyası sırasında Recep Erdoğan, "eşcinsellerin partisi" olarak nitelendirdi, çünkü HDP, cinsel azınlıklar da dahil olmak üzere ayrımcılığa karşı çıkıyor.
Aslında, Demokratik Halk Partisi, Türk sol ve radikal sol örgütlerinin ılımlı bir bölümünü birleştiren yasal bir sol partidir. Türk siyasi alanının sol yelpazesindeki çeşitli örgütlenmelerin yanı sıra ülkenin ulusal ve kültürel azınlıklarının örgütlenmeleri arasındaki diyalogun geliştirilmesi odağını göstermektedir. İlginçtir ki, böyle bir ortak parti yaratma fikri, Kürdistan İşçi Partisi’nin hapsedilen lideri Abdullah Öcalan’a aittir. Cezaevinde çeşitli modern sol-teorileri inceleyen Öcalan, sadece Kürtleri değil, aynı zamanda Türk hükümeti tarafından ayrımcılığa uğrayan diğer bütün halkları birleştirebilecek böyle bir güç yaratmanın gerekli olduğu sonucuna vardı. Öykü Demokratik Milletler Partisi, partinin geniş bir anti-kapitalist koalisyonun siyasi kanadı olan Demokratik Milletler Kongresi olarak kurulduğu 2012'ta başladı.
Kongre, sırayla, aşağıdaki siyasi örgütleri içeriyordu: 1) Barış ve Demokrasi Partisi - Kürtlerin siyasi partisi; 2) Sosyalist Demokrasi Partisi - sol Özgürlük ve Dayanışma Partisi'nden izole edilen, demokratik sosyalizmin destekçileri; 3) Geleceğin yeşil ve sol partisi, sosyal ve çevresel bir organizasyondur; 4) Devrimci Sosyalist İşçi Partisi - Troçkist örgüt; 5) Sosyalist Rönesans Partisi, Marksist-Leninist bir organizasyondur; 6) İşçi Partisi - Maoist örgüt; 7) Ezilenlerin Sosyalist Partisi, başka bir Maocu örgütün yanı sıra bir dizi feminist ve insan hakları örgütü, sendika birliği, Ermenilerin ve Pomakların sivil toplum örgütleridir (Pomaklar, Türkiye'de çok sayıda bölgede yaşayan Müslüman Bulgarlardır).
Demokrat Milletler Partisi'nin ana hedefi, ulusal, dini, ırksal ve cinsiyet ayrımcılığına karşı mücadeleyi ilan etmekti. Bu amaçla parti, seçim listelerinde kadınlar için% 50 koltuk,% 10 sandalye ise cinsel azınlıklar için yer ayırdı. Ayrıca partide ulusal azınlıklar için koltuklar ayırdı - sadece Kürtler ve Zazalar değil, Ermeniler, Asurlar, Azerbaycanlılar, Lazlar, Çerkesler, Yunanlılar, Pomaklar. Demokrat Milletler Partisi’nin başında çok karizmatik politikacılar vardı - Kürt Barış ve Demokrasi Partisi’nin lideri Selahattin Demirtas ve hükümete karşı göründüğü için tanınan ezici Figen Yüksekdağ’ın sol radikal Sosyalist Partisi’nin lideri.
Zaza'nın doğduğu kırk üç yaşındaki avukat Selahattin Demirtaş, karizması ve siyasi faaliyeti nedeniyle hızla Türk sol politikasının en tanınmış isimlerinden biri haline geldi. 2011-2012 içinde Türk Kürtlerinin sivil itaatsizliklerine öncülük etti, Recep Erdoğan’ın politikalarını yalnızca Türk Kürtleri için değil, aynı zamanda komşu Suriye’ye de defalarca eleştirdi. 45 yaşındaki bir solcu sosyal aktivist olan Figen Yüksekdağ, on çocuklu bir Kürt dini ailede doğdu. Yüksekdağ, Mayıs Günü'nde spor salonunda öğrenci iken Mayıs günü yapılan gösteride tutuklandıktan sonra muhafazakar ailesiyle olan ilişkisi üzüldü ve bağımsız bir hayata başlayarak evi terk etti. Yüksekdağ, kadın haklarını savunma konusundaki gösterileriyle ün kazandı. 2009'te 2010'e kadar tutuklandı ve hapsedildi ve serbest bırakıldıktan sonra, Yusekdag, ezilenlerin Marksist-Leninist Sosyalist Partisi'ni yarattı.
Modern Türk tarihi, Kürtlerin yasama alanındaki çıkarları için lobi yapabilen ve Kürdistan İşçi Partisi de dahil olmak üzere daha radikal dernekler için bir tür “siyasi çatı” olarak hareket edebilecekleri kendi yasal partilerini edinme çabalarını biliyor. Kürt direnişinin siyasi kanadı olarak, ilk başta Demokrat Milletler Partisi'ni algıladılar, ancak daha sonra bu partinin çok daha modern ve ilginç bir proje olduğu anlaşıldı. Partinin perspektifi, esas olarak liderlerinin tamamen Kürt meselesinin ötesine geçmeye çalıştığı ve gündemde bulundukları için, tüm ulusal azınlıkların - ulusal, dini ve hatta cinsel - (son konu uzun bir süredir tabu olsa da) gözetme sorununu gündeme getirmesinden kaynaklanıyor. Türk siyaseti).
“Tek devlet - bir millet” ilkesini onaylayan on yıllarca süren Kemalizm'in yerini aldığı bir ülkede, Recep Erdoğan ve Adalet ve Kalkınma Partisi iktidara geldikten sonra dini-muhafazakar bir dönüşle değiştirildi, azınlık haklarının korunması çok zor ve aynı zamanda tehlikeli ve gerekli olanı. Ne de olsa, aynı Kürtler, Zaza, Ermenilerden veya Asurlardan bahsetmeksizin, bu halkların ulusal kimliğe sahip olma haklarını inkar etme politikasına dayanan Türk makamları tarafından şiddetli ayırımcılığa maruz kalmaktadır. Halkların Demokrat Partisi’nin, istisnasız Türkiye’nin tüm ulusal, dini ve kültürel azınlıklarının haklarından bahsetmesi, Türk toplumunun en çeşitli sektörlerinde destek sağlamıştır. Türkiye'nin büyük şehirlerinin sol aydınları, alt kültürlerden radikal gençler ve sosyo-ekonomik durumlarıyla meşgul olan işçiler oy kullanıyor, ancak Demokratik Milletler Partisi desteğinin temeli hala Doğu ve Güneydoğu Türkiye'nin Alevileri ve etnik azınlıkları - Kürtler. Ermeniler, Asurlular. Zaten 2015’teki parlamento seçimlerinde, Demokratik Halk Partisi önemli bir başarı gösterdi. Parti, kullanılan toplam oy sayısının% 13,12'ini aldı ve 6 milyon 280 bin seçmenin desteğini aldı. Yurtdışında, parti seçimlerde ikinci sırada ve seçmenlerin% 20,41'inden destek aldı. Bu, Zaza, Kürtler ve Alevilerin yanı sıra laik entelijensiya temsilcilerinin Avrupa'daki Türkiye göçünün önemli bir bölümünü oluşturduğu gerçeğiyle açıklanmaktadır. Sonuç olarak, 80, Demokratik Halk Partisi'nden milletvekilleri Türkiye parlamentosuna geçti ve bu da etkileyici bir muhalefet grubu kurmayı ve Recep Erdoğan'ın daha otoriter bir yönetim kurmasını engelledi.
Tabii ki, Demokrat Milletler Partisi’nin faaliyetleri, Erdoğan’ı Kürdistan İşçi Partisi’ne ve radikal solcu gruplara atfettiği, Ermeni yanlısı düşüncelere, milli kültür ve dinin temellerini baltalamak için sürekli olarak “teröristleri” desteklemekle suçlayan Türk makamlarını sevmiyor. Erdoğan ve destekçileri, Ermeni soykırımı konusundaki istikrarlı tutumunu ve Demokratik Milletler Partisi'ni affedemezler. Parti lideri Selahattin Demirtaş, Ermeni soykırımıyla ilgili sorumluluğu tanıma gerekliliğinden defalarca bahsetti ve Almanya Federal Meclisi soykırımı tanıdığında Demirtas, Alman parlamentosunun bu kararının “100 yıllarına geç kaldığını” ve artık Türkiye için bir yaptırım olmadığını belirtti. Nisan ayında, 2016, Sayın Demirtaş, konuşmaların birinde, Erdoğan'a Selçuklu Türklerinin gelmesinden önce Ermenilerin ve Kürtlerin Anadolu yaylalarında yaşadığını hatırlattı.
Türkiye'de sol kanat güçlerinin yoğunlaşması, daha önce birlik ile ayırt edilmemiş olan Türk toplumunun bölünmesinin daha da ağırlaştığını gösteriyor. Erdoğan’ın politikası, Türkiye'nin güneydoğusundaki hükümet güçleri ile silahlı Kürt isyancı grupları ve solcu radikal örgütler arasında bir iç savaşın hâlâ tüm hızıyla sürdüğünü ortaya koydu. Ancak ülkenin diğer bölgeleri, sol ve sağ kuvvetler arasında, bir yandan ulusal azınlıklar ve komünistler arasında, diğer yandan dini köktenciler arasında büyük çaplı bir yüzleşmenin eşiğinde. Kürt ulusal hareketinin yanı sıra, bugün silah Erdoğan hükümetinin elinde komünist solcu radikal örgütler varlığını sürdürüyor.
Türkiye'deki komünist hareket, yirminci yüzyılın ilk yarısında ortaya çıksa da, Türkiye'deki modern solcu örgütlerin çoğu, özellikle de silahlı bir direniş seyri ilan edenlerin, ideolojik ve örgütsel anlamda, 1960'un sonunun devrimci yükselişine geri dönüyor. O zaman dünyayı “havalandırmak” dalgası ve gençliğin radikalleşmesi sadece Avrupa ve ABD'yi değil, Türkiye de dahil olmak üzere dünyanın birçok bölgesini ve ülkesini kapsıyordu. Türk solcu radikalleri öncelikle Amerikan emperyalizmine ve Türk hükümetlerinin Amerikan yanlısı politikalarına karşı konuştu. Düşünmeden, genç Türk Komünistleri savaş yöntemlerine yöneldiler; kamulaştırma, Amerikalı diplomatlara ve askeri personele saldırılar.
Bu yılların Türk-radikal hareketinin liderleri - Deniz Gezmish, Mahir Chayyan, İbrahim Kaypakkaya, Yusuf Aslan ve Hüsein İnan - bugün, genç kuşak Türk komünistleri ve sosyalistleri devrimin gerçek ikonları, anti-emperyalist mücadelenin şehitleri olarak saygı görüyor. Hepsi ya mahkeme cümleleriyle idam edildi ya da polis ve Türk hapishanelerinin zindanlarıyla silahlı çatışmalarda öldü. Ancak yetkililerin acımasız tedbirleri, Türk gençliğinin radikalleşmesine son veremedi. 1970'te - 1980 - s. bir dizi yeni radikal sol örgüt oluşturuldu, radikal komünistlerin Kürt ulusal kurtuluş hareketi ile işbirliği kuruldu.
Bugün Türk ultra solcuları, Kürt Popüler Öz Savunma Dekolmanlarının yanında Suriye Kürdistanında savaşıyor. Fakat aynı zamanda Türkiye topraklarında da eylemlerini yoğunlaştırdılar. En aktif örgütler arasında, her şeyden önce, Maoist Türk Komünist Partisi / Marksist-Leninist (Türkiye Komünist Partisi / Marksist-Leninis, TKP / ML) görülmeye değer. 1972'te, İbrahim Kaipakkaya (1949-1973) tarafından oluşturuldu ve daha sonra hapishanede vuruldu. Gençler arasında aktif olan bu örgütün kendi silahlı kanadı var - şu anda Suriye Kürdistanı'nda savaşan ve periyodik olarak Türkiye'de payını elinde tutan Türk İşçi ve Köylüleri Kurtuluş Ordusu (Türkiye İşçi Köylü Kurtuluş Ordusu, TİKKO). Bir diğer ciddi örgüt, Marksist-Leninist ideolojiye bağlı olan ve Kürt hareketi ile yakın işbirliği yapan Devrimci Halk Kurtuluş Partisi Cephesi (Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi, DHKP-C). 2014’te, Suriye Kürdistan topraklarında savaşan Birleşik Kurtuluş Gücü’nde (Birleşik Özgürlük Güçleri, BÖG) birleşmiş küçük devrimci örgütler var. Suriye'de “uluslararası mangalar” denilen Türk gönüllüleri ve bunlar sol ve sol radikal örgütlerden gelen kadın ve erkekler gerçek bir savaş deneyimi yaşatıyor. Elbette, Türk radikal komünistlerinin elinde bulunan ateşli silah ve patlayıcıların sayısı da artıyor. Hem bu silahlar hem de sol radikal örgütlerin savaşçılarının savaş deneyimleri Türkiye topraklarına geçti. Burada sadece Türkiye Kürdistan illerinde değil, ülke genelinde de yeraltı hücrelerinin sayısı artıyor ve solun eylemleri gittikçe radikalleşiyor.
Tabii ki, Türkiye'de “kırmızı bir devrim” yaşanabileceğini söylemek, ülkenin o kadar güçlü olmayan komünist hareketini övmek anlamına gelir. Ancak Erdoğan rejimini giderek daha fazla sinirlendiren Türk solunun artan faaliyetlerine dikkat çekmemek mümkün değil. Mevcut durumda, Türkiye'nin sol-radikal hareketi, kendi başına değil, Kürt ulusal hareketinin önemli bir müttefiki olarak algılanmalıdır. Türk halkının bir kısmı için başta Alevi olan Kürt ulusal hareketi olmak üzere destek veren soldur. Türk Kürdistan’ın kendisinde ulusal kurtuluş mücadelesinin daha da güçlendirilmesi durumunda, İstanbul, Ankara ve Türkiye'nin diğer şehir ve bölgelerinde kalan radikallerin eylemleri çok yardımcı olacaktır. Öte yandan, azınlık haklarını savunan Demokratik Halk Partisi gibi yasal yapıların faaliyetleri, hem Kürt ulusal hareketine hem de Türk sol muhalefetine, Avrupa Sosyal Demokrat partilerin ve genel olarak Avrupa halkının sempatik tutumunu güvence altına alma imkânı vermektedir.