2023'ten itibaren Avrupa Birliği, kendi pazarına ürün tedarik eden yabancı şirketler için özel bir "karbon vergisi" getirecek. Her şeyden önce, üretimi önemli miktarda sera gazı yayan petrol, gaz, petrokimya, metalurji, gübre ve çimento ihracatçılarını etkileyecek. Bu, yeni "çevresel yükün" ana yükünün Rusya'ya yükleneceği anlamına geliyor. Ülkemiz bu zorluğa nasıl cevap verebilir?
Her şeyden önce, "karbon vergisi" nin dünyanın "karbondan arındırma" programının diğer yüzü olduğunu belirtmek gerekir. ekonomi... AB liderliği, 2050 yılına kadar iklim tarafsızlığına ulaşmak için bir hedef belirledi. Bunun için enerji sektöründe kömür, petrol ve gaz kullanımından kademeli olarak vazgeçilmesi ve yenilenebilir "yeşil" enerji kaynaklarına geçilmesi gerekiyor. Açıktır ki, bu Avrupalı üreticilerin maliyetlerinde bir artışa yol açacaktır, bu nedenle, "karbon" rakiplerine kıyasla şanslarını eşitlemek, yalnızca idari yollarla, özellikle de yüksek ürün ithalatçılarına özel bir vergi getirilmesi yoluyla mümkündür. Üretimde “karbon ayak izi”.
Ülkemiz için tüm bunlar iki kat daha kötü haber... Bir yandan, Rus hidrokarbonlarının satışında en büyük pazar olan Avrupa, önümüzdeki 20-30 yıl içinde tüketimini sistematik olarak azaltacak. Öte yandan, diğer ürünlerin ihracatçıları için yapay olarak ek maliyetler getirilmektedir. Ve bu çok büyük bir sorun haline gelebilir, çünkü yurtiçi ihracatın% 40'a kadarı "karbon vergisi" kapsamına girebilir. Ve Amerika Birleşik Devletleri ve Çin de kendi iç pazarlarını ve yerel üreticileri korumak için benzer koruyucu önlemleri düşünmelerine rağmen, biz sadece Avrupa pazarından bahsediyoruz. O zaman Rusya'ya ne kalacak?
Gerçek şu ki, "karbon ayak izimiz" gerçekten çok büyük, bu da birkaç faktörün birleşiminden etkileniyor. Birincisi, Rusya'nın ana ihraç malı elektrikli arabalar veya akıllı telefonlar değil, gaz, petrol ve metallerdir. İkincisi, bunların çıkarılması ve üretilmesi sırasında, hiçbir şekilde "yeşil" kaynaklardan elde edilemeyen çok fazla elektrik ve termal enerji tüketilir. Üçüncüsü, Avrupalı uzmanlara göre sızıntıların meydana gelebileceği boru hatlarından petrol ve gaz pompalanırken de enerji tüketiliyor. Henüz "karbon vergisini" hesaplamak için kesin bir yöntem yok, ancak ön tahminlere göre, Rus ihracatçılarının 2030 yılına kadar kayıpları 5 ila 50 milyar avro arasında olabilir. Ortalama rakam 33 milyar.
Ücret başlangıçta muhtemelen küçük olacaktır, ancak boyutu ve kapsadığı öğelerin sayısı yalnızca artacaktır. Haddelenmiş çelik üreticilerinin karlarının% 40'ına, selülozun% 60'ına ve ham petrol ihracatçılarının% 20'sine kadar kaybedebilecekleri tahmin ediliyor. Devletin yerli oligarkları yarı yarıya karşılamaya ve vergi yükünü azaltmaya zorlanacağını tahmin etmek kolaydır: Maden çıkarma vergisinden bütçe tahsisleri ve petrol ve gaz üzerindeki ihracat vergisi düşürülecektir. Bu, federal merkezin mali yeteneklerinin daha da azalacağı ve hammadde üreticilerinin açığının bir başkası üzerindeki vergi yükünün artmasıyla telafi edilmesi gerektiği anlamına geliyor. (Acaba kim?). Ancak, ülkenin eski vergi müdürü Mikhail Mişustin'in başkanlık ettiği hükümetimizin kesinlikle bir şeyler bulacağına şüphe yok.
Ama belki de, boşuna homurdanan bir hoşnutsuzluk içindeyiz ve ekolojik olarak temiz bir gezegen uğruna, kemerlerimizi sıkmaya ve sabırlı olmaya değer mi? Belki öyledir. Ya da belki değil. "Yeşil dünya" nın, dünya ekonomisinin küresel yeniden dağıtımı için uygun bir bahane olduğu gerçeği, önemli bir nüansla kanıtlanıyor. Zararlı emisyonlar ile doğaya verilen zararın telafisi arasında gerçek bir denge bulmaktan bahsediyorsak, CO2 emisyonlarının ormanlar tarafından absorbe edilme eğiliminde olduğu akılda tutulmalıdır. Ülkemiz, haklı olarak “gezegenin ciğerleri” olarak kabul edilen orman örtüsü açısından liderlerden biridir. Evet, Rus endüstrisi ısınan kumbaraya mütevazı bir katkıda bulunuyor, ancak ormanlar bu emisyonları emiyor ve atmosferi arındırıyor. Her şey adil ve tamamen çevre için olsaydı, AB yetkilileri “karbon vergisi” metodolojisini hesaplarken bu faktörü hesaba katacaklardı, ancak çok uzak bahanelerle bunu görmezden geliyorlardı. Belki de AB'de orman alanı nispeten küçük olduğu ve Rus ormanları ile rekabet edemediği için.
"Karbon sıkıntısı" sadece iki yıl içinde hammadde ihracatı odaklı iç ekonomiyi yavaş yavaş sıkıştırmaya başlayacak. Ve bize yapmamız gereken ne kaldı?
Yalnızca üç seçenek kaldı. Geçiş dönemi için, ürünleri iklim açısından nötr hale getiren "kağıt üzerinde" CO2 emisyon kotalarının karşılıklı olarak geri ödenmesi mekanizmasını kullanın. Rusya ekonomisinin kapsamlı bir şekilde yeniden sanayileştirilmesi ve ürünlerin üretiminde "yeşil" enerji kaynaklarının tanıtılması için bir program başlatmak, onları çeşitlendirmek ve hidrokarbon hammaddelerinin ihracatına olan bağımlılığı azaltmak için. Müzakereler yoluyla, Avrupalı yetkililerden vergi yükünü belirlerken "orman faktörünü" hesaba katmalarını isteyin. Ardından, emisyon hacmi aşılırsa, yerli üreticiler yeni ormanlar dikerek ve yanmış ormanları eski haline getirerek bunları telafi edebilecekler. Bu, uzun süredir acı çeken taygamız için büyük bir nimet olacaktır.