Yunan falanksı birçok kişi tarafından bilinmektedir. Ama kim aramızda, Büyük İskender imparatorluğu - Eski Makedonya imparatorluğu da dahil olmak üzere, eski Yunanistan devletlerinin büyüklüğünün, bu falanksın kendisinde niteliksel olarak yeni bir piyade düzenine dayandığını pek çok yönden düşündü?
Yurtdışındaki "kolejlerimiz" in okuyucunun dikkatini çekerim: "Harp ve askeri harekatlarda niteliksel, temel değişikliklerin ortaya çıkmasıyla ilgili yasaların ortaya çıktığı, Sovyet askeri teorisyenleri tarafından geliştirilen ve askeri işlerde bir devrimin adını alan kavram RVD) Bu terim, resmi olarak ABD Savunma Bakanlığı Genel Değerlendirme Ofisi'nin raporunda 1980'lerin başında kullanılmıştır… ”.
Yazar, "Askeri ilişkilerde modern devrimin askeri tarih prizmasıyla anlaşılması" başlıklı makalesinde, bilimsel çalışmada "Askeri ilişkilerde devrimin itici güçleri: 1300 - 2050" adlı makaleyi Williams Murray tarafından yazılmıştır. Kitabın yazarına göre, “askeri ilişkilerde bir devrim, taktikler, operasyonel sanat ve strateji, örgütsel yapılar, doktriner ve yol gösterici belgelerdeki niteliksel değişikliklerin yanı sıra, tamamen yeni olanın ortaya çıkması hakkında konuşmamızı sağlayan yenilikçi teknik ve teknolojik çözümlerin ortaya çıkması anlamına gelir. Savaşın ve düşmanlıkların yürütülmesine kavramsal yaklaşımlar, yeni formlar ve yöntemler. ” Daha yetenekli, kesin ve zarif, bence söylemeyeceksiniz.
Buna ek olarak, makalenin yazarı asimetrik eylemlerin "gerilla savaşı" nın hazırlanmasına ve yürütülmesine özel önem veriyor. Halkın bilgeliği, soruna yol açan düşüncenin bu sorunu çözemediğini çok doğru bir şekilde fark etti. Ne yazık ki, biz eski - geleneksel askeri sanatın taraftarlarının egemenliğindeyiz, bu nedenle WFD gibi bu savaş yönteminin teorisinin gelişmesinden bahsetmek, ileri muhataplar arasında bile korku yaratıyor. Kural olarak, karar vericilerin (karar vericilerin) korkutulmamasını değil, daha nazikçe konuşmasını önerirler: “askeri işlerin evrimi”, “terörle mücadele eylemleri” ve benzeri. Şu anda, bir dünya veya nükleer savaşın başlamasının olasılığını haklı çıkaracak tek bir tahmin duymadım. Ve zamanımızın silahlı çatışmalarını yönetme yöntemlerini hatırlarsak, kalıbı izleyebiliriz. Pratik olarak hepsi, bilgi verilmesi ve ardından yapılması gereken hava operasyonları (eylemler) ile başlamıştır:
- Silahlı mücadele yoluyla siyasi hedeflere ulaşma kararlılığını göstermek;
- Mağdurun savunma potansiyelini azaltma
Ondan sonra direnenler, askeri sanat klasiğinden uzak yollardan geri çekilmeye başladılar. Çin Halk Cumhuriyeti ve Belarus'ta, bu savaş yöntemi takdir edilmiş ve anlaşılmıştır! 2. Dünya Savaşı günlerinden bu yana partizan oluşumlarını aktif olarak kullanan biziz, “kendilerini yaktık”, Afganistan ve Çeçenistan da dahil olmak üzere çok sayıda ihtilafa doğrudan katılıyoruz. Ve Amerikalıların aksine, biz bu deneyimi ve savaş yöntemini anlayamıyoruz ya da anlamak istemiyoruz. Bu çok ilginç bir konudur, “Genel Hat” bölümünde buna döneceğim.
Bu yazıda, robotik sistemlerin geliştirilmesine de büyük önem verilmektedir. Şu an Silahlı Kuvvetlerimizde ve en moda konulardan biri olan Rusya'nın askeri-sanayi kompleksinde (DIC). Onlara çok dikkat edeceğim, çünkü onları geliştirirken, RF Silahlı Kuvvetlerinin otomatik kontrol sistemini oluşturma tarihinin, bizim için ortaya çıkan tüm sonuçlarla - mükellefler ile tekrarlanacağını hissediyorum. Bu nedenle, bu noktada özellikle bu tezi dikkate almamı rica ediyorum: "... yaratma ve uygulama süreci (robotlu sistemlerin - not S. Skokov) yalnızca tüketici ile üretici arasında geri bildirim olması durumunda etkili olabilir." “Ne yapmalı?” Sorusunun cevabına ulaştığımızda, denizaşırı meslektaşların görüşleri tekliflerimizin doğruluğunu onaylayacaktır.
Silahlı Kuvvetlerde RVD ihtiyacına olan tüm düşüncelerime göre kırmızı çizgi, modern teknolojinin ve teknolojinin dünyamızı temelden değiştirdiği düşüncesidir: askeri işler teorisi ve pratiğindeki hiçbir şeyi değiştirmez - bu, silahlı mücadele biçimlerinin ve silahlı mücadele yöntemlerinin araçlarına bağımlılık yasasını görmezden gelmek anlamına gelir. . Yasaları görmezden gelenlere ne olacak, yukarıda yazdım. Bu bağımlılığın onbir ilkesini ortaya koyan yazar, işimde bana yardımcı oluyor. Daha sonraki yayınlarda kendi örneklerimi vereceğim, ancak Amerikan askeri teorisyeni tarafından oluşturulan bu ilkeler de tartışmamı önemli ölçüde güçlendirecektir.
Çalışmasında yazar, SÇD'nin yürütülmesi için koşulların oluşumunu ima eden bir dizi faktörün varlığını onaylar. Özünde, onlar yeni değildir ve sürekli uzmanlar tarafından tartışılmaktadır. Benim düşünceme göre, başlıcaları şunlardır:
“... Birleşmeyi hızlandırmak, otomatik teknik ekipman ve askeri ekipmanın entegrasyonu, üreticilere karmaşık sistemlerin geliştirilmesi ve iyileştirilmesinde benzersiz bir serbestlik derecesi sağlıyor.”
"Kara kuvvetleri birimlerinin yaya olarak çalıştığı silahlanma ve askeri teçhizatı iyileştirmek için, öncelikle askeri bilim ve teknolojinin mevcut durumunu belirlemek gerekiyor."
"Askeri ilişkilerde devrimin özelliklerinden biri, partilerin simetrik yüzleşmesinden kaynaklanan düşmanlık davranışlarının asimetrik niteliğidir."
“Askeri ilişkilerde devrimin gelişme döngüsü, savaşan taraflardan biri veya koalisyonun niteliksel olarak yeni teknolojiler geliştirmesiyle başlar.”
"Yeni teknolojilerin veya taktiklerin ortaya çıkması, bu teknolojilerin veya taktiklerin avantajlarına sahip olmayan karşı tarafın savaş yöntemlerini en kısa sürede değiştirmesini gerektiriyor. Burada yalnızca iki seçenek mümkün - veya başarılı modelleri (teknik, doktriner veya örgütsel) kopyalamak için girişimlerde bulunuluyor veya karşı önlemler geliştiriliyor ... "
"Modern askeri devrim, sistem entegrasyonuna dayanıyor оружия ve otomasyon teknolojisi ... "
“Özerklik derecesi, uygulama yöntemleri ve çözülecek görev sayısı artacaktır, teknolojilerin geliştirilmesi sırasında ve aynı zamanda karşı taraflar veya potansiyel muhalifler tarafından geliştirilen savaş kullanım yöntemlerinin evrimi sırasında daha karmaşık hale gelecektir.”
"Ayrıca, birimlerin örgütsel ve personel yapısını optimize etme sorununa yaklaşmak, savaş görevlerinin en etkin şekilde yerine getirilmesi için gerekli silah sistemlerinin olası kombinasyonlarını incelemek için bilimsel bir bakış açısıyla gerekli."
"Bilgi teknolojisindeki ilerlemeler ve yönetim süreçlerinin otomasyonu, son 20 yılda sivil toplumun birçok yönünü önemli ölçüde değiştirdi."
Sadece, "Askeri tarihin prizması ile askeri ilişkilerde modern devrimin anlaşılması" makalesinin yarından itibaren sayfamda bölümler halinde yayınlanacağını eklemek hala kalıyor - LiveJournal formatı için çok iyi.
RVD'yi askeri tarih prizması ile anlamak
Giriş
Geçtiğimiz on yıl boyunca, ABD Silahlı Kuvvetleri ağırlıklı olarak karşı taraftayken, kara kuvvetleri için mevcut olan silahlı teçhizat ve askeri teçhizat bu dönemde neredeyse hiç değişmedi ya da tamamen kaldı. Aynı zamanda, silahlı kuvvetler askeri işlerde başka bir devrimin başlangıcına başarıyla yaklaştı. Bilgi teknolojisindeki gelişmeler ve yönetim süreçlerinin otomasyonu, son 20 yılda sivil toplumun birçok yönünü önemli ölçüde değiştirdi. Ekonominin sivil sektöründe, teknik ve teknolojik gelişme süper hızlı bir hal aldı (özellikle tüketici elektroniğinin kitlesel dağılımı söz konusu olduğunda), askeri teknoloji gelişti ve adım adım askerlerin askeri eğitim pratiğine girdi.
Caravaggio "Goliath Başkanı ile Davut" (1607 - 1610)
Bugün gelecekteki bir savaşta kimin kazanacağı belli değil. Düşmanlıkların hazırlanması ve yürütülmesi sırasında tüm süreçlerin tam olarak bilgilendirilmesini ve otomasyonunu sağlayabilecek biri var mı? Ya da tehdidi zamanında tanıyabilecek ve asimetrik yöntem ve askeri eylemlerde bulunma yöntemlerine karşı koyabilecek biri mi?
"Ve David elini çantasına koydu ve bir taş çıkardı, onu askıdan fırlattı ve alnındaki Filistin'i vurdu, böylece taş alnına düştü ve yere düştü, böylece David Filistin'i bir askı ve taşla yendi ve Filistin'i vurdu Onu öldürdü, ama kılıç David'in elinde değildi "(Eski Ahit, Kralların İlk Kitabı).
Batı ve Amerikan askeri teorisi, savaşın hazırlanması ve yürütülmesinin (askeri operasyonlar) muazzam finansal ve maddi maliyetler gerektirmesinden kaynaklandı. Ana muharebe tankı veya avcı uçağı gibi silah sistemleri havacılıkPotansiyel muhalifler üzerinde belirli bir teknolojik üstünlük elde etmesine izin verdi. ABD askeri ve siyasi liderliği geleneksel olarak kendi silah sistemlerinin teknolojik ve teknolojik üstünlüğünü ulusal çıkarları korumanın bir garantisi olarak görmüştür. Son savaşlarda ve silahlı çatışmalarda meydana gelen savaş kayıplarının doğasına dayanarak, bugün en önemli görevin yaya olarak çalışan birimlerle silahlandırılmış silah sistemlerinin modernizasyonu olduğu kabul edilmelidir. Bu, ABD Silahlı Kuvvetleri için yasadışı silahlı gruplarla ve terörist gruplarla uzun süren bir çatışmada stratejik bir görevdir. Şu anda, gelecekteki olası düşmanlıkların asimetrik doğasını anlayan, Amerika'nın teknik, teknolojik ve örgütsel üstünlüğünü fark eden, muhtemelen hedeflerine ulaşmak için asimetrik savaş formlarına ve yöntemlerine ve standart olmayan teknolojilere başvuracağı açıktır.
Son askeri kampanyalarda silahlı kuvvetlerin karşılaştığı asimetrik tehditleri yerelleştirmenin tek yolu, asimetrik olarak çalışan ve standart olmayan teknolojileri kullanan bir saldırganın acımasız ve kararlı bir şekilde bastırılmasıdır. İsyancılar ve terörist grupların açıkça hareket edemediği koşullar yaratılırsa, bu durum yerel halkın inancının yanı sıra maddi temellerini ve asilerin gerçek ve etkili bir askeri güç olduğu fikrini yavaş yavaş çözer. Açıkçası, Amerikan sivil toplumuna kıyasla, düşman sivil ve askeri zayiatlara karşı çok hassas olmayabilir, ancak belli bir eşiğin aşılmasından sonra, yerel sivillerin terör eylemlerine ve doğrudan askeri eylemlere verdiği destek önemli ölçüde azaltılır ve bu da kaçınılmaz olarak düşmanı başka birini kullanmaya zorlar. eylem taktikleri ve etkinliği azaltmak. Bununla birlikte, partizan-karşıtı mücadele stratejisi bu makaledeki araştırma konusu değildir; daha ayrıntılı bilgi ilgili rehber dokümanlarda (örneğin, yılın Aralık 3'unun ABD Silahlı Kuvvetleri FM 24-2006 "Counter-Gerilla Mücadelesi" alan bildirgesinde yer almaktadır). Burada sadece karşı taraf mücadelesinin stratejisinin, mevcut tüm teknik ve teknolojik avantajların kullanılması nedeniyle militanların tamamen bastırılması ve yok edilmesine indirgeneceğine dikkat çekiyoruz. İnisiyatifi savaş alanında ele geçirmek ve ardından düşmanın asimetrik savaş yöntemlerini kullandığı koşullarda saklamak çok zor ve hatta bazen imkansız. Kara kuvvetleri savaş alanındaki girişimi ele geçirmediyse, bazı durumlarda düşman savaş operasyonlarının hızını belirleme fırsatı yakaladı. Bu durum, ameliyathanedeki birliklerin sayısındaki keskin bir artış pahasına, yani birliklerin yoğunlaşmasından dolayı artabilir. Bununla birlikte, koşullu bir artış kaçınılmaz olarak, bakım, bakım, malzeme ve teknik destek vb. Maliyetlerinde keskin, bazen kabul edilemez bir artış gerektirir. Ek olarak, savaş emirlerinin yoğunluğundaki bir artış, grup hedeflerini (topçu ateşi, mayın tarlalarındaki patlamalar ve doğaçlama patlayıcı cihazlar) imha etmek için tasarlanan sistemlerde askerlerin yangınla tahrip olma olasılığını arttırmaktadır. ABD Ordusu birliklerinin savaş alanına hükmetmesini sağlamak için, eylemlerinin tutarlılığı, ayrıca ABD Silahlı Kuvvetlerinin havacılık ve savaşta operasyonel ve stratejik ölçekte hava ve yer hakimiyeti sağlayan zırhlı araçlardaki üstünlüğüne eşit teknik ve teknolojik üstünlük gereklidir.
Yürüyerek çalışan kara kuvvetlerinin alt bölümleriyle donatılmış silah ve askeri teçhizatı geliştirmek için, öncelikle askeri bilim ve teknolojinin mevcut durumunu belirlemek gerekir. Küçük silahların mükemmellik sınırlarına ulaştığının kanıtı, Amerikan küçük silahlarının modern örneklerinin, yaklaşık 100 yıl önce kullanılan örneklerden sadece biraz daha yüksek olduğu gerçeğine hizmet edebilir. Bazı Afgan kabileleri arasında tercih, örneğin, AK-47 saldırı tüfekleri değil, 1902 yılında eskiden oluşturulan Lee-Enfield tüfekleridir. Bu nedenle, yılın İspanyol-Amerikan savaşına 1898’e katılan askerlerin savaşta küçük silahlar kullandıkları, bazı özelliklerine göre (atış menzili ve ilk mermi hızı) modern modellere göre daha az olmadığı ortaya çıktı. Bununla birlikte, selefleriyle karşılaştırıldığında, ABD ordusu, savaş eğitimi düzeyinde, birimler arasında güvenilir bir iletişim varlığında ve ayrıca yüksek hassasiyetli yangın grevi sağlama yeteneğinde ve böylece düşmanı bastırmada bir avantaja sahiptir. Niteliklerin iyileştirilmesine ve yaya olan ordunun güçlendirilmesine yönelik doğrudan finansal yatırımlar, çoğunlukla savaş eğitimi alanına yönlendirilir. Birliklerin operasyonel ve savaş eğitiminin keskin bir şekilde yoğunlaşması ile birliklerin kalitesi ve savaş etkinliği sağlanır. Yoğun savaş eğitimi, birliklerin savaş etkinliğini önemli ölçüde artırabilse de, daha sofistike ve güçlü silah sistemleri gibi, düşman üzerinde asla aynı ahlaki ve psikolojik üstünlüğü getirmeyecek. Savaş koşullarında 100 metreden daha uzaktaki hedefleri vurma, düşman ateşi altında hareket etme ve herhangi bir hava koşulunda (geceleri ve en az görünürlükle bile) kendisine yaklaşma yeteneği, savaş alanındaki girişime hakim olma konusunda belirleyici olabilir. Ancak, çoğu zaman, düşman, ABD Ordusu askerlerinin yaya olarak çalışan askerlerin, kalite bakımından karşılaştırılabilir silahlara sahip olduklarını ve isyancıların silahlarıyla etkin bir şekilde mücadele ettiklerini bilmektedir. Militanların bakış açısından bu, belirli bir paritenin olduğu ve olasılıkların tam olarak taktiksel düzeyde hizalandığı anlamına gelir.
Nitelikli, savaş ve askeri harekat yöntemlerinde temel değişikliklerin ortaya çıkmasıyla ilgili yasaların keşfedildiği ve ifşa edildiği kavram Sovyet askeri teorisyenleri tarafından geliştirildi ve askeri işlerde devrim (WFD) olarak adlandırıldı. Bu terim ilk olarak ABD'de resmi düzeyde ve 1980'lerin başında Amerika Birleşik Devletleri Savunma Bakanlığı Genel Değerlendirme Bürosu tarafından hazırlanan bir raporda kullanılmıştır. Bir kamu kurumunda olduğu gibi iletişim sistemindeki, taktiklerdeki, maddi ve teknik desteğindeki niteliksel değişiklikleri tanımlamak, karakterize etmek için kullanılmıştır. Bu makalede yazar, Williams Murray tarafından yazılan "Askeri işlerde devrimin itici güçleri: 1300 - 2050" bilimsel çalışmasında formüle edilen tanımı kullanmaktadır. Kitabın yazarlarına göre, "askeri ilişkilerde bir devrim, taktikler, operasyonel sanat ve strateji, organizasyonel yapılar, doktriner ve rehberlik belgelerinde niteliksel değişikliklerin yanı sıra, tamamen yeni olanın ortaya çıkması hakkında konuşmamızı sağlayan yenilikçi teknik ve teknolojik çözümlerin ortaya çıkması anlamına gelir. Savaşın ve düşmanlıkların yürütülmesine kavramsal yaklaşımlar, yeni formlar ve yöntemler. ”
Askeri ilişkilerde devrimin özelliklerinden biri, partilerin simetrik yüzleşmesinden kaynaklanan askeri operasyonların asimetrik niteliğidir. Böyle bir örnek olarak, askeri meselelerdeki bir devrim, askeri eylemlerin asimetrik doğasına yol açtığında, 1940 yılında Fransa'nın faşist istilasına veya 1991 yılında Amerika Birleşik Devletleri ile Irak arasındaki savaşa işaret edilebilir. Fransa'nın faşist istilalarını hazırlarken ve püskürtürken Müttefikler, tamamen Alman Silahlı Kuvvetleri'ne karşı teknik ve sayısal üstünlüklerine güvendiler. Bununla birlikte, ikincisi Müttefikler'e ezici bir yenilgiye yol açarken, nispeten küçük personel ve ekipman kayıplarına maruz kaldı. Bu tür bir verimlilik, "yıldırım savaşı" olarak adlandırılan, saldırgan ve geçici bir savaş yürütme konusunda iyi geliştirilmiş, yenilikçi bir teorinin varlığı ile açıklanmaktadır. Bu teori, havacılık ve topçu operasyonlarının zırhlı ve makineleşmiş birliklerin eylemleriyle bütünleştirilmesi ve karşılıklı olarak birleştirilmesinin yanı sıra, zırhlı oluşumlar ve birimlerle güçlü bir ilk vuruş gerçekleştirdi. Bugün, bu teori büyük ölçüde “birleşik silahlarla mücadele taktikleri” nde yer almaktadır. İlk Irak kampanyasında, teknik ve teknolojik üstünlük, personelin yüksek kaliteli mücadele eğitimi ve iyi gelişmiş bir savaş doktrininin varlığı sayesinde ABD silahlı kuvvetlerinin bir rakibine karşı hızlı bir zafer elde edildi. Bu sayede operasyonun ilk aşamasını başarıyla tamamladıktan sonra (tam hava üstünlüğünü elde etmek), kara kuvvetlerinin karada zafer kazanmayı başardığı anlaşılmaktadır.
Askeri ilişkilerde devrimin gelişme döngüsü, savaşan taraflardan biri veya koalisyonun niteliksel olarak yeni teknolojiler geliştirmesiyle başlar. Askeri ilişkilerde devrimin temelini oluşturan teknolojileri ilk önce ustalaştıran ve yöneten parti, düşmana karşı önemli bir üstünlük kazanıyor. Yeni teknolojilerin avantajları açıksa, çatışmadaki diğer katılımcılar kendi analog teknolojilerini mümkün olan en kısa sürede geliştirmeye ve seri üretim ve uygulamalarında ustalaşmaya çalışırlar. Dolayısıyla, birliklerin savaş etkinliğini arttırma adına, silah sistemleri sürekli olarak geliştirilmektedir. Şu andaki gelişme aşamasında, ekonomik açıdan en az sayıda en zengin güç veya koalisyonu, inanılmaz derecede pahalı ve teknik açıdan karmaşık silah sistemlerini kullanmaya başlayabilir. Modern savaşın maliyeti sürekli artmaktadır. Ancak, bu tez aksiyomatik değildir, çünkü düşük maliyetli ve yüksek kaliteli bilgi işlem ve otomasyon ekipmanlarının inanılmaz derecede hızlı yayılması, temelde yeni silah sistemlerinin çok az finansal ve maddi kaynağa sahip olan ülkeler veya sivil toplum kuruluşları için mevcut olması ihtimalinin yüksek olmasını sağlar. Özellikle, yüksek kaliteli ürünler geliştirme ve yaratma süreci açık kaynaklarda yer alan bilgilere dayandığı gibi, küresel pazarda yaygın olarak kullanılan çift kullanım teknolojilerine dayanarak artmaktadır.
Yangın imha kabiliyetindeki kademeli ve evrimsel artış, silah sistemlerinin teknik özelliklerinin askeri ilişkilerde bir devrim olarak kabul edilemez. Örneğin, bireysel bir dövüşçünün, hava muharebesinde düşman karşısında hafif bir üstünlük sağlayan büyük bir güç rezervi varsa, bu, askeri işlerde bir devrim anlamına gelmez. Ancak öte yandan, yeni savaşçı karşı tarafa havayı uzaktaki hava alanlarına yoğunlaşmaya zorlayabilseydi ve yer savunma hava savunma birimleri hava sahasını koruma görevini yerine getirirse, o zaman niteliksel olarak yeni bir savaşçının ortaya çıkmasının savaş yöntemini kökten değiştirdiğini söyleyebiliriz. askeri işler. Taktiklerdeki (operasyonel sanat veya strateji) ve organizasyonel ve personel yapılarındaki devrimsel değişimlerin teknik ve teknolojik yeniliklerin ortaya çıkmasından daha hızlı gerçekleşmesi ilginçtir. Böylece, İkinci Dünya Savaşı'nın ilk aşamasında Polonya, Fransa ve Sovyetler Birliği'ne yönelik askeri kampanyalar sırasında uygulanan faşist birliklerin taktikleri, hemen hemen etkinliğini ve etkinliğini kanıtladıktan hemen sonra Allies tarafından hızla uyarlandı.
SÇD, taraflardan birinin çatışması girişiminin eşdeğerinde teknolojik ya da örgütsel (doktrinel) olarak düşünülebilir. Askeri işlerde devrim, kaçınılmaz olarak, teknolojik veya örgütsel yeniliklerde henüz ustalaşmamış olan karşı taraflardan birine karşı çıkmaya itiyor. Yeni teknolojilerin veya taktiklerin ortaya çıkışı, bu teknolojilerin veya taktiklerin avantajlarına sahip olmayan karşı tarafın savaş yöntemlerini mümkün olan en kısa sürede değiştirmesini gerektirir. Burada sadece iki seçenek mümkün - başarılı modellerin kopyalanması için girişimde bulunuluyor (teknik, doktriner veya örgütsel) veya rakibin yenilikçiliğinin etkinliğini en aza indirmek için önlemler alınmaktadır. Düşman tarafından yaratılan devrimci teknolojilerin ya da taktiklerin adaptasyonu olmadan ya da onlara karşı koymak için etkili araçlar geliştirilmeden, geri kalan tarafın kaçınılmaz olarak hızlı bir yenilgiye mahkum olduğu anlaşılmalıdır.
Ordudaki modern devrim, yarı iletken entegre devreler sayesinde çalışan silah sistemleri ve otomasyon teknolojilerinin entegrasyonuna dayanıyor. Ayrıca, niteliksel olarak yeni malzemelerin ortaya çıkması nedeniyle silah sistemlerinin taktiksel ve teknik özelliklerinin iyileştirilmesi ve modern kompleks sistemlerin entegrasyon derecesinin artması, esasen askeri işlerde bir devrim olan sinerjistik bir etkinin elde edilmesini sağlamıştır. Askeri ilişkilerde modern devrimin temelini oluşturan tekno-teknolojik çözümler arasında, optik-elektronik rehberlik sistemleriyle bütünleşmiş otomatik (bilgisayarlı) hedef belirleme sistemlerine sahip silah sistemlerinin yanı sıra yüksek hassasiyetli güdümlü silah sistemlerinden de bahsedebiliriz. Kılavuz sistemi bir GPS küresel konumlandırma sistemi alıcısı ile donatılmış olan yüksek hassasiyetli mühimmat, merminin uçuş yolunun son kısmında bir hedefe yönelik olmasını sağlar ve aynı zamanda hedefi tahrip etmek için gereken mühimmat sayısını azaltır ve ayrıca ilgili kayıpları büyük ölçüde azaltır. İnsansız hava araçları (İHA) da dahil olmak üzere tamamen otomatik sistemler, keşif yapmak ve modern ve kaliteli hava savunma sistemleri bulunmayan düşman yer hedeflerine karşı füze saldırılarını başlatmak için kullanılmaktadır. Otomasyonun en zor ve en yavaş süreci kara kuvvetlerinin taktiksel seviyesindedir, savaşta doğrudan manevra yapan gruplarda komuta ve kontrol süreçlerinin otomasyonu son derece yavaştır. Bazı uzaktan kumandalı yere dayalı robotize sistemler, zaten ayak üstünde hareket eden askerlerin yeteneklerini önemli ölçüde genişletmeyi mümkün kılmıştır. Bununla birlikte, insansız hava araçlarına kıyasla, savaş etkinlikleri ve faydaları çok daha azdır. Yere dayalı robotize sistemler, öncelikle arazinin uzaktan denetlenmesi, durumun (istihbarat) değerlendirilmesi, bir dereceye kadar veya başkalarının personeli tehdit edebilmesi için kullanılmıştır. Silahlanma bazı robotik sistemlere kurulmuştu, bu da onları ateş silahları olarak kullanabilmesini mümkün kılıyordu (çok sınırlı, sıkışık koşullarda bile).
Bir sonraki WFD'nin ayırt edici bir özelliği savaş alanlarının bütünleşik devrelerde çalışan sistemler ile nihai doygunluğu olacaktır ve bu da düşmanlıkların hazırlanması ve yürütülmesi sırasında tüm süreçlerin tamamen bilgilendirilmesini ve otomasyonunu sağlayacaktır. Hava sahasında (insansız hava araçları) otomatik sistemlerin kullanılması deneyiminin, yerde çalışan birimlerin savaş pratiğine aktarılması ve ölçeklendirilmesi gerektiğini varsaymak mantıklıdır. Özerklik derecesi, uygulama yöntemleri ve çözülecek görev sayısı artacaktır, teknolojilerin geliştirilmesi sırasında ve aynı zamanda karşı taraflar veya potansiyel muhalifler tarafından geliştirilen savaş yöntemlerinin evrimi sırasında daha karmaşık hale gelecektir. Karada savaş operasyonlarının karmaşıklığı ve karmaşıklığı, otomatik, uzaktan kontrol edilen sistemlerin neden kara kuvvetlerinin savaş uygulamasına bu kadar yavaş bir şekilde dahil edildiğini açıklamaktadır. Tamamen yer tabanlı otonom otomasyonlu sistemler yaratmanın karmaşıklığı, yer savaşı hava savaşı ile karşılaştırıldığında belirginleşir. İnsansız araçların hiç şüphesiz çalıştığı hava savaş alanı hem hedefleri (düşman hedefleri) hem de engelleri - birliklerinin diğer uçaklarını içerir. Bununla birlikte, çoğunlukla, hava sahası hiçbir engel bulunmadığı tamamen boş bir alandır. İlk otomatik (uzaktan kumandalı veya tamamen otonom) uçaklar roketleri içeriyor - basit bir seyir füzesi aslında ilk drondu. İlk insansız hava sistemlerinin prototipleri İkinci Dünya Savaşı sırasında bir korkutma silahı olarak geliştirildi, sıradan bir uçaktı, şu an için en ilkel otopilot sistemleriyle donatılmıştı, gemide bir savaş başlığı taşıyorlardı. şehirler). Deniz savaşında kullanılan otomatik sistemlerin çalıştığı algoritmalar, su ve hava ortamlarının ayrılması alanında ortaya çıkan olayları hesaba kattı. Çoğu deniz silahı sistemi, hedefe ancak havadan, suyun altında veya iki ortamın birleşiminde ulaşabilir. Bu nedenle, su alanında harekete geçmek için otomatik mücadele sistemlerinin oluşturulması, bu boşluğun özellikleri ile karmaşıklaşır, t. olduğunu Bu tür sistemlerin insansız hava araçlarından daha zordur. Gemi karşıtı uzaktan kumandalı mermiler (cruise füzelerinin prototipleri) ilk önce Alman birlikleri tarafından ve daha sonra da II. Dünya Savaşı sırasında Amerikan kuvvetleri tarafından kullanıldı. Hava ve deniz alanlarında, uzaktan kumandalı veya otonom sistemler çalışabilir, nispeten serbestçe manevra yapabilir, t. çünkü Asgari miktarda doğal veya yapay engellerle hareket etmeleri önlenir. Bununla birlikte, yer tabanlı robot sistemler için, her şey biraz farklıdır. Doğal veya yapay engeller normdur ve manevranın uygulanması için uygun alan genellikle çok küçüktür, sıkıştırılır ve istisna değildir. Robotik sistemlerin hareket yollarını analiz ederken, hedefe ulaşmak için yollarındaki tüm engellerin üstesinden gelmek zorunda kaldıkları açıkça ortaya çıkıyor. Ayrıca, manevra için yer eksikliği sorunu, durumu algılama ve anlama problemidir.
Tarih bir tür sosyal bilim laboratuvarı, aynı zamanda bir savaş ve silahlı çatışma laboratuvarıdır. Askeri felsefe veya stratejinin başarısı veya başarısızlığı zamanla, tarih boyunca kanıtlanmıştır. Savaş ve çatışmalardan çıkarılan derslerin yanı sıra, savaş yöntemleri ile silahlı mücadele araçları arasında kurulan sinerjik ilişkilerde de benzer kurallar geçerlidir. Niteliksel olarak yeni teknolojilerin ortaya çıkmasına dayanacak olan askeri meselelerdeki devrimin bir sonraki dönüşüne yaklaştığımızda, ateş etme, manevra yapma ve kitle imha silahlarının kullanılması hakkındaki fikirlerin evrimi ile ilgili belirli tarihsel örnekleri dikkatlice incelemek gerekir. Bu, şu anki gelişim aşamasında uygulanabilecek bazı dersler çıkartacaktır.
Bölüm I. Topçu
Daha iyi toplara sahip olanların tarafında Tanrı vardır.
Napolyon Bonapart
Napolyon Bonapart
XIX yüzyılın başlarında, topçu parçaları bronz ve demir dökümden yapıldı. Bronz, nispeten hafif, aşınmaya dayanıklı, dayanıklı, ancak çok pahalı bir malzeme iken, dökme demir ağır ve nispeten ucuzdu. Bu dönemde, tarla silahlarının çoğu, birliklerin yüksek manevra kabiliyetini sağlayan bronzdan yapılmıştır. Kuşatma silahları ve kıyı topçu parçaları dökme demirden dökülürken.
Roger de la Frene "Topçu" (1911 g.)
“Askeri tarihte, askeri ilişkilerde modern devrimin anlaşılması”, askeri tarihin prizmasından geçiyor; doğada sistem çapında S şeklinde bir eğri olarak temsil edilebilecek teknolojik ve biyolojik evrim arasında doğrudan bir benzetme yapıyor. Böyle bir eğrinin son bölümü (doyma bölgesi) keskin bir düşme veya asimptota bir çıkış, yani sistemin yok olması veya müteakip küçük değişikliklerle kendi nişinin son işgali olabilir.
XIX yüzyılın sonunda, modern tarla top silahlarının karakteristiğinin tüm temel unsurları yaratıldı (istisnalar, günümüzde harçların yanı sıra rehberli ve güdümsüz roket silahlarıdır). Bilgi ve iletişim teknolojilerinin ve otomasyonun kullanılmasıyla, gerçekten topçu asimptotlarının geliştirilmesine geldik. Fakat bu teknolojilerin hangi inanılmaz olanakları sağlayabildiğini!
Amerikan İç Savaşı 1861 - 1865 sırasında, metalürjideki teknolojiler önemli ölçüde gelişti ve bu da temelde farklı kalitede bir demirin üretilmesine izin verdi. Sonuç olarak, topçuların çoğu demir üretmeye başladı. Her ne kadar bronz 12 kiloluk tüfek iç savaşta en yaygın olsa da, ABD silahlı kuvvetleri savaşlar veya silahlı çatışmalar sırasında hiçbir zaman bronz silah kullanmamıştır. Bessemer işlemi olarak adlandırılan metalurji teknolojisi, yani Sıvı demirin döküm çeliğe içinden basınçlı hava püskürtülerek yeniden dağıtılması işlemi, sadece çeliğin kalitesini iyileştirmekle kalmaz, aynı zamanda topçu ve diğer silah sistemleri imalatında çeliğin yoğun kullanımına yol açan üretim maliyetlerini düşürür.
Malzeme ve üretim teknolojilerinin kalitesini artırmak, yeni silah sistemlerinin tasarımını önemli ölçüde karmaşıklaştırdı. Yüzyıllar boyunca, namlu deliğine tüfek atmak, bir merminin uçuşunu dengelemek için atış doğruluğunu arttırma sorununu çözmemizi sağladı. XIX yüzyılın ortasında, deliği kesme teknolojisi yaygınlaştı. Namlu kanalındaki oluklar, merminin kinetik enerjisinin bir bölümünün dönme momentine aktarılmasını sağlar. Sonuç olarak, doğruluk artar, mermi uçuşta stabilize olur, ancak bu, merminin başlangıç hızını ve aynı zamanda etkili menzili azaltır. Bu sebeple, yivli bir namlu deliğine sahip olan topçu silahlarının, yirmi yıl boyunca yivli küçük silahlardan gelen kütle dağıtımında geride kalması. Bununla birlikte, doğrudan üretim teknolojisi ile ilgili ciddi zorluklar vardı. İç Savaş sırasında 1861 - 1865, üç kalibreli tüfekli tabancalar, büyük kalibreli pürüzsüz delikli toplarla birlikte aktif olarak kullanıldı.
William Trego "At Topçusu, 1865" (1893 g.)
Endüstriyel ölçekte gerçekleştirilen büyük boyutlu ürünlerin makinelerinde kesin işlem, bir sonraki yenilik dalgasını sağladı. Küçük kalibreli tüfekli topçuların ilk prototipleri, makattan yüklenen iç savaşın en sonunda küçük sayılarla yaratıldı. Ancak, 1870'ta düzenlenen Sedan Savaşı'na kadar, yeni silah türlerinin avantajı onaylanmadı ve tanınmadı. Alman Krupp metalurji işletmelerinde üretilen ve Prusya ordusu tarafından kullanılan dört kiloluk tarla tabancası 80 mm kalibreli, namlu ile doldurulmuş Fransız silahlarına kıyasla daha fazla ateş ve ateş oranına sahipti. Diğer bir yenilik, geri tepme emilim mekanizmasının icadıydı: şimdi tabanca, bataryada kalırken, başlangıç konumunda, yani ateş açabildi. Şu andan itibaren, kaçınılmaz olarak vuruşu takip eden geri alma işleminden sonra silahı orijinal konumuna geri döndürmek gerekli değildi. Hidropnömatik geri tepme mekanizmasının (geri tepme mekanizması) kullanıldığı ilk topçu silahı, ilk olarak 75 yılında kullanılan Fransız alan silah kalibresi 1898 mm idi. Bu sistem o kadar mükemmeldi ki, 40 yıldan daha uzun bir süre hizmette kaldı. Ayrıca, bu silahın cephanesinde kullanılan patlayıcı, dumansız toz genel adını alan yeni bir madde türüne aitti.
XIX yüzyılın sonunda, modern tarla top silahlarının karakteristiğinin tüm temel unsurları yaratıldı. Harçların yanı sıra güdümlü ve güdümlü füzelerin yanı sıra, 20. yüzyılın başındaki tarla toplarının tümü, ilk olarak Fransız 75 kalibre mm tabancasında kullanılan belirgin özelliklere sahipti. Bu ve sonraki tüm tabancalar, bir geri tepme emme mekanizması ile birleştirilmiş yüksek kaliteli, yivli bir çelik namluya sahipti; Ayrıca cephanede temelde yeni tipte bir toz kullanılmış (yüksek patlayıcılar). Topçu silahlarının geliştirilmelerinde durduğu ve artık değiştirilmediği söylenemez. Silah sisteminin tüm unsurlarının değişmez, kalıcı olduğunu ve topçu silahlarını iyileştirmeyi amaçlayan mühendislik sanatının tam olarak bundan sonra başladığını söylemek daha doğru olacaktır. Kambriyen dönemindeki bu topçu gelişimi dönemi ile evrimsel biyolojik patlama arasında çok sayıda biyolojik tür ve hayvan formunun ortaya çıkması, yaşamın muazzam yayılımı ve biyolojik nişlerin doldurulması ile işaretlenmiş olan bir benzetme çizilebilir. Yeni türlerin çok sayıda ortaya çıktığı bir dönemdi, ama aynı zamanda pek çoğu basitçe öldü. Kambriyen döneminin sonunda, çok az sayıda tür, biyosferin çoğunu başarılı bir şekilde geliştirebilmiş ve yakalayabilmiştir.
Yeni biyolojik türlerin ortaya çıkması ve toplanması ile topçuların gelişimi arasında bir benzetme çizerek, başlangıçta iki ana topçu silah hattı sisteminin ayırt edildiği öne sürülebilir - bunlar tarla topçusu ve obüs silahlarıdır. Saha silahları yüksek doğruluk ve doğrudan hedefleme olasılığı ile ayırt edildi; Yassı yörüngeye ateş ettiler ve merminin ilk hızı, uluyanlarınkinden çok daha yüksekti. Merminin yüksek doğruluğu ve başlangıç hızı, tarla topçu silahlarının kinetik silah sistemleri olarak kullanılmasını sağlamıştır. Bu da mermilerin silahlardan ateş ettiği, patlayıcıyı (bomba) doğrudan hedefe ulaştırdığı gerçeğine ek olarak. Bununla birlikte, obüs topçularının bazı alanlarda tarla topçularının avantajlarıyla örtüşen avantajları vardı. Howitzers kapalı irtifa pozisyonlarından yüksek irtifa balistik yörüngeye ateş ettiğinde, çoğu zaman silah ekibi hedefi görmez. Bu nedenle, tökezleyicilerin ateşleyebileceği alan, atış menzili ile sınırlıdır, oysa top topçularında görüş alanı (optik nişan alma aygıtı) tarafından belirlenir. Ağır ateş yakmayı planladığında, howitzerların avantajları çoğaldı. Hedefin bulunduğu bölgedeki her üşütücü, ona uyumlu bir darbe verebilir. Tarla topçu silahlarından konsantre, yoğun bir ateş yakmak için tek bir sıraya konmaları ve her bir silahın aynı anda hedefi görmesi gerekir. Alan topçuları, 19. yüzyılda, lineer taktiklerin baskın olduğu ve savaş alanının oldukça küçük boyutlu, nispeten küçük boyutlu olmasıyla etkiliydi. Silah sistemleri ve cephanenin zarar verme kabiliyetindeki artışla, karşı taraflarla savaş alanının büyüklüğü arasındaki mesafeler arttı. Aynı zamanda, tarla topçusu daha az etkili ve uluyanlardan daha savunmasız hale geldi. Modern top topçuları genellikle "silah-obüs" tanımına girer, çünkü doğrudan ateş yakabilir. Bununla birlikte, doğrudan yangın için uluyanların kullanımı ancak yeni yeniliklerin ortaya çıkmasıyla mümkün olmuştur.
Üretimin hızlı bir şekilde konuşlandırılması için bu tür topçu sistemlerinin üretiminde yalnızca teknolojik kısıtlamaların aşılmasının yanı sıra, önemli miktarda maddi kaynak ve güçlü motivasyon gerektirmiştir. Başlıca teşvik, Birinci Dünya Savaşı'nın cephelerinde savaşan birliklerin ihtiyaçlarıydı. Savaşın başında, Fransız topçusu, esas olarak, 75 mm toplarından oluşuyordu; ağır oburlar ordu ordusunun komutanlarına bağlıydı, ancak bu savaş alanında belirleyici bir etkiye sahip olmak için yeterli değildi. Alman topçuları esas olarak hafif 77 mm kalibreli X-tabanca tabancaları, orta kalibre 105 mm ağırlıkları ve ayrıca ağır kalibre 150 mm ağırlıklarıdır. Kadrolama konusunda topçu birlikleri bölünmüş ve kolordu sunumu yaptı. Gerçekte, bölüm komutanlarına ve astlarına teslim oldular. Ayrıca, "hafif", "orta", "ağır" howitzer kavramlarının, topçu sistemlerinin evrimi sırasında savaş sırasında içeriklerini değiştirdiği belirtilmelidir. Dünya Savaşı'ndan önce, 105 mm kalibre tabanca “orta” ve 150 mm kalibreli “ağır” olarak kabul edildi. Savaştan sonra, aynı kalibratörlerin silahlarına "hafif" ve "orta" denilmeye başladı. Silahların boyutundaki artış, sınıflandırmalarında değişikliklere neden oldu.
İlk savaşlar, tarla topçu tabancalarına kıyasla nasıl bir külbabanın tüm avantajlarını gösterdi. Alman topçuları, Fransız bataryalarını ve yerlerini bastırarak, arazinin doğal barınaklarından ve kıvrımlarından büyük miktarda ateş yaktı. Bu durumda, Fransız topçusu, özünde cevap veremedi. Fransa'nın işgalinin ilk aşamasının tamamlanmasından ve manevra savaşından savaşa geçilmesinden sonra, pozisyon komutanlığı, topçu sistemlerinin teknolojik olarak iyileştirilmesi için olası seçenekler ve kullanım yöntemleri aramaya başladı. Obüs topçusu kaleye ulaşmada ve tahkimatlarda ve siperlerde bulunan düşmanın insan gücünü yok etmeyi başardı. Düz bir yörüngeye ateş eden topçu top silahları, dikey hedefleri yenerken yüksek hassasiyete sahipti, ancak yatay hedefleri (örneğin, siperlerdeki personeli) yenmek için etkisiz kalıyorlardı. Savaşın başında savunmalara, monte edilmiş ateşten korunmalara ve kapalı savunmalara, personelin çoğu topçu türünün mermilerine karşı yeterince yüksek bir koruma seviyesi sağlandı. Bu sorunun tek teknik çözümü, daha fazla ateş menzilinin yanı sıra, daha fazla mühimmat gücüne sahip olan topçuların yaratılması ve yoğun kullanımıydı. Howitzers, tarla topçu silahlarını hızla yerinden etmeye başladı. Artan yaygınlık, daha önce sadece en yüksek askeri komuta tabi olan ağır silahlar almaya başladı. Başlangıçta, Alman birlikleri, Fransız birlikleri ile karşılaştırıldığında avantajlı bir konumdaydı, çünkü doktriner dökümanları, obüscülerin yoğun kullanımı için verilmiştir. Kuşatma topçusu, düşman savunma pozisyonlarını öğütmek için kullanıldı. Bazen silahların kalibresindeki aşırı bir artış, etkinliklerinde aynı derecede hızlı bir düşüşe yol açmıştır. İki silah, Büyük Bert ve Paris Savaş Topu, örnek olarak görev yapabilir, her iki silah da Almanya'da yapıldı. Bununla birlikte, sadece giantomania ile acı çeken Almanlar değildi - İngilizler, Fransızlar ve Avusturyalılar da kalibreleri 300 mm'yi aşan aletler yarattılar. Savaşın başlangıcında, Almanların "Büyük Bert" kalibreli 420 mm tipinde sadece iki silahı vardı, sadece on silah üretilmişti. Uçuş menzili 12 km'ye kadar çıkan kabuklarda, zaman gecikmeli bir ateşleyici kullanıldı; Silah, kale kuşatmasında, tahkimatlarda son derece etkiliydi. Ancak, bu süper ağır silahın başarılı bir şekilde kullanılmasına çok az örnek var. Silahın düşük ateş hızı (saatte yaklaşık on atış), ateş eğitimi verirken etkili bir şekilde kullanılmasına izin vermedi. Ve düşmanın derinliklerinde hedefleri vurmak için, bu silahlar da uymuyordu, çünkü kısa bir ateş menziline sahipti.
Yavaş yavaş, her iki taraf da savunma derinliği patlak verdiğinde konumsal bir savaşa girdi. Aynı zamanda, savunma tarafının kuvvetleri ve araçları geniş alanlara dağılmış durumdadır, maddi kaynaklar doğrudan derin arka cepheye gönderilir, bu da hedefleri kesin olarak belirleme olasılığını azaltır - süper ağır topçu için hedefleri belirlemek ve ona vurmak zorlaşır. Buna ek olarak, süper ağır topçu, düşmanları için en çok arzulanan hedef yapan ve hayatta kalmalarını azaltan diğer oburlara göre daha yıkıcıdır. Süper ağır topçu sistemlerinin bir başka dezavantajı, malzeme ve teknik bakımın yanı sıra bir ateşleme pozisyonunun hazırlanmasındaki zorluktur. Bunların hepsi bir arada, süper ağır silahların karşı akü güreşlerinde ağır iticilerden (yangın, bakım vb. İçin) daha düşük olduğunu ve ek olarak süper ağır sistemler oluşturmak için çok daha fazla kaynağa ihtiyaç duyulduğunu gösteriyor. “Büyük Bert” tipi silahlar kalibrede en büyükse, 211 mm'deki “calibre” Paris topunu 120 km'ye kadar fantastik bir atış menzili vardı. Ancak, maksimum ateş oranı, günde tüm 20 atışlarına ulaştı. Bu isim verildi çünkü Alman tarafının Paris’i bombalamak için kullandığı; caydırıcı bir silah olarak hizmet vermiştir ve kaynakların büyük bir bölümünü sürükleyerek son derece düşük bir savaş etkinliğine sahiptir.
Savaşın son aşamasında, Müttefikler genellikle işlerin durumundan, doktriner belgelerinin niteliğinden ve karmaşıklığından, savaş yürütmenin biçimlerinden ve yöntemlerinden memnun kaldılar. Aynı zamanda, mağlup edilen Alman tarafı, reform ihtiyacını açıkça anlamıştı. Her iki muhalif taraf da topçuların savaştaki önemini anlamıştı. Barış antlaşmasının imzalanmasından sonra, silah sayısı da dahil olmak üzere Almanya'ya ciddi kısıtlamalar getirildi (az sayıda tarla silahı ve 200 mm'den daha az kalibreli howitzer'lara sahip olmasına izin verildi). İkinci Dünya Savaşı'nın başlarında bu kısıtlamalara uyma ihtiyacı nedeniyle, faşist Almanya'nın o zamanlar geliştirilen savaş kavramından daha az silahı vardı. Savaştan hemen önce ve başlangıç aşamasında, Almanya kara kuvvetlerini aktif olarak arttırmaya başladığında, üretim tesislerinin topçu parçalarının tedarikine yönelik planları yerine getirmek için zamanı yoktu. Sonuç olarak, Alman birlikleri savaş boyunca topçudan yoksundu. Fransa, ABD Silahlı Kuvvetlerinin gelişmesinde güçlü bir etkiye sahipti; Birinci Dünya Savaşı sırasında ABD Silahlı Kuvvetleri, Avrupa ordularından çok daha küçüktü ve aynı zamanda silahlar ve teknik teçhizat bakımından daha da kötüydü. Bu nedenle, Birinci Dünya Savaşı sırasında Fransız topçularında kullanılan silahların sınıflandırılması, ABD Silahlı Kuvvetleri'nin tarla topçuları tarafından kabul edildi ve miras kaldı. Buna göre, hafif ve orta büyüklükteki silahlar sırasıyla 105 mm ve 155 mm sistemlerini içerir, bu sınıflandırma şu ana kadar ABD Topçularında kullanılmıştır.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, topçulukta meydana gelen temel değişiklikler, taktiklerdeki değişikliklerle temel olarak kullanım yöntemlerinde yapılan değişikliklerle ilişkilidir. Tabii ki, teknik değişiklikler de meydana geldi - korumalı zırh dahil olmak üzere kendinden tahrikli topçuların rolü önemli ölçüde arttı, toplam kendinden tahrikli silah sayısı arttı. Ancak, önceki dünya savaşı sırasında kurulan temel formlar ve kalibratörler belirlendi, o zaman mükemmelliğe ulaştılar. Birinci Dünya Savaşı'nın ilk aşamalarındaki önemli kayıplar, savaş planlarının bir kez ve herkes için verilen, sarsılmaz bir şey olarak görülmesi gerçeğiyle açıklanabilir. Topçu ve piyade eylemleri tutarlıydı, ancak erken planlama ile tutarlılık sağlandı. Bu durumda, bir piyade saldırısı planlanandan daha erken başlayabilir ve topçuların düşmanı ezip geçemediğini dikkate almadan başlayabilir. Komuta planlarındaki değişiklikleri belirtmek için topçu salvoları ve fişekleri kullanılabilir; farklı karargahlar arasında telefon iletişimi vardı, ancak bu çok güvenilmezdi. Haberciler Birinci Dünya Savaşı'nda savaş sırasında en güvenilir iletişim aracı olarak görüldü. İlk radyo istasyonları sadece savaşın sonunda ortaya çıktı, ancak İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar toplu dağıtım ve kullanım almadılar.
Kablosuz iletişim, topçuların kullanılma şeklini kökten değiştirdi. Komut durumu kontrol edebildi, savaşın dinamiklerini (operasyon) anladı ve mevcut kaynakları operasyonel gereklilik temelinde dağıttı. Taktik seviyede, ileriye dönük gözlemciler, doğrudan topçu birimleri ve birimlerle doğrudan iletişim kurabilen lineer birimlere ve manevrayı yapan birimlere bağlandı. Kablosuz iletişim sayesinde, saldırı birlikleri derhal yangın desteği talep edebilir, hedefleri tespit edebilir ve üzerlerindeki topçu ateşini ayarlayabilir, kapalı ateşleme konumlarından ateş desteği alabilir (ateşlemenin doğruluğu önceki döneme göre mükemmeldi). Telsiz iletişimi, talep üzerine yangının transferini gerçekleştirmek için dağıtılmış (aralıklı) atış konumlarından büyük bir yangın çıkarmasına izin verdi. Geçmiş savaşın süper ağır kuşatma silahları, topçu birimlerinin çok sayıda toprağa toplandığı gibi çok hantaldı, çok hareketliydi. Topçu hareketliliği, karşı-batarya mücadelesini zorlaştırdı, birimlerin hayatta kalma ihtimalini arttırdı. Radyo iletişimi, savaş prensiplerinin anlayışını kökten değiştirdi - ardışık uygulamaları bazen feci sonuçlara yol açsa da, daha önce sarsılmaz olduğu düşünülen operasyon, savaş veya savaş planlarının reddedilmesi vardı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında mühendisler, ateş menzilini biraz arttırmayı başardılar, ancak önceki savaşın sonundan bu yana yangın menzilindeki radikal bir artış sorunu çözülmedi. Bu görev için tasarımcıları namlu uzunluğu, yapısal malzemeler, ağırlık ve boyut özellikleri çeşitli kombinasyonları seçmeye çalıştı. Bununla birlikte, marjinal olasılıklar zaten belirlenmiş ve belirlenmiştir. Atış menzilindeki artış kaybedilmiş, her bir mühimmatın istatistiksel değişkenliği nedeniyle doğruluk bozulmuştur, bu da mermi standartlaştırma, barutun kalitesi, namlunun yapıldığı çelik kalitesi ve meteorolojik koşullar ile ilişkilidir. Ne diyebiliriz - yalnızca kendi hareketlerini izleyebilen ve değiştirebilen, uçuş yolunu ayarlayabilen en gelişmiş modern topçu mühimmatı, her atıştan sonra merminin sapmasının üstesinden gelebilir. Malzemelerin iyileştirilmesi silah sisteminde sadece küçük iyileştirmelere yol açtı - ağırlık ve boyut özellikleri azaldı, merminin başlangıç hızı arttı. Ancak en büyük değişiklikler, artan hız ve ateşleme doğruluğu ile ilişkiliydi. İlk özel elektronik bilgisayar, topların ihtiyaç duyduğu silahların balistik parametrelerini hesaplamak için yaratıldı. Hesaplamalar masaya kaydedildi ve topçu atışlarının yürütülmesine yardımcı oldu. Kullanılmış bilgisayar sayısının katlanarak artması, laboratuvar araştırmalarından topçu pilleri için bilgisayarlı yangın kontrol direkleri yaratma ve kullanma pratiğine, daha sonra her silah için bilgisayar ekipmanlarının tanıtımına geçilmesine izin verdi. Topçu sistemlerinin otomasyonu (yükleme, hedefleme vb.), Topçu ateşlemesini otomatikleştirme işlemi ile aynı zamana denk geldi, her iki süreç de el ele gitti.
Obüs namlusunun konumunu değiştirmenize izin veren hidrolik sistem tam otomatik bir topçu sistemine dönüşmüştür. Halen, otomasyon ve bilgisayarlaşma bakış açısıyla bakıldığında ve askeri işlerde devrimin bir sonraki devriminin yüksekliğinden bakıldığında mükemmelliğin yüksekliği olarak düşünülebilecek bu tür iki sistem yaratılmıştır. Bunlar, Alman kendiliğinden tahrikli topçu PzH2000 ve İsveç Okçusu ("Archer") - 155 mm, yangın görevlerini alma, yükleme, hedefleme ve insan katılımı olmadan ateş edebilen tam otomatik silah sistemleridir. Ayar PzH2000 dakikada 10 tur atma hızına sahiptir - bu şu anda mümkün olan en yüksek göstergedir. Buna ek olarak, mermi ve mermilerde kullanılan özel tozların konumunu ayarlamak için geliştirilmiş bir mekanizma sayesinde, sistem birkaç ateşleyicinin aynı yörüngeye tek bir silahla ateş ettiği birkaç merminin aynı anda bir hedef hedefe çarptığı “ateş barajı” modunda hedefler üzerinde çalışabilir. Bu tip bir silah, daha önce bütün topçu bataryasına atanmış görevleri yerine getirme yeteneğine sahiptir. Obüsün daha da geliştirilmesi tam olarak bu yönde gerçekleşecektir - tam otomatik silahların tasarımı geliştirilecektir. Topçu bir bütün olarak, bir sonraki gelişim turunun, yalnızca hedef tanıma ve rehberlik sistemleriyle bütünleşmesi, uçuş menzilini ve hızını arttırması nedeniyle doğruluk oranlarının artmasıyla, mühimmat tasarımının keskin bir komplikasyonuyla ilişkilendirileceğini varsaymak mantıklıdır.
Bölüm II Askeri ilişkilerde devrimin teknolojik bileşenini belirleyen yedi ilke.
Geri bildirim veya diyalektik bağlantı. İlk bakışta, bu ilke yüzeyde yatıyor ve son derece basit, ancak açıkça ve açıkça formüle edilmesi gerekiyor: silah sistemleri ve uygulama taktikleri (diyalektik iletişim) arasında geri bildirim var. Birliklerin öngörülen ihtiyaçlarını karşılamak için silah sistemleri oluşturulduğundan, birliklerin savaş uygulamalarına yeni sistemler getirildiği için silah sistemlerini kullanma yöntemleri geliştirilmiştir. Bu tezin olası sonuçlarından biri, savaşan tarafların savaşı (askeri eylemler) hazırlamak ve sürdürmek için daha iyi yöntemler aradıklarını ve birbirleriyle rekabet ettiklerini göstermektedir. Tarafların asıl görevi güç dengesi ve parite dengesini korumaktır.
Hegel'in Alman klasik idealizmindeki gelişimin ana diyalektik prensibi, diyalektik üçlü - “tez - antitez - sentez” dir. Diyalektik materyalizm açısından bakıldığında, bu şema, gelişimin en yüksek aşamasında çelişkilerin giderilmesi yoluyla yürütülen, çelişkili bir süreç olarak yorumlanmasına izin vermektedir.
Silahlı mücadele biçimlerinin ve davranışlarının yöntemlerine bağımlılığı yasasıyla doğrudan bir benzetme yapmanın uygun olduğuna inanıyorum - diyalektik üçlünün çerçevesine mükemmel bir şekilde uyuyor ve pratikte defalarca onaylandı. Yeni silah sistemlerinin ortaya çıkması, yeni savaş biçimlerinin ve yöntemlerinin geliştirilmesini gerekli kılar ve bunun tersi, teknoloji geliştirme tahminine dayanan yeni kavram ve teorilerin geliştirilmesi, üreticileri çabalarını ve birliklerin ihtiyaçlarını karşılayacak yüksek kaliteli ekipman yaratmaya zorlar. "Askeri tarihte prizma yoluyla askeri ilişkilerde modern devrimin anlaşılması" adlı makalenin yazarı da aynı benzetmeyi çiziyor.
Diğer bir mantıksal sonuç, böyle bir durumun kaçınılmaz olarak, taraflardan birinin bazı göstergelerde bariz bir avantaja ulaştığı zaman mevcut ilişkiler sisteminde dengesizliğe yol açmasıdır. Daha sonra çatışmadaki diğer katılımcılar, güç dengesini geri kazanmak ve yüzleşmenin asimetrik doğasından uzaklaşmak için bu örgütsel, teknik, teknolojik veya taktiksel avantajları mümkün olduğunca çabuk benimsemeye çalışırlar. Gelecek vaat eden silah modellerinin yaratılması konusundaki işin ilk aşamasında, seri modelin bitmiş ürün gibi görüneceğini açıkça hayal etmenin çok zor olduğu vurgulanmalıdır.
[Şu anda Rus ordusunda, silahların mücadelesinin biçimine ve silahlı mücadele yöntemlerine bağımlılık yasasının tamamen göz ardı edildiğine inanıyorum: savaş teorisinin geliştirilmesinde herkesin önüne geçmeye çalışıyoruz - aynı zamanda “maddi olmayan merkez operasyonları” teorisi Bu teoriyi uygulamak için temel. Askeri ilişkilerde durumun değerlendirilmesi - birinci kısım - S. Skokov] makalesini okuyun.
Yeni inşaat malzemeleri ve maddelerin geliştirilmesi. Silah sistemlerinin yetenekleri tarafından belirlenen ve önceden belirlenmiş fiziksel kısıtlamalar var. Bu kısıtlamaların temeli, malzemelerin fiziksel özellikleridir. Gelişme olmadan, yeni malzemelerin sentezi, silah sistemlerinin teknik özelliklerinin geliştirilmesi çok yavaş olacaktır. Ayrıca, sık sık bu iyileştirmeler, diğer parametrelerin kötüleştirilmesiyle sağlanacaktır. Örnek olarak, geliştiricilerin ürün kitlesi ve eylem yelpazesi arasında bakmak zorunda oldukları bir uzlaşma sağlayabiliriz. Silahın daha büyük bir atış menziline sahip olması için, namlusun keskin bir şekilde uzaması nedeniyle merminin ivmelenme süresinin arttırılması veya merminin kendisini iten toz yükünün gücünü artırmak için odanın hacminin arttırılması gerekir.
M777 alanı, 155 mm kalibreli obüsün çekilişini, 40 mm kalibreli M198 obüsünden daha az ağırlıkça yüzde 155'a sahipti. Aynı zamanda, yeni obüs eşit veya üstün taktik ve teknik özelliklere sahiptir. Bakım sırasında ürün kütlesini azaltmak veya hatta performansta bir miktar iyileşme sağlamak, mühendislerin bireysel ünitelerin ve montajların imalatında çelik yerine titanyum kullanmaya karar vermeleri nedeniyle mümkün oldu. Benzer şekilde, yüksek patlayıcı parçalanma mühimmatının kimyasal enerji rezervleri veya hidrokarbon bileşiklerine dayanan malzemelerin yanabilirliği konusunda sınırlamalar vardır.
Silah sistemlerinin tasarımının karmaşıklığı. Silah sistemlerinin taktiksel ve teknik özelliklerinin geliştirilmesi, tasarımlarının karmaşıklığı nedeniyle mümkündür. Böylece tam da tasarımın karmaşıklığı nedeniyle küme mühimmatları yaratıldı. DPICM'nin kümülatif parçalanma etkisinin mücadele unsurlarıyla birlikte küme mühimmatlarının kullanılması, aynı zamanda etkili imha alanını arttırmamızı ve şok dalgasını konsantre etmemizi sağladı. Bununla birlikte, ürün tasarımının karmaşıklığı kaçınılmaz olarak takdirine yol açar. Daha karmaşık bir silah sisteminin maliyeti her zaman basit bir kompleksinkinden çok daha yüksek olacaktır.
Ek olarak, karmaşık sistemler genellikle bakım için daha fazla kaynak gerektirir, bu tür sistemlerin arıza olasılığı yüksektir. Karmaşık silah sistemlerinin kullanılması da beklenmeyen sonuçlar verebilir. Örneğin patlamamış küme mühimmatları, bir çatışma sona erdikten sonra sivilleri vurabilir. Savaşta kullanım sırasında, küme mühimmatları bölge hedeflerine saldırıyor ve ayrıca bombalama alanında bulunan (taşınmış) sivillere ve araçlara da vurabiliyor. Bu sorunların çözümü ancak daha karmaşık sistemler nedeniyle mümkündür. Buna karşılık, bu ikinci dereceden yan etkilere neden olabilir.
Optimizasyon. Zamanla, tüm silah sistemleri en uygun tasarımlardan birine yaklaşır. Bu tür bir yakınsama, koalisyon devletlerinin katılımcılarının silah sistemleri için tek tip standartlar ve şartlar geliştirdiği gerçeğine yol açıyor, topçu sistemlerine referans olarak tek tip kalibratörlerin ortaya çıktığı söylenebilir. Ayrıca, silah sistemlerinin tasarımı, balistik gerekliliklerine ve merminin gücüne (vuruş kabiliyeti) dayanarak optimize edilmiştir. Belirli bir hedef türünü yok etmek için uygun bir tür mühimmat gereklidir. Mermi sürükle, şeklin ve kesit alanının bir işlevidir. Merminin kinetik enerjisi, kütle ve hızın bir fonksiyonudur. Bu gerçeklere göre, silahı mobil bir platforma koyma ihtiyacı ve onlarca kilometre mesafeden ateş etme ihtiyacı da eklenebilir.
Ayrıca, ulaştırma altyapısı yetenekleriyle ilgili kısıtlamalar getirilmektedir. Silah sistemlerinin yaratılmasının bu aşamasında, temel teknik göstergelerin ve özelliklerin belirlenmesi. Rus topçular kendinden tahrikli silahları kalibre 152 mm tercih ederken, Kuzey Atlantik İttifakına katılan ülkeler - kalibre 155 mm silahlar. Bununla birlikte, ortalama bir insan için bu sistemler neredeyse aynıdır, ne tesislerin ne de cephanelerinin arasında ayrım yapmak neredeyse imkansızdır.
Silah sistemlerinin hızı ve doğruluğu. Etkili bir hedef bastırmanın sağlandığı silah sistemlerinin yüksek hızı ve doğruluğu nedeniyle. Bilgisayar sistemlerine sahip modern, yüksek otomatik topçu silahları, yangınla ilgili verileri istatistiksel hatayla sınırlı bir doğrulukla hesaplayabilir. Topçu ateşlemesinin otomasyonu, mühimmat ve yükleme sağlama sürecinin otomatikleştirilmesinden hemen sonra ve ayrıca silahın ayarlanması sürecinin otomatikleştirilmesinden hemen sonra takip edildi. Böylece, dünyanın ilk tam otomatik oburları olan Alman kurulumu PzH2000 ortaya çıktı.
Bu tür otomatik sistemlerin ortaya çıkması öngörülebilirdi, üstelik bunların görünümü topçu sistemlerinin geliştirilmesinin bütün mantığı ile önceden belirlendi. Bu kadar olumlu bir sistem derinlemesine modernleşme deneyiminin diğer topçu sistemlerini iyileştirmek için kullanılacağı varsayılabilir. Sonuçta, topun geri kalanı bu yolu izleyecektir.
Silah sistemleri oluştururken uç noktalardan kaçınmak. Optimizasyon, istenen çeşitli taktik ve teknik özellikler arasında bir denge ararsa, bireysel bir özelliğin aşırı derecede arttırıldığı standart dışı silah sistemleri oluşturulurken, diğer teknik özelliklerin çoğu feda edilir. Belki de bunun en çarpıcı örneği "Paris Cannon" - pratik hedeflere ulaşma konusunda tamamen etkisiz olan bir silah. Silah etkin değildi, 130 km mesafesindeki hedeflere ateş edebilmesine rağmen, ateş oranı son derece düşüktü (ortalama olarak günde yaklaşık bir atış oldu). Bununla birlikte, silahın bakımı önemli kaynaklar gerektiriyordu, oysa etkinliği oldukça düşüktü - sadece 300 insanları Paris'in bombardımanından öldü, yani. caydırıcı bir silah olarak bile etkisizdi. Ek olarak, propaganda etkisi altında, Fransız halkı, Alman topunu düşmanın aşırı zulmünün bir tezahürü olarak görüyordu: Paris Topunu kullanırken ortaya çıkan ağ etkisi, Fransız halkının mücadele etme motivasyonunu arttırdı ve ahlaki ve psikolojik durumları baltalanmamıştı.
Ticari teknolojinin kullanımı. 20. yüzyılın ortasından itibaren en gelişmiş bilgisayar ve iletişim teknolojileri, çıkarlara icat edildi ve ordu tarafından kullanıldı. Ancak 1970'in ikinci yarısında, ticari şirketler tarafından oluşturulan bilgi işlem ve iletişim sistemleri, ABD Silahlı Kuvvetleri için tasarlanan askeri-sanayi kompleksinin ürünleri bakımından kalitesiz değildi. Her obüs içerisinde bilgisayar sistemlerinin tanıtılmasını sağlayan teknolojiler, ekonominin sivil sektöründe tam olarak yaratılmıştır. Akıllı telefonla donatılmış bir sivilin bir iletişim ağına ve dünyanın yüzeyinin uydu görüntülerini, standart iletişim olanaklarıyla donatılmış modern bir Amerikan askerine göre daha güvenilir bir erişime sahip olduğu açıktır. Ve bu teknolojik açığı azaltma çabaları görünmediğinden, yalnızca artacağı varsayılabilir.
[Bu sorun - sivil ve askeri sektörler arasındaki teknolojik boşluk sorunu - Askeri İşlerde Durumun Değerlendirilmesi - Şemalardaki Kontrol Sisteminin Dönüşümü - S. Skokov] yayınında tartışılmaktadır.
Niteliksel olarak yeni teknik ve teknolojik çözümlerin savaş hazırlama ve yönetme yöntemleri (askeri eylemler) üzerindeki etkisini göstermek için daha önce saha topçularının gelişiminin bir analizi yapıldı (bkz. SÇD'nin askeri tarih prizmasından anlaşılması - bölüm I). Askeri ilişkilerde devrimin teknolojik bileşenini belirleyen yedi ilke belirlenmiş ve tutarlı bir şekilde ortaya konulmuştur. Aşağıdaki iki örnek, WFD'yi de tanımlayan dört ilke daha içerir. Tamamen silahlı bir savaş yürütmenin tarihsel konseptinde, ilk iki ilke ilk olarak formüle edildi - yıkıcı eylem ve bilgi. Bu makalenin bir sonraki bölümünde ele alınacaktır.
Bölüm III. Tanklar ve manevra savaşı.
Tank motoru aynı silah
tankın yanı sıra ana silahı.
Heinz Guderian
tankın yanı sıra ana silahı.
Heinz Guderian
İkinci bir tarihsel örnek olarak, zamanla tüm silahlarla mücadele kavramına dönüşen ve günümüzde temel, temel bir kavram olan manevra savaşları kavramını düşünün. Bu konseptin teknolojik düzenlemesi sadece bir silah sistemi - ana savaş tankı - zırhın bir birleşimi, en yüksek mobilite ve ateş gücü olarak kabul edilmelidir. Makalenin birinci bölümünde topçu evrimi göz önüne alınmış ve işin ikinci bölümünde devrimin askeri işlerde teknolojik bileşenini belirleyen temel ilkeler tanımlanmıştır. Aynı zamanda, modern bir birleşik silah savaşını hayal etmenin zor olduğu tankların evrimini ortaya çıkaracak ve bu evrimin örneği, SÇD'nin teknolojik bileşenini, yıkıcı yetenek ve bilgiyi belirleyen iki ilkeyi daha ortaya koyacak.
Mariusz Kozik "Tank"
"II. Dünya Savaşı sırasında, faşist Almanya, kütlesi 70 tona ulaşan süper ağır tankların üretimine başladı. Bu makineler, hafif, orta ve hatta diğer ağır tanklarla yüzleşmede inanılmaz derecede etkiliydi, ancak son teknoloji ile aşırı doydu ve kusurlu teknoloji nedeniyle başarısız oldular ve düşmanın yol açtığı hasardan daha sık hasar verir. ”
Bireysel zırh korumanın reddedilmesi, büyük yayların ve ardından küçük kolların ortaya çıkmasıyla gerçekleşti. Bu kadar ağır zırh giymek için harcanan çabalar artık koruyucu özelliklerinden dolayı haklı değildi - sadece onları giymek mantıklı gelmiyordu. Bu yüzden, bir kurşun isabetine karşı koruma sağlayacak kadar güçlü olan metal zırh, sadece kısa mesafeler için uygun oldu. Fakat zaman her şeyi yerine koymuştur: 20. yüzyılda, bireysel zırh koruması kitlesel bir fenomen haline geldi ve genel olarak ezici çoğunluğunun genel olarak buna karşı olmasına rağmen, kitlesel seferberlik ordusunun maliyeti olarak tanımlandığı gibi mümkün olduğu kadar ucuz. [Gençliğinde, düşmüş Sovyet askerlerini araştırmak ve yeniden almakla meşgul olan meslektaşlarımdan birinin, savaş yıllarının terminolojisine göre çelik zırhlı askerlerin kalıntılarını tekrar tekrar dile getirdiğini söyledi. Muhtemelen, güçlü düşman tahkimatı alırken ya da kentsel ortamlarda savaşırken bir curass giymek çok yaygındı - S. Skokov]. Ayrıca, Birinci Dünya Savaşı sırasında, topçu hesaplarını korumak için tasarlanmış silah kalkanları ortaya çıktı. Böylece zırh korumanın yeni bir yaratılış ve kitlesel tanıtımı başladı. II. Dünya Savaşı'nın başlamasından önce, askeri teorisyenler, personelin sürekli artan güç ve yangın yoğunluğundan korunmasının, beton koruyucu yapıların ve toprak işlerinin inşasıyla sağlanabileceğine inandılar. Çoğu silah sistemindeki ana yapısal malzemenin üretim maliyetini düşürmek - çelik ve aynı zamanda saha topçusunun en ileri seviyede çalışması, tasarımcıları görüşlerini tekrar gözden geçirmeye ve en azından küçük kolların girmesine dayanabilecek gerekli koruyucu kalkanları geliştirmeye zorladı.
Daha önce belirtildiği gibi, Birinci Dünya Savaşı sırasındaki silah sistemlerinin teknolojik evrimi, sürekli değişimler geçirmiş olan obüs topçu gelişimi örneğinde açıkça görülmektedir. Sonra en etkili, en uygun teknik ve teknolojik çözümler için aktif bir araştırma yapıldı. Başka bir örnek olarak, bir tank olarak hizmet verebilir. Bu silah sistemi ilk olarak 1916 yılında İngiliz kuvvetleri tarafından kullanıldı; Çok sayıda teknik hataya sahip olmalarına ve savaş alanındaki doğal engellerin aşılmasında ciddi zorluklara rağmen, tankların etkili olduğu kanıtlandı. Bu teknoloji, koalisyon müttefikleri ve Alman tarafı tarafından kopyalandı: Fransa'da, bu yöne büyük bir coşkuyla tepki verdiler, oysa Almanya'da sadece birkaç makine yaratıldı. Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda, Müttefikler kavramları ve rehberlik belgelerinde nihayet tankların kamalarının rolünü, operasyon sırasında (savaş) açmaları beklenen düşmanın savunma emirlerini kırarak birleştirdiler. Bu kavramlara göre, piyade birimleri ve alt birimleri tankları takip etmek, boşluklara nüfuz etmek ve başarıyı geliştirmek, düşman savunmasındaki boşlukları genişletmek, pozisyonlarının derinliklerine nüfuz etmek oldu. Temel olarak, modern savaşta, planlı bir saldırı gerçekleştirirken, tanklar aynı amaç için aynı şekilde kullanılır.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, bir tür "Kambriyen dönemi", manevra savaşı yapma kavramlarının inanılmaz derecede hızlı bir evrimi ile ilişkilendirildi: Zırhlı ve kısmen zırhlı askeri teçhizat, savaş alanında çok sayıda ortaya çıktı. Birkaç kuleli tanklar cepheye teslim edildi; yalnızca monte edilmiş makineli tüfekler ile donanmış tanklar - yalnızca düşmanın insan gücüyle savaşmak için kullanıldı; Kendinden tahrikli silahlar da görüldü, arabanın sadece yanlarında zırhla ve üstü açık olarak korunuyordu. Zırhlı araçlar, piyade tankları, amfibi tanklar, kendinden itmeli silahlar - bunların tümü İkinci Dünya Savaşı sırasında farklı yoğunluk, verimlilik ve kütle karakterine sahipti. Savaş sırasında, faşist Almanya'nın silahlı kuvvetleri, topçu ve uçaksavar topçu sistemlerini saymazken, çeşitli zırhlı araç türleri için daha fazla 20 yarattı ve kullandı. İngiltere ve SSCB 15 zırhlı araçlar üretirken, ABD 14 üretti. Bu sayı, değişiklikleri değil bağımsız sistemleri içerir. Teknolojinin hızlı gelişimi sayesinde böylesine çok sayıda silah sistemi mümkün oldu. Tankın bir modeli devreye alındığında ve ülke seri üretime başladığında, tasarım ofisleri derhal bir sonraki makineyi geliştirmeye başladı. Ancak bu çeşitliliğin bir başka nedeni de, tank kullanma taktiklerini o zamanlar hala zayıf bir şekilde geliştirmekti. O zamanlar, zırh korumasının kalınlığı, tabancanın çapı ve motor arasında en uygun oranı bulamadı.
Soğuk Savaş'ın ilk aşamasında, taraflar İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra çok sayıda kalan tankları kullandılar. Kore savaşı sırasında kuzeydeki ülkeler, Sovyet orta tankları T-34, Müttefik kuvvetler - hafif tanklar M24 "Chaffee" yi, özelliklerinden birincisinden daha düşük kullandılar. ABD Silahlı Kuvvetleri'nin zırh koruma ve ateş gücü tank kuvvetlerinde üstünlük yalnızca Patton ağır M46 tanklarının ünitelerde konuşlandırılmasıyla sağlandı. Makinelerin kütlelerini karşılaştırmak ilginçtir: М24 - 20,2 ton, Т-34 / 85 - 35 ton, М46 - 48 ton. Zırhlı kuvvetlerin savaş operasyonları teorisi açısından bakıldığında, daha büyük tankların rekabet avantajları vardı: daha büyük kalibreli bir silah taşıyabilir, daha kalın zırh korumasına ve daha güçlü bir itiş ünitesine sahiplerdi. Ancak bazı sınırlamalar vardı: belirli bir sınırın ardından makinenin ebadı ve ağırlığı onun dezavantajları haline geldi. Tabii ki, Kore'de savaş sırasında kullanılan tanklar en büyük değildi. II. Dünya Savaşı sırasında faşist Almanya, kütlesi 70 tona ulaşan süper ağır tank üretimine başladı. Bu tanklar, hafif, orta ve hatta diğer ağır tanklarla yüzleşmede inanılmaz derecede etkiliydi, ancak en son teknolojiye aşırı doydu ve kusurlu teknoloji ve düşmanın neden olduğu hasardan daha fazla hasar nedeniyle başarısız oldu. M41'ten daha hafif ve daha modern olan M46 tankı, Kore Savaşı sırasında da kullanıldı ve çatışmanın sonunda Walker Bulldog (savaş sırasında öldürülen Amerikan generallerinden birinin ismi verildi) seçildi. O zamanlar bu araba uzun yıllar boyunca birçok ülkede kullanılıyordu; bazı silahlı kuvvetler, 1980'lere kadar onu kullandı.
Soğuk Savaş sırasında iki ana tank türü vardı - hafif ve ağır. Tankın hareketli, hareketli ve hafif olması için güvenliği feda etmek (zırhın kalınlığı azaldı) ve merminin başlangıç hızını azaltmak gerekiyordu - bu da azaldı. Amerikan hafif tank МХNUMX "Sheridan" tasarımcıları, kalibrede keskin bir artış nedeniyle düşük başlangıç hızını dengelemeye çalıştılar (genellikle bu tür makinelerde bu kadar büyük silahlar kurulmadı). Aletin kalibresi 551 mm idi. Aynı zamanda, hedefler, yüksek patlayıcı parçalanma mermisinde bulunan kimyasal enerjiden etkilendi. Fakat diğer yandan, ateş hızını feda etmek zorunda kaldım, çünkü artan kalibreyle azalır. Merminin başlangıçtaki düşük hızı, düşük ateş hızıyla birleştiğinde, mobil hedeflerin yenilgisinde bazı zorluklar yaratan tankın etkin menzilini azaltır. Vietnam Savaşı sırasında, M152 "Sheridan" tankları, piyade için bir ateş desteği aracı olarak yüksek etkinliğini gösterdi, ancak zayıf zırh koruması, onları mayınlara ve tank karşıtı el bombası fırlatıcılarına karşı savunmasız bıraktı. Bu makine 551-s'ye kadar kullanıldı.
Bir tank için hız, güvenlik ve silahlandırma aynı zamanda önemlidir. Yeni ve daha güçlü motor, M1 Abrams tanklarının her zamankinden daha hızlı ve daha güçlü bir zırh ve daha güçlü bir silah taşımasına izin verdi. Askeri işlerde devrimin bir sonraki turunda yaratılan teknolojiler, bir otomatik yönlendirme sistemi olan namlu stabilizasyonunu sağlayan ve kontrol eden bilgisayarlı bir cihaz oluşturmayı ve kitlesel olarak tanıtmayı mümkün kıldı. Bu sayede hareket halindeyken oldukça hareketli hedeflere vurabilen ve aynı zamanda bu hedeflerin geri adım atamadığı mesafelerde bir tank oluşturuldu. Abrams M1 tankları, 1991 ve 2003'teki birinci ve ikinci Irak kampanyalarında Sovyet yapımı Irak T-72 tanklarına karşı en kararlı şekilde kullanıldı; düşman üzerindeki teknik ve teknolojik üstünlüklerinden tam olarak yararlandılar. 24. mekanize bölümün tank bölümlerinden birinin komutanına göre, bir M1 Abrams tankı bir savaşta üç T-72'yi yok etmeyi başardı, ancak Amerikan tankı çamurda sıkıştığı için hareketlilikten yoksun bırakıldı. Aynı zamanda, zırh koruması, düşman tanklarının her birinden doğru isabetlere de dayanabildi. Silah sisteminin (tank) hızı, hareket kabiliyetini, hareketliliğini doğrudan etkiler. Ancak malzeme ve teknik hizmetlerde, yakıt ve madeni yağ tedariğinde son derece büyük ihtiyaçlar da silah sistemlerinin hareketliliğini olumsuz yönde etkileyebilir. Her iki Irak kampanyası sırasında tank oluşumları ve birimlerine yakıt sağlamak için, bir bütün yardımıyla cepheye büyük miktarda yakıt gerekiyordu. filo konvoylar. 1991 kampanyası sırasında, birimlerin ve alt birimlerin yakıt eksikliğinden dolayı savaş görevlerini yerine getiremedikleri durumlar vardı.
[Burada kendimi yazara katılmıyorum. Birkaç yıl önce, askeri heyetimizin bir parçası olarak, NATO komutasının girişimi üzerine düzenlenen ve Alman Ordusu'nun lineer bölümlerinden birinin topraklarında düzenlenen çok ilginç bir uluslararası etkinliğe katılma fırsatı buldum.
Esasen, bu toplantı "bir tanker toplantısı" olarak adlandırılabilirdi ve elbette en çok birinci ve ikinci Irak kampanyasında savaş tecrübesi olan Amerikalı subaylarla ilgileniyordum. En geniş sorun yelpazesiyle ilgili olarak istekli iletişim kurdular ve görüşlerini dile getirdiler, sorularımızı cevapladılar ve tartıştılar. Bu nedenle, ilk kampanyaya katılan memurlar, T-72'in o zamanlar dünyanın en iyilerinden biri olduğunu iddia ettiler: tank, çöl şartlarında, aşırı çalışma koşullarına dayanarak, iyi bir hayatta kalma kabiliyetine sahipti. ancak silahların etkinliği açısından, makinelerinin kalitesizliği düşüktü ve eşit bir savaşla kolayca savaşabiliyordu.
Basra Körfezi'ndeki ilk savaşta kazanılan savaş deneyimini analiz ettikten sonra Amerikan komutasının ana savaş tankı M1 Abrams'ın derin bir modernizasyonunu yapmaya karar verdi. Arabanın ıssız arazi koşullarında yapılan işlemlere adapte edilmediği, önemli teknik kusurlara sahip olduğu ve bireysel üniteler ve montajların sıklıkla başarısız olduğu ortaya çıktı. Aynı Amerikan tank ekiplerinin görüşüne göre, Kara Kuvvetleri'nin ikinci kampanyası sırasında ABD'nin niteliksel olarak farklı bir tankla silahlandırıldığı da belirtilmelidir.
Kısacası, kırılma nedeniyle hareket etmeden M1 Abrams'ın üç T-72 ile savaşa katılabilmesi tamamen kabul edilebilir. Ancak bence bu, taraflardan birinin teknik üstünlüğü ile açıklanmamalıdır, büyük olasılıkla, bu davadaki suç, meşhur insan faktörüdür - Iraklı tankerlerin son derece düşük hazırlanması, düşük moral ve kazanma isteğinin tam olmaması.
Bu arada, dikkat çekici T-72 tanklarımızın hayatta kalma kabiliyetleri - ve birçok askeri uzman zaten onları tarihin çöp tenekesine attılar - Aleksey Khlopotov'un yayınını okuyabilirsiniz Suriye tank T-72 withstood. - S. Skokov]
Ağır tankların MNNUMX "Abrams" un bir başka önemli dezavantajı, taşınabilirliği, transfer için hazır olmalarıdır. Soğuk Savaşın sona ermesinden ve 1'in sonuna kadar, ABD Silahlı Kuvvetleri askeri operasyonların hızını önemli ölçüde arttırmayı başardı. Personelin gereksinimleri çarpıcı bir şekilde arttığından, personelin konuşlandırılması için gereken kaynak sayısı ile tankların konuşlandırılması için gereken kaynaklar arasındaki fark, askeri planlamacıların önemli sorunlarından biri haline gelmiştir. Dünyanın en iyi ağır tankı olan MNNUMX "Abrams" a sahip olmak, savaşta kullanılabileceğini garanti etmiyor, çünkü bu silah sistemlerinin uzak askeri operasyonlara götürülmesinde bazı zorluklar var. Geçerli belgelere göre, Amerika Birleşik Devletleri Silahlı Kuvvetleri, iki gün içinde birliklerin uzak bir tiyatroda konuşlandırılmasını sağlamalıdır. Fakat gerçekte, tankların transferiyle, problemler ortaya çıkabilir - eğer teslim edilirlerse, bir ay içinde savaş alanını “çekebilir”. ABD Ordusu Genelkurmay Başkanı General Eric Shinseki (Eric Shinseki), 1990 yılında, askerlerin transfer edilmeye hazır olması için (zırhlı araçlar için) ek gereksinimler ortaya koydu. Sonuçta bu, ABD Ordusu'na Stryker zırhlı savaş araçlarını ana yer savaş aracı olarak tanıtmaya ve adapte etmeye başladı.
Chase Stone Stryker
Dış politika durumundaki ve dünyadaki güç dengesindeki değişimler ABD Silahlı Kuvvetlerinin küresel dönüşümünün nedenleri haline geldi: yeni şartlarda, bloğun çatışması uygunluğunu kaybettiğinde, en uygun örgütsel savaşların görevlerini en yüksek verimlilik derecesi ile çözmek, bu nedenle en uygun örgütsel yapıları ve yeni modelleri aramak gerekliydi. silahlar ve askeri teçhizat. Kısa sürede, Birleşik Devletler Ordusunun oluşumlarının, birimlerinin ve kontrollerinin tugay yapısına geçişi eş zamanlı olarak gerçekleştirilirken, aynı anda yeni silah ve askeri teçhizatlarla donatıldı.
Muhtemel savaşların gerçekleştirilmesi sırasında tankların - ağır ve ciddi araç bakımı gerektiren - uzak tiyatrolara aktarılmasındaki güçlüklerin bu radikal dönüşümlere önemli bir katkı yapması muhtemeldir. O zamanlar, ABD Ordusunun komutasındaki bir Stryker zırhlı araç hattının, birimlerin savaş etkinliğini niteliksel olarak iyileştireceği görünüyordu. Bununla birlikte, aynı zamanda kentsel ortamlarda savaş operasyonlarını yürütmek için temelde yeni bir makine yaratma girişimi olması da oldukça muhtemel: bir yandan, mobil ve diğer yandan - yeterli ateş gücü ve güvenlikle.
Topçu sistemlerinin evrimi, bu silah sistemlerinin optimizasyonu, yeni inşaat malzemelerinin oluşturulması, sistemlerin yapısal karmaşıklığı, normdan sapmaların ortaya çıkması, ticari teknolojilerin kullanımı ve sistemlerin artan manevra kabiliyeti ile ilgili değişikliklerle izlenebilir. Yüksek savaş etkinliği göstermeyen çok sayıda tank modelinin ortadan kalkması, optimal çözüm arayışını açıkça göstermektedir. II. Dünya Savaşı'ndan sonra, tanklar son halini aldılar, optimal formlarını buldular; geliştiriciler ve askeri bilim adamları, güvenlik, silahlar ve mobilite arasındaki ilişkide çeşitli kombinasyonlar geliştirmeye çalıştılar. Yapı malzemelerinin kalitesi arttıkça, teknolojinin kendisi de geliştirildi. II. Dünya Savaşı'nın son aşamasında üretilen Alman ağır tanklarının güvenliği ve silahlandırılması, bu araçları düşman tanklarının imhası için mükemmel hale getirdi, ancak çok büyük boyutları onları güvenilmez ve bakımını zorlaştırdı. Bu nedenle, dünya savaşı sırasında tankların toplu kullanım deneyimlerini incelerken ortaya çıkan ve diğer savaşların ve silahlı çatışmaların uygulanmasıyla onaylanan bir başka önemli ilke, silah sisteminin zarar verici etkisinin / etkilerinin yeterliliği ilkesidir.
Silah sisteminin zarar verici etkisinin yeterliliği.
Bir silah sisteminin diğerine üstünlüğünü sağlayan en önemli özelliklerden biri, karşı silah sistemini yok etme yeteneğidir. Arap-İsrail savaşı 1973 sırasında, İsrail kuvvetleri Golan Tepeleri'ni iki zırhlı teçhizat ve tutuklu birimler yardımı ile tutmayı başarırken, Suriye birliklerinin beş bölüme karşı çıkmalarını sağladı: çatışmanın başlangıcındaki tank sayısının oranı 180 Suriyeli'ne karşı 800 İsrail'di. Birinde yıkılan İsrail tankı altı Suriye'ye kadar sorumluydu. Tabii ki, operasyonel ve askerlerin savaş eğitimi gibi bir şey var. Elbette, İsrail birliklerinin eğitimi daha iyiydi. Ancak bu başarının nedeni, İsrail'in “Centurion” (İngiliz yapımı) ağır tanklarının hafif Suriye T-55 ve T-62 tanklarından (Sovyet yapımı) daha güvenilir bir şekilde korunmasından kaynaklanmaktadır. Bu, Centurions'un Sovyet makinelerine karşı savunmasız olduğu anlamına gelmiyor, ancak daha fazla korunuyorlardı ve büyük bir yıkıcı etkiye sahipler. İsrail tankları uzun mesafelerden ateş açabildi ve merminin isabet etmesi neredeyse her zaman hedefin imhasına yol açtı. Eğer düşman Centurion'u sıraya sokmayı başarabildiyse, tankın işlevselliğini koruyabilmesi ve hızlı bir şekilde tamir edilebileceği ihtimali yüksek. Sovyet T-55 ve T-62 tanklarının yetersiz hasar etkisi, savunmalarını kırmak için gerekli sayıda düşman tankı vurmalarına izin vermedi. Çarpıcı yetenek, asla göz ardı edilemeyecek önemli bir faktördür. Zırh koruması, silah sisteminin hayatta kalma kabiliyetini arttırır, ancak sonuçta, sistemin yüksek hareket kabiliyeti, hayatta kalma kabiliyetini arttırmayı sağlar. Maskeleme ve taktik teknikleri de hayatta kalma kabiliyetinin artmasına katkıda bulunur. Sonunda, zarar verici etki, zarar verme kabiliyeti hayatta kalma kabiliyetini etkilemektedir, ancak eğer makine yeterli bir zarar verme etkisine sahip değilse, bu sakınca için hiçbir şey telafi edemez - ne rezervasyon, ne de gizlilik, ne de hareketlilik.
Faşist Almanya’nın Fransa’nın 1940’ine yönelik askeri kampanyası, silahlı saldırı eyleminin yeterliliğinin önemini ve ayrıca silahlı eylem ve silah sistemlerinin kullanım esnekliği arasındaki ilişkiyi açıkça göstermektedir. Polonya'nın faşist Almanya ile SSCB arasındaki bölünmesinden sonra, Alman tarafı Hava Kuvvetleri ve Ordunun oluşumlarını ve birimlerini batı stratejik yönüne devretti. Almanya tarafından fethedilen Doğu Avrupa topraklarını koruma ve koruma görevi aslında o zaman değildi. Alman silahlı kuvvetleri, 3,3 milyondan fazla kişiyi görevlendirdi (toplamda aynı miktarda, daha sonra Hitler karşıtı koalisyonu oluşturan Batı ülkelerindeydi). Ancak aynı zamanda, Müttefiklerden gelen tankların sayısı, 3 300 birimlerine ulaşırken, Alman tarafı 2 400 makinelerinden daha fazla itemezdi. Ek olarak, Müttefikler, silah sayısı bakımından düşmanı büyük ölçüde aştı (yukarıda da belirtildiği gibi, Almanlar savaşın bitiminden önce planlanan silah sayılarına ulaşamadılar): oran, 2: 1 14'a karşı 000 silahlarına (7 400). Hava üstünlüğü kazanmak için tasarlanan avcıların sayısında parite sağlandı, ancak burada Alman uçaklarının kalitesinin daha yüksek olduğu kabul edilmelidir. Hava kuvvetlerinin oluşumları ve birimleri ile en yakın etkileşimle çarpılan kara kuvvetlerinin sayısal üstünlüğü, topçu kıtlığının ve ayrıca tank sayısındaki müttefiklerin gerisinde kalmanın üstesinden gelmeyi mümkün kılmıştır. Verimliliği yüksek olan Almanlar, birimlerinin ve oluşumlarının doğrudan havacılık desteğini kullandılar, Alman uçakları müttefiklerin o sırada uçaksavar topçularıyla karşılanmayan topçu pozisyonlarını etkin bir şekilde bastırdı.
Alman birliklerinin eğitimi, ademi merkeziyetçi, uyarlanabilir, manevra niteliğindeki eylemleri gerçekleştirme ihtiyacını sağlayan askeri doktrin hükümlerine dayanılarak yapıldı. Fransız ve İngiliz komutanlar, askeri operasyonlar yürütme yöntemlerinde tercihlerini önceden belirleyen daha merkezi bir komuta ve kontrol sistemi kullandılar: müttefikler, büyük yangın grevlerini en önemli noktalarda yapmanın daha uygun olduğunu düşündü. Faşist Almanya belli bir avantaja sahipti, ilk savaşı başlattığından beri - hemen askeri operasyonlara şartlar getirebilirdi. Bu durum, Müttefiklerin Alman örgütsel ve teknolojik avantajlarını mümkün olan en kısa sürede kendi muharebe uygulamalarına uyarlamaya çalışmasını sağlamıştır. Ancak aynı koşullar, Almanya'nın stratejik inisiyatifi savaşın ilk günlerinden itibaren ele geçirmesine ve Fransa topraklarının çoğunu işgal etmesine ve savaşın sonuna kadar sürdürmesine izin verdi. Müttefikler tanklarını piyade birimlerini ve alt birimlerini destekleme aracı olarak kullandılar; Müttefiklerin daha fazla tankları olmasına rağmen, bir yönde konsantre olamadılar. Fransız tanklarının ezici çoğunluğu örgütsel olarak piyade bölünmelerine bağlı tank taburlarının bir parçasıydı. Sonuç olarak, bu piyade bölünmesinin ilgili birimleri arasında dağıtılabilirler.
Fransa savaşı sırasında ön hat boyunca birkaç milyon asker toplandı ve sadece birkaç yüz kilometre kaldı. Fransız komutanlığı, tüm cephe boyunca derin bir savunma sistemi oluşturmaya odaklanmaya karar verdi. Buna cevaben, Alman komutanlığı çeşitli yerlerde düşman savunmasını kırmaya karar verdi ve ana çabalarını onlara yoğunlaştırdı. Belçika topraklarında ve Fransa'nın kuzey kısımlarında yapmayı başardılar. Alman birliklerinin ilk şaşırtıcı başarısı, Müttefikler'in emrini kötüye kullandı ve onları düşman askerlerinin sayısal gücü olan yeteneklerini abartmaya zorladı. Alman birliklerinin Müttefiklerin savunmasını aşmalarına izin veren en belirgin avantaj, daha fazla hız ve manevra kabiliyeti sağlayan içten yanmalı motorların kalitesidir. Bu savaş sırasında, Alman mekanize formasyonlarının ve birimlerinin, tüm kuvvet grubunun ezici çoğunluğunu oluşturan kendi piyade oluşumlarının ve birimlerinin önüne geçtiği durumlar vardı. Bu, Müttefiklerin savunmasının atılmasından hemen sonra ve başarının gelişimi sırasında oldu. İleri mekanize olmuş birimler ile ilerideki Almanların parçaları ve piyadeleri arasındaki mekansal boşluklar, daha esnek ve dinamik olsaydı müttefikler tarafından kullanılabilirdi. Alman grubunun bir diğer avantajı da, hava üstünlüğünü mümkün olan en kısa sürede elde edebilmeleriydi (sadece dört hafta süren kampanya boyunca sağlandı).
Alman birlikleri daha iyi ve daha sofistike teçhizatlar pahasına (bu ifade havacılık konusunda oldukça doğru olmasına rağmen) değil, daha ileri tanklar, arabalar ve toplar pahasına değil. Örgütsel, zihinsel ve taktiksel açıdan Müttefiklerden daha güçlü oldukları ortaya çıktı. Müttefikler direnişi durdurmaya karar verdiklerinde, Fransız silahlı kuvvetleri o zaman en çok sayıda modern tanktan daha fazlasına sahipti, bu da Almanların kalitesinden daha düşük değildi ve hatta çoğu parametrede aşıldı. Alman komutası daha fazla esnekliğe sahipti, her şeyin temeli çevik genel mücadele doktrini olduğundan, daha dinamik eylemler yapabiliyordu. Almanların, Müttefiklere karşı niteliksel ve belirleyici bir üstünlüğe sahip oldukları tek alan iletişimdi. Her bir zırhlı araçta, Alman Silahlı Kuvvetleri, komuta kuvvetlerini ve araçlarını daha etkin bir şekilde yönetebilmelerini sağlayan, savaş alanındaki değişen koşullara hızla uyum sağlayan radyo istasyonları kurdu. Radyo istasyonları derhal komutanlara ve personele ön cephedeki durum hakkında, düşmanın konumu ve birliklerinin yanı sıra düşmanın etkisinin yönü hakkında bilgi vermeyi mümkün kıldı. Ek olarak, radyo istasyonları yer oluşumları ve birimlerinin komutanlarına birliklerden doğrudan hava desteği talep etmelerine izin verdi. Kablosuz radyonun genel bir savaşın tüm unsurlarını senkronize etmesine izin verildi. Radyo istasyonları, istihbarat bilgilerinin toplanması ve bu bilgilerle savaşma kararı arasındaki süreyi azaltmıştır. Haberleşmede böyle bir üstünlüğe sahip olan Almanlar, savaş kontrol döngüsünde taktiksel seviyede Müttefiklerin önünde idiler. Bu nedenle, müttefiklerin karşılayamayacağı, Almanların taktiksel duruma karşı mücadele planlarını adapte etme hızı ve esnekliği sağlandı.
Bilgiye sahip olma, SÇD'nin teknolojik bileşenini belirleyen temel ilkelerden biridir.
Yılın Fransa 1940 savaşı, düşman üzerindeki bilgi üstünlüğünün belirleyici faktör olarak ortaya çıktığına dair tarihsel bir örnek. Ordunun gücü ve gücü birlik içinde yatıyor, tek bir bütün olarak hareket etme yeteneği. Güvenilir bir bağlantı olmadığında, herhangi bir ordu bireyler koleksiyonuna dönüşür. Tarih boyunca, operasyonun hızı sadece arttı. Üst düzey yönetim ile güvenilir bir bağlantısı olmayan bir müfreze veya müfreze, yalnızca savaş için bir planın yanı sıra, eylemlerini zaman ve mekândaki diğer birimlerin eylemleriyle eylemlerini senkronize etmek ve koordine etmek için bir emre sahiptir. Bu tam olarak, iletişimin sağlanması, taktiksel seviyede özerk robotik sistemlerin kullanımı hakkında konuşurken en zor teknik görevlerden biri olması nedeniyle. Uzaktan kumandalı sistemler iletişim yokluğunda çalışmayı keser. Alt birimlerin mevcut koşullarda mücadele etkinliğini yalnızca personelin durumsal farkındalık kalitesini artırarak ve uzaktan ateş desteğine doğrudan erişim sağlayarak artırmak mümkündür. Birliklerin öngörülen ihtilaflardaki ana görevlerinden biri, birimleri, birimleri ve alt birimleri arasında güvenilir iletişim sağlamak, ayrıca düşmanın iletişim sisteminin ihlal edilmesini veya tamamen tahrip edilmesini sağlamak olacaktır.
Makalenin yazarı, Amerikan Ordusunun İstihbarat ve Güvenlik Komutanlığı'nın operasyonel bölümlerinden birinin başkanı olan ve Kara Kuvvetleri'nin umut verici organizasyon ve personel yapılarının (araştırmacı) geliştirilmesinden sorumlu olan Binbaşı Benjamin Hübschman (Benjamin Huebschman). Yugoslavya ve Irak aleyhine askeri operasyonlara katıldı. İkinci Irak kampanyası sırasında, Birleşik Devletler Silahlı Kuvvetleri Birleşik Merkez Komutanlığı personelinin diğer üst düzey yetkilileri arasında, genel psikolojik operasyonların yönetimi gerçekleştirildi.