Hayat beni şaşırtıyor.
İyi ki şu zamanlarımda annem var diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Hayat ne kadar garip. Canım bir şey yemek istemiyor. Dün gece Nil her tarafına çiş yaptı. Ben annem ve Nil aynı odada yatıyoruz. O anda zihnimden 'Annem şu anda burda, 40ı çıkana kadar da beraberiz ama ya sonra' diye geçti ve kendimi ağlamamak için zor tuttum. Nil çok tatlı, çok güzel ama gündüzleri neyse de geceleri nasıl gececek? Ya sorumluluk duygusu? Bir de süt olayı var ki çevremdeki herkes bu konuda çok bilgili. Annelik anne sütü vermeyle mi oluyor? Ama ya olmuyorsa?
Kimseyi istemiyorum. Sadece annemi,T.J'i ve Nil'i! Çok mu bencilim? Bugün annemin bir arkadaşı uğrayabileceğini söyledi. İçimden keşke gelmese dedim.
Çevremde kimseyi istememek normal mi? Mümkünse kimse gelmesin!
Annemle 'home sweet home' a gitmek istiyorum ama sanırım daha bir 20 günün daha geçmesi lazım.
Kendimi iyi hissetmiyorum ya!
Not: Bu blogu hislerimi dürüstçe dökmek için açtım.Lütfen beni yargılamadan önce tekrar düşünün. Bunu yargısız infaz olabilecek yorumlar için yazıyorum.