Sismometre - Seismometer
|Bir kısmı bir dizi üzerinde|
|Depremler|
Bir depremölçer yanıt verir deprem, volkan ve patlamalar neden olduğu gibi hareketler, şasiye olduğu bir alettir. Sismometreler genellikle bir sismograf oluşturmak için bir zamanlama cihazı ve bir kayıt cihazı ile birleştirilir . Önceden kağıt (resme bakın) veya filme kaydedilmiş, şimdi dijital olarak kaydedilip işlenen böyle bir cihazın çıktısı bir sismogramdır . Bu tür veriler depremleri bulmak ve karakterize etmek ve Dünya'nın iç yapısını incelemek için kullanılır.
Temel prensipler
Dünyanın yukarı-aşağı hareketlerine duyarlı basit bir sismometre, her ikisi de algılanan herhangi bir hareketle birlikte hareket eden bir çerçeveye asılı bir yaydan sarkan bir ağırlık gibidir. Ağırlık (kütle olarak adlandırılır) ve çerçeve arasındaki bağıl hareket, dikey yer hareketinin bir ölçümünü sağlar. Çerçeveye dönen bir tambur takılır ve ağırlığa bir kalem takılır, böylece herhangi bir yer hareketini bir sismogramda kaydeder .
Yerin herhangi bir hareketi çerçeveyi hareket ettirir. Kütle ataleti nedeniyle hareket etmeme eğilimindedir ve çerçeve ile kütle arasındaki hareket ölçülerek zeminin hareketi belirlenebilir.
İlk sismometreler, kurum kaplı kağıt veya fotoğraf kağıdına kayıt yaparak, ilgili küçük hareketleri güçlendirmek için optik kollar veya mekanik bağlantılar kullandı. Modern aletler elektronik kullanır. Bazı sistemlerde, kütle, elektronik bir negatif geri besleme döngüsü tarafından çerçeveye göre neredeyse hareketsiz tutulur . Kütlenin çerçeveye göre hareketi ölçülür ve geri besleme döngüsü , kütleyi neredeyse hareketsiz tutmak için manyetik veya elektrostatik bir kuvvet uygular. Bu kuvveti oluşturmak için gereken voltaj, dijital olarak kaydedilen sismometrenin çıkışıdır.
Diğer sistemlerde, ağırlığın hareket etmesine izin verilir ve hareketi, kütleye bağlı bir bobinde, voltajın çerçeveye bağlı bir mıknatısın manyetik alanı boyunca hareket ettiği bir elektrik yükü üretir. Bu tasarım genellikle petrol ve gaz aramalarında kullanılan bir jeofonda kullanılır.
Sismik gözlemevlerinde genellikle üç ekseni ölçen aletler bulunur: kuzey-güney (y ekseni), doğu-batı (x ekseni) ve dikey (z ekseni). Yalnızca bir eksen ölçülürse, genellikle dikeydir çünkü daha az gürültülüdür ve bazı sismik dalgaların daha iyi kayıtlarını verir.
Bir sismik istasyonun temeli kritiktir. Profesyonel bir istasyon bazen ana kayaya monte edilir . En iyi montajlar, termal etkilerden, zemin gürültüsünden ve hava ve gelgitler nedeniyle devrilmeyi önleyen derin sondaj deliklerinde olabilir. Diğer aletler genellikle küçük gömülü betonarme ayaklar üzerindeki yalıtılmış muhafazalara monte edilir. Güçlendirici çubuklar ve agregalar, sıcaklık değiştikçe iskeleyi bozabilir. İskeleye dökülmeden ve boru döşenmeden önce bir alan her zaman geçici bir kurulumla zemin gürültüsü açısından incelenir. Başlangıçta, Avrupa sismografları, yıkıcı bir depremden sonra belirli bir bölgeye yerleştirildi. Günümüzde, uygun kapsama sağlamak ( zayıf hareket sismolojisi durumunda ) veya yüksek riskli bölgelerde ( güçlü hareket sismolojisi ) yoğunlaşmak üzere yayılırlar .
İsimlendirme
Kelime Yunanca σεισμός, sismós , sarsıntı veya sarsıntıdan, σείω, seíō fiilinden sarsılmak için türetilmiştir ; ve μέτρον, ölçmek için métron ve 1841'de David Milne-Home tarafından İskoç fizikçi James David Forbes tarafından tasarlanan bir aleti tanımlamak için icat edildi .
Sismograf , sismós ve γράφω, gráphō'dan başka bir Yunanca terimdir . Genellikle sismometre anlamında kullanılır , ancak yer hareketinin ölçülmesi ve kaydedilmesinin birleştirildiği eski cihazlara, bu fonksiyonların ayrıldığı modern sistemlere göre daha uygulanabilirdir. Her iki tür de yer hareketinin sürekli kaydını sağlar; bu kayıt onları sismoskoplardan ayırır , bu sadece hareketin, belki de ne kadar büyük olduğuna dair basit bir ölçü ile gerçekleştiğini gösterir.
Bu tür cihazlarla ilgili teknik disiplin , sismolojinin bir dalı olan sismometri olarak adlandırılır .
Bir şeyin "titremesini" ölçme kavramı, "sismograf" kelimesinin daha genel bir anlamda kullanılabileceği anlamına gelir. Örneğin, amatör radyo dalgalarını etkileyen elektromanyetik gürültüdeki değişiklikleri izleyen bir izleme istasyonu, bir rf sismograf sunar . Ve heliosismoloji Sun'a "sarsıntılar" çalışmaları
Tarih
İlk sismometre 2. yüzyılda Çin'de yapıldı. Cihazın ilk Batılı tanımı Fransız fizikçi ve rahip Jean de Hautefeuille'den 1703'te geldi. Modern sismometre 19. yüzyılda geliştirildi.
Antik çağ
Gelen AD 132 , Zhang Heng Çin'in ait Han hanedanı denilen, (tanım yukarıda tarafından) ilk Sismoskop icat Houfeng Didong Yi ( "mevsimlik rüzgarlar ve Dünya'nın hareketlerini ölçmek için aracı" olarak tercüme). Geç Han Hanedanlığı Tarihinden elimizdeki tanım , yaklaşık 2 metre çapında büyük bir bronz kap olduğunu söylüyor; üstte sekiz noktada bronz toplar tutan ejderha kafaları vardı. Bir deprem olduğunda, ejderhaların ağızlarından biri topunu açıp tabandaki bronz bir kurbağaya bırakarak ses çıkarır ve depremin yönünü sözde gösterirdi. En az bir kez, muhtemelen MS 143'te Gansu'da büyük bir deprem olduğu sırada , sismoskop, hissedilmemesine rağmen bir deprem olduğunu gösterdi. Mevcut metin, teknenin içinde sekiz yol boyunca hareket edebilen merkezi bir sütun olduğunu söylüyor; Bunun sadece bir ejderhanın ağzını açacak bir mekanizma ile nasıl bağlantılı olduğu tam olarak bilinmese de bunun bir sarkaç anlamına geldiği düşünülmektedir. Bu sismoskop tarafından kaydedilen ilk deprem sözde "doğuda bir yerde" idi. Günler sonra, doğudan bir sürücü bu depremi bildirdi.
Modern tasarımlar
13. yüzyılda, İran'daki Maragheh gözlemevinde sismografik cihazlar mevcuttu . Fransız fizikçi ve rahip Jean de Hautefeuille 1703'te bir tane inşa etti. 1880'den sonra, sismometrelerin çoğu , 1880'den 1895'e kadar Japonya'da yabancı hükümet danışmanı olarak çalışan John Milne , James Alfred Ewing ve Thomas Gray'in ekibi tarafından geliştirilenlerden geldi . Bu sismometrelerde sönümlü yatay sarkaçlar kullanılmıştır. II.Dünya Savaşı'ndan sonra, bunlar yaygın olarak kullanılan Press-Ewing sismometresine uyarlandı .
Erken dönem özel amaçlı bir sismometre , altında bir kalem bulunan büyük, sabit bir sarkaçtan oluşuyordu . Gibi yeryüzü hareket etmeye başladı, sarkacın ağır kitle vardı ataleti içinde hareketsiz kalmak çerçeve . Sonuç, kalemin Dünya'nın hareketine karşılık gelen bir deseni çizmesidir. Bu tür güçlü hareket sismometresi, füme bir cam (karbon isli cam ) üzerine kaydedilmiştir . Uzaktaki depremleri algılayacak kadar hassas olmasa da, bu alet basınç dalgalarının yönünü gösterebilir ve böylece yerel bir depremin merkez üssünü bulmaya yardımcı olabilir. Bu tür araçlar 1906 San Francisco depreminin analizinde yararlıydı . Bu erken kayıtlar kullanılarak 1980'lerde daha ileri analizler yapıldı ve Marin ilçesinde ilk fay kırılma yerinin ve daha sonra çoğunlukla güneye doğru ilerlemesinin daha kesin bir şekilde belirlenmesini sağladı .
Daha sonra, dünya çapında standart sismografik ağ için profesyonel alet takımları, her biri üç yönde ölçüm yapan, on beş saniyede ve diğerinde doksan saniyede salınım yapacak şekilde ayarlanmış bir alet setine sahipti. Sınırlı imkanlara sahip amatörler veya gözlemevleri daha küçük, daha az hassas aletlerini on saniyeye ayarladılar. Temel sönümlü yatay sarkaç sismometresi, bir çitin kapısı gibi salınır. Dikey kenarından menteşelenmiş uzun (10 cm'den birkaç metreye kadar) bir üçgenin noktasına ağır bir ağırlık monte edilir. Zemin hareket ettikçe, ağırlık hareketsiz kalır ve menteşe üzerindeki "kapı" sallanır.
Yatay sarkacın avantajı, kompakt bir enstrümanda çok düşük salınım frekansı elde etmesidir. "Kapı" hafifçe eğiktir, bu nedenle ağırlık yavaşça merkezi bir konuma dönme eğilimindedir. Sarkaç, üç saniyede bir veya otuz saniyede bir salınım yapacak şekilde (sönümleme kurulmadan önce) ayarlanır. Küçük istasyonların veya amatörlerin genel amaçlı enstrümanları genellikle on saniyede bir salınır. Kolun altına bir yağ kabı yerleştirilir ve kolun alt tarafına monte edilen küçük bir metal levha, salınımları azaltmak için yağda sürüklenir. Yağ seviyesi, kol üzerindeki pozisyon ve sacın açısı ve boyutu, sönümleme "kritik" olana, yani neredeyse salınıma sahip olana kadar ayarlanır. Menteşe çok düşük sürtünme, genellikle burulma telleri olduğundan, tek sürtünme telin iç sürtünmesidir. Düşük dayanımlı kütlelere sahip küçük sismograflar, hava akımlarından kaynaklanan rahatsızlıkları azaltmak için bir vakuma yerleştirilir.
Zollner, 1869 gibi erken bir tarihte bükülmeli olarak asılı yatay sarkaçları tanımladı, ancak bunları sismometri yerine gravimetri için geliştirdi.
İlk sismometreler, füme camı veya kağıdı çizmek için mücevherli yataklar üzerinde bir kol düzenine sahipti. Daha sonra aynalar bir ışık demetini doğrudan kayıt plakasına veya fotoğraf kağıdı rulosuna yansıtıyordu. Kısaca, bazı tasarımlar paradan tasarruf etmek için mekanik hareketlere geri döndü. Yirminci yüzyılın ortasındaki sistemlerde ışık, fotomultiplier adı verilen bir çift diferansiyel elektronik fotoğraf sensörüne yansıdı. Fotoçoğaltıcıda üretilen voltaj, eksene monte edilmiş küçük bir aynaya sahip galvanometreleri sürmek için kullanıldı. Hareket eden yansıyan ışık ışını, ışığa duyarlı kağıtla kaplı dönen tamburun yüzeyine çarpacaktır. Fotoğrafa duyarlı kağıt geliştirme masrafı, birçok sismik gözlemevinin mürekkebe veya termal duyarlı kağıda geçmesine neden oldu.
Modern aletler
Modern enstrümanlar elektronik sensörler, amplifikatörler ve kayıt cihazları kullanır. Çoğu, geniş bir frekans aralığını kapsayan geniş banttır. Bazı sismometreler 500 Hz ila 0.00118 Hz (döngü başına 1/500 = 0.002 saniye, döngü başına 1 / 0.00118 = 850 saniye) frekansları ile hareketleri ölçebilir. Yatay aletler için mekanik süspansiyon, yukarıda açıklanan bahçe kapısı olarak kalır. Dikey aletler, LaCoste süspansiyonu gibi bir tür sabit kuvvetli süspansiyon kullanır. LaCoste süspansiyonu, uzun bir süre (yüksek hassasiyet) sağlamak için sıfır uzunlukta bir yay kullanır . Bazı modern cihazlar, üç özdeş hareket sensörünün dikey olarak aynı açıda, ancak yatayda 120 derece ayrı olarak ayarlandığı "üç eksenli" bir tasarım kullanır. Dikey ve yatay hareketler, üç sensörün çıkışlarından hesaplanabilir.
Sismometreler, ölçtükleri sinyallerde kaçınılmaz olarak bir miktar bozulmaya neden olurlar, ancak profesyonelce tasarlanmış sistemler dikkatli bir şekilde karakterize edilmiş frekans dönüşümlerine sahiptir.
Modern hassasiyetler üç geniş aralıkta gelir: jeofonlar , 50 ila 750 V / m; yerel jeolojik sismograflar, yaklaşık 1.500 V / m; ve dünya araştırması için kullanılan telesismograflar, yaklaşık 20.000 V / m. Enstrümanlar üç ana çeşide sahiptir: kısa süreli, uzun süreli ve geniş bantlı. Kısa ve uzun periyot hızı ölçer ve çok hassastır, ancak sinyali "keser" veya insanlar tarafından hissedilebilecek kadar güçlü yer hareketi için ölçek dışına çıkarlar. 24 bitlik bir analogdan dijitale dönüştürme kanalı olağandır. Pratik cihazlar, kabaca milyonda bir parçaya doğrusaldır.
Teslim edilen sismometreler iki tür çıkışla gelir: analog ve dijital. Analog sismograflar, muhtemelen analogdan dijitale dönüştürücü içeren analog kayıt ekipmanı gerektirir. Bir dijital sismografın çıktısı bir bilgisayara basitçe girilebilir. Verileri standart bir dijital formatta (genellikle Ethernet üzerinden "SE2" ) sunar.
Telesismometreler
Modern geniş bant sismograf, çok geniş bir frekans aralığını kaydedebilir . Bu, sofistike elektroniklerle çalıştırılan, elektrik kuvvetleri tarafından sınırlandırılmış küçük bir "dayanıklı kütle" den oluşur . Dünya hareket ederken, elektronik devreler bir geri besleme devresi aracılığıyla kütleyi sabit tutmaya çalışır . Bunu başarmak için gereken kuvvet miktarı daha sonra kaydedilir.
Çoğu tasarımda elektronik, çerçeveye göre hareketsiz bir kütle tutar. Bu cihaza "kuvvet dengesi ivmeölçer" denir. Yer hareketinin hızı yerine ivmeyi ölçer . Temel olarak, kütle ile çerçevenin bir kısmı arasındaki mesafe, doğrusal değişken bir diferansiyel transformatör ile çok hassas bir şekilde ölçülür . Bazı cihazlar doğrusal değişken diferansiyel kapasitör kullanır .
Bu ölçüm daha sonra elektronik bir negatif geri besleme döngüsünün parçalarına bağlanan elektronik amplifikatörler tarafından güçlendirilir . Negatif geri besleme döngüsünden gelen güçlendirilmiş akımlardan biri, hoparlöre çok benzeyen bir bobini çalıştırır . Sonuç, kütlenin neredeyse hareketsiz kalmasıdır.
Çoğu alet mesafe sensörünü kullanarak yer hareketini doğrudan ölçer. Mıknatıs tarafından kütle üzerinde bir duyu bobininde üretilen voltaj, doğrudan zeminin anlık hızını ölçer. Tahrik bobinine giden akım, kütle ve çerçeve arasındaki kuvvetin hassas ve doğru bir şekilde ölçülmesini sağlar, böylece doğrudan zeminin ivmesini ölçer (f = ma kullanarak, burada f = kuvvet, m = kütle, a = ivme).
Hassas dikey sismograflarda devam eden sorunlardan biri, kütlelerinin kaldırma gücüdür. Açık bir pencereye esen rüzgarın neden olduğu basınçtaki düzensiz değişiklikler, dikey bir sismografın sahte sinyaller göstermesine neden olacak kadar bir odadaki havanın yoğunluğunu kolayca değiştirebilir. Bu nedenle, çoğu profesyonel sismograf, sert gaz geçirmez muhafazalarda kapatılmıştır. Örneğin, yaygın bir Streckeisen modelinin, tutkal içinde kabarcıklar olmadan iskelesine yapıştırılması gereken kalın bir cam tabana sahip olmasının nedeni budur.
Ağır mıknatısın bir kütle görevi görmesi mantıklı görünebilir, ancak bu, Dünya'nın manyetik alanı hareket ettiğinde sismografı hatalara maruz bırakır. Sismografın hareketli parçalarının manyetik alanlarla minimum düzeyde etkileşime giren bir malzemeden yapılmasının nedeni de budur. Bir sismograf, sıcaklıktaki değişikliklere karşı da hassastır, bu nedenle birçok alet, manyetik olmayan invar gibi düşük genleşmeli malzemelerden yapılmıştır .
Bir sismograf üzerindeki menteşeler genellikle patentlidir ve patentin süresi dolduğunda tasarım iyileştirilmiştir. En başarılı kamu malı tasarımları, bir kelepçede ince folyo menteşeler kullanır.
Diğer bir sorun, bir sismografın transfer fonksiyonunun , frekans tepkisinin bilinmesi için doğru bir şekilde karakterize edilmesi gerektiğidir. Bu genellikle profesyonel ve amatör enstrümanlar arasındaki en önemli farktır. Çoğu cihaz, değişken frekanslı sallama masasında karakterize edilir.
Kuvvetli hareket sismometreleri
Başka bir sismometre türü, dijital güçlü hareket sismometresi veya ivmeölçerdir . Böyle bir enstrümandan elde edilen veriler, bir depremin insan yapımı yapıları deprem mühendisliği yoluyla nasıl etkilediğini anlamak için gereklidir . Bu tür aletlerin kayıtları, mühendislik sismolojisi yoluyla sismik tehlikenin değerlendirilmesi için çok önemlidir .
Güçlü hareket sismometresi ivmeyi ölçer. Bu, hız ve konum vermek için daha sonra matematiksel olarak entegre edilebilir . Kuvvetli hareket sismometreleri, yer hareketlerine telesismik aletler kadar duyarlı değildir, ancak en güçlü sismik sarsıntı sırasında ölçekte kalırlar.
Yoğunluk ölçer uygulamaları için güçlü hareket sensörleri kullanılır.
Diğer formlar
İvmeölçerler ve jeofonlar genellikle içinde yaylı bir bobin bulunan ağır silindirik mıknatıslardır. Kasa hareket ettikçe, bobin sabit kalma eğilimindedir, bu nedenle manyetik alan telleri keserek çıkış tellerinde akımı indükler. Birkaç yüz hertz'den 1 Hz'ye kadar frekanslar alırlar. Bazılarında, kapalı döngü geniş bantlı jeolojik sismografların performansının bir kısmını elde etmenin düşük bütçeli bir yolu olan elektronik sönümleme vardır.
Entegre devreler olarak inşa edilen gerinim ışını ivmeölçerler jeolojik sismograflar için çok duyarsızdır (2002), ancak jeofonlarda yaygın olarak kullanılmaktadır.
Birbirine bağlı sismometreler
Bir dizi içinde aralıklı sismometreler , sismik dalgaların , fay kırılmasının başlangıç noktası olan hipomerkezden uzağa yayılması için geçen süreyi kullanarak, bir depremin kaynağını tam olarak üç boyutlu olarak bulmak için de kullanılabilir (Ayrıca bkz. Deprem konumu ) . Uluslararası İzleme Sisteminin bir parçası olarak yer altı nükleer test patlamalarını tespit etmek için ve Deprem erken uyarı sistemleri için birbirine bağlı sismometreler de kullanılır . Bu sismometreler genellikle büyük ölçekli bir hükümet veya bilimsel projenin parçası olarak kullanılır, ancak Quake-Catcher Ağı gibi bazı kuruluşlar , depremleri tespit etmek için bilgisayarlara yerleştirilmiş konut boyutu dedektörlerini de kullanabilir.
Gelen yansıma sismoloji , sismometreler görüntü alt yüzeyin bir dizi vardır. Veriler, tomografiye benzer algoritmalar kullanılarak görüntülere indirgenir . Veri azaltma yöntemleri, bilgisayar destekli tomografik tıbbi görüntüleme X-ışını makinelerine (CAT taramaları) veya görüntüleme sonarlarına benzer .
Dünya çapında bir dizi sismometre, aslında Dünya'nın içini dalga hızı ve geçirgenlik açısından görüntüleyebilir. Bu tür bir sistem, dalga kaynağı olarak depremler, çarpma olayları veya nükleer patlamalar gibi olayları kullanır . Bu yöntemdeki ilk çabalar, kağıt sismograf çizelgelerinden manuel veri azaltmayı kullandı. Modern dijital sismograf kayıtları, doğrudan bilgisayar kullanımına daha iyi uyarlanmıştır. Ucuz sismometre tasarımları ve internet erişimi ile amatörler ve küçük kurumlar bir "kamusal sismograf ağı" bile oluşturdular.
Petrol veya diğer maden araştırmaları için kullanılan sismografik sistemler, tarihsel olarak bir patlayıcı ve bir kamyonun arkasına yerleştirilmiş bir jeofon tel hattı kullanıyordu . Artık çoğu kısa menzilli sistem yere çarpan "darbeler" kullanıyor ve bazı küçük ticari sistemler o kadar iyi dijital sinyal işlemeye sahip ki, birkaç balyoz darbesi kısa mesafeli refraktif araştırmalar için yeterli sinyal sağlıyor. Yer altı özelliklerinin üç boyutlu yansıtıcı görüntülemesini gerçekleştirmek için bazen egzotik çapraz veya iki boyutlu jeofon dizileri kullanılır. Üç jeofon kadar küçük dizeler kullanan, dizüstü bilgisayarlarda çalışan temel doğrusal kırılma coğrafi haritalama yazılımı (bir zamanlar siyah bir sanattır) kullanıma hazırdır. Bazı sistemler artık kapakta bir bilgisayar, ekran ve yazıcı bulunan 18 "(0,5 m) plastik alan kasasıyla geliyor.
Küçük sismik görüntüleme sistemleri artık inşaat mühendisleri tarafından temel alanlarını araştırmak, ana kayayı bulmak ve yer altı suyunu bulmak için kullanılacak kadar ucuz.
Sismometre olarak fiber optik kablolar
Fiber optik kablolar kullanılarak depremleri tespit etmek için yeni bir teknik bulundu . 2016'da İngiltere'de frekans metrolojisi deneyleri yürüten bir metrolog ekibi, depremlerin oluşturduğu sismik dalgalara benzeyen bir dalga şeklinde gürültü gözlemledi. Bunun , ~ 1400 km uzaklıktaki İtalya'da meydana gelen M w 6.0 depreminin sismolojik gözlemleriyle eşleştiği bulundu . İngiltere, İtalya'da ve Malta'ya giden bir denizaltı fiber optik kablosuyla yapılan diğer deneyler, 4.100 km uzakta biri dahil olmak üzere ek depremler ve kablodan 89 km uzakta bir M L 3.4 deprem tespit etti.
Sismik dalgalar , kablo uzunluğunda mikrometre ölçekli değişikliklere neden oldukları için tespit edilebilir . Uzunluk değiştikçe, bir paket ışığın kablonun uzak ucuna geçip geri gelmesi (ikinci bir fiber kullanarak) için gereken süre de değişir. Ultra kararlı metroloji dereceli lazerleri kullanarak, bu son derece küçük zamanlama değişimleri ( femtosaniye düzeyinde ), faz değişimleri olarak görünür.
Kablonun ilk olarak bir depremin p dalgasından (esasen kayadaki bir ses dalgasından) etkilenen noktası , döngülü optik fiber çiftinde her iki yönde paketler gönderilerek belirlenebilir; ilk karışık paket çiftinin varış sürelerindeki fark, kablo boyunca mesafeyi gösterir. Bu nokta aynı zamanda, kabloya dik bir düzlemde olması gereken depremin merkez üssüne en yakın noktadır. P dalgası / s dalgası varış süreleri arasındaki fark, merkez üssünü bir daire ile sınırlayan bir mesafe (ideal koşullar altında) sağlar. Ortaya çıkan çözümün belirsizliğini çözmek için paralel olmayan bir kabloda ikinci bir tespit gereklidir. Ek gözlemler depremin merkez üssünün konumunu kısıtlar ve derinliği çözebilir.
Bu tekniğin, küresel okyanusun sismometrelerin bulunmadığı geniş bölümlerinde özellikle daha küçük depremleri gözlemlemede bir nimet olması ve okyanus dibi sismometrelerinden çok daha ucuz bir maliyetle olması bekleniyor.
Kayıt
Günümüzde en yaygın kaydedici, analogdan dijitale dönüştürücüye, disk sürücüsüne ve internet bağlantısına sahip bir bilgisayardır; amatörler için, içinde ses kartı ve ilgili yazılım bulunan bir bilgisayar yeterlidir. Çoğu sistem sürekli olarak kayıt yapar, ancak bazıları yalnızca bir sinyal algılandığında, uzun vadeli ortalamasına kıyasla (sismik gürültüdeki değişiklikler nedeniyle yavaş değişebilir) sinyal varyasyonundaki kısa vadeli bir artışla gösterildiği gibi kayıt yapar. STA / LTA tetikleyicisi olarak da bilinir.
1970'lerin sonlarında sismik verilerin dijital olarak işlenmesinden önce, kayıtlar farklı ortam türleri üzerinde birkaç farklı biçimde yapıldı. Bir "Helicorder" tamburu, verileri fotoğraf kağıdına veya kağıt ve mürekkep biçiminde kaydetmek için kullanılan bir cihazdı. "Develocorder", 20 kanala kadar verileri 16 mm filme kaydeden bir makineydi. Kaydedilen film bir makine tarafından izlenebilir. Bu tür ortamlardan okuma ve ölçüm elle yapılabilir. Dijital işleme kullanıldıktan sonra, sismik verilerin arşivleri manyetik bantlara kaydedildi. Eski manyetik bant ortamlarının bozulması nedeniyle, arşivlerden çok sayıda dalga formu kurtarılamaz.
Ayrıca bakınız
- İvmeölçer
- Galitzine, Boris Borisovich
- Jeofon
- IRIS Konsorsiyumu
- Lehmann, Inge
- Milne, John
- Oldham, Richard Dixon
- Pasifik Kuzeybatı Sismik Ağı
- Levha tektoniği
- Quake-Catcher Ağı
- Richter büyüklük ölçeği
- Sismogram
Referanslar
|Wikimedia Commons, Seismometers ile ilgili medyaya sahiptir .|
- Erken sismometrelerin tarihi
- Scientific American'dan Lehman amatör sismograf - kalibre edilmiş ölçüm için tasarlanmamıştır.
- Sean Morrisey'in amatör bir telesismografın profesyonel tasarımı Ayrıca Keith Payea'nın versiyonuna bakın Her ikisi de 2010-9-29 erişimli Morrissey profesyonel bir sismografik enstrüman mühendisiydi. Bu üstün tasarım, 60 saniyelik bir periyot elde etmek için sıfır uzunlukta bir yay, aktif geri bildirim ve bir nalburdan atılan parçalarla benzersiz şekilde kullanışlı bir değişken relüktans diferansiyel dönüştürücü kullanır. Frekans dönüşümü, çoğu amatör enstrümanın aksine dikkatlice tasarlanmıştır. Morrisey vefat etti, ancak site kamu hizmeti olarak duruyor.
- SeisMac , gerçek zamanlı üç eksenli bir sismograf uygulayan son Macintosh dizüstü bilgisayarlar için ücretsiz bir araçtır.
- Çok Geniş Bantlı Sismografinin Geliştirilmesi: Quanterra ve Iris İşbirliği , küresel deprem araştırmalarında birincil teknolojinin gelişim tarihini tartışıyor.
- Hawaiian Volcano Observatory'deki sismograf videosu - Flickr'da - 2009-06-15'te alındı.
- Sismoskop - Araştırma Referansları 2012
- Iris EDU - Sismometre Nasıl Çalışır?