Son on yılın tüm kilit olaylar zincirinin gelişiminin başlangıç noktası, küreselleşmenin neo-sömürgeci veya neoliberal modelinin çöküşüydü. Küreselleşme bize harika şeyler getirdi. Böyle bir şey, herhangi bir yerden bir şey teslim etmektir. Bir diğeri uzaktan çalışma ve dinlenme. Böylece deneyebilirsiniz gerçek kumarhane çevrimiçi ne zaman sıkılırsan.
Neoliberal küreselleşme projesinin kısılması olayların doğal akışından kaynaklanmıyordu. ABD, bu projenin merkezinin Çin’e kaymasını engellemek için bunu kasten yaptı. Aslında yavaş yavaş Çin’e doğru ilerliyordu.
Küreselleşme projesiyle birlikte liberal dünya düzeni çöktü. Bu düzen, SSCB’nin çöküşünden sonra çeyrek yüzyıl boyunca varlığını sürdürdü. Son on yılın ortasından bu yana, dünya tarihsel bir çalkantı kuşağına girdi. Kilit oyuncular arasında yeni bir dünya düzeni için bir yerde gizli bir yerde apaçık bir mücadele var.
Bu mücadelede iki kilit soru çözülecek. Yeni dünya hegemonu kim olacak ve iflas etmiş neoliberalin yerini alacak yeni küreselleşme projesi ne olacak?
hegemonya
Dünya hegemonyasıyla her şey son derece zor. Bu terim, birçok heterojen fenomeni ifade eder. Üç ana hegemonya türü vardır: ekonomik, askeri ve kültürel.
Bugün, hepsi Amerika Birleşik Devletleri olan tek bir devlete ait. Ancak bu durum genel olarak sonsuza kadar sürmedi. Bir kuraldan çok bir istisnadır. ABD’nin şu anda Çin’e meydan okuduğu türden bir hegemonya, ekonomik hegemonyadır. Aynı zamanda orduya ve kültüre tecavüz etmez. Çin dünya ekonomik hegemonu olsa bile uzun süre ABD’nin yanında kalacaklar.
İkinci gerçek kendi içinde zaten büyük bir yanlış anlaşılmaya neden oluyor ve en anlamsız sorulara yol açıyor. Çin kültürü temelde Batı dünyasına yakın değilse, Çin’in Amerika Birleşik Devletleri’nin yerini almayı nasıl planladığı gibi. Hayır, bunu yapmayacak. En azından bu tarihsel aşamada buna ihtiyacı yok.
Neredeyse tüm dünya tarihi boyunca, ana hegemonya türü orduydu. Asur krallığı, Qin imparatorluğu veya Roma olsun, herhangi bir antik imparatorluk, etkisini öncelikle askeri yollarla yaydı. Ekonomi yardımcı bir rol oynadı. Savaşa hazır bir ordu yaratmayı mümkün kıldı.
Bununla birlikte, ekonomik olarak gelişmiş ülkelerin, gelişmiş ekonomileri olmayan barbar fatihler karşısında güçsüz kaldığı durumların çok iyi farkındayız. Bu nedenle, ekonomik üstünlük kendi içinde hiçbir zaman yalnızca etkinin yayılmasını değil, bağımsızlığın korunmasını bile garanti etmemiştir. Öte yandan gelişmiş devletleri fetih için cazip bir hedef haline getiriyor.
Sanayi Devrimi ve Kapitalizm
Kapitalizmin doğuşu ve ardından gelen sanayi devrimi ile durum değişti. İki önemli değişiklik oldu.
Birincisi, ekonomi sıfır toplamlı bir oyun olmaktan çıktı. Eski zamanlarda, birinin birikmişini ele geçirmek, yüzyıllar boyunca aynı yolu bağımsız olarak takip etmekten çok daha kolaysa, o zaman modern dünyada savaşın maliyeti varsayımsal faydaları önemli ölçüde aşabilir. Bir savaş, en azından yaklaşık olarak eşit bir rakibe karşı yürütülürse, ekonomik gelişme yıllarını geçersiz kılar. Ekonomiyi geriye atar. Sürekli büyüme için keskinleştirilmiş ekonomik modelin koşulları altında gereklidir. Bu, savaşın yürütülmesinin genel olarak anlamını yitirdiği anlamına gelmez. Bununla birlikte, uygunluğu önemli ölçüde azalır.
İkinci olarak, sanayinin ortaya çıkışı, askeri gücü doğrudan ekonomik güce bağımlı hale getirdi. Ekonomik olarak az gelişmiş bir devlet artık daha gelişmiş bir devleti yenemez. Her ne kadar bazı durumlarda kendi savunmasını yapsa da.
Barışçıl gelişme göz önüne alındığında, devletler etkilerini askeri güce değil ekonomik başarılara dayalı olarak yayabildiler. Dolayısıyla modern çağ boyunca askeri hegemonyanın önemi azalmış, ekonomik hegemonyanın önemi ise artmıştır. Bu eğilimin gözle görülür bir tezahürü, ABD’nin Soğuk Savaş’taki barışçıl zaferiydi.
Çözüm
Önümüzdeki on yılda, Amerikan-Çin çatışması tarihinin sonunu göreceğiz. Genel AI gibi bir deus ex machina’nın, yeni ve daha yıkıcı bir pandeminin veya Çin siyasi sisteminde beklenmedik bir krizin müdahale etmeyeceğini varsayarsak. Olaylar muhtemelen iki senaryodan birinde gelişecektir.
Oldukça yüksek bir olasılıkla ABD, Çin’e karşı Üçüncü Dünya Savaşı’na dönüşecek bir savaş başlatmaya çalışacak. Her ne kadar Amerika Birleşik Devletleri bu savaşta favori olarak kabul edilmelidir. Aslında, bu durumda olayların gelişimini tahmin etmek neredeyse imkansızdır. Dahası, nükleer bir kıyamette tüm gezegenin ölümü çok gerçek bir olasılık haline geliyor.
Savaş başlamazsa, Batı’nın kuklasını bekliyoruz. Vatandaşlar için nispeten yüksek bir yaşam standardı sağlamaya odaklanarak kendi içine kapanıyor. Bununla birlikte, yalnızca Amerika Birleşik Devletleri bu durumda onu gerçekten koruyabilecektir. Buna paralel olarak Çin de kendi küreselleşme projesini geliştirecek. Batı hariç tüm dünyayı zımnen içerecektir. Eski neo-liberal projeden farklı olarak bu projenin siyasi ve ideolojik boyutları olmayacaktır. Tamamen ekonomik hale gelecek. Buna katılmak için Çin karşıtı bir korumacılık politikası izlememek yeterli olacaktır. Yaklaşık olarak önümüzdeki on yılın ortalarında, dünya ekonomisinin Çin küresel projesi tarafından birleştirilen Batılı olmayan konturu, Batı ekonomisine açıkça hakim olmaya başlayacak. Çin dünya ekonomik hegemonuna dönüşecek. Dünyada Batı hakimiyeti dönemi sona erecek.
Kaynak : https://www.thenexthint.com/the-main-fight-for-conquering-the-world/24582/