Modada 1920'lerin sonu ve hepsinden önemlisi 1930'lar, vücudu kucaklayan, utanmadan baştan çıkarıcı silüetler yılları olarak kabul edilir.
Bunlar, Jean Harlow ve Bette Davis gibi divaların güçlü ve büyüleyici kadınlık modelleri haline geldiği , femme fatale yıllarıdır . Şöhretleri, ekranda ve ekran dışında ölümsüzleştirildikleri elbise türlerinden de geliyordu.
Bilinen kıvrımlı silüetler teknik bir sezgiden geliyordu: Dokumanın düz çizgisini takip ederek kesilmek yerine, elbiselerinin akıcı kumaşları kelimenin tam anlamıyla 'doku üzerinde kesilmişti' ve desen 45°'lik bir açıyla konumlandırılmıştı. dokuma kumaş, esnekliğinden yararlanır.
Bu teknik 'önyargılı kesim' olarak bilinir hale geldi. Klasik tasvirlerde tanrıçaların giydiği ikonik peplumları hatırlatan ve bol dökümlü olabilen ve daraltmadan veya yeniden tasarlamak için alt yapılar kullanmadan kadın vücudunun doğal kıvrımlarına yapışacak şekilde dikilebilen elbiselerin yaratılmasına izin verdi.
Fransa'nın Jura bölgesinden bir subayın kızı, sürekli hareket halinde olan Madeleine Vionnet, daha çocukken annesi tarafından terk edildi. Babasıyla biraz dolaştıktan sonra Paris yakınlarındaki Aubervilliers'e yerleşti, on yaşında okulu bıraktı ve babasının bir arkadaşının karısının çalıştığı bir maison de couture için çalışmaya başladı . On sekiz yaşında evlendikten sonra İngiltere'ye taşındı ve burada İngiliz sarayında terzi olan Kate Reilly için çalıştı. Daha sonra, Callot Soeurs'un üç kız kardeşinden biri olan Madame Gerber ile temasa geçtiği Paris'e geri döndü ve kariyerine Paris Haute Couture sisteminde başladı.
1912'de Madeleine Vionnet, Paris'te kendi Maison'unu kurdu. Yaptığı kıyafetler, görünüşte sade ve doğal tasarımlarıyla birçok kişinin dikkatini çekti. Kumaşları kullanma şekli elbiselerin vücuda yapışmasına ve feminen kıvrımları okşayarak nazikçe düşmesine neden oldu.
Bazıları, daha önce yakaları kesmek için kullanılan bir tekniği tüm elbisenin yapımında uygulayarak biyeli kesimi icat ettiğini söylüyor.
Vionnet ayrıca, kopyacıların onun çalışmalarını intihal etmelerini önlemek için özel tasarım tasarımların korunması için bir kampanya başlattı.
Madeleine Vionnet, intihal arayışında daha önce 1921'de Güzel Sanatlar ve Uygulamalı Sanatları Savunma Derneği'ni kurmuştu. Ancak sonunda eserlerini önden, arkadan ve yandan fotoğraflayarak belgelemeye başladı ve ardından her birine damga vurmaya karar verdi. yeniden üretilemez ve benzersiz parmak izini etiketleyin.
Giysileri bu şekilde işaretlemek, yaratıcılığını korumanın yanı sıra, kendi kimliğini özgünlüklerinin bir garantisi olarak ortaya koyuyordu: görünüşte basit ama son derece becerikli bir kurgudan kaynaklanıyormuş gibi görünen bir farkındalık.