Şimdi kar zamanıydı, ülkemizin zor zamanı. Islık çalıyordu rüzgar, zalimler bandosu gibi.
Pencere önüne konuyordu kuşlar, iki küçük bulgur tanesine fit O kuşlar ki en yürekli savaşçıları doğanın.
"En hain tuzaklara bile boyun eğmeyin" diye haykıran.
***
Şimdi kar zamanıydı, içimizi kor gibi yakan acılar zamanı.
İnsanların iki gözü iki kömür.
"Bu ömür nasıl geçecek" duygusunun dille düştüğü umutsuzluk seansları.
Amerika ve Avrupa ekselansları ellerini ovuştururken.
Yaşamak dileniyordu çocuklar.
Anaların, babaların yürekleri bileniyordu.
***
Şimdi kar zamanıydı, zamanından önce gömlek değiştiren terörist yılanlar zamanı.
Bulutlar kan topluyordu da.
Her kar tanesi bir hançer saplıyordu sefaletin evlerine.
Derin karanlıklardan gelecek yeni emirleri beklerken.
Şerefsiz terör neleri hesaplıyordu kim bilir.
***
Şimdi kar zamanıydı, pencere kenarlarında masalsı yalnızlıklar zamanı.
Üzeri simli çam ağaçlı kartpostallarla hatır sorulan yıllar zamanı.
Sokaklarda kalan insanların spor salonlarında sıcak bir yemek ve yatakla günü kurtardığını bilmek.
Bir sokak köpeğinin üşümüş burnunu okşamak gibi.
Ya da evinden aldığı havuçla kardan adam yapabilmenin hünerine soyunan çocukları izlemek.
.