16.05.2009 - 01:00 | Son Güncelleme: 16.05.2009 - 01:00
Sarkozy, saçmalıyor saçmaladıkça batıyor
Avrupa Demir-Çelik Birliğiyle temelleri atılan Avrupa Birliği, başta bir Fransa-Almanya ekonomik ittifakı idi. Bundan güç alan Fransa Cumhurbaşkanı, Türkiyenin karşısında diretip duruyor
Avrupa Demir-Çelik Birliğiyle temelleri atılan Avrupa Birliği, başta bir Fransa-Almanya ekonomik ittifakı idi. Bundan güç alan Fransa Cumhurbaşkanı, Türkiyenin karşısında diretip duruyor Fransa Cumhurbaşkanı Nicolay Sarkozy ve Almanya Başbakanı Angela Merkel Avrupa Birliğinin kökeni ve sebebi, Almanyanın Fransaya musallat olmasını önlemektir. Bu kadar basittir. 1870-71de, 1914-18de, 1939-45te Fransa, 3 defa Almanya ile savaştı ve işgale uğradı. Son iki savaştan galip çıktı ama, Birinci Cihan Harbinde İngilterenin gölgesinde kaldı. İkincisinde bütün müttefikler, Birleşik Amerikanın gölgesinde kaldı. Aynı zamanda önemli bir tarihçi, yazar ve fikir adamı olan General de Gaulle (1890-1970), Alman Birliğinin gerçekleşmesinin (1870) Avrupa dengesini bozduğunu öne sürmüştür. Nasıl Almanca konuşan, Almanların yaşadığı Avusturya, İsviçre, Lüksemburg ayrı devletlerse, Almanya da de Gaullee göre birkaç devlet olmalıdır: Prusya, Bavyera, Saksonya, Vürtenberg gibi (bunlar 1918e kadar Almanya İmparatorluğu içinde 4 federe krallık idi, Almanya bugün de federaldir). Avrupa ancak böylece Alman tahakkümünden kurtulur ve kıta, Birleşik Amerikaya muhtaç kalmaz! General de Gaulle, üstelik Avrupanın doğu sınırlarını tabiî (coğrafî) sınırlar gibi siyasî olarak da Ural Dağları şeklinde tarif etmiş, Rusyayı da Avrupa armonisine katmak istemiştir ki Almanya, doğudan da disiplin altına alınsın! DEMİR-ÇELİK PROJESİ Bu proje, olacak şey değildi. De Gaulleün menkûbiyet döneminde politikada parlayan Robert Schuman (Rober Şuman) (1888-1963), soyadının da açıkça belirttiği gibi, Alman ırkından bir Lüksemburglu olarak doğdu (Lüksemburg büyük-dukalığın da ana dili Almancadır, 1950lerde Fransızca resmî dil oldu). Fransa uyruğuna geçti. Genç yaşında milletvekili seçildi. Başbakanlık da yaptı. Ünlü Schuman Planını açıkladığı zaman, dışişleri bakanı idi. Schuman, 2 yıl Gestapo mahbushanesinde yatmış, Almanyayı ve Almanı iyi tanıyan bir Fransız milliyetçisidir. Bir dini henüz kabûl edenlerde, yeni dine taassupla bağlılık görülür. Bunun gibi, bazı müfrit milliyetçiler de, milliyetçiliğini yaptıklarından başka bir ırka mensupturlar. Derin tarihçiler bu oluşumun farkındadır. Schuman, Fransanın, ABD, İngiltere, Rusya gibi müttefiklere muhtaç kalarak Almanya ile başa çıkmak çabalarının verimsizliğini idrak etmişti. Avrupa siyasî tarihinde devrim sayılacak bir yenilik düşündü: Fransa-Almanya ittifakı... 1950 dünyasının şartlarında hiç mümkün değildi. Almanyanın gücü nereden geliyordu: Ordusundan... Ordusu çok yüksek bir teknoloji ile hareket ediyordu. Teknolojinin ham maddesi ise demir ve bundan elde edilen çelikti. Schuman, bu ana fikirle, Hollanda, Belçika, Lüksemburg ve İtalya gibi Alman işgalinden yeni kurtulmuş devletleri de ikna etti. Avrupa Demir-Çelik Birliğini kuran Paris Anlaşmasını imzalatmayı başardı (18 Nisan 1951). Gerçekte bir Fransa-Almanya ekonomik ittifakı idi. Kurucusunun açık şekilde Fransa olmasına rağmen, ana amaç Fransa-Almanya jeostratejik birliği idi. ABD VE AVRUPA BİRLİĞİ Binaenaleyh Fransa, bugün de Avrupa Birliğinin kurucusu rolündedir. Ama ancak Almanya ile paralel hareket ilkesini izleyebildiği ölçüde başarı göstermesi mümkündür. Zira Avrupa Birliğinde Amerika Birleşik Devletlerinin nüfuzu ve yatırımları çok büyüktür. İngiltere, ABDnin gerçek AB stratejik müttefikidir. Sovyetlerden yakasını Amerika sayesinde kurtarıp AB ve NATO üyesi olan devletler de, başta en irileri Polonya, bugünkü durumlarına hangi etkenle eriştiklerini unutmuyorlar. Üstelik Almanya ile de parlak bir geçmişleri yoktur. Türkiyenin nüfusça bütün Avrupa kıtasında Rusya ve Almanyadan sonra 3. ve ciddi silâhlı kuvvetler sahibi olması, bilhassa Fransada tereddüt uyandırıyor. Türkiyenin ABD ile sıkı bağlantıları, bu tereddüdü artırıyor. Fransa, Almanya gibi milyonlarca Türkün ülkesine dolacağından korkuyor. Fransızlar, işlerini Türklerle paylaşmaktan korkuyorlar. Türklerin de Fransada Cezayirliler gibi büyük kitle oluşturacağı ihtimali, Ermenileri de çok tedirgin ediyor. Zira Türk oyları Ermeni oylarını geçen bir Fransa, politika değiştirebilecektir. Avrupa Parlamentosunda Türk milletvekili sayısının Fransayı geçtiği bir duruma katlanmaktan nefret ediyorlar. 40 milyon nüfuslu bir Türkiye, çoktan AB üyesi olmuştu. 80 milyona yürüyen Türkiyenin işi zordur. SARKOZYNİN TÜRK FOBİSİ Bu çekingenliği Sarkozy, devlet politikası ve seçim sloganı hâline getirdi. Türkiyeyi Avrupa Birliğine almayacağı propagandası ile oy topladı. Ermeni diasporasını yanına aldı. Zaten uzun zaman Ermeni bakanı Deveciyanın etkisinde kaldı. Rusyanın da Türkiyeyi izleyerek üye olması ihtimali Fransa ve Almanyaya endişe vermiş olabilir. Meselenin bu tarafını da görmek gerekiyor. Ancak Sarkozy, yeni Fransız, yeni Katoliktir. Osmanlı tebası Yahudi ailesinden iniyor. Bunu kompleks hâline getirip aşırı milliyetçi Fransız pozisyonuna sığınıyor. Fransızlığını kanıtladığı, kesinleştirdiğini, keskinleştirdiğini sanıyor. Fransayı ahdinden döndürmeye, Fransız Cumhuriyetini attığı imzalara, ettiği yeminlere, riâyet etmeyen bir devlet derekesine düşürdüğünün farkında değil. İç âleminde, AB dışında kalan bir Türkiyenin güvencesinden mahrûmiyetin ne büyük kayıplara, ne türlü sorunlara yol açacağının idraki içinde çırpınıp duruyor. Saçmalıyor. Saçmaladıkça batıyor. Battıkça saçmalıyor. Tedavisi ancak Fransız halkının oyları ile mümkün olacak. Cumhurbaşkanımız Abdullah Gül, Sarkozy ile Merkeli vizyonları eksik olmakla suçladı, katılıyoruz.