İlk görüşmelerde, terapist genelde aşağıdakilere benzer bilgiler edinir (demografik bilgiye ek olarak):
1. Hasta kendine dönük müydü?
2. Hasta tedaviye olumsuz mu yaklaşıyor? Eğer hasta isteksizse, terapinin ilerlemesi için ‘’dönüştürme’’ gerekir.
3. Hastanın geliş nedeni nedir?
Acıyı hafifletmek için mi tedavi görmek istemektedir? Eğer öyleyse, neden acı çekmektedir? Bazı yeni hastalar daha önce kendilerine yardımcı olan terapistlerin sayısını söyleyen ‘’süpermarket alışverişcileridir’’. Gizli hedefleri mükemmel olmaktır. Hastanın kurgusal hedefi açığa çıkmamışsa, bugünkü terapist hastanın bir sonraki terapistine anlatacağı eski terapistlerin sonuncusu olur.
4. Hastanın tedaviden beklentileri nelerdir?
5. Hastanın tedavi sonucu hakkındaki beklentileri nelerdir? Mükemmellik? Başarısızlık? Temel kişilik değişimleri yaşamadan belirli bir probleme çözüm bulma? Çabucak tedavi olma?
6. Hastanın psikoterapideki hedefleri nelerdir?
Sözle belirtilmiş hedeflerle – iyileşmek, kendini keşfetmek, daha iyi bir eş ve ebeveyn olmak, yeni bir hayat felsefesi kazanmak – söze dökülmemiş hedefleri- hasta kalmak, başkalarını cezalandırmak, terapisti yenmek ve terapiyi sabote etmek, değişme göstermeden sadece iyi niyetlerle beslemek- birbirinden ayırmalıyız.
Aynı zamanda hasta terapisti yenmek veya küçük düşürmek için de direnebilir, çünkü hastanın hayatın faydalı tarafında yaşayacak cesareti yoktur ve terapistin onu bu yöne doğru sürüklemesinden korkar. Bu tür kaçış metotları, hastanın terapistin desteği olmadan hayatın gerçekçi görevleriyle yüzleşmesi gerektiğini fark ettiği, tedavinin sonuçlanması safhası sırasında daha sık görülür.
Kaynakça: Modern Psikoterapiler