Ulusal ressamın sanatçısı Dmitry Belyukin “Beyaz Rusya. Exodus "
Parlak mermer saraylar, görkemli katedraller ve kralların gurur verici anıtları arasında, kasvetli Petersburg gökyüzünün altındaki Neva setinde mütevazı bir granit dikilitaş kayboldu. Laconic bir kitaba sahip: “1922'un sonbaharındaki bu setten, olağanüstü Rus felsefesi, kültürü ve bilimi figürleri zorla göç etmeye başladı.”
Bu dikilitaş kazanın tam olarak sete kazara kurulmamış. Bu yerde birkaç büyük filozofun ve büyük bir bilim ve kültür figür grubunun Rusya'yı bir kerede terk ettiği bir buhar vardı. Daha doğrusu, daha sonraları "felsefi" denilen bu tür iki gemi vardı. Birincisi, Ober Burgomaster Hagen, Petrovgrad'dan yılın 1922'unun sonunda, ikincisi - Prusya - Kasım ayında ayrıldı. Almanya'ya 160'ten fazla insan teslim ettiler - profesörler, öğretmenler, doktorlar, mühendisler. Bunların arasında Ilyin, Trubetskoy, Vysheslavtsev, Berdyaev, Frank, Lossky, Karsavin ve diğerleri gibi mükemmel beyinler ve yetenekler vardı. Onlar ayrıca Odessa ve Sevastopol'dan gelen tren ve buharlı botlarla gönderildi. “Rusya’yı uzun süre temizleyelim!”, Vladimir Ilyich, bu emsali görülmemiş eylemi üstlendiği kişisel emri üzerine ellerini ovaladı.
İlk uçuşun katılımcıları, her zaman bir direğin üzerinde bir kuşun oturduğunu hatırladı. Kaptan sürgüne işaret etti ve şöyle dedi: “Bunu hatırlamıyorum. Bu olağanüstü bir işaret! ”
Her zamanki alaycılığıyla, Lev Troçki bunu şöyle açıkladı: "Bu insanları gönderdik, çünkü onları vurmak için bir neden yoktu, ama buna dayanmak imkansızdı."
Bolşeviklerin asıl amacı entelijensiyayı korkutmak, susturmaktı. Ancak, sonuçta, yabancılar ve hepsinden öte ABD, Rusya'dan bilim ve teknolojiyi ileriye götürüp kültürlerini geliştirmelerine izin veren düşünceli bir grup mühendis, mucit, bilim insanı, Rusya'dan “hediye” olarak aldı.
Yılın 1917 felaketi ve sonrasında gerçekleşen dramatik olaylar nedeniyle, milyonlarca Rus insanı sona erdi. Bazıları kovuldu, bazıları da kendilerinden kaçtı, hapis ve infazlardan kaçtılar. Ulusun rengi, Rusya'nın gururu. Bu dahilerin ve yeteneklerin isimleri, diğer ülkelere ve kıtalara istemsiz "hediyemiz", yıllarca bizden saklandı ve bazılarımız bugüne kadar bildik.
Bu “büyük göç” sonucu Rusya’yı kaybedenlerin isimlerini söylerken, öncelikle helikopter ve televizyonun yaratıcısı Igor Sikorsky ve Vladimir Zvorykin’den bahsediyorlar. Bununla birlikte, Bolşevikler ülkenin en iyi insanlarını, dehalarımızı ve yeteneklerimizi sınır dışı ettiğinde Rusya’nın Batı dünyasına vermiş olduğu hediyeler de var.
"20. yüzyılın en büyük kimyager"
İkinci Dünya Savaşı Sırasında авиация Müttefikler Hitler’in Luftwaffe’ye karşı "İngiltere savaşı" havasını kazandı, çünkü Amerikan ve İngiliz uçakları Alman'dan daha hızlı uçtu. Sırrı basitti: ABD'de “yirminci yüzyılın en büyük kimyacısı” olarak adlandırılan Rus göçmen Vladimir Ipatiev tarafından icat edilen yüksek oktanlı gazla dolduruldular.
Vladimir Nikolaevich zengin ve asil bir ailede doğdu. Spor salonunda ilk önce çalışmalarında üstünlük kazanmadı, ancak 6 sınıfında aniden kimya ile ilgilenmeye başladı. Daha sonra öğrenci okuluna kayıt oldu, onur derecesi ile mezun oldu. Daha sonra Alexander Askeri Okulu ve St. Petersburg'da kimyasal disiplinlerin öğretildiği Mikhailovsky Topçu Akademisi'nde okudu. Kısa sürede kimya laboratuarının başı ve ardından kimya profesörü oldu.
Zaten bir teğmen olan Birinci Dünya Savaşı sırasında Ana Topçu Müdürlüğünde Kimya Komitesine başkanlık etti.
Monarşinin destekçisi olarak Ekim devrimini kabul etmedi, ancak ateşli bir Rus vatansever olarak Sovyet yetkilileri ile işbirliği yoluna girdi. Aslında, Sovyet kimya endüstrisinin organizatörü oldu.
Bu arada, SSCB'de, baskı ve infazların volanı gittikçe daha aktif bir şekilde fırladı. Birçok bilim adamı, Ipatiev'in arkadaşları tutuklandı, tutuklanmasının kaçınılmaz olduğu anlaşıldı. Sonra iş gezilerinden birinde, Batı'da kalmaya karar verdi. Buna cevaben, SSCB'de akademisyen unvanından ve ardından Sovyet vatandaşlığından mahrum kaldı, sonsuza dek vatanına dönmesini yasakladı.
ABD'de, Ipatiev zengin bir adam oldu. Üniversitelerde ders verdi - Chicago yakınlarındaki üniversitelerden biri hala adını taşıyor. Petrol şirketlerine danışmanlık yaptı. Ancak yalnızca laboratuvarında çalışmak için Rusça bilen Rusları veya Amerikalıları davet etti.
Ipatiev’in kimya bilimine katkısı çok büyük, ancak kısa bir ifade ile nitelendirilebilir: yüksek sıcaklıklarda ve basınçlarda katalitik reaksiyonlar. Özellikle yüksek oktanlı benzin ve havacılık yakıtı üretimi konusundaki keşifleri değerliydi.
Rusya'dan gelen bilim adamının ünü büyüdü. 1937’te Amerika’da “Yılın Adamı” seçildi, Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Akademisi’ne seçildi, birçok Avrupa üniversitesinin onursal üyesi oldu ve Paris’te Fransız Kimya Derneği’nin en yüksek ödülü olan - A. Lavoisier Madalyası’nı aldı. 75 yıldönümünü kutlarken, Nobel Ödülü sahibi R. Willstätter şunları söyledi: “Asla tarih Buradaki kimya, Ipatiev'den daha büyük bir adam değildi. "
Ipatiev, Hitler SSCB'ye saldırdığında Kızıl Ordu'nun başarısızlıkları konusunda ciddi endişeliydi, ama tüm zorluklara rağmen Rus halkının muzaffer olacağından emindi.
O kadar hasreti çekiyordu ki, iki Rus yetim kızının yetişmesini üstlendi. Yurtdışında bir yabancı gibi hissetti, evini satın almadı ve günlerinin sonuna kadar eşiyle birlikte bir otel odasında yaşadı.
1944'ten bu yana, Ipatiev defalarca Rusya'ya geri dönmek için izin almaya çalıştı. Bununla birlikte, o zamanlar ABD büyükelçisi A. Gromyko onu her zaman reddetti. Anılarında, diplomat daha sonra Ipatiev'in “gözlerindeki yaşlarla” memleketine dönmesi için kendisine yalvardığını itiraf etti. ABD petrokimya endüstrisinin kurucusu olmaya aday olan büyük Rus bilim adamı, yaşamının 1952 yılı olan 86'ta Rusya'dan çok uzakta öldü ve New Jersey'deki bir mezarlığa gömüldü. Sözler: “Rus dehası Vladimir Nikolaevich Ipatyev. Oktan benzinin mucidi. Amerikalı profesör G. Sainz şöyle dedi: “Siz Ruslar Ipatiev’in yüzünde kimin kaybolduğunu bilmiyorsunuz, bu adamın kim olduğunu bile bilmiyorsunuz. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yaşamının her saati, bütün bilimsel çalışmalarını Rusya'ya verdi. Hiçbir émigré'de hiç görmediğim ülkenin sonsuz sevgisi, Ipatiev araştırma çalışmalarının olağanüstü sonuçlarının arttığı topraktı. ”
“Sadece Tanrı bizden önceydi!”
Sovyet döneminde, yurtdışından en iyi hediye dedikleri gibi bir video kaydedici, bir video kaydedici olarak kabul edildi. Girişimci yoldaşlar, onu komisyona "iterek", SSCB'deki parayla birlikte bir daire satın alabilirlerdi. Ancak, o zaman bile az sayıda insan, Rus mühendis Emmer Alexander Ponyatov'un ABD'deki bu şaşırtıcı makinenin mucidi olduğunu biliyordu.
Alexander Matveevich, Kazan eyaletindeki Rus Aisha köyünde doğdu. Çocuklukta teknoloji için bir tutku göstererek Kazan Üniversitesi Fizik ve Matematik Bölümü'ne girdi. Daha sonra St.Petersburg Üniversitesi'ne başvurdu, ancak sonunda havacılık tarafından taşındı, Moskova'daki çalışmalarına devam etti. Almanya'da okula gitmesini öneren “Rus havacılığının babası” Zhukovsky ile tanıştı. Oradan Ponyatov sadece savaş başladığında geri döndü. Pilotlar okulundan mezun olduktan sonra bir süre Baltık kıyı topçularında görev yaptı. filoAskeri bir deniz uçağı pilotu olmakla birlikte, kaza sırasında yaralandı. Devrimi kabul etmedi ve Beyaz Ordu'da sona erdi. Efsanevi “Buz Kampanyası” yaptı, Sibirya'dan Mançurya'ya kadar 30 derecelik dona girdi. Bir zamanlar Çin'de, Harbin'de çevirmen, elektrik mühendisi olarak çalıştı ve ABD'ye vize bekliyor.
Amerika o zaman patlayan bir teknoloji patlamasının zirvesindeydi, her yerde mühendislere ihtiyaç vardı. Fakat ilk önce, Rus göçmeni bir sivil deniz uçağı pilotu olarak çalıştı ve boş zamanlarında eski ahırda enstrümanlar yaptı. Yakında kendi firmasını Ampex'i kurdu. Kısaltmanın ilk üç harfi basitçe deşifre edildi: Alexander Matveyevich Ponyatov. "Ex" kelimesi "Experimental" - "Experienced" kelimesinden türetilmiştir.
II. Dünya Savaşı sırasında, şirket ABD Donanması ile anlaşarak, filoya radar kurulumları için bileşenler sağladı. Kısa süre sonra Alman kupası Ponyatov’un eline geçti: Alman AEG firması tarafından geliştirilen bir kaset çalar olan “manyetik kasette ses kayıt cihazı”. Yetenekli bir mucit hemen düşündü: neden bir görüntüyü bantlayacak bir makine yaratmıyorsunuz?
Davanın çok zor olduğu ortaya çıktı. Televizyonun mucidi Vladimir Zvorykin, ABD'de çalışan büyük Rus mühendis bile “Yapması imkansız!” Dedi. Ve Ponyatov da kendisini itiraf etti: "Yedi yıl boyunca sadece Tanrı bizden önceydi!"
Sonuç olarak, firması Nisan 1956’ta Chicago’daki ilk ticari video kaydediciyi tanıttı.
Konserlerin canlı yayınları sırasında patolojik olarak mikrofonlardan korkan ünlü pop şarkıcısı Bing Crosby, buluşu zorlamaya yardımcı oldu. O sırada büyük miktarda para olan 50'a binlerce dolar yatırım yaptı.
"Vidaki" hemen öfkeli bir başarı zevk almaya başladı. Ponyatov'un firması hızla büyüdü ve yakında 12'la ilgili yaklaşık bin kişi çalıştı. Zafer ve birçok ödül Rus mucit üzerine düştü. Ölümünden sonra, Amerikan Mühendisler Birliği Poniatov Altın Madalyasını bile kurdu. Ve Stanford Üniversitesi'nde kendisine adanmış bir müze açtı. Ancak şöhretinin zirvesinde bile, Alexander Matveyevich, görmek istemediği uzak vatanını asla unutmadı. Olabildiğince fazla Rus toplamaya çalıştı, Rus manastırını destekledi, St. Vladimir’in San Francisco’daki evini Rusya’dan yaşlı göçmenler için kurdu ve elbette ofislerinin kapılarına Rus huş ağacı dikildi.
Yaşamının sonunda büyük mucit, “Herşeyi başardım, harika bir şirketim var. Ama çocuğum yok ve işime devam edecek kimse yok ... Tüm tecrübelerimi ülkeme aktarırdım! Ama bu imkansız. Şirketimin Rusya'daki bir şubesinin bile yaratmasına izin verilmiyor. ”
1956’in sonbaharında Ponyatov N.S. Kruşçev, ABD’deki Sovyet liderinin ziyareti sırasında. Ve Sokolniki’deki Amerikan sergisinde, VCR’i gösterildi, fakat hiç kimse, elbette, bir Rus göçmeni tarafından yapıldığını bilmiyordu.
N. Khrushchev ABD Başkanı R. Nixon ile kasette bir araya geldi ve daha sonra Nikita Sergeyevich'e hediye olarak bir video kaseti gönderdi. Ancak, SSCB'de bakılacak hiçbir şey olmadığı ortaya çıktı. N. Kruşçev çok sinirlendi, ayaklarını damgaladı, Sovyet bilim adamlarına derhal kendi VCR'lerini oluşturmalarını emretti. Fakat bir Amerikan modeliyle bile çok zor olduğu ortaya çıktı. Vatandaşın yetkilileri SSCB’de üretimlerini organize etmek için yardımlarıyla, yetkililer ...
Büyük mucit 1980 yılında öldü ve memleketindeki hayatı boyunca tanınmadı.
"Rus olduğuma sevindim!"
Ekim ayıydı 29 1932, Fransa sevindi. Saint-Nazaire'deki Penoy tersanesinin kayaraklarından, 200-bin kalabalığın coşkulu çığlıkları altında, dünyanın en büyük yolcu uçağı Normandiya başlatıldı. Törende cumhurbaşkanı hazır bulundu, orkestra Marsilya'yı çaldı ve şampanya şişelerinin mantarları çarptı. Yüksek devlet ödülleri, gemiyi yapan şirketin yönetimini aldı. Kimse uzaktaki mütevazı orta yaşlı adama hiç dikkat etmedi. Ve Rus gemi yapım mühendisi Vladimir Yurkevich, daha önce benzeri görülmemiş bir geminin cesur bir projesinin yazarı ...
Dünyada Normandiya gibi bir gemi yoktu. Gövde ağırlığı 27 bin tonu aştı, uzunluk - 313 metre, genişlik - 36 ve hız 30 düğümlere ulaştı - bu zamanların rekoru. Herkes ayrıca, Fransız hazinesine çok büyük miktarda para - 200 milyon dolarlık maliyeti olan, emsalinin emsali görülmemiş lüksüne hayran kaldı. "Normandiya" da 11 desteleri, tenis kortları, kuşlu bir bahçe, devasa bir havuz, bir şapel, yüz arabalık bir garaj vardı ve yemek odası bin kişi için tasarlanmıştı. Kabinleri bitirirken mermer, ipek, altın ve gümüş üzerine eksik değildi. Zenginler için gerçek bir yüzen süper şehirdi. Fransa, İngiltere'yi, Almanya'yı ve İtalya'yı geçtikten sonra denizcilik modasının öncüsü oldu ve Atlantik'in Mavi Şeridi'ni aldı.
Fransız gazeteler bunun hakkında hazzı boğarak yazdı. Ancak aynı zamanda gazetecilerden hiçbiri, hız rekoru kırmasına izin vermeyen, astarın benzersiz aerodinamik gövdesinin Rus, Yurkevich tarafından tasarlandığından bahsetmedi, motorlar Rusya, Artulov ve vidalar mühendis Kharkovich tarafından üretildi. Neden bu konuda rapor verdin? Ne de olsa hepsi göçmendi ...
Vladimir Yurkevich Moskova'da soylu bir aileye doğdu. Babam prestijli bir spor salonunda coğrafya dersi verdi ve Rusya Coğrafya Derneği'nin kurucularından biriydi. Çocukluğundan beri, genç Vladimir deniz ve gemileri gördü, iyi çizdi ve matematiğe düşkündü. Liseden altın madalyayla mezun olduktan sonra Neva kıyılarına taşındı - St. Petersburg Politeknik Enstitüsü gemi inşaatına girdi. Daha sonra Kronstadt Donanma Donanma Okulu'nun son dersinden mezun oldu, teğmen oldu ve gemi tasarlamaya hazırdı. “Son derece iyi öğretildik!” Sonra itiraf etti.
Rusya'daki 1905 savaşını kaybettikten sonra, Rusya'nın güçlü savaş gemileri inşa etmek için büyük bir program başlattığı bir zamandı.
Yurkevich, Baltık Gemi İnşa Tesisine atandı ve ilk seri Rus savaş gemisi dreadnoughts - Sevastopol gemisinin lider gemisinin yapımında rol aldı.
Bu gemiler, o zamanki tüm yabancı projelerden büyüklük, hız ve diğer parametrelere doğru ilerliyorlardı. Yakında, Yurkevich, Izmail serisinin dört büyük kruvazörünün yaratılması için çalışmaların başladığı tesisin teknik gemi yapım bürosunun tasarımcısı olarak atandı. Burada gemi gövdesinin yeni, düzenli bir şekli olan devrimci bir çözüm önerdi. Bu formda, daha düşük makine gücü ve daha düşük yakıt tüketimi ile 28 düğümlerinin hızına ulaşabilir. Ancak bu radikal yenilik kullanılmadı. Sadece 1928 yılında Almanya'da patenti alındı ve dünya gemi inşa tarihine “Yurkevich formu” olarak girdi.
Yakında savaş patlak verdi ve ondan sonra devrim. Rusya endüstrisi öncesi hızla gelişen bir çöküşün tam bir çöküşü başladı. Fabrikalar durdu, büyük gemiler inşa etme programı ertelendi. 1917'te, eşsiz "Kruvazör" Izmail "in gövdesi sökülmüş ve daha düşüktür, 1923'te Bolşevik hükümeti bir kuruş için Almanya'ya üç kruvazör daha satmıştır. Yurkevich, Baltık tesislerinde denizaltıların toplandığı Nikolaev'e gönderildi. Yolda, bir grup mühendis anarşist çetelerin ellerine düştü ve bacaklarını zar zor yürüttüler ve kendilerini Nikolaev'de buldular, zaten Almanlar tarafından ele geçirildiğini buldu. Rus gemi inşa dâhisinin, göç etmekten başka seçeneği yoktu.
İstanbul'da, diğer Rus mülteciler gibi, Yurkeviç de bir patlama yemek zorunda kaldı. Birincisi, yüksek lisans mühendisi limanda bir yükleyici olarak çalıştı, sonra diğer göçmenlerle birlikte makinelerin tamiri için bir araba tamircisi düzenledi. İki yıl sonra aile Fransa'ya taşındı. Yurkevich, Fransızca'yı zekice tanıyordu, ancak diplomalarını tanımıyordu ve Renault tesisinde tornalayıcı olarak çalışmak zorundaydı. Sonunda, bilgisi takdir edildi ve gemi yapım şirketi Penoye'nin danışmanı olarak alındı. Aç mühendis takıntılı bir adam gibi çalışmaya başlar, günlerini ve gecelerini tasarım bürosunda geçirir.
Yurkevich, “Avrupa öğretmenlerimizin Rusya'da bize getirdiği sorunlara henüz yaklaşmadı” diye yazdı.
Şirket Normandiya için sipariş aldığında, Yurkevich devrimsel tasarımını daha önce St Petersburg'daki kruvazörlerde denediği aerodinamik gövde için önerdi. Fransızcayı avantajlarından ikna etmesi iki yılını aldı. Sonunda, havuzda test edilen çeşitli projelerin 25 modelleri inşa edildi ve Yurkevich’in önerisi en iyisi olarak kabul edildi.
Usta mucidin şöhreti arttı ve saldırgan bir şekilde onu denizaşırı ülkelere davet etmeye başladılar. Savaş Avrupa'ya yaklaşıyordu ve Yurkevich, Amerika'da yetenekleriyle kendi projelerini daha özgürce gerçekleştirebileceğini anlamıştı. Fransızlar da yayılmaya başladı, 1937'ta ona vatandaşlık teklif ettiler, ancak çoktan yurt dışına çıkıp New York'ta bir gemi inşa ofisi açtı. 1939’te ailesi sonunda ABD’ye taşındı. ABD'de yıllar geçtikçe, Yurkevich 42 gemisini inşa etti. 8 düğümündeki o zamanlar için inanılmaz bir hızla hareket edebilecek binlerce yolcunun 34'inde “daha ucuz” bir okyanus gemisi için eşsiz bir proje geliştirdi. İçindeki bilet fiyatı, bu zamanlarda uçak yolculuğu ile rekabet edebilecek olan 50 dolardı. Ancak, bu yenilikçi planın uygulanması için ne yazık ki başarısız oldu. Büyük uçaklar için zaman geldi ve transatlantik hava yolculuğu daha karlı hale geldi. ABD Filo Yönetimi danışmanı olarak çalıştı ve bu nedenle Rus gemi yapımcısının fikirleri ilk Amerikan uçak gemilerinin tasarım projelerine dahil edildi.
Okyanusun üzerinde, Yurkeviç bir anlığına anavatanını unutmadı. Hitler SSCB'ye saldırdığında, Kızıl Ordu'nun desteğini aldı, Rus Destek Komitesi'nin çalışmalarında aktif rol aldı ve Washington'daki Sovyet ihale komisyonuna yardım etti. “Ölümcül tehlikedeyken anavatanına elinden geldiğince yardım etmek her Ruslunun görevidir” dedi. SSCB için gemi projeleri yapmaya hazırdı ve ABD'deki St. Petersburg Politeknik Birliği'ne başkanlık etti. Sovyet elçiliğine girerken, Yurkevich gururla şöyle ilan etti: “Rus olduğum için mutluyum!”.
Ne yazık ki, memleketinde göçmene karşı tutumu farklıydı. Tabu, SSCB'de kendi adına empoze edildi. Deha gemi üreticisinin sözleri Büyük Sovyet Ansiklopedisinde değildi ve gazeteler geçen yüzyılın doksanlarına kadar bu konuda tek bir satır yazmadılar.
Yurkevich, Aralık ayının 13 1964'inde öldü ve Novo-Diveevo'daki Rus manastırının mezarlığında, New York'tan 40'e kadar kilometreye gömüldü.
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı
Birçok Rus filozof ve bilim adamı sürgünde ünlü oldular. Örneğin Nikolay Berdyaev, Avrupa'nın önde gelen düşünürü olarak kabul edildi ve Avrupa felsefesinin gelişiminde büyük etkisi oldu. Rus filozof Ivan Ilyin bilime büyük katkı sağladı ve Rusya'nın kaderi hakkındaki düşünceleri hala geçerli. Amerika Birleşik Devletleri'nde ölen büyük bilim adamı Pitirim Sorokin, “felsefi vapur” a atılmak isteyenlerin listesindeydi. Hayatının ilk kısmı en havalı macera romanı layık drama ve macera dolu.
Sorokin, Vologda eyaletindeki uzaktaki Turya köyünde doğdu. Babası bir usta ve annesiydi - basit bir köylü. Oğlu sadece dört yaşındayken öldü. 11’te Pitirim ve kardeşi evden ayrıldı. Köyleri gezdiler, "kiliselerde resim ve dekoratif eserler" yaptılar. Ancak, daha sonra Sorokin, Rus halkının ne olduğunu ve ne düşündüğünü öğrenmesini sağlayan bu zor "yaşam üniversitelerini" şükranla hatırlattı. Ciddiyetine ve sıkı çalışmasına rağmen, çocuk hevesle okudu, okula girdi. Ancak, o seminerden kovuldu. "Devrimci propaganda" için tutuklandı: genç adam, sosyalistlerin romantik fikirleriyle ilgilenmeye başladı. “Biz havarilerdik; bir tabanca ve kartuşlar dışında bizden hiçbir şey almadık” diye hatırladı.
Serbest bırakıldıktan sonra Sorokin, St. Petersburg'a gitti. Cebinde en az bir devrilme topu vardı, genç Pitirim bir “tavşan” trenine biniyordu ve daha sonra şefle anlaşmaya başladı, tuvaletleri temizlemeye başladı. Başkentte, Sorokin'in akrabası ya da tanıdığı yoktu. "Köşe ve yemek için" bir öğretmen buldu. Yürümek zorunda olduğu dersler üzerinde çalıştı, günlük 15 versts yaptı. Bununla birlikte, genç adam neşeli ve iyimserlik doluydu. Yakında Sorokin bir öğrenci oldu. Psikhoneuroloji Enstitüsü'ne ve ardından üniversitenin hukuk fakültesine girdi. O zaman bir devrimci fikir yatağıydı. Coşkuyla bilgiyi ustalaştı ve siyasi hayatın çalkantılı maelstromuna doğru yürüdü, Sosyal Devrim Partisi'ne girdi, gazeteyi düzenledi. İlk bilimsel çalışmasına "Suç ve intikam, feat ve ödül" adı verildi. Yeteneği fark edildi, bölüme bırakıldı ve yakında bir hukuk ustası oldu.
Ama sonra bir devrim başladı. Alexander Kerensky, Sorokin'e sekreterinin yerini teklif etti. Ekim darbesinden sonra, siyaset bilimci Peter ve Paul Fortress'te sona erdi, ancak iki ay sonra serbest bırakıldı. Bolşevikleri kabul etmedi, Almanlarla şiddetle ayrı bir barışa karşı çıktı, daha sonra silahlı bir Bolşevik karşıtı ayaklanma hazırlamak için Rusya'nın kuzeyine gitti. Veliky'de Ustyug, Cheka'nın eline düştü ve ölüme mahkum edildi. Böylece dünya harika bir bilim insanını kaybedebilirdi.
Fakat şu an Sorokin dünyasında keskin bir darbe oldu. Politik mücadeleyle hayal kırıklığına uğradı, çalışmalarının bilim olduğuna, halkın aydınlandığına inandı ve "Pitirim Sorokin'in Özeti" adlı bir mektup yayınladı. Onu, bütün sınıfın Bolşeviklerine "dönüş işareti" olarak nitelendiren Lenin'in dikkatini çekti.
Bu, bilim adamını ölümden kurtardı, Petrograd'a döndü ve yine bilime girdi.
Ancak, Bolşevikler ile Sorokin kararsız kaldı. Devrimin en önemli sonucunun “Rusya nüfusunun bozulması” olduğu sonucuna vardı. Konuştu ve açıkça yazdı.
“Halklar kendilerini Bolşevizmin boyunduruğundan kurtarmanın gücünü bulacaklar” dedi.
Sorokin, Petrograd'dan “felsefi bir gemi” den kovulan bilim adamları ve kültürel figürler listesine dahil edildi.
Ancak tüm trenin ardından 23 Eylül 1922'ten ayrıldı. Kısa süre sonra kendisini Prag'ta buldu; o zamanlar o zamanki Çekoslovakya devlet başkanı Tomas Masaryk tarafından bir arkadaşı tarafından davet edildi. Ders vermeye, kitap yayınlamaya başladı. Kısa süre sonra kaldığı ABD'de ders vermesi teklif edildi. İngilizce okudu ve sosyoloji bölümünün başkanlığını yaptığı Harvard'da öğretmenliğe başladı. Tek tek seçkin eserler yazar, ün kazanır ve kısa sürede ABD Sosyoloji Derneği'nin başkanı olur. Rusya'dan gelen ünlü profesörü dinleyen saygın öğrencileri arasında, ABD Başkanı Franklin Roosevelt'in ve gelecekteki Cumhurbaşkanı John F. Kennedy'nin çocukları açıldı.
Sorokin, Winville’de Harvard’dan uzak olmayan bir evi satın aldı; burada kendisine iki oğlu veren sadık arkadaşı Elena Baratynskaya ile birlikte, Tanrı’nın kendisine tahsis ettiği yılları sessizce yaşadı. St. Petersburg'un manzaraları duvarlara asıldı, Çaykovski'nin eserlerinin notaları piyanoda, Rus kitapları raflarda duruyordu. Uzaktaki vatan hakkında, bir dakikalığına unutmadı. Savaş sırasında, Amerikalıları SSCB'ye yardım ederek Hitler'e karşı zafer kazandıklarına ikna eden Savaşan Rusya'ya Yardım Derneği'nin başkanı oldu.
Sorokin, güçlü ibadet ettikleri "Amerikan yaşam biçimini" kabul etmedi, para tarikatına ve ne pahasına olursa olsun kâr arzusuna hükmetti.
Sadece Picasso'yu verdiler ...
Sadece bilim adamlarının, filozofların ve mühendislerin çıkışı değil, aynı zamanda kültürel figürler de büyüktü. Genius şarkıcıları Shalyapin ve Plevitskaya doğum dünyasını terk etti: dünyanın bale dansçıları Pavlova, Kshesinskaya, Karsavina, Nijinsky, Amerikalı bale Tiyatrosu'nu kazanan seçkin koreograf Fokin - Nobel, Nobel, Noura, Nobel, Noura, Noura, Noura, Noura, Noura, Noura, Noura, Noura, Noura, Sanat, No: 1923'te Zamyatin, Zaitsev, Northerner, Averchenko, sanatçılar Korovin, Kandinsky, Chagall, Benoit, Bakst, Goncharova ...
Bununla birlikte, bugüne kadar çok az kişi, Petropavlovsk Vladimir Grigorievich Tretchikove'de dünyadaki yirminci yüzyılın en popüler Rus sanatçısı hakkında bilgi sahibi. 1961'te Londra'da bir rekor kırıldı - 205 binlerce kişi tarafından ziyaret edildi ve resimlerinin satışında sadece Pablo Picasso'ya ikinci oldu.
Vladimir Grigorievich, yılın Aralık ayının 1913'unda, güney Sibirya'da, bugünkü Kazakistan topraklarında, zengin bir köylü ailesinde doğdu. Rus köylüler - Sergey Yesenin arasında başka bir dünyaca ünlüye çarpıcı bir şekilde benziyordu. Kendisi bunu bilmese de, “perestroyka” döneminde Güney Afrika'ya gelen Sovyet gazetecilere yaşlılığıyla ilgili çoktan bilgi verildi. Petropavlovsk'ta Molokan tarikatından ataları muhtemelen Rusya'nın güneyinden göç etti. 1917'ten sonra, ailesi Harbin'deki ebeveynleriyle birlikte genç göçmen onları erken kaybetti ve yıllarca 11'tan bir parça ekmek almaya zorlandı. Matbaada bir yazıcı olarak çalıştı, tiyatroda bir işçi, sahneyi boyadı ve boş zamanlarını bunun mesleği olduğunu düşünerek çizdi.
15 yaşındayken Volodya, hiç görmediği Lenin'in orijinal portrelerine ve Çin devriminin lideri Sun Yat-sen'e çok benziyordu. Bu çizimler, daha sonra SSCB'ye ait olan Çin Doğu Demiryolunun yöneticisinin zevkine yol açtı. Genç sanatçıya cömertçe para sağladı ve Moskova'da okumak için gönderildi. Ancak Tretchikov şanssızdı - Şangay'da, kendi kardeşi tarafından soyuldu. Ancak, bunun tam tersi olabilir: Sovyet propagandasına göre, “çalışan insanlar için bir cennet” yaratan, genç yetenekleri çok büyük sıkıntılardan kurtaran bir ülkeye yapılan başarısız bir yolculuk. Sonuçta, daha sonra SSCB'ye gelen tüm CER işçilerinin “Japon casusu” olarak tutuklandığı ve Stalin'in kamplarında kaybolduğu biliniyor.
Kısacası, yetenekli Rus gençliği, sanatçı kariyerine Güneydoğu Asya'da başlamak zorunda kaldı.
İlk başta Shanghai Evening Post gazetesinde karikatürist olarak çalıştı - burayı bir yarışmada kazandı, ardından İngiliz Malaya'nın en büyük reklam ajansı tarafından işe alındı. İlk başarılar da açıktı - 1939'te, Tertchikov, New York'taki Bilim ve Sanat Galerisi'nden bir madalya aldı. Genç sanatçı sadece sıra dışı yeteneklere sahip değildi, aynı zamanda gece ve gündüz çalışmak için inanılmaz yeteneklere sahipti. Yağlı boya, sulu boya, karakalem, kurşun kalemle boyadı. Hızlı ve doğru çalıştı. Kısa süre sonra Rus göçmen ailesinden bir kız olan Natalya Teplugova ile evlendi. Fakat sonra İkinci Dünya Savaşı başladı ve Singapur’daki Tretchikov’u yakaladı, ardından İngiliz kolonisi olan Bilgi Bakanlığı’nda çalıştı. Japon bombardımanından sonra, karısı ve kızı, geri çekilen İngiliz birlikleri ile birlikte Cape Town'a tahliye edilmeyi başardı ve Tertchikov'un daha sonra bırakmak istediği gemi Japonlar tarafından battı.
Sanatçı mucizevi bir şekilde hayatta kaldı. Vapurda koltuk yoktu ve hızla dibe giden geminin yolcularının kaçtıkları tekneye tırmandı. Üç hafta boyunca köpekbalığı istila eden denizde kavurucu güneşin altındaki küreklerle kürek çekmeye başladı. Mısır on yıl boyunca elleriyle gitmedi. Java adasına gitmeyi başardı, ancak orada hemen hapsedildi, çünkü ada zaten Japon askerleri tarafından işgal edildi. Fakat Japonya'nın SSCB'ye karşı savaşa girmediği ortaya çıktığında, Tretchikov'u serbest bıraktılar.
Java'da, kaderi onu zengin resim koleksiyoncısına getirdi - Endonezya'nın gelecekteki başkanı Dr. Sukarno. Tretchikov'dan tablo almak istedi, ancak bir sergi düzenlemek istediğini söyleyerek pazarlığı reddetti. “Savaş sürerken hangi sergi?” Sukarno şaşırdı. O zamandan beri, Tretchikov "Rus delisi" olarak adlandırıldı.
Savaş boyunca, sanatçı Endonezya'da, Cakarta'da beş yıl boyunca Güney Afrika'ya giden karısına ve çocuğuna ne olduğunu bilmiyordu. Yaşamı boyunca yine fırça ve kurşun kalemle kazandı, karikatür çizdi, sipariş üzerine portreler yazdı. Orada daha sonra kurumsal kimliği haline gelen resimler yapmaya başladı. Onlardan biri "Kırmızı Ceket" olarak adlandırılan, aşılmaz bir yüze sahip oryantal bir güzelliği ve omuzlarının üzerine sarkan kırmızı ceketli yarı çıplak bir göğsünü tasvir etti ve bir Malay ritüel hançeri onun yanında yatıyordu.
Bu yıllar için olağandışı olan, resimde yer alan erotik zorluk ve Doğu egzotizminin unsurları bir başarıydı. Leonora Moltemo - ona "Lenka" adını verdi - bu resme poz veren Hollandalı pilotun kızı, arkadaşı ve onun arkadaşı oldu. Bu resmin bir çeşit sanatçının tılsımı olduğuna inanıyordu. Aslında, Tretchikova sattığında talihsizlikler peşinde koşmaya başladı, şans ondan döndü. İki kez en kötü araba kazalarına girdi, zar zor hayatta kaldı. Kaderin göstergesi onun tarafından anlaşıldı, sanatçı resim cazibesini geri aldı.
Bir zamanlar Leonora onu seansa götürdü. Orada Tretchikov'a karısının ve kızının hayatta olduğu açıklandı ve dünya şöhreti onu bekliyordu. Sanatçı ilk başta inanmadı, ama olan tam olarak buydu. 1946'te karısı ve kızı Cape Town'da bulundu ve Kızıl Haç ailenin birleşmesine yardımcı oldu. Tertchikov, Leonora ile ayrıldıktan sonra, sonsuza dek ailesiyle birlikte kaldığı Güney Afrika'daki sayısız tablodaki valizleriyle gitti.
Ancak ilk önce hiç kimse resimlerini satın almak istemedi. Ancak bir gün bir güvercin atölyesine girdi, pençesi üzerinde 13 numaralı bir etiket vardı. Tertchikov bunu mutlu bir tabela olarak kabul etti ve hemen bu kuşun resmini çizdi. Ve gerçekten, o günden itibaren her şey değişti. Fotoğrafları ilgileniyor. Cape Town, Johannesburg ve Durban'daki ilk sergilerinde kilometre kuyrukları sıralanmaya başladı, tüm ücretler rekorları kırıldı. ABD'de başarıyla yapıldı. Londra'da sergisini 200 binden fazla kişi ziyaret ediyor. İngiltere ve Kanada'da milyonlarca izleyiciyi izleyen televizyona katılımıyla talk show'lar.
Rus ressamın resimleri müthiş para karşılığı satılıyor. 1970-1980'te, Tretchikov, dünyadaki en yüksek hasılat sanatçısı, ikinci olarak satılan eser sayısında Pablo Picasso. Onu yalnızca bir ülkede tanımıyorlardı - SSCB.
Özellikle başarılı olan ünlü “Çinli Kadın” dı - garip yeşilimsi bir renk tonu ile tuvale çizilen egzotik bir bayan. İngiltere, Kanada, Yeni Zelanda, Avustralya ve Güney Afrika'da yaşayanlar için, bu tablodaki reprodüksiyonlar, Sovyetler'de tüm catering işletmelerinde asılan “Üç Bogatiyan” veya “Çam Ormanı'nda Sabah” olması gibi tanıdık geldi.
Anglo-Sakson ülkelerinin filistinleri için Tretchikov tuvalleri uzak ve muhteşem Doğu'nun kişileşmesiydi. Ek olarak, o zamanlar modaya uygun daire iç mekanları ve James Bond filmleriyle iyi bir uyum içindedirler. David Bowie'ye en çok hangi resmi almak istediği sorulduğunda, ünlü şarkıcı tereddüt etmeden cevap verdi: “Çinli Kadın” Tretchikov. Sanatçının çalışmalarında, BBC ve Eurovision dahil olmak üzere en büyük film şirketleri tarafından birkaç film çekildi.
Hiper-gerçekçilik tarzında çalıştı, çoğunlukla portreler yazdı. Ve sanat eleştirmenleri şiddetle savundu ve kendine özgü eserleri hakkında tartışmaya devam ediyor, bazıları Rus ressamın "kitsch" resimlerini düşünüyor, diğerleri Gauguin'in kendisini çok etkilediğini söylüyor.
Tekrar Rusya'ya gitmedi, ama Rus dilini unutmadı. Yeterince İngilizce bilmedi, yerel halk tarafından konuşulan Afrikaans, hiç bilmiyordu. SSCB çöktüğü zaman eve gelecekti, ama çok uzun bir yolculuk için kendini yaşlı ve zayıf hissediyordu. Vladimir Tretchikov, 93 yıllarında - 60 yıllarını Afrika'da geçirdiği - 2006 yıllarında, Cape Town Bishop Court banliyösünde, çocuklarıyla ve torunlarıyla çevrelenmiş şık villasında, görkemli zirvede öldü.
... St. Petersburg'da sonbahar, her zamanki gibi nemli ve yağmurlu. Neva'nın setleri, denize giden gemilerin siluetlerinin zorlukla tahmin edildiği kalın bir sis tarafından sıkılır. Gözyaşları, bir damla yağmurun mütevazı bir yerinin granitinden aşağıya akıyor, üzücü vedayla kendi isteklerine karşı bırakmak zorunda kalanların Anavatanını hatırlıyor. Acılık, Rusya'nın sürgünleriyle birlikte neler kaybettiğini daha net bir şekilde anlamaya başladığımızdan beri yıllarca geciktiğimizde kalbimizi eziyor. İşte yabancı bir ülkede ölen büyük yeteneklerin sadece birkaç Rus halkının hikayesi. Ama yüzlerce, binlerce vardı. İcralar, baskılar ve Leninist “felsefi gemiler” olmasaydı Rusya bugün nasıl olurdu? ..