Bir yüzey üzerinde birbirine paralel eş aralıklı çizgisel çıkıntılar. Tonoz, kubbe, döşeme vs gibi strüktürel ögeler üzerindeki bu tür çıkıntılar için de geçerlidir. Kubbe üzerinde yer aldığında ışınsal biçimde yapılır.
Orta Asya'dan Rusya'ya kadar uzanan tüm Avrasya steplerinde, yaklaşık olarak MÖ 1000 - MS 1000 yılları arasında madeni eşya üzerinde uygulanmış bir üslup. Temel özelliği biçim malzemesi olarak yalnızca üsluplaştırılmış hayvan betilerini kullanması ve taşınabilir eşyalar üzerinde görülmesidir. Bu üslubun, steplerde yaşayan bütün göçebe uluslarda ortak olduğu ve Türkler'in de bunlar arasında bulunduğu varsayılmaktadır.
Antik Grek sanatının MÖ 300 ile MÖ 30 yılları arasındaki dönemi. Grek dünyasının büyük bir ekonomik refah yaşadığı bu yıllarda, klasik dönemin statik biçimleri Baroklaşmaya başlar. Özellikle heykelde, klasik betiler hemen hemen hareketsiz biçimde sunuldukları halde, Helenistik dönem heykellerinde abartılı bir devinim gözlenir. Mimarlıkta ise, yapı tiplerinde büyük bir çoğalma görülür.Klasik dönemin tek yapı türü tapınaktır. Oysa, Helenistik dönemde stoa, kitaplık, bouleuterion, gimnazyum birer anıtsal kamu yapısı olarak belirirler.
Karolenjler dönemine ait minyatürlü yazmalar koleksiyonu. Batı Almanya'da Trier Lent kitaplığında bulunan bu kitaplar, Şariman'ın kız kardeşi olduğu sanılan Ada tarafından armağan edilmiştir. -Karolenj Rönesansı- diye bilinen canlanma döneminin en ilginç örneklerindendir. Özellikle minyatürleri açısından Geç Antik ve Erken Bizans sanatlarıyla bağlantılı bir sanat anlayışının ürünü olarak değerlendirilirler.
Erken Osmanlı Mimarlığı'nın ortaya çıkardığı bir yapı tipi. İlk örneği, Osman Gazi döneminde yapılan ve bugün ancak temel düzeyinde varlığını sürdürebilen İznik Orhan Camisidir. (14. yy.'ın başı) 16. yy'da artık uygulamasından vazgeçilen zaviyeli caminin en önemli örnekleri, Bursa'da Orhan, Muradiye, Hüdavendigar, Yıldırım camileri ile Edirne'de Muradiye, Amasya'da Yörgüç paşa, İstanbul'da Mahmut paşa camileridir. Zaviyeli camilerde plan, iki yandan hacimlerle kuşatılmış uzunlamasına bir orta mekandan oluşur. Bu yan mekanların zaviye işlevi gördüğü düşünüldüğünden ötürü, bu adla anılmışlardır. Aynı yapı tipi için ters T planlı cami, fütüvvet camisi ve çok işlevli cami gibi adlar da önerilmiştir.
Mimarlıkta kiriş, lento gibi yatay elemanların düşey taşıyıcıyla birleşip yüklerin aktarıldığı noktalara verilen ad. Mafsal bu anlamıyla geniş bir kullanım alanına sahiptir. Betonarme sistemler için olduğu kadar, çelik strüktürlerin birleşim noktaları için de kullanılır.
1920'lerde gelişen Amerikan soyut resim akımı. Teknikleri birleştirilmiş biçimleri, keskin konturları ve homojen, düz renk alanlarını kullanmaktaydı. Konu olarak ABD'ye özgü endüstriyel ve mimari motifleri kullanmışlardır. En ünlü üyeleri; C. Sheeler, N. Spencer, C. Demuth ve G.O. Keeffe idi.
Resim sanatında yalnızca çizgi ile yapılan ve ana hatları gösteren, ayrıntılara inmeyen taslak. Kroki, bir yapıtın ön çalışması niteliğinde olabileceği gibi, böyle bir amaç gözetmeden de yapılabilir. Eskiz sözcüğü ile yakın anlamlıdır. Mimarlıkta ise, daha çok bir yapıyı çevresiyle birlikte gösteren ayrıntısız ve şematik bir plan anlamına gelir.
Erken Romanesk dönemde yapılmış çift uçlu Alman kiliselerinin batı kesimi. Bu tür kiliselerde, genel olarak doğu bölümünde bulunması gereken apsid, transept ve kuleler, kilisenin hem batı hem de doğu ucunda yer alır. Örneğin; Hildesheim'daki St. Michael Kilisesi'nin (1001-33) böyle bir westwerk'i vardır.
Eski Mısır anıtsal mezar yapısı. Kökenini mastabaların oluşturduğu sanılır. İlk piramidin Sakkara'da firavur Koser için basamaklı yapılması da, bu görüşü destekleyici niteliktedir. Bu yapı üst üste yerleştirilmiş mastabalardan oluşmuş izlenimini verir (MÖ 3. binyılın başları). Daha sonraları ise bilinen gerçek piramit formu ortaya çıkar. Bunun en ünlü örnekleri Gize'de firavun Khufu ve Khafra için yapılanlarıdır (MÖ 3. binyılın ortaları)
Sanat yapıtlarında insan vücudunun ve özellikle de, omuzdan yukarısıyla başın tam ön cepheden betimlenmesi durumu. Bizans sanatında, genellikle, din büyüklerinin resmedilmesi için çok sık başvurulan bir tekniktir.
Mısır'da 3. yy'dan 9. yy'a dek gelişen sanat üslubu. Erken Hristiyan Sanatı'nın gelişen bir koludur. Önceleri, Roma Sanatı'nın etkileriyle, özellikle portre resminde görülen güçlü bir gerçekçilik sergiler. Sonraları, betimleyicilikten gitgide uzaklaşarak, bezeme ve süslemeye ağırlık vermiştir.