Anlamsız sözlerde, bakışlarda, gülüşlerde, kahkahalarda, bir boşluk seziyorum. Derinlerde ve daha aşağıda bir yerlerde, köşede, uçsuz bucaksız yalnızlıkta bir boşluk görüyorum.
Sözlerin sana hitap etmeyen anlamsızlığı ve samimiyetsizliğindeki boşluğu hiç fark ettin mi?
Bakışların sende gözlerin tende olduğu boşluğa iyice baktın mı?
Gülen yüzlerdeki ihaneti, gamzelerdeki boğucu derinliği, sarhoşluğu, boşluğu anladın mı?
Enaniyetini haykırırcasına seslendiren kahkahalarda ki ezilmiş ve boşlukta olan ruhu hissedebildin mi?
Altın değerinde değilsin, sen dostum. Muhtevası malumat, tezahürü doğruluk abidesi bir elmas niteliğindesin. Boşlukta değilsin, çünkü varlığın yokluğu değil, hakikati temsil ediyor. Sen yokluğa giden boşluğun esiri olamazsın, tesirinde hiç kalamazsın. Farkındasın. Kimin ne kadar dolu, ne kadar boş olduğunu ve boşlukta olduğunu idrak edersin. Etmelisin. Senin farkın fark edilmiş olmak, olmamalı. Derk etmelisin terk edilmiş olsan da değerin edna olamaz. Boşlukta yaşadığın yalnızlığı, kalabalıkta yaşadığın yalnızlığa değişmemelisin.