Hayatımın en güçlü anlarından biri, Denver’ın iki saat güneyindeki bir Love’ın seyahat durağında gerçekleşti. Yalnızdım, kaldırıma oturdum, bir simit yiyip rahatladım. Çok uzun bir süre boş sürdüm, kalbim hizmetlerden bir çıkış getirmeyen her milde daha da zorlaşıyordu - aptalca yıllar sonra birçok kez tekrar etmeyi başardığım bir deneyim. geniş açık batı.
Kalp atışlarım yavaşlarken, kabartmam kendini başka bir şeye yerleştirmeye başladı: bir otoyolda araba yarışı seyrederken hissedebileceğimden daha derin bir yalnızlık duygusu. Bir hafta boyunca, Güneybatı boyunca zikzak yapan bir solo seyahate çıkmıştım. Bu yalnızlık için müthiş bir şekilde minnettar hissettim, sadece otoyol boyunca hiçbir yerde bulunmayan bir benzin istasyonunda bulabileceğiniz garip tür, kendime birkaç gün geçirerek kendime verdiğim türden. Orada, kaldırımda otururken, bir gün geriye bakabildiğim için o anın ve kendimin içinde olduğumun farkındaydım. Seyahatin rahatlatıcı momentumunu, tek başına sürmenin sihrini, o bağımsızlığı ve iddia etmek zorunda olduğum özgürlüğü düşündüm. Yolda, Amerikan Batı’sının fonunda, New York’ta evdeyken bazen yalnızlığa dönüşen yalnızlık böyle bir şey hissetmedi. Hiç bu kadar açık olmamıştım, diye düşündüm ve bir daha asla bu kadar özgür olamayacağım.
Brooklyn'deki eve döndüğümde, bu batıdan bir yazara e-postayla yaptığım yolculuğa hayran kaldım ve kısa süre sonra tekrar bu yönde ilerleyebileceğimi ima etti. “NYC, duraklamak için mükemmel bir yer” dedi. “Batıya git, genç bayan!” O zamana kadar tonu beni patronluk yapmıştı. 19. yüzyıl batıya doğru genişlemenin yankısını beğendim, her ikisinin de sorun olduğunu bildiğimiz romantik bir fikirde göz kırpıyor gibiydi. Batıya git, hayal gücünü ateşle, bağımsızlığını bul, sorunlu bir soyada katıl. Batıya git ve cehennemi Dodge'dan uzaklaştır - kökleri eski batıklarda bulunan bir klişe. Bu mitlerin sallanması zor.
Gitmek için kimsenin iznine ihtiyacım olduğunu hiç hissetmemiştim, ama her artımlı batı yönünde itiyordum, büyüdüğüm yer dikilmiş bir elbiseydi sanki beni doğuya bağlayan ipliklerdeki başka bir dikiş attı . Her “Batıya Git” çağrısı ile bu fikri biraz daha derin nefes alabiliyordum. Nihayet, Colorado'ya taşınmak seçimi neredeyse küçük gözüküyordu - sadece son dikiş geri alındı, son bir sürüm.
Hareketime kadar ilerleyen haftalarda, daha önce yaptığım yolculuğa, akaryakıt istasyonu üzerindeki bu duyguyu çağırarak hatırladım. Yıllar boyunca, engebeli batı bireyciliği efsanesi, sık sık yalnız seyahat ettiğim gerçeğiyle karışmıştı ve kendimi batıdaki seyahatlerde en bağımsız kendim olduğuma ikna etmiştim. Colorado'ya taşınmayı seçerek, her zaman bu şekilde hissedebileceğim bir yaşam seçmeyi umuyordum.
Net, net bir görüntü aklımda su yüzüne çıkmaya devam etti: ben, kendi arabamda, şehirden ve ülke genelinde kendi başıma sürüyorum. Bu görüntü beni tüm hayatımı toparlamanın stresiyle yakaladı. Beni 2022 yılına kadar ödeyeceğim bir 2013 Subaru almaya ikna etti. Çok sayıda şey yaptı - arkadaşlarının doğusundaki büyük yaşam olaylarından mahrum, aylarca yağlı Çin yemeği olmadan, romantik bir ortakla buluşma ihtimalleri yoktu küçük bir dağ kasabası - buna değer hissediyorum.
Sonra bir şey oldu, aynı anda gülünç ve zinde hisseden bir şey. Kesin olarak, altı yıldır New York'ta bekardım. Bunun için New York lapa lafını suçladım, zamanlamayı suçladım, çevrimiçi buluşmanın sonsuz seçeneklerini suçladım. Ve kendimi suçladım: bir ayağın kapıdan tamamen çıkmadığı, ancak sürekli olarak eşiğe düştüğü için. Her zaman başka yerlere gitmekle tehdit ediyordum, her zaman kendime sevgiyi bulmak istediğimi söylüyordum, aynı zamanda sevginin kalmak istediğimden emin olamadığım bu yere bağlanmasından korkuyordum.
Beni güçlenmiş bağımsızlık için çırpması beklenen arabayı satın aldıktan iki gün sonra, randevu olmadığından emin olmadığım bir tarihte gittim. Eamon da emin değildi. Onu bir yıldır görmemiştim, iş arkadaş olduğumuz yarı zamanlı işi bıraktığımdan beri, masum olduğumuzu, ancak ofisteki müzik, kitaplar, kampçılık, turta sohbetiyle ilgili kapsamlı mesajlar aldığımızdan beri. Ona büyük ve bariz bir aşık oldum. Benden rica ettiğimde, kalbim mideme geldi ve telefonum neredeyse ellerimden ve tren arabanın üzerinden atladı.
O tarih, birkaç kişiyi dönüştürdü, bu da birbirimizi olabildiğince görmeye çalıştı. Mutluydum, kafam karıştı, ayrılıyordum. Engebeli bağımsızlık imajım, hepsinden serin bir şekilde uzaklaştığımda, bir kerede ortadan kaybolmadı. Ancak diğer görüntüler onunla rekabet etmeye başladı.
Eamon'un benimle batıya gitmesine karar verdiğimizde, beni yanlış anlama: Çok memnun oldum. Ayrıldıktan sonra birbirimizi görmeye devam edip edemeyeceğimizi bilemedim - o zamana kadar gerçekten yapmalıydım - ve birlikte geçirebileceğimiz her an süt içmek istedim. Birlikte kilometrelerce örtmek için onunla yeni yerler görmek istedim. Geceleri, berrak otel çarşafları arasında ve arkadaşların rahat evlerinde geçirmek istedim. Arabamda bütün gün yanımda oturmak, en sevdiğimiz şarkıları paylaşmak ve birbirimizi daha iyi tanımak istedim, günlerce.
Hevesle istediğim bir şeyi alıyordum ama aynı zamanda bir şeyden vazgeçiyordum. Hatalı batılı mitlerin desteklediği bir başka hikaye düştü - kendimi batıya doğru sürdüğüm hakkında anlattığım, diğer tarafında olacağım kişi. Bu hikaye amacına hizmet etmişti: Bana istediğimin, istediğim yerin peşinden gitme güvenini verdi. Bir seçim yapmam için beni zorladı.
Eamon ile batıya gitmek bu hikayenin bir sonraki parçası değildi. Başka bir şeyin başlangıcıydı. Ve gerçeklik, her zaman olduğu gibi, her mitten daha zengin, daha tatlı ve daha karmaşıktı.