Doğru olduğunu göstermek için koyduğun kurallar seni daha mı doğruya götürdü? Gerçek senle mi buluşturdu?
“Asıl amaç” dediğin şeyin bu olduğunu kalbinle onayladın mı? Yoksa kendini madde aleminde yüceltmek için, kalbinin seni çağıran, özünle buluşmanı sağlayan sesini duymak istediğin gibi mi duydun? Madde alemindeki seni gerçek sen zannettin. Asıl olanın “ben” değil, “hiç olmak” olduğunu unuttun. Kendi koyduğun kuralları “Tek” olanın kuralıymış gibi görmek istedin. Oysa kurallar açık, yalın. Ben diyebilmek için kendine göre algıladın; vicdan dediğin duyguyla onayladın. Aslında onayladığın ben merkezciliğinden başkası değil.
Herşeye bir cevap bulmak zorunda mısınız? Bırakın bazı şeyler de maddeleşmesin. Sadece hissedin, kalbinizle anlayın. O zaman maddenin anlamının sizin için o kadar da önemli olmadığını anlayacaksınız. Ve o zaman “Tek” olanın kanunlarının gerçekte ne için olduğunu anlarsınız.
İstediğin, çok arzu ettiğin şeylerin ardı arkası kesilmiyor. Biri biterken bir diğeri başlıyor. Ne arıyorsun? Ne buluyorsun? Bir düşün. Gerçekte aradığın ne? Eğer gerçek aradıkların şimdiye kadar bulduklarınsa neden sana yetmiyor? Yoksa yanlış şeyi mi istiyorsun?
Gerçekte bulmak istediğini yanlış sekilde mi arıyorsun? Bir düşün…