Caroline Laurent Turunc
Bulutları sil, korku gecesini sil
Kim bilir belki güneş yeniden doğar
Ey kötülerin bahçesi, günün görkemi
hışırtılı yaprakların sesleri
Siyah giyinmiş kadınlar çatılardan sonsuz ağıtlar yankılanıyor.”
Gece yarısı, yas saatinde camları sallarlar
Rezonansa girmemenin tersi hafif bir sessizlikte
Uzaklardaki büyük bir milletin acısı..
Ey topraklar, bu sükûtun ötesi var mı, nedir bu sırlar?
Nerede bu tatlı rüyalar, beyaz karanfillerle açılan gönül bahçesi?
Kalbe giden oklar gibi gözler ve sözler
Ülkemin havasında Filistin kokusu.
Hangi durakta ve hangi güneşte beklemeli?
Denizlerde yıkım, dağların eteğinde kara bulutlar»
Asırlar boyunca yalnız volkanlar gibi kükrerken
En büyük büyücünün eteğinin altına saklananlar var
Şiddet kanı doğurur Şiddeti kanla beslerler
Ama insan etinin yenilebilir olmadığını henüz öğrenmediler mi?
Yerde tembel tembel yatan orduyla
İnci kolyelerle uğraşmayı seven dokunulmazlar
Öfke kesinlikle bir fırtınanın habercisidir.
Kenarda, her taşın altında cimri rüyalar gibi dolaşıyorlar
boş geleceklerle sokaklarda sürünerek
bacaklar sert deri yaralı kemikler kırık
Ama insanın bir parçası kırılırsa bir gıcırtı, bir çığlık, bir sessizlik olmalı.
Ey yağmurun renkleri, gök yağıyor , neden duyulmuyor çığlığı?
Her yerde karanlık, her yerde yağma.
Ve ben her yerde çift taraflı harabeyim
26/12/2021-PARİS