İtalya’da Mussolini’nin güç kazanmaya başlaması, onun kafasındaki planları da uygulamaya geçirmeye ortam hazırlamıştı. Faşist bir yönetim altında tek yumruk olan (veya oldurulmaya çalışan) İtalya, emperyal güçlerin gerisinde kalmamak için, 1. Dünya savaşı sonrası ve 2. Dünya savaşı öncesinde birtakım hazırlıklara başlamış ve bu doğrultuda planlarını uygulamaya sokmuştur. Habeşistan’ın işgalinin ardından kademeli olarak gerçekleşecek olayların ardından sıra Arnavutluk’a gelecekti…
1920’li yılların başı Arnavutluk için pek parlak günlerin habercisi değildi. Ekonomik ve sosyal alanlar başta olmak üzere birçok alanda ciddi sıkıntılar içine giren Arnavutluk, çareyi komşusu sayılabilecek İtalya’da aramaya karar verdi. Ekonomik darboğazı rahatlatmak amacıyla Arnavutluk kralı 1. Zog (Ahmet Zogu veya Ahmet Muhtar Bey Zogolli (Zogoğlu)) 1925 yılında İtalya ile bir ekonomik anlaşma imzalar ve alacağı ekonomik yardımların karşılığında Arnavutluk’taki yeraltı kaynaklarını İtalya’ya açar. 1926 ve 1927 yıllarındaki Birinci ve İkinci Tiran anlaşmalarında ekonomik işbirliği askeri alanlara da kaydırılır. Askeri alanda tam anlamıyla İtalyan askeri düzeni esas alınır, orduları İtalyan subaylarınca eğitilir ve İtalya menşeili askeri ekipmanlarla donatılır.
İlişkilerin ilerlemesini fırsat gören Mussolini, Arnavutluğa kalıci bir ekonomik yardım ve işbirliği önermesinin ardında bu ülkeyi kolonisi haline getirmek istiyordu. Kayıtsız şartsız kolonileştirme amacında olan İtalya, Kral Zog’un beklenmedik reddiyle bir bakıma şaşkınlığa uğrar. Arnavutluk, 1931 yılında Tiran anlaşmasının yenilenmesini reddeder ve 3 yıl sonra Yunanistan ve Yugoslavya ile ticaret anlaşmaları imzalar.
Nazi Almanyasının Avusturya ve Çekoslavakya üzerindeki genişleme politikaları, Mussolini’yi de harekete geçirecek ve 25 Mart 1939 yılında Arnavutluk’a ultimatom verecekti. Ultimatom, Arnavutluk’un kayıtsız şartsız İtalya’ya teslim olmasını ve kolonizasyonunu hedefliyordu. Mussolini’nin bu çıkışına İtalya kralı III. Victor Emmanuel katılmayacak, Arnavutluk harekatının İtalya için gereksiz bir risk ve amaç olacağını düşünecekti.
Arnavutluk, konum itibarı ile İtalya için oldukça önemliydi. Kıyıları Adriyatik denizinin adeta giriş anahtarlarına sahip olan bu ülke, karasal konum olarak da, İtalya’nın muhtemel Balkan harekatları için harika bir üs konumundaydı. Bu iki faktör, Mussolini’yi bu ülkeyi işgal etmek için fazlasıyla yeterli nedenlerdi.
Ultimatomun ulaşmasının ardından hükümet halka resmi bir açıklama yapmaktan çekinmiş, ancak söylentiler halk arasında iyiden iyiye yayılmaya başlamıştı. 6 Nisan’daki son ultimatomun ardından gelen red cevabı ile çıkarmaya hazır İtalyan donanması 7 Nisan 1939 cuma günü saldırıya başladı. General Guzzoni komutasındaki İtalyan birlikleri 4 noktadan çıkarmaya başladı. İtalyan saldırısından saatler önce, hükümet üyeleri ülkeden birer birer kaçmaya başlamış, bir kısmı Yugoslavya’ya bir kısmı da Türkiye’ye sığınacaktı. Aynı zamanda ordu komutanlarının bir kısmı kaçmış, kaçmayanlar da çatışmaya girmek istemiyordu. Bu nedenlerden dolayı direniş oldukça sınırlı ve kısa süre olacaktı.
Lezha, Durazzio, Valona ve Saranda bölgelerinden çıkarmaya başlayan İtalyan ordusu, Lezha ve Sarandayı 10 saat içinde ele geçirmiş ve direnişi tamamen kırmıştı. Fakat Durazzio bölgesindeki direniş 2 gün kadar sürecek, bu süre de Arnavutluk kralının ülke dışına kaçması için bir süre yaratacaktı. Valona bölgesinde, Arnavutluk Kara Kuvvetleri Komutanı General Selam Musai, İtalyan kuvvetlerine karşı 3 gün direnecek ve bu direnmede öldürülecekti. Yerine gelen komutan ise orduya teslim olmaları yönünde emir verecekti. Ayrıca savaşta Arnavutluk ordusuna ait 1 uçak da vurularak düşürüldü. Birkaç günün ardından İtalyan birlikleri ülkenin iç kesimlerine kadar ilerleyecek ve tüm ülkede kontrolü ele alacaktı. Kral ise Yunanistan’a kaçmayı başarmıştı.