Ne zaman CDB MT "Rubin" S.N liderliğinde. Kovalev, 941 projesinin geliştirilmesine başlamış, filosunun komutası oldukça cesur dileklerde bulunabildi. Bazı kaynaklara göre, bir dizi on iki yeni denizaltı inşa etme olasılığı ciddiye alındı. Açıkçası, ekonomik nedenlerle, daha sonra on gemiye düşürüldü. Bu azalmaya rağmen, proje oluşturulduğunda yetmişli yılların ortalarında, en iyi dönemlerden biri olarak adlandırılabilir. hikayeler iç deniz kuvvetleri. Bu nedenle, taktik ve teknik görevlerin verilmesinden baş "Shark" yer imine kadar sadece üç buçuk yıl sürdü. Dört yıl sonra, TK-208 projesinin ilk teknesi stokları bıraktı ve Aralık ayında yılın 1981'i faaliyete geçti. Bu nedenle, denizaltı başkanının oluşturulması yaklaşık dokuz yıl sürdü.
1986-87'ten önce, 941 projesinin yedi denizaltısı, Severodvinsk'teki Sevmash tesisinde atılmak için zaman buldu. Ancak, sorunlar 1988'ta başladı. Çok sayıda finansal ve politik sorun nedeniyle, yüzde 35-40 için hazır olan yedinci denizaltı metale bölündü. Serinin son üç teknesi genellikle inşaat için ön hazırlık aşamasında kaldı. Ülke yeniden yapılandırılmaya başlandı ve savunma projelerinin finansmanı önemli ölçüde azaldı. Ayrıca, bu tür ekipmanların yokluğuyla doğrudan ilgilenen eski (?) Muhtemel rakip, yeni denizaltılar hakkında bilgi edindi.
Birleşik Devletler’in “Köpekbalıkları” ndan korkmak için güçlü bir nedeni olduğunu belirtmekte fayda var. 941 projesinin tekneleri, dünyanın en büyük denizaltılarıydı ve sağlam bir silahlanma taşıdılar. Teknenin birbirinden uzakta bulunan iki ana gövdesi olan özgün tasarımı, D-19 kompleksinin D-39 kompleksindeki iki düzine füze silosunu hafif gövdeye sokmasına izin verdi. Rekor büyük boyutlu proje tekneleri 941 füzelerin boyutundan kaynaklanıyordu. P-39 bir 16 metre uzunluğa sahipti ve projenin sonraki sürümleri gibi eski tasarımın denizaltılarına uymuyordu. Aynı zamanda, teknenin büyüklüğündeki artış, konforlu kabinlerin ve mürettebat kabinlerinin, dinlenme için küçük bir odanın, spor salonunun, yüzme havuzunun ve hatta saunanın yerleştirilmesini mümkün kılmıştır.
Her iki ana sağlam mermide, 650 MW'a kadar termal kapasiteye sahip bir OK-190BB tipi reaktör kuruldu. Turbo dişli üniteli iki buhar türbini ünitesi, toplam 90-100 bin beygir gücüne sahipti. Bu santral sayesinde, 941-23 (yüzey) veya 28-48 bin ton (su altı) yer değiştiren 50 proje teknesi, 25-27 düğümlerine kadar olan hızlarda su altında hareket edebilir. Maksimum daldırma derinliği 450-500 metre, özerklik - 120 güne kadar.
Ana yük "Köpekbalığı" balistik füzeler P-39 idi. Bu üç aşamalı katı yakıtlı cephane, yaklaşık 8200-8500 kilometre mesafeden uçabilir ve 100'tan 200 kilotona kadar çeşitli kaynaklara göre, hedeflerle on savaş başlığı gönderebilir. Sınırsız navigasyon menzili ve nispeten düşük tekne taşıyıcısının gürültüsü ile birlikte, P-39 roketi, 941 denizaltılarına yüksek savaş performansı ile sağladı. P-39 füzelerinin kullanımı çok uygun olmadığını belirtmekte fayda var. Onlarla ilgili sorunlar, her şeyden önce, ağırlık ve boyut parametreleriyle bağlantılıydı. 16 metre uzunluğunda ve 2 metre çaplı bir ünite ile roket çapı. Amortisman roket fırlatma sistemi (ARSS) yaklaşık 90 ton ağırlığındaydı. Piyasaya sürüldükten sonra P-39 altı ton APSS ağırlığından kurtuldu. Bununla birlikte, böyle bir kütleye ve boyuta rağmen, P-39 roketinin uygun olduğu düşünüldü ve üretime sokuldu.
Genel olarak, potansiyel bir rakip korkmak için her nedene sahipti. 1987'te endişenin yeni bir nedeni vardı. Sovyetler Birliği, mevcut tüm "Köpekbalıklarını" XNUMHUTTH projesi uyarınca modernize etmeye karar verdi. Temel projeden temel farkı, yükseltilmiş P-941UTTH füzesinin kullanılmasıydı. SSCB'nin çöküşünden önce, Sevmash'ta, sadece bir proje baş botu olan TK-39'i değiştirmeyi başardılar. Diğer denizaltılar modernize edilmedi - bunun için para yoktu. Gelecekte, para eksikliği sürekli “Köpekbalıkları” nın kaderini etkiledi ve yalnızca olumsuz yönde etkiledi.
Bazı kaynaklara göre, savaşa layık bir durumda bir "Köpekbalığı" bulundurmak, 1,5BDRM projesinin işletmekte olan teknelerinden 2-667 kat daha pahalı. Ayrıca, seksenlerin sonlarında ve doksanların başlarında, ülkemizin liderliği, kendi savunmaları için açıkça elverişsiz olanlar da dahil olmak üzere uluslararası müzakerelerde çeşitli tavizler vermeye hazırdı. Daha sonra konuşmaya başladıkları istişareler sonucunda, yabancı ortaklar, serinin yedinci denizaltının inşasını tamamen unutmuş ve üretilenlerin yarısını yavaş yavaş yazmaya ve elden çıkarmaya karar vermiştir. Ayrıca, doksanların başlarında, P-39 füzelerinin üretimi durdu. Denizaltı riskleri asıl olmadan bırakılma оружия.
941 proje teknesi için fon bulunmamasından dolayı, neredeyse her zaman yürüyüşlere çıkma umuduyla rıhtımda durdular. Denizaltı kruvazörü TK-202, filo savaş filosunun ilkidir. Bertaraf gecikmesi: 1997'te planlanan başlangıç yerine, çalışma yalnızca 1999'te başladı. "İğnelerde" kesim iki binin ortasına kadar tamamlandı. 1997-98'te, diğer iki tekne olan TK-12 ve TK-13 filonun savaş gücünden dışlandı. Çok uzun süre rıhtımda durdular ve iki bin yılın başında geri dönüşleri için umut vardı. Servis botlarına TK-12'e dönme seçeneği değerlendirildi. Ayrıca, Ulyanovsk kentinin idaresi himayesini alma arzusunu dile getirdiğinden “Simbirsk” adını alacaktı. Ancak bu teklifler gerçekleşmedi. 2004’te ABD, teknenin elden çıkarılmasıyla başlamıştır. Son denizaltı TK-13 imha sözleşmesi 2007 yılında imzalandı. Birkaç ay sonra çalışma başladı.
Görebildiğiniz gibi, “yabancı ortaklar” hala kendileri için yararlı olan çözümü zorlamayı başardı. “Köpekbalıklarının” tahrip edilmesinin önemi, teknelerin imha edilmesinin maliyetinin% 75-80 civarında ABD ve NATO tarafından ödenmesi gerçeğiyle mükemmel bir şekilde gösterilmektedir. Toplamda, yaklaşık 25 milyonlarca dolar harcadılar. Muhtemelen Sovyet ve Rus denizaltı tehlikesi nedeniyle, diğer projeler de dahil olmak üzere, kalan Rus denizaltıların elden çıkarılması için bir kez daha bu miktarları ortaya koymaya hazırdılar.
Oldukça adil bir soru ortaya çıkabilir: Rus liderliği neden benzersiz teknelerin ortak imhası konusundaki anlaşmayı bozmadı? Bunun nedenleri var. İlk yıllarda ülkemiz altı denizaltının tümünü tam olarak muhafaza etme şansına sahip değildi. Uygun bakım olmadan, nükleer santraller devasa çevresel felaketlere neden olabilir. Daha sonra, iki bininci yılın başında para ortaya çıktı, ama aynı zamanda başka bir sorun da kendini gösterdi. Doksanların sonunda, füze üretiminin eksikliği hissedilmeye başladı. Bir süre sonra, mühimmat durumu ölümcül bir karakter kazandı: 2005'te, üç denizaltı için sadece on P-39 füzesi bulunduğuna dair haberler vardı. Başka bir deyişle, bir denizaltının bile kadroya alınması mümkün değildi.
Donanma komutasının doksanlı yılların ortalarında bu soruna dikkat çektiğini belirtmekte fayda var. 1998'ta, TK-208 denizaltısının modernizasyonu, 941U projesine uygun olarak başlamıştır (başka bir "941М" tanımı). Teknedeki eski rampaların yerine, Bulava P-30 füzelerinin kullanımı için birkaç yeni mayın toplandı. Bu roketin gelişimi o zaman yeni başlamıştı, ancak test ve sonraki operasyonlar için uygun önlemler alınmıştı. Onarımlardan sonra, 2002'te, TK-208 teknesi "Dmitry Donskoy" adını aldı ve 2003'ten, Bulava testlerine katılmaya başladı.
Denizaltı Operasyonu "Dmitry Donskoy" bu güne devam ediyor. Diğer iki tekne daha az şanslıydılar: modernize edilmediler. 2004’te, TK-17 “Arkhangelsk” ve TK-20 “Severstal” rezervine alındı. 2001'un sonbaharında, "Severstal" teknesi, iki antrenman başlatmak için yürüyüşe çıktı. Denizcilerle birlikte, Rus Köpekbalığı belgeselini çeken televizyon gazetecileri, dövüş eğitimi görevi için yola çıktılar. Daha sonra, kayıt denizaltılarla ilgili çeşitli filmlerde art arda kullanılmış. İronik olarak, bu araştırmalar, TK-20 teknesinin biyografisinde şu anda sonuncu oldu.
2011'un isimsiz bir kaynağından yapılan unutulmaz ifadelerden sonra, 941 projesinin tekneleriyle olan durum defalarca tartışma konusu olmuştur. Resmi inkardan birkaç ay sonra haber mahsup hakkında Sevmash tesisinin yönetimi, Dmitry Donskoy denizaltısının gelecek vaat eden projeler için teknoloji ve teknik çözümler geliştirmek için pilot olarak kullanılmaya devam edeceğini doğruladı. “Arkhangelsk” ve “Severstal” ın diğer kaderi daha sonra çağrılmadı. 2012’in başında Deniz Kuvvetleri Komutanı V. Vysotsky, mevcut üç denizaltının da filoda kalacağını ve takip eden yıllarda işletileceğini söyledi. Füze eksikliğinin olduğu durum yorumlanmamıştır. O zamandan beri, kalan 941 denizaltılarının kaderi hakkında resmi bir raporda bulunulmadı. Muhtemelen net bir ihtimalin olmayışı nedeniyle, Severstal ve Arkhangelsk birkaç yıl daha filoda kalacak ve daha sonra yazılacaklar. En azından, şimdi kimse onları P-30 füzesi için kullanmayacak. Muhtemelen, filo komutanlığı bu modernleşmenin olanaklarını ve beklentilerini değerlendirdi ve uygun sonuçlara ulaştı.
Denizaltılar projesi 941'in çok zor bir tarih döneminde göründüğü için şanslı değil. Yapımlarının ortasında, dönüşümler başladı ve sonunda ülke için ölümcül oldu. Sonuçlarının ortadan kaldırılması çok daha uzun yıllar aldı ve sonuç olarak, Köpekbalıkları hayatlarının çoğunu iskelede geçirdi. Şimdi, teknelerin sisteme geri dönüşü için fırsatlar bulmak mümkün olduğunda, bunun uygunluğu soru sormaya başladı. Zamanının rekor kıran özelliklerine rağmen, 941 projesinin tekneleri oldukça eski ve tamamen yeni bir proje oluşturmak için harcayacağınız kadar para harcamanız gerekecek. Bu mantıklı geliyor mu?
Sitelerin malzemelerinde:
http://flot.com/
http://rbase.new-factoria.ru/
http://deepstorm.ru/
http://lenta.ru/
http://ria.ru/
http://militaryrussia.ru/blog/topic-578.html
Nerpichya Körfezi, 2004 yılı. Rezerv. Fotoğraf http://ru-submarine.livejournal.com