Erken atom araştırmaları
arayışında dönüm noktası atomik Enerji Dünya Savaşı'nın başlamasından sekiz ay önce, Ocak 1939'da geldi. Alman bilim adamları Otto Hahn ve Fritz Strassmanntarafından sağlanan bir ipucunun ardından Irène Joliot-Curie ve Fransa'da Pavle Savić (1938), kesinlikle kanıtladı uranyum ile nötronlar üretilmiş radyoizotoplar nın-nin baryum, lantanve ortasındaki diğer öğeler periyodik tablo.
Bu keşfin önemi tarafından iletildi Lise Meitner ve Otto FrischAlmanya'dan kaçan iki Yahudi bilim adamı, Niels Bohr Kopenhag'da. Bohr, Amerika Birleşik Devletleri'ne gitmeye hazırlanıyordu ve 16 Ocak 1939'da New York'a geldi. ile konuyu görüştü Albert Einstein, John Archibald Wheelerve diğerleri, 26 Ocak'ta Meitner ve Frisch'in adlandırdığı bir sürecin keşfini dünyaya duyurmadan önce fisyon. Enrico Fermi Bohr'a fisyon süreci sırasında nötronların salınabileceğini ve böylece sürekli bir nükleer zincirleme tepki. Bu devrim niteliğindeki öneriler, fizik dünyasında bir hareketliliği tetikledi. Bohr ve Wheeler tarafından yapılan sonraki çalışmalar, uranyum-238'de fisyonun meydana gelmediğini gösterdi. izotop uranyum en yaygın olarak doğada bulunur, ancak bu fisyon uranyum-235'te gerçekleşebilir. Yavaş yavaş fisyonla ilgili bilmecelerin çoğu çözüldü ve Haziran 1940'a kadar atom enerjisinin serbest bırakılmasıyla ilgili temel gerçekler bilim dünyasında biliniyordu.
Manhattan Projesi
Amerikan atom programı şekilleniyor
Avrupa'da bir savaşa girerken ve Pasifik'te bir başkaAmerika Birleşik Devletleri o zamana kadar üstlenilen en büyük bilimsel çabayı başlatacaktı. Ülke genelinde 37 kurulum, bir düzineden fazla üniversite laboratuvarı ve Nobel Ödüllü fizikçiler de dahil olmak üzere 100.000 kişiyi içerecektir. Arthur Holly Compton'ın fotoğrafı., Enrico Fermi, Richard Feynman, Ernest Lawrence, ve Harold Urey.
Bilim adamları arasındaki ilk temas topluluk ve ABD hükümeti atom araştırmalarıyla ilgili George B. Pegramı Kolombiya Üniversitesi. Pegram, Fermi ve subaylar arasında bir konferans düzenledi. ABD Donanması Mart 1939'da. Temmuzda Leo Szilard ve Eugene Wigner Einstein ile görüştü ve üçü daha sonra görüşmek üzere New York'a gitti. Ulusal Kurtarma İdaresi ekonomist Alexander Sachs. Einstein'dan bir mektupla desteklenen Sachs, Pres'e yaklaştı. Franklin D. Roosevelt ve önemini anlattı nükleer fisyon ona. Roosevelt, Uranyum Danışma Komitesi'ni kurdu ve şirketin yöneticisi Lyman Briggs'i atadı. Ulusal Standartlar Bürosu, onun sandalyesi olarak hizmet etmek. Şubat 1940'ta araştırmaya başlamak için 6.000 dolarlık bir fon sağlandı; Tamamlandığında, projenin bütçesi 2 milyar doları aşacaktı.
ABD'li yetkililer artık çok iyi biliyorlardı. Adolf Hitleratomik emelleri. Einstein, Roosevelt'e yazdığı mektupta, açıkça dünyadaki uranyum rezervlerine dikkat çekti. Çekoslovakya kontrolü altına girmiş olan Üçüncü Reich Mart 1939'da. İngilizler de fisyon incelemeye başlamışlardı ve Urey ve Pegram orada neler yapıldığını görmek için Birleşik Krallık'ı ziyaret ettiler. Ağustos 1943'e kadar Birleşik Krallık ve Kanada ile birleşik bir politika komitesi kurulmuştu. O yılın ilerleyen saatlerinde, bu ülkelerden bir dizi bilim insanı, o zamana kadar devam etmekte olan projeye katılmak için Amerika Birleşik Devletleri'ne taşındı.
6 Aralık 1941'de Japonlardan bir gün önce Pearl Harbor'a saldırı, proje başkanlığında yerleştirildi Vannevar Çalı ve Bilimsel Araştırma ve Geliştirme Ofisi (OSRD). Bush'un kadrosunda Harvard University Pres de vardı. James B. Conant, Pegram, Urey ve Lawrence, diğerleri arasında. Bu bilimsel organın yanı sıra Bush, Conant, Roosevelt ve ABD Başkan Yardımcısı'ndan oluşan “Üst Politika Grubu” oluşturuldu. Henry Wallace, ABD Savaş Bakanı Henry Stimson, ve Amerikan ordusu Genelkurmay Başkanı George C. Marshall.
Çünkü hangi tekniğin bir işlevsellik yaratmada başarılı olacağını önceden bilmenin bir yolu yoktu. bomba, aynı anda uranyum-235'i izole etmek için çeşitli yöntemler üzerinde çalışmaya karar verildi. araştırma reaktör gelişme. Amaç iki yönlüydü: bomba tasarımı için zincirleme reaksiyon hakkında daha fazla bilgi edinmek ve yeni bir element üretme yöntemi geliştirmek, plütonyumBölünebilir olması beklenen ve kimyasal olarak uranyumdan izole edilebilen. Lawrence ve ekibi, bir elektromanyetik ayırma işlemi geliştirdi. Kaliforniya Üniversitesi, BerkeleyUrey'in Columbia Üniversitesi'ndeki grubu, uranyumun gaz haline dönüştürülmesini denedi. bileşik o zaman izin verildi dağınık gözenekli bariyerler aracılığıyla. Bu süreçlerin her ikisi de, özellikle yayılma yöntem, gerekli büyük karmaşık tesisler ve büyük miktarlarda elektrik gücü küçük miktarlarda bile ayrılmış uranyum-235 üretmek. Çok geçmeden, muazzam bir fiziksel altyapı projeyi desteklemek için inşa edilmelidir.
Stagg Field'dan Los Alamos'a
18 Haziran 1942'de Harp Dairesi, projeyle ilgili inşaat işlerinin yönetimini Devlet Başkanı'na atadı. ABD Ordusu Mühendisler BirliğiManhattan Bölgesi (önceki atomik araştırmaların çoğu - özellikle Urey'in grubu - Manhattan'daki Columbia Üniversitesi'ne dayanıyordu). 17 Eylül 1942'de Brig. Gen. Leslie R. korular proje ile ilgili tüm Ordu faaliyetlerinden sorumlu yerleştirildi. “Manhattan Projesi”, ülke geneline yayılacak olan bu atom araştırmaları grubuna uygulanan kod adı oldu.
İlk deneysel reaktör—bir grafit Kenarı yaklaşık 2,4 metre olan ve yaklaşık yedi ton uranyum oksit içeren küp, Temmuz 1941'de Columbia Üniversitesi'nde kurulmuştu. O yılın sonunda, reaktör çalışması, Chicago ÜniversitesiArthur Holly Compton ve onun şifreli olarak adlandırılan “Metalurji Laboratuvarı” ile ilgili sorunları düşündüğü yer. 2 Aralık 1942'de, Chicago Pile'de Fermi'nin gözetiminde ilk kendi kendini idame ettiren nükleer zincirleme reaksiyon gerçekleştirildi. 1 Numaralı, Fermi'nin üniversitenin futbol maçı olan Stagg Field tribünün altındaki bir squash kortunda inşa ettiği bir reaktör stadyum. Artık atom enerjisinin kontrollü salınımının olduğu kanıtlanmıştı. mümkün güç üretimi ve plütonyum üretimi için.
Şubat 1943'te, deniz kıyısında bulunan bir pilot uranyum zenginleştirme tesisinin inşaatına başlandı. Clinch Nehri Tennessee Vadisi'nde, yaklaşık 15 mil (yaklaşık 24 km) batısında Knoxville, Tennessee. Clinton Engineer Works (daha sonra Meşe Sırtı) 70 mil karelik (180 km²) bir araziyi işgal etti ve kabaca 5.000 teknisyen ve bakım personeli istihdam etmeye başladı. Ancak projenin tam boyutlu reaktörleri için daha izole bir alan gerekli olacaktır. Groves, pilot reaktörün Knoxville'e yakınlığı konusundaki endişelerini dile getirmişti ve daha büyük reaktörlerin Tennessee Vadisi'nde barındırılabilecek olandan çok daha fazla güç ihtiyacı olacaktı.
Ocak 1943'te Groves, güney-merkezde 580 mil kare (1.500 km kare) bir yol seçmişti. Washington projenin plütonyum üretim tesisleri için. Konum, göreceli izolasyonu ve soğutma suyunun büyük miktarlarda mevcudiyeti için arzu edilirdi. Kolombiya Nehri ve elektrik gücünden Büyük Coulee Barajı ve Bonneville Barajı hidroelektrik tesisatları. olarak bilinen şeyin yaratılışı Hanford Mühendis İşleri yerel nüfusun önemli ölçüde yerinden edilmesini gerektirdi. Hanford kasabalarının sakinleri, zengin ülkeve White Bluff'lara evlerini boşaltmaları için sadece 90 gün verildi ve Wanapum Kızılderili halkına üzerindeki geleneksel balıkçılık alanlarına erişimlerini kaybederek Priest Rapids'e taşınmak zorunda kaldılar. Kolombiya. 1944 yazında zirveye ulaştığında, Hanford'daki devasa kompleks 50.000'den fazla kişiyi istihdam etti.
Projenin son aşamalarında hem güvenlik hem de emniyet açısından Hanford'dan bile daha uzak bir yer bulmak gerekiyordu. tarafından bir site seçilmiştir. Manhattan Projesi'nin Bilimsel yönetmen, J. Robert Oppenheimer, izole bir mesa üzerinde Los Alamos, Yeni Meksika, 34 mil (55 km) kuzey Santa Fe. Nisan 1943'ten itibaren bilim adamları ve mühendisler, Los Alamos Laboratuvarı, daha sonra çağrıldığı gibi. Oppenheimer'ın yönetimi altında, bu ekip, dünyanın bölünebilir ürünlerini azaltmak için yöntemler geliştirmekle görevlendirildi. Clinton ve Hanford üretim tesislerini saf metale dönüştürmek ve bu metali bir teslimatın bileşenlerine dönüştürmek silah. Silahın, bir uçaktan düşürülebilecek kadar küçük ve hedefin üzerindeki havada uygun zamanda patlatılmak üzere kaynaştırılabilecek kadar basit olması gerekiyordu. Bu sorunların çoğunun, herhangi bir önemli mağazadan önce ele alınması gerekiyordu. bölünebilir malzeme İlk yeterli miktarlar işlevsel bir bombada kullanılabilecek şekilde üretilmişti. 1945'te zirvede, 5.000'den fazla bilim insanı, mühendis, teknisyen ve aileleri Los Alamos sahasında yaşıyordu.
Trinity testi
Roosevelt 12 Nisan 1945'te öldü ve 24 saat içinde Pres. Harry S. Truman hakkında bilgi verilmişti atom bombası Stimson'ın programı. Almanya Mayıs 1945'te teslim oldu ve böylece Avrupa'daki savaş sona erdi. Pasifik'te savaş kızıştı. Kanlı savaşlar Iwo Jima (Şubat-Mart 1945) ve Okinava (Nisan-Haziran 1945), Japon ana adalarının işgalinin nasıl görünebileceğine dair bir ön izleme sundu ve güçlü bir itici güç Manhattan Projesini sonuna kadar görmek için. 1945 yazında, üretim tesisleri yeterli miktarda bölünebilir malzeme teslim etmişti. nükleer bir patlama üretmek ve bomba geliştirme, gerçek bir saha testinin yapıldığı bir noktaya ilerlemişti. bir nükleer silah yürütülebilirdi. Böyle bir testin basit bir iş olmayacağı açıktır. Testin başarısının veya başarısızlığının analiz edilebilmesi için çok sayıda karmaşık ekipmanın bir araya getirilmesi gerekiyordu.
Los Alamos'taki bomba geliştirme ekipleri iki olası tasarım üzerinde anlaşmıştı. Uranyum-235 ile beslenen bir tanesi, içi boş bir tüpte iki kritik altı bölünebilir malzemeyi birlikte ateşlemek için yüksek patlayıcılar kullanan bir "silah tertibatı" kullanacak. İki sümüklüböceğin şiddetli çarpışması, uranyum-235'in Kritik kitle, böylece bir zincirleme reaksiyonu ve patlamayı tetikler. Mühendisler, bu nispeten basit tasarımın işe yarayacağından emindiler, ancak yeterli miktarda uranyum-235, yaklaşık 1 Ağustos 1945'e kadar mevcut olmayacaktı. Hanford sahası, Temmuz ayı başlarında test için yeterli plütonyum-239'u teslim edebilecekti, ancak Los Alamos bilim adamları, silah montaj modelinin yakıt olarak plütonyum ile uyumlu olmayacağını belirlemişlerdi. kaynak. bir alternatif bombayı patlatmak için eşmerkezli yüksek patlayıcı katmanlarını kullanacak bir tasarım önerildi. muazzam basınçlar altında bölünebilir malzeme, hemen elde edecek daha yoğun bir kütleye kritiklik. Bu "patlama" tasarımının, şimdiye kadar üretilmiş olan yetersiz miktardaki plütonyumu silahlandırmanın en etkili yolu olacağına inanılıyordu.
Oppenheimer, test için Alamogordo Bombalama Menzilinde (şimdi White Sands Füze Menzilinde), şehrin 120 mil (193 km) güneyinde bir yer seçti. Albuquerque, Yeni Meksika. Bunlardan birine atıfta bulunarak siteye “Trinity” adını verdi. John Donne‘ler kutsal soneler. İlk atom bombası - "Gadget" adı verilen bir plütonyum patlama cihazı - "Sıfır" olarak adlandırılan 100 fit (30 metre) çelik kulenin tepesine yükseltildi. Kulenin tabanındaki alan, (genellikle felaket olan) bir şehrin merkezini tanımlamak için ortak dile geçecek bir terim olan “Ground Zero” olarak işaretlendi. Etkinlik. Askeri yetkililer ve bilim adamları, 10.000 ila 17.000 yarda (9 ila 15.5 km) arasında değişen mesafelerde gözlem noktaları işgal ettiler. Ayaklarını kuleye doğru uzatarak yatmaları ve patlamanın kör edici parıltısından gözlerini korumaları talimatı verilmişti.
Test sabahı, gökyüzü karanlıktı ve ara sıra şimşeklerle birlikte yağmur yağıyordu. “Gadget” 5:29:45'te patlatıldı ben 16 Temmuz 1945'te. Patlama bir flaşa neden oldu aydınlatılmış dağ zirveleri 10 mil (16 km) uzakta. Kısa süre sonra, kasırga benzeri bir rüzgar patlamasının eşlik ettiği muazzam, sürekli bir kükreme izledi. Kulenin durduğu yerde, büyük bir alev topu yükseliyordu, ardından gökyüzüne 12.200 metre kadar yükselen bir mantar bulutu geliyordu. Patlamanın ısısı kuleyi tamamen buharlaştırmıştı; onun yerine yaklaşık 800 metre çapında ve 25 fit (neredeyse 8 metre) derinliğinde daire şeklinde bir krater vardı. Kraterin zemini, daha sonra trinitit olarak adlandırılan camsı yeşim renkli bir mineralle kaynaşmıştı. Bomba, yaklaşık 21.000 tona eşdeğer bir patlayıcı güç üretmişti. trinitrotoluen (TNT). Patlama 50 mil (80 km) mesafeden görüldü ve 125 mil (200 km) uzaktaki camları paramparça etti. Sakinleri Gallup, New Mexico, Ground Zero'dan 180 mil (290 km) uzakta, yerin sarsıldığını hissetti. Ordu, Trinity'de meydana gelen dünyayı değiştiren olayla ilgili soruları uzaklaştırmak amacıyla basına kısa bir açıklama yaptı: “Bir önemli miktarda yüksek patlayıcı ve piroteknik içeren uzak mesafedeki mühimmat şarjörü patladı, ancak herhangi bir can veya uzuv kaybı olmadı. kimse."
Başarılı testin haberi, "Üç Büyükler"in son toplantısına katılan Truman'a ulaştı. müttefik güçler de Potsdam, Almanya. Truman, Sovyet liderini bilgilendirdi Joseph Stalin ABD'nin "olağandışı yıkıcı güce sahip yeni bir silaha" sahip olduğunu söyledi. 26 Temmuz'da Üç Büyükler bir bildiri yayınladı. ültimatomJaponya'yı koşulsuz teslim olmaya ya da "hemen ve mutlak yıkım"la karşı karşıya kalmaya çağırdı. Teslim olmayacağı anlaşılınca yakın, bombayı kullanma planları yürürlüğe girdi. Manhattan Projesi'ndeki bazı kişiler, Pasifik'te ıssız bir bölgede gösteri patlaması yapılmasını savunmuştu. Bu düşünüldü, ancak büyük ölçüde gösteri bombasının Japon hükümetinden yeterli tepki vermeyebileceği endişeleri nedeniyle kısa sürede reddedildi. Bu zamana kadar, birkaç düzine B-29 bombardıman uçakları silahları taşımak için modifiye edilmişti ve Tinian, içinde Mariana AdalarıJaponya'nın 1.500 mil (2.400 km) güneyinde, dünyanın en büyük havaalanına genişletildi.
Hiroşima'nın bombalanması
16 Temmuz'da, Trinity testinin başarıyla tamamlanmasından sadece birkaç saat sonra, ağır kruvazör USS Indianapolis Silah montaj mekanizması, ABD uranyum-235 arzının kabaca yarısı ve birkaç Los Alamos teknisyeni ile San Francisco'daki limandan ayrıldı. ABD uranyum-235 stokunun geri kalanı nakliye uçaklarında Tinian'a uçtu. gelmesi üzerine Indianapolis 26 Temmuz'da Tinian'da, lakaplı bombanın montajı başladı. Küçük çoçuk. Indianapolis Teslimattan sonra Tinian'dan ayrıldı, ancak Filipinler'e giderken Japon denizaltısı tarafından batırıldı. ben-58 30 Temmuz'da. Torpido saldırısından kurtulan yüzlerce mürettebat kurtarılmayı beklerken suda öldü. İkinci bir bombanın bileşenleri, lakaplı bir plütonyum cihazı Şişman adam, hava yoluyla Tinian'a nakledildi. 2 Ağustos 1945'e kadar, her iki bomba da Tinian'a ulaştı ve ABD komutanları sadece bir ara vermek için bekliyorlardı. Hava durumu, Özel Bombalama Misyonu 13'ün icrasını emretmek için—Japon evine atomik bir saldırı adalar.
Groves, hedef seçiminden sorumlu komiteye başkanlık etmişti ve Mayıs 1945'in sonunda liste şu şekilde daralmıştı: kokura, Hiroşima, Niigata, ve Kyoto, henüz Gen. Curtis LeMay‘ler stratejik bombalama kampanyası. Japonya'nın eski başkenti olan Kyoto, sürekli olarak listenin başında yer aldı, ancak Stimson, kültürel önemi nedeniyle doğrudan Truman'a onu değerlendirmeden kaldırması için başvurdu. Yerine Nagazaki eklendi. Hiroşima, askeri değeri nedeniyle birincil hedef haline geldi - şehir, İkinci Japon Ordusu'nun karargahı olarak hizmet etti. Ordu - ve planlamacılar, şehir merkezinin kompaktlığının, ordunun yıkıcı gücünü en canlı şekilde göstereceğine inandıkları için. bomba.
Yirminci Hava Kuvvetleri'nin 509. Kompozit Grubunun pilotları, teknisyenleri ve mürettebatı, bombalar için teslimat aracı olarak hizmet edecek özel olarak modifiye edilmiş B-29'larla eğitilmişti. Col. Paul W. 509.'un komutanı Tibbets Jr., ilk bombayı atacak olan B-29'a pilotluk yapacaktı. 11 kişilik mürettebatı Maj. Thomas Ferebee bombardıman uçağı ve Manhattan Projesi mühimmat uzmanı Yüzbaşı. William (“Deak”) Parsons, silah ustası olarak. Tibbets, görev için kişisel olarak 82 numaralı uçağı seçti ve kalkıştan kısa bir süre önce yaklaşık 2:45'te ben 6 Ağustos 1945'te Tibbets bir bakım işçisinden annesinin adını yazmasını istedi—Enola Gay- uçağın burnunda. İki B-29 daha eşlik etti. Enola Gay gözlem ve kamera uçakları olarak hizmet etmek. Bir kere Enola Gay Havadaydı, Parsons son bileşenleri ekledi Küçük çoçuk. Bu, modifiye edilmiş B-29'ların bir kısmı kalkışta düştüğü için yapıldı ve bazı bir çarpışmanın, tam olarak monte edilmiş bir bombanın patlamasına neden olacağı ve enstalasyonu sileceği endişesi Tinian.
Gökyüzü açıktı ve Enola Gay hedefe yaklaşırken hiçbir muhalefetle karşılaşmadı. 7:15'te ben (Tinian zamanı) Parsons silahı silahlandırdı ve Enola Gay 31.000 fit (9.450 metre) saldırı yüksekliğine yükseldi. Üç B-29, birincil (Hiroşima) ve ikincil (Kokura ve Nagazaki) hedefler üzerinde hava durumu araştırması yapmak için saldırı gücünün önünde uçmuştu. Hiroşima misyonunun pilotu, Tibbets'e çok az bulut örtüsü olduğunu ve birincil hedefe ilerlemesi gerektiğini telsizle bildirdi. 8:00'den hemen sonra ben yerel saat (9:00 ben Tinian zamanı), mürettebat Enola Gay Hiroşima'yı gördü. 8:12 civarında ben Tibbets, uçağın kontrolünü bombalamaya başlayan Ferebee'ye bıraktı. Ferebee'nin hedef noktası, Ōta Nehri üzerinde belirgin bir T şeklinde açıklık olan Aioi Köprüsü idi. Tibbets, mürettebatına koruyucu gözlüklerini takmalarını emretti ve saat 8:15'te ben bomba serbest bırakıldı. Tibbets hemen Enola Gay onu bombanın patlama yarıçapının ötesine taşıyacağını umduğu keskin bir dönüşe dönüştürdü.
Yaklaşık 45 saniye sürdü Küçük çoçuk 1.900 fit (580 metre) yüksekliğe inmek, bu noktada gökyüzünde doğrudan Shima Hastanesi'nin üzerinde patladı. Patlamanın saniyesinden çok kısa bir süre içinde, yer seviyesindeki sıcaklık 7.000 °C'yi (12.600 °F) aştı ve güçlü bir patlama dalgası manzarayı taradı. 343.000 nüfuslu bir nüfustan yaklaşık 70.000 kişi anında öldürüldü ve yıl sonunda ölü sayısı 100.000'i aştı. Şehir alanının üçte ikisi yıkıldı. "Nükleer gölgeler", yoğun termal radyasyona maruz kalan insanlardan geriye kalan tek şeydi. Büyük bir mantar bulutu, 40.000 fitten (12 km'den fazla) fazla bir yüksekliğe yükseldi. İçinde bulunan uranyum-235'in yüzde 2'sinden az olmasına rağmen Küçük çoçuk fisyona ulaşmıştı, bomba yıkıcı gücünde korkunçtu. Patlayıcı verim 15.000 ton TNT'ye eşdeğerdi. Çavuş. Bob Caron, Enola GayKuyruk topçusu ve mürettebatın patlamayı doğrudan gözlemleyen tek üyesi, sahneyi "cehenneme dikizlemek" olarak nitelendirdi. Bir dizi şok dalgası dünyayı sarstı. Enola Gay bölgeden ayrılırken ve yaklaşık 400 mil (640 km) uzaklıkta mantar bulutu hala görülebiliyordu. 12 saatten biraz fazla süren bir uçuşun ardından Tinian'a döndükten sonra Tibbets, Üstün Hizmet Haçı ile ödüllendirildi.
O günün ilerleyen saatlerinde Truman, Birleşik Devletler halkına seslendi:
On altı saat önce bir Amerikan uçağı, önemli bir Japon Ordusu üssü olan Hiroşima'ya bir bomba attı. O bombanın gücü 20.000 ton TNT'den fazlaydı. Savaş tarihinde şimdiye kadar kullanılan en büyük bomba olan İngiliz “Grand Slam”in 2.000 katından fazla patlama gücüne sahipti.
Japonlar Pearl Harbor'da savaşa havadan başladı. Birçok kat geri ödendi. Ve son henüz değil. Bu bombayla, silahlı kuvvetlerimizin artan gücünü desteklemek için yıkımda yeni ve devrimci bir artış ekledik. Mevcut biçimleriyle bu bombalar şu anda üretimde ve daha da güçlü biçimleri geliştiriliyor.
Atom bombasıdır. Evrenin temel gücünün kullanılmasıdır. Güneşin gücünü aldığı güç, Uzakdoğu'ya savaş getirenlere karşı gevşemiştir.
Truman ayrıca, "Tarihin en büyük bilimsel kumarına iki milyar dolar harcadık ve kazandık" dedi. Şair ve yazar James Agee, yazarak Zaman, Truman'ın konuşmasına bir kontrpuan sundu:
Yarış kazanılmıştı, silah, uygarlığın en çok güvenebileceği kişiler tarafından kullanılmıştı; ama ölü madde yerine canlılara karşı güç gösterisi, canlılarda dipsiz bir yara açtı. vicdan yarışın. Akılcı zihin, doğa üzerindeki fetihlerinin en Promethean'ını kazanmış ve güneşin kendisinin ateşini ve gücünü sıradan insanın ellerine bırakmıştı.
Hiroşima'nın yok edildiğine dair haberler ancak yavaş yavaş anlaşıldı ve bazı Japon yetkililer, kendi durmuş atom programlarının böyle bir silah yaratmanın ne kadar zor olduğunu gösterdiğini savundu. Hiroşima'ya atılan bombanın Amerikan cephaneliğindeki tek bomba olmasının mümkün olduğunu savundular. Japon hükümetinin diğer üyeleri aylardır, belki de Sovyetlerin aracılık ettiği, müzakere edilmiş bir çözüm için tartışıyorlardı. Bu pencere, Hiroşima bombalamasından iki gün sonra, 8 Ağustos 1945'te aniden kapandı. Sovyetler Birliği Japonya'ya savaş ilan etti.