Shen Tu Nantian dışarı çıktığında her ne kadar katılımcıların arasında en kötü hâlde olan olsa da, o kadar uzun süre içerde kaldığına göre sonuçları kötü olmamalıydı, değil mi…
Birçok insan böyle düşünüyordu, Büyük İmparatoriçe gizemli bölgesi de değerlendirme sonuçlarını duyurmamıştı henüz.
On beş dakika daha geçtiğinde, gizemli bölge tarafından Shen Tu Nantian’a veriln ceza yavaşça ortadan kalkmaya başladı. Shen Tu Nantian’ın yumruğundan dolayı ağız dolusu kan kusan Shen Tu genci de dikkatle Shen Tu Nantian’a doğru koştu. Shen Tu Nantian’ın iyileşmesine yardım etti, ama bu sefer Shen Tu Nantian’ın tekrar Yedi Zehirli İlahi Yin Hapı sanmasından korktuğu için ona hap vermeye çalışmadı.
Bu sahneyi görünce, Yi Yun iç çekti. Bu yalaka gerçekten de çok iyi bir iş çıkarıyordu.
Yi Yun başını kristal kalıntılar yerleştirilmiş devasa sütuna çevirdi. Lin Xintong neden hâlâ dışarı çıkmamıştı?
Bir saatten fazla olmuştu bile. Ve ikinci testte ilk elenen kişiden beş kat daha uzun süredir içerdeydi.
Birçok kişi fısıldayarak tartışmaktan kendini alamadı. Bazıları da içerde başına bir şey geldiğini düşünüyordu.
…
O anda, ışık kapısının içinde…
Yemyeşil bir orman vardı. Lin Xintong orman zeminindeki çimlerin üzerinde uzanıyordu. Beyaz elbisesiyle yemyeşil çimlerin üzerinde uzanması, onun kırlarda açan bir çiçek gibi görünmesine neden oluyordu.
Lin Xintong, diğerlerinin aksine ışık kapısından geçtiğinde bir düşmanla karşılaşmamıştı. Uzun bir rüya görüyormuş gibiydi.
Rüyasında, çocukluk günlerine geri dönmüştü. Kuzenlerinin alayları ve dışlamalarıyla, amcalarının ve halalarının ilgisizlikleriyle dolu çocukluk günlerine…
Ama yine de inançlarını ve hayallerini terk etmeme konusunda kararlıydı. Meridyenlerini iyileştirmenin bir yolunu bulacağına dair yeminler etti.
Büyürken durmaksızın yetişim yaptı. Umudunu hiç kaybetmedi. Büyük İmparatoriçe gizemli bölgesini keşfetti ve gizemli bölgede birçok teste girip sonuna kadar ilerlemişken, son testte başarısız oldu!
Böylece meridyenlerini iyileştirme fırsatı, parmak ucuyla dokunsa da bir türlü eline alamadığı ve sonra da kendinden iyice uzaklaşan bir parça altın gibi kayboldu.
Bunun ardından tekrar tekrar denese de her seferinde başarısız oldu.
Ardından bu hayalin peşinde koştuğu hayatının 500 yılı yavaş yavaş geçti.
Doğrusu, yavaş yavaş değil de ışık hızındaymış gibi... Eşsiz zarafeti ve yeteneği kaybolmak üzereydi.
Doğal Yin Meridyenleri’yle birlikte Yin Qi’si vücuduna girdi ve ömründen geriye titrek bir mum ışığından başka bir şey kalmadı. Ve o sırada, ölümün kenarındayken, nedendir bilinmez, birden uyandı. Ve anca o zaman bunun bir rüya olduğunu fark edebildi…
Hâlâ 18 yaşındaydı. Uyansa da bu tecrübeleri aklından kaybolmadı. Gelecekteki hayatı böyle olacakmış gibi görünse de, sonuçta bir rüyaydı.
Gözlerini açtı ve önünde gülümseyerek ona bakan bir genç görünce şaşırdı.
Bu genç yakışıklıydı ve dipsiz gözleri vardı. Mizacında ne iyilik ne de kötülük vardı. Ona bakmak garip bir his veriyordu.
“...Bu yüzden, kulağa şaka gibi gelen bir fikrim var. Senin Yin Meridyenleri’ni iyileştirmek istiyorum…” dedi genç. Lin Xintong’un duyduğu bu ses, onun gerçekle hayal arasında tekrar kaybolmasına neden oldu.
“Yi Yun...sensin…”
Lin Xintong ağzını yavaşça hareket ettirdi. Bu isim hafızasının derinliklerine gömülmüş gibiydi. O kadar derindeydi ki, neredeyse hatırlayamayacaktı.
Bulut Çölü’nde, Metruk İnsan Vadisi’nin derinliklerinde yaşadıklarını hatırlamak için kendini zorladı. Parlak ayın altında, keten kıyafetler içinde bir gencin ona çok ciddi bir bakışla ve çocuksu sesiyle verdiği sözü…
O zamanlar, engin yabanda yaşayan sıradan bir gençti sadece. O kadar sıradandı ki, ikisinin arasındaki o aşılmaz farkı bile anlayamıyordu…
Her türden düşünce Lin Xintong’un aklına hücum etti. Geçmişte yaşadığı pek çok an tekrar gözlerinin önünden geçti. Bir an sonra, Lin Ailesi’ndeki kutlamayı hatırladı. Işıkların altında, gencin ona daha önce verdiği sözü tekrarlayışını…
Verdiği söz, Lin Xintong’un da hayaliydi.
“Senin için, kaderinle savaşacağım…”
Genç, ağzını tekrar açtı. Bu ses Lin Xintong’u gerçekliğe geri döndürdü. Gencin ellerinde metalik bir kutu tuttuğunu fark etti. Hafifçe silinmiş run çizgilerinin işlendiği metalik bir kutu…
Metalik kutudan antik bir parşömen çıkardı. O kadar eskiydi ki, bu uzay-zaman boyutuna ait olamazmış gibi görünüyordu.
“Bu, senin meridyenlerini iyileştirecek antik bir tarif. Buldum sonunda!”
Genç bunları söylerken sesinde bir heyecan ve coşku vardı.
“Buldun mu?”
Lin Xintong bir rahatlama hissetti. Çok sevinçliydi, ama...yanlış olan bir şeyler olduğuna dair belirsiz bir hissi vardı. Ama meridyenlerinin iyileşmesi arzusu, bu yersiz hisleri göz ardı etmesine sebep oldu.
Gençle birlikte antik tarifte yazılı olan malzemeleri araştırdı. Beraber dağlarda ve düz arazilerde, göllerde ve denizlerde yolculuk yaptılar. Neredeyse hiçbir insanın ayak basmadığı gizemli bölgelere girdiler. Hatta bu bölgeler, Aşılmaz Deniz ve Tanrılar’ın Mezarı gibi geri dönülmez yerleri bile içeriyordu…
Sonunda tüm malzemeleri buldular ve meridyenlerini iyileştirebilecek antik kalıntıyı arıttılar.
Kız onu yedikten sonra, Saf Yin Bedeni’ndeki enerji yoğunluğu baş edemeyeceği boyutlara ulaştığı için acı çekmeye başladı.
Yedi gün ve yedi gecelik işkencenin ardından, tam öleceğini düşünürken genç ona sarıldı.
Gencin bedeninde çok saf ve çok zengin Saf Yang Qi vardı. Güneş gibiydi.
Kızın bedeni ter ile kaplıydı ve artık bilinci açık değildi. Bu durumdayken, ondaki Yin ve gençteki Yang bütünleşti. Ardından bedenindeki düzensiz Yin ile Yang harika bir denge sağladı. Sonunda da meridyenleri tamamen iyileşti.
Her zaman hayali olan gücü şimdi elde etmişti. O andan itibaren ikisi beraber dünyayı gezmeye ve inanılmaz başarılar elde etmeye başladı.
Daha sonra Tian Yuan Dünyası’ndan ayrıldılar ve daha geniş bir dünyaya vardılar. Bu dünyadaki en güçlü varlıklar hâline gelip tanrılara dönüştüler ve evren var oldukça yaşamaya devam ettiler.
Lin Xintong bu illüzyona daldıktan sonra kaç yıl geçtiğini bilmiyordu. Sayısız sevinci ve kederi yaşadıktan sonra, bir vakit aniden uyandı.
Gözlerini açtı ve kendini siyah meydanda yatarken bulunca şaşırdı.
O kadar uzun bir rüyaya dalmıştı ki, bu meydanı hatırlaması için de uzun bir süre geçmesi gerekmişti. Sonra, ilk testi geçtiğini ve fırtınalı köprü üzerinden bu meydana ulaştığını ve bu bu meydanda ikinci testine başladığını hatırladı.
Evet, Büyük İmparatoriçe gizemli bölgesinin testlerine girdim. Bu, meridyenlerimi iyileştirme ve Büyük İmparatoriçe’nin mirasını kazanma fırsatımdı…
Etrafına bakındı ve birçok insanın orada toplanmış olduğunu gördü. Hepsi şaşkınlık içinde ona bakıyordu...
Ve rüyasında gördüğü genç de onların arasındaydı.
Rüyasından önce olanları da hatırlayınca, kalbinde garip bir his oluştu.
Bu bir rüyaydı sadece…
Lin Xintong başını salladı. Rüyalar sona ermek zorundaydı…
Lin Xintong yavaş yavaş ayağa kalkmaya çalışırken kulaklarında buz gibi bir ses çınladı.
“Rüyalar asla sona ermez…”
“Peng!”
Bir cam kırılma sesiyle birlikte, Lin Xintong’un gözlerinin önündeki sahne, o meydan ve meydanı dolduran kalabalık paramparça oldu. Sayısız parçaya dönüşüp kayboldu. Ve Lin Xintong kendini bir ormanın içinde buldu.
Ormandaki çimlerin üzerinde yatıyordu. Beyaz elbisesiyle yemyeşil çimlerin üzerinde uzanması, onun kırlarda açan bir çiçek gibi görünmesine neden oluyordu.
Ama siyah saçları, Yin Qi’nin bedenine girmesiyle elbisesi gibi beyaza dönüşmüştü.
Şimdi, çimlerin üzerine yayılan beyaz saçları da çiçeğin bir parçasıydı.
Gözlerini kapadı ve kirpikleri hafifçe titremeye başladı. Her kirpiğinde kristal bir buz tabakası oluştu.
Cildi de kristalleşmeye başladı. Parmakları tamamen şeffaf bir hâle gelmişti.
Soğuk, çok soğuk…
Kız, kemiklerini donduran soğuktan başka bir şey hissedemiyordu. Bu soğukluk meridyenlerine girdi, tüm bedenine yayıldı ve en sonunda bedenini bir buz kristali hâline getirdi.
Kız ölmek üzere olduğunu hissetti. Yin Meridyenleri nihayet tüm bedenini yutacak olan Yin Qi’yi üretmeye başlamıştı.
Yani hiç uyanmadım…
Onunla birlikte tüm dünyayı el ele gezmesi, Güneş ve Ay kadar uzun yaşaması ve olan her şey, ölmeden önceki son anlarında gördüğü bir illüzyondu sadece…
Büyük İmparatoriçe gizemli bölgesi de dahil, her şey bir rüyaydı…
Öyleyse bu ölüm anım bile bir rüya olabilir mi?
Bu rüyadan ‘uyan’acak mıyım? ‘Uyan’dıktan sonra bir başka rüya mı başlayacak?
Rüya ne zaman bitecek? Gerçek ne zaman başlayacak?
Rüya içinde rüyalar devam mı edecek…? Onların içinde mi kaybolacağım? Hiçbir zaman uyanamayacak mıyım?
Buz kristalleri, Lin Xintong’un bedenini yavaş yavaş kaplamaya devam etti. Kimse bu güzelliğin buradaki mevcudiyetinin kutsal olmadığını söyleyecek kadar aptal olamazdı, aynı zamanda bu sessizliğin ürkütücülüğünü de inkar edemezdi.
Bu sessizlik, canlı ve bereketli ormanın bile bozamayacağı bir sessizlikti...