Narayama türküsü; 1983 japon yapımı film. Aynı yıl cannes film festivalinde en iyi yönetmen ödülünü alır. Shichirô Fukazawa'nın romanından uyarlanan filmin Yönetmen koltuğunda Shohei imamura
bulunmaktadır.
Üretimde güçlüğe düşüldüğü ve açlıkla mücadele edildiği için 70 yaşına gelen bireyler ailelerine yük olmamak üzerine nara dağı'na götürülür ve orada ölüme terkedilir. Tabii bu durumda yeni doğanların da aileye yük olmaması için ölüme terkedildiği -herhangi bir bahçeye fırlatıp atma, doğar doğmaz gömme- veya satıldığı olur. Ki bu o kadar normaldir ki, tarlasında bebek cesedi bulan bir kişi komşusuna kızmaya gittiğinde "kolay yoldan gübre buldun işte!" Cevabını bile alır.
Şimdiii, filmi izlerken öncelikle bu nedir gibi bir yanılgı içine giriyor insan. Fakat biraz konuyu kavrayınca insan hayatının bütün çıplaklığı ile öyle bir işlendiği görülüyor ki, tiksintiyle "biz ne pis canlılarız be arkadaş" diyor insan. Yaşamak için öldürürken, kimin hayatının neye göre daha değerli olduğu sorusu canlanıyor zihinde.
Ve son olarak, son sahnelerde yaşanılan boğazdaki yumruya katlanmak zor, çok zor.
"Anne! Gerçekten kar yağıyor değil mi?"