Yaşlı Kızılderili reisi ve torunu kulübelerinin önünde oturmuşlar, az ötede birbirleriyle boğuşup duran iki kurt köpeğini izliyorlardı.
Köpeklerden biri beyaz, öteki siyahtı ve oniki yaşındaki çocuk kendisini bildiğinden bu yana o köpekler dedesinin kulübesi önünde boğuşup duruyorlardı. Dedesinin sürekli göz önünde tuttuğu, yanından ayırmadığı iki kurt köpeğiydi bunlar. Çocuk kulübeyi korumak için bir köpeğin yeterli olduğunu düşünüyor, dedesinin neden ikinci köpeğe gereksinim duyduğunu ve renklerinin neden illa da siyah ve beyaz olduğunu anlamak istiyordu artık.
Torununun bu yöndeki sorusunu, yaşlı reis bilgece bir gülümsemeyle yanıtladı:
"Onlar benim için iki simgedir yavrum." dedi; "Biri iyiliğin, öteki kötülüğün simgesidir. Aynen bu köpekler gibi, iyilik ve kötülük de içimizde sürekli bir savaş içindedir. Onları seyrettikçe ben hep bunu düşünürüm. Onun için sürekli yanımda tutarım onları."
Çocuk sözün burasına bir nokta koydu;
"Onların arasında bir savaş varsa, kazananı, kaybedeni de olmalı" dedi; yeniden sordu: "Dede, sence hangisi kazanıyor bu savaşı?"
Reis, şu yanıtı verdi:
"Ben, hangisini daha çok beslersem, savaşı o kazanır."
Hepimizin içinde bu bilgenin bahsettiği kurt köpekleri vardır ve aralarındaki mücadele sonsuza kadar devam edecektir. Siz hangisini beslerseniz, iradenize ve tavırlarınıza hükmedecek olan odur. İyi taraflarınız kadar karanlık yanlarınızın da farkında olun. Bu karanlık yanlarımızı tanıyıp onlarıkontrolümüz altına aldıkça, kötülükler kendilerine çıkış yolu bulamayacaklardır.
Şems-i Tebrizi’nin söylediği gibi ‘Kalbinde iyilik biriktirenlerin yolu daima açıktır.’ Her sabah uyandığınızda içinizdeki iyiliği beslemeyi unutmayın.
Sevgilerimle