-
slayer'ın belki de en "gerçek" şarkısıdır.
tabiri caizse, die hard, hardcore vs. bir slayer severim diyebilirim. elbette nice klasikleri var ama arkadaş, ben bu şarkıya ayrı bir saygı duyuyorum.
intronun ardından gelen ve slayer'da pek alışık olmadığımız o aksak ritm kısmı, daha da absürd bir riff'e bağlanması vs. derken köprüyle gelen o saçma solo, her defasında daha da alıp götürüyor.
ayrıca bu şarkının davullarını çalmak g.t ister. *