İnanan insan hem Allah'a sevdalıdır, hem de Allah'ın sevgilisidir. O, kalbinin boyası, cilası ve ışığı durumunda olan muhabbetullahı bir ömür en büyük şeref madalyası olarak taşımanın mücadelesini veren ve canını da sahibine yine muhabbetle teslim eden insandır. O'nun tarafından sevilebilme arzusu öylesine kuşatmıştır ki; "Neyleyeyim dünyayı / Bana Allah'ım gerek" diyerek bütün gücünü O'nu sevmek, sevebilmek için seferber etmiştir. Çünkü Allah'ın Sevgilisi Fahri Kainat Efendimiz; "Allah'ı ve Resulünü herşeyden daha çok sevmeyenin imanı tam değildir" buyurmuştur.
Yine o Habibullah ünvanının sahibinin mübarek lisanından şu emri alıyoruz: "Sizi binbir çeşit nimetlerle donattığı için Allah'ı seviniz. Beni de Allah sevdiği için seviniz."
"Ey Allah'ın Resulü! Seni seviyorum" diyen birisine Peygamberimiz; "Yoksulluğa hazır ol" buyuruyor. "Allah'ı da seviyorum" deyince de; "O halde belaya da hazır ol" buyuruyor.
PEYGAMBERİ SEVMENİN ALAMETİ~|~
Sehl (ra) diyor ki:
? "Allah'ı sevmenin alameti, Kur'an'ı sevmek; Kur'an'ı sevmenin alameti, Peygamberi sevmek; Peygamberi sevmenin alameti ise O'nun sünnetine uymak; Sünnete uymanın alameti de, ahireti sevmek; ahireti sevmenin alameti, dünyaya buğzetmek; dünyaya buğzetmenin alameti ise, ondan ancak ahirete kendisini ulaştırmak için lazım olan miktarını almaktır."