Şehrin hiçbir kısmı kurtulamasa da, Yuliantseva’nın şehrin kuzeydoğu kesimindeki Saltivka mahallesi en çok etkilenenler arasındaydı. Binlerce komşusu, Studentka istasyonunda onunla birlikte sığındı.
Bu hafta, Yuliantseva ve oğlu, derme çatma sığınaklarında yaklaşık üç ay kaldıktan sonra gitmek üzere hazırlanırken, üzerlerine karışık duygular doldu. Evlerini özlediler ama korktular periyodik bombardıman İstasyonun güvenliğini terk etmeye gönülsüzdüler, ancak düzinelerce başka aileyle yakın çevrelerde yeraltında bir gün daha geçirmeye dayanamadılar.
Hepsinden önemlisi, Yuliantseva oğlunun kırılgan zihinsel durumu hakkında endişeliydi. Geceleri uyuyabilecek miydi? Konuşma engeli daha da kötüleşir mi?
41 yaşındaki Yuliantseva, “Eve dönmek korkutucu” dedi ve beşinci kattaki yürüyüşüyle bir Rus hava saldırısı arasında gökyüzünden başka bir şey olmadığını bilmenin daha da korkutucu olduğunu ekledi. “Hep korkacağım.”
Ukrayna ordusu Rus güçlerini kuzeye doğru sürmeye devam ederken, Ukrayna’nın en büyük ikinci şehrinin sakinleri de kazılar yapmaya başladı. Şehir yetkilileri, Rus Grad roketleri halkı terörize etmeye devam ederken bile, her gün 2.500 ila 5.000 kişinin geri döndüğünü tahmin ediyor.
Belediye Başkanı Ihor Terekhov bir röportajda, “Rus saldırganı vurmaya devam ederken şehirde hayatı yeniden başlatmak gerçekten zor” dedi. Bölgesel bir yetkilinin Telegram’a bildirdiğine göre Perşembe günü, ayrım gözetmeyen bombardımanda yedi kişi öldü ve 17 kişi yaralandı.
Yine de sakinler kararlı işleri normale döndürmek için. İşçiler kırık camları süpürdü, devrilmemiş elektrik kablolarını süpürdü ve çoğu ıssız bulvarların çimenli orta kısımlarını budadı. Bir insani yardım istasyonu, sırada bekleyen yüzlerce kişiye un, şeker ve makarna dağıttı. Diğerleri teslimat kamyonlarının arkasından ekmek veya ürün satın aldı. Şehir merkezine yakın, Specialty Cafe’de, baristalar taze demlenmiş kapuçinoların köpüğüne resimler çizdi ve bir grup Ukraynalı asker, evde birisiyle FaceTimed’den biri olarak kahvaltıyı indirdi.
Ama her yerde yıkım var. Büyük apartman kuleleri kavruldu, şarapnellerle kaplandı veya kısmen çöktü. İşletmeler mahvoldu. Barikat olarak kullanılan engelli bir minibüsün yanında, spreyle boyanmış bir mesaj: “Uyarı!!! Bombardıman!!!”
Galyna Chorna, apartmanının dışında, dokunulmamış ama çoğu boş olan bir bankta otururken, “Daireye eğildim ve saklanmaya çalıştım,” dedi. Ukrayna Sovyetler Birliği’nin bir parçasıyken binadaki yerini almak için 15 yıl bekleyen eski bir fabrika işçisi olan Chorna, Rus işgalinin hâlâ şokta olduğunu söyledi.
76 yaşındaki oyuncu, “Biz iç içe olduğumuz için bize saldıracaklarına inanamadım” dedi. Komşulara göre, yakınlarda benzer bir apartman kısmen çökmüş ve en az bir kiracı hayatını kaybetmişti.
Belediye başkanı, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin’in 24 Şubat’taki savaşı başlatmasından bu yana kaç kişinin öldürüldüğünü söylemedi. Enkazın altında hala cesetlerin bulunduğunu söyledi.
Terekhov, “Bu gerçekten Ukraynalılara karşı bir soykırımdı” dedi. Yaklaşık 2.500 apartman ve yaklaşık 1000 müstakil evin hasar gördüğünü söyledi. Rus güçleri ayrıca 200’den fazla okul, 55 tıbbi bina, beş kilise ve Kharkiv Sanat Müzesi de dahil olmak üzere yaklaşık 50 kültür kurumunu vurdu.
Terekhov, “Rakamlar şaşırtıcı,” dedi.
En ağır saldırılar sırasında bile, şehir işçileri, su, elektrik, hatta çöp toplama gibi temel kamu hizmetlerini sürdürdü. Şehir mahkemeleri uzak bağlantılarla çalıştırılır.
İnsanlar şehir genelindeki istasyonlara sığınırken metro da dahil olmak üzere sadece ulaşım durdu. Emek Kahramanları durağındaki istasyon müdürü Yulia Fedianina, savaştan önce ortalama bir günde yaklaşık 450.000 yolcunun turnikelerden geçtiğini söyledi. Hizmetin bu hafta yeniden başlatılmasının, insanları ayrılmaya ikna etmek ve savaştaki durgunluk sırasında evden aldıkları her şeyi dışarı atmasını sağlamak anlamına geldiğini söyledi.
Ve hala çok şey vardı: yataklar, karyolalar, şilteler, en az bir jeodezik çadır ve eTicket kiosklarının yanına kurulmuş bir çift kişilik ranza. Ayrıca masalar, sandalyeler, tabureler, masa olarak ikiye katlanan tabureler, çanak çömlekler, gümüş eşyalar, yiyecek kutuları, su şişeleri, giysiler, ayakkabılar ve – burada ve orada – renkli dokunuşlar: bir çift çerçeveli dini ikon, bir kuş resmi. ipek eşarp, vazoda taze kesilmiş leylaklar. Köpekler ve kediler için evcil hayvan taşıyıcıları, çöp kutuları, su kapları ve mama kapları vardı.
Her nasılsa, koşullara rağmen – tek bir ilkel tuvalet de dahil olmak üzere – yüzlerce yabancı geçinmeyi başardı. (Eğer bir şey varsa, dedi Fedianina, evcil hayvanlar daha da iyi anlaşıyorlardı.)
Sıkışık alanda – genellikle karton kutularla çevrili bireysel parsellerle – dostluklar kuruldu. Romanlar da öyleydi. Ayrılıklar da oldu. Fedianina, danışmanlık için biri evlilik, diğeri boşanma için olmak üzere iki masa kurmayı düşündüğünü söyledi.
Hatta bazıları ‘Seni hiç sevmedim’ dediler. Çocuklar yüzünden 15 yıl seninle kaldım!’ ” Fedianina hatırladı. Bazı çiftler, kalabalık platformlarda seks yapacak kadar cesurdu.
“Yaptım!” dedi bir adam, onun hakkında konuştuğunu duyarak.
Emek Kahramanları istasyonunda hala tam zamanlı olarak yalnızca yaklaşık 80 kişi yaşıyordu; 60 kişi daha geceleri olası bir bombardımandan korunmak için geri döndü. Studentka’da daha az kişi vardı.
Savaştan önce küçük bir sosyal medya şirketinde editör olarak çalışan 35 yaşındaki Oksana Yarmok, geçen hafta eve gitti, ancak Rus patlayıcıları onu metro istasyonuna kadar kovaladı.
“Buradan yürüyerek 30 dakika, koşarsan 20 dakika,” dedi. “Gerçekten güvenli değil.”
Yuliantseva da eve dönmek konusunda ihtiyatlıydı.
“Savaşın sonu olsaydı, buradan ilk çıkan ben olurdum,” dedi, taşınmayı planladığı günden bir gün önce ve şehrin yeniden bombalanmasından bir saatten az bir süre sonra eşyalarını toplarken. Yakınlarda, Mattvii telefonunun başına kambur oturdu. Beyaz ev kedileri Semyon, yatağının ayakucundan başkanlık ediyordu.
Savaştan önce bile, bekar bir anne ve eğitimli bir psikolog olan Yuliantseva, konuşma engeli de dahil olmak üzere oğlunun özel ihtiyaçlarına ekstra özen göstermek için işten zaman ayırmıştı.
Şimdi savaşın onun ruhu üzerindeki etkisinden endişeleniyordu. Evlerinden sürülmeden önce, oğlu için bir kuralı vardı: telefonda bir saatten fazla değil – ama bunun için bir sığınakta çok fazla.
“Mattvii, yapma,” dedi bir noktada, kediye biraz sert davrandığı için konuşmasını keserek.
Salı günü gitme vakti geldiğinde, çöp kutusunu temizledi, eşyalarını topladı ve kedi taşıyıcıyı tutarak ve ağır tekerlekli bir çantayı çekerek merdivenlerden aşağı indi. Mattvii eşyalarıyla birlikte onu takip etti.
Boşta duran trenlerin yanından peronu geçtiler, bir dizi merdiveni tırmandılar, bir güvenlik görevlisiyle konuştular, o da geri gelip gelmeyeceğini sordu, sonra bir koridordan başka bir merdiven grubuna yöneldi. Parlak güneş ışığında oğluna sarıldı. Otobüslerinin gelmesi bir saat sürdü.
Üç durak sonra, bir kontrol noktasının yakınından çıktılar ve birkaç hasarlı binanın yanından geçtiler ve caddeye dönmeden önce -kaldırımın kenarının hemen ötesinde- bir patlamanın sekiz fit genişliğinde bir krater açtığını gördüler. Sonra beş kat daha merdiven çıktı ve kapıyı açmadan önce anahtarını aradı.
Serhii Korolchuk bu rapora katkıda bulundu
Kaynak : https://www.washingtonpost.com/world/2022/05/27/ukraine-kharkiv-destruction-displaced-return/?utm_source=rss&utm_medium=referral&utm_campaign=wp_world