The Donald Trump'ın seçimi dikkat çekici bir dönemin ölümünü sembolize eder. Bir süper güçün meraklı gösterisini gördüğümüz bir zamandı, ABD, giderek artan güçlenmeye açıklıklarına rağmen güçlenmeye başladı. Çin ve Doğu Avrupa'dan gelen iki milyar işçinin, kapitalizmin uluslararası tedarik zincirine ani akışı nedeniyle de dikkat çekiciydi. Bu birleşme, küresel kapitalizme tarihi bir destek verirken, aynı zamanda Batılı işçinin gelir ve gelir payını da bastırdı.
Trump'ın başarısı bu dinamik başarısızlıkla sonuçlanır. Cumhurbaşkanlığı her yerde liberal demokratlar için bir yenilgiyi temsil ediyor, ancak ilericilere yönelik önemli dersler - umut kadar - da var.
ABD ekonomisi, 1970’lerin ortasından 2008’e kadar, küresel kapitalizmi dengesiz, ancak dengeli bir dengede tuttu. Ülkesine, Almanya'nın, Japonya'nın ve daha sonraki Çin gibi ekonomilerin net ihracatı yaparak, dünyanın en verimli fabrikalarına gerekli talebi karşılamasını sağladı. Büyüyen bu ticaret açığı nasıl ödendi? Yaklaşık 70’in geri dönmesiyle, yabancı şirketlerin Wall Street’e yaptığı kazançların% 'si Amerika’nın finansal piyasalarına yatırılacak.
Bu geri dönüşüm mekanizmasının devam etmesini sağlamak için, Wall Street'in tüm kısıtlamalardan kelepçelenmesi gerekiyordu; kalanlar Cumhurbaşkanı Roosevelt'in Yeni Anlaşmasından ve savaş sonrası Bretton Woods anlaşması finansal piyasaları düzenlemeye çalıştı. Bu yüzden Washington yetkilileri finansmanı serbest bırakmaya çok istekliydiler: Wall Street, dünyanın geri kalanından artan sermaye girişlerinin, ABD’nin açığını dengelemesine neden olan ve buna bağlı olarak dünyanın geri kalanını, dengeyi dengeleyen toplam talebin dengelediği kanalı sağladı. küreselleşme süreci. Ve bunun gibi.
Ne ayak
Trajik bir şekilde, ama aynı zamanda çok da tahmin edilebilir bir şekilde, Wall Street, gelen sermaye akışlarının üstüne, özel paradan (ayrıca yapılandırılmış türevler olarak da bilinir) bilinmeyen piramitleri inşa etmeye başladı. 2008'te ne oldu? sonsuz yükseklikte kum kulesi inşa etmeye çalışan küçük çocukların iyi bildiği bir şey: Wall Street'in piramitleri kendi ağırlıkları altında çöktü.
Bizim neslimizin 1929 anıydı. ABD Fed başkanı Ben Bernanke, 1930 Büyük Buhran'ın öğrencisi olan merkez bankaları, kaybolmuş özel parayı kolay kamu kredisiyle değiştirerek 1930'lerin tekrarlanmasını önlemek için koştu. Hareketleri, ikinci bir Büyük Buhrandan (Yunanistan ve Portekiz gibi daha zayıf bağlantılar hariç) kaçındı, ancak krizi çözebilecek kapasiteye sahip değildi. Bankalar yeniden toplandı ve ABD ticaret açığı 2008 öncesi seviyesine döndü. Ancak, Amerika ekonomisinin dünya kapitalizmini dengeleme kapasitesi ortadan kalkmıştı.
Sonuç, aşırı düşük veya negatif faiz oranları, düşen fiyatlar ve her yerde devalüe edilmiş işgücü ile işaretlenen Büyük Batı Deflasyonudur. Küresel gelirin bir yüzdesi olarak, gezegenin toplam tasarruf Toplam yatırım en düşük seviyede iken dünya rekorunda bulunmaktadır.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Çok fazla boş tasarruf biriktiğinde, paranın fiyatı (yani faiz oranı), aslında her şeyin düşme eğilimindedir. Bu, yatırımı bastırır ve dünya düşük yatırım, düşük talep, düşük getiri dengesi ile sonuçlanır. Tıpkı 1930'lerin başlarında olduğu gibi, bu ortam da Global Kuruluş'un gururu ve neşesi olan kurumları parçalayan yabancı düşmanlığı, ırkçı popülizm ve merkezkaç güçleriyle sonuçlanıyor. Avrupa Birliğine veya Transatlantik Ticaret ve Yatırım Ortaklığına (TTIP) bakınız.
Kötü anlaşma
2008'ten önce, ABD'deki, İngiltere'deki ve Avrupa çevresindeki işçiler “sermaye kazancı” vaadi ve kolay kredi ile yerleştirildiler. Evlerine, ücret gelirlerindeki artışın yerine sadece değerinde bir artış olabileceği söylendi. Bu arada, tüketicileri ikinci ipotek, kredi kartı ve geri kalanıyla finanse edilebilirdi. Fiyat, demokratik sürecin kademeli olarak geri çekilmesine ve 1% 'inin çıkarlarına sadık bir şekilde ve uyumsuz olarak hizmet etme niyetinde bir “teknokrasi” ile değiştirilmesine rıza göstermekteydi. Şimdi, 2008'tan sekiz yıl sonra, bu insanlar öfkeli ve eşitleniyorlar.
Trump'ın zaferi, bu dönemin 2008'ta yaşadığı ölümcül yaralamayı tamamlıyor. Ancak Trump’ın başkanlığının başlattığı, Brexit’in habercisi olduğu yeni dönem hiç de yeni değil. Gerçekten de, 1930'lerin post-modern bir varyantı; deflasyon, yabancı düşmanlığı ve bölün ve yönet politikalarıyla tamamlandı. Trump'ın zaferi izole değil. Kuşkusuz, Nicolas Sarkozy'nin beklenmedik bağnazlığı Brexit'in serbest bıraktığı toksik politikaları pekiştirecek. Fransa'da Marine Le Pen, yükselişi Alternative für DeutschlandDoğu Avrupa'da ortaya çıkan “illiberal demokrasiler”, Yunanistan'da Altın Şafak.
Neyse ki Trump Hitler değil ve tarih asla kendisini sadık bir şekilde tekrarlıyor. Ne yazık ki, büyük işletme Trump’a fon sağlamıyor ve Avrupa'daki arkadaşları Hitler ve Mussolini’ye fon sağlıyor gibi. Ancak Trump ve Avrupalı meslektaşları, 1930'lerden bu yana dünyanın görmediği, yükselen bir Milliyetçi Enternasyonal'in yansımalarıdır.
Tıpkı 1930’lerde olduğu gibiDolayısıyla, şimdi de borçlu bir dönem olan Ponzi büyümesi, hatalı parasal tasarım ve finansallaşma, ırkçı milliyetçilik ve popülizmin bir karışımını oluşturan deflasyonist güçlerin yarattığı bir bankacılık krizine yol açtı. Tıpkı 1930’lerin başlarında olduğu gibi, şimdi de ipucu olmayan bir kuruluş silahlarını Bernie Sanders ve 2015’te ilk Syriza hükümetimizancak savaşçı ırkçı milliyetçiler tarafından desteklenmeyi bıraktı.
Global cevap
Bu Milliyetçi Enternasyonal'in hayaleti, Küresel Kuruluş tarafından absorbe edilebilir veya mağlup edilebilir mi? Kuruluşun derin inkar ve kalıcı koordinasyon başarısızlıkları ışığında yapabileceğini düşünmek büyük bir inanç gerektirir. Bir alternatif var mı? Ben öyle düşünüyorum: İzolasyonculuğun anlatısına direnen ve neoliberal Kuruluşun küreselleşme için sermaye haklarını savunması yerine kapsayıcı hümanist enternasyonalizmi teşvik eden İlerici bir Enternasyonal.
Avrupa'da bu hareket zaten var. Geçen Şubat ayında Berlin’de kuruldu. Avrupa Hareketi Demokrasisi (DiEM25), daha önceki bir Avrupalı neslin 1930’te yapamadığı şeyi başarmaya çalışıyor. Sınırların ötesindeki demokratlara ulaşmak istiyoruz ve siyasi parti çizgileri, Batı’nın yıkıcı “büyümesi” olmadan, ortak refah kavramını tekrar benimsemelerine izin veren makul ekonomik politikalar planlarken, sınırları ve kalpleri açık tutmaları için birleşmelerini istiyor. Geçtiğimiz.
Ancak Avrupa açıkça yeterli değil. DiEM25 ABD’deki ilerleyicileri teşvik ediyor. Bernie Sanders destekli ve Jill Stein, Kanada ve Latin Amerika'da Amerika Hareketi'nde bir Demokrasi olarak gruplaşmak. Ayrıca Orta Doğu'da, özellikle de IŞİD'e, zulme karşı ve Batı'nın kukla rejimlerine karşı Orta Doğu Hareketi'nde bir Demokrasi inşa etmek için kanlarını dökenler için ilerici ülkeler arıyoruz.
Trump'ın zaferi gümüş bir astarla geliyor. Değişimin kaçınılmaz olduğu, sadece mümkün değil, bir dönüm noktasında olduğumuzu gösteriyor. Ancak, 1930'lerde insanlığın yaşadığı değişimin türü olmadığından emin olmak için, yayılmak ve hümanizmin hizmetine tekrar akıl etmek için tutku ve nedenleri ilerletmek için İlerici bir Enternasyonal oluşturmak için hareketlere ihtiyacımız var.
Yazar hakkında
Yanis Varoufakis, Ekonomi Profesörü, Atina Üniversitesi
İlgili Kitaplar:
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = 0998196401; maxResults = 1}
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = 0470395117; maxResults = 1}