Marcus Day / 23.8.2015
ABD’deki 140.000 otomotiv işçisi için 14 Eylül’deki toplu sözleşme süre bitimi yaklaşırken, Illinois’deki ve Michigan’daki otomotiv işçileri, bu hafta, Dünya Sosyalist Web Sitesi’ne (WSWS), Chrysler’in Jefferson North ve Belvidere Montaj fabrikalarındaki grev yetkisi oylamalarının, sırasıyla, yüzde 98 ve yüzde 97 oy oranlarıyla kabul edildiğini söylediler.
Bu sonuçlar, otomotiv işçilerinin, şirketler ve sendikalar tarafından ortaklaşa gerçekleştirilmiş olan, ücretlere, sosyal haklara ve çalışma koşullarına yönelik onlarca yıllık saldırılara son verme yönündeki kararlılığını yansıtmaktadır. Birleşik Otomotiv İşçileri sendikasının (UAW) şirket yanlısı politikaları, işçilerin yaşam koşullarında tarihsel bir düşüşe yol açmış ve -son toplu sözleşmeden bu yana geçen dört yıl içinde- otomotiv şirketleri yöneticilerine ve zengin hisse sahiplerine yaklaşık 73 milyar dolarlık bir kar kazandırmıştır.
UAW, beklentileri kırma ve işçilerin mücadele yönündeki muazzam isteğini gizleme girişiminde bulunurken, otomotiv şirketleriyle kapalı kapılar arkasındaki manevraları hakkında işçileri mümkün olduğu kadar bilgilendirmeme stratejisine uygun olarak, grev yetkisi oylamalarının sonuçları konusunda şimdiye kadar sessiz kaldı.
UAW, hiç kuşkusuz, otomotiv fabrikaları içinde sosyalist bir perspektife olan artan destekten dehşete kapılmış durumda. Ülkenin dört bir yanından işçiler, UAW’nin rolünü öfkeyle mahkum eden birçok yorum göndererek, WSWS Otomotiv İşçileri Bülteni’ne abone oldu.
Otuz yıl kıdemli bir işçi, “bir yılda en az 72 milyon dolar kazanan” Fiat Chrysler CEO’su Sergio Marchionne tarafından talep edilen bir “yoksulluk kültürü”nün kabul edilmesine muhalefetini ifade ettiği son bir makaleye yanıt olarak, “şimdi kim yetkili?” sorusunu sorduğu bir yazı yazdı.
Sergio Marchionne, 2009’da, o zamanlar UAW Başkanı olan Ronald Gettelfinger’a, ABD otomotiv işçilerinin, bir “hak/yetki kültürü” beklentisi içinde olmak yerine, “bir yoksulluk kültürünü kabul etmek” zorunda olduklarını söylemişti. Marchionne, Fiat ile Chrysler’in birleşmesinin yürütülmesindeki ve binlerce otomotiv işçisinin işinin ortadan kaldırılmasındaki rolü için, 2014’te 72 milyon dolarlık bir ödeme paketiyle ödüllendirilmişti.
Şimdiki UAW Başkanı Dennis Williams, geçtiğimiz ay, resmi görüşmelerin başlangıcında, herkesin bildiği gibi, UAW sendikası ile otomotiv şirketlerini yöneten mali asalaklar arasındaki aile içi ilişkiyi gösterir şekilde Marchionne’ye sarılırken fotoğraflanmıştı.
WSWS muhabirleri, Cumartesi günü, WSWS’nin “Otomotiv işçileri için uluslararası bir strateji” başlıklı son perspektif yazısını dağıtırken, Illinois’in kuzeyinde bulunan Chrysler’in Belvidere Montaj tesisindeki işçilerle konuştular. Tesis, 2008 durgunluğundan beri işsizlikte keskin bir artışın yaşandığı Rockford kentinin hemen dışında bulunuyor ve birçoğu ikinci kademeden 4.100’den fazla sürekli işçiyi istihdam ediyor. Onlar, geçtiğimiz yıl, 2013’e göre yüzde 7,2’lik bir artışla ve önceki sekiz yılın herhangi birinden daha fazla çıktıyla, en az 348.552 araç ürettiler.
İşçiler, bütün halinde, yeni işe alınanların eski işçilerin ücretlerinin yarısından biraz fazlasını aldığı iki kademeli sistemi yürürlükten kaldırma arzularını ifade ettiler. Chrysler saatte 48 dolarla, Üç Büyük (General Motors, Ford ve Fiat-Chrysler) şirket içinde en düşük emek maliyetine sahip ki bu, ABD’de faaliyet gösteren Avrupalı ve Asyalı şirketlerin ödediği ücretle hemen hemen aynı.
Bir ikinci kademe işçi, WSWS muhabirlerine, “Bence, iki ya da daha fazla kademenin oluşturulması b.ktan bir şey. Onlar diğer dağıtımcıları da UAW’ye getirmeye çalışıyorlar… bu onlar için daha fazla sendika aidatı demek. UAW para kazanma peşinde koşuyor, o bir işletme.” dedi.
Bir birinci kademe işçi şunları belirtti: “Chrysler’de 20 yıldır çalışıyorum ve fabrikaların çoğunun yerle bir edildiği Saint Louis’den geldim. On yıldır bir ücret artışı görmedik ve satın alma gücümü kaybettim. İkinci kademe, bizleri bölmek için kullanılıyor.”
Daha önce Navistar için çalışmış bir işçi, “Bize karşı sertler. Hiçbir yerde para vermiyorlar. Hiçbir yerde beş yıldan fazla çalışmanızı beklemiyorlar.” dedi.
Birçok işçi, UAW’nin bir satış hazırlığında olduğu yönündeki korkusunu ifade etti ve sendikaya olan düşmanlığını dile getirdi. Tesiste dört yıldır çalışan bir işçi şöyle dedi:
“Dennis Williams, maaşıyla artık bize bağlı değil. Bu ülkedeki zenginler ve eşitsizlik hakkında söyledikleriniz doğru.
“Böylesi koşullar altında daha ne kadar çalışabiliriz bilmiyorum. Mağdur ediliyoruz ve karşılığını alamıyoruz. Ayrıca, bunun her yerde yaşandığı konusunda haklısınız.”
Bir başka işçi, “Marchionne ödül olarak milyonlar aldı ve ben ‘bir yoksulluk kültürünü kabul etmek’ zorundayım, öyle mi? Buradaki işçilerin çoğunluğu ikinci kademeden. UAW yalnızca tepedekileri gözetiyor ve bizimle ilgilenmiyor.”
Gün boyu WSWS muhabirleriyle konuşan ve o akşam Otomotiv İşçileri Bülteni’ne abone olan bir işçi, şu yorumu yaptı: “Ben, FCA Chrysler’in Belvidere Montaj tesisinde bir ekip başıyım. Birisinin yazdığı ve onlara buradaki park yerinde dağıtılmış olan bir yazıyı okudum. Aktif bir şekilde işçilerin büyük resimde gerçekte ne olup bittiğinin farkına varmasını sağlayan başkalarının olduğunu görmek güzel.”
17 Ağustos 2015