Öykü subjunctive ruh halini tolere etmiyor ve henüz, SSCB'ye Alman saldırısından önceki yıllara bakacak olursak kendimize sormaya devam ediyoruz: yılın 22 Haziran 1941'inden kaçınılabilir ya da Avrupa'da ortaya çıkan olayların trajik bir sonuca yol açabileceği olayların seyri önlenebilir mi?
Genellikle, İkinci Dünya Savaşı’nın Batı demokrasileri tarafından önlenebileceğine inanılıyor, Hitler Almanya’nın nüfusuyla doldurduğu Alman Sudetenland’in devri talebinde bulunduğunda 1938’te Çekoslovakya’yı desteklediklerini belirtti. Müttefiklerin yardımı olmadan bile, Prag'ın bağımsızlığı savunabildiğini, çünkü birliklerinin dört mekanize olan da dahil olmak üzere 40 iyi silahlanmış ve eğitimli bölümlerden oluştuğunu belirtti. Bu, Üçüncü Reich komutanları tarafından da tanınan Alman bölümlerine, birinci sınıf mühendislik hattına ve Alman sınırı boyunca inşa edilmiş güçlendirilmiş hattına güvenmek için yeterliydi. Wehrmacht başkanı, o zaman bir general olan Keitel, Eylül ayında günlüğünde 51'i şöyle yazdı: “Çek Cumhuriyeti'ne Saldırıya Karşı Generaller”. Ayrıca, 1938 Ordusunun komutanı, 1’te Hitler karşıtı bir komplo üyesi olarak 1944’te idam edilen General Witzleben, Çekoslovakya’ya yapılan Alman saldırısından yararlanarak Führer’i devirmeyi amaçladı. Bununla birlikte, cumhurbaşkanı Benes, Fransa ve İngiltere’nin diplomatik desteğine dayanarak Berlin’le olan çatışmayı barışçıl yollarla çözmeyi planladı. Her ne kadar sorun neredeyse bir çıkmaz olmasına rağmen: Sudetenland'ın Reich'e dönüşü, devlet güvenliği açısından Prag için kabul edilemezdi. Sudetenland topraklarında Çekoslovak savunma hattının koştuğu yerdi.
“Kızıl Ordu’nun yeniden silahlanma süreci, İngiltere ile ABD arasındaki artan yakınlaşma gibi, tüm hızıyla devam ediyordu. Hitler kendisi için kaderci bir seçim yaptı. ”
Dolayısıyla, yüzleşmenin kaderi büyük oranda Londra ve Paris'e bağlıydı. Avrupa'da en güçlü ordusuna sahip olan Almanya ile Fransa arasındaki askeri çatışmalarla ilgili o zamanlar söz konusu olmadığı açık. Ancak, 29’un Eylül ayındaki 30’inde düzenlenen 1938 gecesinde, İngiltere ve Fransa’nın liderleri Chamberlain ve Daladier, Sudetenland bölgesinin Reich’e devredilmesini sağlayan Münih Anlaşmasını imzaladılar. Aslında, bu Vitzleben'i darbe girişiminden durdurdu, çünkü Almanya ile Çekoslovakya arasındaki askeri çatışmayı önledi. Ne Çek, ne de Sovyet temsilcilerinin bildiğiniz gibi pazarlık yapmasına izin verilmedi.
Sovyet tarih yazımı her zaman bu anlaşmaya olumsuz bir değerlendirme yapmıştır. Buna ek olarak, Wehrmacht'ın savaş potansiyeli, 1939 baharında işgal edilen Çekoslovakya'nın askeri-ekonomik kaynakları nedeniyle keskin bir şekilde büyüdü. 1940'taki ünlü Skoda fabrikaları, tüm İngiliz endüstrisi kadar neredeyse silah üretti. Tek yabancı tanklar SSCB'ye saldırı sırasında Nazilerin savaş birimlerinde tam olarak Çek 35 (t) ve 38 (t) vardı.
Aşağılama Versay
Çekoslovakya'nın katledilmesine sıkça inanılan Paris ve Londra mantığı neydi? Chamberlain’ın ve Daladier’in motivasyonunu anlamak için, bu arada Hitler’in de, 20’i yıllar önce Versailles Barış Anlaşması’nın temel hükümlerine geri göndermesi gerekiyor, çünkü bunun ana sözleşmelerinde, Münih Anlaşması’nın değil, gerçek nedenleri aramamız gerekiyor. II. Dünya Savaşı. 11 Kasım 1918, birliklerinin yenilgisini hiç yaşamadı, ancak ekonomik abluka manşetleriyle kırıldı, Almanya Compiegne Truce ve 28 Haziran 1919 - Versailles Barış Antlaşması'nı sonuçlandırdı. Alman diplomatlar için imzaladığı yerin - Versay Aynası Sarayı - yerinin Prusyalıların mağlup ettiği yer olduğu için ciddi bir ahlaki sınav haline geldiğini dikkate almak gerekir. silah Fransa, 50'tan daha az yıl önce, Alman İmparatorluğu ciddiyetle ilan edildi.
Berlin'i aşağılayan bir dünyanın bazı noktalarına dönelim. 1870'de Almanlar tarafından yenilen ve 1914'te Rusya tarafından kurtarılan Fransa, kömür açısından zengin Alsace ve Lorraine'i geri aldı; İkinci Reich tarafından fethedilen Belçika, Malmedy ve Eipen bölgelerini satın aldı; Polonya, savaşın başında bağımsız bir devlet olarak bulunmadı, gelişmiş endüstrisi. Almanlar tüm kolonilerini kaybetti. Dikkatle yaratılan bu silahlı kuvvetler radikal bir azalmaya maruz kaldı. Almanya gururunu kaybetti - deniz filo, savaşması yasaklanmıştı havacılık ve Almanlar tarafından arifesinde ve Birinci Dünya Savaşı sırasında aktif olarak geliştirilen ve yaratılan en son silah türleri. Son olarak, muzaffer ülkeler lehine ödenmesi gereken büyük tazminatlar sadece ağır bir ekonomik yük değil, aynı zamanda ulusal saygınlığı da düşürdü. Antlaşmanın ana hükümlerini gözden geçirdikten sonra konferansta Almanya'yı temsil eden Earl Brockdorf-Ranzau, "Müttefikler bize intihar etti." Vatanına döndü ve istifa etti, ancak yine de barış sonuçlandı.
Batıda en ayık askeri liderlerin ve politikacıların, Versailles sisteminin kırılganlığı konusunda uyarmaları ve II. Dünya Savaşı'nın gerçek kaçınılmazlığını öngörmeleri şaşırtıcı değil. Bununla birlikte, Almanya’nın askeri-ekonomik canlanmasının sebepleri sadece Versay Antlaşması’nın makalelerinde değil, aynı zamanda İngiltere ve Fransa’nın yeni bir katliam olasılığı üzerine duyduğu korkuyla da aranmalıdır. Alman askeri makinesinin canlanmasına parmaklarıyla bakan Batı demokrasilerinin mantığını açıklayan da budur; Avusturya Anschluslarını “yuttu” ve aslında Çekoslovakya ve Polonya'ya karşı olan yükümlülüklerini reddetti.
Bir fikir olmadan imparatorluk yok
Mesele, İngiliz ve Fransız hükümetlerinin kötü iradesi değil, bunun yokluğu ve halklarının psikolojik yorgunluğudur. Sonraki olayların gösterdiği gibi, İngiliz ve Fransız imparatorlukları, SSCB'nin, ABD'nin ve Çin'in önde gelen dünya güçlerine yol açarak geriliyordu. Neden oldu? Bir etnik grubun yaşlanması, genellikle kendi iç rezervlerini biriktirebilecek bir fikrin olmamasından kaynaklanır. Vatandaşlarının milli gurur duygusunu yitirdiği ve görece iyi beslenmiş köleliği özgürlük mücadelesine tercih ettiği Fransa'da durum böyle değildi, "Ekmek ve sirkler!" İle gerileme çağının Romalıları gibi. Ancak tarih bunun tersini biliyor. Cengiz Han'ın dehası, Orta Çağ'ın en büyük ve eşsiz çok kültürlü imparatorluğunu yaratan, şimdiye kadar az bilinen Moğolların adını dünya tarihinde ölümsüzleştirdi. Daha önce, çarlar Philip ve Büyük İskender, daha önce bilinmeyen Makedonları yüzyıllarca yüceltiyordu. Fransa, 30'lu yılların sonunda ulusu uyandırabilecek bir Büyük İskender'i bulmuş olsaydı, Almanya bir Weimar Cumhuriyeti olarak kalacaktı. Ne yazık ki, Joan of Arc'ın külleri uzun zamandır rüzgara dağılmıştı ve o sırada de Gaulle, yurttaşlarını yaklaşmakta olan tehlike konusunda uyaran basit bir subay olarak görev yaptı. Ama mecazi anlamda Fransızlar uyuyordu. Almanların aksine: Versailles Antlaşması ile küçük düşürülen ulusal gurur, sahip olunan Hitler için iktidara giden yolu açtı. Öyle görünüyor ki, mağlup Almanya ile barış koşulları daha ılımlı hale gelseydi ve kibirini bu kadar acı verici bir şekilde zedelemese, ülkede ulusal sosyalist fikirlerin zaferi pek mümkün olmayacak ve bu nedenle II.Dünya Savaşı trajedisinden kaçınılacaktı.
Kesin olarak, Prusya düzeninde eğitim almış olan ve belki de Avrupa’nın en iyisi olan ve Nazilerin iktidarını ele geçirmesine izin veren Almanlar açısından haksız dünya tarafından en aşağılanan eski Prusya düzeninde eğitim almış Alman subayları olması şaşırtıcı değildir. İngilizlere gelince, siyasal kısa görüşlülük gösteren, Avrupa'daki Versailles sisteminin çöküşünde kayıtsızlıkla bakıyorlardı, ancak İngilizlerin manevi güçleri ve ulusal gururu bağımsızlıklarına yönelik tehditler ortaya çıktığı anda uyandı. Ve en önemlisi, İngiltere'nin başındaki duruşma sırasında Churchill, ölen imparatorluğun son büyük politikacısı oldu.
Son Şans
Polonya ve Fransa'nın yenilgisinden sonra Almanya ve SSCB savaşı kaçınılmaz mıydı? 1939'te Sovyet dış politikasının ana görevleri şu şekilde formüle edildi: “Savaş, dünyanın bölünmesi, dünyanın bölünmesi için iki grup kapitalist ülke arasında (sömürgelere karşı fakir ve zengin, hammadde vb.). İyi savaştıklarını ve birbirlerini zayıfladıklarını umursamıyoruz. En zengin kapitalist ülkelerin (özellikle İngiltere) konumunun Almanya’nın elleriyle gevşetilmesi iyi olurdu. ” Önümüzde - eğer Comintern’in söylemini - rasyonel egoizme dayanan sade bir emperyal siyaset modeli "olarak reddedersek. Tanınmış Sovyet-Alman paktının ardından, 1940'in ilkbaharında SSCB'nin asıl tehdidi Kafkas petrol sahalarına hava saldırıları planlayan Anglo-Fransız bloğundan geldi: Fransızlar, İngilizlere Mayıs ayında Bakü 15'e saldırmaya hazır olduklarını, ancak beş gün önce Almanların Batı cephesinde bir saldırı başlattığını söyledi. Gamelin Bakü'ye kadar değildi. Kısa süre sonra Üçüncü Cumhuriyet Almanya ile ateşkes anlaşması imzaladı, İngilizler daha önce metropolün savunması için birliklerini Dunkirk'ten boşaltmıştı. Hitler, Londra’nın Fransa’nın hızlı yenilgisinden sonra Reich’le barışın sonuçlanacağına ümit ettiğini, ancak İngiliz Mohikanlar Churchill’in sonuncusunun Raynaud olmadığını söyledi.
Ancak bu dönemde barış meselesi göz önüne alınmaya değerdi. Birincisi, Compiegne'deki Fransızların aşağılanması - Almanlar, onları, yılın 11 Kasım 1918'unun kendisinin sonuçlandırdığı otomobilde barışı imzalamaya zorladı, Almanya, büyük bir güç statüsüne kavuştu, ulusal utançtan kurtulmaktan kurtuldu. İkincisi, fethedilen Fransız için tahammül edilebilir yaşam koşulları, direniş hareketinin aktif desteğini kendi taraflarından uyandırmadı. İngiltere’ye gelince, modern tarihçi M.I.Meltyukhov’a göre, savaşın devam etmesi yeni bir faşizm karşıtı koalisyonun kurulmasını gerektiriyordu, ancak çoğu küçük Avrupa ülkesi Londra’dan uzaklaşmak için acele ediyordu ve ABD ve SSCB bekle ve gör tavrı aldı. İngiltere'nin dünya sahnesindeki rolü.
Bu nedenle, Temmuz 1940-th, halihazırda başlatılmış olan II. Dünya Savaşı'nın sonlandırılması için en uygun aydı. Bir imtiyaz olarak, Almanlar silahsızlaştırılmış bir Polonya’yı yeniden yaratabilir, ancak Baltık Denizi, Silezya sanayi bölgesi ve SSCB’ye bağlı topraklara erişim sağlayan bir koridor olmadan. Fransa'nın büyük bir güç olarak canlanması, Moskova, Washington ve Londra'nın planlarına dahil değildi. Ek olarak, Sovyetler Birliği, belli bir anlamda, nesnel olarak İngiliz çıkarları olan Avrupa'daki Almanya'ya karşı bir ağırlıktı. Çekoslovakya’ya gelince, tarihin gösterdiği gibi, birleşmesi yapaydı ve zamana dayanamadı. Ancak burada, Berlin, Alman garnizonlarını orada bırakarak, azaltılmış biçimde de olsa, Çek ve Slovak devleti olmak üzere canlanmaya gidebilirdi.
Kavşakta Hitler
Churchill'in Üçüncü Reich'le herhangi bir barışa karşı olduğu biliniyor, ancak savaşın sona ermesi birçok açıdan Londra'nın değil Moskova'nın durumuna bağlıydı. Kasım 10 Halkın Dış İlişkiler Komiseri V. Molotov, Kasım ayında 1940'ta Berlin'e geldi. Hitler, Sovyetler Birliği'ne Üçlü Pakt'a katılmayı, daha kesin olmak gerekirse - Almanya, SSCB, Japonya ve İtalya'nın dörtlü bir anlaşmasını imzalamayı teklif etti. Buna karşılık, Molotov, Kremlin'in çıkarlarının Balkanlar, Romanya, Bulgaristan ve Türkiye'ye yayıldığının altını çizerek, Avrupa'da yeni etki alanı dağılımı sorununu gündeme getirdi. Sovyet Halk Komiseri, Hitler’in Finlandiya’nın Kızıl Ordu tarafından işgaline rıza göstermesini sağlamaya çalıştı ancak reddedildi.
Kremlin’in genişlemeci özlemleri, ilk 20’lerin Troçki-Leninist fikirlerinin canlanmasından kaynaklanmadı. Sovyet liderliği kendine başka bir hedef belirledi: Almanya'ya karşı bir engel olarak bağımlı devletler kordonu oluşturmak. Aslında, bu görev İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra NATO'ya karşı çıkan Varşova Paktı biçiminde gerçekleştirildi. Ancak Hitler, Balkanları SSCB'nin etki alanını görmek istemedi, üstelik Kasım 1940'a kadar, Barbarossa planının detaylandırılması tamamlandı ve iki savaş oyunda test edildi. Aynı zamanda, Berlin, nihayet İngiltere'yi diz çökertmek için Sovyetler Birliği'ni ezmenin gerekli olduğunu düşündü. Alman Genelkurmay Başkanı General Halder, Führer tarafından konuşulan sözleri şöyle yazdı: “İngiltere'nin umudu Rusya ve Amerika. Rusya'nın umutları çökerse, Amerika da İngiltere’den uzaklaşacak, çünkü Rusya’nın yenilgisi Japonya’nın Doğu Asya’da inanılmaz bir güçlenmesini sağlayacak. ”
Bununla birlikte, Hitler'in 1940'in düşüşüyle SSCB'ye saldırmak için son kararı verdiğine inanmak için yeterli bir neden yoktur. Tekrar M'nin bakış açısına bakalım. Meltyukhov: “O sırada Alman liderliği birkaç askeri-politik sorundan endişe duyuyordu. Fransa’yı İngiliz karşıtı koalisyona çekmek, İspanya ve Portekiz’i savaşa çekmek (Cebelitarık’ı ele geçirmek ve Kanarya ve Azorları koruma operasyonları) çekmek, Kuzey Afrika’daki İtalyan taarruzunu desteklemek, Kuzey Yunanistan’a karşı bir operasyon hazırlamak (Bulgaristan topraklarında, Üçlü’ye getirilmesi gereken) antlaşma), SSCB ile bir savaş planı geliştirmeye devam etmek ve 1941'in baharında Deniz Aslanı Operasyonunun olası uygulamasına hazırlıklı olmak ”dedi. Yani şu anda Alman stratejisi açıkça bir dönüm noktasındaydı.
Hitler'in olası eylem seçeneklerini inceleyelim. Vichy Fransa'yı, askeri potansiyeli önemli derecede zayıflamış olan İngiliz karşıtı koalisyona çekme fikri ütopik görünüyordu. Oran'da ve komşu Mers-el-Kebir 3 Temmuz ayında düzenlenen Fransız filosuna karşı yürüttüğü operasyonlardan sonra vatandaşlarının çoğunun yakın bir müttefiki ile ilgili olumsuz tutumunu inkar etmek mümkün olmamakla birlikte, Temmuz 1940. Bununla birlikte, daha önce belirttiğimiz gibi, Almanlar, yenilmiş Üçüncü Cumhuriyet nüfusunun isteksizliği ile mücadele etmek zorunda kaldılar. İspanya’ya gelince, General Franco, Hitler’in maceralarına katılmayı reddetti ve Portekizli diktatör Salazar, 1939 yılında Madrid ile bir İber tarafsızlığı anlaşması imzaladı. Lizbon’un Reich’e verdiği açık destek, Afrika’daki engin Portekiz sömürgelerini tehdit ettiğinden bu tamamen mantıklıydı. Salazar'a Almanya'ya katıl, Portekiz'in denizaşırı mülkleri İngilizler tarafından işgal edilecek. Almanların Kuzey Afrika'daki ve Yunanistan'a karşı yaptıkları operasyonlar, daha sonraki olayların gösterdiği gibi, İngilizlerin Akdeniz'deki konumunu zayıflattı, ancak Londra'yı Almanya ile barış yapmaya teşvik etmedi. Bunun için, ya başarmayı garanti etmeyen İngiltere’nin kendi topraklarında ya da öngörülebilir gelecekte ve Moskova ile Londra arasındaki ihtilafın arka planına karşı dört partili bir anlaşma imzalamaya hazır gibi görünen Sovyetler Birliği olabilir.
Büyük Sovyet ilgisi
Moskova'nın önerilerini bir kez daha düşünün. Alman birlikleri, bu ülkedeki Alman menfaatlerinin SSCB'yi savunması karşılığında Finlandiya'yı terk etmeli - bu makul bir durumdur. Ayrıca, Sovyet liderliği, Bulgaristan ile bir sendika anlaşmasının imzalanmasında ve Kızıl Ordu'nun askeri üslerinin stratejik olarak önemli Boğaz ve Çanakkale Boğazı alanında konuşlandırılmasında ısrar etti. Böylece, SSCB Karadeniz havzasındaki çıkarlarını korumayı amaçladı. Basra Körfezi de dahil olmak üzere Bakü-Batum hattının güneyindeki bölge, jeopolitik bakış açısından doğal olan ve Almanya’nın İngiltere’nin çıkarlarına aykırı olan Moskova’nın çıkar alanı olarak da kabul edildi. Sonunda, Japonya, Reich’in çıkarlarını ilgilendirmeyen Kuzey Sakhalin’deki petrol ve kömür imtiyaz haklarından vazgeçmek zorunda kaldı.
Oldukça makul öneriler. Görünüşe göre Berlin, kabul etmeyi reddederek bir hata yaptı. Zaman, Almanlar için işe yaramadı, çünkü Kızıl Ordu'yu geri alma süreci, İngiltere ile ABD arasındaki artan yakınlaşma sürecinin tüm hızıyla devam ediyordu. Bu şartlar altında, Hitler kısa vadeli bir kampanyada SSCB'yi yok etmek için kendisi için kaderî bir seçim yaptı. Karar, Sovyetler Birliği'nin askeri-ekonomik potansiyelinin tam gücünü hesaba katmamış ve nihayetinde Reich'in çöküşüne dönüşmüştür.
Bizce Kasım 1940’te, Berlin’in en sert adımı Moskova’nın tekliflerini kabul etmek ve dörtlü bir anlaşma imzalamak olacak. Bu, dünyadaki durumu temelden değiştirecek: ABD Japonya'ya karşı çıkmayacak ve belki de kendisini Londra'dan uzaklaştıracak ve müttefiklerinden yoksun bırakılan İngiltere, Reich'le barışı kabul etmeden Churchill'in isteğine karşı bile olsa Almanya ile dünyaya gidecekti. sadece başbakanın başkanlığını kaybedecek. Yeni bir Avrupa haritası aslında yukarıda yazdığımız formları alabilir.
Hitler ile ittifakın ahlaksızlığı hakkında tartışabiliriz. Ancak, gerçek şu ki büyük politikalarda ahlaki ilkeler işe yaramıyor. Her ülke, eylemlerini ahlaki normlara değil, devlet çıkarlarına dayanarak ölçmek için çaba göstermektedir. Unutmayınız ki, dünyanın müttefikleri ile üçüncü dünya savaşından kurtarıldığını, ancak SSCB'de Truman'ın Sovyet şehirlerinin atom bombardımanının imha edilmesi için yaptığı canavarca planlarını milyonlarca sivil ile gerçekleştirmesine izin vermeyeceğini unutmayın.
Sonuç olarak, Kızıl Ordunun 1941'teki Wehrmacht'taki ihtiyati grev umutları sorununa değinelim. Görevimiz SSCB'nin Almanya'ya saldırmayı amaçlayıp amaçlamadığını tartışmak değil. Ancak, Alman birliklerinin zor durumda bırakılacağı ifadesi abartılı görünüyor. Evet, stratejik olarak Wehrmacht, Kızıl Ordu tarafından saldırıya açıktı, ancak sorun şu ki, komutanlarının büyük bir birlik ve tank kitlesini içeren en karmaşık operasyonların nasıl gerçekleştirileceğini bilmemeleri. Savaşın ilk günlerinde, Almanların cephenin istikrara kavuşmasını ve müteakip karşı saldırıya geçmesini büyük ölçüde kolaylaştıracak olan kendi karışıklığımız ve kaosumuzun kurbanı olacaktık. Ancak bu başka bir konudur.