Çoğu cinayeti çözmek o kadar da zor değil. Kocası yaptı. Karısı yaptı. Erkek arkadaşı ya da eski erkek arkadaşı yaptı. Suçlar bir kalıba uyar, saikler genellikle açıktır.
Tabii ki, her zaman şablona uymayan, katilin yabancı olduğu veya öldürme sebebinin tuhaf olduğu bir avuç vaka vardır. Bununla birlikte, günümüzde yetkililerin genellikle bir şey devam etmek. Kısmen DNA teknolojisi gibi gelişmeler sayesinde, polis artık nadiren şaşırıyor.
Aralık 1948'de Güney Avustralya'nın başkenti Adelaide'de kesinlikle şaşırmışlardı. Ve o zamandan beri değişen tek şey, basit bir şekilde başlayan bir hikaye - sahilde bir ceset keşfiyle başlayan bir hikaye. o güney yazının ilk günü - daha da gizemli hale geldi. Aslında, bu dava (en azından teorik olarak aktif bir soruşturma olarak kalan) o kadar belirsiz ki, hala kurbanın kimliğini bilmiyoruz, onu neyin öldürdüğü hakkında hiçbir fikrimiz yok ve ölümünün cinayet mi yoksa intihar mı olduğundan emin bile olamıyoruz. .
Söyleyebileceğimiz şey, Somerton Beach gizemindeki (ya da Down Under olarak bilinen Meçhul Adam muamması) ipuçlarının dünyanın en şaşırtıcı soğuk vakalarından birini oluşturduğudur. İçlerinde en gizemlisi olabilir.
Kesin olarak bilinen küçük şeyleri çizerek başlayalım. 30 Kasım 1948 Salı gününün sıcak akşamı saat 7'de kuyumcu John Bain Lyons ve karısı, Adelaide'nin birkaç mil güneyindeki bir sahil beldesi olan Somerton Plajı'nda yürüyüşe çıktılar. Glenelg'e doğru yürüdüklerinde, kumun üzerinde, başı bir deniz duvarına dayamış, şık giyimli bir adamın yattığını fark ettiler. Onlardan yaklaşık 20 metre ötede, bacaklarını uzatmış, ayaklarını çaprazlamış şekilde sallanıyordu. Çift izlerken, adam sağ kolunu yukarı doğru uzattı ve sonra tekrar yere düşmesine izin verdi. Lyons, sarhoşken bir sigara içme girişiminde bulunabileceğini düşündü.
Yarım saat sonra başka bir çift, aynı adamın aynı pozisyonda yattığını fark etti. Kadın ona yukarıdan baktığında, onun tertemiz bir takım elbise giydiğini, ayna gibi parlatılmış şık yeni ayakkabılarla -plaj için tuhaf giysiler- giydiğini görebiliyordu. Hareketsizdi, sol kolu kuma uzanmıştı. Çift, yüzünü sivrisineklerle çevrili, sadece uyuduğuna karar verdi. Erkek arkadaş, onları fark etmemek için dünyadan ölmüş olmalı, diye şaka yaptı.
Ertesi sabaha kadar, adamın dünya için ölü olmaktan çok aslında ölü olduğu ortaya çıktı. John Lyons bir sabah yüzerken döndüğünde, önceki akşam sarhoşunu gördüğü deniz duvarında kümelenmiş bazı insanlar buldu. Yürürken, aşağı yukarı aynı pozisyonda yığılmış, başı deniz duvarına dayamış, ayakları çaprazlanmış bir figür gördü. Ama şimdi, vücut soğuktu. Herhangi bir şiddet belirtisi yoktu. Adamın yakasında, ağzından düşmüş gibi, yarısı içilmiş bir sigara duruyordu.
Ceset üç saat sonra Royal Adelaide Hastanesine ulaştı. Orada Dr. John Barkley Bennett ölüm saatini en erken saat 2 olarak belirledi, olası ölüm nedenini kalp yetmezliği olarak kaydetti ve zehirlenmeden şüphelendiğini ekledi. Adamın ceplerinin içindekiler bir masanın üzerine yayılmıştı: Adelaide'den plaja biletler, bir paket sakız, birkaç kibrit, iki tarak ve Kensitas adında daha pahalı başka bir markadan yedi sigara içeren bir paket Army Club sigarası. Cüzdan, nakit ve kimlik yoktu. Adamın giysilerinin hiçbirinde isim etiketi yoktu - gerçekten de, bir örnek dışında hepsinde, üreticinin etiketi dikkatlice koparılmıştı. Bir pantolon cebi, alışılmadık bir çeşit turuncu iplikle düzgün bir şekilde onarılmıştı.
Bir gün sonra tam bir otopsi yapıldığında, polis ölü adamın kimliğine ilişkin en iyi ipuçlarını çoktan tüketmişti ve otopsi sonuçları onları aydınlatmak için çok az şey yaptı. Cesedin gözbebeklerinin normalden daha küçük ve olağandışı olduğunu, yatarken adamın ağzının kenarından bir tükürüğün aktığını ve muhtemelen onu yutamadığını ortaya çıkardı. Bu arada dalağı şaşırtıcı derecede büyük ve sertti, normalin yaklaşık üç katı büyüklüğündeydi ve karaciğeri tıkanmış kanla şişmişti.
Patolog John Dwyer, adamın midesinde son yemeğinin kalıntılarını -bir hamur işi- ve bir miktar daha kan buldu. Bu da zehirlenmeyi akla getiriyordu, gerçi zehrin yiyeceklerde olduğunu gösteren hiçbir şey yoktu. Şimdi, ölü adamın kumsaldaki tuhaf davranışı -bir takım elbisenin içinde yığılması, sağ kolunu kaldırıp indirmesi- sarhoşluktan çok, yavaş etki eden ölümcül bir doz gibi görünüyordu. Ancak uzman bir kimyager tarafından hem kan hem de organlar üzerinde tekrarlanan testler, en ufak bir zehir izini ortaya çıkarmayı başaramadı. Hiçbir şey bulamamasına şaşırdım, diye itiraf etti Dwyer soruşturmada. Aslında, ölüm nedeni bulunamadı.
Vücut başka özellikler gösterdi. Ölü adamın baldır kasları yüksekti ve çok iyi gelişmişti; 40'lı yaşlarının sonlarında olmasına rağmen, bir sporcunun bacaklarına sahipti. Bu arada ayak parmakları garip bir şekilde kama şeklindeydi. Soruşturmada ifade veren bir uzman şunları kaydetti:
Bu durumda olduğu kadar belirgin baldır kasının eğilimini görmedim…. Ayakları oldukça dikkat çekiciydi ve bu onun yüksek topuklu ve sivri uçlu ayakkabılar giyme alışkanlığı olduğunu düşündürüyordu - bu benim kendi varsayımımdı.
Belki de başka bir bilirkişinin canı yanmıştı, ölü adam bir balerindi?
Atlamadan sonra gizem daha da yabancılaşıyor.
Bütün bunlar Adelaide adli tabibi Thomas Cleland'ı elinde gerçek bir bulmacayla bıraktı. Seçkin bir profesör olan Sir Cedric Stanton Hicks'in kendisine bildirdiği tek pratik çözüm, çok nadir bir zehir kullanılmış olmasıydı - ölümden çok erken bir zamanda parçalanıp iz bırakmayan bir zehir. Bunu yapabilen tek zehirler o kadar tehlikeli ve ölümcüldü ki, Hicks açık mahkemede isimlerini yüksek sesle söylemezdi. Bunun yerine, Cleland'a iki olası adayın adlarını yazdığı bir kağıt parçası verdi: digitalis ve strophanthin. Hicks ikincisinden şüpheleniyordu. Strofantin nadir bir glikozit Bazı Afrika bitkilerinin tohumlarından elde edilir. Tarihsel olarak, tarafından kullanılmıştır. okları zehirlemek için az bilinen bir Somali kabilesi .
Her zamankinden daha fazla şaşkına dönen polis, soruşturmasına devam etti. Tam bir parmak izi seti alındı ve Avustralya genelinde ve ardından İngilizce konuşulan dünya genelinde dağıtıldı. Kimse onları tanımlayamadı. Adelaide'nin her yerinden insanlar, cesede bir isim verebilmeleri umuduyla morga götürüldü. Bazıları, adamı gazetelerde yayınlanan fotoğraflardan tanıdıklarını düşündü, bazıları ise kayıp kişilerin perişan akrabalarıydı. Cesedi kimse tanımadı.
11 Ocak'a kadar, Güney Avustralya polisi hemen hemen her ipucunu araştırdı ve reddetti. Soruşturma, ölü adamın eyalet dışından geldiğini düşündürebilecek, terk edilmiş kişisel eşyaların, belki de bırakılan bagajların bulunması amacıyla genişletildi. Bu, her oteli, kuru temizlemeciyi, kayıp eşya ofisini ve tren istasyonunu kilometrelerce kontrol etmek anlamına geliyordu. Ama sonuç verdi. Ayın 12'sinde, Adelaide'deki ana tren istasyonuna gönderilen dedektiflere, 30 Kasım'da oradaki vestiyerde bırakılan kahverengi bir bavul gösterildi.
Personel, sahibi hakkında hiçbir şey hatırlayamıyordu ve davanın içeriği daha fazla açıklayıcı değildi. Çanta, ölü adamın pantolonunu onarmak için kullanılana benzer bir turuncu iplik makarası içeriyordu, ancak sahibinin kimliğinin neredeyse her izini ortadan kaldırmak için özenli bir özen gösterilmişti. Çantada herhangi bir çıkartma veya işaret yoktu ve bir taraftan bir etiket yırtılmıştı. Etiketler, içindeki giysilerin üç parçası dışında tümünde eksikti; bunlar Kean veya T. Keane adını taşıyordu, ancak bu isimde herhangi birinin izini sürmek imkansızdı ve polis -bir Adelaide gazetesinin haberine göre- birisinin ölü adamın adının 'Kean' olmadığını bilerek onları bilerek bıraktığı sonucuna vardı. veya 'Keane.'
İçeriğin geri kalanı eşit derecede anlaşılmazdı. Kargonun şablonlanmasından sorumlu ticaret gemilerinde Üçüncü Subay tarafından kullanılan türden bir şablon takımı vardı; sap kısmı kesilmiş bir sofra bıçağı; ve Avustralya'da bilinmeyen bir tüy dikişi kullanılarak dikilmiş bir ceket. Bir terzi dikişi Amerikan kökenli olarak tanımladı, bu da ceketin ve belki de giyen kişinin savaş yıllarında seyahat ettiğini öne sürdü. Ancak ülkenin dört bir yanından nakliye ve göçmenlik kayıtlarının araştırılması yine olası bir ipucu vermedi.
Polis, cesedi ve ölü adamın eşyalarını yeniden incelemek için başka bir uzman, Adelaide Üniversitesi'nde fahri patoloji profesörü John Cleland'ı getirmişti. Nisan ayında, cesedin bulunmasından dört ay sonra, Cleland'ın araştırması son bir kanıt parçası üretti - bu kanıtların arasında en şaşırtıcısı olduğu ortaya çıktı. Cleland, ölü adamın pantolonunun kemerine dikilmiş küçük bir cep buldu. Daha önceki denetçiler bunu gözden kaçırmıştı ve davaya ilişkin bazı hesaplar buna gizli bir cep olarak atıfta bulundu, ancak bunun bir fob saati tutması amaçlanmış gibi görünüyor. İçeride, sıkıca sarılmış küçük bir kağıt parçası vardı ve bu kağıt açıldığında, özenle hazırlanmış bir yazıyla dizilmiş iki kelimeyi içerdiği ortaya çıktı. İfade Tamám Shud'u okudu.
Adelaide polis muhabiri Frank Kennedy reklamveren , kelimeleri Farsça olarak tanıdı ve polise telefon ederek bir şiir kitabının bir kopyasını almalarını önerdi. Ömer Hayyam Rubaiyat . On ikinci yüzyılda yazılan bu eser, Avusturalya'da savaş yıllarında çok sevilen bir tercümesiyle popüler olmuştu. Edward Fitz Gerald . Çok sayıda basımı vardı, ancak kütüphanelere, yayıncılara ve kitapçılara yapılan olağan karmaşık polis soruşturmaları, süslü tipe uyan bir tane bulamadı. Bununla birlikte, en azından Tamam shud (ya da birçok gazetenin yanlış bastığı gibi Taman shud - o zamandan beri devam eden bir hata) kelimelerinin Hayyam'ın yaşam ve ölümlülük üzerine romantik düşüncelerinden geldiğini söylemek mümkündü. Onlar, aslında, son sözler çoğu İngilizce çeviride—şaşırtıcı olmayan bir şekilde, çünkü ifade bitti anlamına gelir.
Görünüşte alındığında, bu yeni ipucu ölümün bir intihar vakası olabileceğini düşündürdü; aslında, Güney Avustralya polisi kayıp kişi araştırmalarını hiçbir zaman eksiksiz bir cinayet soruşturmasına dönüştürmedi. Ancak keşif, onları ölü adamı teşhis etmeye daha da yaklaştırmadı ve bu arada vücudu çürümeye başladı. Bir cenaze töreni için düzenlemeler yapıldı, ancak - ellerindeki birkaç kanıttan birini elden çıkardıklarının bilincinde - polis önce cesedi mumyaladı ve başı ile üst gövdesinden bir alçı aldı. Bundan sonra, ceset gömüldü, mezardan çıkarılması gerekmesi durumunda özel olarak seçilen kuru bir zeminde beton altında mühürlendi. 1978 gibi geç bir tarihte, çiçekler mezarda tuhaf aralıklarla bulunurdu, ancak kimse onları kimin veya neden bıraktığını tespit edemezdi.
Soruşturmanın başlamasından tam sekiz ay sonra, Temmuz ayında, hak arama Rubaiyat sonuçlar üretti. 23'ünde, Glenelg'li bir adam elinde kitabın bir kopyası ve tuhaf bir hikayeyle Adelaide'deki Dedektiflik Bürosuna girdi. Geçen Aralık ayının başlarında, bilinmeyen cesedin bulunmasından hemen sonra, Somerton Sahili'nden birkaç yüz metre uzakta park ettiği bir arabada kayınbiraderi ile gezintiye çıkmıştı. Kayınbiraderi kitabın bir kopyasını bulmuştu. Rubaiyat arka koltukların yanında yerde yatarken. Her adam sessizce onun diğerine ait olduğunu varsaymıştı ve kitap o zamandan beri torpido gözünde duruyordu. Aramayla ilgili bir gazete haberiyle uyarılan iki adam daha yakından bakmak için geri dönmüştü. Hayyam'ın son sözleriyle birlikte son sayfanın bir kısmının yırtıldığını gördüler. Polise gittiler.
Dedektif Çavuş Lionel Leane kitaba yakından baktı. Neredeyse hemen arka kapağa kurşun kalemle yazılmış bir telefon numarası buldu; bir büyüteç kullanarak, altlarında büyük harflerle yazılmış başka harflerin zayıf izlenimini belli belirsiz seçebildi. İşte, sonunda, devam etmek için sağlam bir ipucu vardı.
Telefon numarası kayıtlı değildi ama Somerton Sahili yakınlarında yaşayan genç bir hemşireye ait olduğu ortaya çıktı. Glenelg'deki iki adam gibi, onun da kimliği hiçbir zaman halka açıklanmadı - 1949 Güney Avustralya polisi, hayal kırıklığı yaratacak şekilde davayla bağlantılı olmaktan utanan tanıkları korumaya istekliydi - ve şimdi sadece takma adı Jestyn tarafından biliniyor. Hemşire isteksizce (belki de kocası olacak adamla yaşadığı için), kadının gerçekten de bir kopyasını sunduğunu itiraf etti. Rubaiyat Savaş sırasında tanıdığı bir adama. Dedektiflere adını verdi: Alfred Boxall.
Sonunda polis, gizemi çözdüklerinden emin oldu. Boxall, kesinlikle Bilinmeyen Adam'dı. Birkaç gün içinde evinin izini Yeni Güney Galler'deki Maroubra'ya kadar takip ettiler.
Sorun, Boxall'ın hala hayatta olduğu ortaya çıktı ve hala kopyanın onda olmasıydı. Rubaiyat Jestyn ona vermişti. Hemşirenin yazısını taşıyordu ama tamamen sağlamdı. Ölü adamın cebinde saklanan kağıt parçası başka bir yerden gelmiş olmalı.
Güney Avustralya polisi Jestyn'i yakından sorgulayabilseydi yardımcı olabilirdi, ama yapmadıkları açık. Hemşirenin aldığı nazik araştırma, bazı ilginç bilgiler verdi; tekrar görüşmeye gittiğinde, geçen yıl bir ara -tarihi emin olamamıştı- eve geldiğini ve komşuları tarafından bilinmeyen bir adamın arayıp onu istediğini söylemesini istediğini hatırladı. Leane, ölü adamın yüzünün görünümüyle karşı karşıya kalan Jestyn'in tamamen şaşırmış gibi göründüğünü ve bayılmak üzere olduğunu söyledi. Adamı tanıyor gibiydi, ancak tanıdığı biri olduğunu kesin olarak reddetti.
Bu, Çavuş Leane'in Glenelg'de fark ettiği zayıf bir izlenim bıraktı. Rubaiyat . Ultraviyole ışık altında incelendiğinde, ikincisinin üzeri çizilmiş olan beş satırlık karışık harfler görülebiliyordu. İlk üçü, son ikisinden üzerlerinde bir 'x' yazılı bir çift düz çizgi ile ayrıldı. Görünüşe göre bunlar bir çeşit koddu.
Sadece küçük bir metin parçasından bir kod kırmak son derece zordur, ancak polis elinden gelenin en iyisini yaptı. Mesajı Avustralya'daki en iyi şifre uzmanlarına ev sahipliği yapan Deniz İstihbaratına gönderdiler ve mesajın basında yayınlanmasına izin verdiler. Bu, neredeyse tamamı değersiz olan bir amatör kod kırma çılgınlığına ve Donanmadan, kodun kırılmaz göründüğü sonucuna varan bir mesaj üretti:
Satırların orijinalde düzenlendiği gibi temsil ediliş biçiminden, her satırın sonunun anlamda bir kopuşa işaret ettiği açıktır.
Analize dayalı kesin sonuçlara varmak için yeterli sayıda harf yoktur, ancak yukarıdaki anlam kırılmalarının kabulü ile birlikte işaretler, görülebildiği kadarıyla, harflerin herhangi bir basit şifre oluşturmadığını göstermektedir. veya kod.
Harflerin ortaya çıkma sıklığı, sonuçsuz olmakla birlikte, İngilizce'deki kelimelerin ilk harflerinin sıklık tablosu ile diğer herhangi bir tablodan daha uygun bir şekilde karşılık gelir; buna göre makul bir açıklama, dizelerin bir şiir dizesinin kelimelerinin baş harfleri olması veya benzeri olabilir.
Ve orada, tüm niyet ve amaçlarla, gizem dinlendi. Avustralya polisi asla kodu kırmadı veya bilinmeyen adamı teşhis etmedi. Jestyn birkaç yıl önce, ölü adamın yüzünün bir benzeriyle karşılaştığında neden bayılmış gibi göründüğünü açıklamadan öldü. Ve Güney Avustralya adli tabibi 1958'de soruşturmasının nihai sonuçlarını yayınladığında, raporu şu itirafla sonuçlandı:
Ölen kişinin kim olduğunu söyleyemem… Nasıl öldüğünü ya da ölüm sebebinin ne olduğunu söyleyemem.
Ancak son yıllarda Tamám Shud davası yeni dikkat çekmeye başladı. Amatör dedektifler, polisin bıraktığı yarım kalmış noktaları araştırarak bir ya da iki küçük gizemi çözüyor, ancak çoğu zaman onların yerine yenilerini yaratıyor. Ve özellikle ısrarcı iki müfettiş - emekli Avustralyalı polis memuru Gerry Feltus, henüz yayınlanmış tek kitabın yazarı dava üzerine ve Profesör Derek Abbott Adelaide Üniversitesi - özellikle yararlı ilerleme kaydettiler. Her ikisi de gizemi çözmediklerini özgürce kabul ediyor - ancak kalan bulmacalara ve önde gelen teorilere kısaca bakarak kapatalım.
İlk olarak, adamın kimliği bilinmiyor. Genelde onun Jestyn tarafından tanındığı ve onun dairesini arayan adam olduğu tahmin ediliyor, ama öyle olmasa bile, hemşirenin vücut alçısıyla karşılaştığında verdiği şok tepki bunu anlatıyordu. Çözüm, İkinci Dünya Savaşı sırasındaki faaliyetlerinde bulunabilir mi? Erkek arkadaşlarına gazetenin kopyalarını hediye etme alışkanlığı var mıydı? Rubaiyat ve eğer öyleyse, ölü adam tanıdığını itiraf etmek istemediği eski bir erkek arkadaş ya da daha fazlası olabilir mi? Abbott'un araştırmaları kesinlikle aynı şeyi gösteriyor, çünkü o, Jestyn'in kimliğinin izini sürdü ve bir oğlu olduğunu keşfetti. Meçhul Adam ve Jestyn'in çocuğunun hayatta kalan fotoğraflarının dakika analizi ilginç benzerlikler ortaya çıkarır . Ölen adam oğlunun babası olabilir mi? Eğer öyleyse, onları göremediği söylendiğinde kendini öldürebilir miydi?
Bu teoriye karşı çıkanlar, adamın ölüm nedenine işaret ediyor. Birinin kendine gerçekten nadir bulunan bir zehirle doz vererek intihar etmesi ne kadar inanılır? Digitalis ve hatta strophanthin eczanelerden alınabilir, ancak asla raftan alınmaz - her iki zehir de kalp hastalığını tedavi etmek için kullanılan kas gevşeticilerdir. Ölümün görünüşte egzotik doğası, bu teorisyenlere, Meçhul Adam'ın muhtemelen bir casus olduğunu düşündürmektedir. Alfred Boxall savaş sırasında istihbaratta çalışmıştı ve sonuçta Meçhul Adam, Soğuk Savaş'ın başlangıcında ve Adelaide'den birkaç yüz mil uzaklıktaki Woomera'daki İngiliz roket test tesisinin bunlardan biri olduğu bir zamanda öldü. dünyanın en gizli üsleri. Hatta kendisine tütünü aracılığıyla zehir verildiği bile ileri sürülmüştür. Bu, Ordu Kulübü paketinin neden yedi Kensitas sigarası içerdiğinin gizemini açıklayabilir mi?
Bu çok abartılı görünse de, Tamám Shud'un gizemi hakkında intihar gibi sıradan bir şeye işaret eden gerçekten tuhaf iki şey daha var.
Birincisi, tam bir kopyasını bulmanın bariz imkansızlığıdır. Rubaiyat Temmuz 1949'da polise teslim edildi. Gerry Feltus tarafından yürütülen kapsamlı araştırmalar sonunda, Whitcombe & Tombs adlı Yeni Zelanda kitapçı zinciri tarafından yayınlanan, aynı kapaklı, neredeyse aynı versiyonun izini sürdü. Ancak kare biçiminde yayınlandı.
Buna Derek Abbott'un liderlerinden birini ekleyin ve bulmaca daha da tuhaflaşıyor. Abbott, savaştan sonra Avustralya'da en az bir adamın yanında Hayyam'ın şiirlerinin bir kopyasıyla birlikte öldüğünü keşfetti. Bu adamın adı George Marshall , o Singapur'dan bir Yahudi göçmendi ve onun kopyası Rubaiyat Methuen tarafından Londra'da yayımlandı - yedinci baskı.
Şimdiye kadar, özellikle tuhaf değil. Ancak yayıncıya ve dünyanın dört bir yanındaki kütüphanelere yapılan araştırmalar, Methuen'in hiçbir zaman beşten fazla baskısı olmadığını gösteriyor. Rubaiyat Bu, Marshall'ın yedinci baskısının, Bilinmeyen Adamın Whitcombe ve Mezarları'nın göründüğü kadar var olmadığı anlamına gelir. Kitaplar hiç kitap değil de bir çeşit gizli casus teçhizatı olabilir mi - örneğin tek seferlik kod pedleri?
Bu da bizi son gizeme getiriyor. Gerry Feltus, davayla ilgili polis dosyasını incelerken, ihmal edilmiş bir delile rastladı: 1959'da Somerton Sahili'nde bulunan bir adam tarafından verilen bir ifade. Orada, Meçhul Adam'ın öldüğü akşam ve cesedinin bulunduğu yere doğru yürürken, tanık (polis raporuna göre) su kenarına yakın bir yerde omzunda bir başkasını taşıyan bir adam gördü. Adamı tarif edemiyordu.
O zamanlar bu o kadar da gizemli görünmüyordu; Tanık, sarhoş bir arkadaşını taşıyan birini gördüğünü varsaymıştır. Günün soğuk ışığında bakıldığında, yine de soruları gündeme getiriyor. Ne de olsa daha önce deniz kıyısında yatan bir adam görenlerin hiçbiri onun yüzünü fark etmemişti. Hiç de Bilinmeyen Adam olamaz mıydı? Ertesi sabah bulunan ceset, yabancının omzunda görülen kişi olabilir mi? Ve eğer öyleyse, bunun gerçekten casusları ve cinayeti içeren bir dava olduğunu akla getirebilir mi?
Kaynaklar
'Somerton Sahili'nde ceset bulundu.' reklamveren (Adelaide, SA), 2 Aralık 1948; 'Somerton plajı vücut gizemi.' reklamveren , 4 Aralık 1948; 'Bilinmeyen gömülü.' Brisbane Kurye-Posta , 15 Haziran 1949; GM Feltus. Bilinmeyen Adam: Somerton Sahilinde Şüpheli Bir Ölüm . Özel yayınlanmış: Greenacres, Güney Avustralya, 2010; Dorothy Pyatt. Somerton Beach vücut gizemi. Güney Avustralya Polis Tarih Kurumu Hue & Cry , Ekim 2007; Derek Abbott ve ark. Omar Khayyam'ın Rubaiyat'ının nadir bir kopyası için dünya araştırması. 4 Temmuz 2011'de erişildi.