Başarısızlık
Oxford sözlüğünde şöyle tanımlanmıştır: başarı eksikliği ve yine de bunu dünyamın sonu olarak tanımlardım… Bu benim en büyük korkum - başarısızlık. Bu korkunun o kadar sakat hale geldiği bir zaman vardı, sadece başarısız olma düşüncesiyle panik atak geçirdim. Kaygım odamdan bile çıkamayacak kadar büyüdü, kusmadan zar zor yemek yiyebildim ve işleri daha da kötüleştirmek için aslında başarısız olmaya başladım. Notlarım büyük bir dalış yaptı ve daha sonra sağlığım da öyle.
Resim: tumblr.com
Şimdi üniversiteye bir yıl önce başladım ve ilk yılım başarılı . Zorlukları yok değildi ama bu zorluklar dışsaldı, bu yüzden bunların üstesinden gelebildim. Zorluklara verdiğim tepkiyi kontrol ediyordum. Ama ikinci yılımda karşılaştığım zorluklar maalesef içten geldi, korku karşısında sakin kalamama durumumdu. Bunun yerine kim olduğumun kontrolünü kaybettim ve rehavete ve paniğe sürüklendim.
Bir erimeyi hayal etmek zor değil, hepimiz onlardan geçiyoruz ama kesinlikle on dokuz yaşında yaşadıklarımı yaşamayı beklemiyordum. Kaygım depresyona yol açtı ve hayatımda her şeyin boşa gittiği ve varlığımın hiç olmadığı kadar acı verici hissettiği karanlık bir noktaya ulaştım. Aileden ve sahip olduğum küçük arkadaşlarımdan uzaklaştım. Bunun nedeni, yaşadıklarımdan utanmıştım. Tabii ki depresyona girdiğimde depresyonda olduğumu bilmiyordum, kendimi aşırı derecede yorgun, uyuşuk, mide bulantısı ve kalbi kırık hissettim.
Sadece birkaç ay sonra içimdeki bir şey -benimle konuşan Tanrı olduğunu düşünmek isterim- günler sonra ilk kez beni duş alıp doktora gittiğinde depresyonda olduğumu biliyordum. Doktor bana baktı ve hemen beni klinik olarak depresif olarak teşhis etti. Neden bilmiyorum ama bu beni daha da kötü hissettirdi. Kendimi zayıf hissettim, kendimi depresyona nasıl kaptırabilirdim? Kendimden daha çok nefret etmeme neden oldu. Bir terapistle görüşmeye başlamamı önerdi ve neyse ki gittiğim üniversitede benim gibi öğrenciler için sağlık merkezinde terapistler var.
İlk günüm biraz garipti çünkü yardımcı olabileceğimi düşünmedim. Ama seanslarımın her birine gidiyordum ve hayatımın bir yüze döndüğünü söylemek yetersiz kalıyor. Bana duygularımı nasıl değerlendireceğimi ve kendimle ilgili olumsuz duygulara nasıl karşı koyacağımı öğretti. Bu araçları neredeyse her gün ve bazen günde birden fazla kullanıyorum. Hatta başarısızlığın benim için neden bu kadar zayıflatıcı bir korku olduğunu bile anlayabildim. Çünkü büyürken kimliğimi kaybettim, 'akıllı kız Sarah' oldum ve şimdi bunu yaşamadığım için kimliği olmayan hiç kimse gibi hissettim. Akademik kariyerimdi ve başka bir şey değildi, iyi notlar almak değerimi nasıl ölçtüğümdü ve o 'iyi notları' aldığımda bile kendimi asla yeterince iyi hissetmedim.
Başarısızlık - şimdi bunu hayatımın en büyük mucizesi olarak adlandırıyorum çünkü başarısız oldum ve hayatım sona ermedi, bu yüzden sanırım sadece kötü / iyi notlardan daha fazlasıyım. Ben korkularımdan daha fazlasıyım. Ben Cennetteki Babamızın kızıyım ve bu nedenle yeterliyim.