Alston Court, Suffolk: Büyük ölçekte yaşayan Tudor'a canlı bir bakış
- En iyi hikaye
Ülkedeki en önemli ortaçağ tüccarlarının evlerinden biri John Goodall'un denetimi altında. Fotoğraflar: Paul Highnam.
Orta Çağın sonlarında, kumaş endüstrisi Nayland'a oldukça olağanüstü bir refah verdi. Aslında 1522'de krallığın en zengin 22. şehri olarak değerlendirildi. Bu zenginliğin mirası olarak, burada ahşap çerçeve evlerin olağanüstü bir koleksiyonu korunmaktadır. Bunların arasında ulusal öneme sahip az bilinen bir yapı var.
Alston Mahkemesi, köyün kalbinde, kiliseden dar bir şerit boyunca durmaktadır (Nayland'a kadar bir kolay şapel 1782'de bağımsız bir cemaat olarak tanımlanmıştır). Daha önce iki ayrı özellik olanı bütünleştirir. Bunların müdürü, çok daha mütevazı bir ev tarafından güneye kapatılan merkezi bir avlunun üç tarafı etrafında evrildi. Ahşap iskeletli binalarda sıklıkla olduğu gibi, kumaş zamanla uyarlanmıştır. Son yıllarda, binaya olan tutkusundan ve adının tesadüflerinden esinlenen mimari tarihçi Leigh Alston'un araştırmasıyla, tüm kompleksin evrimini çözmek mümkün oldu (ancak sorumlu bireysel sahiplerin adları tantalize olmaya devam etse de) ) gizlemektedir.
Mevcut binanın hikayesi, 13. yüzyılın sonlarında, pazar yerinin güney ucuna bir koridorla bir ev inşa edildiğinde başlar. Köy içindeki bu belirgin konum, mülkün göreceli öneminin altını çizmektedir. Parish kilisesi ile 11. ve 13. yüzyıllar arasında işgal edildiği bilinen bir kale alanı olan Mahkeme Knoll arasındaki konumu da öyle. Bu nedenle, evin bir şekilde kalenin halefi, belki de devamsız lordları için bir kâhinin ikametgahı olarak hizmet etmesi imkansız değildir.
Etkileyici salon 1410 yılında inşa edilmiştir. Uzaktaki oda açılmış ve merdiven 1902 yılında yerleştirilmiştir. © Paul Highnam / Country Life Resim Kütüphanesi
Bu ilk binadan hayatta kalan tek parça, salonun alt ucundaki servis odalarını içeren bir çapraz aralığın çerçevesidir. Alışılmadık derecede masif ahşapları ve kucak eklemleri ve geçen diş telleri içeren arkaik çerçeveleme, 13. yüzyılda inşa edildiğini göstermektedir. Bunlar, 1289'da kesilen keresteleri içeren yakındaki Abbas Hall, Büyük Cornard'ınkilerle karşılaştırılır.
Bu nedenle, faydacı bir bina olan hizmet yelpazesinin 19ft'lik bir süreye sahip olması, mimari hırsın bir işaretidir. Bu, ülkede çıkıntılı veya jettied bir beşik bulunan en eski temelde sağlam iki katlı ahşap çerçeveli çapraz kanatlar olabilir. İskeleler ilk olarak 1240'larda Londra'da belgelenmiştir, ancak başka yerlerde yalnızca karşılaştırılabilir örneklerin parçaları hayatta kalmıştır.
İlişkili 13. yüzyıl salonu kayboldu, ancak alçak ve geniş çatı ızgarasının ana hatları servis aralığının duvarında görülebilir. Bu oranlar - ve 2003'teki kazılar - salonun bir kilise nefesi gibi iç mekânlara bölündüğünü ve modern zemin seviyesinin yaklaşık 3ft altında bulunan merkezi bir ocakla ısıtıldığını göstermektedir. Salonun bir dizi geri çekme odası olması gerekirdi, ancak bunların hiçbiri kalmadı.
Büyük oda başı ve taçlı monogramlı kalkan. © Paul Highnam / Taşra Hayatı Resim Kütüphanesi
Yaklaşık 1410'da, 13. yüzyıl salonu süpürüldü ve yerine şimdiki salon getirildi. Değişen modalara bağlı olarak, yeni bina öncekinden daha uzundu ve koridorlar olmadan tasarlandı. Açık ahşap çatısının karmaşıklığı ve ölçeği, sahibinin durumunu vurguladı. Bu durumda, iç kısım, bir sermaye ve tabana sahip bir taç direği destekleyen bir bağlantı kirişi ile yayılır.
Salonun gövdesine bakan iki yan kapı iç mekana erişim sağladı. Bunlar ve servis aralığındaki tereyağı ve kiler kapıları, muhtemelen bir iz kalmasına rağmen (muhtemelen hareket edebilir), odanın ana hacminden bir ahşap bölmeli olarak taranmıştır. Salonun ana girişinin bir sundurma ile kaplandığına dair bir kanıt yoktur. Bunun yerine, yerel kongrede, giriş alanı belki de sokakta duran direklerle sınırlandırılmıştır.
Yeni salon yaklaşık 1410'da inşa edildiğinde, muhtemelen yatak odaları ve çekmeceli daireler içeren bir çapraz aralık, kürsüsünün arkasına eklendi. Bu arada binanın görünümünü sokaktan birleştirmek için, salonun karşı ucundaki 13. yüzyıl hizmet yelpazesinin muadili bina yeniden inşa edildi. Kısmen hayatta kalan bu yeni iç aralığın iç düzenlemeleri, binadaki bir sonraki ve en dramatik değişikliklerle gizlendi.
Salonda bir halberdier. © Paul Highnam / Taşra Hayatı Resim Kütüphanesi
1520'lerin her iki tarafında, salon ve daislerin ötesindeki oda, cephenin geri kalanıyla birlikte yeniden aydınlatıldı. Bu arada, 15. yüzyıl iç aralığının büyük bir kısmını keserek, bir bodrumun üzerinde yükselen beklenmedik, ancak samimi, ihtişamlı yeni bir iki katlı bloktu. Bu, her biri bir ateşle ısıtılan ve başlangıçta bir merdivenle bağlanan iki mükemmel korunmuş iç mekanı içerir; belki zemin seviyesindeki bir salon ve bir ahşap varil tavanla kaplı büyük bir oda (muhtemelen ana yatak odası olarak iki katına çıkan bir eğlence odası).
Yeni binanın duvarları tuğla panellerle döşendi ve yapı kereste ile olağandışı yoğun, işte paranın cömert olduğuna dair kanıtlar. İlginç bir şekilde, avlu pencerelerinin biçiminin inşaat sırasında uyarlandığına dair çerçeveye açılan gereksiz delikler şeklinde açık kanıtlar vardır. Zenginliğini daha az göstermeyen, avluya bakan kerestelerin çoğunu çevreleyen oyma.
Pencerelerin ve tavan kerestelerinin rulo kalıpları ve kaydırma dekorasyonu gibi bu oymaların bazıları dönem ve bölgeye özgüdür. Salonda bir halberdier figürü (ulusal iç mekanlarda yaklaşık 1500 yılında ulusal olarak bulunan bir motif; örneğin Kuzey Yorkshire Shandy Hall'da hayatta kalan çağdaş bir örnek) ve yaşam boyu yakınında iki adet şiddetle oyulmuş kafa büyük oda.
Büyük odada iki büyük ve sağlam oyulmuş kafadan biri. © Paul Highnam / Taşra Hayatı Resim Kütüphanesi
Diğer elementler hiç de belirgin bir şekilde paralel değildir, özellikle hayvanlarla araya sokulmuş gösterişli yapraklar ve dışın ana yatay elemanlarının figürleri. Bu, 15. yüzyılın sonlarından itibaren Paris'teki İngiliz pazarı için üretilen Fransız basılı kitapların marjinal dekorasyonuna benziyor. Bu tür yayınlar, özellikle Philippe Pigouchet ve Simon Vostre tarafından üretilen birçok Saatlik Kitap basımı, İngiltere'de yaygın bir popülariteye sahipti ve işin patronunun sahip olduğu bu birimin bu oyma için model olarak hizmet etmesi oldukça mümkündür.
Ancak bu sahibin kim olabileceği belirsizliğini koruyor. Şimdi salonda ve bitişik salonda yoğunlaşan parlak renkli (ve buna bağlı olarak pahalı) hanedan camın olağanüstü bir koleksiyonu, bir cevap vaat ediyor gibi görünüyor. Aslında, Suffolk Arkeoloji Enstitüsü'nün (2017) Bildirileri'nde Edward Martin'in gösterdiği gibi, cevapladığından daha fazla soru soruyor.
Bay Martin, koleksiyonu stilistik olarak farklı iki panel grubuna ayırdı (ayrıca kuşları gösteren bazı hoş şeffaf cam ocakları da var). Cam tarafından kutlanan evlilikler ağırlıklı olarak Norfolk bağlantılarına sahip ikincil sosyal rütbe aileleriyle ilgilidir. Bununla birlikte, belgelerin herhangi bir birliktelik için çok katı olduğu tarihi bir labirente yol açarlar. Bununla birlikte, bazı kafa karıştırıcı kıvrımlar ve dönüşler ve hanedan bir inanç sıçramasıyla, çalışmanın potansiyel olarak iki zengin Nayland giydiricisinin - John Payne (d.1526) veya Thomas Abell (d.1524) aileleriyle ilişkisini doğrulayabilir.
Oyma ahşaplarla yaklaşık 1520 tuğla ve kereste girişini gösteren avlu. © Paul Highnam / Taşra Hayatı Resim Kütüphanesi
İkincisi özellikle çekici görünüyor, çünkü büyük haznedeki bir kalkan (yapısal çerçevenin adaptasyonu ile ilişkili, ancak kesinlikle orijinal), bir taç tarafından üst üste konmuş bir monogram taşıyor. Bununla birlikte, bu son detay sadece kraliyet veya göksel figürler için uygundur.
Bu nedenle, ne kadar zengin olsa da (ve bir tüccar markasının zaten daha uygun olacağı) bir kumaşçıya yapılan herhangi bir referansı engeller. Böylece patronajın gizemi devam ediyor. Bay Alston, monogramın Thomas Abell'in dul ismi olan Abel ve Anne ile birlikte 'Chaucer's Prioress'in broşunda anlatıldığı gibi' sembolü için 'Aşk her şeyi fethetti' sembolünün bir pulu olduğuna inanıyor.
Muhtemelen evsel alanlardaki değişikliklerle birlikte, binada başka değişiklikler de 16. yüzyılın başlarında gerçekleşti. 13. yüzyıl hizmet yelpazesi, atölye ve depolama alanı yaratmak için uzatıldı. Kerestelerin uzamanın bir kısmındaki düzenlemesinden ve duman kararmasının yamalarından, muhtemelen bir ısıtılmış ölmekte olan bir tekneye uyum sağlamak için, aralığın bir bölümünün binanın tüm yüksekliği boyunca dahili olarak açık olduğu görülmektedir. Bu dönemde, mülkün arkasına yerleştirilen küçük ev inşa edildi.
Sokaktan Alston Mahkemesi. Salon, merkezde, köy pazarına bakmakta olup, 13. yüzyıl hizmet yelpazesi sağdadır. © Paul Highnam / Taşra Hayatı Resim Kütüphanesi
16. yüzyılın sonlarına gelindiğinde, kumaş endüstrisi düşüşe geçti ve evin serveti de azaldı. 1530'larda veya 1540'larda, pazardaki önemli konumu, önünde inşa edilen yeni bir ev tarafından kısmen gasp edildi - açıkça sahibinin otoritesi ve konumu azalmıştı. Kısa süre sonra, ev ilk olarak bir Andrew Parish'in 1606 iradesiyle güvenli bir şekilde tanımlanır. Daha sonra Grooms olarak adlandırıldı ve bu da başka bir zengin kıyafetçi olan William Groom (d.1475) ailesiyle daha erken bir ilişkiyi önerdi. Hala 1674 yılında, Bay Vergi iadesinde altı ocak için değerlendirildiğinde bir Parish tarafından işgal edildi.
Hayatta kalan bazı iç dekorasyon parçaları muhtemelen Parish ailesine atfedilebilir. Salonun duvar kaplamasının arkasında, şimdi korunmakta olan boyalı bir bezin bir kısmı bulundu. Bu kaplamalı boya, 1630'da yazılı bir tarihe göre kuruldu. Belki de ucuz ev dekorasyonunun çok nadir kalan bir parçası olan kumaş sahildir. Bölgenin orta evlerinde ortak bir dekoratif konu olan büyük odada wainscoting'i gösteren duvar resmi parçaları da vardır.
1768'de ev, mülküne tanıdık modern adını veren Alston ailesine sahip oldu. Sanatçı Beeston Coyte (d.1775) tarafından dikkat çeken pastel aile portreleri (kahya resminin yanı sıra) evde yakın zamana kadar hayatta kaldı. Ipswich Müzesi'ne miras bırakıldılar, ancak orada sergilenmiyorlar - belki de ödünç verilmeleri gerekir ">
Salondaki hanedan cam, her kalkan bir buluttan çıkan bir el tarafından tutulur. © Paul Highnam / Taşra Hayatı Resim Kütüphanesi
Alstons, önümüzdeki iki yüzyıl boyunca eve sahipti, ancak kumaşındaki kümülatif değişikliklerinin çoğu, 1902'de Dr Edward Liveing Fenn tarafından başlatılan büyük bir restorasyonda süpürüldü. Mülkü, 90 yıl boyunca burada yaşayan Alstons'un son doğrudan soyundan gelen anne teyzesinden miras aldı. Dr Fenn'in çalışmalarından önce, salonun çatısı tavanlanmıştı ve avlu pencerelerinin çoğu sıvanmıştı. Bununla birlikte, ev antikacıların bildiği ve yaklaşık 1880'de Tudor kanadının demir işçiliği ile güçlendirilmesi için yeterince değerli olduğu biliniyordu.
Mimari İncelemede (1907) restorasyonunu yazan mimar Charles J. Blomfield yönetiminde, kumaş geri çekildi ve mevcut haliyle yeniden oluşturuldu. Blomfield, mevcut konfigürasyonunda Tudor camını düzenledi ve evin doğusunda hizmetkâr odaları olan bir mutfak kanadı ekledi. 19 Temmuz 1924 tarihli Country Life'da bıraktığı iç mekan ve çok farklı bir tarih kaydedildi.
Namlu tavanı ile büyük oda. Bu zengin oda hem bir eğlence alanı hem de bir yatak odası olurdu. © Paul Highnam / Taşra Hayatı Resim Kütüphanesi
Alston Court 1968 yılında aile tarafından satıldı ve o zamandan beri birkaç elden geçti. 2013 yılında mülk edinen mevcut sahibi, iç mekana uygun mobilyalar topladı, Sanat ve El Sanatları özelliklerinin bir kısmını restore etti ve binanın çalışmasını aktif olarak tanıttı. Bu bakımın bir sonucu olarak, sadece bu olağanüstü hayatta kalma atmosferinin tadını çıkarmak değil, aynı zamanda daha önce hiç olmadığı kadar tam olarak anlamak mümkündür.