Rosa, Vologda Eyaleti, Elma köyünde doğdu (bugün Arkhangelsk Bölgesi'nin Bereznitskoye kırsal yerleşimidir). Shanin ailesinde dokuz çocuk vardı. Altı kişi (iki kız ve dört oğul) akrabadır. Ve bunlardan üçü - Rosa’nın ebeveynleri Egor Mihayloviç ve Anna Alekseevna’nın yetim kaldığı yetimler. Aile güçlü, arkadaş canlısı ve neşeliydi. Nasıl çalışacaklarını, rahatlayacaklarını ve birbirlerinin için ayağa kalktıklarını biliyorlardı.
Kızlarının Rosa olduğunu öğrenen insanlar şaşırdılar: neden? Annem açıkladı: Rosa Luxemburg onuruna.
Kader, kızı şanssızlıkla mahvetmedi. İlkokuldan mezun oldu ve daha ileride çalışmaya karar verdi - ortaokulda. Doğru, bu okul evden on üç kilometre uzaktaydı ve oraya yürüyerek gitmek gerekiyordu. Peki - çalışmak için gerekli! Ve Rosa okudu. Ve neredeyse dersleri kaçırmadı. Böyle bir durum vardı: yol kısmen ormandan geçti, kışın kurtlardan korkmak zorunda kaldık. Rosa, taşıyabildiği kadarıyla şişman şişliklerini aldı. Okuldan geliyor, onları yaktı - ve hepsi 13 kilometre idi.
Liseden mezun olduktan sonra, on dört yaşında bir kız çocuk sadece bir pedagojik okula kaydolmak için Arkhangelsk'e gitti. Aşağıdaki gerçeği çeşitli kaynaklarda buldum: Rosa tren istasyonu tek başına 200'i tayga boyunca dolaştı ...
Arkhangelsk'te Rosa'ya hostelde oda verildi. Böylece yeni bir hayata başladı, daha az zor değil. Sonları buluşturmak için kız anaokulu №2 Pervomaisky bölgesinde öğretmen olarak çalışmaya başladı. Burada ona konaklama verildi. Söylemeliyim ki, Rosa’dan öğretmen çok iyiydi. Çocuklara hayrandı ve bu duygular karşılıklıydı.
Muhtemelen, eğer savaş olmasaydı, Rosa gerçekten meslek eğitimini pedagoji alanında buldu. Ama ateşli 1941-th yıl çarptı ...
Üç kardeş hemen cepheye girdi: Mikhail, Fedor ve Sergey. Ve savaşın ilk yılında, Shanin ailesine iki cenaze töreni geldi. Michael Leningrad'ı savunurken öldü. Fedor - Kırım savaşında. Gelecekte, Sergei de ölecek, yalnızca oğul Marat, ayrılan beş çocuğun önünden eve dönecektir. Fakat şimdilik, 1941'in sonunda, Rosa, düşmandan intikam alma arzusuyla alevlendi. İlk başta pedagoji okulundan mezun olmak için gerekli olduğu gerçeği ile sınırlandırıldı: bir yıldan fazla bir süre çalışmak için gerekliydi. Ancak, belki de genç yaş bundan çok daha fazlasını geride bıraktı: askeri kayıt ve kayıt ofisinde, on altı yaşındaki kız dinlemek bile istemedi.
Bu arada ülkemizde kadın keskin nişancı eğitimleri başladı. İşin garibi, bu durumda, zayıf zemin daha dayanıklı, kurnaz, esneklik gösterdi. Ve Temmuz ayında, zaten evrensel bir eğitimi geçen Gül, 1943, Podolsk'a gönderildi. Onurdan mezun olduğu bir keskin nişancı okulu vardı. Söylenmeli ve keskin nişancı okulunun yönü gelecekteki savaşçı Shanina'ya yalnızca emsali olmayan azim sayesinde verildi. Her gün taslak kuruluna gitti. İkna, talep, ağla, çığlık attı, hatta geceyi kapıların altında geçirmek için bile kaldı.
Ve işte Rosa öndeki, 184. Piyade Tümeni'nde. Varıştan sadece üç gün sonra, ilk atışını çoktan yapmıştı. Çavuş Shanina’nın günlüğünün satırları şöyle: “Hayatımın geri kalanında ilk atışımı hatırlayacağım. Hemen yerinde. Faşist, sürüngen, katil, çapulcu oldu. Ama ellerim sallandı ve bacaklarım yol açtı. Kayıp kardeşleri hatırladım. Ama yardımcı olmadı. "Bir adamı öldürdün, bir adamı öldürdün!" - kafama çarptı ... "
Genç keskin nişancıların kendisiyle savaşması birkaç ay sürdü. Rosa faşistleri ezdi (ilk hizmet ayında, 17), ama bir suçlu gibi hissetti. Ancak, yedi ay sonra, kızın günlüğünde (onu hayat boyu sürdürdü), Rosa'nın faşistleri soğuk kanda yok ettiğini söyleyen sözler ortaya çıktı. Eğer zaman geri dönebilseydi, zaferimizi daha da yakınlaştırmak için bir keskin nişancı okuluna tekrar tekrar giderdi.
Rose sadece doğru değil, ustaca vurdu. Hareketli hedefleri bile kaçırmadan vurdu. Sadece beş gün sonra - 6 ila 11 Nisan 1944 arasında, keskin nişancı Shanina topçu altında ve silahlar on üç faşisti ateşle yok etti. Yakında müfreze komutanlığına atandı. 18 Nisan 1944'te Rosa, III derecesinin Zafer Düzeni ile tanıştırıldı.
Yılın 1944 yazında - Sovyet saldırgan operasyon "Bagration" başladı. Rosa bir emir aldı: batıya doğru hareket et ama fırının kalınlığına tırmanma, piyade takımlarına bağlanma, kızlara biraz soluk verme. Fakat Rosa emre itaatsizlik etti. Kızlarını boşuna boşuna riske atmadı, ama kendini umutsuzca doğruca KÖTÜ'yü yırtıyordu.
Haziran sonunda, Rosa yanlışlıkla arkasından geri döndü ve cephede savaşan taburun peşine düştü. Bu taburla birlikte Shanina, Vitebsk yakınlarındaki savaşlara katıldı ve sadece üç faşist yakaladı! “... Nazileri ateşten atladıklarında terk ettim tanklar. Sonuçta, yaralıları öldürüp öldürdüğümde, korkunç bir hal aldı. Ama kendini bir araya getirdi ... Biraz dinlendi ve arkada bir yerde saklı kadın takımımızı aramaya gitti. Ben yola çıktım. Raslantı vadiye baktım ve anlıyorum - bir Alman var. Diye bağırdı: "Hyundai hoch!" - aniden altı el yükseldi. Yani üç tane var. Biri bir şey mırıldandı, anlamadım. Sadece çığlık atmayı bilin: “Daha hızlı, ileri!” Bir tüfek gösterdi, sürün bana derler. Gezinti. Silahlar götürüldü. Biraz geçti, sanırım, bir botta bir Alman. Bu yüzden ikinci bir bot giymek için izin istedi. Onları köye götürdüm. Biri soruyor: "Gut mu yoksa kaput mu?" Diyorum ki: "Gut." Ve onları daha ileriye götürüyorum, elimde bir tüfek, bir el bombası ve finca kuşağının arkasında - gerçek bir savaşçı gibi. Kime mahkumları teslim etti ... "
O gün, emri ihlal ettiği için kız bir Komsomol cezası aldı. Ve cesaret ve kahramanlık için - Şan II'nin derecesi. Gülü arkaya göndereceklerdi, ama 5 ordusunun komutanına döndü ve yine cepheyi istedi. Söylemesi kolay: Komutan Krylov'a döndü. Aslında, önce 144 bölümünün komutanına itiraz etti, onu reddetti. Rosa generale dönüş izni istedi. Komutan, ince, hafif gözlü bir kızın bunun için yeterli cesarete sahip olacağını düşünmedi, bu yüzden buna izin verdi. Ve cesarete ve kararlılığa sahipti. Ve o günden itibaren ön planda savaştı. “... Bazı güçler beni oraya götürüyor. Nasıl açıklanır? Bazı insanlar bir arkadaşımı hedeflediğimi düşünüyor. Ama orada kimseyi tanımıyorum. Savaşmak istiyorum Ben gerçek bir savaş görmek istiyorum! Ben gidiyorum Ön hatta "seyahat" için ne bir zevk! .. "
Aynı yılın Temmuz ayında, Rosa Vilnius için savaştı. Görevi sırasında sadece faşistleri izlemiyordu - ustalıkla ateş hattına dayadı. Söylemeliyim ki, bunun için kız hayatı için endişelenen askerleri tarafından azarlandı. Fakat Rosa inatçıydı. Her gün öldürülen Almanların şahsi hesapları yenilendi. Ağustos ayında 1944, kırktan fazla vardı.
Fakat her asker gibi Rosa da evini çok özlemişti. Annesini görmek için Arkhangelsk'e bir günlüğüne gitmek istedi. “Topraklarının ötesine bakmak için sadece bir göz,” diye yazdı kız, “ve gücü artacak ...” İzin ona verildi - Rose bir gün evdeydi, annesiyle birlikte onu gördü. Zamanla kıza bir başka Şeref Ödülü II derecesi verildi. Ön gazetelerde yazılmıştı. Sarı saçlı, mavi gözlü, açık bir yüzle, kızın kendisi yurtsever bir posterin kahramanı gibiydi. “Şöhretime oturuyorum ve yansıtıyorum ... İsmim“ düşmanı yok et ”gazetesindeki en iyi keskin nişancı ve“ Kıvılcım ”portremi ilk sayfaya koydu. Bildiğim kişilerin bu resme nasıl baktığını hayal etmek bile garip. Şimdiye dek çok az şey yaptığımı biliyorum. Ben Sovyet halkının mecbur kıldığından, Anavatan'ın savunması için ayakta durduğumdan daha fazla bir şey yapmadım ... "Ama diğer ülke vatandaşları" bu resme baktım. " Ve oku ve gurur duy. O günlerde bir keskin nişancı kendi ülkesinden birçok mektup aldı.
İlk kadın keskin nişancı gülü ve "cesaret" madalyası verildi.
... Doğu Prusya'da ağır çatışmalar yaşandı. Askerlerimizin saldırısı Nazilerin ağır harcı ateşine maruz kaldı. Roza, 203. Ordu Rezerv Tüfek Alayına transfer edildi. Kızın hizmet ettiği taburun yetmiş savaşçılarından, Ocak ayı ortalarında, 1945 altmış iki kişiyi öldürdü. Rosa ölümden korkmuyordu, ancak daha önce hiç olmadığı kadar yakın olduğunu anlamıştı. O, bütün askerlerimiz gibi, Zaferi görmek için yaşamak istedi. Rosa bir öğretmen olmayı ve kendini yetimlere ayırmayı hayal etti. Ancak gerçekleşmedi.
İşte günlüğüne son girişinden bu satırlar: “Ocak 22'te, kendiliğinden çalışan tabancamız başarıyla bir tank karşıtı hendekten geçti. Heyecan içinde, çok ileri gittik ve nerede olduğumuzu bildirmediğimiz için, Katyuşa’mız yanlışlıkla bize vurdu. Şimdi Almanların neden onlardan bu kadar korktuğunu anlıyorum. İşte bir ışık!
Sonra saldırıya geçti ve akşamları bölüm gözlemcileriyle karşılaştı. Onlarla istihbaratta gitmeyi teklif ettiler. Yakalanan 14 faşistleri. Şimdi oldukça hızlı bir şekilde ilerliyoruz. Almanlar geriye bakmadan kaçıyorlar. Ekipmanımız var! Ve ordu hareket ediyor - peki! Nehrin karşısındaki büyük demir köprü parazitsiz geçti. Karayolu güzel. Kesilen ağaçlar köprünün etrafında uzanıyordu - Almanların tıkanacak zamanları yoktu ... "
Kızın yaşamak için birkaç günü vardı ...
27 Ocak 1945, Richau bölgesindeki Ilmsdorf köyündeki bir savaşta bir topçu biriminin komutanını yaraladı. Rose yardım etmek için acele etti. Onu kapatarak, göğsünde ağır yaralandı ve birkaç gün sonra hastanede öldü. Son sözleri şuydu: “Hala çok az şey yaptım ...”