5 gün sonra Galatasaray'a geldiği 4 ay olacak.. 115 gün.. Bir hadiseyi özümsemek, normalleştirmek, monotona bağlamak için çok yeterli, hatta abartı bir süre.. Ben hala kanıksayamıyorum ama.. Galatasaray gol attığında kulübeden takım elbisesiyle fırlayışını, lüle saçlarıyla ekrana yansıyışını normalleştiremiyorum hala.. Her görüşümde hala inanamazlığım, yüzümde şaşkınlıkla oluşan tebessümüm devam ediyor.. Arsene Wenger'in The Invincibles'ı bir yana, gördüğüm en klas uzay takımının yaratıcısının, mimarının, modelleyicisinin Türkiye Süper Ligi'nde oluşuna hala akıl sır erdiremiyorum.. Bugün 48 yaşına girmiş lüle saçlım.. Böyle yerine ulaşmayacak, fazla anlamı olmayan kutlamaları sevmem, bloga da taşımam.. Ama bugün farklı hissediyorum, 115 gündür her gün farklı hissediyorum zira..
Bu adamın Sturm Graz maçının basın toplantısında "Galatasaray'da çalışmaktan onur ve gurur duyuyorum." demesine neden olmanın altında utanç duyulması gereken çok şey var.. Bu ülke böyle işte demek bile artık gereksiz bir kolaycılık olmaya başladı, demeyeceğim o yüzden.. Tek umudum sadece bu 30 Eylül'de değil, 5 yıl sonra da bu doğum gününü beraber kutlayacak olmak, bu süreci olabildiğince uzun tutmak..
Nice senelere Frank..