Yayın tarihi: 15.02.2010
Stephen Frink’in fotoğrafı.
Başlangıç aşamasında, bu tür sanatsal görevlerden uzaktı. Kökenleri derin denizlerin bilimsel gelişimine dayanmaktadır. Amaç, fotoğrafta kullanılan malzemelerin izin verdiği ölçüde su altı nesnelerini sergilemekti. Sualtı fotoğrafçılığı, fotoğraf sanatı bağlamında nadiren ele alınmıştır. 1930’ların deniz biyolojisine ayrılmış Sovyet kitaplarını karıştırırken, sualtı faunasının temsilcilerinin çok sayıda yüksek kaliteli siyah beyaz fotoğrafını bulabilirsiniz. Ama orada fotoğrafçıların isimlerini bulamazsınız. Aynı zamanda, bu resimler, ilişkili oldukları nesnel zorluklardan bahsetmeden, ciddi fotoğrafik hazırlık gerektiriyordu. Popülaritesinin şafağında, sualtı fotoğrafçılığı türü, çoğu fotoğraf tarihine aşina olmayan meraklıların çabalarıyla gelişti. 19. yüzyılın ortalarına kadar, fotoğraf ve derinlik araştırmaları paralel kurslarda gelişti: fotoğraf malzemelerinin evrimi ile birlikte su altı mühimmatı da geliştirildi. Efsaneye göre, 1856’da, Rus denizaltı filosunun kurucusu Alman bilim adamı Wilhelm Bauer, 1856’da Kronstadt limanında test edilen ilk Rus denizaltısı Monkfish’in tahtasından ilk sualtı fotoğraflarını çektiğinde geçtiler. . 19. yüzyılın 60’larında, ev yapımı bir sualtı kamerası kullanan İngiliz bilim adamları Thompson ve Kenyon’un çok başarılı deneyleri yoktu. Bu ilk fotoğraflar günümüze ulaşmamıştır.
Charles Martin’in fotoğrafı.
Sualtı fotoğrafçılığının başlangıcını, La Photographic Sous-Marine (“Sualtı Fotoğrafçılığı”) kitabının Fransa’da küçük bir baskıyla yayınlandığı 1900’den beri bağımsız bir tür olarak saymak adettendir. Kitabın yazarı, Paris Üniversitesi Louis Boutan’da öğretim görevlisiydi. Akdeniz’in güzelliklerinin hayatta kalan ilk fotoğrafları 1893’te Butan tarafından çekildi. Fotoğraf, Akdeniz’de 5 x 7 ıslak kolloidal bir plaka üzerinde çekildi, pozlama 30 dakika sürdü. Önemli pozlama süreleri ve kameraların hantallığı, Bhutan’ın daha hızlı çekim yapmasına neden oldu. Bilim adamı, aynı anda altı adet 9 x 12 cm’lik plakayı alabilen kasetli bir kamera yarattı.Pozlamayı azaltmak için, su altında kullanmak üzere bir magnezyum flaşı geliştirdi (1895). 1899’da Butan, pahalı sualtı projektörlerini kullanarak ilk derin deniz fotoğraflarını (45 metre derinlikte) çekti. 1913 yılında J. Verne’in “Denizler Altında 20 Bin Fersah” adlı romanının Amerikan film uyarlaması yayınlandı. Film çekmek için yönetmen Jack Williamson, operatörü kamerayla buluşturan küre şeklinde bir su altı kutusu kullandı.
Birinci Dünya Savaşı sırasında düşman mayınlarını tespit etmek için su altı kameraları kullanıldı. İlk kameralardan biri 1915’te İngiliz Donanması subayı Frederick Young tarafından yaratıldı. 1930’da Fransa’daki Toulon Silah Fabrikası, askeri amaçlar için su altı kameralarını seri üretmeye başladı. 1927’de National Geographic dergisi, derginin personel fotoğrafçısı Charles Martin ve iktiyolog William Longley tarafından Karayip Denizi’nde çekilen ilk sualtı görüntülerini yayınladı. Bilim insanı tarafından özel olarak tasarlanmış bir tekne kullanılmış ve aydınlatma magnezyum flaşlar kullanılarak gerçekleştirilmiştir.
z
Stephen Frink’in fotoğrafı.
David Dublé’nin fotoğrafı.
z
1930’larda sualtı sporlarının doğuşuna, fotoğrafçılığın kitlesel bir popülerlik dalgası eşlik etti. Tüplü teçhizatın (1933) mucidi ve sualtı sporlarının kurucularından Fransız Deniz Kuvvetleri subayı Yves Le Prieur, cam bir kutu içinde küçük formatlı bir Sulama Tenekesiyle dibe daldı. 1934’te Amerikalı okyanusbilimci William Beebe, bir hamam kürsüsü içindeyken 900 metre derinlikte fotoğraf çekiyor. İki yıl sonra, deneyimi Alman bilim adamı Hofmann (240 metre) tarafından tekrarlanır. Ve 1939’da Amerikalı Edward Baylor, 1260 metre derinlikte yaşayan organizmaların fotoğraflarını çekiyor. O yılların rekoru, Woods Hole Oşinografi Enstitüsü’nden Amerikalı bilim adamları – Maurice Ewing ve Elin Wayne tarafından belirlendi. 1941 yılında tasarladıkları derin deniz aparatı 4860 metre derinlikte fotoğraf çekiyor. Ewing ve Vane, yerleşik flaşlı ilk sualtı kamerasının yaratıcılarıydı (1930).
Su altında flaşsız çekim yapmak zor bir iştir. Tek kullanımlık magnezyum flaşların kullanımı uygun değildi. Sualtı fotoğrafçılığının popülaritesinin ana ön koşullarından biri, Amerikalı bilim adamı J. Edgerton tarafından darbeli bir elektronik flaşın (1947) icadıydı. Edgerton, okyanus tabanını büyük derinliklerde ilk fotoğraflayanlardan biriydi. 1959’da, J.-I. seferinin bir parçası olarak. Cousteau bilim adamı 8500 metre derinlikte fotoğraf çekti. 1951’de, sualtı hareketi, film ve video çekimi için cihazlar üreten Rebikoff şirketinin (Cannes) sahibi Fransız mühendis Dmitry Rebikoff, sualtı fotoğrafçılığı için darbeli bir flaşı uyarladı. 1950’lerde, ilk seri üretilen sualtı kameraları ortaya çıktı. Belçikalı tüplü dalgıç Jean de Woeter tarafından yaratılan telemetre CalypsoPhot, efsanevi Nikonos film kameraları ailesinin atasıydı. CalypsoPhot’un seri üretimi 1961’de başladı. Ve 1963’te, fotoğraf makinesine gömülü teknik çözümler, Nikon sualtı hattının ilk temsilcisi olan Nikonos I tarafından devralındı. Nikonos kendi su geçirmez optik serisini üretti: 28, 35, 50 ve 80 mm ve ayrıca bu sınıfta benzersiz olan bozulma düzeltmeli ultra geniş açılı 15 mm lens (1974). 1980’de Nikonos fotoğraf makineleri bir TTL pozlama ölçüm sistemi satın aldı. Nikonos RS serisindeki en gelişmiş fotoğraf makinesi 1992’de satışa çıktı. Ana avantajı, 100 metreye kadar derinlikte çekim yapma yeteneğiydi. 1996 yılında Nikonos fotoğraf makinelerinin üretimi durduruldu. Ancak su altı kutularına dayalı daha uygun fiyatlı kitlerin saldırısı altında konumlarını kaybetmelerine rağmen (geleneksel SLR ve kompakt kameralar için) bugün profesyonel dalgıçlar arasında hala çok popülerler.
z
Martin Edge’in fotoğrafı.
Stephen Frink’in fotoğrafı.
Tim Culver’ın fotoğrafı.
z
Zamanımızın seçkin sualtı fotoğrafçıları:
Hans Hass
1940’larda Akdeniz’in sualtı dünyasını keşfeden Viyanalı bilim adamı. Popüler Rolleiflex çift lensli kameralar için su geçirmez bir muhafaza oluşturmak üzere Franke & Heideke ile işbirliği yaptı. 1949’da Rolleimarin kutusunun yaratılmasıyla sonuçlanan çabalar, çift lensli Rolleiflex’i en popüler sualtı kamerası haline getirdi. Profesyonel fotoğrafçılar hala böyle bir seti su altında orta format kameraları kullanmanın en kompakt ve kullanışlı yolu olarak kullanıyor (Hasselblad için benzer set çok daha büyük). 1950’de Venedik Film Festivali’nde en iyi belgesel olarak kabul edilen “Kızıldeniz’de Yolculuk” filminin yayınlanmasından sonra Hass, Kızıldeniz’in (bilim, spor, fotoğrafçılık potansiyeli açısından) kaşifi olarak kabul edilir. Sualtı dünyasıyla ilgili birçok fotoğrafın ve kitabın yazarıdır ve bu fotoğraf türünü sanat olarak kabul etmemize neden olur.
Dmitry Rebikoff.
1950’lerin başında, Rebikoff aktif olarak sualtı filmi ve fotoğrafçılığı için ekipman geliştirdi ve 1960’larda Nikonos sualtı kameraları için çeşitli aksesuarlar üretmeye başladı – filtreler, geniş açılı dönüştürücüler, vb. Rebikoff, amaçlanmayan benzersiz ekipmanlar üzerinde aktif olarak çalışıyor. 1974’te otomatik fotoğrafçılık için 2 km derinlikte çalışabilen benzersiz bir derin deniz platformunu tanıttı. Rebikoff, sualtı sinematografisinin gelişimine büyük katkı sağlamıştır. Ancak kurucusunun faaliyetleri kalkınma ile sınırlı değildi. Sualtı yaşamını konu alan The Colored Palace (1952) belgeseli ile Cannes Film Festivali’nde ödüle layık görüldü. Büyük ölçüde çabaları sayesinde, efsanevi “Moby Dick” (1954) dahil olmak üzere bir dizi “sualtı” filmi ekranda yayınlandı.
z
Jim Christinsen’in fotoğrafı.
Martin Edge’in fotoğrafı.
z
Jacques-Yves Cousteau
– belki de sualtı derinliklerinin en ünlü kaşifi. Cousteau, çalışmalarında kendi tasarımı olan kamera ve aydınlatma cihazlarını kullanmıştır. Sualtı dünyası hakkında çok sayıda belgeselin yazarıdır. Cousteau ekibinin başarılarından biri de deniz dibini 7250 metre derinlikte fotoğraflamak. 1953’te Cousteau’nun “Sessizlik Dünyasında” kitabı yayınlandı ve üç yıl sonra – film versiyonu Oscar ve Fransız Palme d’Or’u kazandı.
David Duble
[LINK_TO PHOTOGRAPHER 3802]
amerikalı fotoğrafçıdır. Bir New York dalış kulübünde eğitmen olarak çalıştı ve çalışmaya paralel olarak, savaş öncesi Leica’nın emrinde olan fotoğrafçılıkla uğraştı. 1972’den beri National Geographic dergisi ile işbirliği yapmaya başladı ve dünyanın uzak köşelerinden görüntüler yayınlayarak hızla kariyer yaptı. Dublé, fotoğrafçı olarak kariyer yapmış birkaç sualtı fotoğrafçısından biridir. Müşterileri arasında Kodak, Microsoft, Rolex Watch gibi şirketler vardı. Sara Ödülü ve Uluslararası Ödül (1969), Dünya Sualtı Federasyonu (1993), Ulusal Basın Fotoğrafçıları Derneği (1975) dahil olmak üzere birçok prestijli ödülün sahibi. 1991’de yayınlanan A’dan Z’ye Denizler Altında kitabının yazarı.
Steve Waterman
1954-58 yılları arasında Bahamalar’da bir dalış merkezinin sahibiydi. Bu yıllarda dalışla ilgili ilk filmini 16mm film kamerasıyla çeker. 1960’ların sonlarında National Geographic ondan görüntüler satın aldı ve 1968’de Waterman ilk filmi olan klasik köpekbalığı gerilim filmi Blue Water, White Death’i yaptı. Bugün, Waterman en çok beş (!) Emmy ödülü aldığı televizyondaki çalışmaları ile tanınmaktadır. Sualtı dünyasıyla ilgili çok sayıda belgeselin yönetmeni ve görüntü yönetmeni. Profesyonel bir sualtı fotoğrafçısı olarak da bilinir.
z
Jim Christinsen’in fotoğrafı.