Geçen akşamlarda Fırat hüzünlü bi sesle ''Sebnem, oğlumuz büyüyor, sanki sesi bile değişti'' dedi, ben de güldüm. Aslında bazen hiç büyümese böyle kalsa işte diyorum ama bunu şimdiye kadar her yaşını yaşadığımda düşündüm. Her yaşı ayrı tatlar yaşattı bana. Hiç konuşamadığı zaman çıkardığı salyalı sesler, r'leri söyleyemediği veya tam tersine r'leri bastıra bastıra söylediği zaman anlattığı hikayeler hepsi tatlı, hangi yaşında kalsın bilemiyo insan. Mesela şu anda ''insan'' yerine ''iiisan'' diyor ve ''anne hiç bi iiisan 200 yaşına kadar yaşamış mı'' gibi sorularına cevap vermeden önce en az 10 dakka sarılıp sıkıştırıyorum kendisini.
Sırf 6. yaşında yaptığı ve bana kahkaha attıran resimleri için bile sevebilirim bu yaşını.Efe'nin resimleri genelde kara kalem, sade ve direkt. Örneğin, gittiğimiz Rammstein konserinde solistin uzaktan bile görülen kol kaslarına hayran kaldı ve hemen bunu sanatına yansıttı.
|rammstein solisti şarkı söylemeden önce kollar inik!|
|şarkı söylemeye başlayınca kollar şişiyor ve kaslar taşıyor.|
Niyeyse önce A4 kağıda resmi yapıyor, sonra kenarlarından kesip başka bir A4 kağıda yapıştırıyor.
Boyutla ilgili bir derdi var sanırım sanatçımızın.
|solist! mikrofon|
|bas gitarist.( grupta elektro gitar yokmus!)|
|Efe'nin deyişiyle ''klavya''|
|baterist|
Şu anda ne söylüyor diye merak edenler babanın bloğunda yayınladığı kendi bestesini dinleyebilir: