Elbette oldukça öznellik içeren bir liste. (Hangisi öyle değil ki?) Pek sevdiğim iki üyesi Phil Lynott (1986) ve Gary Moore (2011) rahmetli olunca artık bir top 10 çıkarmamak kaçınılmaz da oldu. Müzik yelpazesi geniş, kulak zevki verecek çeşitli türlerde şarkılar var. Ama ben en sevdiklerim şunlar:
10-The Rise and Dear Demise of Nomadic Funky Tribes / Albüm: Shades of a Blue Orphanage. Bilenler bilirler Thin Lizzy sıkça zenci müziği olarak adlandırılan R&B, soul, jazz ve blues gibi türlere kayar zaman zaman. İşte bu şarkı bir soul şarkısı basbayağı. Sözler bir yavan itiraf etmek gerekirse ama müziği hoş. Bir 80'ler "siyah sömürü" filminin nefis soundtrack'ı havası var. cCc Phily reyiz cCc bu şarkıda insanlığın ilerleyişi anlatıyor ve geçmişten günümüze kadar geliyor ve şarkıyı Got to keep on movin (ilerlemek gerek) diyerek bitiriyor ve sanki bir Nietzsche'ci görüş bildiriyor. (bkz. üstün insan)
9-That Woman Gonna Break Your Heart / Albüm: Bad Reputation. Kalp krizlerine götüren, kalp kıran, ruhu parçalayan, kafayı enkaza çeviren bir arkadaş sevgilisi... Yanlış kartı seçtin diyen Phil, arkadaşına öğüt vermekten kaçınmıyor. Saf rock diyebiliriz. Yalnız kumbarbazlara.
8-Emerald / Albüm: Jailbreak. Elektronun konuştuğu anlar çok var. Güzel bir orta çağ Hard rock türküsü (bkz. Türki bir olay olmayarak türkü). Scott Gorham'ın şapka çıkartmanız gereken iki dakikalık solosuyla mutlaka dinlenmeli.
7-Wild One / Albüm: Fighting. Yine hard rock ile blues arasında gidip gelen bir tür kırması. Kandırılmış vahşi kaplanını, ısrarla eve çağıran bir Lynott ağıtı. Aşksız ölürüm diyen bir Lynott bestesi.
6-Sha-la-la / Albüm: Night Life. Kendisine vudu yapan bebeğini shalala'ya davet eden bir şarkı. Bunun yanında yine biraz Jimi Hendrix stiline kaymış bir şarkı bu. Gitar tonu enfes.
5- Holy War / Albüm: Thunder & Lightning. Phil Lynott'un bir peygamber olduğunu varsayın. İşte bu da kutsal kitabının bir özeti. Tanrılığın tabiatı, zamanın geçiciliği, iyi ve kötü arasındaki mücadeleyi, İblis'in aslında içimizde olduğunu, savaşın kazanılamayacağını, ama belki de seçilmiş olanın insanın kendisi ve ruh olduğunu ve bu yüzden de zaten kazandığını anlatan bir felsefe.
4-Got to Give it Up! / Albüm: Black Rose. "Bırakmalayım" diyor Lynott. Bir alkoliğin şarkısı. Şişenin dibini gören, umutları kırılmış bir adamın çaresiz bilinçliliği. Yine bir #Hendrix mode on.
3-Whiskey in the Jar / Albüm: Vagabonds of The Western World. Bu şarkıyı en güzel yorumlayan grup Thin Lizzy'dir bana sorarsanız. O giriş zaten her versiyonda adamı öldürürken, bu Thin Lizzy versiyonunda başka dünyaya da taşır. İrlanda'nın yeşil dağlarından, çantasında viskiye gelen bir eşkiya sizi kandırır ve zaten gönüllü olarak cebinizdeki bütün paraları verirsiniz. Celtic müziği sevenler zaten biliyorlardır önermeye gerek bile duymam.
2-The Boys Are Back in Town / Albüm: Jailbreak. Thin Lizzy'nin muhtemelen en bilinen parçası. En son The Unexpendibles'ın kapanış jeneriğinde yakalamıştık şarkıyı. "Çocuklar kasabaya döndü" diyordu Sly diğer aksiyon yıldızlarına. Şarkı bir rock'n'roll klasiği olduğundan fazla bir şey demek düşmüyor. Spread the word around, Guess who's back in town (Etrafa haber salın, kimler tekrar kasabada bakalmı? -- Guess who kısmını oldukça Jesus gibi de söylüyor, ayrı bir tat vermiyor değil) kısmı şarkının climax noktası.
1-Baby Please Don't Go / Albüm: Thunder & Lightning. Hayranları severler bu şarkıyı ama hiçbir zaman en bilinen şarkılardan biri olmamıştır Thin Lizzy adına. Özellikle Lynott'lu son albüme denk gelmesi biraz değerinin altında olmasına sebep olmuştur. (Efsane her zaman kazanır çünkü) Şarkı müthiş bir melodiye sahip her şeyden önce. Lynott bu sefer "bebeğini" yalvarıyor. Ben seni uyarmıştım, bittim demiştim ama sen dinlemedin, batmama izin vermedin şimdi de gitmek istiyorsun diyerek dil döküyor. "Bebeğim lütfen gitme... " Çok kişisel bir şarkı. Karmaşık aşk insanıysanız içselleştirmek kolay.
Bu arada 1974 ve 1978-79 yılları arasında kısa süreler grupta yer alan Gary Moore'un yer aldığı hiçbir şarkı koymadım. Ayıp olduysa da saygılar abimize diyelim bari.