0 İstasyon / New York fotoğraf sergisi, New York'ta yaşayan 40 ünlü Türk'ü buluşturuyor.
Fotoğraf sanatçısı Muammer Yanmaz'ın proje koordinatörü Selen Akçalı ile birlikte gerçekleştirdiği, 40 İstasyon Projesi'nin üç ayağından biri olan 40 İstasyon / New York sergisi, 17 Mart Perşembe günü Mavi Jeans'in Beyoğlu Mağazası'ndaki Mavi Jeans Galeri'de açılıyor. New York'ta yaşayan 40 ünlü Türk akademisyen, sanatçı ve işadamının kendi seçtikleri metro istasyonlarında çekilen fotoğrafları ve hikâyelerinden oluşan sergi 4 Mayıs'a kadar sürecek ve 5 Mayıs'tan itibaren New York'a taşınacak.
Sergi, haftanın yedi günü, 10:00 - 22:00 saatleri arasında gezilebilir.
(Mavi Jeans, İstiklal Caddesi No. 117 Beyoğlu)
İlhan Mimaroğlu (müzisyen) - 59th Columbus Circle
Yılını unuttum ama 1958 yılıydı sanırım. Rockefeller Vakfı, Türkiye'den bir müzik eleştirmeni getirmek istemiş. Burada tecrübe kazansın diye. Ecevit'e sormuşlar kimi tavsiye edersin diye. Kendisiyle Ulus gazetesinde çalışmıştık. O da Mimaroğlu demiş. Önce kabul etmedim, işlerim var dedim, sonra altı aylığına gelmeye razı oldum. Columbia Üniversitesi'nde elektronik müzik çalışmalarını gördüm. Sonrasında da kendime geldim. Elektronik müzik için. Hâlâ bugün süre gelen bir zorluk dışında başka bir zorluk çekmedim. Trafik ışıkları. Kırmızı ışıklar. Yüzlerce, binlerce köşe ve hepsinde o kırmızı ışık. Yürü yürüyemezsin. Sağa dön, sola dön, her yerde kırmızı ışık. Geçen sene elektrik kesildiğinde trafik ışıkları da söndü, derin bir oh çektim... Onun dışında NY beni ilgilendirmedi. Hatta döküntü bir şehir saydım. Git gide de daha çok öyle olmaya başladı. İnşaat iskeleleri şehri oldu. Ben NY'a, Hudson kıyısındaki Çemişgezek diyorum.
Türkiye'ye ve hiçbir yere bir özlemim yok. Tabii ki Türkiye'ye gitmek isterim, ama bu sıralarda gitmek imkânsız. Sigara yasağı faşizmi yüzünden. Bin uçağa git, olacak şey değil. Aslında dünyada yaşanacak yer yok. O yüzden otur oturduğun yerde diyorum ve oturuyorum. Kendimi Robinson adasına düşmüş gibi hissediyorm. Bir şişenin içine bir şeyler yazıp denize atan, belki birisi ilerde bulup da... Her gün yaptığım şey aynı; her gün evden çıkıp eşimin ofisine geliyorum. Bir şeyler yiyorum, sonra da tekrar eve dönüyoruz. Bu minimalist bir şekilde devam ediyor.
Defne Halman (aktris) 2nd Avenue and Houston Street Line
10 yıl kadar oluyor İstanbul'da sürekli olarak yaşamayalı. Orada bir takım sınırlar yok. Burada hep bir yabancılaşma var. Ama ben bunu olumsuz görmüyorum. Kendime ait bir alanın olmasını seviyorum. Türkiye'de o birbirine girişin güzel tarafları var ama çok esnek olmak gerekiyor. Fakat bir taraftan da çok keyifli. Birçok sürprizle karşılaşıyor insan. Beklenmedik insanlarla yakın ilişkiler kurabiliyor. Burada her şey çok çabuk değiştiğinden, o tip ilişkiler sürdürmek zor. Gelecek için bir program yapmıyorum. Şehir Tiyatrosu'nda yaşam boyu kontratım vardı, rahat bir hayat geçirebilirdim ama sanki başka imkânları irdelemek, hayat ne getiriyorsa onu yaşamak daha cazip geliyor. Mezarım hatırlayanların gönlünde olsun. Mekân olarak da nereyi uygun görürlerse oraya gömsünler.
Şirin Devrim (yazar - aktris) 51th Street Lexington Avenue Line 6
1946 sonbaharında Columbia Üniversitesi'ne kabul edildim. Harp sonrası hiçbir araç yoktu. İstanbul'da araç bekledim. Bir ocak günü, 'Varna'dan gelen bir gemi var, Amerika'ya gidiyor. Gitmeye hazır mısınız?' dediler. Liberty isimli gemiyle 32 günde geldik. 19 yaşında İstanbul'dan ayrıldım, Casablanca'da 20 yaşımı doldurdum, 20 yaşında da New York'a ayak bastım. Sonra eğitim hayatım başladı. İlk geldiğimde New York bir âlemdi. İki katlı otobüslere bayıldım. Paskalya zamanı 5. Avenue'ye çıktığımda, kadınların kıyafetleri çok enteresandı. Emprime elbise giyiyorlardı, üstlerinde vizon manto. Başlarında yemiş bahçeleri, çiçek bahçeleri... İstanbul'u canım gibi severim. Ama eylül ayındaki son gidişimde trafik ve mesafeler beni çıldırttı. O kadar güç geldi ki her şey, New York'a dönünce, 'Oh nefes aldım'! dedim.
Burhan Doğançay (ressam) - Prince Street
42 sene oldu NY'a geleli. 62'nin şubat ayıydı. NY'a enformasyon ve turizm müdürü olarak atandım. İki sene sonra da istifa ettim. O gün bugündür resimle hayatımı kazanmaktayım. Zor günler yaşadım. 15 cent'lik metroya binemediğim oldu. Altı ay kira ödeyemedim. New York'ta nüfus hiç artmıyor. İstanbul gibi değil. Devletin arazisine yapı yapma şansları yok. Parkların yasası var. Geldiğimden beri hiçbir yol yapılmadı.
İlhan Erşahin (müzisyen) 1th Avenue&14 street Line L
NY'a ilk defa 18 yaşında geldim. 1984 yılıydı sanırım. Beklediğim gibi buldum. New York deli bir şehir. Ama her şey var. İyi bir duygu, şu günlerde de güzel bir enerji var. Türkiye için şunu söyleyebilirim: Bazen iyi görünüyor, bazen de kötü. Değişik bir yer. Zenginler ve fakirlerin ayrı ayrı yaşamları var. Yine de çok seviyorum. Dünyanın birçok yeri güzel. Mezarımı düşünmedim.