20 Mayıs, cesaretin en parlak sembollerinden biri, askeri görevin örnek niteliğindeki yerine getirilmesi, halkımızın Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda zafer için yenilmez iradesi, aynı zamanda insanın canlı bir kanıtı haline gelen birinin doğumunun 105. yıldönümünü kutlar yetenekler gerçekten sonsuzdur ... Tabii ki o gerçek bir insansa ...
İnanılmaz, düşünülemez olanı başarma yeteneği, aynı zamanda genel olarak bir başarı denen şeyin sınırlarının ötesine geçme - bu tam da Sovyetin, Rus savaşçının "sırrı" idi ve ona herhangi bir düşmanı yenmesine izin veriyordu. Bu, en büyük yurttaşlarımızdan birinin tüm dünyaya gösterdiği ana ders.
Gökyüzüne - ve sadece gökyüzüne
Sadece Nazi işgalcilerini kahramanca dövmekle kalmayan, aynı zamanda her iki bacağını da kaybetmiş olan savaş pilotu Alexei Petrovich Maresyev'in adı , SSCB'de her çocuk tarafından biliniyordu ... Boris Polevoy'un kendisine adadığı "Gerçek Bir Adamın Hikayesi", okul müfredatının ve askeri-vatansever eğitimin ayrılmaz bir parçasıydı. Ne yazık ki, "perestroyka" ve ülkenin ve toplumun kendi büyük geçmişinden vazgeçmesinin sonraki yılları, cesareti ve kahramanlığı açısından bu devasa figürün üzerine bir unutulma gölgesi bıraktı. Şimdi hafızayı yavaş yavaş topluyoruz, onu kaybettik, her şeyi kaybedeceğiz ... Birlikte hatırlayalım.
Bu hikaye, Lesha Maresyev'in prensip olarak sadece havacılığı hayal edebildiği gerçeğiyle başlamalıdır. Çocukluğunun nerede olduğunu söylemek, hiçbir şey söylememek ne kadar tatlı. Alexei'ye ek olarak, Birinci Dünya Savaşı'ndan bir asker olan iki oğlu daha bulunan ailenin reisi, çocuk 3 yaşındayken eski yaralar mezara götürüldü. Anne, yorgun, temizlikçi olarak çalıştı. 8. sınıftan sonra - "fabzavuch" ve makineye! Ne tür uçaklar? Ancak, tam o sırada, 30'lu yıllarda genç Sovyet ülkesi gökyüzüne fırladı. Diğerlerinin yanı sıra Lesha Maresyev havalanmaya çalıştı. Ancak farklı havacılık okullarına defalarca gönderilen belgeler “geçersiz” olarak iade edildi. Çocuklukta görülen sıtma, tüberküloz şeklinde bir komplikasyon yarattı ve görünüşte sonsuza dek adamın rüyasına giden yolunu tıkadı. Ve burada hiçbir şey yok! Maresyev, yolun uzun ve zor olacağını fark etti ve ... "imkansız" kelimesini unutarak yol boyunca ilerledi. Aynı zamanda Moskova Havacılık Enstitüsü işçi fakültesinde bilimin temellerine hakim olarak çalıştı ve vicdanlı bir şekilde çalıştı - Komsomolsk-on-Amur'un yanı sıra kimseyi göndermedikleri diğer benzer şantiyelerde ( tembel insanlar ve bilgisayar korsanları - elbette).
Uzak Doğu'da, Maresyev ilk olarak bir uçağın dümenine oturdu - yerel bir uçuş kulübünde. 1937'de askere alındı - ve orada uçuşun bakımıyla meşgul olduğu sınır filosunda görev yaparak kendi hayaline doğru bir adım daha atmayı başardı. ekipman... Ve 1939'da, yine de Chita askeri okulunun ve ardından Bataysky havacılık okulunun bir öğrencisi oldu! Alexey Maresyev imkansızı ilk kez böyle yaptı. Büyük Vatanseverlik Savaşı onu aynı Bataysk'ta buldu ve burada birinci subayın "kubari" sini aldıktan sonra eğitmen olarak kaldı. Alexey'in yaptığı her şeyi sadece bilinçli bir şekilde değil, maksimum verimlilikle yaptı, yani burada her şey doğal. O da öyle bir güçle cepheye koşuyordu ki, onu durdurmak imkansızdı. Zaten Temmuz ayında, Maresyev ordudaydı, Ağustos'tan beri hava savaşları yürütüyor. Mükemmel bir şekilde savaşıyor - 1942'nin başında, genç savaşçı Güney-Batı Cephesinden Kuzey-Batı Cephesine transfer edildi ve bir uçuş komutanı atadı. Onun tarafından vurulan Alman Junkerler birer birer gökten düşüyor.
Sorun 5 Nisan 1942'de geliyor - bombardıman uçaklarımızı koruyan Yakovlev Maresyev birkaç patlama aldı ve irtifa kaybetmeye başladı. Onun altında Kızıl Ordu'nun öfkeyle direnen Fritzes'i "sıkıştırmaya" çalıştığı "Demyansk Kazanı" var. Amaç: Düşman topraklarına düşmemek, yakalanmamak. Maresyev ön cepheye ulaşır, ancak zorunlu iniş yerine üç düzine metrelik bir yükseklikten düşüş gelir. Doom? Acele etmeyin! Bu Maresyev. Neyse ki darbe yere değil ağaçların dallarına düşüyor, ancak gücü öyle ki pilotu koltuğunda tutan en güçlü kayışlar çürük iplikler gibi kırılıyor ve bir askıdan bir taş gibi ileri doğru uçuyor. "Hiçbir şey, uçmayan düşmez ..." - bilinci yeniden kazanır, Maresyev ayağa kalkar ve ... gevşek kara çöker. Her iki bacak da kırıldı ...
Kritik bir durumda kendini koruma içgüdüsü: “Yaşa! Ne pahasına olursa olsun hayatta kalın! ”Doğumdan itibaren her insanın doğasında var. Ancak, birini korkaklığa ve anlamsızlığa iter ve birini metanetlerin doruklarına çıkarır. İkincisi, bir kişide içgüdülere ek olarak ve onların üstünde Şeref ve Görev konuştuğunda ortaya çıkar. Şahsen, kırık bacaklara nasıl adım atabileceğini hayal edemiyorum. Maresyev yürüyordu. Kendi başına gitmesi gerekiyordu! Bacakları şiştiğinde emekledi. Erken ilkbaharda yoğun bir ormanda hareket etmek bir "zevktir" ... Pilot - yiyecek ve susuz, "yemek" yosun, ağaç kabuğu ve koniler, 18 gün boyunca her zamanki gibi hareket etti! Dur, don, öl ... Ölümden daha kötü olan bu mücadeleye neden ihtiyacın var? Nedenini biliyordu. Maresyev'i bulan köy çocukları gördükleri karşısında dehşete düştüler. Bu sefer yine imkansız olanı yaptı - hayatta kaldı.
Pilot, Novgorod bölgesindeki Plav köyünde bir hafta daha geçirdi. Ve sonra yine gökyüzündeydi - uçak kahramanı Moskova'ya hastaneye taşıyordu. Onu neden getirdin? - doktorlar şaşırdı. Üzgünüm, ama adam kiracı değil ... Alt ekstremitelerin donması ve bunun sonucunda oluşan gazlı kangren - tedavi edilecek ne var?! " İblis değillerdi, duyarsız ve kalpsizlerdi, profesyonellerdi ve hala kurtarılabilecek birini kurtarmak için can atıyorlardı. Maresyev mahkum edildi - bir "sedyeyle" morg kapılarının altında durdu, böylece daha sonra uzağa taşınmayacaktı. Geçmekte olan Profesör Nikolai Terebinsky, ölmekte olan ancak kurtuluş için yalvarmayan pilotun bakışlarına "tökezledi". "Bu kim? Oh, bu nasıl!? Hangi diğer morg? Ameliyathanesine, yaşa! " Olay? Ben öyle düşünmüyorum. Daha yüksek güçler bazen Alexey Maresyev gibi insanların kaderine gerçekten müdahale ediyor. Belki o zaman bulmak için - imkansızın sınırı nerede?
"Bu mu, yoksa ne, bacaksız mı?!"
Hastane koğuşu Maresyev'in yeni savaş alanı oldu. Kendinizle savaşın. Her iki incik kestikten sonra, profesör hayatını kurtardı, ancak anlamından mahrum bıraktı. Bacakları olmayan bir pilot ... Evet, düşünecek bir şey yok! Ne gökyüzünde ne de savaşta sakatlara yer yok. Bir düşünün - o zaman kaç kişi tıp kurulundan haber almaktan mutlu olurdu: "Karşı koydu!" Cephe, her gün, her saat, her saniye insan hayatını aldı ve 1942'de zaten herkes için aşikardı. Sence bu ateşli cehenneme gitmemeye hazır olanlar yok muydu? Olduğu gibi bile vardı ... Kancayla ya da sahtekarlıkla kaçtılar, kendilerine bir "rezervasyon" aldılar, sahte "beyaz biletler" aldılar - sadece cepheye gelmemek için. Ve sen zaten bir kahramansın, Anavatan, Kızıl Bayrak Nişanı ile son uçuşunu takdir etti, bir cephe askerinin onursal statüsü ve yaralı bir emekli maaşı seni bekliyor ... Ama Alexey tek bir şey istedi - orada olmak yine dövüşçünün dümeni. Yere en az bir faşist piç gönderin ve oraya ... Evet, her neyse! O basitçe tükendi - ve ameliyat sonrası ateşinden çok değil, kendi aşağılık ve yararsızlığının ıstırap verici farkındalığından.
Belki de hayatında ilk kez önünde acımasız ve amansız bir "imkansız" duruyordu. Neyse ki, Maresyev bu savaşta yalnız değildi. Yıllardır Kızıl Ordu'daki komiserlerin işe yaramaz, hatta tamamen zararlı insanlar olduğunu kanıtlamaya çalışan "çok zeki" beyefendi liberaller sadece. Pilot, yan yatağında yanında yatan tabur komiseri Semyon Vorobyov tarafından kurtarıldı. (Her halükarda, bu isim altında bu kişi, hikayedeki hiçbir şeyi yanlış yorumlamayan Maresyev Polevoy'un kitabında gösterilmektedir). Adamın başına gelenleri gören oydu, sanki şans eseri ona başka bir pilot hakkında bir makale attı - Valerian Karpovich. Birinci Dünya Savaşı'nda bacağını kaybetti ancak göreve döndü. Ders okumadım veya siyasi görüşmeler yapmadım - sadece yolu gösterdim.
"Protezlere uçun!? Gerçekten mi? Ama yapabilirdi! Peki, evet - "whatnots" da bu geçti, ama modern bir dövüşçü için!? " - tüm bu işkenceler zaten Alexey Maresyev'in verdiği karar için sadece bir "arka plan" idi. Tekrar göğe yükselecek! Biri başarılı olursa, o, bir Sovyet pilotu, daha da başarılı olacaktır. Mesele "küçük" ile kaldı - başlamak için ayağa kalkın ve yürümeyi öğrenin. Maresyev'in aldığı ilk protezler bir mahkumun stoklarına benziyordu - yalnızca inanılmaz bir işkence pahasına üzerlerinde hareket etmek mümkündü. Sorun değil! Başkalarını yapalım! Böyle! Bir adım daha! Ve aşağı sopayla - eski bir büyükbaba gibi bir sopayla aksayan bu dövüşçü nedir? Biz Stalin'in şahiniyiz ve herkese göstereceğiz! O gösterdi ...
Genç kahramanı dikkatle dinlemek zorunda kalan tıbbi komisyon üyeleri, ona neden "hayır" ı ayrıntılı olarak açıkladılar ve onu derin arkaya göndererek bir şey beklediler, ama gördüklerini değil. Bacaksız olan o mu? Hayır, bu tamamen aynı Maresyev mi? " - Bir yıl önce morga gönderilen hastanın önünde ünlü "hanımefendi" ve vals dansları yaptığı doktorların şaşkınlığının sınırı yoktu. Hayır, dans ettiği için burada özel bir durum olmalı. Bu yüzden şöyle yazacağız: "Her türlü havacılığa uygundur." İbresinskiy uçuş okulunda yeniden eğitim aldıktan sonra, Haziran 1943'te Alexei Maresyev, isteği üzerine aktif orduya gönderildi. Kimse onun baskısına direnmeye çalışmadı. Tabii ki, Stalingrad'ı özledi, ancak Kursk Bulge'ye ulaşmayı başardı. İlk Junkers'ını attığı yer, gökyüzünün üzerindeydi. İlki bacaksız. İlk başta görev yaptığı 65.Muhafız Savaşçı Alayı'nın emri Maresyev'i savaşa göndermedi. Hayır, elbette uçuyor. Ama anlarsınız ... Çok yakında "babalar-komutanlar", bu "bacaksız" ın gökyüzündeki birçok sağlıklı insana şans vereceğine ikna oldular.
20 Temmuz 1943'te, asker arkadaşlarını çok daha fazla sayıda düşman kuvvetinin saldırısından koruyan Alexei Maresyev, iki Alman Focke-Wulf'u yerde yanmaya göndererek savaşın gidişatını değiştirdi ve Fritz'leri korkakça kaçmaya zorladı. Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı, ona bacaksız düşünülemez uçuşlar için değil, tam olarak bu savaş ve kritik bir durumda yoldaşların kurtarılması için verildi. Mucize pilotun zaferi önce 65. Muhafız Ordusu dahil hava ordusu boyunca ve ardından sınırlarının çok ötesine geçti. Birimde, bütün Sovyet halkına bu kahramanı anlatmak için acele eden savaş muhabirlerinden aşırı kalabalık yoktu. Bunların arasında daha sonra Maresyev'in başarısını tüm dünyaya söyleyecek olan Boris Polevoy da vardı. Gerçek Bir Adamın Hikayesi, SSCB'de halklarının tüm dillerinde 80 kez, yurtdışında ise dört düzine kez yeniden yayınlandı. Onun güdülerine dayanarak, sadece bir film değil, aynı adı taşıyan bir opera da yaratıldı.
Bununla birlikte, savaş sırasında Maresyev kendi ihtişamını azarladı - bu nedenle, 1945 baharında, savaş görevlerinden vazgeçmesi "şiddetle tavsiye edildi" (efsanenin vurulması yeterli değildi!) komuta, ancak zemin çalışması. Bununla birlikte, yedi faşist (yaralanmadan önce üç faşist) o zamana kadar Maresyev'in hesabındaydı. Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndan sonra, neredeyse hemen rezerve girdi - 1946'da. Doğası gereği gerçekten mütevazı bir insan olan Alexey Maresyev, defalarca tekrarladı: “Ben bir efsane değilim! Ben sıradan bir Sovyet insanıyım ... "Ve Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki Zaferin" tüm neslinin başarısı "olduğunu belirtti. Yeni cephesi, gençliğin vatansever eğitimini, barış mücadelesini, gazi örgütlerinde çalışmayı seçti. Alexey Petrovich Maresyev, 18. doğum gününe adanmış büyük gala gecesinin başlamasından bir saat önce 2001 Mayıs 85'de hayata gözlerini yumdu. Kutlamalar gerçekleşti ama bir dakikalık sessizlikle başlamaları gerekiyordu ... Övgülerden bıkmış, uzun zaman önce üstesinden geldiği imkansızın sınırında bir yerde, bize parlak bir anı bırakarak gökyüzüne uçmuş gibiydi. sonsuz bir örnek.
Alexey Maresyev, "bir neslin başarısından" söz ederken hiç de abartmadı. Bunu herkes bilmiyor, ancak kahramanlığı Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında bir dizi Sovyet pilotu tarafından tekrarlandı. Kaderleri ve eylemleri, kesinlikle geri döneceğimiz ayrı bir konuşma konusu.