Yayın tarihi: 07.07.2016
Bir kez daha St. Nicholas Katedrali civarında en sevdiğim yerde dolaşırken, burada beklenmedik bir şey çekmenin mümkün olup olmadığını düşündüm. Burada denenmemiş olanlar: tür sahneleri, güvercin sürüleri, tekneler, tramvaylar, hava gemileri, gün doğumları, gün batımları, sisler, kar, bulutlar, buz kütleleri … Bir helikopterden ve yakındaki tüm çatılardan çekim yapmaktan bahsetmiyorum bile.
Ayrıca işte belirli bir görevim vardı: acımasız yeniden yapılanmaya maruz kalan Nikolsky pazarını ortadan kaldırmak. Bu yüzden yakınlarda duran eski okulun binası dikkatimi çekti.
Daha önce oradan ateş etmeye çalışmak hiç aklıma gelmemişti ama şimdi okul terkedilmiş bir binaya dönüştüğü için bu düşünce ilginç geldi. Üstüne bir inceleme yapıldığında, tüm kapı ve pencerelerin tahtalarla kapatıldığı ve içeri girmenin zor olduğu anlaşıldı. Ancak daha yakından incelendiğinde, pencerelerden birine çivilenmiş bir kontrplak levhanın bükülmüş olduğu bulundu. Yakınlarda bulunan otopark görevlisinin gözetleme kulübesini görmezden gelerek içeri girdim.
İlk şey, elbette, çatıya koştu. Çevreyi fotoğrafladım ve bir şeylerin eksik olduğunu fark ettim. Her şey orada gibiydi: bulutlar, akşam ışığı ve kesintisiz bir nokta… Ama her nasılsa her şey kendi başınaydı, birleştirici bir şey eksikti.
“Hayır, hayır, hayır” diye düşündüm. “En azından gidip içeride ne olduğuna bakacağım, çünkü zaten buradayım.” Okulun dikkat çekici olmadığı ortaya çıktı: boş, perişan sınıflar, her yerde yıkım ve ıssızlık. Katedralin görüşleri bile ya bir şey tarafından engellendi ya da basitçe ifadesizdi. Ve sonra bu pencereyi gördüm. Herkesten çok farklıydı: Dışarıdaki güzel manzara, ufalanan sıvadan oluşan karmaşık bir desenle yeterince çerçevelenmişti.
Ancak, onu çıkarmak o kadar kolay olmadı.
Elbette, parlaklıktaki fark, yüksek dinamik aralık tekniğinde çekim yaparak ve açık tonlar ve gölgeler için pozları birleştirerek dengelenebilir. Ancak duvarlar yalnızca dağınık iç ışıkla aydınlatıldığından, neredeyse hiçbir ayrıntı olmadan donuk görünüyorlardı. Ve buradaydılar ve ne! Çok geçmeden kendini okulun içinde bulan bir meslektaşım da yaratıcı arayışıma katıldı.
Görüşmeden sonra, sorunu çözmek için yeterli teknolojiye sahip olmadığımızı fark ettik: sadece Nikon D4s ve Nikon D800 mevcuttu. Ve aklıma bir fikir geldi. Kamerayı nesneye doğrultarak sürekli çekime başladım ve o sırada bir arkadaşım dahili flaşı kullanarak kamerasıyla fotoğraf çekti. Hesap, saniyede on kare ile onun flaşlarından en az birini yakalayabileceğimdi. Ve başardım!
Şimdi duvara göre böyle bir mesafeye ve açıya ihtiyacım vardı, böylece flaş kabartma gölgeler oluşturacak ve ışık seviyesini ana pozla eşleştirecekti. Bazı deneme yanılmalardan sonra, bu sorun duvarın sağ tarafı ile çözüldü, sol ile aynı şeyi yapmaya devam ediyor. Hava kararmaya başlamıştı, bu yüzden numune almak için çok az zaman kaldı. Neyse ki oldu!
Dışarıdaki gıptayla bakılan pencereden çıktığımızda muhafızın tehditkar çığlıklarını duyduk: “Hey sen! Orada ne yapıyordun? Şimdi polisi arayacağım!” Sorunun beklenmedik çözümü bize o kadar ilham verdi ki artık umursamadık ve hızla çekim yerinden ayrıldık.
Bu fotoğraf macerasından sonra aceleyle bilgisayarın başına geçtim. İşleme sırasında, neredeyse aynı üç kare birleştirildi: “sağ”, “sol” arka ışıklı ve arka ışıksız, bundan sonra sadece çerçeve geometrisini, dengeyi ve renk üretimini hizalamak için kaldı.
En sevdiğim karelerden biri böyle “yanlış” çıktı!
Çekim parametreleri: ISO 1600, diyafram F5.6, deklanşör hızı 1/30 s, odak uzaklığı 24 mm (tam çerçeve). Kamera Nikon D4s.