Birbiriyle kavga eden, birbirine bağıran kadınlar; Yarasalar ve biber gazıyla donanmış pompalı muhafızlar, garip durumu yönetmeye çalışıyor. Genel alkışlar arasında dövmeli bayanlar küçük hücrelerine geri dönerler.
Medyanın tasvir ettiği tablo bu – gerçek aslında farklı. Düzgün giyinen kadınlar çocuklarına bakar, kocaları ve çocukları ile konuşur, düzgün bir öğle yemeği yer. Hapishanenin tam ortasında oturacakmışım gibi gelmiyor. Tipik dükkanlar, insanlar ve güneş ışığı ile Güney Amerika’da bir şehir pazarında oturmakla karşılaştırılabilir.
Birkaç günlüğüne Lima’dayım. Nüfusu neredeyse 10 Milyona ulaşıyor, Peru’nun en büyük şehri ve başkenti. Bugün iyi bir şey yapmak istedim. “Santa Monica de Chorrillos” kadın hapishanesine giden bir otobüste oturuyorum.
Otobüsten indim ve küçük bir dükkânı olan bir kadın beni bekliyor. “Hapishaneyi ziyaret etmek ister misin?” diye soruyor. Bana pantolona ihtiyacım olacağını ve tüm değerli eşyalarımı onun dükkânına bırakmam gerektiğini söylüyor. 2,50 Taban için o pantolonu ödünç alıyorum, biraz atıştırmalık alıyorum ve hapishane girişine geçiyorum. Gardiyanlar bana uzaylıymışım gibi bakıyorlar. Burada ne istediğimi soruyorlar. Onlara söylüyorum, sadece bir mahkumu ziyaret etmek ve onunla konuşmak istiyorum, hediyeyi temsil eden çikolatalarım. Bunu gardiyanlarla görüştükten sonra bana sadece bir ziyaretçi olduğumu kanıtlayan 6 pul verdiler. Son güvenlik kontrolünden geçiyorum ve aniden hapishane avlusunun tam ortasında duruyorum.
Jilet gibi kolları olan kadınlar, ayrıca mahkûm gibi görünmeyen kadınlar ve silahlı, ciddi görünümlü kadın gardiyanlar beni karşılıyor. Bir mahkûma birkaç bozuk para veririm ve ona beni, yani İngilizce bilen birini bulmasını söylerim, buraya sadece etrafa bakmak için gelmedim. 5 dakika sonra Francesca ile oturuyorum. Su içiyoruz, mentollü sigara içiyoruz ve onun hikayesini konuşuyoruz.
Francesca, Amsterdam’dan 47 yaşında büyük bir bayan. 12 yıldır bu hapishanede.
Bu Hollandalı hanımın bu kadar uzun süre tutuklu kalmasına ne olduğunu merak ediyorum – cezasını Güney Amerika’da bir hapishanede çekiyor.
Lima’da cezasını çeken yabancıların çoğu aynı planlara sahip. Uyuşturucu ticareti ile hızlı para kazanın. Francesca’nın durumunda, 47 kilogram saf kokaindi. Başlangıçta cezası 30 yıldı. Ancak polisle işbirliği yaptığı için sadece 15 yıl hapis cezası aldı. Hayatı boyunca uyuşturucu bağımlısıydı. Sonunda aldığı her şey burnuna, ağzına ya da doğrudan damarlarına girdi. Evsiz kaldı, giderek daha çaresiz hale geldi ve aklındaki tek çözüm, görünüşte kolay uyuşturucu ticareti ile biraz para kazanmaktı. Sadece 2 litre sıvı kokain taşıması söylendi. Lima’daki havaalanına vardığında, uyuşturucu güçleri iki çantası arasında bölünmüş yaklaşık 50 kilogram beyaz toz buldu.
Şu anda sokakta, ailesinde ve 2 oğlunda bir hayat bırakıyor. Bir yılı aşkın süredir cezasını bekliyor. Ona göre, hayatının en kötü yıllarından biriydi.
Sonraki 12 yıl içinde Francesca hapishanedeki durumla başa çıkmayı öğrenir. Kedileriyle ilgileniyor, bozuk para almak için günde 4 kez tuvaletleri temizliyor. Kağıt oyunları oynuyor, İspanyolca öğreniyor ve arkadaş ediniyor. Hapishanede toplam 800 mahkum var – neredeyse yarısından fazlasının bir yatağı bile yok. Kendilerine yatak alacak paraları olmadığı için hamamböceği bulaşmış, sert beton zeminde uyuyorlar (Hapishane yönetimi bir yatak için 300-500$ istiyor!). Çoğunun yapması kolay bir iş var. Ziyaret günlerinde takı yaparlar, şapka örerler, pasta ve temel yemek satarlar.
Francesca, mutsuz ruh halini kocaman bir gülümsemeyle kapatmaya çalışıyor. Kibar ve parmaklıklar ardındaki yaşam hakkında cesurca konuşuyor. Yılda bir kez benim gibi biri onu tanımadan Francesca’yı ziyaret eder. Küçük avluda biraz dolaşıyoruz. Bana kuaför salonunu, küçük tiyatroyu ve kütüphaneyi gösteriyor. Beni Meksikalı, Amerikalı ve Avustralyalı arkadaşlarıyla tanıştırıyor, bana hapishanedeki okulu gösteriyor ve çocukları hakkında konuşmaya devam ediyor. Onları özlüyor. Çok fazla.
Her üç ayda bir mektup gönderme şansı var. Ona yarın bir arkadaşımın mektuplarını alıp postaneye götürmek için ziyarete geleceğini söylüyorum.
Yüzüne bir gülümseme yerleştiriyorum. 2 saat sonra gardiyanlar kapıları açar.
Gitme zamanım.
Francesca’nın beklemek için 3 yılı daha var.