Çıkar çıkmaz aldım. Nihayet dün gece, hafif gripli ve parasetamollü hülyalar içinde okuyup bitirdim. Emanet Şehir, çok güzel.
Emanet Şehir from iletişim yayınları on Vimeo.
1940'ların sonu, Ankara. Şekip var, hem yalancı hem de kötü bir yazar. Bir yandan memuriyetle sınanıyor. Arkadaşı var, Orhan. Orhan popüler, üstelik şair. Meyhaneler, Ankara'nın sokakları, sokaklarda gösteriler. Komünistler, komünizm karşıtları. Yazarlar, bohem hayatlar, vatan hainleri, fahişeler. Bir rüya gibi Şekip'e görünüp kaybolan pantolonlu kadın, Ankara. Ankara kime ait, hangimiz buranın sahibiyiz?
Ne grafik romanlar ne de 1940'ların-1950'lerin Ankara'sı hakkında ahkam kesecek biri değilim, pek bir fikrim yok. Emanet Şehir bana bir pencere açtı, dün gece burnumu sokup baktım. Dünyanın bütün gıcıkları içinden en sevdiğim, Nurullah Ataç; o da vardı içerde, birkaç karede, olanca naletliğiyle.
Levent Cantek yazmış, Berat Pekmezci çizmiş; üstelik titizlikle, çok özenerek çalışmışlar. Her çizgide, her kelimede belli ediyor kendini. Kitabın arkasında 9-10 sayfalık bir sonsöz var. Levent Cantek, hikayenin geçtiği dönemi, karakterlerin kimlerden ilham aldığını; mesela benim hiç bilmediğim bir olayı, Ankaralı Yahudilerin İsrail'e göçünü falan anlatıyor.
Daha önce de yazdım, zaten ne zaman Ankara'dan bahsetsem aynı şeyi yazıyorum, burayı sevmem çok uzun zaman aldı. Doğduğum şehir ama burda büyümedim, çocukluğumun ve erken gençliğimin bütün kökleri İzmir'e sımsıkı bağlı. Annemle babamınsa bağı hiç kopmadı Ankara'yla. Yerleşmemin 13. yılında başka bir gözle bakıyorum bu şehre, artık benim ayaklarımın da kendi hafızası var sokaklarda yürürken. Futbol takımlarını biliyorum, meydanlarını biliyorum, havasını ve huyunu biliyorum. Geçen yazı burda yaşamak, başıma gelen en güzel şeylerden biriydi. Ankara'nın İstanbullu kardeşleri için sokaklara döküldüğünü görmek benim için çok şeyi değiştirdi. Karşılık beklemeden yaşamanın, bu şehrin hem en berbat hem de en harika tarafı olduğunu düşünüyorum. Zaten istediğiniz kadar sevin, karşılığı genelde enseye bir tokat, ayağa bir çelme oluyor. Ama her zaman kolunuza girip, "Aman boşver, gel iki kadeh bi' şey içelim" diyecek biri çıkıyor.
Çıkmadığını düşünmek bile istemiyorum ve iddia ediyorum, Ankara'da yalnızlık, hiçbir yerdekine benzemiyor.