Pek çok insanın anladığı son derece titiz bir an var, ama neredeyse herkes sesten korkuyor. Yeni Dünya Savaşı'nın birkaç yıldır devam ettiği gerçeğinde yatıyor. Şimdiye kadar küresel aşamaya girmedi.
Mevcut durumun arka planı
Yugoslavya'nın imhası - bunlar hala SSCB'nin yenilgisinin sonucu olan Soğuk Savaş'ın yankısıydı. Irak ve Afganistan, yerel kaynakları yağmalamak, askeri bütçelere hakim olmak ve uyuşturucu kaçakçılığını geliştirmek için yerel sorunların çözümü. Ancak, Libya, küresel bir stratejik yüzleşmenin gelişimi olduğundan. Libya'ya yapılan saldırıların birkaç nedeni vardı: bu, “altın dinarı” projesi ve Afrika'nın su bağımsızlığının (büyük yeraltı nehri) önlenmesi ve petrole erişimin ve NATO müttefikleri tarafından işgal edilmekten kaçındığı (terkedilmiş olduğu ortaya çıktı). ]
Diğer hedefler açıktı - Gürcistan, Suriye, İran, Ukrayna, Transdinyester, Belarus, Azerbaycan. Bir yerlerde doğrudan askeri istila ve diğer yerlerde - isyancıların desteği ve sivil çatışmaların başlatılmasıyla istikrarsızlaşma. İran ve Beyaz Rusya'da "renk devrimi" yapma girişimleri başarısız oldu - ne uygun bir sosyal durum ne de güçlü bir muhalefet vardı.
Tskhinval'da Ruslar çok hızlı tepki verdiler ve Gürcistan ordusu Amerikalı stratejistlerin beklediğinden daha korkakça çıktı. Suriye'de Esad, Rusya Federasyonu ve Çin'in diplomatik desteği ve İran'ın askeri istihbarat desteği sayesinde gerçekleştirildi. İran, müdahale etmemek için İsrail’e işaret eden Hamas ve Hizbullah’ı harekete geçirmek zorunda kaldı.
Azerbaycan'da her şey sadece hazırlanıyor. Bu ülke ağır pompalandı silah (Tabii ki, hem Rusya hem de İran’ı aynı anda istikrarsızlaştırmak için Azerbaycan'ın askeri bütçesine ve askeri alımlarının listesine bakmak yeterlidir). Tabii ki, Dağlık Karabağ'da başlayacak (ince olduğu yerden kopar). Ülke için intihar olacağı gerçeği - küresel kuklacıların hiçbiri umrunda değil.
Ayrıca, Rusya’ya şiddetle karşı koydukları Ukrayna’nın kaderini umursamıyorlar (geçen gün ordunun ve militan grupların silahlanmasına bir milyar dolar daha harcadılar). Sezar'ın taktikleri, yerel kabile "elitlerini" rüşvet vererek barbarları kendi aralarında barbarlaştırmak. "Galya Savaşı Üzerine Notlar" bölümünde, daha çok bir defter gibi - komşulara saldırmak için nereye ve ne kadar rüşvet verildi.
Taktik ve ekonomik gerekçe
Neden tam olarak listelenen ülkeler? Bu stratejik olarak dayanır. Amerika Birleşik Devletleri ekonomik tahakkümünü kaybeder, bu nedenle askeri tahakküm ve kaynaklar üzerindeki kontrol çoğunlukla tahakkuk etmeye bağlıdır (genellikle “kullanmazsak, o zaman kimse olmaz” formülüne göre). Belarus ve Ukrayna Rusya’yı AB’den ayırıyorlar, kontrolleri AB’nin ABD’ye bağımlılığını güçlendiren Avrupa’ya hidrokarbon tedarikini potansiyel olarak kontrol etmelerini sağlıyor. Libya ayrıca Avrupa'ya da petrol sağlıyor.
Gürcistan ve Azerbaycan, Orta Asya cumhuriyetlerine nüfuz etmek için bir sıçrama tahtası olan ve Rusya ile Çin arasında, İran ile Çin arasında ulaşım arterlerine bir tehdit oluşturan, Rusya'nın güneyinin istikrarsızlaştırılması.
Suriye, İran’a saldırı için bir sıçrama tahtası, Türkiye’nin (giderek ABD’nin etki alanı dışına çıkmakta olan) ve İran arasında ilişkilerin kurulmasına engel teşkil ediyor. Ayrıca, Suriye, Akdeniz'deki tek Rus deniz üssüdür. İran, Hürmüz Boğazı'nı ve onun içinden - bütün Pers Körfezi'ni kontrol etme yeteneğidir. Yani, Avrupa ve Çin’e petrol tedariki kontrolü.
Motivasyon
AB, Rusya ve Çin, ABD’nin düşmesi durumunda hegemon statüsü için üç potansiyel yarışmacıdır (Çin en belirgin olanıdır). Bu nedenle, Birleşik Devletler, kendi ülkesini geliştirmek yerine, diğerlerini dengesizleştirmek ve yıkmak için bir düşüşe oynuyor. Hepsi, AB’de NATO’nun “müttefikleri” dahil.
Öyleyse, ABD'nin küresel taarruzunun dört hedefi: AB, Rusya, Çin ve İran. AB birkaç yıldır ekonomik olarak baskı altında kaldı (bu konuda çok fazla malzeme var, makaleyi şişirmeyeceğim), Rusya etrafında bir “istikrarsızlık kemeri” yaratıyorlar, Çin çevresinde benzer bir kemer oluşturmaya çalıştılar (başarısız oldu, bu nedenle, dönüşümlü olarak İran’ın Güney Çin Denizi’nin deniz blokajına geçtiler) korkutmaya, ikna etmeye çalışıyorlar (ikisi de, şimdiye kadar başarılı olamadı). ABD aceleci çünkü planlarının gerçekleşmesi için stratejik fırsat penceresi 2018'te kapanıyor - bu zamana kadar Rusya ordunun silahlanmasını tamamlamayı planlıyor ve Çin yeni uçak gemilerini piyasaya sürecek (çoğu özelliklerde eski Nimitz'i geçmesi gereken) .
Suriye'deki başarısızlık ABD'yi planlarını hızlı bir şekilde gözden geçirmeye zorladı. Özellikle Ukrayna’daki darbelerini hızlandırmak zorunda kaldılar (başlangıçta yılın 2015’inin seçimlerinde yapılması gerekiyordu). Bu acele nedeniyle, Rusya'yı stratejik güney denizlerine erişimden kesmek yerine, istemeden bölgedeki konumunu güçlendiren Kırım'ı “gönülsüzce” sundu.
ABD-Rusya ilişkileri
Bu noktada ayrı ayrı durmanız gerektiğini düşünüyorum çünkü ortak bir anlayış için önemlidir.
Belli bir noktaya kadar, Rus liderliği genellikle Amerikan kuralları tarafından oynadı. ABD'nin sakinleşeceğini ve Rusya Federasyonu'nu barışçıl bir şekilde küresel dünya sistemine koyacaklarını umarak Washington'a çeşitli tavizler vermek uzun zaman aldı. Fakat zaman geçtikçe, ABD, zafer ve cezasızlıkla sarhoş olmuş ABD, her şeyin kendilerine izin verildiğine ve ölçülemeden istediklerini alabilirler.
Kollektif Amerikan pozisyonunun son derece açık ifadesi, Samantha Power'ın şiddetli sözleriyle görülebilir, “Kaybeden taraf olduğunu unutmamalısın” dedi. Hepsi Amerikanın son on yıllardaki düşüncesinin özü. ABD’nin kendisi “sonsuza kadar zafer” olmadığını unutmamalıydı. Bunun yerine, baskı yapmaya devam ettiler (dolaylı olarak “trezheris” ve diğer mekanizmalar aracılığıyla).
ABD de dahil olmak üzere, Rusya’ya karşı saldırganlığa açıkça ve bariz bir şekilde hazırlık yapmaya devam etti - Avrupa’ya füze savunma sistemlerini yerleştirmek, Rus sınırlarına yakın askeri üslerini kurmak, komşularını ayarlamak (en azından denemek) ve liberal “beşinci sütunu” diplomatik kanallar aracılığıyla desteklemek Rusya Federasyonu içinde, onları “renk devrimi” nin başlangıcına ve bölücülüğe kışkırtıyor.
Dönüm noktası Kaddafi ile emsal oldu. Libyalı lider aslında Batı'ya teslim oldu, bütün taleplerini yerine getirdi, tazminat ve katkı paylaştı, Batılı şirketlerin ülkesinin derinliklerine girmesine izin verdi - ama yine de acımasızca idam edildi. Bundan sonra, Rusya Federasyonu liderliği (birkaç yıl önce dile getirdiğim) yamyamlarla pazarlık etmenin bir anlamı olmadığı sonucuna varmıştır - onlar hala yutulacaklar.
Bu noktadan itibaren, Rus liderliğinin söyleminin (sadece Putin’in değil, aynı zamanda diğer bir takım ikonik karakterlerin) ve eylemlerinin stratejisinin neredeyse anında nasıl değiştiği açıkça görülebilir. Rusya, ABD’nin Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin saldırısını engelleyen, orduyu yeniden şekillendiren ve ekonomiyi kendine güvenmeye ve yenilikçi kalkınmaya doğru yeniden yönlendiren bağımsız bir dış politika izlemeye başladı (evet, çok hızlı bir şekilde değil, küresel projeler hızlı bir şekilde yapılmıyor).
Rusya'nın rolü
Batı ve liberal medyaya sürekli olarak Rusya Federasyonu'na “saldırgan” deniyor. Aslında Rusya uzun zamandır derin ve elzem bir savunma içindeydi. Ve “saldırganlık eylemleri” olarak açığa çıkan şey aslında tamamen savunma operasyonlarıdır. Saakashvili’nin Tskhinval’a saldırısı, Rusya Federasyonu’na karşı bir saldırı eylemidir. Rusya Federasyonu sınırlarına füze savunma sistemleri koyma girişimleri, Rusya'ya karşı saldırganlık eylemleridir. Rusya Federasyonu'nda “bataklık devrimi” gerçekleştirmeye yönelik dış girişim, Rusya'ya karşı bir saldırganlık eylemidir. Paralı askerlerin Greenpeace’ten kutup kulelerine saldırması, Rusya’ya karşı bir saldırı eylemidir. Kiev Olaylar - Rusya'ya karşı bir saldırganlık eylemi.
Aslında, gerçek saldırganlar açıktır - Yugoslavya'yı bombaladılar, Afganistan ve Irak'ı işgal ettiler, Suriye ve Libya'da iç savaş başlattılar ve şimdi de Ukrayna'nın aşırı sağ milliyetçilerini silahlandırıyorlar. Amerika Birleşik Devletleri'nin tüm dünyaya ihtiyacı var ve daha azına katılıyorlar.
Ukrayna'nın rolü
Şimdi Ukrayna hükümetinin tüm güçsüz güçleriyle propagandası, “Rusya ile Ukrayna arasında bir savaş” olduğu fikrini şişiriyor. Bu meşhur bir yalan. Genel olarak Ukrayna bu olayların konusu değildir - sadece Amerika Birleşik Devletleri, AB, Rusya ve Çin'in çıkarlarının birleştiği bir alandır (bu onların çıkarlarının çarpıştığı alanlardan sadece bir tanesidir). ABD’li uşakları tarafından belirlenen görev, Ukrayna’yı her ne pahasına olursa olsun Rusya ile askeri bir çatışmaya sürüklemek veya ülke içinde bir iç savaşı serbest bırakmaktır.
Yarosh ve diğerlerinin “boruları havaya uçurmak” veya “nükleer enerji santrallerini havaya uçurmak” tehditleri, Rusya Federasyonu veya AB için (ve özellikle Ukrayna için) faydalı değil. Ancak Amerika Birleşik Devletleri için son derece faydalıdır ki bu da hem Rusya'yı hem de Avrupa'yı zayıflatacaktır. Bu "müziğe" kimin fayda sağladığını ve kimin sipariş ettiğini gösteren bir başka kanıt (ABD, dünyadaki dolaylı olarak terör örgütlerini dolaylı olarak destekliyor).
Aslında, ABD ile dünyanın geri kalanı arasında bildirilmemiş bir savaş var (AB’nin bir parçası, eylemsizlikle, yine de kendisini Amerikalıların müttefiki olarak görüyor, ancak yavaş yavaş çoğuna ulaşıyor). Ne kadar farklı kitle iletişim araçları ne olursa olsun, ne olursa olsun, gerçekte, ne yazık ki, çatışmanın Ukrayna partisi yok. Rus tarafı var ve Kiev'de iktidarı ele geçiren ve mal sahiplerinin talimatlarını dikkatlice takip eden Amerikan kuklaları var.
Bağımsız bir Ukrayna tarafını görmek isterdim, ancak henüz orada değil.