Matilda Müzikali (PG, 117 dakika)
Değerlendirme: *****
Karar: Coşkulu bir sevinç
Cam Soğan: Bıçaktan Çıkan Gizem (12A, 139 dakika)
Değerlendirme: ***
Karar: Hesaplanmış eğlence
Halihazırda her yerde hazır ve nazır olan Dünya Kupası haberlerine ara vermeye çalışıyorsanız diye, bir futbol benzetmesi için özür dileyerek başlayayım.
Akış devi Netflix, geçen yıl Roald Dahl’ın eski kataloğu için göz yaşartıcı 500 milyon dolar ödediğinde, pek çok kişi fazla ödediğini düşündü. Ancak Matilda The Musical, fantastik formda pahalı bir forvet gibidir; yatırım birdenbire kurnazca bir iş gibi görünür.
Bu film baştan sona coşkulu bir keyif, harika yazılmış, oynanmış ve koreografisi yapılmış ve hatta kötü şöhretli dispeptik Dahl’ı bile memnun etmiş olabilir.
Muazzam West End ve Broadway hitinden uyarlanmıştır, ancak bu her zaman ekranda başarı için bir reçete değildir. Dahası, yönetmen Matthew Warchus, Dahl’ın romanını sahne için en başta elden geçiren adamdır ve sözler, müzik ve sözler orijinal yazarlar Dennis Kelly ve Tim Minchin’e aittir, bu nedenle girişimde kolayca kısıtlayıcı bir teatral his olabilirdi. .
Bu film baştan sona coşkulu bir keyif, harika yazılmış, oynanmış ve koreografisi yapılmış ve kötü şöhretli dispeptik Dahl’ı bile memnun etmiş olabilir.
Bunun yerine Warchus, kötü bir müdireyi alt etmek için telekinetik güçleri kullanan dahi bir kız hakkında, yepyeni bir enerji olan hikayeyi anlatmak için kamerayı kullanıyor. Ekranda harika çalışıyor.
Yardımsever bir şekilde, tüm çocuklar muhteşem ve başrolde İrlandalı yeni gelen küçük Alisha Weir gerçek bir keşif. O harika ve tam olarak doğru görünüyor.
TV’de klasik film
DOKTOR JİVAGO (1965)
David Lean’in muazzam fotoğrafı, The Sound of Music tarafından tüm büyük Oscar’lara götürüldü, ama yine de beş tane aldı ve haklı olarak. Destanın tam tanımı. Ve Julie Christie hiç bu kadar güzel görünmemişti. Cumartesi, BBC2, 14:00
Matilda çok çekici olmamalı. Tüm iyiliğine rağmen, uygun bir şeytani çizgisi var. Genç Alisha bunu mükemmel şekilde yakalamış. Sadece 11 yaşında olduğunuzu ve her ikisi de Matilda’nın korkunç ebeveynleri olarak mutlak bir yuhalama olan Stephen Graham ve Andrea Riseborough tarafından uzaktan sahneye çıkmadığınızı ve hatta büyük hanımın kendisi Emma Thompson tarafından sahnelenmediğinizi hayal edin.
Kırık damarları, rengi solmuş dişleri, kıllı çenesi, rafa benzeyen göğüsleri ve devasa siyah çizmeleriyle Thompson, imparatorluğunun etrafında kasılarak kalplere korku salan bir tür (belirsiz) dişi Benito Mussolini olarak canavar kafa Agatha Trunchbull’u oynuyor. onun korkunç bakışlarıyla karşılaşmaya cesaret eden Matilda dışında herkesin.
Bu, sahne çalan bir rol armağanıdır (1996’da Pam Ferris’in müziksiz film versiyonunda oynadı) ve ilk olarak Ralph Fiennes’e teklif edildiği söyleniyor. Ancak Thompson, 1959’un İngiliz çekiç atma şampiyonu Bayan Trunchbull’a dönüşerek fırsatı yakalar ve parkın dışına fırlatır.
Matilda’nın berbat ebeveynlerini onun okula gitmesine izin vermeye ikna eden sevgi dolu, sempatik öğretmen Bayan Honey rolü, bazı yönlerden ikna edici bir şekilde oynaması daha zor bir karakter ama Lashana Lynch harika bir iş çıkarıyor.
Favori bir şarkıyı veya favori sahneyi seçmek zordur; hepsi o kadar esprili, o kadar kulağa ve göze hoş geliyor ki ara sıra başka bir harika film müzikali olan Carol Reed’in Oliver’ı yankılanıyor! (1968).
Ama bir seçim yapmak zorunda kalsaydım, Bayan Trunchbull’un şeytani imla testi ve ardından kripto-faşist marşı The Smell Of Rebellion olurdu.
Katılan herkese üç alkış, ama belki de hepsinden önemlisi, tüm bunları hayal ederek diğer inanılmaz derecede yaratıcı insanlara onun güçlü mirasının üzerine inşa etme şansı veren Roald Dahl’a.
Hamming: Matilda’nın ebeveynleri olarak Andrea Riseborough ve Stephen Graham
Glass Onion: A Knives Out Mystery’deki inanılmaz yaratıcı zihin, görünüşe göre gezegenin enerji krizini çözmenin eşiğinde olan Miles Bron (Edward Norton) adlı bir teknoloji milyarderine ait gibi görünüyor.
O kadar akıl almaz derecede zengin ki, salgından mustarip Fransız hükümetini kurtarmak için Mona Lisa’yı kiraladı. Ama o gerçekten iddia ettiği gibi zeki takunyalar mı?
İnsanlar ölmeye başladıklarında ortaya çıkan çarpık kimliğe bürünmeyi bulma ve çözme görevi, ilk kez üç yıl önce Knives Out’ta tanıştığımız, dünyanın en büyük dedektifi Benoit Blanc’a (Daniel Craig) düşüyor. Doğrusu ben ilk filmi tercih ettim; şakacı bir çekiciliği vardı, oysa bu biraz hesaplanmış görünüyor, bir olay örgüsüyle, hatta açıklayıcı geri dönüşlerle bile, kendi iyiliği için fazla çılgınca labirent.
Yine de, Craig yine müthiş, Louisiana aksanını ses biçiminde nane şekeri gibi ses çıkaracak şekilde hamlamaya devam ediyor. Bu kez Blanc’ın eşcinsel olduğunu (erkek arkadaşını ifşa eden kısacık yıldız kamera hücresine dikkat edin) ve Janelle Monae’nin canlandırdığı, Bron’un eski iş ortağı olan yardımcısı ile romantik bir ilgisi olmadığını öğrenmek büyük bir sürpriz değil.
Aksi takdirde, Bron’un soğan şeklindeki kristal bir sarayla taçlandırılmış Yunan adası ininde hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Şu anda esaretinde olan arkadaşlarıyla ve cebinde tanıştığı bir bara saygı duyarak tasarladı.
Doğrusu ben ilk filmi tercih ettim; şakacı bir çekiciliği vardı, oysa bu biraz hesaplanmış görünüyor, bir olay örgüsüyle, hatta açıklayıcı geri dönüşlerle bile, kendi iyiliği için fazla çılgınca labirent. Yine de, Craig yine harika, Louisiana aksanını hâlâ kullanıyor, böylece ses formunda nane şekeri gibi geliyor.
Moda tutkunu Birdie (Kate Hudson), politikacı Claire (Kathryn Hahn) ve sosyal medya yıldızı Duke’u (Dave Bautista) içerirler ve hepsi, Bron’un kendisi tarafından tasarlanan şeytani bir cinayet gizemi oyununu oynamak için adaya çağrılmışlardır. Gone Girl yazarı Gillian Flynn’den yardım aldığını kabul ediyor.
Senaryo, bunun gibi popüler kültürel referanslarla doludur ve bu, bazen sizi yazar-yönetmen Rian Johnson ve oyuncu kadrosunun seyircilerinden yüzde 25 daha fazla yuhalıyor olabileceğine dair yararsız bir şüpheye bıraksa da, onu çok eğlenceli kılar.
Matilda bugünden itibaren sinemalarda. Glass Onion: A Knives Out Mystery önümüzdeki çarşambaya kadar sinemalarda, ardından 23 Aralık’tan itibaren Netflix’te.
İki azimli muhabir MeToo ayaklanmasını nasıl ateşledi?
Dedi (15, 129 dakika)
Değerlendirme: **
Karar: Yarısına göre çok değerli
2015 yapımı Spotlight filmi, Boston Globe’un Katolik rahipler tarafından sistematik olarak çocuklara yönelik cinsel istismarı ifşa etmesini anlatıyor ve Akademi Ödülleri’nde haklı olarak En İyi Film seçildi.
She Said, New York Times’ın Hollywood yapımcısı Harvey Weinstein’ın düşüşüne yol açan ve MeToo hareketini ateşleyen soruşturması için aynı şeyi yapmaya çalıştığını söyledi. Ama herhangi bir Oscar almayacak.
Kötü bir film olduğundan değil. Çok iyi oynanıyor. Ancak Spotlight ve diğer büyük “gazete usulü”, All The President’s Men’in (1976) aksine, bir gerilim olarak sayılmayacak kadar dramatik bir şekilde durağan, fazla bilinçli bir şekilde değerli.
Carey Mulligan ve Zoe Kazan, Weinstein tarafından taciz edilen aktrislerin ve diğer kadınların izini süren ve onları kendi hikayelerini anlatmaya ikna eden iki azimli Times muhabiri Megan Twohey ve Jodi Kantor’u canlandırıyor. Alman yönetmen Maria Schrader’ın, senaryosunu İngiliz oyun yazarı Rebecca Lenkiewicz’in yazdığı film, kendi yazdıkları She Said adlı kitaptan uyarlandı.
Haber kaynakları: Carey Mulligan ve Zoe Kazan
Kitap adına konuşamam, ancak filmin sorunlarından biri, genel olarak araştırmacı gazeteciliği ve özel olarak Twohey ve Kantor’u yüceltirken, ‘benzersiz satış noktasının’ seyreltilmiş olmasıdır. Günümüzün Woodward ve Bernstein’ının beyzboldaki yozlaşmayı ya da hemen hemen her şeyi kazmış olabileceği hissine kapıldım, çünkü hikaye için en önemli görünen şey onların cesur azimleri ve hatta çocuk bakımı sorunlarının üstesinden nasıl geldikleri. Kantor) ve doğum sonrası depresyon (Twohey) ile başa çıkmak için.
Yazık, çünkü hala anlatılmaya değer bir hikaye. Ama MeToo yorgunluğu başlıyor olabilir, çünkü She Said zaten ABD gişesinde muhteşem bir şekilde bombalandı.
Güzel genç yamyamlar
Bu yılki Venedik Film Festivali’nde izlediğim Bones And All (18, 130 dakika, ****) filminin sonunda hala orada bulunanlar filmi coşkulu bir şekilde alkışladılar. Ancak birkaç kişiden daha fazlası vardı, bu yüzden uyarıda bulunun: kesinlikle ürkütücü bir hal alıyor.
Gerçekten, bu bir farka sahip bir vampir filmi, buradaki fark, buradaki vampirlerin yamyam olmaları ve insan etiyle ziyafet çekmeye programlanmış olmaları. Aynı zamanda bir yol filmi ama Bob Hope ve Bing Crosby’nin tanıyacağı bir film değil.
Ayar, Maren’in (Taylor Russell) uzun süredir kayıp olan annesini ararken Lee’ye (Timothee Chalamet) takılıp aşık olduğu Reagan dönemi Amerika’sıdır. Aç Bonnie ve Clyde gibi birlikte bir suç çılgınlığına girişirler. Mark Rylance’ın harika bir şekilde canlandırdığı tüyler ürpertici yaşlı bir adam tarafından aktarılan yazılı olmayan bir kural olmasına rağmen ikisi de ‘yiyicidir’: ‘Asla, asla, bir yiyen yemeyin.’
Araya girmek: Taylor Russell ve Timothee Chalamet’in insan eti zevki var
Bazı harika oyunculukların yardımıyla (Chloe Sevigny ve Michael Stuhlbarg gibi küçük yardımcı rollerde bile) yönetmen Luca Guadagnino bir şekilde alışılmadık bir hikayeyi heyecan verici bir şekilde gerçek hissettiriyor. Muazzam derecede kapsayıcı bir film, inandırıcı derecede ürkütücü ama kesinlikle tüm aile için eğlenceli diyeceğiniz türden değil.
Strange World (PG, 102 dakika, **) da değil, ama tam da öyle olmaya çalışıyor. Çevre, genç cinselliği, babalığın sorumlulukları ve daha pek çok şey hakkında o kadar çok ‘mesaj’ kutusunu işaretlemeye o kadar çaresizce çalışan bir Disney animasyonu ki, mutlak bir karmaşa olmasa da, o zaman yalnızca belli belirsiz bir tutarlılıkla sonuçlanıyor.
Ancak, Clade ailesinin üç nesli (Dennis Quaid, Jake Gyllenhaal ve Jaboukie Young-White tarafından seslendirildi) uçan denizanası ve daha pek çok şeyden oluşan garip bir diyarda güçlerini kurtarma arayışı içinde güç kazandıkça, bu uzman animatörler en azından iyi görünmesini sağlıyor. onların yaşam biçimi.
Kaynak: | Dailymail.co.uk
Kaynak : https://www.soundhealthandlastingwealth.com/celebrity/brian-viner-reviews-matilda-the-musical/