Kendimi ait hissedebildiğim ve biraz olsun yalnız kalabildiğimi düşündüğüm yerleri seviyorum. Örneğin, Avrupa yakası daha kalabalık. Anadolu yakası da öyle ama insan mesela sabah beşte Moda sahile bisikletle inip banklara yatabiliyor. Kayalıklarda tek başına rahatsız edilmeden kahve içip müziğini dinleyebiliyor.
İnsanın saçlarını kısacık kestirmesi de böyle. Uzun saç olunca insan düşüncelerini, duygularını, günahlarını saçlarının arkasına saklayabiliyor. Kısa saç ise sanki insanın kendiyle yüzleşmesi gibi. Saklayacak bir şeyin yok oluyor sanki. Cam berraklığı.
Burgazada’da Madam Martha Koyu var. Oraya yalnız gitmek insana huzur veriyor. Kısa bir kamp yapıyorsun. Bu koya ilk gittiğimde hikayesini bilmiyordum. Yazın gitmiştim. Biraz tepelik bir yer var, ordan suya atlamıştım, akşamüstü idi.
Ayışığı altında üzerimde hiç bir yük olmadan yüzerken, uzay boşluğunda ve ağırlıksız hissetmiştim, çok güzeldi.
Madam Martha ise bu koya gelir, koyda çıplak gezer ve denize çıplak girermiş.
Buket Uzuner'in bir kitabı var, "Ayın En Çıplak Günü" diye. Onda bir hikayede kadın, ayışığında denize giriyordu. Bu kitabı yanıma almıştım, o koya bir daha gittiğimde.