"Üstesinden gelmek". Kahramanımıza mükemmel uyan bu kelime. Kaderin bu uçağı ciddi şekilde rahatsız ettiğini söylemek, hiçbir şey söylememektir. Zamanına göre gerçekten iyi olan uçak, hızlı gelişimin kurbanı oldu havacılıksavaştan kaynaklanmaktadır.
Bu arada, Blenheim girdi tarihDünya Savaşı'nda ilk muharebe görevini uçuran ilk RAF uçağı olarak. 3 Eylül 1939'da oldu. İngiltere Başbakanı Chamberlain radyoda ulusa seslenip İngiliz vatandaşlarına ülkenin Almanya ile savaşa gireceğini duyururken, Uçuş Görevlisi McKerson ve ekibi zaten ana Alman üssünü fotoğraflamak için Blenheim'da uçuyordu. filo Wilhelmshaven'da.
Ve hemen ertesi gün, "Blenheims", Alman gemilerini bombalamak için zekasıyla yola çıktı. Ve ilk kayıpları onlar yaşadı. Genel olarak, Wilhelmshaven'a yapılan baskınlar, önemli kayıplar ve mütevazı başarılardan daha fazlası için olmasa da, Blenheim pilotları için çok yaygın bir şey haline geldi.
Ama - her zaman olduğu gibi, tarihe geçiyoruz.
Ve 1933'te, Bristol şirketinin baş tasarımcısı Frank Barnwell, hafif bir yolcu uçağı, 500 hp kapasiteli iki Bristol Aquila I motorlu tamamen metal bir tek kanatlı uçak için bir proje geliştirdiğinde başladı. her biri.
Uçak orijinal adını "Tip 135" aldı ve 1934'te yavaş yavaş maket şeklinde inşa edildi ve hatta 1935'te uluslararası Paris hava fuarında gösterilmesi planlandı. Daily Mail'in sahibi Lord Rosemere, uçakla ilgilendi ve uçağı, gazetesini Avrupa şehirlerine ulaştırmak ve uçuş ücretini ödeyebilecek iş adamlarını taşımak için kullanmak istedi. Type 135, bu tür amaçlar için ideal olarak uygundur.
Lord Rosemere, uçağın yaratılmasını finanse etti. Uçuş menzilinden memnun değildi ve uçak biraz değişti: hava direncini azaltmak ve her biri 640 hp kapasiteli daha güçlü Bristol "Mercury" VI motorlarını kurmak için gövde bölümü azaltıldı. her biri. Proje Tip 142 olarak adlandırıldı. Aynı zamanda, Bristol, Tip 143 adı altında askeri uçağın bir versiyonunu geliştirmeye başladı.
Aniden uçak havalandı. Beklenen 290 km/s yerine otomobil beklenmedik bir şekilde 482 km/s üretti. Ordu, özellikle "Tip 143", motor kaportalarına geri çekilebilir iniş takımlarına ve kanatlarda kalkış ve iniş mesafesinde bir azalma sağlayan büyük kanatlara sahip olduğundan, yenilikle hemen ilgilenmeye başladı. Ek olarak, pilot mükemmel bir görüş açısına sahipti.
Uçuş testleri, maksimum yük ile uçağın 458 km / s hıza ulaştığını ve boş bir arabanın 494 km / s geliştirebildiğini gösterdi. Ordu her şeyi beğendi ve Eylül 1935'te Havacılık Bakanlığı, Bristol "Blenheim" Mk I adlı 150 uçak için bir sipariş verdi.
Type 143'ü gerçek bir bombardıman uçağına dönüştürmek için alçak kanattan orta kanata dönüştürüldü. Bu, gövdeye bir bomba yuvası yerleştirmeyi mümkün kıldı.
Pilot ve navigatör-bombardıman pruvaya yerleştirildi. Bombardımanın çalışma yeri pruvada, sancak tarafındaydı. Yayın alt yüzeyine ek cam yerleştirildi.
Uçağın savunma silahı, gövde gargrotosunda, kanadın arka kenarına yakın bir yerde bulunan bir üst taretten oluşuyordu. Tarete 7,62 mm Vickers K makineli tüfek yerleştirildi. Bu tür ikinci makineli tüfek sol kanada yerleştirildi, pilot bu makineli tüfekten ateş etti.
Savunma silahları en zayıfıydı. Uçağı düşman avcılarından korumak için kesinlikle yeterli değildi. Ancak, İngiliz Hava Departmanı'nda bombardıman uçaklarının savaşçılarla çatışmaya girmeyeceğine dair güçlü bir inanç vardı. Bunun için kapak savaşçıları olacak.
İngilizlerin Hurricane ve Spitfire, Almanların Messerschmitt Bf-109'a sahip olması bakanlığın vahşi doğasında kimseyi rahatsız etmedi ve silahlar o seviyede kaldı. Ve bu sevindirici haber üzerine bakanlık 343 uçak daha ihale etti. Şok çalışması için ek bir teşvik, Bristol'ün dost ülkelere uçak tedariki için sözleşmeler imzalama izniydi. Doğal olarak, Kraliyet Hava Kuvvetleri için verilen emirleri yerine getirdikten sonra.
Blenheim Mk I'in İngiliz Hava Kuvvetleri filosuna ilk teslimatları Mart 1937'de başladı.
Bu, RAF'ın uçuş personelinin makineleri büyük bir sevinçle karşıladığı anlamına gelmez. Tam tersi. Bu, uçağın çok sıra dışı düzeninden kaynaklanıyordu.
Bristol Blenheim Mk I bombardıman uçağının mürettebatı klasik olarak üç kişiden oluşuyordu. Pilot, kokpitin sol tarafında oturuyordu. Önünde solda ana kontrol paneli vardı - ek bir tane. Ön panelin alt kısmında pusula ve motor kontrol kolları ve pervane yunuslama kontrolü bulunuyordu. Ve burada, yerde, hidrolik sistemin kontrol kolları vardı.
Öyle oldu ki, iniş takımı ve kanat serbest bırakma kontrol kolları çok yakındı ve bu genellikle kalkış sırasında iniş takımı yerine kanatların çıkarılmasına neden oldu, bu da arabanın durmasına ve bazen bir felakete yol açtı. . Ve pervanelerin eğiminin yanlış montajı, uçakların hiç havalanmamasına ve pistten çıkmasına neden oldu.
Öyle oldu ki, "Blenheim" çok çığır açan bir uçak haline geldi. Önüne gelen her şey, sabit iniş takımları ve tahta pervaneleri olan çift kanatlı bombardıman uçakları, inanılmayacak kadar basit görünüyordu. Blenheim, kanatları, hidrolik sistemi ve diğer karmaşıklıkları ile çok zor ve acil durum uçağı olarak kabul edildi. Çok sayıda kontrol pilotların kafasını karıştırdı ve kazalara ve felaketlere yol açtı.
İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasıyla birlikte Bristol ve Blenheim şirketleri paralel olarak İngiliz Hava Kuvvetleri için 650 uçak ve ihracat için 44 uçak üretmişti. Finlandiya 12 uçak satın aldı, 30 uçak Türkiye'ye teslim edildi ve 2 uçak Yugoslavya tarafından satın alındı. Yugoslavlar ayrıca bir üretim lisansı satın aldı ve 48 araç daha üretti. İkinci Dünya Savaşı sırasında Yugoslav Blenheims ağır kayıplar verdi ve ülkenin işgalinden sonra hayatta kalan araçlar Hırvatistan'a transfer edildi.
Blenheims ayrıca Finlandiya'da üretildi. 55 uçak üretebildiler. Bu uçaklarda, İngilizlerden farklı büyüklükte Amerikan ve İsveç yapımı bombaların kullanılabilmesi için genişletilmiş bir bomba bölmesi yapıldı.
Ayrıca, uçak İngiltere'de "AVRO" şirketi tarafından üretildi. 10 Blenheim Finlandiya'ya, 30'u Romanya'ya ve 22'si Yugoslavya'ya gönderildi. AVRO, 1940 yılında bu uçakların üretimini durdurdu.
Blenheims'in üçüncü İngiliz üreticisi Speke'deki Rute Securities Limited idi. 318'si Yunanistan'a, 24'si Romanya'ya olmak üzere 2'ü yurtdışına giden 22 uçak üretti.
Blenheim'ların muharebe kullanımı da çok zordu. Yaratıldığı sırada, yani 1935'te bu uçak, o zamanın herhangi bir çift kanatlı avcı uçağından kolayca ve doğal olarak uzaklaşabilirdi. Ancak 1939'da artık en yeni savaşçılardan kaçamadı, dahası onlarla savaşamadı.
En kötüsü Uzak Doğu'da, Blenheim'ların Japon A6M2 Zero'ları tarafından basitçe parçalandığı kolonilerdeydi. Orta Doğu'da, İtalyanların orada modern uçakları olmadığı için işler biraz daha iyi gitti. Avrupa'da, 109. ve 110. Messerschmitt'ler de bombacı için şans bırakmadı.
Uçağa daha fazla atış noktası yerleştirmeye çalıştılar, ancak bu kaçınılmaz olarak uçuş performansının bozulmasına neden oldu. Doğal olarak bu sorunu daha güçlü motorlar kurarak çözmeye çalıştılar. Genel olarak - bir daire içinde normal koşu.
"Blenheim" hizmetine yeni başladığında, İngiliz ordusunun sayısız testine dayanarak, uçağın herhangi bir savaşçıyı kolayca bırakacağı hatalı bir sonuca vardı. Bu, Hawker'dan "Fury" ve Gloucester'dan "Gladiator" adlı çift kanatlı savaşçılarla karşılaştırıldıkları için oldu. Çok pahalıya mal oldu.
Bu arada, Almanlar da aynı duruma sahipti. Dornier Do.17 ve Heinkel He.111'in İspanya İç Savaşı sırasında çift kanatlı savaşçılara karşı bir savaş durumunda başarılı testleri, Almanların hem küçük silahların teçhizatında hem de bombardıman uçaklarının kullanımında hatalar yapmasına neden oldu. Luftwaffe, bu tür yüksek hızlı araçların avcı örtüsü olmadan oldukça normal bir şekilde kullanılabileceğine ikna olmuştu.
Britanya Savaşı, Luftwaffe için çok derin bir hayal kırıklığı oldu.
Bu nedenle, "Blenheims" kullanımı, İkinci Dünya Savaşı'nın Doğu sektörüne düştü. Yakın, Orta ve Uzak Doğu, Afrika'daki savaş tiyatroları.
İtalya Büyük Britanya'ya savaş ilan ettiğinde, Blenheim'lar ve Wellington'lar Afrika'daki bombalama gücünün belkemiğini oluşturdular. Mısır, Libya, Yunanistan - orada bu uçaklar çeşitli savaş misyonları gerçekleştirdi. Yunanistan'da her şey özellikle üzücüydü, çünkü Luftwaffe'nin filoları oraya taşındı ve İngiliz bombardıman uçakları çok ağır kayıplar verdi.
Örneğin, Girit'teki Blenheims, Luftwaffe baskınları tarafından tamamen yok edildi.
Kuzey Afrika'da, Blenheim'lar İtalyan kuvvetlerine ve Rommel'in birliklerine karşı çıktılar, ancak Bf 109E Msserschmitts bombardıman uçaklarına karşı hareket ettiğinden orada bile kayıplar çok ağırdı.
Kuzey Afrika ve Orta Doğu'daki düşmanlıkların ilk aşamasında, Blenheim Mk I genellikle İngiliz birimlerindeki tek modern bombardıman uçaklarıydı. 1941'in sonunda, yavaş yavaş geri çekildiler ve daha modern Vickers Wellington, Martin Maryland ve Martin Baltimore uçakları ile değiştirildiler.
Uzak Doğu'da, "Blenheims" in çoğunun savaşlara katılmak için zamanları bile yoktu, yerde yok edildi. Savaşın ilk gününde, Japonlar Malezya'daki İngiliz filolarını çok inceltti. Hayatta kalan uçaklar sonunda havada Japon savaşçıları tarafından bitirildi.
Burma'da İngiliz bombardıman filoları Tayland'daki Japon üslerine saldırarak harekete geçti. Japonlar Magwe havaalanına 200 bombardıman uçağıyla saldırdığında ve yerde birkaç düzine Blenheim'ı yok ettiğinde, Blenheim'ların çoğu yine yerde yok edildi.
Burma kampanyasının sona ermesinden sonra, Blenheim Mk I, eğitim uçağı rolünde kalan muharebe birimlerinden neredeyse kayboldu. Blenheim IV uçakları onların yerini almaya başladı.
Bu uçak, ilk Blenheim'ın daha ileri bir gelişimi değildi, Blenheim IV üssü, Kıyı Komutanlığı için bir keşif bombacısı olarak geliştirilen Bristol Type 149 projesidir. Bu uçağın eski Avro Anson'ın yerini alması ve Bristol Beaufort torpido bombardıman uçağına ortak olması gerekiyordu.
Type 149, Blenheim Mk IV'ün ana ayırt edici özelliği haline gelen uzun gövde burnuna sahipti. Gövde, kokpit kanopisi nedeniyle 0,91 m daha uzun hale geldi. Bu sayede navigatörün yeri sol taraftaki ilk modelde olmayan bir masa ile donatıldı ve sağ tarafa bir bomba dürbünü yerleştirildi.
Bristol'de motoru seçmek çok uzun zaman aldı, bu yüzden Kıyı Komutanlığı, İngiltere'ye çok iyi hizmet eden ABD'den Hudsons'ı satın aldı.
Ve sonunda Type 149, De Havilland'ın üç kanatlı değişken hatveli pervanelerini döndüren 995 hp Mercury XV hava soğutmalı motorlarla donatıldı. Bu modifikasyonlar, uçağın maksimum kalkış ağırlığını 6800 kg'a çıkardı ve bu da kalkış sırasında sorun yarattı.
Maksimum yükte, motorlar arızalanırsa uçak düşebilir ve bu da üzerine acil iniş yapmak neredeyse imkansız hale gelir. Bu sorunu çözmek için, harici yakıt depoları, kanadın arka kenarına yakın yerleştirilmiş tahliye borularıyla donatıldı. Kesintili bir kalkış durumunda, aracın ağırlığını izin verilen sınırlara getirerek yakıtı hızlı bir şekilde boşaltmayı mümkün kıldı.
Bombardıman uçaklarına ihtiyaç o kadar fazlaydı ki Hava Kuvvetleri, testlerin bitmesini beklemeden dördüncü modelin fırlatılmasını talep etti.
Test sonuçlarına göre, Mk IV'ün maksimum hızı, Mk I'den daha az olan 363 km / s idi. "Bir" biraz ama daha hızlıydı. Pilotlar, Alman savaşçılarla buluşurken buna ikna edilmek zorunda kaldı. Blenheim IV, kendisi için savaş eskortu gerektiriyordu.
Ama olumlu yönleri de vardı. Blenheim Mk lV'nin uçuş menzili, Mk I için 2 km'ye kıyasla 350 km'ye yükseldi, ancak artan ağırlık nedeniyle bombardıman uçağının tavanı 1'dan 810 m'ye düştü.
Genellikle bomba yükü, bomba bölmesinde dört adet 113 kg veya iki adet 226 kg bombadan oluşuyordu.
"Blenheim" Mk IV, tüm sonuçlarıyla birlikte Fransa'da konuşlu birimlerle hizmete girmeye başladı ve bazıları Büyük Britanya'daki Bombardıman Komutanlığının emrine gitti.
Fransa'da, "Blenheims" mürettebatı, "garip savaş" sırasında savaş çalışmaları açısından özellikle gergin değildi. Ancak Bombardıman Komutanlığı uçakları, savaşın başlamasından hemen sonra muharebe çalışmalarına başladı. 4 Eylül 1939'da, on Blenheims Mk IV, Wilhelmshaven'ı ziyaret etti ve Alman gemilerine saldırdı.
500 kiloluk bombaların (226-kg) Alman gemileri için büyük bir tehdit oluşturmadığı söylenmelidir. Düşen Blenheim en fazla hasara neden oldu. Hangi "Emden" kruvazörünün yanına çarptı. Genel olarak, 10 bombardıman uçağından 8'i uçaksavar ateşi ile vuruldu.
Blenheim'ı denizaltı karşıtı savaşa uyarlama girişimleri vardı. Uçakta radar istasyonlarının bulunmadığı göz önüne alındığında, görsel arama, en hafif tabirle etkisizdi. Bununla birlikte, "Blenheim" bir kez daha istatistiklerde ilk oldu, çünkü bu özel uçağın bombaları, İkinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz pilotlar tarafından tahrip edilen ilk denizaltı olan Alman denizaltısı U-11'i 1940 Mart 31'ta batırdı.
Avrupa'daki savaş sonunda Blenheim'ların gruplar halinde yandığı bir şenlik ateşine dönüştü. Operasyon tiyatrosu boyunca, İngiliz Hava Kuvvetleri bu uçakları kullandı. Norveç, Belçika, Hollanda, Fransa - her yerde gerçekleştirilen operasyonların raporları hayal kırıklığı yarattı. 7 üzerinden 9, 11 üzerinden 12, 8 üzerinden 12 - bunlar kayıp raporlarıydı.
"Blenheim" ın savunma silahlarının hiçbir şeyden tamamen aciz olduğu ortaya çıktı. Filonun koordineli barajının bile bir etkisi olmadı. 12 7,7 mm makineli tüfek yeterli değil.
Savaşçı koruması vardı, ancak yine savaş öncesi kılavuzlara göre konuşlandırıldı. Ve Almanların sayısal bir üstünlük yaratmayı nasıl bildiklerini zaten biliyoruz. Bu nedenle, Luftwaffe, İngiliz savaşçılarının savunmasına kolayca nüfuz etti ve bombardıman filolarını parçaladı. Ve bombardıman uçaklarının kullanımının ortalama yüksekliği, Alman uçaksavar silahlarının zaferlerden paylarını toplamasına izin verdi.
Doğal olarak bu durum saha değişikliklerini de gerektirdi. Mürettebat, uçağı bir şekilde avcılardan korumak amacıyla, motor yerlerine, kuyruk ünitesinin altına, motor kaportalarına ve kanatların altına makineli tüfekler yerleştirdi. Doğal olarak, bu makineli tüfeklerin dolaylı ateşi tamamen psikolojik bir etkiye sahipti. Navigatörün ondan ateş edebilmesi için uçağın burnuna hafif bir makineli tüfek takma durumları vardı.
Genel olarak, her şey üzücüden daha fazlasıydı.
Bristol sorunları biliyordu. Aptal olmayan insanlar, bir tüfek kalibreli makineli tüfek, özellikle savaşçılarda giderek daha fazla zırhın ortaya çıkması göz önüne alındığında, hiçbir şey olmadığını anladılar.
Ve Kraliyet Hava Kuvvetleri'ne çok sayıda düşürülen uçağa mal olan "Fransa Savaşı" ndan sonra, "Bristol", "Blenheim" silahını güçlendirme çalışmalarını tamamladı. Uçak, Bristol B Mk IV taretlerinde 7,69 mm Browning makineli tüfeklerden oluşan ikiz taretlerle silahlandırılmaya başlandı.
Alt yarım küreyi korumak için, bir çift 54 mm Browning makineli tüfek içeren bir Fraser-Nash FN7,69 karın tareti kullanıldı. Taret, alt gövdenin sağ tarafına yerleştirildi. Acil bir durumda taret düşürüldü ve mürettebat oluşturulan ambardan uçağı terk edebilirdi.
Blenheim'ların büyük kayıpları sadece zayıf savunma silahlarından kaynaklanmıyordu. Blenheim'ların mürettebatı için zırhı veya yakıt tankları için koruması yoktu. Tanklar ancak 1940'tan sonra, birçok bombardıman uçağının kaybedilmesinden sonra korunmaya başlandı.
1941 ve 1942'de "Blenheims" Danimarka, Hollanda, Norveç ve Almanya'daki bombalama operasyonlarında yer aldı. Beaufighters ve Mosquito ile birlikte teslim edilen Alman gemilerinde çok sayıda grev uygulaması vardı. Torpidolar, füzeler ve bombalar aynı anda Alman gemilerine oldukça ciddi hasar verdi.
Hava savunması karşısında alçak irtifa uçuşları, konvoylar için avcı örtüsü, Alman gruplarında hava savunma gemilerinin ortaya çıkması - tüm bunlar Blenheim filolarının kayıplarında bir artışa yol açtı.
1942'de daha modern çift motorlu bombardıman uçaklarının ortaya çıkması, İngiliz komutanlığının Blenheim'ları terk etmesine ve onları daha verimli makinelerle değiştirmesine neden oldu.
Kuzey Afrika'da, Blenheim'lar daha uzun süre çalıştı. Bunun başlıca nedeni, Avrupa'da olduğu gibi böyle bir muhalefetin olmamasıydı.
Blenheim'larla donanmış Afrika birlikleri, esas olarak Rommel'in ve İtalyanların birliklerine karşı çıktı ve ayrıca tedarik filosuna karşı grevler yaptı. Sonuçlar oldukça etkiliydi, Afrika'daki İtalyan-Alman grubunun tedarik filosu gemilerin yaklaşık% 65'ini kaybetti. Ama yüksek bir fiyata geldi. Blenheim'ların mürettebatındaki kayıplar her zaman olduğu gibi çok yüksekti.
Şubat 1942'nin sonunda, Afrika'da sadece birkaç Blenheim Mk IV filosu kaldı. Uzak Doğu'ya çok sayıda uçak yerleştirildi ve geri kalanı Douglas A-20 Boston'da yeniden donatılmaya başladı.
1942'de Doğu Hint Adaları'na konuşlandırılan Blenheim'lar konvoylara eşlik etti, keşifle uğraştı ve Malezya'daki eski İngiliz üslerine saldırdı. Buna ek olarak, Blenheims, Sumatra'yı işgal eden Japon filosuna karşı konuşlandırıldı. İngiliz bombardıman uçakları birçok Japon gemisini batırdı, ancak bu Japonların ilerlemesini engellemeye yetmedi.
Blenheim'ların büyük kısmı hem Japon saldırıları sırasında hem de Japon bombardıman uçaklarının bombaları altındaki hava limanlarında yok edildi.
Ocak 1940'ta Bristol, Blenheim Mk IV'e dayanan bir saldırı bombacısı projesi sundu. Uçağın bombalarla ve dört makineli tüfek bataryasıyla silahlandırılması gerekiyordu.
Taktik destek uçağı projesine Type 149CS adı verildi. Mürettebat iki kişiden oluşuyordu, 272 kg ağırlığında bir rezervasyon yapıldı, burun camını kaybetti ve oraya dört adet 7,69 mm makineli tüfek yerleştirildi. Motorlar 920 beygirlik Mercury motorlarıydı.
"Beasley" Mk 1 olarak adlandırılan uçak, testler sırasında 423 km/s hız gösterdi. Ancak 920 hp kapasiteli "Merkür" XVI'dan beri büyük zorluklarla ustalaştı, daha sonra ilk makineler 840 hp kapasiteli "Mercury" XV'yi kullandı. Beasley'nin artan ağırlığı göz önüne alındığında, doğal olarak uçuş özelliklerinde bir bozulma bekleniyordu.
Uçak üretimi Ekim 1941'de başladı. Hava Bakanlığı, Beasley adını terk etmeye ve uçağı Blenheim Mk V olarak belirlemeye karar verdi. 1 uçağın üretimi için bir sözleşme imzalandı, ancak Temmuz 195'e kadar 1943 uçak üretildi.
Blenheim Mk V, Boston veya Ventura filolarının yeniden donatılmasından önce Kuzey Afrika'da kullanıldı, ancak bazı filolar bu uçağı 1944'e kadar kullandı.
Orta Doğu'da, Aden merkezli Blenheim filoları, ağırlıklı olarak denizaltı karşıtı devriyeler ve düşman gemilerine karşı mücadele ile meşguldü.
Uzak Doğu'da, Hindistan ve Burma merkezli Blenheim Mk V ile donanmış filolar 1943'ün sonuna kadar kullanıldı. Sonra daha modern uçaklarla donatıldılar.
Büyük Britanya'da, Temmuz 1945'e kadar meteorolojik ve eğitim birimlerinde bir dizi Blenheims Mk V kullanıldı. Ancak genel olarak, uçak 1944'ün ortalarında hizmetten çekildi.
Bu, Blenheim orta bombardıman kariyerinin sonuydu.
Kariyerinin başında oldukça gelişmiş ve modern bir bombardıman uçağıydı. Daha gelişmiş uçaklara yol açan teknik ilerlemeyle mahvoldu.
İngiliz pilotlar açıkçası üzgündü. Alman ve Japon uçakları tarafından önlenirse hayatta kalma şansı olmayan bir araçta muharebe görevlerinde uçtular. Blenheim'ların büyük kayıpları, onlarla birlikte çok sayıda mürettebat aldı.
İngiliz Havacılık Bakanlığı'nın yanlış hesaplamaları insan kayıplarına yol açtı, ancak bu çok başarılı olmayan uçaklarda düşmana maksimum hasar vermeye çalışan İngiliz pilotlarına, denizcilerine ve topçularına haraç ödenemez.
Sorun, İngilizlerin başka orta bombardıman uçağına sahip olmamasıydı. Blenheim ana haline geldi silah RAF'ta İkinci Dünya Savaşı'nın ilk dört yılında.
LTH "Blenheim" Mk IV
Kanat açıklığı, m: 17,17
Uzunluk, m: 12,98
Yükseklik, m: 3,00
Kanat alanı, м2: 43,57
Kütle, kg
- boş uçak: 4 441
- normal kalkış: 6 803
Motor tipi: 2 х Bristol "Merkür" ХV х 840 hp
Maksimum hız, km / s: 428
Seyir hızı, km / s: 319
Pratik menzil, km: 2 350
Tırmanış hızı, m / dak: 412
Pratik tavan, m: 8 310
Mürettebat, pr: 3
silahlanma:
- beş adet 7,7 mm makineli tüfek (1 sol kanat konsolunda, 2'si mekanik kontrollü sırt taretinde ve 2'si arka yarım kürede ateşlemek için burun altındaki tarette uzaktan kumandalı);
- bomba bölmesinde 454 kg'a kadar ve harici süspansiyonlarda 145 kg'a kadar bomba.