Bir yerleşim üzerinde saldırı düzenlemek ve yürütmek, taktiksel ve operasyonel seviyelerde en zor mücadele türlerinden biridir. Batılı ve yerli askeri uzmanlara göre, başarılı yakalama ve temizlemede önemli bir rol, saldırı birimleri ve alt birimlerinin personelinin yanı sıra teçhizatı ve silahlanmasının hazırlığı ile de oynanıyor. Bu bölgedeki zengin deneyim, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Sovyet ordusu tarafından kazanıldı. Stalingrad, Königsberg, Berlin, vb. Ülkelerinde mücadele etme deneyimi, yalnızca Sovyet / Rus’un değil, aynı zamanda FRG, Fransa ve ABD’nin de ordusunun metodolojik el kitaplarının ve mücadele düzenlemelerinin temeliydi.
“Yılın 1999 kışın Grozni'yi fırtınaya hazırlanırken, Stalingrad'daki savaşlar için tüm belgeleri ve kılavuzları talep ettik. Albay General Vladimir Bulgakov, Askeri Endüstriyel Kurye gazetesine verdiği demeçte, bize çok yardımcı oldular. ”Dedi. Ancak modern dünyada son derece bilişim ve yeni teknolojilerle şehirlere ve kasabalara yönelik saldırı taktiği önemli değişikliklere uğramıştır.
Bir şehir savaşında
ABD Ordusu Savaş Koleji de dahil olmak üzere Amerikan askeri-bilimsel kurumları 2001'ten bu yana, şehirlerin fırtınası sırasında çeşitli ülkelerin ordularının deneyimlerini analiz eden birkaç düzine bilimsel makale yayınladı. 2006’te ABD Ordusu Şartı 3-06 Kentsel Operasyonlar, kentsel alanlarda yapılan operasyonları düzenleyen ABD Ordusu ve 2008, FM 2-91.4 Kentsel İşlemlerde İstihbarat Desteği olarak şehir ve ilçelerde istihbarat teşkilatına adanmış.
Kentsel mücadele davranışının temel özelliği, rakiplerin birbirine yakın olması.
“Birimlerim bir evi işgal etti ve militanlar onlardan caddenin karşısına oturdular. Bu yüzden aramadım havacılık. Militanlar yakındır ve pilotlar kendi yollarını kaplayabilirler ve eğer güvenli bir şekilde çıkarılırsak, düşman bıraktığımız pozisyonları alacaktır. Bu nedenle, Su-24 ve Su-25, yüksek komuta planına göre çok daha fazla çalıştı. ”Aralık 1999'da Grozny'yi saklayan Vostok grubunun birliklerine komuta eden Rusya Kahramanı Albay Yevgeny Kukarin askeri-endüstriyel kompleks muhabirine söyledi.
Aynı zamanda, bir tüfek silah ve düşmanı betonarme uzun vadeli istihkâmlara karşı mukavemetleri genellikle düşük olan ev ve binaları elemek için harç kullanmak başarısız olacaktır. Bu nedenle topçu ve tanklardoğrudan ateş.
Şehirleri ve kasabaları işgal eden bölümlerdeki Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, meydana gelen kayıplar nedeniyle dört ila yedi tüfek taburu vardı - sadece 150 - 200 için aktif süngüler vardı, ama bir sürü silah ve harçlar vardı. Her birimin ordusu, kolordu topçu alayları ve ana komuta rezervinin teçhizatları ile takviye edilen yaklaşık yüz gövdesi vardı. Königsberg, Budapeşte ve diğer şehirlerde yapılan savaşlara her biri yüz tanklı en az iki ya da üç makineli teçhizat ordusu katıldı ve hatta zırhlı ordular Berlin operasyonundaydı. Piyade olmadan, kentsel gelişme koşullarında tanklar ve diğer zırhlı araçlar, 1994'in kışın Grozny'ye kanlı saldırısının kanıtı olarak düşmanın el bombası fırlatıcılarının ateşine açıktır. 131 motorlu tüfek tugayının ve 81 motorlu tüfek alayının tankları, piyade ve topçudan çok az destek alarak, bloke edildi ve hızlı bir şekilde devrildi. Ancak 1999'in kışında, Grozni'yi ikinci kez fırtınası yapan Rus komutanlığı zırhlı araçların kullanımını kısıtladı, ancak top ateşi çok daha yoğundu. Yevgeny Kukarin'in itiraf ettiği gibi, sadece birkaç 152-mm kendinden itmeli iticiler değil, aynı zamanda Grozny Meydanı'nın fırtınası sırasında ayarlanabilir mayınlar tarafından kullanılan ağır 240-mm Lale harçları destekledi.
Irak şehirlerini 2003 - 2005’e basan ABD Ordusu ve Deniz Piyadeleri, aktif olarak topçu ve zırhlı araçlar kullandı. Ancak Çeçenya'daki Rus birlikleri gibi, ABD ordusu da, piyade adamlarının mükemmel eğitimlerine ve sayısal üstünlüklerine rağmen, tankların ve piyade savaş araçlarının yüksek derecede kırılganlığına maruz kaldı. Rus ordusunun aksine, Ordu ve USMC'nin konumlarından uzak hedeflere top ateşi atmayı tercih etmeleri ve yüksek hassasiyetli imha araçlarına sahip uçakların kara kuvvetlerine yakın düşmanları imha etmeleri dikkat çekicidir. Irak’taki Felluce’deki savaş tecrübesi Nasiriyah’ın gösterdiği gibi, militanların ABD birimlerinin pozisyonlarına yakın olmasından dolayı hava saldırılarının yüzde 70’inden fazlası iptal edildi.
Farklı yaklaşımlara ve teknik donanıma rağmen, şehirleri fırtınaya sokmakla birlikte, Rusya ve ABD'nin silahlı kuvvetleri de benzer sorunlarla karşı karşıya. Düşman, Rus (Amerikan) birliklerinin küçük silahlara ve harçlara karşı koruyan, ancak topçu, tank ve hava saldırıları ile tahrip edilebilecek binalardaki konumlarından birkaç düzine uzaklıktadır. Ancak, grevlerinin yarısından fazlası, birliklerini vurma tehdidi nedeniyle iptal edildi.
Rus ve Amerikan ordusunun deneyimlerinin gösterdiği gibi, düşmanın uzun menzilli ateşli silahlarla ve zırhlı araçlarla doğrudan birimin evinde yok edilememesi durumunda, binaları bodrum katından çatıya kadar temizlerler.
“Kesintisiz bir çizgide ilerliyordum. En az bir saldırı grubu bir evden daha fazla kaçarsa, militanlar kolayca çevreleyip kesebilirler. Bu yüzden birbiri ardına evi temizlediler ”dedi. Albay Yevgeny Kukarin,“ Askeri Endüstriyel Kurye ”gazetesinin gazetecisine söyledi.
Bu tür taramalar için, fırtınalı piyadelerin düşmanı ezmek için yeterli ateş gücüne sahip olmaları gerekir. Savunucuların görevinin, insan gücü ve zırhlı araçlarda onlara saldıran birliklere maksimum zarar vermek olduğu unutulmamalıdır. Çeçenya ve Irak'ta militanlar nüfuslu bölgeleri savunmak istemediler. Amaçları, saldırganlar arasındaki büyük kayıplardan kaynaklanan medyada olumsuz bir rezonanstı. Grozni'nin Yeni Yıl fırtınasını hatırlamak için yeterlidir.
Militanlar için en karlı anlaşma, topçu kullanamama nedeniyle, uçakların ve zırhlı araçların her evin fırtınaya zorlanması ve yüzlerce insanda kayıplarının ölçülebilmesidir. İşte burada cep topçu birlikleri askerlerin yardımına geliyor, ya da basitçe söylemek gerekirse - el bombası fırlatıcıları, alev bombaları ve özellikle de saldırıya uğramaksızın düşmanı evlerde, bodrumlarda ve çeşitli düşman yapılarında tahrip edebilen etkili termobarik yükler.
ABD Ordusu, Irak'taki 2003 - 2006'teki kentsel savaşın sonuçlarını takiben, ABD Ordusu, zaten görevden alınan piyade şirketine İsveçli Karl Gustav ve M-79 el bombası fırlatıcılarına geri döndü ve Marine Corps, düzenli olarak Fallujah kentinde iyi bilinen bir sıcak hava şarjı sipariş etti. SMAW el bombası fırlatıcı.
Şaşırtıcı bir şekilde, 90'lerde bile, Amerikan askeri uzmanları, el bombası fırlatıcıları için etkisiz olduklarını düşünerek termobarik mühimmattan şüpheliydiler. Aynı zamanda, 70'lerin sonunda, Sovyet ordusu, Afganistan, Tacikistan, birinci ve ikinci Çeçen savaşlarında yüksek etkinliklerini sergileyen RPO “Bumblebee” ailesinin alev makinelerini benimseyerek bu mühimmatın avantajını takdir etti.
Afganistan'da "Vaşak"
İkinci Dünya Savaşı sırasında, 1900'lerin başlarında yaratılan bir alev makinesi, kentsel binaların temizliği ve fırtınası konusundaki yüksek verimliliği ile ayırt edildi. Özel tanklara basınç altında yerleştirilen yakıt karışımı düşman yönünde atıldı ve ateşe verildi. Birinci Dünya Savaşı’nın “konumsal kabusu” açmasında kendini iyi gösteren tezgâhtar, İspanya İç Savaşı sırasında, Khalhin Gol ve İkinci Dünya Savaşı sırasında yapılan mühendislik yapılarını basan dünya ülkelerinin kimyasal ve mühendislik birimlerinin silahlanmasına geçti. Sovyet, Alman, İngiliz ve Amerikan kara kuvvetlerinde her zamanki tüfek (piyade) şirketlerini ve şehirleri ve kasabaları işgal eden taburları güçlendirmek için tutturulmuş özel alev atma üniteleri vardı. Flamethrowers'ın tüm etkinliği ile kullanımlarını önemli ölçüde zorlaştıran birçok dezavantaj vardı. Bu, genellikle 20 kilograma ulaşan, büyük miktarda yanıcı silindirdir. Karışımın kendisi birkaç saniye sürdü ve parçalar veya mermiler silindirlere çarptığında, alev makinesi yalnızca kendini yakan bir ateş sütununa değil, 10 - 15 yarıçapı metre içindeki savaşçılara da döndü. Hem müttefiklerin hem de Eksen ülkelerinin sadece manuel olanlarla değil, aynı zamanda tanklara ve zırhlı araçlara monte edilmiş alev silahlarıyla da silahlı olmaları dikkat çekicidir.
Klasik ateşten atışçılar, ordunun süpürülmesi sırasında ABD Ordusu ve Deniz Piyadeleri tarafından başarıyla kullanıldığı ve Tet saldırısı sırasında Güney Vietnam kenti Hue'daki savaşlar sırasında Vietnam Savaşı'na ulaştı. Sovyetler Birliği'nde, bu tür ürünlerin geleceğini fark ettiler ve 50'lerin başlangıcı gibi erken bir tarihte yerini almaya başladılar. 1976’te, Tula Instrument Design Bureau tarafından geliştirilen ilk birlik “Lynx” alev makineleri, Sovyet Ordusu’nun radyasyon, kimyasal ve biyolojik savunma kuvvetlerinin (RCBZ) ateşe atılan taburları tarafından hizmete girdi. RPG-16 manuel roketatarın üniteleri ve mekanizmaları kullanılarak yaratılan en yeni ürün, 100 metreden fazla dört kilogramlık bir yangın söndürme yükünü ateşledi ve sadece binaları ve mühendislik güçlerini değil, aynı zamanda hafif zırhlı araçları da imha edebildi. Savaşta ilk kez "Lynx" Afganistan'daki Sovyet birliklerini kullandı, ancak silahlardan beklentiler tamamen haklı değildi. Yaklaşık bir buçuk metrelik bir uzunluğa sahip, ek yüklerle alev alıcının kendisi 20 kilogramdan daha ağırdı ve kışkırtıcı karışımın kayalık dağ koşullarında etkisiz olduğu ortaya çıktı. Her zaman “Lynx” suçlamaları yerel halkın taş ve kerpiç evlerine ateş açamaz. Hem klasik Sovyet alev makinası LPO-50'in hem de modern tuğla ve panel binalara karşı reaktif “Lynx” in alev atıcı karışımının zayıf teşvik kabiliyetlerinin, Kara Kuvvetleri Komutanlığı ve RCNB'nin Sovyet ordusunun komutanlığı ve 70'in sonundaki deneyiminden biliniyor olması dikkat çekicidir. Afganistan halkının ilkel yapılarının yangın karışımının etkisini modern binalardan daha etkili bir şekilde tuttuğu ortaya çıktı.
“Sovyet birlikleri ve Varşova Paktı'ndaki müttefikleri, Batı Avrupa’nın son derece şehirleşmiş bölgesinde NATO ülkelerine karşı savaş operasyonları yapmaya hazırlanıyorlardı. Görev şehirleri temizlemek değil, onları yıkmak, düşmanın engelleyici birimlerini yok etmek oldu. Bu nedenle, RCBZ birliklerinin bir parçası olarak, sıradan motorlu tüfek taburları olan ancak ek olarak Lynx ve daha sonra Bumblebees ile donanmış ayrı alev atan taburlar kuruldu. Mühendislik ve kıpırtıyan bölümler dar sokaklardaki enkazları ve barikatları yok edebilecek çok sayıda ekipman içeriyordu ”,“ Courage-2004 ”İnternet projesinin genel yayın yönetmeni Vitaly Moiseyev, Military Industrial Courier gazetesine açıkladı.
"Bumblebee" pozisyonuna gidiyor
50'in sonundaki enstrüman tasarım bürosundaki modası geçmiş “Lynx” ve LPO-70'in yerini almak için, termobarik bir savaş başlığına sahip temelde yeni bir alev makinasının geliştirilmesi başladı.
Genellikle hacimsel patlama olarak adlandırılan termobarik patlama, bilim adamları tarafından uzun zamandır bilinmektedir. Yanıcı bir madde havaya aerosol şeklinde püskürtülür ve ortaya çıkan gaz bulutu tutuşur. Patlamaya güçlü bir şok dalgası ve aşırı baskı eşlik ediyor. Bu prensibe göre, geçmişte un öğütülmesi sırasında oluşan toz bulutlarının patladığı değirmenlerde yangınlar vardı. Aerosol, binalara, odalara ve çeşitli barınaklara “akma” özelliğine sahiptir, böylece bir binanın duvarında, siperde, dota vb. Patlama oraya ulaşacak. Doğru, hacimsel bir patlama, kapalı alanlarda, aerosolün çok hızlı bir şekilde dağılabildiği açık alanlardan daha etkilidir.
Termobarik mühimmatla ilgili deneyler Sovyet ve Amerikalı uzmanlar 60'lerde başladı. İlk hacimsel patlama mühimmatı, ABD Hava Kuvvetleri tarafından Vietnam Savaşı sırasında kullanıldı ve ormanın sınırlarındaki yüksek yıkıcı güçlerini kanıtladılar.
Batı’daki 70 - 80 ’lerde, termobarik mühimmat, aerosolün ağırlığı ve mühimmatın kalibresi nedeniyle artan güç yolunda ilerlemiştir. Ancak, yalnızca Tula Enstrüman Tasarım Bürosunda, 1984'taki Bumblebee roketi piyade alev fırlatıcısının geliştirilmesine başlayarak, şehirdeki savaş için bir hacimli patlama mühimmatının yüksek etkinliğini fark ettiler. Tasarımcılar, başarısız Afganistan'ın “Rysay” kullanma deneyimini özetlemeye büyük önem verdi ve “Bumblebee” yi savaşçıların zırhlı araçlarda taşınmasını ve saklanmasını kolaylaştıracak kadar atılabilir ve hafif hale getirmeye karar verdi. Yarım metreden daha uzun “Lynx” ten daha kısa olan kompakt RPO konteynerinin, sıkışık kentsel alanlarda kullanım için daha uygun olduğu ortaya çıktı. Konteynere yerleştirilen dört kilogramlık mühimmat, motora bin bin metrede bir toz yükünden atıldı ve kapalı alanlarda, binalarda ve açık alanda 80 metre karesinde 50 yarıçapında düşmanın tahkimatlarını ve insan gücünü yok etti.
Bumblebe'lere, 1988'te işletmeye alınmadan önce bile, yalnızca Almanya'daki Sovyet Kuvvetleri Grubu'ndaki aralıklarda değil, aynı zamanda dağlarda ve saldırı ve köy temizleme sırasında kullanıldıkları Afganistan'daki 40 Ordusunda savaşan alanlarda da asker testleri yapıldı. “Bumblebee” nin bir suçlaması, iki veya üç katlı taş evi tamamen yıkmaya yetti, kerpiçten (“Lynx” in yapamadığı) bahsetmemek yeterliydi. Sovyet Ordusu Ana Roket-Topçu Müdürlüğü tarafından yapılan hesaplamalara göre, Bumblebee mühimmatının gücü, hangi obüs veya topun açıklanmasına rağmen 107-mm yüksek patlayıcı mermiye eşittir.
80’in Sovyet ordusunun silahlarına yönelik yayınlarında Amerikan uzmanları, en son ateĢ makinesi hakkında çok olumsuz bir konuşma yaptı; bu, suçlamanın zayıflığına, düşük güç ve sivil nüfusa yönelik yüksek tehdide işaret etti. Bumblebee, Afganistan'daki Sovyet ordusunun acımasızlıkları konusundaki geniş propaganda kampanyasına çok iyi uyuyor. Ancak 20 yıl sonra, bu suçlamalar ABD Ordusu ve Deniz Piyadeleri birimlerinin ve bölümlerinin cephaneliklerinde yerini alacak.
“Kilo ver”, ancak daha etkili oldu
RPO "Bumblebee" savaşmak için çok şey vardı. Ancak tüm savaşlarda ve askeri çatışmalarda, alev makinası sadece olumlu geribildirimler aldı.
"Ruhların" ateşlenme noktasını bastıramadık. Duvarlarda boşluklar bulunan iki katlı bir tuğla yapı. Bilgisayarı (Kalaşnikof makineli tüfek. - Not. "MIC") ve AK'yi çekin. Keskin nişancımız bile “ruh” alamaz. Savaşçılar "Bumblebee" ile geldi ve yükü pencerelerden birine attı. Ev çöktü ve eşek gözlerinin önüne düştü, ”Rusya İçişleri Bakanlığı'nın özel kuvvetler biriminin bir subayı Çeçenya'daki düşmanlık hatıralarını Askeri-Endüstriyel Kurye gazetecisiyle paylaştı. Ve savaşçıların bu kadar hatıralarından fazlası var.
Silah sistemleri sürekli geliştirilmekte, yeni çözümler ve gelişmeler ortaya çıkmaktadır. Bumblebee hala ayakta değil. Bir alev makinasının tüm olumlu nitelikleriyle, ordunun nişan aletleri hakkında şikayetleri var. Bir yandan, tek kullanımlık bir yaban arısı için karmaşık yerler aşırı lüksdür, ancak diğer taraftan uzun mesafelerde çekim yapmak için özel bir manzaraya ihtiyaç vardır. Maksimum bin metre menzil ile, yalnızca 200 metrelerde bir hedefi kaldırdığınızda elde etmek gerçekten etkilidir.
2000-ler'in başlangıcında, iki indeks altında da bilinen yükseltilmiş Alev atıcı “Shmel-M” - RPO-M ve RPO PMD-A, Rus ordusuyla hizmete girdi. En yeni alev makinası, normal “Bumblebee” ye kıyasla neredeyse beş kilogram “kaybetti” ancak efektif menzil 300 metreye ve en fazla - neredeyse bir buçuk kilometreye yükseldi. "Bumblebee-M" seti, tekrar kullanılabilecek yangın kontrol kompleksi olarak adlandırılır - çekimden sonra çekilen ve aşağıdaki konteynırlara yerleştirilen bir dizi optik, gece ve daha yakın zamanda termal görüntüleme manzaraları. Her zamanki gece görüş görüşünün göz mercekleriyle birlikte özel bir görüş de vardır. Eğer "Bumblebee" esasen bir dinamo reaktif alev makinesiyse, "Bumblebee-M" tamamen reaktif hale geldi, çünkü şarj hedefe doğru toz yükü olmadan bir jet motoru tarafından atıldı. Ancak güncellenmiş alev makinedeki asıl şey, mühimmatın gücünün birçok kez arttığı yeni yakıt karışımıdır. Şimdi, uzman tahminlerine göre, RPO-M şarjı 122-mm yüksek patlayıcı mermiyi aşıyor ve 152-2-XNNXX MSTA-S kendinden tahrikli obüs mermisi ile aynı.
Dünyanın gelişmiş ülkelerinin ordularının kollarında benzer alev makineleri yoktur. TTX, 1984'tan beri ABD Deniz Piyadeleri ile hizmet veren bir termobarik savaş başlığına sahip Bumblebee ve Bumblebee-M Amerikan yeniden kullanılabilir SMAW bombası fırlatıcıya yakındır. RPO ailesini atış menzili içerisinde aşan Amerikan-İsrail el bombası fırlatıcısının yükü, Rus ailesinden birkaç kez iktidarda kalıyor, aynı zamanda boş bir biçimde de olsa, beş metrelik SMAW, kentsel savaş koşullarında taşımak için çok elverişsiz. ABD denizcilerinin son anda şarj etmeyi tercih etmelerine şaşmamalı, bu eğitimli bir hesaplama için neredeyse bir dakika gerektiriyor. Bu süre zarfında, üç veya dört "Bumblebee" çekebilirsiniz.
Şimdi ABD ordusu binalara monte edilmiş taşınabilir termobarik yükleri tercih ediyor. Nispeten hafif, onlar "Bumblebees" suçlamaları için güç yetersiz değildir. Ancak bunların yerleştirilmesi bilinen bir risk ile ilişkilidir, çünkü ateşe sokmanız gerekir ve gerekli tüm işlemleri yapmak her zaman mümkün değildir. Mark Owen'ın Amerikan özel kuvvetleri kitabında "Zor gün", Bağdat'taki binaya yapılan gece saldırısı sırasında, "Delta" nın güçlü direnişiyle karşılaşan, taşınabilir bir termobarik mermi kullanmaya karar verdikleri durumu anlatıyor. Ancak, yükü yükleyen Delta savaşçısı, sigorta koymayı unuttu ve ortaya çıkan sorunu ortadan kaldırmak için Irak militanlarının ateşine geri dönmek zorunda kaldı. Ancak bunlar, dünyanın en iyilerinden biri olan seçkin bir özel birimin eğitimli askerleriydi.
Holding şirketi OAO Yüksek Hassasiyetli Komplekslerin bir parçası olan Tula Instrument Design Bureau, benzersiz bir alev atıcı ailesi geliştirdi ve sürekli olarak geliştiriyor. Bugün, Yüksek Hassasiyetli Kompleksler beş yıllık yıldönümlerini kutlarken, tüm çalışanlarına orada durmalarını değil, en iyi Batı modellerinden daha üstün olan benzersiz silah sistemleri ve askeri teçhizatlar üretmeye devam etmelerini diliyorum.