Çocukken, hepsi benim değil, yönelen bir duygu denizinde yüzdüm. Bazen kendimi ağlarken ya da anlayamadığım için korkarken buldum. Genellikle diğer insanların öfkesini görünüşte sakin dış cephelerinde simmering hissettim ve öfkelerini reddettiğinde şaşkın olurdu, ne hissettiğimi hayal edip edemeyeceğimi merak ettim. İnsanların duygularını nasıl yalan söyleyebileceklerini anlamadan önce yirmili yaşlarındaydım.
“Empati” terimini duymadan önce otuzlu yaşımdaydım ve bana neler olduğunu anlamaya başladım. Bir empati, basitçe söylemek gerekirse, başkalarının duygularını hissedebilen, genellikle kendi hisleri gibi hissedebilen bir kişidir. (Eğer başkalarının duygularını yaşıyor olup olmadığından emin değilseniz, Burada bir empati konum birkaç diğer işaretler vardır.)
Otuzlu yılların sonlarına kadar empatiime güvenmeye ve bana söylediklerini dinlemeye geldim.
Empati kolay bir hediye değildir. Eğitimsiz empati, insanlarla kısa bir süre uğraştıktan sonra çiğ ve bitkin hissediyor. Kendim için çalışırken birkaç yıl geçirdiğim için şanslıydım ve diğer insanların duygularının saldırısından kutsanmış bir mola aldım.
Göreceli yalnızlık yıl sonra işe dönmek zorunda kaldığımda, sürekli bana vurarak enerjiler ve duygular tarafından boğuldu. Her gün kendimi eve sürüklerdim, o kadar yorgun ki ağlamak istedim, kendimi akşam yemeği ile beslemek ve çamaşırlarımı tutmak için zar zor becerdim.
Görselleştirmeleri ve korumayı denedim, ancak hiçbir şey işe yaramadı. Bulduğum egzersizlerin çoğu renkli ışık yönteminin balonunun bir varyasyonuydu ve bir şekilde onunla ilgili olamadım. Ve — bu benim kendi kusurlu düşüncem, egzersizi önerenlerin hatası değil-egzersizleri, kazaların ve rastgele çekim çeşitliliğinin zararından korumak için tasarlanmış olarak anladım, hatta belki de insanlardan bile bana kötü davranıyordu. Nadiren kendimi koruduğumu hatırladım ve yaptığım zaman, araba kazalarından ve silahlardan kaçınmayı başardım, ama yine de diğer insanların etrafında herhangi bir süre sonra yorgun ve sinirli olmaktan düpedüz travmatize oldum.
Son zamanlarda yansıma ve meditasyon dönemlerinde, okuduğum tipik koruyucu egzersizlerin neden benim için işe yaramadığını anlamaya geldim.
1. Görüntü yanlış. Ben beyaz ışık değilim, ruhani bir cadı gibi. Bir melek gibi akan elbiselerle dolaşmıyorum. Ben çamurda, ormanın doğru yollarında bir cadıya sahibim. Kişisel olarak ilgili görüntülere ihtiyacım var.
2. Kendimi en zahmetli şeylerden korumaya odaklanmıyordum. diğer insanların enerji ve duyguları.
Bir ruh yolculuğu sırasında içgörü flaş aşağıdaki görselleştirme verildi. Empathlar olan diğer greenwitches ve ağaç sarılmaları için yararlı olabileceğini düşündüm.
Nefesinizi yakalamak ve düşüncelerinizi temizlemek için bir dakikanızı alarak başlayın. Zaman içinde ve uygulama ile, bu görselleştirme ikinci doğa olacak ve ne zaman ve nerede gerekiyorsa bunu yapmak mümkün olacak. Daha sonra tekrar deneyin veya bunun yerine bir şehrin, yerin veya adresin yakınında arama yapın.sizi hızlı bir şekilde bulamadık!
Daha sonra, sarmaşıklar veya dallar yavaş yavaş yerden yükselir ve çevrenizdeki canlı bir alana sarılır, yapraklar yumuşak bir esinti içinde yumuşak bir şekilde hareket eder. Bu bitki veya ağaçtan gelen sevgi dolu korumaya odaklanın: çevrenizdeki koruyucu kürenin nasıl hayatta olduğunu ve dünyaya nasıl bağlı olduğunu hissedin.
Bu kelimeleri konuşun, ya da benzer:
“Yeşil ruhlar, lütfen beni sevgi dolu enerjinize sarın. Lütfen beni hem kasıtlı hem de kasıtsız olarak başkalarının olumsuz enerjilerinden koruyun. Lütfen beni başkalarının duygularından koruyun ve tekrar güvenli bir yerde olana kadar sadece kendi duygularımı hissetmeme izin verin. Öyle olsun.”
Bu egzersiz günlük hayatımı değiştirdi. İşe gitmeden önce her sabah yapıyorum ve kendimi günün sonunda daha az süzülmüş ve çiğ buluyorum. Ve bu Kalkan yerinde, gerekirse, başkalarının ne hissettiğini hala hissedebiliyorum-ama bu duyguları sanki benim gibi yaşamak zorunda değilim.