Nereye şimdi, Bandini?Bahara Kadar Bekle, Bandini, John Fante (Sayfa 111 - Parantez)
Kısabir süre önce, kırk beş dakika önce, Tanrı şahidi, bir daha asla dönmemek üzere hızla inmişti o yolu. Kırk beş dakika--bir saat bile değil, ama çok kötü şeyler olmuştu ve sonsuza dek unutmayı umduğu o yolu geri yürüyordu şimdi.
Seni seviyorum, Rosa. Kendine özgü bir havası vardı Rosa'nın. O da yoksuldu,bir kömür madencisinin kızı;ama herkes onun etrafına toplanıp anlattıklarını dinlerdi,yoksulluğun önemi yoktu; ve hem kıskanıyordu onu, hem de gurur duyuyordu. Rosa'yı dinlerken Arturo'nun da onun gibi italyan olduğunu aklından geçirdikleri oluyormuydu acaba? Konuş benimle, Rosa. Bir kez olsun bana doğru bak Rosa, bu tarafa, seni seyrettiğim yere.Bahara Kadar Bekle, Bandini, John Fante (Sayfa 86 - Parantez)
Nefret ediyordu kardan. Duvarcı ustasıydı ve kar, tuğlaların arasına sürdüğü harcın donması demekti. Evinin yolunu tutmuştu, ama ne manası vardı eve gitmenin? İtalya'da, Abruzzi'de küçük bir çocukken de nefret etmişti kardan. Güneş yok, işte yok. Artık Amerika'daydı, Colorado'nun Rocklin kasabasında. Az önce Masejtik Bilardo salonundan çıkmıştı. İtalya'da birkaç kilometre batıdaki beyaz dağları andıran dağlar vardı. Dünyaya ağaçtan meyve misali düşmüş beyaz, devasa bir giysiydi dağlar.Bahara Kadar Bekle, Bandini, John Fante (Sayfa 5 - Parantez)