Dinimiz, imanımız bu kelime.
Güya büyüme olmazsa herkes aç, işsiz, evsiz kalacak algısı yaratılıyor.
Doğru mu?
Hayır!..
Anlatayım.
Kişi başına düşen milli gelirimizin 10 bin doların üzerine çıkmasıyla büyük gurur duyuyoruz.
Refahımızın arttı, diyoruz.
Mutluyuz, huzurluyuz, gelecek endişesi duymuyoruz diyoruz.
Acaba böyle mi?
Kişi başına milli gelirimiz arttıkça;
İntihar eden kişi sayısı:
2002'de bu sayı 2 bin 301 kişi iken, 2014'te 3 bin 65'e yükseldi.
Demek ki, kişi başına milli gelir yaklaşık dört kat artmasına rağmen intihar eden sayısı yüzde 33 2- Boşanma sayısı:
Şiddetli geçimsizlik azalacak yerde arttı. 2001'de evlilik süresi bir yıldan az olan 4 bin 358 kişi boşanmışken, bu sayı 2014'te 4 bin 727 oldu.
Oysa kişi başına gelir bu dönemde yaklaşık beş katına çıktı.
Bu rakam eski evliliklerde daha fazla. 20 yıldan uzun süre evli olanların boşanma sayısı şöyle; 2001'de 12 bin 902, 2014'te 20 bin 575.
İşten memnuniyet:
2003 yılında çalıştığı işten memnun olanların oranı yüzde 9'du. 2012 yılında bu oran yüzde 7'ye düştü. Yani yaklaşık beş yüz bin kişi azaldı.
Bu dönemde milli gelir 3 bin 383 dolardan 10 bin 673 dolara yükseldi.
Maaştan memnuniyet:
Oniki yıl önce çalıştığı işten aldığı ücretten memnun olanlar toplam işgücünün yüzde 2.5'u idi. Bu rakam bugün yüzde 0.80'e geriledi.
Arkadaş memnuniyeti:
2003'te arkadaş ilişkilerinden memnun olanların oranı yüzde 15 idi. 2012'de bu sayı yüzde 10'a geriledi. Yaklaşık 4 milyon kişi, geliri dört katına çıkmasına rağmen arkadaşlarından nefret etmeye başladı.
Ev halkından memnuniyet:
İkibinli yılların başında ailesiyle ilişkilerinden memnun olanların oranı yüzde 27 ikan, 2011 de bu ramak yüzde 15'e geriledi. Ve hala memnuniyet oranı düşmeye devam ediyor.
Yani 10 milyondan fazla insan artan geliriyle birlikte ailesiyle arasını da bozdu.
Çocuk ölümleri:
Büyüyen ülkelerde ve artan milli gelirle orantılı sözde çocuk ölümleri azalır. Ülkemizde 2002'de doğumda ölenler 13 bin 125'ti. 2014'te bu sayı 14 bin 821'e çıktı.
Gerçekten üzücü. Aynı trajedi 1-4 yaş arasındaki çocuklarda da görülüyor. 2012 yılında ölenlerin sayısı 2 bin 365 iken 2014'te bu rakam 2 bin 938'e yükseldi.
Genel mutluluk seviyesi:
Mutlu olduğunu söyleyenlerin oranı 2003'te yüzda 12. 2012'de yüzde 8.5 oldu.
Bu süreçte yaklaşık 3 milyon kişi mutsuzlar kervanına katıldı.
Demek ki neymiş;
Zenginleştikçe mutluluk değil mutsuzluğumuzun arttıyormuş.
Dünyadaki durum da bundan pek farklı değil.
Büyüme gibi sihirli sandığımız kelimeyi kenara bırakıp insan yaşamının kalitesini gerçek anlamda daha ileriye nasıl götüreceğimizi düşünmemiz lazım.
Yoksa, kişi başına milli gelir gibi kağıttan inşa ettiğimiz kuleler yıkıldığında, altında ezilen bizler olacağız.