— Fırla arkadaş, fırla!.. Seyir var, görmeler is-Zübük, Aziz Nesin
ter...
— Ulan ne seyiri, sabahın bu vakti seyir mi olur-
muş?'
— De ki sinema, de ki tiyatro... Gel de bir gör
hele arkadaş...
Ben hemen davrandım, pantolu ayağıma çekip
ardına düştüm.. Bunların evine gittik. Beni odunluğa
soktu :
— Şu deliğe gözünü uydur da dikizle!
Bağdadiye tahtalarını söküp, iki evin ara duva¬
rına bir delik açmış. Zübükzâde'lerin mutfağı tabak
gibi görünüyor. İbraam Bey'in karısı, anası, kızkarde-
şi, mutfakta harıl harıl bir işler yapıyorlar.
— Beni bunun için mi çağırdın? Elin nâmahre¬
mini gözetlemek delikanlılığa yaraşır mı? diye buna
çıkıştım.
— Dur hele arkadaş... Bunda nâmahremlik yok.
Gözünü ayırma, seyir nerdeyse başlar...
Demeğe kalmadı, Zübükzâde'nin sesini duyduk.
Yukarı kattan bağırıyor:
— Karnı, kan... Ulan karı! Şart olsun seni saç¬
larından asarım. Ulan, ben sana bir haftadır hükümet
gelecek demiyor muyum? Hükümet, Zübükzâde'nin
misafiri... N'olacak şimdi? Kebaplar hani? Toklu çe¬
virmesi nerde?
Zübükzâde İbraam bağıra bağıra merdivenlerden
indi. Karısını bırakıp kızkardeşine döndü:
— Kız şaşkın, ne dinelip duruyorsun?.. Ayağını
eteğine dolaştırıp ortada dolanma! Hükümet, ağanın
evinde konaklıyacak diyorum sana. Halıları, kilimleri
sil süpür. Misafir odasını derle topla. Yorganı, döşeği
hep elden geçir.
10.y.y.ve 12.y.y. arasında o ana kadar toynakları ancak istisnai durumlarOrtaçağ 1, Umberto Eco
da deriyle sarılan atlar artık nallara sahip olur (nallar 900 yılına doğru
ASYA'dan getirilir). Binicinin dengesini sağlayan ve hayvanın yan tarafla
rına dizlerle baskı yapmasını engelleyen üzengiler de ASYA kaynaklı olup
yaygın olarak kullanılmaya başlar. Atın kullanımının kolaylaşması, içinde
yaşanan dünyanın sınırlarını genişletir. Bu yeni koşum ve nallama siste
minin yol açtığı müthiş teknik ilerleme, XX. yüzyılda yolculuk sürelerinin
yarıya inmesini sağlayan, pervaneli uçaklardan jetlere geçişle karşılaştı
rılabilir düzeydedir.
bi kadını diz kapaklarından öpmekten ala şiire rastlamadım henüz, üvercinka hariç.Rina, Tuğba Karademir
çünkü bi kadını diz kapaklarından öpmek; “bugüne dek tüm düşmüşlüklerinden, yaralarından, kanından, izinden, acından öpüyorum, şifa niyetine.” demektir bi nevi. “çok düştüm, parçalandım, örselendim, öp de geçsin” diyemeyen bi kadının sessizliğini duymaktır. “seni anlamak için harflere ihtiyacım yok, ruhunla ruhum aynı lisanı hissediyor” diyebilmektir. “yanaklarından, dudaklarından, alnından, belki omuzlarından, avuçlarından öpmek aşkın yaradılışında var ama diz kapakların sevdaya dahil” de demektir aynı zamanda. o kadını çaresizliğinden ve bir o kadar da gücünden öpmektir. düşmüşlüğü kadar ayağa kalkmışlığından öpüp onu onore etmektir. önünde diz çökmektir. saygıdır. kabulleniştir, çok şeyi. kudretine, sabrına, sarsılmışlığına, sancılarıyla baş edebilecek kadar dayanıklı oluşuna ve de… kırılmak yerine bükülmeyi öğrenebilişine hayran olmaktır.
beni daha önce hiçbir adam diz kapaklarımdan öpecek kadar yüce sevmedi. ben de zaten hiçbir adama dizimdeki yaraları gösterecek kadar güvenmedim ya da cesur değildim, bilemiyorum. övünmek için söylemiyorum ama bana çok şiir yazıldı. içlerinde çok sağlamları vardır. şiir gibi şiirler! ama yine de bana yazılacak en güzel şiir diz kapaklarıma bi dudağın bırakacağı şefkattir. o şefkatin bana değmesine müsaade edebileceğim kadar bana şeffaf olan bi adamın içidir.
kağıtla kalemle herkes bir şeyler yazıp çizebilir, mühim olan bi kadına bir şiirle birlikte olduğunu hissettirebilmektir. sevdası bile dejenere olmuş bi jenerasyona bu söylediklerim abartı gelebilir elbette ama inanıyorum; hala sevdanın hakkını verecek yürekler var. inanıyorum. inanıyorum çünkü, inanırsam var olur.