Çevrimiçi çocuk sömürüsü, etkili bir yanıt gerektiren korkunç bir suçtur. Bir taslak tasarı ilk olarak Ocak ayında Senatör Lindsey Graham (R-SC) önerdiği, tam olarak bu bilgileri vermeyi amaçlamaktadır. Bununla birlikte, teknoloji uzmanları tasarıyı sadece bu meydan okumayı karşılayamadığı konusunda uyarıyor.
Kendi başına yeni sorunlar yaratıyor. Benim işim gazetecilerin işlerini güvenli bir şekilde yapmalarını sağlamak – başkalarıyla iletişim kurmak, hassas hikayeler araştırmak ve zorlayıcı haberler yayınlamak. Bu yasa tasarısı gazetecilerin kaynaklarını koruma yeteneklerine büyük zarar vermektedir.
Bir hükümet komisyonu Etkileşimli Teknolojilerin Küfürlü ve Yaygın İhmalinin Ortadan Kaldırılması Yasası uyarınca, bir devlet komisyonu teknoloji şirketlerinin bu tür malzemelerle nasıl mücadele etmesi gerektiğine ilişkin en iyi uygulamaları tanımlayacaktır.
Yüzeyde, EARN IT etkili bir yaklaşım öneriyor. Eylül ayında yapılan bir New York Times soruşturması“birçok teknoloji şirketinin platformlarında cinsel istismar görüntülerini yeterince polisleştiremediğini” ortaya koydu. Soruşturma, bu şirketler tarafından sunulan ve “failler için dijital saklanma yerleri” sağlayan özellikleri vurguladı.
Gerçekte, eleştirilen özellikler çevrimiçi gizliliğimizi koruyan özelliklerle tamamen aynıdır. Washington Post’u özel olarak okumamıza yardımcı oluyorlar ve sadece gazeteciler tarafından oluşturulan orijinal içerikleri görmemizi sağlıyorlar. Birbirimizle iletişim kurmamıza izin veriyorlar. Kendimizi ifade etmemizi sağlıyorlar.
Ve gerçeğin sayfayı yapabilmesi için gazetecilerle bağlantı kurmamızı sağlıyorlar. Bu, tasarının öncelikle çocukları mı koruyacağı, yoksa esas olarak çevrimiçi konuşmayı zayıflatacağı mı sorusunu gündeme getiriyor.
EARN IT açıklamaları
EARN IT’nin bu özelliklerin kullanımını yasaklamaya çalışmadığı belirtilmelidir. Aslında, tasarı bunlardan hiç bahsetmiyor. Ancak şirketlerin “en iyi uygulamaları” nasıl uygulayacağına bakarsak, hükümetin bu özellikleri sağlamayı zorlaştırdığı, hükümetin şirketleri bu özellikleri sunmaktan ve kullanımını artırmaktan caydırmak istediği anlaşılıyor.
EARN IT’yi kabul ederek çevrimiçi, sosyal, bağlantılı ve özel hayattan zevk alma yeteneğimizi ve çocuklarımızın gelecekteki yeteneklerini bırakacağız.
“En iyi uygulamalardan” dördü, şirketlerin çocuklara yönelik cinsel istismar materyallerini “tanımlama” yeteneğine sahip olmalarını gerektirmektedir. Ne yazık ki, bu materyali, bir kaynakla iletişim kuran bir gazeteci, tartışmalı bir görüşü paylaşan bir aktivist veya koronavirüs hakkında alarm vermeye çalışan bir doktor gibi diğer tüm materyal türlerini de tanımlama yeteneğine sahip olmadan tanımlamak mümkün değildir.
Hiçbir şey hükümetin daha sonra tasarıyı şiddet veya uyuşturucu gibi diğer yasadışı eylemleri kapsayacak şekilde genişletmesini engelleyemez. Ve yabancı hükümetler “yasal” ve neyin olmadığı konusunda söz sahibi olmak isterse ne olur?
Dijital hayatımız, bazı kötü insanların çevrimiçi olarak kötü şeyler yapmasına izin veren aynı özelliklerle korunmaktadır. Washington Post web sitesini ziyaret ettiğimizde bizi koruyor , gazetecilerinden biriyle iletişime geçmek için Signal uygulamasını kullanıyor veya anonim ipuçlarına bilgi göndermek için Tor Tarayıcı’yı kullanıyorlar .
Bu özelliklerin tümü gazetecilik sürecinin temel bir bileşeni olan gizliliği mümkün kılar. Gazetecilerin gerçeği, korku veya iyilik olmadan takip etmelerini ve söylemelerini sağlarlar. Ve sadece ABD’de değil, küresel olarak. Bu işi güçlendirmeli ve etkinleştirmeliyiz, çocuk koruma adına bile önemli yetenekleri kaldırarak sabote etmemeliyiz.
Aynı New York Times soruşturması, çevrimiçi çocuk sömürüsüne karşı savaşmaya adanmış kolluk kuvvetlerinin “çok daha büyük dava yüklerini ele almaları istendiğinde bile yetersiz kaldığını ve yetersiz finanse edildiğini” buldu. Çocukların cinsel sömürüsünün azaltılması.
Çocuk mağduriyetinin önlenmesi amacıyla 1984 yılında Kongre tarafından kurulan Kayıp ve İstismara Uğrayan Çocuklar Ulusal Merkezi (NCMEC), “genişleyen talepler için donanımlı değildi”. Öyleyse, EARN IT’nin neden bu kurumları suçları çözmek için ek kaynaklarla güçlendirmediğini sormaya değer.
Bu tasarının belirtilen amacına ulaşamaması ihtimalini göz önünde bulundurmalıyız. Çocukları çevrimiçi ortamda korumayacak ve dijital varlıklarına ve özgürce konuşma yeteneklerine zarar verecek. Herkes iyi güvenliği hak ediyor ve dijital haklarımızdan ödün vermeden zararı önlemenin yollarını bulmak üzerimizde.
Şirketleri, kolluk kuvvetlerine daha fazla bilgi vermek için korumamızı zayıflatmaya zorlamak, insanları evlerinde kilit ve perde olmadan yaşamaya zorlamak anlamına gelecektir. Bu kadar ileri gitmeye istekli miyiz?
Bu, hiçbir çözümü kabul etmemiz gerektiği anlamına gelmez. Ama bu olamaz.