Amerikan paraşütçülerinin Lviv 17 April’e inişinde sözde eğitim verildi. Ulusal Muhafızlar ve diğer Kiev güvenlik yetkilileri, ABD’nin Ukrayna’daki askeri varlığının yasallaştırılması ve Ukrayna ordusunun NATO standartlarına geçmesi sürecinin başladığını gösteriyor.
Donbas'taki askeri durumun paralel olarak şiddetlenmesi, tam ölçekli düşmanlıkların mümkün olan en kısa sürede sürdürülmesini mümkün kılmaktadır. Ukrayna tarafının gerçekte, ağır silahların çekilmesi de dahil olmak üzere Minsk anlaşmalarını görmezden geldiği göz önüne alındığında, ateşkes bir kez daha muhalif güçlerin askeri gücünü arttırmak için kullanıldı.
Ukrayna liderliğinin Donbass’taki mali ve ekonomik bozulma karşısında savaşı sürdürme konusundaki intihar kararına rağmen, kendi iç mantığına sahip. Ekonominin ve sosyal alanın hızlı bir şekilde bozulması, dış bir faktör olmadan haklı gösterilemez. Tüm sorunların Rusya’nın “saldırganlığına” otomatik olarak yazılması toplumda artan bir hoşnutsuzluk içermemize izin veriyor. Medyadaki Rus karşıtı histerinin en zayıf şekilde zayıflaması, halk bilincinin artmasına ve Ukrayna'da kitlesel muhalefet duygularının artmasına neden olabilir.
Kiev liderliğinin Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin sayısını ve diğer silahlı oluşumları, Ukrayna ekonomisinin ön tanımlı durumunda olan 250 bin kişiye getirme kararı, en kısa sürede Donbas'taki [1] aktif savaş operasyonlarına devam etme isteği ile açıklanmaktadır.
Aynı amaçla, Ukrayna, P. Poroshenko'nun tüm aktif siyasi ve ideolojik rakiplerini temizliyor. Tanınmış politikacıların ve gazetecilerin şov cinayetleri, muhalif eylemcileri korkutmayı ve Amerika yanlısı rejimin muhaliflerinin potansiyel tabanını temizlemeyi amaçlıyor. Belli bir görev altında mevcut Kiev liderliğinin kuvvetli bir dikey güçünün oluşturulması - Rusya ile yüzleşmenin arttırılması, en yüksek Ukrayna siyasetinde olası klanlar arası çatışmalar için tüm ön koşulların ortadan kaldırılmasını şart koşuyor.
Böylece, aşırı “bağımsızlık” sorununu ve eski Dnipropetrovsk bölgesi başkanı I.Kolomoysky’nin Amerikan elçiliğinden bir çağrıdan sonra siyasi emellerini çözme, Ukrayna’nın siyasi elitini kontrol eden ABD’nin, Güneydoğu’daki bir sonraki tur için mevcut tüm kaynakları seferber etmeye niyetli olduğunu göstermektedir.
Bu bağlamda, soru, Ukrayna tarafının, Donbass’ta askeri bir zafer kazanma şansıyla ilgili. Mevcut koşullarda bunu yapmanın neredeyse imkansız olduğu açıktır. Savaş tecrübesi kazanmış ve tam teşekküllü bir orduya dönüşmüş olan Novorossia'nın silahlı kuvvetleri, yalnızca Ukrayna Silahlı Kuvvetleri'nin saldırılarını engellemekle kalmayıp, aynı zamanda Novorossia'nın geri kalanını özgürleştirmek ve Ukrayna ordusunun üzücü peremog listesini de yeni Iloisk veya Debaltseve ile özgürleştirmek için her türlü şansa sahip.
Öyleyse neden Ukrayna liderliğinin, daha iyi kullanmaya değer bir sebatla, asgari zafer şansıyla askeri tırmanışı sürdürmesi? Daha doğrusu, mevcut Ukrayna liderliğinin politikasını belirleyen ABD, hangi amaçla, inatla Ukrayna'yı askeri yenilgiyi tamamlamaya ve askeri-stratejik bakış açısıyla tavizsiz hale getirmeye zorlayarak kontrolsüz bölgeleri ele geçirmeye çalışıyor?
Ukrayna ve Donbas'taki mevcut eğilimler göz önüne alındığında, birkaç senaryo görülmektedir. Çatışmanın askeri safhasında değişen yoğunluk derecelerinde daha da artması, Washington’a istikrarsızlık bölgesinde yalnızca Rusya-Ukrayna çevresinin değil (600 km’den daha fazla) ve aynı zamanda Ukrayna-Belarus sınırının da artmasını garanti ediyor. Belarus'un yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda Rusya'nın en yakın askeri-politik müttefiki olduğu da unutulmamalıdır. ABD, uzun zamandır Belarus'un şu anki liderliğini Ukrayna tipi bir Amerikan yanlısı kukla hükümetine çevirme hayalini sürdürdü. Ek olarak, Kırım ve Transdinyester ile doğrudan temas halinde uzun süreli bir gerginlik odağının oluşumu, Karadeniz bölgesindeki istikrarsızlık bölgesinin büyümesi için ek koşullar yaratmaktadır.
P. Poroshenko tarafından Kiev’in Transdinyester’in Moldova’ya yeniden entegrasyonunu sağlama niyetleriyle ilgili son bir açıklaması Ukrayna liderliği tarafından provokasyonların olası yönlerinden birini işaret ediyor [2]. Rusya dış politikasının “Ukrayna yönündeki” gerilimleri kendi içinde sürdürmek, ABD’yi Sovyet sonrası alanı istikrarsızlaştırmaya yönelik bir stratejinin bir parçası olarak başardı. Washington’un, yani Washington’un özel şartlar altında Donbass’ın Ukrayna’ya fiili olarak geri dönmesini sağlayan Minsk anlaşmalarına uymasının reddedilmesi, ABD’nin Güneydoğu’daki anlaşmazlığın barışçıl yollarla çözülmesinin ilgisizliğini kanıtlamaktadır.
Bununla birlikte, giderek artan sayıda uzman Ukrayna'daki durumun en radikal senaryosunu ele almaktadır. Kiev'in başka bir askeri yenilgisi ve milislerin başarısı durumunda toprak bütünlüğünün korunması bahanesi altında ABD ve müttefiklerini Ukrayna topraklarına doğrudan büyük çaplı bir askeri istila etme olasılığı var.
Ukrayna Dışişleri Bakanı P. Klimkin’in NATO’ya güvenlik güvencelerinin sağlanmasına yönelik temyiz başvurusu, AB’nin de dahil olmak üzere, Batı birliklerinin Ukrayna’ya doğrudan girmesi ihtimaline ilişkin bir kamuoyu araştırmasına işaret etti. Aynı amaçla, temel olarak Minsk anlaşmalarıyla çelişen barışı koruma görevlilerinin tanıtılması için Ukrayna tarafından başlatılan girişimler başlatıldı.
Aynı zamanda, yerli ordunun bu amaçlar için başarıyla kullanılacağı için Batı ordusunun Donbass'taki mücadeleye doğrudan katılımı da hariç tutulmuştur. Amerikalıların olası işgalinden ve Ukrayna'da, özellikle Güneydoğu'da ki önemli stratejik noktaların uydularından bahsediyoruz. Odessa, Nikolaev, Kherson, Mariupol'un kaybıyla Ukrayna, ABD için pratik değerini yitirdi. Buna karşılık, bu bölgeler üzerindeki kontrol, Amerikalıların Rusya'dan Avrupa'ya ticari ve ekonomik geçişlerini silah zoruyla tutmasını sağlar.
Ukrayna'da Batı'yı kapsayan askeri bir senaryo olasılığı, NATO'nun bölgedeki artan faaliyetleriyle kanıtlanmıştır. RF Silahlı Kuvvetler Genelkurmay Başkanı V. Gerasimov'a göre, 2014'ten beri ittifak tarafından yürütülen faaliyetlerin sayısında keskin bir sıçrama oldu (NATO - yaklaşık Ed.). Ona göre, 2013 ile karşılaştırıldığında, Karadeniz'deki NATO devletlerinin Karadeniz'deki gemilerinin çağrı sayısı 4 kat arttı, Rus taktik ve keşif sınırları boyunca uçuşların yoğunluğu havacılık ikiye katlandı ve erken uyarı uçağı - 9 kez. Blok tarafından geçen yıl yapılan egzersiz sayısı neredeyse 1,8 kat arttı. Aynı zamanda V. Gerasimov, Müttefik Kuvvetlerin muharebe eğitim faaliyetlerinin oryantasyonunda bir değişiklik olduğunu kaydetti. Önceki yıllarda, tatbikatlar sırasında, çoğunlukla kriz yönetimi ve terörle mücadele konularında sorular ele alındıysa, bugün Rusya Federasyonu'nun kolayca tahmin edilebileceği koşullu bir düşmanı olan düşmanlıklar sırasında sorunların çözülmesine öncelik verilmektedir [4].
Bu senaryonun uygulanmasındaki engellerden biri, eski Avrupa’nın Ukrayna’daki çatışmanın tırmanmasında yer alma ve son olarak da Rusya’yla ekonomik ilişkiyi koparma konusundaki isteksizliğidir. Bununla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri, birleşik bir cephede Rusya'ya karşı durmasını sağlamak için Avrupa siyasi seçkinleri üzerinde yeterli kaldıraç oranına sahip. Sonuçta, Ukrayna’daki ihtilafta kazanılan bir zafer, yapılan tüm masrafları telafi etmekten daha fazlasını sağlayabilir. Dahası, herkes bu çatışmanın ana ödülünün “bağımsız” değil, doğu komşusu olduğunu anlıyor.
Öykü Zorunlu Avrupa ülkelerinin Rusya'ya karşı kampanyalara katılmaya “zorlandığı” zaman birçok örnek biliyor ve eylemlerini ancak birliklerinin Paris veya Berlin'e girişinden sonra gerçekleştirdiler. Bu durumda, III.Alexander'ın ülkemizin geleneksel müttefikleri - ordu ve donanma. Ve Büyük Zafer'in 70. yıldönümü, tüm ilgili taraflara Rusya ile silahlı çatışma ihtimalini bir kez daha hatırlatacak.