Onu öldüren kırmızı komiserler, askerler, işçiler ve köylüler değil, eski Rusya’nın ustalarıydı - büyük dükler, aristokratlar, generaller, toprak sahipleri, bankacılar, sanayiciler, liberal aydınlar. Pandora'nın kutusu açıktı. Rusya'nın sosyal seçkinleri, Sorunların mekanizmasını başlattı - acımasız ve tamamen yıkıcı. Tüm "kelepçeler" imha edildi! Kilise, Romanovlar altında mahkum edildi. Ve Şubatistler son iki “foku” - otokrasi ve ordu - yok ettiler. Dünyadaki cehennem mekanizmalarını başlattı.
Şimdi liberaller, demokratlar, Bolşevikleri baskı altına almakla suçlamak, kızıl terör, ayaklanmaların ve ayaklanmaların zalimce bastırılmasını seviyor. Ama bunu söylemeyi unuttular Rusya’da cehennemin kapıları Batı yanlısı liberal-demokratik projenin temsilcileri tarafından (Beyaz projenin geleceği) açıldı. Bütün kelepçeleri yok ettiler, kapıları yeraltı dünyasına açtılar ve mutlak kötülük dünyaya su bastı. Henüz Bolşevik olmayan denizciler ve askerler, memurları ele geçirdi ve vurdular; köylüler toprak sahibi mülklerini paramparça ettiler ve soyluları öldürdüler; suç devrimi binlerce kurbanla başladı; askerler-marauderler trenler soymuş, yiyecek depolarını ve şarap imalathanelerini parçalamış, tüm yerleşim yerlerini korku içinde tutmuş; eski polis dağıldı, yeni milisler hâlâ kuruluyordu, profesyonel personeli, güçleri ve araçları yoktu, bilgi (kart darbeleri ve arşivler Şubat darbesinden sonra imha edildi); Kazaklar, serbest olduklarını, işçileri ve köylüleri bölgelerinden sürdüklerini, daha sonra beyaz teröre katıldıklarını ve kendi Rus nüfusunun toplam yağmalarının iğrenç sahneleriyle işaretlendiklerini düşünüyorlardı; etnik azınlıklar “baskı” ve “işgal” için Ruslardan intikam almaya başladı; Rusya'da, binlerce başka milletvekili temsilcisi vardı (eski savaş esirleri), örneğin Çekoslovakya kendi terörlerini yarattılar.
Mutlak kötülük Rus medeniyetini ve kültürünü tahrip etti, milyonlarca insanın yaşamını yendi. Kanlı komiserler ve beyaz şövalyeler, ortodoks monarşistler hakkındaki saf masalları sonsuza dek unutmak gerekir. Kesinlikle her şey kulaklarıyla kanla kaplıydı. Düşmüş imparatorluğun geniş alanlarında sonsuz şiddet hüküm sürdü. Herkese karşı savaş, kurallar olmadan, merhamet etmeden savaş. "Eski Rusya" nın acısıydı. Ölümü. Rusya'nın enkazı, Batı ve Doğu ülkelerinin yetkisi altına girdi. Rus halkı öldü. Bu cehennemden itibaren, Rusya ve halk Bolşevikleri çekmeyi başardılar. Ve bu, “birlikte yaşayalım” diyen bir dua ile değil, asil bir tefekkürle değil, kararlı ve sert eylemlerle, yeni bir gerçeklik (proje) ve medeniyet oluşturmak için harika bir fikre ve programa sahip olabilir. En şaşırtıcı şekilde, Rus komünistleri Rusya'yı ve insanları cehennemden çekip çıkardılar, düşmanların bir kısmını tahrip ettiler, diğerlerini attılar, işleri sağlam bir el ile düzene soktular ve yeni bir Rus imparatorluğu - Sovyetler Birliği yarattılar. Yüksek bir fiyata, ancak başka bir seçenek yoktu (tüm bin yıl uygarlığının ve insanların ölümü hariç), ülkeyi restore ettiler, dünya liderlerine sundu. Gelişmiş batı projesi “Ebedi Reich”, Batı'nın ustalarının gezegen üzerindeki gücünü bozan Sovyet uygarlığının yıkımını yendi. Bilim, eğitim, kültür, mekan ve savunma yapımında fantastik başarılar elde ettik. Bu vakıf sayesinde, mevcut Rusya tek başına var.
Bolşevikler yeni bir gerçeklik, fikir - komünizm imajına sahipti. Ortak bir insan için, Marksizm teorilerinden uzakta, Hıristiyanlığın henüz katlanamadığı Mesih ve havarilerin zamanlarının zengin ve fakir, “Hristiyan sosyalizmi” olmadıkça “altın çağ” (“ilkel komünizm”) özelliklerini özümsemiştir. Manevi ve laik feodal beylerin çıkarlarını ifade eden kilise, sıradan insanları köleleştirdi. Komünist "aydınlık gelecek", Hıristiyan "Tanrı krallığının" devamıydı. Tesadüfen, bütün bir Rus, Hıristiyan düşünürlü düşünürlerin aynı zamanda sosyalizmi savunan olma şansı yoktur.
Öte yandan, sosyalizm, komünizm, bir sosyal adalet topluluğu antipotlar, kapitalizmin doğrudan düşmanları, Batı soygun dünyası, yağma ve ödenek, tüketici toplumu ve bozulma idi. Sosyalizm, sosyal adaletin güçlü temeli, çalışan kitlelerin sömürülmesinin reddi, insanlara parazitlik üzerinde durdu. Emek şampiyonasında. Emek, etkinlik ve yaratım yeni dünyanın pankartlarındaydı. Yani, Ekim sıradan insanların çıkarına oldu. Rusya nüfusunun ezici çoğunluğu - çiftçilerin ve işçilerin% 95.
Bu durumda, Bolşevikler zaferlerine enerji, irade ve inanç verdiler. Bolşeviklerin özü profesyonel devrimciler, sürgün ve hapishaneler okulundan geçen demir insanlardı. Yeni bir gerçekliğin zaferi için ölmeye hazırdılar. Bolşevikler, yeni bir gerçeklik, "parlak bir gelecek" yaratmak için milyonlarca insanın enerjisini, arzusunu ve inancını toplayan ve hedef alan bir örgüte sahipti.
Böylece, Bolşevik, Şubat-Mart'taki “eski Rusya” nın ölümünden sonra, 1917’ta, halkın ezici çoğunluğunun çıkarlarına uygun bir medeniyet, yeni bir gerçeklik yaratmaya çalışan tek güç olduğu ortaya çıktı. Aynı zamanda, kırmızı proje bir Rus matrisiyle yapıldı. (sosyal adalet fikri, vicdan etiği). Beyaz proje, Rus halkının küçük bir kısmının çıkarına girdi ve otomatik olarak bütün Rus medeniyetinin ve halkının ölümüne yol açan Rus matrisinin temellerini yıktı. Bolşevikler için olmasaydı, Rusya sonunda çöküp ölecekti!
Bolşevikler Kremlin'i ele geçirdi
Moskova'daki olaylar Petrograd'da olduğundan daha çarpıcı bir şekilde gelişti. Kasım 7'te, Petrograd'daki ayaklanmanın başarısının haberi üzerine, Moskova Bolşevikleri Savaş Merkezini kurdular, insanları postaneye ve 56 Piyade Alayı kışlasındaki ajitatörlere yolladılar. Askerleri Kremlin'i, bankaları ve diğer önemli nesneleri işgal etmeye çağırdılar, ancak askerleri çalıştırmak için aceleleri yoktu.
Kasım akşamı 7, çoğunluğun Sosyal Devrimciler (Sosyalist Devrimci Partisi) olan Moskova Şehir Duma toplantısının, Geçici Hükümeti desteklemesi ve Duma Başkanı, Sağ Sosyal Devrimci Vadim Rudnev ve Moskova Askeri Bölge Komutanı Konstantin Rüşevev Komutanı tarafından yönetilen Kamu Güvenliği Komitesi'ni (CBS) kurmasına karar verildi. KOB, şehirde bulunan Moskova öğrenciler ve Kazaklar tarafından desteklenmiştir. Bu arada Bolşevikler, kentte bulunan birliklerin sadece emirlerini yerine getirmelerini isteyen Moskova Askeri Devrim Komitesi'ni (MVRC) kurdular. 8 Kasım gecesi, MVRK tarafına geçen askerler matbaalara girdiler ve İzvestia ve Sotsial-Demokrat dışında gazetelerin basılmasına izin vermediler. Aynı zamanda, Moskova Kremlin komutanı, MVRC'nin talebi üzerine işçilere dağıtılmaya başladı. silâh cephaneliklerden.
Kasım'da 9, Bolşeviklere karşı direnişin çekirdeğini oluşturan İskender Askeri Okulu binasında (bugünün Arbat Meydanı bölgesinde) toplanan 300 görevlileri ve junkerleri çevresinde. Onlara katılan öğrenci gönüllülerinin ayrılması, kendisine bu dönemin doğum tarihi olarak kabul edilen “Beyaz Muhafız” (“Kırmızı Muhafız” ın aksine) adını verdi. 18 saatlerinde, ataman Krasny ve Kerensky'nin Petrograd'a ilerlemesini öğrendikten sonra Konstantin Ryabtsev Moskova'da sıkıyönetim ilan etti ve Kremlin'i teslim etmek, isyancı birimleri silahsızlandırmak ve dağıtmak için bir MVCM ultimatum geliştirdi. Aynı gün, öğrenciler başarılı bir şekilde Reds - 45 insanının kopmalarına saldırdılar. Öldürüldü veya yaralandı. Akşamları, Beyaz Muhafızlar, Moskova’nın bütün batı bölgesini Dorogomilovo’ya kadar işgal etti, postaneyi, telgraf bürosunu ve telefon istasyonunu itti. Kasım 10’da, öğrenciler Kremlin’e girdiler ve orada bulunan Kızılları silahsızlandırmaya başladılar. İlk başta, her şey barış içinde gitti, ama sonra askerler ve işçiler çok az sayıda çöp adam olduğunu görerek direndiler. Beyaz bir makineli tüfek ateşledi. Sonuç olarak, çeşitli kaynaklara göre, 40'ten 300'a kadar insan öldürüldü. Moskova Devrim Komitesi, genel bir grev ilan etti ve işçilerin ve askerlerin ayrılmasını merkeze zorlamaya başladı.
11 Kasım Moskova caddeleri barikatları kapattı ve şiddetli çatışma başladı. Günün sonunda, Tverskaya Caddesi ve Okhotny Ryad'ın bir kısmı, Krymskaya Meydanı, Taganskaya Meydanı, Genel Postane, Kursky ve Aleksandrovsky (şimdi Belorussky) tren istasyonları yeniden desteklendi. Bolşevikler, Metropol Otel'den Serçe Tepeleri'nin ve Babiegorodsk barajı bölgesinden Vvivaya Tepesi'nin (Vshivaya Tepesi, aka Tagansky Tepesi) tepelerinden kabuklu Kremlin'in tapınaklarına kadar birçok binanın yıkılmasına neden olan topçu kullanmaya başladı. Uçuşlar ve füzeler mermileri sırasında birçok evi tahrip etti, siviller yaralandı. Moskova'da kan dökülmesine şahit olan ve yaralılara yardım eden Kamçatka Piskoposu Nestor (Anisimov) daha sonra şunları yazdı: “Savaşın başında cephesinde ağır silahlı bir düşmana karşı savunmasız olan Rus silahı şimdi toplandı, ancak, Anavatanımızın dehşetine düşmana değil, kendi Rus kardeşlerine, şehirlerini ve tapınaklarını yönetmeye yöneldi. … Sekiz gün boyunca, bodrum katlarında otururken, bombardıman bölgelerindeki talihsiz Moskova sakinleri acı çekmeye ve aç kalmaya zorlandı, çünkü evden veya bodrumdan çıkmanın herhangi bir yolu kasıtlı olarak veya istemeyerek öldürülmek ve vurulmakla tehdit etti. ” Gün ortasında ateşkes yapıldı - iki taraf da zaman kazanmayı ve takviye yaklaşımını beklemeyi umuyordu. Kasım ayına kadar, beyazların bir kısmı (üç askeri öğrenci ve Lefortovo'daki Alekseevskoe askeri okulu), askeri öğrenciler Kremlin'i tutmaya devam etmelerine rağmen Devrimci Komitenin insafına teslim oldu.
Aynı zamanda Kazaklar yeni hükümeti tanımayı reddetti. 7 Kasım'ında, Don Ordusu Ataman Alexey Kaledin, Petrograd'daki iktidarın ele geçirilmesinin suçlu olduğunu ilan eden bir açıklama yaptı ve meşru otoritenin restorasyonu yapılana kadar, Troop Hükümeti'nin Don Bölgesi'ndeki tüm güce sahip olduğunu belirtti. 10 Kasım’da Kaledin Kuban’ın başkanı Alexander Filimonov’u, Terek atamanı Mikhail Karaulov’u ve Orenburg ataları Alexander Dutov’u destekledi. Kasım Çarşamba ordusunun Yüksek Komutanı Genel Merkez Genelkurmay Başkanı General Mikhail Alekseev'in öncülüğünde, Novocherkassk'ta Don'a ilişkin 8, daha sonra Gönüllü Beyaz Ordunun ana çekirdeği haline gelen Alekseevskaya örgütü oluşumuna başladı.
Kasım 14 Kızıl Muhafızlar ve şehrin çoğunu kontrol altına almayı başaran askerler, şehrin Duma binasında (bugün Kızıl Meydan'daki Lenin Müzesi) ve geri çekilen öğrenciler ve COB üyelerinin oturduğu Kremlin'in bombardımanını arttırdı. Savaşlar sırasında Uspensky, Blagoveshchensky, Archangelsky, Nikolo-Gostunsky Katedrali, Mucizeler Manastırı, Oniki Havariler Katedrali, Büyük Çan Kulesi İvan, Patrik'in kutsallığı, Küçük Saray ve Nikolskaya, Beklemishevskaya dahil olmak üzere bazı Kremlin kuleleri tamamen yıkıldı. Bölüm) ve Spasskaya (diğer şeylerin yanı sıra, Kremlin çanlarının saati bozuldu).
Kasım 15’in akşamı, Kamu Güvenliği Komitesi ile MVRC arasında, daha sonra serbest bırakılacak olan öğrenciler, memurlar ve Kremlin’i savunan öğrenciler hakkında silahsızlanma konusunda bir anlaşmaya varıldı. Akşam 9’te Devrimci Komite bir emir verdi: “Devrimci askerler kazandı, junkerler ve Beyaz Muhafız silahlarını teslim etti. Kamu güvenliği komitesi dağıldı. Burjuvazinin bütün güçleri, taleplerimizi kabul ederek tamamen yenildi ve teslim oldu. ” 15 Kasım, Moskova'da, Sovyetlerin gücünün, aslında Bolşeviklerin bulunduğu ilan edilen MVRK manifestosu yayınlandı. Son olarak, son beyazlar Kasım 16’ta silahsızlandı.
Kremlin'in bombardımanından sonra Oniki Havariler Katedrali'nin duvarlarına hasar verin. Moskova. Yılın Kasım 1917'i
Böylece, Moskova'daki Petrograd'ın aksine ayaklanma kanlı bir çatışmaya neden oldu. Toplamda, çatışma ve Moskova katliamları sırasında yüzlerce kişi öldü. Moskova'daki savaşlara katılanların çoğu - memurlar ve ardıç (beyaz), daha sonra Don'a doğru yola koyuldu ve savaşa devam etti.
Yazar M. Gorky, bu etkinliğin özünü oldukça doğru bir şekilde aktardı: “Özünde, Moskova katliamı, bebeklerin kanlı bir kabusudur. Bir yandan, ellerinde nasıl silah tutulacağını bilmeyen genç Kızıl Muhafızlar ve neredeyse kendilerine hesap vermeyen askerler var: kimin için ölecekler, ne için öldürüyorlar? Öte yandan, “görevlerini” kendilerinden esinlenerek cesurca yerine getiren, önemsiz, niceliksel olarak küçük önemsiz bir grup junkçı var. ” Maalesef bu, yakında tüm Rusya'yı kapsayacak kanlı bir katliamın başlangıcıydı.
İç Savaş'ın ilk salgınlarından biriydi. Ancak muhalefetin başında t n. beyazların ciddi bir yüzleşme gücü yoktu. Bolşevikler, ülke genelinde “Sovyet iktidarının zafer yürüyüşüne” yol açan bireysel direniş merkezlerini kolayca bastırdılar. Tam ölçekli bir savaş için, tamamen farklı organizasyonel yeteneklere ve kaynaklara ihtiyaç vardı. Almanya, Avusturya-Macaristan, Türkiye, İngiltere, Fransa, ABD ve Japonya'da yalnızca Alman bloğunun açık düşmanları ve Rusya'nın eski "ortakları" arasındaydı.
Kremlin'deki Küçük Nicholas Sarayı, Moskova savaşı sırasında topçu ateşinden zarar gördü