Sonra, senin aramandan sonraki hayatımda, ilk günümüzü sık sık hatırladım. O zaman seni nihayet ve geri dönülmez bir şekilde sevdiğimi zaten biliyordum. İlk bakışta, babamın ofisindeki ilk görünüşünden. Ama çok sonra sadece bir kez sevebileceğini anladım. Hayatım boyunca bir kez. Gerisi aşk değildir, onu yeniden bulmaya çalışır. Ama bu şekilde çalışmıyor. Bir kişinin birkaç yarısı olamaz. Ve o zaman bile senin benim ruh eşim olduğunu anladım. Benden çok yaş büyük olsan bile, tamamen aptal olsam ve hala çok olgunlaşmamış ve muhtemelen seni ilgilendirmiyor olsam bile… Elimi tutsaydın ve beni sana götürseydin, giderdim. Neden dağılın? Şimdi giderdim… Bazen gözlerimi kapatıyorum ve aniden kapımı çalacağını hayal ediyorum. Ben açacağım, sen sessizce girip sarılacaksın… Biliyor musun, dürüst olmak gerekirse, bu satırları yazıyorum, ve içimde bir yerlerde anlayacağınıza dair bir umut var – bunu sizin için yazıyorum. Bu günlüğümün sadece bende kalacağını bilsem de… sana asla ulaşamayacak.