Post Keynesyen yaklaşımının kriz hakkında görüşleri, asimetrik bilgi, finansal kırılganlık ve paranın içselliği teorisine dayanır. Paranın içselliği teorisinde ekonomistler arasında görüş farklılıkları vardır. İçsel para yaklaşımını, vertikalist ve horizontalist olmak üzere ikiye ayırabiliriz. Vertikalist yaklaşımda, para arzı eğrisi dikey bir konumdadır. Horizontalist yaklaşımda ise, tam endojenliği savunmaktadır.[1]
1970’lerde Bretton Woods sisteminin yıkılmasından sonra finansal piyasalarda yaşanan finansal kırılganlıklar veya krizler artmıştır. Finansal kırılganlıkların artması bu konuda çeşitli araştırmaların yapılmasını gerekli kılmıştır. Finansal Kırılganlık hipotezini Hyman Minsky tarafından ileri sürülmüştür. Minsky finansal kırılganlığı sağlam ekonomi ve kırılgan ekonomi olarak ikiye ayırır. Sağlam ekonomi, yükümlülükler yerine gerilirken ortaya çıkan problemlerin sistemin işleyişini olumsuz yönde etkilememesi veya etkilese de sistemin kısa süre içerisinde kendini toparlaması olarak tanımlanabilir. Kırılgan ekonomi ise yükümlülükler yerine getirilirken ortaya çıkan problemlerin sistemin işleyişini olumsuz yönde etkilemesidir.[2]
Minsky, finansal sistemin yapısını incelerken üç gelir-borç ilişkisi tanımlamıştır. Bunlar:[3]
Hedge Finansman, bir firmanın ödeme yükümlülüğü nakit akımı ile karşılanabilir. Yani firma anapara ve faiz ödemesini yapabilecek nakit akımına sahiptir. Spekülatif finansman, firmaların anapara ve faiz ödemesini yapabileceği nakit akımını bazen aştığı durumu ifade eder. Yani borç alanlar borçlarını çevirebilmek için yeniden borçlanmaya gidebilir. Bu durum ekonomide spekülatif finansmanın büyümesine bağlı olarak faiz oranlarını da yükseltir. Firma ödeme güçlüğü içine girebilir. Ponzi finansman ise, firmaların anapara ve faiz yükümlülüklerinin nakit akımından fazla olduğu finansman türüdür. Faiz ödemeleri ya yeniden borçlanma ile yapılacak ya da varlıklar satılarak yapılır. Bu durumda firmanın öz sermayesini azalır.