"Feodal Japonya'da, savaşçı samuraylar efendilerini canları pahasına korumaya yemin etmişlerdi. Böyle bir düzende efendisi öldürülmüş samuraylar, büyük utanç yaşar ve ülkeyi terketmek ve serseri ya da paralı asker olarak yaşamaya mecbur kalırlar. Bu efendisiz samuraylar artık samuray yerine başka bir isimle anılırlar: Ronin"
Sinemalara düşüş yılı 1998'den beri herhalde Ronin'i bininci kez izlemişimdir, bu akşam da bir istisna olmadı ve hemen ardından bu yazıya başladım. Ronin, bilmeyenler için, 98 yapımı, konusunun Paris ve Nice'te geçtiği bir macera/esrar filmi. Başrollerini Robert de Niro ve Natasha McElhone ve Sean Bean dışında, özellikle sevdiğimiz aktörler Jean Reno, Stellan Skarsgård ve Jonathan Pryce'ın paylaştığı Ronin, aynı zamanda Mançuryalı Aday ve Alkatraz Kuşçusu gibi filmlerin yönetmeni John Frankenheimer'ın son filmi.
Film, içinde ne olduğu bilinmeyen bir çantayı Ruslardan almak için toplanan bir İskoç, bir Amerikalı, bir Rus, bir İngiliz ve bir Fransız'dan oluşan ekibin macerasını anlatıyor.
Filmle ilgili benim kişisel olarak bayıldığım unsurlar bir kere Paris'te geçmesi. Japon samuray ve savaş kültürüne sağlam atıflarda bulunulması. Harika araba takip sahnelerinin olması. Güzel bir senaryosu olması. Hollywood filminden çok öte Avrupa sineması estetiğine sahip bir aksiyon filmi olması. Ve Elia Cmiral tarafından yapılmış, içinde "duduk" adlı enstrümanı kullanan muhteşem film müzikleri.
İzlemediyseniz, hemen izleyin derim. Buyrun fragmanı ve film müziğinden bir örnek: