"JOURNALISTIC TRUTH". Sergey Yervandovich, ilk soru sizin dönüşümünüzle ilgili. Yirmi yıldan fazla bir süredir sanat ve tiyatroya girdin, tanınmış bir politik uzman oldun - ve aniden açık kamu politikası, Zamanın Özü sosyal-politik hareket, Mart 15 mitingindeki kırmızı sütunlar alanında böyle bir atılım. Bütün bunlar, bir yandan etkileyici, diğer yandan - şaşırtıcı ve üçüncüsü, “siyasi tiyatroda” veya “tiyatro politikalarında” suçlamalara neden oluyor. Dönüşümünüz nasıl, sizin tarafınızdan içeriden görülen bu dönüşüm?
Sergey KURGINYAN. Belki de onu başkalaşım olarak gören biriydi. Ama ben her zaman oyunun bir kombinasyonu olarak neler olduğunu algıladım ve hikayeler. Aynı zamanda, yüksek bir ideal tarafından tutuklanan halkların hareketi olarak anladığım hikaye benim için insanlığın varlığını haklı kılan tek şey. Oyun, seçkinlerin ateşli bir idealin ve bu idealin sevgisine dayanan popüler bir hareketin yokluğunda yaptığı şeydir. Bu anlamda oynamak benim için bir lütuf değil. Ancak çoğu zaman gerekli bir kötülüktür. Ateş yok ... Diğer insanların seçkinleri, sizin devletinizin ölümü ile dolu bir oyun oynuyorlar ... Karşılıklı oynamalıyız ... Oyunun mantığını, oyunun yapısını vb. Anlamıyorsanız, bu imkansızdır. Kendimi asla bir uzman veya teorisyen olarak görmedim, ancak her zaman bir şekilde kararları etkilemeye çalıştım - tiyatro aracılığıyla, 1993'taki Yüksek Konsey Evi'nin çekimine neden olan tarihin yoksullaştırılmasından sonra aktif olarak geliştirmeye başladığım kulüp etkinlikleriyle. Ve son olarak, her zaman tarihin kavranmasına, oyunun kavranmasına, karşı oyunculuk simülasyonuna, oyun ile tarihsel başlangıç arasındaki bağlantıların doğasının bilincine ithaf edilmiş makaleler yayınlayarak. Ben hep bunu yaptım. Her şeyden önce - bir şekilde halka açık bir figür olmaya mecbur olduğum Prokhanov'un "Yarın" gazetesinde ve çok nankörlük çağımızda bile asla unutmam. Ve tüm bu yıllar boyunca, defalarca, mecazi olarak konuşarak, hikayenin kendisinin ve ben kendimin ... En iyi acı anlayışından ilham alan insan kalabalığından, sokakta yürüdüğünüzden ve pencerelerden baktığınızdan en acıyı yaşadım. Kabine, hangi oyunu ve nasıl yazıldığını analiz et. Ve kendinize şunu sorarsınız: “Tüm yapabildiğiniz bu mu?” 1991'ta ve 1993'te Sovyetler Evi'nin savunucuları pencerelerimin altında Ostankino'ya yürüdüğünde aynıydı. Liderlerine, Sovyetler Meclisinin neden dünyada bir nokta haline gelmesi gerektiğini, neden direnenlerin kritik bir kitlesini, neden önce kan dökerek düşmana saldırmanın mümkün olmadığını açıkladım. Ne yapılmaması ve ne yapılması gerektiğini açıkladım. Teletre anahtarının tamamen farklı bir yerde olduğunu, alayın bayraklarla ve simgelerle, tamamen farklı bir yönde huzurlu olması gerektiğini - hiç kimsenin dinlemediğini ve dinlemek istemediğini açıkladım. Buna karşılık, bazı garip barkashovtsy beni birinin emriyle Sovyetler Evi'nden çıkardı. Ondan sonra, liderler ısrar ettiğim şeyin tam tersini yapmaya başladılar ve başkalarının kendilerine dayattığı oyunun mantığına uymaya başladılar. Ve bu uzaylı mantığa tarih yazıyor. Ve burada duruyorum - bunun nasıl olduğunu görüyorum ve çaresizliğimi hissediyorum. Toplam oyun provokasyonu kazandı. Kitlelerin tarihi enerjisi çok ustaca ve hızlı bir şekilde tabana sızdırıyordu. Ve arkasında kimin olduğu tamamen belliydi. Böyle bir karşı-tarihsel boşalmadan sonra, hikaye ya uykuya daldı ya da öldü. Oyunda her yerde bulunma, özel harekat ve özel hizmetler dönemi başladı. Sonra “Önemli Birlik” Kulübü'nü yarattım ve elitlerle oyuna başladım, bu oyunun parlaklığını ve yoksulluğunu iyi biliyordum. BM ile, diğer Rus, yabancı ve uluslararası yapılarla ilişkiler kuran ciddi bir analitik merkezin başkanı olduğumdan beri, birileri beni bir şekilde dinledi, zaman zaman televizyona davet etti. Ve sonra öyle oldu ki, kelimenin tam anlamıyla mavi olan, “Zaman Mahkemesi” projesi, Natalya Petrovna Nikonova tarafından önerilen hiçbir şeyden doğmadı. Birkaç yıl boyunca yardımcısı olan Ernst'i Kanal Beş'e bırakmıştı. Ve derhal süper başarılı bir projenin nasıl yaratılacağını düşünmeye başladı.
Evet, kimin için - gösteri ve kimin için - ve bir mucize. İsa Mesih'in ayrıca bir görevi vardı ve örneğin Ekmek kırma ya da ümitsizce hastalığın halkın iyileşmesiyle ya da ölülerin dirilişiyle mucizeleri belli bir bakış açısıyla “şov” olarak yorumlanabilir. Nikolay Svanidze nasıl rakibiniz oldu?
Nikonov da ona şunları söyledi: “Svanidze varsa, katılıyor musunuz?” “Zaman Mahkemesi” nin Svanidze'nin bir projesi veya Kremlin'in bir projesi olduğunu söylerken çok eğleniyorum. Bu, Natalia Petrovna Nikonova projesinin başından sonuna kadar. Nikonov, ben ve Mlechin'in tartışmayla meşgul olacağına kesin olarak karar verdi, ancak ben moderatör figürü hakkında pazarlık etmek istedim. Svanidze'yi reddettiğimde moderatörler seçtim. Ama kabul ettim. O olsa zor olacağını, ancak başarılı olursa daha önemli olacağını anladığından beri. Ancak sadece başarıya ihtiyaç vardı ve ezici bir başarı vardı. Nikonov'a derhal kendimi sunmadığıma ama kesin bir fikir verdiğim konusunda uyardım ve bu yüzden ilk yenilgiden önce çalışıyorum - beni değil, temsil ettiğim fikri tehlikeye atacak. Ve aniden, izleyicilerin% 88-89'inin bu fikri desteklediği ortaya çıktı ... Bu herkes için bir şok oldu. Bazıları için - profesyonel, diğerleri için - ideolojik.
Bir torun mu?
Sonra Nikonov 2. Kanal'a gitti. Ve kısa bir süre sonra orada ikinci bir proje düzenledi - Svanidze ile arabuluculuk yapmadan tartıştığımız “Tarihsel Süreç”. İki televizyon projesi arasında, beklenmedik şekilde son derece başarılı olduğu ortaya çıkan “Zamanın Özü” İnternet projesine karar verdim. Ve “Tarihsel süreç” yakında on sekiz yıllık bir aradan sonra ortaya çıkan yeni bir gerçek tarihsel durumla karşı karşıya kaldı. Yine, sokaklardaki insan kitleleri ... Yine, tutkular belli idealleri kaynaştırıyor ... “Tarihsel süreç” ya bu tarihi sokak eylemlerinin bir parçası olabilir ya da olabilir. Bu eylemlerin bir parçası oldu. Svanidze kaybetti - Mlechin'den bile daha kırıcı bir şekilde. 1993'te kendime yemin ettiğim şeyi başarmayı başardım. Yeni bir tarihsel akışın parçası oldum. “Zamanın Özü” hareketi sayesinde bu akım, çoğunluğun iradesine itaat etmeyi ve yapıcı, yıkıcı bir yönde göndermeyi başaramadı. Sonra soru ortaya çıktı: ne kadar zaman? Tarihimizle ilgili tüm doğru kelimeleri TV ekranından duydum ve ülke tarafından duyuldum. Kuru bir skorla kazandım - altmıştan fazla. Devam - o zaman bu gerçekten sadece bir gösteri olduğu ortaya çıktı. Svanidze ve Kurginyan arasındaki savaşlar dışında, ülkedeki her şeyin değişmesi. Ve en önemlisi - tarihin uyanışı. Ülkede, uzun bir aradan sonra, yine büyük insan kitlelerinin gerçek siyasetini ve enerjilerini kokuyordu. Ve “Zamanın Mahkemesi” ve “Tarihsel Süreç” TV programlarının burada rol oynadıklarına ikna oldum. Ve en önemlisi - "Zamanın Özü" İnternet programı ve temelde yaratılan hareket.
Tarihin uyanışını Bataklık alanı ile ilişkilendirir misiniz?
Evet. Ne de olsa, 2010-2011’te çok liberal insanlar bulunan Kremlin’in “Zaman Mahkemesi” nin bir nedenin varlığına izin verdiğini hissettim. Sosyal adalet fikrinin ve daha genel olarak “kırmızı fikre” birisinin tamamen eğlenceli kullanım için ve özellikle yıkıcı bir şekilde ihtiyaç duyulduğunu fark ettim. Oyuncuların planlarına göre, podraskach kırmızı tutkular ve kenara çekilmek zorunda kaldım, bu enerjiyi Bataklık bölgesine götürecek olan kütlelerin enerjisini Zyuganov'a aktardım. Bunun bir oyun olduğunun farkına varmak ve çok az karşıtlık olduğunun farkına varmak, bir tür tarihsel potansiyel kullandım. Ve anti-show prensibi üzerine. Bu prensip üzerine, yüzlerce insanın değil, onbinlerce insanın katıldığı “Zamanın Özü” çevrimiçi programının kurulması gerekiyordu.
İsimler biraz değiştiği zaman onu seviyorum, bu yüzden sürekliliği vurguluyorum. Böylece, "Zaman Mahkemesi" kapandı, "Zamanın Özü" olsun. Kayınvalidem ilk konuşmamı direkt bir kamerayla çekiyordu: konuşan bir kafa, daha fazlası değil. Ve her zamanki 150-200 kullanıcıları yerine kulüp sahasını 600 zamanlarında bir artış, 700-4 olmak için bekledik. Ancak ilk günlerde 25'a binlerce ziyaret geldiğinde, toplumda bir şeylerin olduğunu hissettim. İnsanlar, neyin yanlış olduğunu ve nereye gideceklerini anlamak istedi. Mart 2011 oldu. Sonra hayatımdaki en cesur adımı attım - izleyicilerimi “Zamanın Özü” adlı sanal kulüpte kayıt yapmaya davet ettim. Bir ay boyunca binlerce 30 kaydoldu. Sonra onları gerçek yaşamdaki hücrelerde toplanmaya ve “Rusya'da Stalinizasyona karşı mı çıkıyorsunuz?” Konulu sosyolojik bir araştırmaya katılmaları için davet ettim: İnsanlar komşuları, arkadaşları, trenle, her yere, onlardan binlerce anket doldurdu. Ve bunun artık Sergey Kurginyan adında bir hayran klübü olmadığı, bu durumun temelde farklı bir şey olduğu, bir çeşit tanınmayan, “yakalanmayan” uzaylı oyun senaryosundan ayrılma fırsatı olduğu anlaşıldı. Ve sonra, Natalia Petrovna Nikonova'nın İkinci Kanal'da yarattığı “Tarihsel Süreç” adlı yeni bir TV programı çıktı. Bence dünya televizyonunda farklı bakış açılarını temsil eden hiçbir zaman bu kadar karmaşık bir şey olmadı. 2011 yazında Khvalynsk kasabasında Zaman Özü hareketinin ilk okulunu açtığımda gösteri yayına girdi. Okulda daha fazla 300 insan toplandı. Haşladılar, hışırdılar, tartıştılar. Bir şekilde farklı enerjilerle dolu bu protopolitik çorbayı etkilemeye çalıştım. Et suyu, protopolitik aşamadan çıkmaya hazır, insancıl olarak umut vaat ediyordu. Peki bu çıkışı nasıl düzenliyorsunuz? Bunun, a) ideolojik olarak, b) personel olarak sağlanması gerektiği açıktı. Personel anının özel öneminin farkında olarak, merkezimin tamamını bu okula tamamen yeniden yönlendirdim. Başka bir şey yapmadık. Hikayenin iadesini bekledim. Geç sonbaharda döneceğini biliyordum. Ve bu dönüşe hazırlanmamak utanç verici olur.
Yazın kızak hazırlamak, kışın geleceğini bilmek?
Evet. Kasım 7'teki 2011'ten önce, Zamanın Özü üyeleri bana yaklaştı ve şöyle dedi: “Mini-miting yapmak istiyoruz. Hiç sorun değil mi? ”“ Yılın Sokak 1905'i ”metro istasyonuna geldiğimde,“ Zamanın Özü ”hareketinin kare insanları 300 üyelerini gördüm. Yeni başlayanlar için oldukça iyiydi. Ve burada düşündüm: “Liberaller insanların enerjisini gerçekten ellerine aktarmamı istiyor. Ama burada, halkın enerjisi. Neden onu yabancılara teslim etmeliyiz - koşulsuzca kirli eller? ”Sonradan, liberal seçkin Kremlin oyuncularının Zyuganov'un Putin'i 2012 seçiminde yenmesini istemediğini anladım. Yaptıkları seçimler, kırmızı bayraklar da dahil olmak üzere, bu sloganın altında olabildiğince sosyal protesto nüfusunun büyük bir kısmına uyan seçimleri hileli ilan etmek oldu. Ve bunu yapmak için seçimlere katılmayan birinin başkanlık görevine geçmesi sağlandı. Ve Devlet Duma seçimlerinden sonra, “adil seçimler için” bir protesto mitingi ilan edildiğinde, hemen Serçe Tepeleri'nde bir karşı-miting düzenledi. Ve katılımları üzerinde anlaşarak farklı partilere ve kamu kuruluşlarına giyilirdi. 4 bin kişi hakkında geldi. Bataklıkta, binlerce 25-30 daha sonra toplandı, ancak enerji açısından biz onlardan daha verimli değildik, hepsi çok sıcaktı. Ve beyaz şeridi sembolik olarak yaktık, “Hayır!” Dedi. Hem Rusya'da hem de yurtdışında çok yüksek ofislerde tasarlanan bu “kar devrimi” ne. Ondan sonra, politikacılar, işadamları ve başkası bana geldi. Sonuç olarak, Poklonnaya Tepesi'nde, 150 hakkında binlerce insanı topladık. Bürokrasinin onları Lyuberets'ten ve başka yerlerden getirdiğini söylüyorlar. İlk olarak, Lyubertsy'de sadece bürokrasi yoktur. İkincisi, eğer 150'a binlerce kişi otobüsle gelirse, 3'a bin otobüs gerekir. Böyle bir sayıyı hayal edebiliyor musun? Moskova sıkıca dururdu. Poklonnaya dağı - Kremlin'in bir projesi? Dolu Rusya Devlet Başkanı Poklonnaya Tepesi’nden sonra şunları söyledi ve yönetim kaynağında 150’a binlerce para toplayamayacaksınız. Herkes bunu anladı - hem Kremlin uzmanları hem de “bataklık muhalifleri”. Ben önde gelen mitinglerden biriydim. İkinci ipucu Shevchenko idi. Herkes Zyuganov'un gelmesini bekliyordu. Gelmeye söz verdi ve gelmedi. Mitingi açmak, Putin'in politikalarına karşı olduğumu söyledim, ancak turuncu bir darbeyi önlemek için tüm yurtsever güçlerin bir miting için toplanması gerektiğini düşünüyorum. Böyle bir ifadenin, yumuşak bir ifadeyle, bir özlem olmadan değil olduğunu biliyordum. Ancak tarih, eylemlerinde önemli rol oynayan kişilerle harikalar yaratabilecek bir şeydir. Bu harekete katılmam, bir şekilde farkettim ve hissettim: “Serçe Tepeleri'ne gelen ve Poklonnaya Tepesi'ne yol açan turuncu karşıtı bir sokak mekanizması başlatmış binlerce genç insan benim kaderim.
Cumhurbaşkanı seçimlerinden sonra Poklonnaya Tepesi'ndeki mitingden sonra dışarıdaki bir gözlemci, bir yere kenara çekildiğiniz izlenimini alabilir. Bu doğru mu, öyleyse neden?
Hayır, sadece birincil politik hedefimize ulaşıldı, “bataklık projesi” başarısız oldu. Zamanın Özüne gelince, resmileşmek için zamana ihtiyacı vardı. Küresel vektörü değiştirmek için “Zamanın Özü” teklifiyle orantılı olarak yeni ve geniş ölçekli bir hedefe ihtiyaç vardı. Bu amaç, çocuk adaletine karşı mücadele de dahil olmak üzere toplumun geleneksel değerlerini korumaktı. Ve “Maidan” ı Rusya'ya ihraç etme ihtimaline gelince, Moskova sokaklarında kırmızı sütunlarda yürüdük, böylece herkes Ukrayna versiyonunun tekrarlanmayacağını biliyordu.
Sergey Yervandovich ve Rusya'daki Ukrayna olaylarının genel olarak nasıl bir tepki verdiğini düşünüyorsunuz, “beşinci sütunun” “Maidan” cuntasının gelmesi ile ilgili beklentileri nelerdi? Bu süreçler bugün ülkemizdeki sosyo-politik istikrarı nasıl tehdit ediyor?
Rusya ve Ukrayna'nın ne kadar yakın olduğunu çok iyi biliyorum. Ukrayna'da olanlar bir süre sonra bize geliyor. Ve tam tersi. 2011-2012 kışın “bataklık muhalefetinin” eylemleri, yalnızca Rus Maidan'a dönüşmedi, çünkü hızlı bir şekilde muhalif mitinglerden çok daha büyük olan büyük “anti-boggy” performansları düzenlemeyi başardık. Ve şu anda ofis binaları çeken Ukrayna'nın güneydoğu bölgelerinden gelen insanlar Kiev'e gidebilirse, onları organize edecek ve yönetecek birileri olsaydı, Ukrayna'da “Maidan zaferi” olmazdı. Ve bugün, ve bu, Rusya için önemli bir sorundur. Ne de olsa Maidan'da, şimdi buraya geri dönen binden fazla Rus vardı. Planlarını saklamadılar: orada başlarlarsa, burada devam edecekler. Elbette, Putin'in en önemli tarihsel haklarından biri olduğunu düşündüğüm Kırım’ın yeniden birleşmesinden sonra, çünkü ilk kez 23’te Rusya, utanç kazandı ve bir şey kaybetmedi - eğer söylesem de, kaidenin altına Rus liberallerinin desteği düştü. Ve bizden birçok sorunu ortadan kaldırdı. Ancak Rusya’daki liberal intikam tehdidi devam ediyor ve göz ardı edilmemesi gerekiyor.
Bu konuşma için çok teşekkür ederiz, “Zamanın Özü” ile gazetemiz arasındaki işbirliğini umuyoruz.