Peşi sıra giriyorlar içeri, peşi inip çıkıyorlar merdivenlerden aşağı yukarı. Unutmuşlar renkleri, unutmuşlar kendi seslerini. Betonlara sıkışıp kalmış her şeyleri. Sahi kimse görmüyor mu beni? Ayaklarıyla üzerimden geçiyorlar sanki, sesimi duymuyorlar, yağmur olup yağsam şemsiye açıyorlar. Neden susuyorsun, sen duyuyorsun/dinliyorsun beni. Pencereni aç gireyim içeri, kuş gibi uçayım, gökyüzü bileyim nefesini. Bir ay, bir güneş misali görüyorum gözlerini. Göz bebeklerinden öpüyorum, en sevdiğim rengini. Bir bedene bürünsem, bir el uzatsam tutarsın, sesimi bir de kulaklarına duyursam daha ne isterim ben sanki. Yastığın gibi yumuşak yüreğim de yatıyor saçların, saçlarına dokunsam uyanır mısın kadın? Sevdan ile uzlaştım, saçlarından kokunu alayım, iç sesinden birkaç kelime duyayım, yağmur olup boynunu, omuzlarını ben ıslatayım. Nefes al atsın boynunda damarların, damarların üzerinde dalgalansın dudaklarım. Beni boğan kuru kalan omuzların.