Sezon başından beri Beşiktaş çok fazla pozisyon bulan bir ekip görüntüsü vermedi; ancak ilk haftalarda bulduğu gol pozisyonlarını akıl almaz şekilde harcayan, sorumluluk almaktan kaçındıkları için de pozisyon üretemeyen forvet oyuncularıyla dolu bir takım vardı. Sakatlıktan, formsuzluktan veya sisteme uyum sağlayamadıkları için belki de ligin en fazla forvet seçeneğine sahip olan takımı (forvet hattı Bobo, Nobre, Holosko, Nihat ve Batuhan'dan oluşmakta -kenar adamları ve oyun kurucu olarak oynayabilen Tabata, Tello, S.Özkan, Ekrem, Yusuf da takımın diğer hücum seçenekleri) gol atma sorunları yaşamaktaydı. Bu forvetlerden yalnızca biri; bana kalırsa en yeteneklisi olan Bobo, formuna kavuştu ve takımı bir adım ileriye taşımasını bildi.
30 Kasım 2009 Pazartesi
Sezon başından beri Beşiktaş çok fazla pozisyon bulan bir ekip görüntüsü vermedi; ancak ilk haftalarda bulduğu gol pozisyonlarını akıl almaz şekilde harcayan, sorumluluk almaktan kaçındıkları için de pozisyon üretemeyen forvet oyuncularıyla dolu bir takım vardı. Sakatlıktan, formsuzluktan veya sisteme uyum sağlayamadıkları için belki de ligin en fazla forvet seçeneğine sahip olan takımı (forvet hattı Bobo, Nobre, Holosko, Nihat ve Batuhan'dan oluşmakta -kenar adamları ve oyun kurucu olarak oynayabilen Tabata, Tello, S.Özkan, Ekrem, Yusuf da takımın diğer hücum seçenekleri) gol atma sorunları yaşamaktaydı. Bu forvetlerden yalnızca biri; bana kalırsa en yeteneklisi olan Bobo, formuna kavuştu ve takımı bir adım ileriye taşımasını bildi.
29 Kasım 2009 Pazar
buradan ulaşabilirsiniz. Sezonunu özetlemek gerekirse istikrarlı bir çıkışa sahip olduğunu söyleyebiliriz, en önemli başarısını ise Amerika Açık'ta final oynayarak elde etti. Henüz 19 yaşında dünya sıralamasında 4. sıraya yerleşen bu hanım kızımızın güzelliği umarız başına iş açmaz; çünkü Tenis dünyası foto-modellik yapmaktan antrenman yapmaya fırsat bulamayan ve yeteneğinin karşılığını alamayan tenisçilerle dolu. Gerçi Caroline'in böyle bir derdi yok gibi; zira o her turnuvayı ailesiyle birlikte mutlu mesut bir şekilde geçiriyor. Sakatlığı yüzünden devam edemediği final turnuvasında tribünlerde babası ile Beyonce şarkısında yaptıkları dans ve Doha'daki final partisinde Katar'lı şeyh çocuklarının Caroline'e attıkları bakışlar beni gülme krizine sokan anlardı. Umarım bu çıkışını devam ettirerek Grand Slam şampiyonlukları kazanmayı başarır.
3. Yılın Ortalarda Gözükmeyeni: Jelena Jankovic
27 Kasım 2009 Cuma
Hayatımda yaşadığım en berbat tatillerden biri herhalde. Göze hoş gelen tek şey Neeskens'in karizması oldu. Yazmak da gelmiyor içimden. Ankaragücü maçından sonraki pesimistliğe geri döndük. Total futbol öğretecekler takıma diye böbürlendik, "T"si yok sahada. Top bizdeyken pas verecek adam yok. Sahanın her üç bölümünde de sayıca eziliyor takım. Geçiniz...
26 Kasım 2009 Perşembe
Fenerbahçe galibiyetini alan takımı, Old Trafford'un temposunu kaldırması zor olan Serdar ve Yusuf'un dışında değiştirmeyen Mustafa Denizli ilk Şampiyonlar Ligi galibiyetini elde etmenin sevincini yaşadı bu gece. Tello golünü attığında sevincini bekletmesi de bu yüzdendi; ama gözlerinin içindeki gülümsemeyi saklayamamıştı kameralardan. Bu maçı kazanacağına dair olan inancı, 26. hafta inancına benziyordu biraz; kendi gücünden daha çok rakibinin tam olarak gücünü yansıtamayacağına güveniyordu. Welbeck, Macheda ve Obertan'dan kurulu genç hücum üçlüsü pozisyon üretmekte bütün maç boyunca sıkıntı çekti. Obertan için bu ayki Champions dergisinde "Manchester C.Ronaldo'yu sattı ama taraftarlar üzülmesin; çünkü Obertan bir iki yıl içinde onun yerini dolduracak" diye bir yorum vardı ama bu maçta gördük ki bu yorum gerçeği yansıtmaktan çok uzak. Onun dışındaki United'lı oyuncuların tamamını Münih ve İstanbul'da izleme fırsatı bulduğum (Welbeck'i bile canlı izledim) için oyuncular hakkında yorum yapma hakkını kendimde görüyorum. Beşiktaş'ı bu sezon o kadar canlı izlemedim,artık gerisini siz düşünün, beni bir maçta daha görürlerse scout falan olduğuma inanacakar herhalde:) Macheda'nın harika bir fiziği var; ancak oyunu biraz daha iyi okuyabilmesi lazım. Anderson'a Ferguson'un inanılmaz bir güveni var, ondan yeni nesil bir Pirlo veya Xavi yaratmaya çalışıyor, geçmiş örnekleri göz önünde bulundurarak Ferguson'un bu görevi bir iki yıl içinde başaracağını düşünüyorum. Rafael'i bilmem ama kardeşi Fabio'dan bir şey olmaz gibi, şimdi ne ilgisi var diyeceksiniz ama Münih'te izlediğim Man Utd-Boca maçından beri içimde kalmıştı onu da yazayım dedim hazır başlamışken.
Keyifler yerinde oldu mu yazı da çorap söküğü gibi geliyor, konuyu çok fazla dağıtmadan gecenin adamını onurlandıralım. Rüştü'ye karşı pek çok Beşiktaşlı'nın sempatisi yoktur; ancak ben istatistik delisi bir futbolsever olarak yıllar sonra Milli Takım kaptanlığı onurunu Beşiktaş'a yaşattığı için severim, her zaman da savunmuşumdur.( Bkz. ilk CSKA Moskova maçı yorumu) Bu akşam Beşiktaş tarihine geçen bir maça imza attı ve Deli İbo'nun cumartesi akşamı gösterdiği performansa benzer şekilde Beşiktaş'ın unutulmazları arasına şimdiden girdi. Bu onun Old Trafford'da elde ettiği ikinci zafer, Barcelona'ya gittiği sezon hakkında United dedikoduları da çıkmıştı, Şeytanların kalesini koruyamasa da bu stad onun için artık ayrı bir öneme sahip.
25 Kasım 2009 Çarşamba
24 Kasım 2009 Salı
22 Kasım 2009 Pazar
Geçen yıldan bu maça taşınanların başında ikinci gol geliyor. Tello'nun pasıyla Bobo'nun bulduğu goller, Denizli'nin meşhur 26. haftasının ardından pek çok haftanın özet görüntülerinde yer almıştı, dün akşam da bu birliktelik güzel bir golü daha getirdi. Sanıyorum bir kez daha görüldü ki bu takımın en iyi golcüsü Bobo. Maçlara genelde bir gol kaçırmadan başlamıyor; ancak hem gol vuruşları hem de topu ileriye taşımasıyla Nobre'den çok daha kaliteli bir isim olduğu ortada. Bu arada bir başka parantezi de 2000'li yıllarda Beşiktaş'ın sol kanadını tapulayan İbrahim Üzülmez'e açmak lazım. Geçen yıl Antalya'ya karşı oynanan kupa maçında bir gol attığında, taraftar bu görülmedik performansa ithafen "İbo doğru söyle, İbo doğru söyle bugün ne içtin" diye bir tezahürat üretmişlerdi. Ben duymadım ama belki dün akşam da söylemişlerdir; çünkü Deli İbrahim dün akşam ki performansıyla bütün Beşiktaşlıları mest etti. Onca hatasına rağmen her zaman sevilen bir futbolcuydu zaten, bu performansıyla da kariyerine 2002-03 sezonunda Sami Yen'de attığı galibiyet golünün yanında hatırlanacağı ikinci bir maç eklemiş oldu. Kaptan ne içtiyse söylesin, sınav dönemlerinde aynısından ben de istiyorum.
Topuz'un bu fotoğrafına bakarak sonuç paragrafına geçelim. "Ben nerede yanlış yaptım" der gibi sanki. Aslında onun çok da elinde olan bir seçim değildi sarı-lacivertli formayı giymek; ama transfer sezonunun gündem yaratan olayı taraftarın bu maça daha çok önem atfetmesini sağladı. Sözlerimi bitirirken yaşadığım sevincin de satırlara dökebildiğim kadarını aktarayım. Öncelikle dün yazdığım yazıdaki gibi uzun yıllar hatırlanacak bir galibiyet hediye eden Mustafa Denizli ve oyunculara teşekkür ederim. Kolay değil, Beşiktaş Fenerbahçe'ye karşı böyle 3 farklı bir galibiyeti en son Denizli Fenerbahçe'nin başında 6 yabancı sahaya sürdüğünde Nihat, Tayfur ve Nouma'nın golleriyle hem resmen hem de hükmen 3-0 yendiği maçta almıştı. Fenerbahçeliler Beşiktaş'a karşı böyle bir galibiyet arıyorlarsa, son 3 farklı galibiyet için 1986'daki TSYD kupası maçına bakmaları gerek, bir nevi Türkiye Kupası sendromu:) Benim duygularımı anlamak için Kadıköy'deki Galatasaray maçlarını düşünüp empati kurabilirler belki, dilerim şu an hissettiklerimi Beşiktaş'a karşı uzun yıllar hissedemezler. Evet; yarış yeniden başlıyor, şampiyonun yüreğini asla hafife almayın!
21 Kasım 2009 Cumartesi
20 Kasım 2009 Cuma
Bu fotoğraf FM'nin bünyede yarattığı rahatlama anlarının önemli bir örneği olsa gerek. Zorlu geçen haftanın sonunda Bernebau'da alınan 3-1'lik galibiyetten daha mutluluk verici ne olabilir ki :)Tabii her FM'cinin büyük başarıları vardır ve her birini de bu sayfaya taşıyacak değiliz; ama FM'nin dertlere derman olduğunu göstermek için güzel bir örnek olduğundan moist'un yazısının üztüne iliştireyim dedim. Goller Uğur, Nihat ve Holosko'dan, kontra atak futbolunun nadide zaferlerinden birisi.
Bu fotoğrafı 2 no'lu Haftanın Notları'nda da bulabilirsiniz, geleceği gören bir fotoğraf olması nedeniyle tekrar yayınlamaya karar verdim, zira fotoğraftaki ikili artık McLaren'de takım arkadaşı olacaklar. O yazımda İngilizlerin Schumacher sonrası dönemde rüzgarı arkalarına aldığından bahsetmiştim. McLaren yöneticileri muhtemelen beni duydular ki Mercedes'in kendi takımını kurmasından sonra Button'la anlaşıp yeni sezona tamamı İngilizlerden oluşan bir takımla girmeye karar verdiler. Mercedes yöneticileri de bu milliyetçi dalgayı başlatarak yeni sezonda Mercedes GP adıyla yarışacak olan takımın pilotlarını Nico Rosberg ve Nick Heidfeld olarak belirlemişlerdi. İzleyebidiğim 10 yıllık F1 döneminde hem takımın hem de iki pilotun aynı milliyetten olduğu bir takım hatırlamıyorum, yeni sezonda ise iki iddialı takım bu yapıya sahip olacak. Açıkçası Mercedes'in ayrılık kararına oldukça üzüldüm, yıllardan beri McLaren Mercedes olarak desteklediğim takım ortadan ikiye ayrıldı, benim yeni sezon için düşlediğim Hamilton- Vettel pilot ikilisi ve McLaren - Mercedes İngiliz - Alman ortaklığında oluşan enternasyonel yapı da milliyetçi akıma kurban gitti. Bu iki takımın rakibi Ferrari ise yeni sezonda salsa soslu latin pilotları Alonso ve Massa ile sahne alacak.
Yazının son bölümünü de Melih ve Ahmet Gökçek ikilisine ayırmam gerek, zira çirkefliği kendine yöntem bellemiş bu isimler kirli ellerini spora attıklarından bu yana her gün ayrı bir skandala yol açmaktalar. Aslında onlara bir anlamda teşekkür etmemiz gerek; çünkü ahlaksızlık gibi tarifi soyutluğundan ötürü oldukça zor olan bir kavramı her geçen gün daha da somutlaştırıyorlar. İleride çocuklarınıza Melih Gökçek gibi olmayın demek onları uyarmanız yeterli olacaktır. İnsan emeğini hiçe saydıklarını ve attıkları imzalara ne kadar sadık olduklarını geçen haftanın başında Hikmet Karaman'a yaptıklarıyla bir kez daha ispat ettiler. İmzanın kendi dönemlerinden önce atılmış olması onlara bu saygısızlığı yapma hakkını asla vermez; çünkü kulübün başkanlığına talip olan bir kişi, o kulübün geçmiş yükümlülüklerini de yerine getireceğini taahhüt etmek zorundadır, aksi söz konusu dahi olamaz. Bu konuda esas sorgulanması gereken teknik direktörlerin sendikal haklarını hangi nedenden ötürü kullanamadıklarıdır. Örneğin Fatih Terim istifa toplantısında anlattığı icraatlarının yanında neden bir Antrenörler sendikası kurmayı bu dönem boyunca aklına getirmemiştir? Bu olay bütün teknik direktörlere, sporculara ve genel anlamda toplumun bütün emekçi kesimlerine ders niteliğindedir. Eğer demoratik toplum yapısında üretim araçlarını ellerinde bulundurmayan kitleler dayanışma içinde olmazlar ise haklarını savunamazlar. Ne yazık ki toplumlar içerisinde her zaman Melih ve Ahmet Gökçek gibi toplumun kanını emerek beslenen sülükler var olacaktır, onlara karşı hakça bir mücadele verebilmek için sivil toplum ve sendikalar toplum yaşantısında söz sahibi olmalıdır.
19 Kasım 2009 Perşembe
16 Kasım 2009 Pazartesi
15 Kasım 2009 Pazar
İlk haberden başlayalım. (Haberde bir de yazım hatası var, benden kaynaklı değil, direk NTVSpor'dan alınmıştır.)
Cimbom'da Rijkaard rahatlığı!
Galatasaraylı futbolcular, Rijkaard yönetiminde rahat günler geçiriyor.
Aslan izin zengini... Sarı-kırmızılı takım, ezeli rakiplerinden daha çok maç
oynamasına rağmen 'izin' konusunda en rahat ekip oldu.
Fenerbahçe, S.Bükreş'i devirdikten sonra Süper Lig'de küme düşürülen
Ankaraspor'la maçı olduğu için 4 gün izin yaptı.
...
Sarı-lacivertliler, son 10 günün 6'sını izinli geçirmesine rağmen bu sezon
Galatasaray'dan daha az zin yaptı.
...
Teknik direktör Frank Rijkaard, Türkiye'de görev yaptığı 4,5 ayda
oyuncularına tam 19 gün izin verdi. Aslan'dan 3 maç daha az oynayan
Fenerbahçe'de, bu rakam 16 oldu.
Bak sen! Skibbe'yi yediniz bitirdiniz zamanında çok izin yaptırıyor diye. Şimdi de Rijkaard'a saldırın. Ayrıca sormak lazım, genelde her maçtan sonra futbolcular izin yapmaz mı? Daha çok iş yapan adamın daha çok dinlenmesi gerekmez mi? Peki Galatasaray üç maç daha fazla yapmadı mı? O zaman üç gün daha fazla izin yapması normal değil mi? Bu kadarı "pes" dedirtiyor insana NTVSpor, helal olsun!
İkinci habere geçelim.
"Elano hiç yıldız olmadı"
Brezilya'nın ünlü gazetecileri, ülkesinde yıldızını
parlatmasına rağmen Türkiye'de hedef tahtasında yer alan Elano'yu
yorumladı.
"Brezilyalılar lider olamazlar"
ALEXANDRE ABRUE GONTIJO (GLOBO ESPORTE)
.....
Transferi sonrası Elano ile konuştum ve O'na Hollandalı ikiliyi sordum. O da
Neeskens ve Rijkaard için gülerek şöyle yanıt verdi: "Mark Hughes’dan insanlık
ve koçluk açısından daha iyiler..."
Elano’nun Rijkaard ile arası gayet iyi ama şunu unutmamak gerekir ki
Brezilyalılar hiç bir zaman lider oyuncu olamazlar. Hatırlarsınız Elano'nun Sven
Goran Eriksson ile olan performansı gayet iyiydi. Eriksson zamanındaki oyunuyla
Avrupa'da nam saldı. Unutmamamız gereken 2 şey var: 1. Elano'nun
Galatasaray’daki ilk yılı. Biraz zamana ihtiyacı var. 2. Beklentiler Lincoln'e
göre daha fazla. Çünkü Elano, O'ndan daha ünlü ve daha uluslararası bir
futbolcu.
"Elano hiç bir zaman büyük futbolcu
olmadı"
TIAGO MEDEIROS (GLOBO ESPORTE)
Elano, Brezilya’dan çok takip ettiğimiz bir futbolcu. Manchester City'de oynarken daha göz önündeydi fakat G.Saray’da da takip ediliyor. Elano’yu anlatmamız gerekirse; "Elano hiçbir zaman büyük bir oyuncu olmadı. Hiç bir zaman takımın en önemli yıldızı olamadı. Hiç bir takımda liderlik yapamadı. Böyle bir karaktere sahip değil." Ama yeteneğini
tartışmamalıyız. G.Saray’da yedek kalması tamamen adaptasyon sorunundandır.
Henüz ilk yılı. O'na biraz zaman tanınmalı.
"Lincoln daha iyi futbolcu"
Elano’yu Lincoln ile kıyaslamamak gerekiyor. Şüphesiz Lincoln, Elano’dan daha yetenekli ve daha bir oyuncu. Elano’nun Brezilya Milli Takımı'nda oynaması ise tamamen görev adamı
olmasından kaynaklanıyor. Elano teknik direktörünün belirlediği taktikleri
yerine getiren tam bir görev adamı. Bu özelliğinden dolayı teknik direktörler
Elano’yu çok severler. Lincoln ise asla bu tip özelliklere sahip olamadı.
....
Elano'nun bekleneni veremediği herkes tarafından kabul edilen bir gerçek. Buna hiç lafımız yok. Ama zeki ve ahlaklı arkadaşlarımız gitmişler, bir de Brezilyalı gazetecilere sormuşlar Elano'yu (Ama haberde 2 gazetecinin ismi var, herhalde diğerleri "Elano şöyle iyidir böyle iyidir" dedikleri için koyamamışlar haberlerine). Öncelikle başlığa dikkat "Elano hiç yıldız olmadı!". Sanırsınız ki gazeteci arkadaşlar "Elano'dan futbolcu olmaz" demişler. Okuyoruz ve anlıyoruz ki adamların kastettiği, Elano'nun lider özelliklerinin bulunmadığı, Lincoln'e göre futbolun gösteri tarafında daha yeteneksiz olduğu ama buna karşın Elano'nun harika bir görev adamı olduğu. Ama tüm bunlar arasından NTVSpor'un kullanmayı seçtiği başlık çok enteresan. Tabii, aralarda Elano'nun daha ünlü ve uluslararası bir futbolcu olduğundan bahsedildiği halde, "Lincoln daha iyi futbolcu" şeklinde atılan ara başlığı da es geçmeyelim. Bunlar tamamen yanlış demiyorum, ama 3-4 paragraflık bir söyleşiden cımbızla çekilip başlığa konmuş şeyler.
NTVSpor tarafsız ve kaliteli bir spor kanalı olduğunu iddia ediyorsa kendine çeki düzen vermesi lazım. Ayrıca bu yeni bir şey de değil NTVSpor için. Rıdvan Dilmen'in Galatasaray'ın ilk puan kaybından sonra canlı yayında neredeyse zil takıp oynamasını, "Ne oldu haaa?" diyerek kendince dalga geçmesini de unutmuş değiliz.
14 Kasım 2009 Cumartesi
İstediğimiz ama göremediğimiz bir Elano. Harika bir pas. "Try killer balls more often" diyelim biz buradan kendisine.
Milli takım havası adama iyi mi gelmiş, yoksa Katar mı yaradı, orasını bilemedim. Halbuki yazın Katar'a benzer bizim memleketin havası...
Elano maç boyunca aman aman oynamadı, zaten yerine Alves girdi 2. yarıda. Fakat milli takımına olan katkısı Galatasaray'a olduğundan daha fazla şimdiye kadar. Dunga onu sağ tarafta daha çok kullanıyor gibi, bununla alakası olduğunu söyleyebiliriz belki ama asistlerinin çoğu kullandığı duran toplardan geldi.
Bu arada Nilmar'ın muhteşem kafa vuruşunun da hakkını vermek lazım.
Dün akşam saat 10 buçuk sularında eve geldim. Sabah 8'de okula doğru yolculuğa başladığımı düşünürsek günümün 15 saatini hiç de inanmadığım bir şey uğuruna heba ettim. Tabii arkamdaki üç seneye bakınca 15 saatin hesabını yapmak çok aptalca geliyor. Neyse; bu konuda beni saatlerce konuşturabilirsiniz, ama şimdiki konumuz bu değil.
Günlük koşumu bitirip şişelerce su içmeye hazırlandığım sırada Saba Tümer'in "gık" deseniz gülmekten yarılacağı programı ve konuğu olarak da Hande Yener vardı televizyonda. Hande Yener her zaman bana itici gelmiştir; şarkıları -özellikle şarkı sözleri- sığ ve gereksiz diye düşünüyorum. Hande Yener'e ufacık bir sempatim varsa tek sebebi Ali Sami Yen'deki "Sarı-Kırmızı çok yakışıyor" tezahuratındandır-ki bu tezahuratımızın da gerekliliği tartışılabilir.- Sanırım bana itici gelen en önemli nokta şarkılarındaki biraz aşırıya kaçan feminizm. Kadınların kendilerini güçlü, önemli ve toplum adına önemli şeyler üretebilen bireyler olarak görmesi çok güzel bir şey. Dahası, özellikle evlilik kurumunda kadını sindirmeye yönelik onca deli saçması düzenlemeyle karşılaştığımız bu günlerde, çok ihtiyaç duyduğumuz bir şey. Ama 2000'lerin başındaki Hande Yener şarkıları, feminizmin kadın - erkek ilişkileri ve magazin boyutuna biraz fazla kaçıyordu. Şarkılarındaki sevgiliyi terketmekten beter etti Hande; mahvetti adamı!
Hanım kızımız zamanında (sanırım NTVSpor'da) Türkiye'deki pop müziğin sığlığından sıkıldığını ve Türkiye'ye yeni şeyler tanıtmak için elektronik müzik alanında bir şeyler yapacağını söylemişti.
Dünkü programda adını hatırlamadığım bir şarkısını canlı söyleyince bu kararında çok haklı olduğunu düşündüm; öylesine kötü bir sesi ancak elektronik müdahaleyle adam edebilirsiniz, canlı performansı gerçekten çok kötüymüş!
Tüm bunların yanında, zaten göz ucuyla takip ettiğim programda, kendisinden beklemeyeceğim bir tespitte bulundu Hande Yener. Programdan önce birisi bunu ona ezberletti mi bilemiyorum. Ama beni şaşırttı doğrusu: "Millet olarak acı çekmeyi çok seviyoruz. Artık ben müzik dinlediğimde hüzünlenmek istemiyorum." Vay be! Her türlü rock ve metal türünden müziği dinlemekten sıkıldığım zamanlarda aklımda tam olarak bu vardı işte! Yepyeni bir güne -mesela- Alice in Chains'den Down in a Hole, veya Nutshell, dinleyerek başlamamdan daha moral bozucu ne olabilir ki? Adamlar, Man in the Box gibi melodik açıdan muhteşem bir şarkıyı bile öyle sözlerle doldurmayı başarmış ki, kendimi bir çukura falan atasım geliyor!
Bir açıdan baktığınızda bu da büyük bir başarı aslında. Adamların çektikleri acılar ve üstüne bir de uyuşturucu batağına saplanmaları onları öylesine bir yaratıcılık ve üretkenlik seviyesine getirmiş ki çok geniş bir kitleyi etkilemeyi başarmışlar.
Peki ne için üretilir sanat? Klasik "sanat için" ve "toplum için" cevapları bir köşede dursun, sırf ticaret için sanat yapan da var bu devirde. Sanatla insanların dikkatlerini dünyadaki sorunlara çekmek çok akılcı bir davranış. Ben müzik dinlemeyen, sinemaya, sergiye gitmeyen, sanattan tamamen ayrı yaşıyan bir insan bile tanımıyorum. Dolayısıyla sanatı bazı sorunlara dikkat çekme aracı olarak kullanmak hem etkili hem de yüce bir yöntem. Ama bana sorarsanız, "Ne için sanat?" sorusu, sanat denen kavramı bir kalıba tıkıştırmaya çalışmaktan başka bir şey değil. Müzik için de aynı şeyleri söyleyebilirim.
Hande Yener'den devam edelim. Hande Yener'e sanatçı değil diyebilirsiniz (ki ben "sanatçı değil" diyorum), şarkılarını beğenmeyebilirsiniz (ki ben beğenmiyorum) ama ürettiği şey -iyi veya kötü- müziktir. Yani zamanla iyice çeşitlenip budaklanan "sanat"ın kalınca dallarından biridir. Hande Yener'in bana sevimsiz gelmesinin tek sebebi ise şarkılarını hiç beğenmememdir.
Buna rağmen kişisel olarak onu ve onu dinleyenleri "işe yaramaz" olarak değerlendirmeye hakkım olmadığını düşünüyorum. Çünkü onlar için müzik, insanların sorunlarına değinmek, sosyal sorumluluklarını onlara hatırlatmak için üretilmemiştir. Belki de onlar dışarıdaki dünyayla başka bir yolla bağlantılarını kuruyorlardır. Müzik onlar için sadece, dinleyip, kendi zihinlerinde ex'lerine ayar verdikleri sesler bütünüdür. Bunun onlara keyif vermesi bu kişileri tamamen "işe yaramaz" kalıbına sokmamıza sebep oluyor malesef. Bu insanlar belki bir işte çalışıp bir aile geçindiriyorlar, annelerini babalarını, çocuklarını mutlu ediyorlar, ama biz bunları tek bir etiketle, bir çırpıda silip atabiliyoruz. İnsan zihnindeki kategorizasyona önyargıların karıştığı çok tehlikeli bir nokta bu.
Sokakta şarabını içen uzun saçlı, sakallı dostlarımız, veya suratının bilimum yerini deldirip siyah giyinen, her şeye rağmen iyi niyetinden ödün vermeyen arkadaşlarımız da nasibini aldı ülkemizdeki benzer "kalıplama" işlemlerinden. Bir de daha yeni olan "emo" kavramı çıktı. Bu sözcükle ilgili derin bir bilgiye sahip olmamakla birlikte "emotional"dan geldiğini tahmin ediyorum. Tüm dünyaya hakim olan rock ve metal akımının yarattığı suratı asık gençlere dünya çapında verilen isim. Yahu size ne? Size batıyor mu adamın somurtması, siyah giyinmesi? Adam bundan bir tatmin duyuyor. İnandığı bir değeri bu şekilde ifade ediyor. Mesela; sınıflar arasında giderek artan adaletsiz ekonomik uçuruma kendince dikkat çekiyor. Veya sadece acı çekmek istiyor, insanlara acı çekenleri hatırlatmak için. Bunlara itibar etmeyebilirsiniz, dinledikleri müzikleri sevmeyebilirsiniz. Ama bunların hiçbiri, hiç kimseye, bu insanları "kendine hayrı yok", "depresif, melankolik, alkolik" şeklinde değerlendirme ve yaşam biçimleriyle ilgili ithamlarda bulunma hakkını vermez.
Örneğin ben... "Audioslave - Like a Stone", "Guns 'n' Roses - Don't Cry" ile beni birkaç dakikada bulunduğunuz ortamdan uzaklaştırabilirsiniz. Veya Rage Against the Machine ile bana, amacında gayet haklı ve onurlu bir Meksika devriminin propagandasını da yapabilirsiniz, ama beni hiç etkilemeyecektir. Çünkü müzik tüketmedeki amacımız aynı değildir. Ama bu gerçek, kendi müziklerini kendi amaçlarıyla dinleyenlere olan saygımı bir parça olsun azaltmamıştır. Zira yukarıda bahsi geçen, bir döneme damga vurmuş rock gruplarını dinlemeyen arkadaşım yok denecek kadar azdır herhalde.
Sonuç olarak, "neden müzik?" sorusuna bir cevap arama ihtiyacı hissettim, biraz da Hande Yener tetiklemesiyle. Cevap; tabii ki tek değil. Kişiden kişiye değişiyor bu doğal olarak. Müzikten almayı amaçladığımız şey aynı değil ama insanlardan almalarını beklediğimiz şey kendi beklentilerimizle aynı. Bu hiç haklı bir beklenti değil.
Müzik merkezli bu yazıyı müziksiz geçmeyelim dedim (korkmayın, Hande Yener değil). Bitirirken size Alice in Chains'i takdim edeyim. Sevdiğimden değil, zira dinleyeli çok zaman geçmiş üstünden; kendimi bir hayli yabancı hissettim Alice in Chains'e. Şarkının orijinali mi diye kontrol ettikten sonra kapatıverdim videoyu :) . Ama seveni çoktur bu şarkının, genişçe bir topluluğa hitap edecektir.
Son olarak; benim için müzik sadece müzik olsa da "futbol asla sadece futbol değildir" :) , en kısa zamanda Galatasaray yazılarıyla görüşmek üzere.
10 Kasım 2009 Salı
Bahçeleri talan eden bir deli rüzgardı
Kırılan dal düşen yaprak şaşkın uçan kuşlar
Eskiden sonbaharın bir güzelliği
Gel gör ki Atatürk'ün ölümünden bu yana
Sonbahar dahi bir başka geliyor
Vatan gerçeklerini hatırlatıp insana
Türk yüreklerimizi burka burka geliyor
Cahit Sıtkı Tarancı - Atatürk'ü Düşünürken
10 Kasım'lar Atatürk'ün ölümünden bu yana bir parça hüznü de beraberinde getiriyor; ancak onun koyduğu hedefleri de bizlere her yıl yeniden hatırlatıyor. Bu yılmaz devrimcinin akılcılık ve bilimsellik üzerine kurduğu, çağını yakalayan bir toplum yaratablime iddiasını gerçeklerştirmek için var gücümüzle çalışacağımızı bu anlamlı gün vesilesiyle vurgulayalım.
Beşiktaş Türkiye Basketbol Ligi'nde Türk Telekom'u devirip 4'te 4 yaptı ve zirveye kuruldu; ama problemlerin başlaması uzun sürmedi. Beşiktaşlı basketbolcular paralarının yatırılmamasını protesto etmek amacıyla bu günkü antrenmana çıkmadılar. Antep'ten 8.5 milyon euro'ya Japon kırması Brezilyalı almak için basketbol şubesinin paralarına el koymaktan çekinmeyen yönetim, alışılagelen "yönetememe" geleneğini sürdürerek bir krize daha yol açtı. Hafta sonunda oynanacak olan kritik Efes Pilsen maçı öncesi bu sorun çözülür mü bilinmez ama benim bildiğim kadarıyla Tabata'ya verilen para ile Euroleague'de çeyrek final hedefleyen bir takım kurmak mümkün. Benim bu yazıda değinmek istediğim isim ise Beşiktaş'ın 37 yaşındaki kaptanı Haluk Yıldırım. 16 yıllık basketbol kariyerinde Ülkerspor'un Harun Erdenay'lı kadrosunun sembol isimlerinden biri olduktan sonra kanser hastalığına yakalanan ancak bu hayat mücadelesini de kazanan Haluk'un Beşiktaş'ta kaptanlık yapıyor olamsından bir Beşiktaşlı olarak gurur duyuyorum. Onu parkede gördüğüm zaman aklıma Beşiktaş'ın ismine Cola Turka eklenerek lekelenmemiş dönemdeki El-Amin'li unutulmaz kadrosu geliyor. (Fotoğrafta arka planda yer alan Kerem Tunçeri'nin de kaptan olarak Beşiktaşlı'ların gönlünde ayrı bir yeri var, onu da bir gün yeniden siyah-beyazlı formayla görmek isterim.)
Bu haftanın notlarında basketbolun yaşlı kurtlarına saygılarımızı sunmaya devam edelim. Bugün itibariyle Batı Konferansı'nın zirvesinde sezon sonunda play-off'a kalmasına dahi şüpheyle bakılan Phoneix Suns yer alıyor ve bunu çok büyük ölçüde oyun kurucuları Steve Nash'e borçlular. (2000'ler denilince akıllarına gelen pek çok güzel anıda olduğu gibi). 35 yaşındaki Nash dün geceyi 21 sayı 20 asist gibi akıl almaz bir performansla noktaladı ve rakiplerine "Ben hala buradayım" mesajını verdi. Batı liderliğine oynamaları biraz zor görünse de Nash'in önderliğinde iyi bir play-off derecesi yapabilirler. John Stockton'ın kariyerinin sonuna yetişebilen bizim neslin aklına oyun kurucu denince ilk gelen isim kuşkusuz futbol aşığı bu Kanadalı olacak. Bu arada fotoğrafın özellikle Dallas mavericks'in sahibi Cuban için manidar olduğunu belirtmem gerek. Nash'in biten kontratını yenilememesi onun belki de o çok istediği şampiyonluğu hiç kazanamamasına neden olacak. Fotoğraftaki ikili beraber oynasaydı özellikle Lakers hanedanının sona ermesiyle kendi hükümdarlıklarını başalatabilirlerdi; ama olmadı. Nash ise şampiyonluk yüzüğüne erişememesine karşın iki sezon üst üste aldığı MVP ödülleriyle ve onun liderliğinde Suns'ın oynadığı keyifli basketbol ile NBA tarihinin her zaman hatırlanan isimlerinden biri haline geldi.
*Son bir not da futboldan. Diyarbakır - Galatasaray maşında Arda'nın attığı gol öncesinde ayağı kayıp yere düşen ve yerde çırpınan oyuncuyu görünce futbolun gerçekliğinin hiç bir zaman bilgisayar oyunlarında yakalanamayacağını bir kere daha anladım. Islak zeminde kayan ayakların yarattığı anlık değişimlerin tadını bilgisayar ekranında bıkmadan yorulmadan koşabilen oyuncuların yarattığı sanal dünyada bulabilmek olanaksız. Rakibinizin yaşadığı duruma üzülebildiğiniz veya kendi oyuncununzun yaptığı hataların insan olamasından kaynaklandığını anlayabildiğiniz noktada bu oyunun insancıllığını kavrayabilirsiniz. Sanal dünyanın yaratmış olduğu kazanmak-kaybetmek üzerine kurulan sistem futbolun gerçeklerini ört bas etmekte ve futbolu (ve genel olarak sporu) kapitalizmin istediği biçimde salt bir tüketim malzemesi haline getirmekte. İnanıyorum ki gerçek bir futbolseverler olmanın rolü bu oyunun öznesinin insan olduğunu hiç bir zaman unutmamaktan geçiyor.
9 Kasım 2009 Pazartesi
Maç bizim için berbat başladı. Takım top şişiriyordu ve ayağa pas yok denecek kadar azdı. Rijkaard'ın da dediği gibi takımın bir uyanma çağrısına ihtiyacı vardı. Mendoza 11. dakikada bu çağrıyı yapan isim oldu. Golden hemen sonra takımda bir kendine gelme göze çarptı.
Maç boyunca sağ kanadı sık sık boş gördük. Keita'nın yokluğunu fazlasıyla arıyoruz. Zaman zaman Arda'nın ve Sabri'nin etkili gelişleriyle sağ kanadın biraz kıpırdandığını gördük ama Keita bir başka.
Sabri için daha fazla şey söylemek istemiyorum. Nazar değdirmek istemiyorum gerçekten. (Yazar yine kulağını çekiştirip tahtalara vuruyor.)
Ayhan çok top kaybı yaptı. Pasları zaman zaman yerine ulaşmayıp başımıza büyük işler açtı. Ama Sabri'ye yaptığı asist güzel ve akıllıcaydı.
Kewell golü yememize sebep olan isim. O da golden sonra uyananlar arasındaydı. Maçın sonuna kadar yine hayran bıraktı bizi kendisine. Ne yapıp edip sözleşmesini uzatmamız lazım. Ama sanki kafasında İngiltere'ye dönmek var... İstatistiksel olarak kariyerinin en verimli sezonlarından birini geçiriyor Kewell. Böyle devam etmesi halinde de kariyerinde bir sezonda attığı en yüksek gol sayısına ulaşacak. Tabii burada yaptığı asist ve attığı gol sayısını Premier Lig'dekiyle karşılaştırmak çok abes, orada oynanan oyun futbolun bambaşka bir seviyesi. Ama böyle istatistiklerin futbolcular için çok anlamlı ve moral verici olduğuna inanıyorum. Mesela Baros buradaki müthiş sezonun ardından, ultrason sonrası kız olacağı söylenen çocuğunun erkek doğmasını Galatasaray'ın ve İstanbul'un uğuruna bağlamıştı. Sahada Kewell'a baktığınızda çok mutlu olduğunu rahatlıkla görebiliyorsunuz. Arda'yla abi-kardeş ilişkisindeler sanki. Sağdan soldan geçen herkesle samimi bir muhabbet içerisinde. Ama Avrupa'nın üst sahnelerinde tekrar yer almak hırsı varsa, veya ailesinin İngiltere'de olması buradaki güzel günlerine daha baskın çıkan bir problemse gitmesi muhtemel. Umarım bırakmaz bizi. Çünkü Hagi'den sonraki efsane yabancı olmaya çok çok yakın.
Barış'ın kartları sonuna kadar doğruydu, Barış açısından da gereksiz ve acemiceydi. İki haftadır yakaladığı bu güzel çıkışı bu kadar gereksiz bir cezayla noktalamak zorunda kalması talihsizlik oldu.
Diyarbakır'dan Tazemeta ve Mendoza Turkcell Super Lig'de her sezon gördüğümüz "Nerden bulmuşlar bunları yahu?" dedirten yabancı transferlerinden. Adamlar gerçekten çok hızlı. İleride kurulan ve duran toplarda acemice davranan savunmamıza çok çektirdiler. Son dakikadaki kornerde beraberliği koparamamaları da anlık bir şanssızlıkları.
Gelelim maçın "anti-futbol" tarafına. Tüm hafta boyu ağlayıp sızlayan Diyarbakır yönetimi hakemi etkilemeyi harika bir şekilde başarmış. Tam bir Türkiye klasiği! Şener ve Tolga denen KASAPLAR çift dalmak, oyuncu itip kakmak, küfür etmek dahil her türlü rezilliği yaptılar. Tolga Özkalfa denen KORKAK da "Aman yine olay çıkarmayayım" diyerek bir kırmızı gösterme cesaretinden yoksundu. Barış'ın ceza sahasında biçilmesinin cezası penaltıydı, verilmedi. En azından bir sarı kart gerekiyordu gösterilmedi. Sonrasında Tolga Barış'ı bir güzel itip kaktı, kırmızı verilmeliydi, sarı ile geçiştirildi. Olan Barış'a oldu. Adamın ayağını kırmaya çalıştılar, yetmedi bir de dayak yedi. Barış'ın acemice davrandığını söyledim, ama bu kadar gergin bir ortamda 63. dakika'ya kadar sinirlerine hakim olması çok büyük bir başarıydı.
Çok kişi sallayacaktır Rijkaard'a "Barış'ın atılacağı belliydi, neden çıkmadı?" diye. Maçtan sonra Rijkaard, eğer bir dakika sabredebilseydi oyundan alınacağını söyledi Barış'ın. Tabii buna da "Neden daha erken almadı?" diye sallayanlar olacak. Size bir çift sözüm var da onu burda söylemeyeyim. Adamı oyundan almak işin kolay kısmı. Devre arasında sinirlerine hakim olması istenen Barış, bunu başarıyla uyguladı. İkinci sarı kart bir anlık acemiliğine,dalgınlığına geldi malesef. Rijkaard'ın da dediği gibi "şanssızlık"tı biraz da.
Şimdi Galatasaray'sız iki hafta var önümüzde. Takımın bu iki haftayı çok verimli geçirmesi lazım. Bu arada bizim de sınav günlerimiz gelmişken bizi de çalıştıracak iki Hollandalı hiç fena olmazdı. Maç olmayan her gün takım kendini bana özletse de, bu iki hafta boyunca kafam yeterince meşgul olacak gibi görünüyor. Görüşmek üzere.
8 Kasım 2009 Pazar
7 Kasım 2009 Cumartesi
Hiçbir zaman bulamadım, eskilerde bulduğumu yenilerde. Hep eski kitapları tercih ettim ben. Zaten eskilerden yeni kitaplara sıra gelmedi daha. Bu durumumun nedeni soğuk savaşın sona ermesiyle gelen düşünce kıtlığından mıdır, yoksa gençliğin sebep olduğu kendi dönemini hor görmeden mı kaynaklanıyor bilmiyorum, açıkçası. Biraz geç kalmış olsam da okumak için ,vakit kaybetmeden Cengiz Aytmatov'un Elveda Gülsarı kitabından bahsetmek istiyorum.
6 Kasım 2009 Cuma
Londra'da kurulan İngiliz alternatif müzik topluluğu Oi Va Voi (İsim İbranice'de Aman Tanrım anlamına geliyor) kanımca bu verimsiz dönemde "çölde bir vaha" misali bir işlev görüyor. Son yılların egemen politikası olan Küreselleşme'nin getirdiği kültürel çeşitliliği iyi anliz eden grup İbrani ve Doğu Avrupa ağırlıklı olmak üzere dünyanın geleneksel müziklerini hafif bir elektronik(veya drum and bass) sosuyla soframıza getiriyor. Bu arada çağımızın sorunlarına kayıtsız da kalmadan göçmenlik sorununa değiniyor veya Batı'da hor görülen diğer dünya kültürlerine kucak açıyor. Diğer yandan da hayata karşı optimist bir duruşu da sergilemekten geri kalmıyorlar. Son olarak bu yıl çıkardıkları "travelling the face of the globe" isimli albümlerini yeni dinlemeye başladım; ama şimdiden 2009'un en iyi işlerinden birini (belki de en iyisi) çıkardıklarını gönül rahatlığıyla söyleyebilirim.
Son olarak bu grubu dinlemek isteyenlere aşağıdaki beş şarkıyı öneriyorum. Dinledikten sonra (ya da önceden dinlediyseniz) yazının altını yorumlarınızı bırakabilirsiniz.
1- Refugee, Albüm: Laughter through Tears
2-Ladino Song, Albüm: Laughter through Tears
3- Yesterday's Mistakes, Albüm: Laughter through Tears
4-Black Sheep, Albüm: Oi Va Voi
5- Long way from home, Albüm: Travelling the Face of the Globe