FiveThirtyEight’ın siyaset sohbetine hoş geldiniz. Aşağıdaki transkript hafifçe düzenlendi.
sarah (Sarah Frostenson, siyaset editörü): Hala bir yıldan fazla bir süre uzaktayız. 2022 ara sınavlar, ancak seçim döngüsünün ilk aşaması çoktan başladı: ön seçimler. Her iki büyük parti de Kasım’da 2022 oy pusulasına hangi adayları koyacaklarına karar vermeye başlıyor ve her biri seçimlerle karşı karşıya. GOP’ta adaylar, kişilik ve politika açısından kendilerini Trump ile aynı hizaya getirmek için yarışıyorlar. Demokratik tarafta, ilerici adaylar daha ılımlı görevdekilere meydan okuyor. Her yerde çatışma var.
Fakat partilerin adaylarını seçmelerinin en iyi yolu bu mu? Yoksa birincil sistemimiz mi bozuk?
Unutmayın, ön seçimler ABD’de hala nispeten yeni bir şey; onlar gerçekten geç 20 ve erken 1992 kadar gelmediler. s ve başkanlık ön seçimlerimizin çalışma şeklinin çoğu tesadüfi. Öyleyse, ön seçimlerin rolünü ve demokrasiye nasıl yardımcı olduklarını (veya zarar verdiklerini) ve ilk sezonun bize 2022 ara seçimler hakkında neler söylemesini bekleyebileceğimizi tartışalım.
Öncelikle odanın hızlı bir ısısını alalım. Kim birincil sistemimizin bozulduğunu düşünüyor?
galen (Galen Druke, podcast yapımcısı ve muhabiri): Sanırım birincil sistemimiz bozuk.
Ama belki de tüm parti
sistemimiz bozuldu ve ön seçimler sadece bir semptom.
Kaç kişinin QAnon
geoffrey.skelley (Geoffrey Skelley)’e inandığını yoklamak zor , seçim analisti): Var olabilecek potansiyel olarak daha iyi sistemler hakkında bazı uyarılarla, birincil sistemin bozuk olduğunu düşünmüyorum.
Ve evet, bunun şu gerçekle çok ilgisi var, Galen ‘nin dediği gibi, sorunun kaynağının mutlaka birincil seçimlerimiz olduğundan emin değilim.
julia_azari (Julia Azari, Marquette Üniversitesi’nde siyaset bilimi profesörü ve FiveThirtyEight katılımcısı):
Bence birincil sistem bozuldu, ama ideolojik aşırılık yüzünden değil. Sanırım demokratik tepki
sistemimiz bozuldu. Seçmenler, ihtiyaçları karşılanmadığı için giderek memnuniyetsizleşiyor ve sistem karşıtı alternatiflere yöneliyor.
sarah: Ooo anlaşmazlık, güzel!
Tamam, artık herkesin çıkış noktasını bildiğimize göre, biraz da ön seçimlerin neden kurulduğundan veya neden bizim yaptığımız sisteme sahip olduğumuzdan bahsedelim. Alan var mı?
galen: Bunun üzerine bir sesli belgesel dizisi yaptık, bu yüzden çekim yapmaktan mutluluk duyuyorum.
Esasen mevcut birincil sistemimiz tesadüflerin ürünüdür. Parti aygıtının kendisi, ezici bir çoğunlukla başkan adaylarının seçiminden sorumluydu. Ancak, 20 yüzyılın başlarındaki Aşamalı Dönem ile başlayarak, sıradan seçmenler daha fazla girdi aldı – her ne kadar daha çok bir öneri olsa da aslında adayları seçmektense. Adaylar hâlâ eyalet ve ulusal parti toplantılarında, sandıktaki seçmenlerin aksine, sendikalar veya seçkinler gibi çeşitli çıkarları temsil eden parti içindekiler tarafından seçiliyor.
Bu, Chicago’da şiddetle sonuçlanan 1968’daki feci bir Demokrat aday gösterme toplantısından sonra değişti. Demokratik aktivistler reformlar talep ettiler ve bunu izleyenler nispeten kısa bir sırayla bugün sahip olduğumuz sistemi yarattılar. Bu sistem kapsamında, eyalet veya ulusal kongre delegelerinin, genel seçimle aynı takvim yılı içinde düzenlenen şeffaf birincil yarışmalarda seçmenlerin seçtiği adayları belirlemesi amaçlanmaktadır. Ama bugün sahip olduğumuz sistem hala devlet tarafından farklı kurallardan oluşan bir yama işi.
geoffrey.skelley: Doğru, yaygınlaşmadan önce. 20 yüzyılın başlarında ön seçimlerin kabul edilmesiyle, çoğu parti adaylığı, bir grup toplantısı sisteminin varyantları tarafından kararlaştırıldı. Ancak insanlar – bu tanıdık geliyorsa bana bildirin – süreci manipüle eden seçkinler karşısında hüsrana uğradı.
sarah: Şu lanet olası parti elitleri; onlara ihtiyacım var ama aynı zamanda onlardan nefret etmeyi de seviyorum.
julia_azari: Siyaset bilimi topluluklarında bazen “duman dolu bir oda” için nostalji görürsünüz. ” adayları seçmek için ve ben gerçekten o kampta değilim. O gemi yola çıktı ve kesinlikle o kadar da iyi değildi. İtiraz ettiğim şey, çağdaş ön seçimin yama işi ve tahmine dayalı çalışması. Meşhur duman dolu odalar işe yarıyor, ancak ancak diğer demokrasilerde olduğu gibi yeni partilerin doğması ve ölmesi için bir fırsat varsa ve bu ABD’de durum böyle değilse, halka gerçekten duyarlı olabilirler
julia_azari: Ayrıca bu hareketin -İlerlemecilik- ortaya çıktığını, bazı ciddi sorunları olduğunu, örneğin ırkçı uygulamaları görmezden gelmek ve bazen bunlara katılmak gibi ciddi sorunları olduğunu vurgulamak istiyorum. .
Fakat birincil sisteme yönelik baskı aynı zamanda sadece iyi yönetimin soyut ilkeleriyle ilgili değildi; Ayrıca ön seçimleri güç kazanmanın bir yolu olarak gören DİĞER parti seçkinleri de vardı, bu yüzden bu, elitlere karşı kitlelerin kesin ve kuru bir hikayesi değil. Asla değil.
galen: Birçok eyalette,
ön seçimler elde edemedikleri belirli bir sonucu isteyen aktivistler.
julia_azari: Doğru, aynen. Ve aktivistlerin oynadığı rol de tartışmada kayboluyor.
galen: Örneğin, olayında) Demokratik aday gösterme kongresi, parti aktivistlerinin almadığı şey, tarihle ilgilenenler için uygun bir savaş karşıtı adaydı. Ve temel olarak, parti aktivistleri değişiklik talep ettiler, aldılar ve o zamandan beri sistemde büyük bir rol oynadılar.
geoffrey.skelley: The 1912 kongresi, Julia’nın demokratik yanıt verme konusundaki noktasına da ulaşıyor. Hubert Humphrey tek bir ön seçimde yarışmadı ve henüz Demokrat adaylığını kazandı. Dolayısıyla aktivistler arasında bunun tekrar olmasını önlemek için kesinlikle talepler vardı.
julia_azari: Temsil ve koordinasyon olduğu sürece, ön seçimlerimizde dolaylı demokrasinin hala bir rolü olduğunu düşünüyorum. Bu benim 2020 Demokratik ön seçimdeki en büyük endişemdi – karşı tarafı “yenmeye” çok fazla vurgu yapıldı (merkezciler mi solcular mı?), bu da bana tuhaf geldi. partiyi daha geniş bir şekilde yansıtabilecek bir bilet bulmakla.
Ayrıca, aşağıdaki en önemli şeylerden biri 1912 ve ardından gelen reformlar, her iki partinin de temsilde daha iyi hale gelmesiydi – daha fazla kadın, renkli insan, daha genç seçmen. Demokrat Parti, ulusal kongredeki delegeler için bu kuralların bazılarına hala sahiptir (Cumhuriyetçi Ulusal Komite ve bazı eyalet partilerinin de bazı cinsiyet eşitliği kuralları vardır).
galen: Belki burada bir ironi olsa da, Julia, diğer ülkelerdeki parti kontrollü ön seçimlere ilişkin çalışmaların, en azından kadın temsilinde parti konvansiyonları daha fazla parite üretiyor.
sarah: Yani, başka bir deyişle, duyduğum şu ki Kısmen seçimlerin daha adil/daha şeffaf olmasına yardımcı olmak için ön seçimlerin başlatıldığını iddia etmek biraz yanlış bir isim mi?
geoffrey.skelley: Eh, kısmen öyleydiler – kesinlikle diğer aday seçme yöntemlerinden daha küçük-d “demokratik” görünüyorlar. İlerici reformcular, kuralları değiştirebilecekleri veya bir şekilde tercih ettikleri adaya yardım etmek için destek satın alabilecekleri toplantı ve kongrelere kıyasla parti elitlerinin ön seçimleri kontrol etmesinin daha zor olacağına inanıyorlardı. ön seçimlerden politik olarak da faydalanabilir, dolayısıyla kişisel çıkar da onların gelişiminde rol oynadı. İlk olarak 1912 eski başkan Theodore Roosevelt’in GOP adaylığı için Başkan William Taft’a meydan okuduğunda gerçekleşen başkanlık ön seçimlerini ele alalım. Roosevelt, partinin o sırada ilerici duygulara yol açan “halkın yönetmesine izin vermesi” gerektiğini savunarak ön seçimler için bastırdı. Ancak Roosevelt, ön seçimler kabul edilmezse, parti içindekiler Taft’ı destekleyeceği için kazanmakta zorlanacağını da biliyordu – ve sonuçta olan da buydu. Roosevelt’in birçok birincil zaferine rağmen, Taft dar bir şekilde yeniden adaylık kazandı ve bu da Roosevelt’in Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyondan çıkıp üçüncü taraf adayı olarak çalışmasına neden oldu.
galen: Gerekçe şeffaflık ve adaletti. Ve bazı yönlerden ön seçimler bunu başardı; diğer şekillerde yapmadılar, tıpkı insanların oy kullanmalarının her zaman fikir birliği sonuçları üretmemesi gibi. Oylama sürecinin tasarımı önemlidir ve ön seçimler iyi tasarlanmamıştır.
ABD’nin birincil sürecinde çok benzersiz olduğunu da belirtmekte fayda var. Temelde başka hiçbir ülkede bizim kadar açık ön seçimler yok. Çoğu ülke genel seçimlerde kimin aday olacağını partilere bırakıyor.
julia_azari: Doğru. Birincil sürecin gelişimine giren stratejik hususları küçümseyebileceğimizi sanmıyorum. Farklı türden adaylar ve hizipler, konvansiyonlar yerine seçmenleri güçlendiren farklı türde bir sürece sahip olmaktan fayda sağlayabileceklerini düşündüler. Mevcut sistemin bazı savunucuları, seçmenlerin katılımının taraflara ve bir bütün olarak sürece fayda sağlayabileceğini de savunuyorlar; ön seçimler, adayların farklı seçmen türlerinde rekabet edebileceklerini göstermelerini gerektirir.
Örneğin, Barack Obama’nın 2008 Iowa toplantılarında beyaz seçmenleri kazanma başarısını ele alalım. Veya John F. Kennedy’nin bir Katolik olarak Batı Virginia’daki Protestan seçmenlere hala hitap edebileceğini göstermesi. Bu örneklerin her ikisinin de kimlikle ilgili olmasının tesadüf olduğunu düşünmüyorum, ama aynı zamanda aday olarak genel çekiciliği ve cesareti göstermeye yardımcı olan birincil sistemle ilgili.
sarah: Tamam, Amerikan tarihinde sıklıkla olduğu gibi, Amerikan birincil sistemini tartışmamızın bir nedeni, nasıl işletildiği konusunda her zaman biraz geçici kalması, bu da bizim için fırsatlar yaratması gibi görünüyor. suistimal ve suistimal? Evet?
Sormamın nedeni, ön seçimlerin genel seçmenlerden farklı olan partizanlar veya çekirdek Demokrat ve Cumhuriyetçi seçmenler için olduğunu söyleyen popülaritesi artıyor gibi görünen bir argüman olması. — ve birincil seçmenlerin tercihleri politikamızı daha da kötüleştiriyor olabilir,
Galen’in sohbetin başında vurduğunu düşündüğüm nokta şu: Ön seçimler sorun mu yoksa sorunun belirtisi mi? sorun Amerikan siyasetinin ne kadar kutuplaşmış olduğu?
galen: Şu an çok fazla düşüncem var. Ve klavyem bozuldu.
julia_azari: Ben de Galen gibi, Atlantik’ten gelen o parçayla ilgili bazı sorunlarım var ama neyse ki benim klavye bozuk değil.
Birincisi, birincillerin kutuplaşmanın bir yansıması değil, ana kaynağı olduğu net değil. İkincisi, siyaset bilimciler arasında birincil seçmenlerin diğer seçmenlerden daha aşırı olup olmadığı konusunda bazı anlaşmazlıklar var (konsensüsün genel olarak öyle olmadığını gösterdiğini iddia ediyorum), ancak kanıtlar ayrıca birincil seçmenlerin oldukça incelikli/sofistike olduğunu gösteriyor. Seçilebilirliğe önem veriyorlar. Ilımlılara oy vermeye ikna edilebilirler. Seçmenleri bir an için bir kenara bırakırsak, ön seçimlerin aslında kutuplaşmaya katkıda bulunduğu konusunda fikir birliğinden çok uzak. Üçüncüsü, diğer araştırmalar, partilerin Kongre ön seçimlerinde ve hatta Trump’a rağmen, belki de başkanlık ön seçimlerinde hala çok fazla etkiye sahip olduğunu gösteriyor.
Tamam, artık monolog yapmayı bıraktım.
geoffrey.skelley: Bu ilk nokta Julia, gerçekten önemli. Kongre’deki kutuplaşma, erken seçimlerde 20 ön seçimlerin kullanımı hızla arttığı için aslında
düştü yy. Ve yine de polarizasyon tekrar arttı, ancak primerler hemen hemen her yerde kullanılmaya devam etti.
Bu nedenle, primerleri bir polarizasyon nedeni olarak bağlamak gerçekten sorunlu. Aslında, son araştırmalar, ön seçimlerin kutuplaşmayı şiddetlendirmediğini bile öne sürdü. Bu şaşırtıcı gelebilir, ancak daha aşırı adayların ön seçimleri kazanma olasılığının daha yüksek olduğuna dair bir ton kanıt yok. Biz sadece yapanlara odaklanma eğilimindeyiz.
julia_azari: Doğru, Geoffrey. Ayrıca bazen ideoloji ile ne demek istediğimizi iyi kavrayamadığımızı düşünüyorum. Virginia 7. Kongre Bölgesi’ndeki 2014 Meclis seçimi buna iyi bir örnektir. David Brat, Eric Cantor’u 2014 yendiğinde, Cumhuriyetçi Parti’de olacakların bir işareti olarak müjdelendi. Ve bir dereceye kadar öyleydi, ancak ideolojik hikaye o kadar basit değil. Cantor çok muhafazakardı! Ve GOP milletvekillerinin daha muhafazakar hale geldiğine dair kanıtlar olsa da, gerçekten gördüğümüz şey, sağa doğru dev bir sallanma değil, daha çok düzen karşıtı bir markanın benimsenmesi ve benimsenmesi, çünkü bu bir nevi meseleydi. Bu Çay Partisi adaylarının çoğu. Bu, yönetişim için pek iyi olmadı, ancak kutuplaşma ya da ideolojik uç noktalara gitme ile aynı şey değil. (Ayrıca, o bölge şimdi ılımlı bir Demokrat tarafından temsil ediliyor.)
Irksal adalet protestoları nasıl çağdaş bir kültür savaşını başlattı
galen: Bu yüzden birincil sistemimizin mevcut tasarımına yönelik eleştirilere iki yanıt olduğunu düşünüyorum (ve açık olmak gerekirse, bu ) kötü ve kasıtsız tasarlanmış).
Birincisi, ön seçimleri daha çok insanın oy verdiği genel seçimler gibi yapmaktır, bu yüzden sadece yüksek oranda partizan insanlar oy vermez. Diğeri, ön seçimleri, parti içindekilerin genel olarak kimin yöneteceğini seçtiği, meşhur dumanla dolu odalara geri döndürmek.
Sarah’ın paylaştığı bu parça ilkini savunuyor. Oradaki potansiyel sorun, Julia ve Geoffrey’in belirttiği gibi, ön seçimlerin kutuplaşmayı tetiklediğinden emin olmamamızdır. Ancak, diyelim ki, ön seçimler küçük bir seçmen kitlesini çektiği için kutuplaşmaya yol açsa bile, onları daha açık hale getirmek katılımı artırmanın kesin bir yolu değildir. Son derece ideolojik seçmenleri cezbeden düşük katılımlı işler olarak da kalabilirler. Ve daha fazla açık ön seçim katılımı artırsa bile, bu genişleyen seçmen, partilerin adayları seçerken genellikle önemsediği şeylere – politika ve partinin uzun vadeli sağlığı gibi – öncelik vermeyecektir.
geoffrey.skelley: Evet, ön seçimlerde daha yüksek katılım, daha ılımlı adaylar belirlemek için sihirli bir çözüm değil. Örneğin, Columbia Üniversitesi’nden Shigeo Hirano ve Harvard Üniversitesi’nden James M. Snyder Jr., birincil seçimlerle ilgili kitaplarında, katılım arttıkça birincil seçmenler biraz daha ılımlı hale gelirken, katılım ile bir adayın ideolojik olarak ne kadar aşırı olduğu arasında hiçbir ilişki olmadığını belirttiler. 1992 ile 2014 arasındaki House yarışlarındaydı.
galen: Atlantik’te savunulan argüman, bazı açılardan, parti üyeliğinin azaldığı ve partilerin nispeten zayıf olduğu bir döneme uyuyor gibi görünüyor. Neden taraflara daha az vurgu yapmıyorsunuz?
Sorun, partilerin demokraside oynayacağı bir role sahip olmalarıdır, çünkü sıradan seçmenler genellikle politika veya adaylar vb. hakkında çok az şey bilirler ve partiler yapı ve anlam katar. Ama açıkçası, bunların hepsi de kontrolden çıkabilir.
Bu noktada dumanla dolu odalara geri dönmenin belki de en büyük sorunlarından biri, partilerin oldukça zayıf olması ve bu dumanlı odaların kendilerinin ideologlar ve aktivistler tarafından kontrol edilecek olması ve partinin uzun vadeli sağlığını veya belki de daha kötüsü demokrasinin uzun vadeli sağlığını umursamayabilir.
sarah: Galen hakkında düşündüğüm nokta. Siyasi olarak bağımsız olarak tanımlayan Amerikalıların sayısında son zamanlarda bir artış oldu. Çoğu Amerikalının hala partizan olarak oy verdiğini biliyoruz, ancak bu şimdi daha fazla Amerikalı’nın birincil sürecin dışında bırakıldığı anlamına gelebilir mi?
julia_azari: Yani, biraz şüpheliyim çünkü tüm eyaletlerin neredeyse yarısında ön seçim açık.
galen: Julia’nın dediği gibi, açık ön seçimlere yönelik eğilim (yani ön seçimde oy kullanmak için bir partiye kayıtlı olmanız gerekmiyor) birçok eyalet, bu yüzden bence soru şu, açık ön seçimler daha az partizan/kutuplaşmış bir ortam yaratıyor mu? Belki… ama aynı zamanda partinin kendisine karşı koşan ve temelde politikayı umursamayan demagoglar olarak çalışan daha fazla insana da kapı açabilirler.
geoffrey.skelley: Ve çok sayıda eyalet yarı kapalı ön seçimlere sahiptir, bu sayede bağımsızlar yine de bir partinin ön seçimlerinde oy kullanmayı seçebilirler. Yalnızca 11 eyaletlerde, parti dışındaki herkesin bir parti ön seçimlerinde oy kullanmasını engelleyen tamamen kapalı ön seçimler vardır.
Ama yine, açık ön seçimler kutuplaşma için sihirli bir peri tozu değildir. Yine de yüksek katılımlı açık ön seçimlerde aşırı adaylar alabilirsiniz.
julia_azari: Doğru, Wisconsin’i (yaşadığım yer) kullanmak için, Örnek olarak. Ön seçimlerimiz, alabildiğiniz kadar açık. Cumhuriyetçi veya Demokrat oy istemek zorunda değilsiniz – oylama kabininin mahremiyetinde hangi partinin yarışına oy vermek istediğinizi seçersiniz.
Ancak Senato heyetimiz tam olarak kutuplaşmamış değil ve çok kötü, kutuplaşmış bir siyasetin merkez üssünde bulunuyoruz. İnsanlar seçimlerimizdeki rekabetin insanları uzlaşmaya götürdüğünü düşünüyor, ancak aynı zamanda farklılaşmak ve diğer tarafı alt etmek için bir teşvik de sağlayabilir.
geoffrey: Ah, alternatifler sohbeti.
sarah: Zamanı geldi. Tamam, görünüşe göre hepiniz aynı fikirdesiniz Ön seçimler kutuplaşmanın temel nedeni değildir, ancak birincil sistemdeki reformlar, eğer varsa, birincillerin kendileri temel neden olmasa bile, siyasetimizdeki bazı kutuplaşmaya yardımcı olabilir mi?
galen: Tüm adayların aynı oy pusulasında yarıştığı ve sıralamayı daraltmak için sıralı seçim oylamasını kullandığınız açık ön seçimler fikri ilginçtir. reform. Sizi bir fikir birliğine yaklaştırıyor, ancak açıkçası, partileri daha hızlı zayıflatabilir, bu da mevcut siyasi durumu beğenmeseniz bile o kadar da iyi değil.
Çünkü Wisconsin örneğinde bile hala insanları birincil seçimde partizan olmaları için harekete geçiriyorsunuz, çünkü iki farklı oylama var. Yani Cumhuriyetçiler ve Demokratlar ön seçimde yarışmıyorlar ama yarışsalardı işler farklı olabilirdi.
julia_azari: Ama bu noktada bir ön seçimin anlamı nedir?
geoffrey.skelley: Evet, bundan pek emin değilim, Galen. Kaliforniya ve Washington’daki gibi ilk iki birincil sistem, eyalet yasama organlarında mutlaka daha ılımlı üyeler üretmedi.
Şimdi, bunlarla tam olarak uzun bir geçmişimiz yok, bu yüzden bu nasıl sınırlı. onlar hakkında çok şey söyleyebiliriz. Ama onların her derde deva olduğunu da düşünmüyorum. Ayrıca, aynı partiden iki aday kağıt üzerinde genel seçimde rekabet edebilecek bir ilçede öne geçtiğinde açıkça sorunlu sonuçlar üretebilirler.
julia_azari: Bunun sistem açısından ne anlama geldiğini gerçekten bilmiyorum, ancak benim bu konudaki bakış açım, yeni bir sistemin adaylara veya “ılımlılık” veya başka herhangi bir sonuca ulaşmaya odaklanmaması gerektiğidir. Bunun yerine reformlar seçmenlere ve onların ne isteyip de ne alamadığına odaklanmalıdır.
galen: Bu gerçekten iyi bir nokta Julia.
Yakın vadede sadece belirli bir sonuç arayan demokratik bir sistemi yeniden tasarlamaya çalışırsanız, muhtemelen istemediğiniz zincirleme etkiler yaratacaksınız ve hatta olmayabilir. kapsayıcı demokratik hedefleri/normları yansıtır. Buna iyi bir örnek, Birleşik Krallık’ın Sabit Vadeli Parlamentolar Yasası ile ilgili deneyimidir. Başbakan’ın dilediği gibi seçime gitmesine izin vermek yerine, her beş yılda bir düzenli olarak planlanan genel seçimler yapmak için tasarlandı. Ancak, daha adil bir seçim sistemi oluşturmak yerine, yasa şimdi parlamenter felç yarattığı için eleştiriliyor ve hemen ardından 20 yürürlükten kaldırılması düşünülüyor. yıllar geçti.
geoffrey.skelley: Bir boşlukta, seçmenlerin oy vermeleri açısından sıralı seçim oylamasının iyi olduğunu düşünüyorum. daha fikir birliğine dayalı sonuçlara yol açacak seçimler yapabilir. Bir noktada kazanmak için çoğunluk desteği almalısınız. Ancak, sıralı seçim oylamaları daha uzun, daha karmaşık oy pusulalarını gerektirebilir, bu da daha az seçmenin oy pusulasını tamamlamasına ve katılımın azalmasına neden olabilir.
galen: Arkadaşlar burada cevap nedir? Mevcut sistem iyi değil. Pek çok reformun da olmadığını söyledik. Sıkıştım.
julia_azari: Evet. Bazı araştırmalar için açık uçlu anket yanıtları okuyorum ve kuşkusuz, bunlar bir şeyler yazacak kadar öfkeli insanlar, ancak sorun şu ki, insanlar gerçekten temsil edilmiyor ve bir karar varmış gibi hissediyorlar. sınıf.
Kutuplaşmanın daha iyi kamu politikasının kabul edilmesini engellediğini iddia edebilirsiniz, ancak yönetim pozisyonlarındaki “ılımlıların” statükoyu korumak için çok şey yapması muhtemel görünüyor.
Ve şimdi biri çözümler hakkında soru sorduğuna göre sustum…
geoffrey.skelley: Çoğu şeyde olduğu gibi, takaslar var. Ve seçmenler söz konusu olduğunda “ılımlı orta”nın bir efsane olduğunu düşünürsek, sıralı seçim oylamasının daha uzlaşma odaklı sonuçlar getireceğini bilmiyorum.
Belki adaylar bu şekilde kampanya yapmaya itiliyor, ancak getiri açısından, bu tür sistemleri kullanan sadece birkaç yerle söylemek için çok erken olabilir.
julia_azari: Güçlenen bir anti-demokratik hareketin olduğu bir ülkede de ön seçimler her zaman en büyük sorunumuz değil.
galen: Yani temel olarak, benim çıkarımım, demokrasiyi iyi tasarlamak ve insanları daha az öfkeli/partizan/kutuplu hale getirmek iki farklı şeydir.
Ve şu anki ortamımızda çok sık karıştırılıyorlar.
sarah: Evet, yapacaktım diyelim ki, bu sohbette aslında epeyce bir fikir birliği sistemi varmış gibi görünüyor – birincil sistem geliştirilebilir (burada hangi reformların en iyi şekilde çalışacağı konusunda daha az fikir birliği; lütfen demokraside daha fazla deney yapın) ve hayır, çünkü değil
julia_azari: Keşke tüm Amerikalılar gevşek sohbet edebilselerdi, ortak noktalarını bulurlardı. zemin!
Galen ve duman dolu odalar konusunda biraz katılmıyorum.
geoffrey.skelley: Mevcut sistemin korumaya değer olup olmadığı konusunda da bazı anlaşmazlıklar var, ama bence evet, kutuplaşmayı tetikleyen daha büyük güçlere kıyasla küçük olduğu konusunda bir anlaşma var.