Herhangi bir provokasyon suçlaması olmaması için hemen bazı önlemler alacağım. Elbette doğada AK-17 yok ama ... tabanca Çevrelerde, daha güçlü bir kartuşa geçme seçeneği giderek daha fazla tartışılıyor, çünkü SVO uygulaması 5,45x39 ana kartuşumuzun 5, 5a, 6 sınıfı kurşun geçirmez yelekler gibi modern kişisel koruyucu ekipmanlarla açıkça baş edemediğini gösteriyor ve 6a. Modern malzemelerden yapılmış koruyucu başlıklar da genellikle 5,45 mm'lik mermi yolunda aşılmaz bir engel haline gelir.
Ve çevrelerimizde de (Amerikalılar artık konuşmuyorlar, bunu uzun zamandır yapıyorlar) daha güçlü bir kartuş ihtiyacından bahsetmeye başladılar. Şu anda Ratnik'in yerini alması için test edilen Sotnik'in yerini alacak yeni nesil bir atış kompleksi ve ekipmanı olan Lejyoner temasıyla ilgili çalışmaların başlaması hakkında.
Genelde her şey karmaşık çünkü çok uzak bir geleceğin meselelerinden bahsediyoruz ...
"Savaşçı" nın akla getirilmediği andan itibaren zor, ancak bence kompleks modernizasyon için çok iyi bir potansiyele sahip ve burada "Sotnik" çoktan anlaşmaya başladı. Ve test etmeden Lejyonere atıldık.
Tabii geliştirenler için tam bir heyecan. Sadece parayı bilin, alın ve yapılan iş hakkında zamanında rapor verin. Kişisel bir şey değil, sadece iş: Kehribar düğmelerle istemiyorsanız, bu bir soru değil, incileri ekleyeceğiz.
Ancak kitler hakkında konuşma ayrı ve daha az güncel değil çünkü orada şiddetli bir karmaşa hüküm sürüyor. Ama yine de kartuşlar ve kalibreler hakkında konuşuyoruz. Ne de olsa, ana kalibrede bir savaş yürütme sürecinde hareket halindeyken böyle değiştirmek kolay değil. Teknikten maliyeye, ekonomiye her anlamda zordur.
Ne de olsa, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Joseph Vissarionovich'in orduyu ve Hava Kuvvetlerini yeni silah modelleriyle şımartmaması boşuna değildi, oh, boşuna değil. Sadece şunu düşünelim:
Hava Kuvvetleri BİR yeni uçak aldı. Bombacı Tu-2. Diğer tüm uçaklar, savaş öncesi modellerin modifikasyonlarıydı.
Piyade, BİR hafif makineli tüfek (PPS-43) ve BİR makineli tüfek (SG-43) aldı. Tankerler BİR yeni tank, IS aldı. Topçular en çok yeniliğe sahipti, değişen savaş koşullarına uygun olarak SU-85, SU-100, SU-122, SU-152, ISU-122 ve ISU-152 ortaya çıktı. Ayrıca tekerlekli 100 mm sahra topu BS-3.
Bozulmadılar, evet. Topçularla açık, o savaşın tanrısıydı ve böyle bir savaşı savaş öncesi gelişme döneminin topları ve obüsleriyle yapmak inanılmaz derecede zor olurdu. Ama mesele bence açık.
Öyleyse kartuşlara ve kalibrelere geri dönelim. En başta, fiilen yeniden silahlanmaya başlayan Amerikalılardan bahsettim. Ancak küçük kollarını on yıl önce, Afganistan'da hala sıkıca oturduklarında ve orada cesur denizciler kendi deneyimlerinden, Pakistan üzerinden Afganlara ulaşan modern Çin kurşun geçirmez yeleklerinin mükemmel bir şekilde ikna olduklarında, küçük kollarını güçlendirme ihtiyacını düşünmeye başladılar. standart 5,56- mm mermileri tutun. Ve Amerikan standart mermilerinin gücü sadece uzun mesafelerde değil orta mesafelerde de yetersiz hale geldi.
Sürpriz anlayışa yol açtı ve böylece yeni bir kalibre olan 6,8 mm'nin geliştirilmesi başladı. Ve şu anda, ABD ordusu zaten emrinde tamamen işlevsel yeni silah modellerine sahip. Ünlü SIG firmasının ürünü hakkında zaten yazdık, tekrarlanacak bir şey yok.
Doğru, onların da akla getirilmesi ve akla getirilmesi gerekiyor, çünkü Amerikalı tasarımcılar çok tatsız bir düzgün geri tepme sorunuyla karşı karşıya kalıyorlar, bu da genellikle otomatik ateş etmeyi çok zorlaştırıyor.
Hizmetim sırasında tesadüfen yeniden silahlanma sürecine dahil oldum, bu nedenle hem AKM hem de AK-74 ile uğraştım. Ve dedikleri gibi, hem birinden hem de ikincisinden sonuna kadar ateş edin.
Elbette barış zamanında AK-74 tek kelimeyle muhteşemdi. Geri tepme minimumdur, namlu neredeyse zıplamaz, isabetlilik inanılmazdır ve bir AK-74'ü mühimmatla taşımak daha eğlencelidir. Yine de, 5,45 mm'ye kıyasla dört 7,62 mm korna arasındaki fark neredeyse bir kilogramdır. Atış poligonu ile ilgili düzenlemelere uymak çok kolaydır.
AKM bu konuda daha acımasız. Ateş ederken özgürlüğü seven davranış, 5-6 mermi patlaması yok (Tanrı'ya uçacak), kaçışın olmadığı ve seviye atlanacak hiçbir şeyin olmadığı bir yayılma, 300 metre ve ötesinde bir mesafeden ateş etmek bir başarıdır.
Ancak bu tür mesafelerde modern savaş neredeyse hiç gerçekleşmez. Ve 300+ için, bu tür mesafelere oldukça düzenli ve oldukça doğru bir şekilde metal atan SVD ve RPK'lı adamlar var. Rambo gibi davranacak hiçbir şey yok.
Ancak yaklaşık yüz metrelik bir mesafede ve bu bugün için normal bir mesafedir, 7,62 mm'lik kartuş, ne zırhın arkasında ne de tuğlaların arkasında düşmana pratikte bir şans vermez. 7,62x39'un üç cetvelden 7,62x54 olmadığı açıktır, bir tuğla duvarı kırmaz. Ancak bir tuğladan bir parça bulutu düzenleyerek iyi bir psikolojik etki sağlayacaktır. Zırh gelince, burada 100 metrede 7,62 mm, herhangi bir sınıftaki zırhla ciddi şekilde rekabet edebilir. Ve herhangi bir kaskla.
Burada, Tver yakınlarındaki Migalovo'daki Moskova hava savunma havaalanının güvenlik biriminden bir şirket kaptanıyla aynı fikirdeyim. Arkadaşlarım orada görev yaptı ve cephanelikteki AKM'lere, PK'lara ve Kordaşlara şaşkınlıkla baktıklarında yüzbaşı onlara şöyle bir konuşma yaptı: “Ne, anladın mı (yaklaşık çeviri), yumurtadan çıktı? Moskova ve St. Petersburg'u kaplayan hava sahasını havadan koruyoruz ve bu nedenle Cenevre Sözleşmesi ve diğer saçmalıklara uygun delik yok! İkinci bariyer hattına giden yolda cesetlere ihtiyacım var, bu durumda. Temizlemek?".
Bunda bir şey var. 7,62x39 kartuş, hedefe olan mesafe konusunda kafa yormanız gerekmediğinde birçok sorunu çözen oldukça öldürücü bir şeydir. Ve özellikle düşmanın kurşun geçirmez yelek pasaportunda hangi numaranın olduğunu düşünmeden düşmanı düşürmenize izin vermesi garantilidir.
Öyleyse, Amerikalılar Çin vücut zırhını delme sorunuyla karşı karşıya kalırlarsa ve silahlarını geri dönüştürmeye başlarlarsa, Tanrı'nın kendisi de çok yakın bir gelecekte bize emretti. Ukrayna'daki savaş artık çabuk bitmeyecek ve zırh şimdiden dünyanın her yerinden sürüklendi.
Her ne kadar, orada düzenli olarak görev yapan ve şimdi LPR'nin NM'sinin 2. ac'sinde aynı pozisyonda devam eden Özel İhtisas Tugayı "Prizrak" dan eski arkadaşım tarafından bana söylendiği gibi,% 20'den fazla değil Kendilerine gelen yaralıların kurşun yaralarını anlattı. %65-70 parçalanma ve patlayıcıdır.
Dolayısıyla topçu, ön cephede ve arkasındaki bir kişinin yok edilmesinde hala kendinden emin bir şekilde ilk sırayı elinde tutuyor.
Bununla birlikte, bir kişi hala ölmek istemiyor, bu nedenle çeşitli koruma derecelerine sahip kask ve kurşun geçirmez yelek kullanıyor. Ve zırhlı bu adamın hala devre dışı bırakılması ve düşünmeye gönderilmesi gerektiğinden bahsettiğimiz için, 7,62 mm'lik mermi kesinlikle bunun için daha uygun. Diğer kalibreler de düşünülebilir, burada soru şu ki, 5,56 mm ve 5,45 mm açıkça geçmişte kaldı.
Evet, 7,62 mm kalibrenin hoş olmayan bir nüansı var. Bir silah olarak AKM, aslında 100+ mesafelerde AK-74'ten daha az isabetlidir ve eğimli bir acemiden bir atıcı yapmak için üç kat daha fazla sinir, zaman ve mermi gerekir. Ancak, fırsatları olan oldukça kaliteli bir nişancı olacak.
7,62 mm'nin profesyoneller için silah kalibresi olduğuna inanılıyor. Tartışmak zor, kartuş daha ölümcül, doğruluk ... ama hepsi silahın tasarımına bağlı. Diyelim ki, 415 mm namlu uzunluğu AKM başka bir şey ve 559 mm namlu M-14 başka bir şey. M-14'ün çok daha isabetli olduğu açıktır, ancak bu tüfek için patlama patlamaları hiç değildir.
Sorunun gerçeği ve çözümünün 5,45 ile 7,62 arasında bir yerde olabileceği açıktır. Amerikalılar 6,8 mm'yi seçtiler, bunun için fırsatları var.
Biz… Hayır, Kalaşnikof endişemizi kimse iptal etmedi, üstelik zaten bazı gelişmelerimiz var. Örneğin, 308x7,62 NATO için odaya yerleştirilmiş AK-51. Zaten bir şey, bizim olmasa da bir tüfek kartuşu için bir makineli tüfek.
Ancak parça parça ayırmadan önce şuna dikkat etmeyi gerekli görüyorum: Kalaşnikof web sitesinde şunu okuyabilirsiniz:
"AK-308'in tasarımı, AK-12 saldırı tüfeğinin bileşenlerini ve unsurlarını kullandı - dikilmiş bir el kundağı, ayarlanabilir bir dipçik, Picatinny raylı bir alıcı kapağı."
AK-12 / AK-15 ... Silah çok tartışmalı. Üstelik bu, silahlardan yazardan çok daha fazla anlayan kişiler tarafından konuşuldu. Ve bu insanlar oldukça makul bir şekilde hakkındaki hikayeleri sorguladılar. "en yüksek ambidexterity, modülerlik, çoklu kalibre ve tek elle yeniden doldurma yeteneği". Ak-12'nin beşinci nesil bir silah olduğu da sorgulandı.
Ancak, internette bu konuda fazlasıyla materyal var. AK-12'yi uzun süre pratikte kullanan ve izlenimlerini benimle paylaşan bir kişiyle (şehrinizde büyük bir askeri hastaneniz olduğunda iyidir) konuşmayı başardım.
Aslında AK-12, modernize edilmiş bir AK-74'tür ve bir ruble daha fazla değildir. Farklılıklar? Evet onlar. Ama çok az.
1. Kayan popo. Harika fırsat, çok rahat. Olumlu.
2. İki kartuşta kesme ile çekim modu. Tarafsız, muhatabım zaten makinede iki tane kesti, acemiler için oldukça faydalı.
3. Hafif cıvata taşıyıcı. Nötr, fark algılanamaz.
4. Tetik mekanizması çıkarılabilir hale getirilmiştir. Değiştirilecek bir şey varsa, değiştirme açısından çok uygun. Sahada, yedek tetik ile paha biçilmez bir seçenek. Olumlu.
5. Vücut kiti. Burası zorlaştığı ve biraz açıklamaya ihtiyacı olduğu yer.
"Eski usul" bir kişinin (ve biz hemen hemen aynı yaştayız, +/- 2 yıl yaklaşık elli dolar) bir ön "taktik" tutamağa ihtiyacı yoktur. Olağan dışı. Beyin ürün yazılımı düzeyinde zaten alıştığı tutuşu değiştirir. Belki genç ve rahat ama...
Her şey basit. Elinizde bir AK-12 olduğunu ve ön kolun bir tarafında bir ön taktik saldırı tutacağı, bir kolimatör, bir lazer işaretçi veya bir el feneri olduğunu hayal edin (artık orada bir el yok, etrafta dolaşabilirsiniz) ve siz basit bir egzersiz yapmanız gerekir: “dizden atış” konumundan hedeflenen bir patlama yapın, düşün, iki atış yapın, yüzüstü pozisyondan bir atış yapın, bir rulo, şarjör değişikliği, bir patlama, bir rulo, geriye doğru diz çökme pozisyonu.
Temsil mi? "Pusu"nun nerede olduğunu anlıyor musunuz? Evet, sol elin köşesinde. Evet, şimdi bazıları kimsenin namluyu kaldırmayı iptal etmediğini söyleyecek. Kabul ediyorum. Ve kimse sonbaharda Ukrayna kara toprağını da iptal etmedi. Şimdi tüm bu kaburgalara ne kadar yapışacağını hayal etmeye çalışın, kolimatörünüzün, el fenerinizin / lazerinizin nasıl görüneceği, Picatinny rayının neye dönüşeceği vb.
Bunu ben bulmadım, bu, diyelim ki, belirli koşullar altında dövüş evrimleri yapan bir kişi. Ve bir merminin gelişinden "sadece" beyin sarsıntısı geçirdiği gerçeğine bakılırsa, onları çok soğukkanlılıkla gerçekleştirdi.
AK-12 çok... heybetli görünüyor.
Ancak şehir içinde, asfalt ve beton arasında yaşanmayan bir savaşta, neredeyse tamamen pürüzsüz formlarıyla AKM tercih edilebilir görünüyor. Gerçekte, kirin birikebileceği çok daha az yer vardır.
Evet, bunlar Çinliler, ama ... prensipte fark nedir, bu tür koşullarda gerçekte herhangi bir ordunun askeri olabilir
Genel olarak, Kalaş'ın tüm hayatı boyunca kabul edildiği evrensel savaş silahı, tüm kiri hemen toplayacak nervürler, cepler, yarıklar ve diğer yerler şeklinde minimum rahatlamaya sahip olmalıdır. Kimsenin makineyi kara toprağa itmeyeceği açıktır, ancak kara toprağın makineye uçtuğu durumlar vardır.
Alıcının kapağı da dahil olmak üzere plastik Picatinny raylarından bahsetmeyeceğiz. Ve onsuz, bir şekilde değil. Aslen SSCB'den gelen "Kırlangıç kuyruğu" tartışmalı bir şeydi, ancak en azından yeniden kullanılabilirdi. "Çıkarırken" plastik çubuğa ne olacak? tankaMakalelerden birinde yazdığım, makinenin aynı motor bölmesi kapağına nasıl ineceğine bağlı.
Alınma, makine çok güzel ve ağır görünüyor. Ancak son 10 yılda ordumuzun, bugün NMD'deki "başarıların" kanıtladığı gibi, savaştan geçit törenine dönüştürüldüğü göz önüne alındığında, AK-12 sadece geçit töreni ordusunun silahıdır.
Ayrı olarak, iki turda ateşin kesilmesinden bahsetmeye değer. Bu bir yandan mekanizmayı karmaşıklaştırdı, diğer yandan ... Ama neden? Genel olarak, bu kesme başlangıçta hafif makineli tüfekler için icat edildi ve bu makineli tüfekler, başlangıçtan bu yana ateş hızlarında sınırlandırılması gerekiyordu. Aynı PPSh'de dakikada 1000 mermiye ulaştı ve bununla gerçekten pek uygun değildi. MP-40'larındaki Almanlar, geri dönüş yayını zayıflatarak ve panjur parçalarının kütlesini artırarak bununla mücadele etti. Dakikada kabul edilebilir bir 550-600 mermiye düşürüldüğü ortaya çıktı. Modern MP-5, modeline göre değişmekle birlikte 800-900 devir/dakika hızıyla ortadadır ve kesme noktasının oldukça uygun olduğu yer burasıdır.
Ama dakikada 12 mermi atan AK-600 - neden istesin ki? Sadece yeni başlayanlar için, tüm mağazayı tek seferde serbest bırakmamak için ...
Genel olarak AK-12, AK-74'e kıyasla kendi içinde çığır açan ve yararlı hiçbir şey içermez. Ne yazık ki, ama öyle. Sürgülü popoya ek olarak, içinde başka bir şey yoktur. Lazer manzaraları, kolimatör manzaraları şeklindeki modern çan ve ıslıklara gelince - ve bunların orduda bu kadar yaygın olup olmadığını ve onlar için pilleri nereden bulduklarını soruyorsunuz? Cevaplara çok şaşıracaksınız.
Yeni koşullar için yeni bir kartuşa ihtiyacım var mı?
Bu çok zor bir soru.
Yeni koşullar - zaten bahçedeler. Aynı Afganistan'daki Amerikan mucize savaşçıları, M-14'lerinden Çin yapımı AK-47'lerine kadar hiçbir şeyle göreve çıkmadı. Bir Sovyet makineli tüfeğini kapmak genellikle mutluluk içindi.
Bunun sadece kurşun geçirmez yeleklerle ilgili olmadığı açık, Mücahidler onlara soğukkanlı davranıyor, sabahlıklarını boşaltarak dağlarda dolaşıyorlardı ve bunu yapmaya devam ediyorlar. Türün klasikleri artı yerel koşullar. Mesele, yeşildeki hafif bir merminin daldan dala ovmaya başladığında kararsızlığıdır.
Tabii 5,56 veya 5,45 mm vücuda girip ardından kemiğe girdiğinde, içinde öyle bir eğlence başlıyor ki buna bizzat şahit oldum. Sadece düşmana diliyorsun, çünkü hafif bir kurşun çok sakatlar. Ancak tam tersi - düzgün bir delik ve yaralılar, üstelik bir tırısla kolayca güvenli bir yere düşebilir.
7,62 mm'lik bir mermiden sonra fazla koşmazsınız. Ondan sonra, genel olarak hayatta kalmak, özellikle sıhhi taburdan uzaksa, acil bir sorun haline gelir.
Tam da SSCB ile NATO arasında teorik bir çatışma olduğu sırada, kalibreli oyunlar tek bir amacı takip etti: hem savunmada hem de saldırıda en yoğun ateşi sağlamak. Yani asker, düşmana mümkün olduğu kadar uzun süre mermi yağdırabilmelidir. AK-74 için 4 şarjör (120 mermi) ve 330 adetlik paketler halinde bir stoktan oluşan mühimmat yükündeki artış buradan kaynaklanmaktadır. Toplam 450 mermi. AKM için rakam önemli ölçüde daha düşük: 3 şarjör (90 mermi) ve 240 paket. Toplam 350 mermi. Burada b / c'nin ağırlığının ana rolü oynadığı açıktır ve bu konuda 5,45 mm'lik kalibre belli bir avantaj sağlamıştır. Özellikle savaşta dergileri sakince yeniden doldurma fırsatı varsa.
Öyleyse hangisi daha iyi, çok daha dengesiz 5,45 mm'lik kartuş mu yoksa daha ağır ve daha az sayıdaki 7,62 mm'lik kartuş mu?
Bugün hafif silah kullanan birçok uygulayıcının inandığı gibi, 7,62x39 kartuşumuz savaş görevlerinde oldukça alakalı ve optimal. Modernleşme? Evet, barutumuz çöp, bu bir gerçek. Dünyanın 10-15 yıl gerisindeyiz. Manşon en modern değil - hayatta kalabilir, yine de endüstrimiz yeni bir manşonda ustalaşmak açısından aşırı zorlanacak ve iyi bir şeyle bitmeyecek. Barutla oynamak oldukça mümkün olurdu ama bu aynı zamanda bugün pratik olarak erişilemeyen bir seçenek.
Ne çalınabilir? Namlu uzunluğunun olduğunu düşünüyoruz. Mihail Kalaşnikof AK için çalışırken neye bakıyordu? İlk modelinin tankerler için bir hafif makineli tüfek olduğunu düşünürsek? Bu doğru, tüm Kızıl Ordu'nun savaştığı PPSh'de. Kartuş 7,62x25 (o zaman için çok güçlü) ve namlu uzunluğu 269 mm. Fıskiye. Yakın mesafeden ölümcül ama bir sprinkler. PPSh ile sahada yapacak bir şey yoktu, tüfekler ve makineli tüfekler orada topa hükmetmeye başladı. Aşırı, ama bir örnek için oldukça.
İkinci aşırı. Çok doğru, çok hızlı ateş etmeyen RPK. 7,62x39 ve namlu uzunluğu 590 mm. İki kat daha uzun - ve işte sonuç.
"Altın anlam" ne olabilir? AK-15/AK-308. 7,62x39 veya 7,62x51, namlu uzunluğu 415 mm. 7,62x51 NATO kartuşu elbette zariftir, ancak milyarlarca miktarda seri üretimde ustalaşmak şüphelidir. Üstelik Batı barutu bizimkinden daha iyi ve bu tür kartuşlarımız benzer olmayacak.
Dolayısıyla 7,62x39 ve namlu uzunluğu 500 mm. Ve soru şekillenmeye başlar.
Bu arada, Batılı modern muadillerine bakarsanız, örneğin, 417x7,62 için odaya yerleştirilmiş NK-51 ve SCAR-H'yi alın (Belçika tüfeği kolayca 7,62x39'umuza dönüştürülebilse de), o zaman kesinlikle İKİ namluyu görebilirsiniz. orada: normal olan 406 mm uzunluğunda ve 508 mm uzunluğundadır. Üstelik 508 mm namlu tamamen keskin nişancı silahı sayılmaz, keskin nişancı destek silahı olan Keskin Nişancı Destek Tüfeğidir. Standart silahlardan daha isabetli.
Bize göre, silahın uzunluğu ile atışın doğruluğu arasında makul bir uzlaşma.
AK'deki açıkçası arkaik gaz egzoz sistemi ile bir şeyler yapmak da güzel olurdu ve genel olarak iyi olurdu. Bugün dünyadaki neredeyse tüm silah ustaları kısa namlu vuruşu konusu üzerinde çalışmaya çalışıyor, ancak Kalaşnikof inatla mevcut sistemden ayrılmak istemiyor. Bu arada, daha büyük kalibreli bir mermi nedeniyle öldürücü güç, kısa namlu darbesi nedeniyle otomasyon, namlu uzunluğu nedeniyle atış doğruluğu ve yine kısa vuruş - ve işte burada, yeni nesil bir silah.
Bunun sıradan bir ordu nişancısı için olduğunu cesaretle vurguluyorum. Kendi sıcacık gruplarında birbiri ardına yürüyen ve atış sektörlerinde bir kolimatörden dünyaya bakan özel kuvvetlerden gelenler onlar için farklıdır. Onlar için kanopiler ve gövde kitleri, onlar için "boğa güreşi" düzeni ve diğer her şey. Tarlada veya siperde atıcı için elimizde var.
Ancak artık kazançlı olan askeri sektöre akın eden yöneticiler bunu farklı görüyor. Onlar için, gelecek nesil, esas olarak, aynı özel kuvvetler için sıradan piyadelerden daha ilginç olan plastik gövde kitleri ve çanlar ve ıslıklardır.
Bugün yeni bir kartuş geliştirme görevi verirseniz, askeri-sanayi kompleksinin zevkle ciyaklayacağından şüpheleniyorum. Sonuçta, yeni kalibre her şeyde yeni:
- yeni mermiler;
- yeni kol;
- yeni gövde;
- yeni mağaza;
- yeni makineli tüfekler, eski olsunlar, ancak yeni kartuşun alıcısı ve yeni kartuş kovanının çıkarıcısı hiçbir yere gitmeyecek.
Ne kadar paraya hakim olunur değil mi? Ve yeni bir kartuş ve mermi geliştirmek için ne kadar zaman harcanması gerekecek, kaç test ... Çatlak, bütçe!
Ama asıl mesele şu ki, şimdi kışı Ukrayna'daki siperlerde geçirecek olanlar, bu parlak umutları bir şekilde umursamıyor. Savaş görevlerini yerine getirmek için bir silaha ihtiyaçları var. 5,45 mm strekalki'nin modern kurşun geçirmez yeleklere yenildiği rahatlıkla söylenebilir. Ve evet, daha verimli bir şeyle değiştirilmeleri gerekiyor.
Etkili, muhteşem değil.
Çünkü eski kartuş 7,62x39 iyi hizmet edebilir. Barutu değiştirmek güzel olurdu ve neden olmasın? Her durumda, 5,45 ile 7,62 arasında, yeni kalibre 6,8 hala 7,62'ye yakın. Buna yeni bir otomasyon ve uzun bir namlu eklerseniz, sadece şık bir silah elde edebilirsiniz.
Kimse 6,8 mm kalibrenin unutulması gerektiğini söylemiyor. Amerikalılar akıllarına getirirse, mermilerin balistik özellikleri gerçekten zirveye çıkarsa, doğal olarak bu yönde çalışmak mümkündür. Ancak orduda birliklerde silahlarla düzen olduğunda çalışın. Genel olarak yeniden silahlanma çok yavaş bir süreçtir, bu nedenle Rusça versiyonunda 6,8 hazır olana kadar beklemek çok uzun zaman alabilir. Bütün soru, buna değer mi? Özellikle sorunun daha az karlı ama daha basit bir yöntemle çözülebileceği düşünüldüğünde.