Bildiğimiz kadarıyla bir insanın ışık hızının iki katı hızda hareket etmesi mümkün değildir. Aslında, bizler gibi kütleye sahip herhangi bir cismin ışık hızından daha hızlı hareket etmesi mümkün değildir.
Bununla birlikte, bazı garip parçacıklar için ışık hızının iki katı hızda seyahat etmek mümkün olabilir ve bu parçacıkları zamanda geriye gönderebilir.
Şu anda en iyi fiziksel teorilerimizden biri, Albert Einstein tarafından geliştirilen görelilik teorisidir. Bu teoriye göre, ışık hızı, kütlesi olan her şeyde evrensel bir hız sınırı olarak çalışır.
Spesifik olarak, görelilik bize kütlesi olan hiçbir şeyin ışık hızını geçemeyeceğini söyler.
Kütlesi olan bir cismi hızlandırmak için enerji eklemeliyiz. Cismin ne kadar hızlı gitmesini istersek, o kadar fazla enerjiye ihtiyacımız olur.
Görelilik denklemleri bize kütlesi olan herhangi bir şeyin - kütlesi ne olursa olsun - ışık hızına hızlandırılması için sonsuz miktarda enerji gerektireceğini söyler.
Ancak bildiğimiz tüm enerji kaynakları sonludur: bir bakıma sınırlıdırlar.
Gerçekten de, Evrenin yalnızca sınırlı miktarda enerji içermesi makul. Bu, evrende kütlesi olan bir şeyi ışık hızına kadar hızlandırmak için yeterli enerji olmadığı anlamına gelir.
Bizler de bir kütleye sahip olduğumuza göre, yakın zamanda ışık hızının iki katı hızda seyahat etmeyi beklemeyin.
Bu evrensel hız sınırı, "sıradan kütle" diyebileceğimiz her şey için geçerlidir.
Bununla birlikte, "hayali kütle" adı verilen özel bir kütleye sahip takyon adı verilen varsayımsal parçacıklar vardır.
Takyonların var olduğuna dair hiçbir kanıt yok. Ancak göreliliğe göre, olası varlıkları göz ardı edilemez.
Varsa, takyonlar her zaman ışık hızından daha hızlı hareket ediyor olmalıdır. Tıpkı sıradan kütleye sahip bir şeyin ışık hızını geçemeyeceği gibi, takyonlar da ışık hızının altına düşürülemez.
Bazı fizikçiler, eğer takyonlar varsa, sürekli olarak zamanda geriye yolculuk edeceklerine inanırlar. Takyonların birçok bilimkurgu kitabı ve filminde zaman yolculuğuyla ilişkilendirilmesinin nedeni budur.
Bugün bile, bir zaman makinesi yapmak için takyonlardan yararlanabileceğimize dair fikirler var. Ancak potansiyel takyonları tespit etme yeteneğimiz olmadığı için şimdilik bu uzak bir hayal olarak kalıyor.
Işık hızından daha hızlı seyahat edemememiz hayal kırıklığı yaratıyor. Güneş dışında bize en yakın yıldız 4.35 ışık yılı uzaklıkta. Yani ışık hızında seyahat ederek oraya varmak dört yıldan fazla sürer.
Şimdiye kadar tespit ettiğimiz en uzak yıldız 28 milyar ışık yılı uzaklıkta. Böylece tüm Evrenin haritasını çıkarmaktan hemen hemen vazgeçebilirsiniz.
Bununla birlikte, görelilik "solucan deliklerinin" varlığına izin verir.
Solucan deliği, uzaydaki herhangi iki nokta arasındaki kısa yoldur. Bir yıldız normal şartlarda 4,5 ışık yılı uzaklıkta olabilirken, bir solucan deliği aracılığıyla yalnızca birkaç saat uzaklıkta olabilir.
Herhangi bir gerçek solucan deliği varsa, çok kısa bir süre içinde büyük mesafeler kat etmemize izin vererek, tek bir yaşam süresi içinde Evrenin en uzak noktalarına ulaşmamızı sağlar.
Ne yazık ki, takyonlar gibi solucan delikleri de tamamen varsayımsal kalıyor.
Işıktan daha hızlı seyahat edemememize rağmen, bunu yapmanın nasıl bir şey olduğunu hayal etmeye çalışabiliriz.
Bu şekilde düşünerek, "karşı-olgusal düşünme" ile meşgul oluyoruz. Gerçeklik bir şekilde farklı olsaydı, bazı şeylerin nasıl olacağını veya olabileceğini düşünüyoruz.
Her biri farklı bir dizi fiziksel ilkeye sahip olan, dikkate alabileceğimiz birçok farklı olasılık var.
Bu yüzden ışıktan daha hızlı seyahat edebilseydik ne olacağını kesin olarak söyleyemeyiz. En iyi ihtimalle ne olabileceğini tahmin edebiliriz. Bazı bilim insanlarının takyonların yapabileceğini düşündüğü gibi, zamanda geriye gitmeye başlar mıydık?
Bunların cevapları için şimdilik hayallerden öteye gidemeyeceğiz maalesef.