Astronomik gözlem yöntemlerinin amaca en uygun ayrımları, enlem, boylam tayini ve azimut ölçmeleri olmak üzere çözümü istenen üç probleme göre yapılır. Her ne kadar ustaca bir düzenleme yapılsa ile, örneğin durak çizgileri yöntemi ve bunun farklı şekillerinde olduğu gibi, boylam ve enlem iki bilinmeyenin birlikte tayin yöntemler düşünülmüştür. Fakat bilinmeyenlerin mümkün olduğu kadar yüksek hassasiyetle elde edilmesi istendiğinden, genellikle yalnız bir bilinmeyenin tayinini sağlayabilecek yöntemlerin uygulanması ve bu yöntemlerde kaçınılmaz hataların bu bilinmeyene etkilerinin çok küçük olmasının sağlanmasına çalışılır.
Enlem tayini yöntemleri olarak Meridyen zenit uzaklıkları (Sterneck) yöntemi, Horrebow-Talcott yöntemi, Sirkum-Meridyen zenit uzaklıkları yöntemi, Polaris yöntemi, Pewzow yöntemi, Struwe yöntemi, Polarisin ve bir güney yıldızının zenit uzaklığı ile enlem belirleme yöntemi, İki yıldızın eşit zenit uzunluklarıyla enlem belirleme yöntemi, Yakın elengasyondaki bir yıldız çiftinin azimutları ile enlem belirleme yöntemi, Wayfinder’ a göre enlem belirleme yöntemi olarak sayılabilir.
Kaynak: M. Acar, B.Turgut, “Kern DKM 3-A ile Astronomik Enlem, Boylam ve Azimut Belirleme”, TMMOB Harita ve Kadastro Mühendisleri Odası, 10. Türkiye Harita Bilimsel ve Teknik Kurultayı, Ankara, 28 Mart – 1 Nisan 2005.