Her gecenin bir sabahı.
Dün yazdığım yazıyı biraz değiştirmek istedim. Çünkü geçen senenin 7 Şubat'ına bir defa daha dönmeye artık gücüm de, cesaretim de yok. Kendimle birlikte başkasını da sürüklemeye o kör kuyuya.. Hakkım da yok. Çünkü ne demişti, "kurşuna ne gerek var, elindeki kalem yeter.."
"O şekilde" yazmak istemiyorum artık. Küçük, hafif ve neşeli şeylerle oyalanmak istiyorum. Zaten çocuklar zaman alıyor, çalışmak da. Geriye kalan sürede de sevdiğim şeyleri daha çok yapabilmeye, kendim dışındaki insanlar ve "şey"lere odaklanabilmeye, ruhumu içinde barındıran kozaya özen göstermeye çalışıyorum. Yine de bazen zor oluyor devam edebilmek..
Fakat hayat da tam olarak böyle bir şey işte. İnişler çıkışlar. Ve buna rağmen - ya da belki de tam bu nedenle - güzel...
Dün gece Elif'i çok özledim ve hayatımın ikinci pulsuz mektubunu yazdım. Kafka'nın babasına yazdığı gibi bir mektup.. Ağır, aksak, sahte bir gülümseyişin ardına beceriksizce saklanmaya çalışılan bir özlem.. Sonra sabah oldu ve ben devam ediyorum..
Bir de, dün eklediğim videonun altına bir yorumcu demiş ki "hiç kafanı kaldırmadan mı yürüyorsun sen? o zaman hiç bir şey göremezsin ki, boşuna olur bu emek.." Telefon elimde olunca, açısı eğik duruyor, gerçekten sadece önüme bakmışım gibi gözüküyor haklı... Ama hayır, bu güzel yürüyüşten asıl gördüklerim şunlardı.. Anlaşılan V-blog işi pek bana göre değil :) O zaman böyle devam..
*Kaan Tangöze'nin sesine en uygun şarkı aslında Elimdeki Saz Yeter Canıma'ydı. Herkes bilir..