Timsahların dinozorları öldüren asteroitte hayatta kalmasının iki ana nedeni var. Birincisi, timsahlar çok uzun süre yemek yemeden yaşayabilirler. İkincisi, asteroit Dünya’ya çarptığında en az etkilenen yerlerde yaşıyorlardı.
Asteroit dünyaya çarptığında
Yaklaşık 66 milyon yıl önce, dinozorlar Dünya’ya hükmetti. Ama sonra 9 kilometreden daha geniş olan devasa bir asteroid, şimdiki Meksika’nın yakınında sığ denize çarptı.
Bundan kaynaklanan patlama o kadar büyüktü ki, küresel depremlere, gelgit dalgalarına, orman yangınlarına ve hatta zehirli yağmurlara yol açtı.
Ayrıca asteroit, kayaların kolayca “patlayabileceği” (veya buharlaşabileceği) olabilecek en kötü yerlerden birine çarptı. Bu, gökyüzüne büyük miktarda toz fırlattı, Güneş’i aylarca engelledi ve Dünya’yı uzun, karanlık ve dondurucu bir kışa gönderdi.
Güneş ışığı olmadan, yeşil bitkiler öldü, ardından hayatta kalmak için onları yiyen bitki yiyen hayvanlar ve bitki yiyenleri yiyen et yiyiciler geldi.
Bilim adamları, çoğu dinozor da dahil olmak üzere, dünyadaki tüm farklı hayvan türlerinin (türlerinin) dörtte üçünün yok olduğunu düşünüyor.
Ancak bazıları çeşitli nedenlerle hayatta kalmayı başardı.
Önemli bir dinozor grubu, uçma ve uzak yerlerde yiyecek bulma yetenekleri sayesinde denizden geçti. Tüyleri onları soğuktan koruyordu ve gagaları ölü bitkilerin yakınında bulunan gömülü tohumları yemelerine izin veriyordu.
Şaşırtıcı bir şekilde, hayatta kalan bu dinozorlar bugün hala bizimle. Biz onlara kuş diyoruz!
Timsahların hayatta kalmak için bazı anahtarları vardı
Timsahlar, asteroidden kurtulan ünlü bir başka gruptu. Belli ki uçamıyorlar, tüyleri yok ve tohum yemiyorlar! Ancak başarının başka sırları da vardı.
İlk olarak, timsah bedenleri çok az enerji kullanır. Çok fazla yalan söylerler, yavaş nefes alırlar ve hatta kalp atışları çok yavaştır. Böylece nefeslerini su altında bir saatten fazla tutabilirler.
Bu aynı zamanda aylarca ve bazen bir yıldan fazla yiyeceksiz kalabilecekleri anlamına gelir. Bu, asteroit çarptığında yiyecek (diğer hayvanlar gibi) bulmak zorlaştığında çok yardımcı olabilirdi.
Öte yandan, dinozorlar genellikle daha aktifti, bu da daha fazla enerjiye ihtiyaç duydukları anlamına geliyor – özellikle et yiyiciler Velociraptor. Yiyecek olmasaydı, çabucak ölürlerdi.
Timsahlar da yeşil bitkileri kaybetmenin büyük bir fark yaratmadığı yerlerde yaşıyordu. Bir ormanı veya (birçok dinozorun yaşadığı) bir otlak düşünün: oradaki bitkiler ölürse, onlara ihtiyacı olan tüm hayvanlar da ölür, buna yiyeceksiz kalan et yiyiciler de dahildir.
Ancak timsahtan kurtulanlar çoğunlukla nehirler, göller ve kıyılar gibi yerlerde yaşıyordu. Bu yerlerde yaşayan hayvanların yeşil bitkilere pek ihtiyacı yoktur. Ölü bitkiler ve hayvan materyalleri, çevredeki topraklardan yıkanır, bunlar küçük yaratıklar tarafından yenilir ve daha sonra timsahlar da dahil olmak üzere daha büyük yaratıklar tarafından yenilir.
Yani karada yaşayan dinozorların aksine, nehirdeki timsahlar yeşil bitkiler ölür ölmez aç kalmazdı.
Memeli atalarımız da hayatta kaldı
Benzer bir neden, insanların atalarının da asteroit etkisinden neden kurtulduğunu açıklamaya yardımcı olur. Bunlar, dinozorların çağının sonlarına doğru yaşayan ve sonunda bugün (insanlar dahil) tüm farklı memeli türlerinin ortaya çıkmasına neden olan küçük memelilerdi.
Bunlar çoğunlukla, yerdeki ölü yapraklar arasında hızla gezinen, böcekleri ve solucanları yiyen küçük, fare benzeri şeylerdi. Bu minik yaratıklar, yaşayan yeşil bitkilere değil, ağaçlardan düşen ölü yapraklara ve ağaç kabuğuna ya da başka yerlerden üflenip yıkanmasına güveniyordu.
Yani tıpkı timsahlar gibi, minik atalarımız da kısmen canlı bitkilere bağımlı olmadıkları için asteroitten sağ çıktılar. İyi bir şey de: Bu şanslı hayatta kalma becerileri, bugün burada olmamızın nedeni!
Evrimsel Biyoloji Profesörü Mike Lee tarafından yazılmıştır (Güney Avustralya Müzesi ile ortaklaşa atanmıştır), Flinders Üniversitesi.
Bu makale ilk olarak The Conversation’da yayınlandı.
#Timsahlar #Dinozorları #Yok #Eden #Asteroitten #Nasıl #Kurtuldu