We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
25 yılda çok şey değişebilir; yan atkuyruklardan ombre kilitlere, Fresh Prince'den Kendrick Lamar'a, yaşam tarzımızın her türünde trendlerin gelip gittiğini gördü.
Mutfak sahnesi için de durum farklı değil. Bu da ödüllü bir restoran ve şefi neyin oluşturduğunu etkiler.
Trendlere rağmen, JBA kazananlarının evrensel olarak denenmiş ve doğrulanmış bazı özellikleri var mı? Popüler mutfak hareketlerinin gelgitlerine karşı koyan bazı temel nitelikler mi? 1991'deki ilk James Beard Ödülleri'nin kazananları 2015'te bir şansa sahip olacak mı?
İlk James Beard Vakfı Ödülleri'nde, Fransız mutfağı hala en yüksek mahkemeye sahipti. İlk Seçkin Şef Wolfgang Puck da dahil olmak üzere kazananların çoğu, Fransız mutfağında bir geçmişe sahipti, restoranlarında yemek servisi yaptı ya da Fransa'dan selamladı. Rick Bayless ve Meksika restoranı gibi birkaç aykırı değer paketi renklendirdi Topolobampove New England spesiyalitelerine odaklanan Jasper White.
Servis ve atmosfer, kaliteli yemeklere doğru eğildi. Olağanüstü Restoran kazananında beyaz masa örtüleri ve gerekli ceketler kuraldı Bouley. Jean Louis Palladin'in adını taşıyan Watergate restoranının, yerel Washington, D.C. kalabalığından ziyade politikacıları ve ziyaret eden ileri gelenleri çekme olasılığı daha yüksekti.
2015'te James Beard Ödülü kazananları arasında önemli ölçüde daha fazla çeşitlilik var. Tadım menüleri ve paketli kurslar yaygındır, ancak mutfak gamı yönetir. Olağanüstü Restoran kazananı Beski Avusturya yemeklerinin modern yorumlarını sunar. NS Manresa, Rising Star Chef Jessica'nın mutfağı Büyük ölçüde meyve ve sebzeler menünün kalbini oluştururken, Best Chef: Great Lakes ödüllü Jonathon Sawyer, mutfağında zanaatkar sarsıntılı ve benzersiz et kesimlerini öne çıkarıyor. Sera Meyhanesi.
Kaliteli yemeklerin ziynetleri de geride kaldı; bu yılın kazananları, ayrıcalık yerine erişilebilirlik sunuyor. NS aç anne, Best Chef'in restoranı: Kuzeydoğu galibi Barry Maiden, kıyafet kuralı konuklara basitçe "Lütfen kıyafet giyin" diye soruyor. DomenikaEn İyi Şef: Güney galibi Alon Shaya'nın yemek yaptığı yer, ev gibi, rahat atmosferiyle gurur duyuyor. Kazanan şeflerin restoranlarından bazıları hala elde edilmesi zor bir masa olsa da, aralarındaki en şık restoran bile önceki yıllarda kazananlardan daha rahat bir his veriyor.
Çok şey değişmiş olsa da, ilk James Beard Ödülleri'nden en sonuncusuna kadar bir yön sabit kaldı: yerel yetiştiricilerle ilişki. Hem 1991 hem de 2015'in kazananları, yerel malzemeleri kullanmayı ve bölgelerindeki çiftçilerle güvenilir ilişkiler geliştirmeyi önemli ölçüde vurguluyor. Ülke çapında ve yıllar boyunca şefler, restoranlarında bunu bir öncelik haline getirmeye devam etti ve sürekli olarak ödüllü mutfağı besliyor.
Öyleyse 1991 James Beard Ödülü kazananların 2015 grubuna karşı bir şansı olur mu? Söylemesi zor ama kesin olan bir şey var: Restoranlar geliştikçe ve mutfak temelleri güçlendikçe, James Beard Ödülleri için her zaman büyüleyici yarışmacılar olacak.
James Beard Vakfı, Ülkedeki En Prestijli Restoran Ödüllerinde Nasıl Başarısız Oldu?
Finalistler açıklanmıştı. Sanal bir tören planlanmıştı. Kabul konuşmaları filme alındı.
Ardından, Ağustos ayının sonlarında, James Beard Vakfı, Amerikan restoran endüstrisinin en prestijli ödülleri olarak kabul edilen Restoran ve Şef Ödüllerini sadece bu yıl değil, 2022 yılına kadar da iptal ettiğini aniden duyurdu.
San Pellegrino, All-Clad, American Airlines ve Capital One gibi büyük sponsorlarla, bazılarının restoran endüstrisinin Oscar'ları olarak adlandırdığı, milyonlarca dolarlık bir yapım olan bu ödüller için yıllık siyah kravat galası zaten olmuştu. Koronavirüs pandemisi nedeniyle ertelendi ve çevrimiçi hale getirildi. Vakıf, bu dramatik geri çekilmeyi pandemiye de bağladı. CEO Clare Reichenbach bir basın açıklamasında, "Mevcut çalkantılı misafirperverlik ekosisteminde herhangi birinin kazandığını veya kaybettiğini düşünmek aslında yapılacak doğru şey gibi gelmiyor" dedi.
Bir kaç gün sonra, New York Times restoran eleştirmeni Pete Wells, James Beard Vakfı'nın kararının nedenleri konusunda tamamen açık sözlü olmadığını bildirdi. Açıklamanın yapıldığı sıralarda vakıf sessizce aday listesine bir not eklemiş ve birkaç adayın “kişisel nedenlerle adaylıklarını geri çektiğini” iddia etmişti. Ancak Wells'e göre, vakıf aslında bazılarını fazla "tartışmalı" bulmuştu ve onlardan "kişisel veya profesyonel davranışlarıyla ilgili yeni iddialar yaz boyunca su yüzüne çıktığı için" geri çekilmelerini istedi.
Bununla birlikte, en çarpıcı olanı, birden fazla Siyah aday ve yarı finalist olmasına rağmen, “oy pusulasındaki 23 kategoriden hiçbirinde hiçbir Siyahın kazanmadığının” ortaya çıkmasıydı - Wells'in belirttiği gibi, “bir ilk olmayacaktı. James Beard ödülleri.”
On yıllar boyunca, ödüller Amerika'nın restoran ve şeflerinin çeşitliliğini kapsayıcı ve temsil edici olmak için mücadele etti ve vakıf bu sorunları ele almaya ve düzeltmeye daha yeni başladı.
Kısacası, Wells'e göre, James Beard Vakfı, kendisini restoran endüstrisindeki sosyal adalet davaları için bir öncü olarak yeniden konumlandırma girişimiyle bağdaşmayan bir ödül kazananlar listesiyle buldu. Bu, özellikle restoran endüstrisi ve gıda medyası arasında değil, vakfın kendi çalışanları arasında süregelen bir hesaplaşmaya yol açan bu yazın Kara Hayat Önemlidir hareketinin ardından savunulamaz görünüyordu. Vakıf, bu konularda şeffaf olmak yerine ödülleri iptal ederek bunlardan kaçınmaya karar verdi.
On yıldan fazla bir süredir James Beard ödüllerinin içinde yer alan biri olarak bu iddialar beni sarstı ve kendi soruşturmamı başlattım. Ödül süreci ve restoran endüstrisindeki diğer kişilerle yapılan görüşmelerin yanı sıra vakfın liderleriyle yapılan bir dizi yazışma, Wells'in raporunu doğruluyor gibi görünüyor - yani vakfın bu yılki ödüllerin sonuçlarını manipüle ederek erdeme giden bir kestirme yol almaya çalıştığı , ve bunu örtbas etmeye çalışıyor.
Sponsorluk ve bağış para akışını sürdürme arzusuyla motive olan vakıf çalışanlarının, ödül kazananlar üzerinde olası bir kamuoyu tepkisini önlemek için kendi uzun süredir devam eden etik ve prosedürlerini ihlal ettiğine inanıyorum. Bu çalışanlar, ileriye doğru adil bir yol tasarlamaya çalışmak yerine, bunu anlamlı bir şekilde gerçekleştirme işini yapmadan yüzeysel bir çeşitlilik ve sağlıklılık görünümü yaratmayı umarak, gerçeğin ardından sonuçları manipüle etmeye çalıştılar.
Sonuç olarak, vakıf komite üyelerini, seçmenleri ve restoranları - birçoğu bir pandemi sırasında bir ödülün işlerine sağlayabileceği desteğe umutsuzca ihtiyaç duyan - haklarından mahrum etti ve ödüllerin bütünlüğünü bozdu. Bu, Amerika'nın en saygın mutfak mükemmelliği ölçüsü olarak kabul edilen şeyi - daha fazla eşitlik için bir platform olabilecek olanı - anlamsız kılmakla tehdit ediyor. Bunun olmasına izin vermek, görünüşte konaklama endüstrisinin feneri ve koruyucusu olan bir organizasyonun profesyonel bir başarısızlığı değil, aynı zamanda son derece ahlaki ve etik bir başarısızlık olacaktır.
1986 yılında onuruna kuruldu "Amerikan aşçılığının dekanı" olan James Beard Vakfı, belirtilen misyonu Amerika'daki "şefleri ve diğer liderleri kutlamak, beslemek ve onurlandırmak" olan kar amacı gütmeyen bir kuruluştur. Yıllar içinde, restoran endüstrisine sürdürülebilirlik, burs ve kapsayıcılık üzerine odaklanan girişimler ekledi.
Sorun odaklı programlamasına rağmen, vakfın Restoran ve Şef Ödülleri, hem onun tacı hem de nakit ineği haline geldi. Belki de bu nedenle, birçok kişi seçim sürecinin, endüstri kardinalleri arasındaki gizli anlaşmalar, adam kayırma ve oyun başına ödemeden oluşan bir toplantı olduğuna inanıyor. Bu şekilde tasarlanmamıştır. Sistem dolambaçlı görünse de, aslında büyük ölçüde önceki bir skandala yanıt olarak, mümkün olduğunca fazla şeffaflık ve tarafsızlık sağlamak için tasarlandı.
Ara sıra, o zamanki başkan Leonard F. Pickell Jr. tarafından büyük bir kötü yönetimin ardından vakıf kargaşa içinde kaldı. Vakıf fonlarını zimmetine geçirirken yakalandı, hırsızlıktan suçlu bulundu ve federal hapishanede yattı. Temizlik pahalıydı - avukat ve muhasebeci ücretlerinde en az 750.000 dolar - ve kar amacı gütmeyen kuruluş, birincil gelir kaynağı olan bağışlar hızla kuruduğu için kendisini finansal bir serbest düşüşte buldu.
Vakıf, halkın ve bağışçılarının güvenini yeniden kazanmak için reform yapması gerektiğini anladı. Çok sayıda politika değişikliği arasında, rehabilitasyonun önemli bir bileşeni, ödül sürecinin vakfın faaliyetlerinden ayrılmasını gerektiriyordu. Ücreti ödenmeyen gönüllülerden oluşan ödülleri denetleyen komite, vakıf ve çalışanlarının gereksiz etkilerine karşı korunmak için hava geçirmez şekilde kapatıldı.
Başlıca korkulardan biri, şeflerin ve lokantacıların ödül kazanma şanslarını artırmak için vakfa iyilik yapma konusunda baskı hissedebilecekleriydi. Örneğin, vakfın programlamasının en önemli parçası, yıl boyunca James Beard House'da ulusun dört bir yanından konuk şeflerin katıldığı akşam yemeği dizisidir. Bu pahalı, biletli etkinliklerden birinde yemek pişirmeye davet edilmek genellikle bir onur olarak algılanır, ancak ziyaret eden şefin ilgili maliyetlerin çoğunu (pişirdikleri yemek ve etkinliğe seyahat etme gibi) üstlenmesini gerektirir. diğer masraflar), katılımı vakfa binlerce dolar bağışlamakla eşdeğer kılmak ve bu nedenle yalnızca en iyi sermayeye sahip şeflerin erişebileceği bir ayrıcalık. (Eğer cömertliğin hangi yöne aktığı net değilse, şefler kendini gösterirken ve bir miktar gurur duyarken, konuk şefler için bilgi sayfası yararlı bir şekilde “sizinki gibi etkinliklerin Vakıf için önemli bir gelir kaynağı” olduğuna işaret ediyor.)
Karşılıksızlığın bariz potansiyeli göz önüne alındığında, vakıf çalışanlarının ödül sürecinde yer almamasının ödüllerin bütünlüğü açısından hayati olduğu kabul edildi. Vakıf, bu zorunluluğun altını çizmek için, ödülleri erişiminden uzaklaştıran ve onları mali açıdan ilgisiz gönüllülerden oluşan bağımsız bir komitenin yönetimi altına alan bir dizi politika ve prosedür üzerinde anlaşmaya vardı.
Bu şemsiye ödül komitesi, her biri farklı bir dizi ödülden sorumlu olan altı ayrı alt komiteyi denetler: Liderlik, Kitaplar, Restoran Tasarımı, Yayın Medyası, Gazetecilik ve en iyi bilinen Restoran ve Şef Ödülleri. James Beard Vakfı'nın ödülleriyle en çok ilişkilendirilen ışıltılı, kırmızı halı töreni, geleneksel olarak Mayıs ayında düzenlenen bu son ödül dizisinin yıllık galasıdır.
Restoran ve Şef Ödüllerini denetleyen komite, her biri komitenin 12 coğrafi bölgesinden birini temsil eden sekiz genel üye ve 12 bölgesel temsilci olmak üzere 20 üyeden oluşur. Bir dereceye kadar tarafsızlık sağlamak için, bu komite üyeleri restoran endüstrisinde çalışmıyor, çoğu gazeteci. Komitedeki her bölge temsilcisi, yerel düzeyde Amerika'nın restoran topluluğu hakkında bilgi ve bakış açısı sağlamak için bölgelerindeki 25 yargıcı etkiliyor. Tüm komite üyeleri gibi, yargıçlar da gönüllü olarak görev yapar ve ücret almazlar. (Parasal değerin yegane avantajları, vakıfta yıllık üyelik - normalde 150 dolar - ve 2019'da değeri 500 dolar olan ödül törenine bir bilettir.) Beni burada, ödül piramidinin en altında bulacaksınız. Midwest bölgesinde 14 yıldır yargıç olarak görev yaptığım yer.
Ödül süreci, bir önceki yılın sonlarında, hakimlerin aday göstermeleri ve girdileri için talep edildiğinde komite tarafından başlatılır. Takip eden aylarda komite, o yılın ödülleri için yarı finalistleri belirlemek için bir dizi kapalı oturum düzenler. Her ödül kategorisindeki 20 adayın ortaya çıkan listesi genellikle Şubat ayında yayınlanır. Bu yarı finalistler oylama yapılır ve komite üyeleri, bölge yargıçları ve geçmişteki tüm Restoran ve Şef Ödülü kazananlarından oluşan oylama organına gönderilir. İlk tur oylama, adayları kategori başına beş finaliste indirir ve bunlar genellikle Mart ayı sonlarında duyurulur. Kazananları belirlemek için ikinci bir nihai oylama yapılır.
Bu oylama sürecinin sonuçları, 400'den fazla kar amacı gütmeyen kuruluşu temsil eden üçüncü taraf bir muhasebe firması olan Lutz & Carr tarafından tablo haline getirilmiştir. Kuruluş politikasına göre, Lutz & Carr ilk oylamanın sonuçlarını ikinci oylamaya kadar gizli tutmakla yükümlüdür, nihai oylamanın sonuçları ödül töreninde açıklanıncaya kadar gizli kalmalıdır. Kurcalamayı, oy manipülasyonunu veya sonuçların sızdırılmasını önlemek için, kamuya açıklanmadan önce vakıf içindeki hiç kimsenin bu bilgilere özel olmaması gerekir. Benzer nedenlerle, komite üyeleri gizlilik anlaşmaları ile bağlıdırlar.
Bu yıl, vakfın son tur oylama sonuçlarını daha açıklanmadan yasadışı bir şekilde alarak bu politikaları ihlal ettiği görülüyor. Wells'in takip eden bir hikayesine göre, muhtemel kazananların listesinden memnun olmayan vakıf, oylama organının bileşimini değiştirmeyi teklif ederek ve benzeri görülmemiş bir oylama yaparak sonucu değiştirmeye çalıştı. Vakıf, geçmişte kazananları (geleneksel olarak beyaz, erkek şeflerin hakim olduğu bir oylama bloğu) yeniden oylamadan çıkararak, yeniden oylamanın, ödüller hakkında anlatmaya çalıştığı katılım anlatısıyla daha uyumlu bir dizi ödül verebileceğini umuyordu. .
Bu, komite içinde kırmızı bayraklar kaldırdı ve Wells'e göre “ödüllerin bütünlüğünden ödün verdiğini” söyleyerek vakfın önerisini geri itti. Yeniden oylama hiç olmadı. Ancak vakıf, iptal edilen bu oylamanın boşa gitmesine izin vermedi: Sonraki haftalarda, kazananlar hakkında hiçbir bilgisinin olmadığını iddia etmek için yeniden oylama önerisine güvendi.
Komiteye, adaylara ve bana gönderilen e-postaların yanı sıra kamuya açık açıklamalarda, vakfın liderliğinin üyeleri kazananların kim olduğunu bildiklerini inkar ettiler. Ancak vakıf çalışanları ile yaptığım yazışmalarda (burada tamamı görülebilir) bu inkarların kasıtlı olarak yanıltıcı olduğu ortaya çıktı.
Vakfın pazarlama, iletişim ve içerikten sorumlu başkan yardımcısı Alison Tozzi Liu bana gönderdiği bir e-postada şunları yazdı: Ağustos ilgili değildi. Daha önce de belirtildiği gibi, uygun adaylarla yeniden oylama yapılacaktı ve bu nedenle kimsenin nihai kazananlar hakkında bilgisi yoktu.”
Bu açıklama birçok şeyi ortaya koyuyor. Birincisi, vakfın kazananların kim olduğunu bildiğini öne sürüyor, çünkü Tozzi Liu, aralarındaki çeşitlilik eksikliğinin ödülleri iptal etme kararını etkilemediğini iddia ediyor. İkinci olarak, onun ifadeleri, bu inkarların şimdiye kadar orijinal sonucu bilmenin inkarları gibi görünecek şekilde zekice ifade edildiğini gösterir, oysa aslında bunlar, bir yeniden oylama olsaydı kimin kazanacağını bilmenin inkarlarıdır.
Bu el çabukluğu, Tozzi Liu'nun "Restoran ve Şef Alt Komitesinin tamamı yeniden oylamayı kabul ettiğini" iddia ederek meşrulaştırmaya çalıştığı bir yeniden oylamaya dayanmaktadır. Ancak Wells'in haberinden bunun yanlış olduğu açıktır.
Kazananların listesini elde etmek ve bir oylamayı manipüle etmeye çalışmak, vakfın bunun olmasını önlemek için tasarlanmış bir sürece müdahalesinin sadece bir parçasıdır. Vakıf, bazı adaylardan görevi kötüye kullanma iddiaları nedeniyle çekilmelerini istemenin yanı sıra, şeflerden en az birinin kamuya duyurulmaktan kaçınabilecek veya farklı bir geri çekilme nedeni ima edebilecek şekilde çekilmesine yardımcı olmayı teklif ettiği iddia edildi. Eğer doğruysa, bu, vakfın restoran endüstrisindeki uygunsuz davranışları temizlemeye çalıştığı anlatısına aykırıdır. Aksine, bu, vakfın bu tür davranışları gizlemek için kendi politikalarını ihlal ettiğini gösteriyor.
Bu yılki ödüllerin etrafında dönen kaos, sistemik sorunlar hakkında konuşmanın, ancak bunların altında yatan nedenleri anlamak veya çözmek için çok az şey yapmanın sonucudur. Son yıllarda, restoran endüstrisinin bir bütün olarak, bazılarını –yine geleneksel olarak beyaz ve erkekleri– tercih ederken diğerlerini dezavantajlı hale getiren engebeli bir alan olduğuna dair endişelerde keskin bir artış oldu. Bu arada, vakfın ödüllerinin cazibesinden çok uzakta, gündelik restoran çalışanları ücret eşitsizliği, düşmanca çalışma koşulları, cinsiyet farkı ve gücü elinde tutanlar arasında temsil eksikliği ile karşı karşıya.
Mevcut ödül süreci, restoran ve yemek camiasındaki birçok kişinin zımnen kabul ettiği bir tavizler labirentidir. Ancak şimdi birçoğu bunu yetersiz ve kabul edilemez arasında bir yelpazede buluyor ve bu konuda tam olarak ne yapacaklarını bulamıyorlar - ya da özellikle kuruluşla ilgili olarak misilleme korkusuyla süreçle ilgili hayal kırıklıklarını açıkça konuşmaktan korkuyorlar. kendi ödül beklentilerine. Geçmişte tanıdığım bir kazanan bile vakfı veya ödüllerin nasıl çalıştığını sorgulamak konusunda isteksizliğini dile getirdi.
Elbette, ödülleri daha kapsayıcı hale getirmenin bir yolu, başarı sınırlarını yeniden belirlemektir. Örneğin, ödüller şu anda ağırlıklı olarak coğrafi çeşitliliğe odaklanıyor, ancak kategoriler rahat ve kaliteli yemek restoranları veya farklı mutfak türleri arasında ayrım yapmıyor. Belki de yapmalılar.
Kursu düzeltmenin geçmişi iptal etmeyi gerektirdiğine inanmıyorum. Ancak bunun ne anlama geldiğini ve ne gerektirdiğini netleştirmeden önce adalet için haykırmayı bırakmalıyız. James Beard Vakfı ödülleri, kutladıkları restoran endüstrisinin bir yansımasıdır ve onları düzeltmek, restoran camiasındaki pek çok kişinin açıkça sahip olduğu sorunlardan çok daha derin ve daha dürüst bir inceleme gerektirecektir. Bu, en azından, endüstrinin, kolayca çözülemeyecek karmaşık bir simbiyotik ilişkiler ekosistemi olduğunun kabul edilmesini gerektirecektir.
Oylama organının kabaca yarısı, geniş meslektaş ve arkadaş ağı bir mayın tarlası çatışması sunan şeflerden oluşuyor. Veya çıkar çatışmalarımı ele alalım, örneğin: Oy veren kuruluştaki pek çok kişi gibi, ödül almaya hak kazanan insanlarla iş ilişkilerim var - restoranlar ve otellerle çalışan bir fotoğrafçıyım ve birlikte bir yemek kitabı yazdım. şefler ile. Ayrıca James Beard Vakfı amaçları için para toplamak için şahsiyetler ve restoranlar talep ettim. Hakemlerin yapması gerektiği gibi bu profesyonel ilişkileri her zaman ifşa ettim ve ödül sürecine sadık kalmaya çalıştım. Ancak bu, süreçten önyargıyı tamamen ortadan kaldırmanın zorluğunu göstermelidir ve kaynaklara erişimi olanlar için sistemik bir tercihi sürdürmede nihayetinde suç ortağı olduğumu kabul ediyorum.
Oylama organının ötesinde, güçlü dış güçler var. Medya ve halkla ilişkiler firmaları, şeflerin ve restoranların avantajlı pozisyonlara girmesine yardımcı olmada ve seçmenleri doğru masalara yönlendirmede büyük rol oynamaktadır. Şefler ve lokantacılar, kendilerini doğru insan gruplarına görünür kılmak ve tutmak için yılda on binlerce dolar harcadıklarını söylediler. Ve tüm bunlarda, yemek yiyen halk, besin zincirinin gerçek zirvesidir - oylarıyla oy veren sessiz bir çoğunluk.
Özellikle finansal çıkarlar söz konusu olduğunda, bu karışıklığı uzlaştırmak için mücadele ettim. Ancak ödüllerin neyi temsil edebileceğine ve mükemmelliği tanımanın önemine inanıyorum, bu yüzden yıllarca sürece katılmaya, ellerimi ovuşturmaya ve durumumu daha iyi hale getirmek için elimden gelenin en iyisini yapmaya devam ettim. Bununla birlikte, özellikle giderek daha fazla güvenmediğim bir organizasyona bağlı olduğu için, şu anki haliyle artık bunun bir parçası olamam.
Vakıf, dikkati yaptıklarından uzaklaştırmak için eşitlik ve temsil konularını kullanıyor: Ağırlama camiasının ödül süreci ve sonuçlarından aniden ve derinden rahatsız olduğuna inanmasını istiyor. Wells'in haberine yanıt verme çabasında olan vakıf, kısmen "Ödül sürecinin her yönünün kapsamlı bir denetimine başladığını" belirten bir bildiri yayınladı. Ancak vakıf, bu yıl ödüllerini karmakarışık bir şekilde kötüye kullanması konusunda şeffaf olmazsa ne kadar anlamlı olabilir?
Vakfın, ödülleri iki yıllığına iptal etme kararına yol açan gerçekte ne olduğunu açıklamayı tekrar tekrar reddetmesi, sorunu daha da kötüleştirmeye devam ediyor. Ödül komitesi cevaplar ve sorumluluk talep etmiş olsa da, komite üyeleri kapsamının yeniden gözden geçirilmesi gerekebilecek ifşa etmeme anlaşmalarına tabidir. Vakfın onlara sağladığı herhangi bir yanıtın kilitli bir odada ağzı tıkanmış bir grup içinde kaybolmasından korkuyorum.
Geçen hafta, vakfın baş strateji sorumlusu Mitchell Davis - bu yılki ödül fiyaskosuna katılımı hakkında kendisine sorduğum tek bir e-postaya veya soruya asla cevap vermeyen - beklenmedik bir şekilde vakıftan ayrıldığını duyurdu. Instagram hesabındaki veda yazısında, “Vakfın geleceğin zorluklarını ve fırsatlarını karşılamak için nasıl geliştiğini görmek” için sabırsızlandığını yazdı. Peki ya vakfın şu anda karşı karşıya olduğu zorluklar - Davis'in başkalarının temizlemesi için geride bıraktığı zorluklar? Vakıf ve mali sponsorları üzerinde önemli bir kamuoyu baskısı olana kadar, vakfın gelecek için çok az teşviki olacağına inanıyorum.
Vakıf, ileriye dönük en iyi yolun en azından şeffaflık, gerekirse kefaret ve her düzeyde reform olduğunu anlamalıdır. Sorunları basmakalıp sözler ve hileli oylarla yamalamak, sistemik sorunlara feci şekilde yetersiz bir çözüm değil - daha adil ve eşitlikçi bir misafirperverlik ekosistemi talebinin olduğu bir anda, kabul edilemez.
bonjwing lee Kansas City, Missouri'de yaşayan bir fotoğrafçı ve yazardır. 2007'den beri James Beard Vakfı ödülleri için Midwest bölgesinde yargıçtır.
Açıklama: Bazı Vox Media personeli, James Beard Ödülleri için oylama organının bir parçasıdır.
Düzeltme: Bu parça, ilk olarak James Beard Vakfı'nın 1983'te kurulduğunu, 1986'da kurulduğunu belirtti.
Medya Yayını
Belgesel
Bu benim Jazz'ım
Yayınlandığı yer: Vimeo
Çevrimiçi Video, Sabit Konum ve/veya Eğitici
Grace Young—Wok Terapisti
Yayınlandığı yerler: GraceYoung.com ve YouTube
Üstün Kişilik / Ev Sahibi
Roy Choi
Roy Choi ile Kırık Ekmek
Yayınlandığı yerler: Tastemade ve KCET
Stüdyoda veya Sabit Mekanda Televizyon Programı
Pati'nin Meksika Masası—Bir Yerelin Culiacán Turu
Yayınlandığı yerler: WETA, Amerikan Kamu Televizyonu tarafından ulusal çapta dağıtılıyor
Televizyon Programı, Konumda
Las Crónicas del Taco (Taco Chronicles) - Canasta
Yayınlandığı yer: Netflix
Görsel ve İşitsel Teknik Mükemmellik
şef masası
Adam Bricker, Chloe Weaver ve Will Basanta
Yayınlandığı yer: Netflix
Görsel Raporlama (TV'de veya Çevrimiçi)
Rotten—Avokado Savaşı
Muhabirler: Christine Haughney, Erin Cauchi ve Gretchen Goetz
Yayınlandığı yer: Netflix
James Beard Ödüllerinin İptalinin Arkasında, Şeflerin Davranışları ve Siyah Kazanan Olmaması Hakkında Endişeler
Amerikan restoranlarının Oscar ödüllerini askıya alma kararı, çeşitlilik eksikliği konusundaki endişeler ve bazı adaylara yönelik iddialar arasında geldi.
(Güncelleme: 28 Ağustos 2020. Bu makale, Pete Wells'in iki yıl boyunca James Beard ödüllerinin restoran komitesinde görev yaptığını belirtmek için güncellendi.)
James Beard Vakfı'nın geçen hafta bu yılın büyük restoran ve şef ödüllerinin kazananlarını açıklamayacağını açıklaması, Utah, Boulder'daki Hell's Backbone Grill & Farm'ın sahibi iki şef olan Blake Spalding ve Jen Castle'ı şaşırttı.
Bir hafta önce, Bayan Spalding ve Bayan Castle, vakfın talebi üzerine, aday gösterildikleri Best Chef Mountain ödülünü kabul ediyormuş gibi yaptıkları kısa bir video çekmişti. 30 saniyelik bir kabul konuşması yapmaları söylendi, çalışanlarına teşekkür ettiler, sonra alkışladılar ve sanki yeni kazanmışlar gibi 90 saniye güldüler.
Tüm adaylardan böyle bir video yapmaları istendi, söylendi. Yine de umutlarını tazelemelerine izin verdiler. Sonra vakıftan toplu bir e-posta aldılar ve her şeyi iptal ettiler.
Bayan Spalding, "Gerçekten içimiz yandı," dedi. "Bu kadar yakın olmak ve onların 'Boşver' olması gerçekten moral bozucu ve bunaltıcı bir şeydi."
Şaşıran sadece o değildi. Restoran ödüllerini yöneten gönüllü komitesinden birkaç kişi, bu yıl yeni kazananların olmayacağını, restoranların şu anda karşılaştıkları zorluklarla karşılaştırıldığında “küçük” göründüklerini açıklamadan yaklaşık bir saat önce öğrendiklerini söyledi.
Vakfın haber bülteni, 2020 veya 2021'de kazananları isimlendirmeme kararının "sektörün üyeleri, Ödül komiteleri, JBF personeli ve ortakları ile ciddi müzakere ve istişareden sonra" verildiğini söyledi. Ancak karara kadar geçen günler o kadar çılgındı ki, ödüllere yakın birçok insan ne olduğundan tam olarak emin olmadıklarını söylüyor.
Kazananların isimleri Eylül ayı sonunda yapılacak sanal bir törenle yayınlanacak ve vakıf, zemin ayaklarının altından kayarken programa uymakta zorlandı. Restoran çalışanları patronlarını kınamak için sosyal medyaya giriyorlardı. Restorana giden halk, hangi şef davranışlarının ödüllendirilmesi gerektiği, hangilerinin gözden kaçırıldığı ve hangilerinden kaçınıldığı konusundaki fikirlerini hızla değiştiriyordu. Black Lives Matter protestoları ülke genelinde çiçek açarken, Siyah şeflere Beard ödüllerini kazanma fırsatı da dahil olmak üzere ne kadar az fırsat verildiği konusunda sabır azalıyordu.
James Beard Vakfı'nın kendisi, restoran endüstrisini kutlayan bir grup olarak kökenlerini geride bırakmaya ve reform sorumluluğunu üstlenen biri olarak kendini yenilemeye çalışıyordu.
İşlenecek çok şey vardı. Geçen hafta, vakfın liderleri, sadece birkaç gün önce uzak bir ihtimal gibi görünen 2020 ödül sezonunun geri kalanını iptal etmeye karar verdiler.
Adayların kısa listesi Mayıs ayında açıklanmıştı. Nihai oy kısa süre sonra kullanılmış ve sayılmıştı. Ancak vakıf yetkilileri, adaylar ve restoran ve şef ödüllerini yöneten komite üyeleriyle yapılan görüşmelere göre Temmuz ve Ağustos aylarında aday listesi dağılmaya başladı.
Bazı şefler kendilerini koşudan çıkardı. Vakıf, yaz boyunca kişisel veya profesyonel davranışlarıyla ilgili yeni iddialar ortaya çıktığından, onları fazla tartışmalı bulduğu için diğerlerinden ayrılmalarını istedi. Restoran ödül komitesindeki eleştirmenler, muhabirler ve diğer medya çalışanları, şeflerin şüphe altına alınma sayısı ve hızı karşısında şaşkına döndüklerini söylüyorlar.
Temmuz ayı sonlarında Zoom'da düzenlenen acil bir toplantıda, nihai oylama sonuçlarını gören bir vakıf personeli ikinci bir endişeyi dile getirdi: Oylamadaki 23 kategoriden hiçbirinde hiçbir Siyahi kazanmamıştı.
Bu James Beard ödülleri için bir ilk olmayacaktı. Vakıf ve restoran ödülleri komitesi, son zamanlarda birçok kez daha çeşitli aday listeleri oluşturmaya söz vermişti. Birçok gözlemci ilerleme gördü. Bu yıl, bir dizi Siyah şef yarı finalist veya aday olarak seçildi. Ancak sonuçların ırksal dağılımı hakkında bilgilendirilen insanlara göre, son tur oylamada kaybettiler.
Bir komite üyesi, "Kazananların kim olduğunu bildiklerini ve kazananların görünmek istedikleri gibi görünmediğini söyleyen bir mesaj geldi" dedi. panelin imzalanması zorunludur.
Bir süre tartıştıktan sonra komisyona bir öneri sunuldu. Vakfın baş strateji sorumlusu Mitchell Davis, “Önceki kazananları oylama organından çıkarmayı önerdik” dedi.
Vakfın internet sitesinde açıklanan prosedürlere göre restoran komitesinin 20 üyesine, görevlendirdikleri 200'e yakın bölge hakimine ve geçmişte ödül almış yüzlerce kişiye restoran ve şef ödülleri veriliyor. .
1990 yılında kurulan ödül programı, tasarım, gazetecilik, kitaplar ve yayın medyası dahil olmak üzere çeşitli alanları kapsıyor. Ancak yemek dünyasının Oscar'ı olarak adlandırılan ödüller, şeflere ve restoranlara verilen ödüllerdir. (Bu muhabir altı gazetecilik ödülü aldı ve 2005 ve 2006 yıllarında restoran ödül komitesinde görev yaptı.)
Restoran ve şef ödülleri, uzun zamandır, en yüksek güç ve prestij eğimleri, çoğunlukla Batı Avrupa'dan elde edilen yemekleri pişiren beyaz adamların koruyucusu olma eğiliminde olan Amerikan restoran işletmesinin kendisini yansıtmaktadır.
Bay Davis ve diğerleri, önceki kazananların oy bloğunu “sistemik önyargı” dediği şeyin olası bir kaynağı olarak görüyor. Ancak oylar sayıldıktan sonra onları süreçten çıkarmak, restoran komitesinin birçok üyesini kötü niyetli olarak gördü.
Gizlilik anlaşması nedeniyle isminin açıklanmamasını isteyen bir üye, “Komite, sonuçlar istediğimiz gibi değilse, zor gibiydi” dedi. "Seçime hile karıştırmayacağız"
Başka bir öneriye daha az direnç vardı: normal seçmen grubuyla ikinci bir oylama. Oy pusulası, vakfın şimdi sorunlu gördüğü adayları çıkarmak için düzenlenecek. Ancak yaz ilerledikçe bu liste uzamaya devam etti.
Başka bir komite üyesi, “Ne kadar beklerlerse, insanlar hakkında o kadar çok şey öğrendiler” dedi.
Minik Bar-BQ restoranı büyük yemek ödülü kazandı
(CBS News) "Yemek Oscarları" olarak kabul edilen James Beard Ödülleri, New York'tan San Francisco'ya kadar en iyi şefleri tanıyor. Pazartesi gecesi New York'ta "Amerikan Klasikleri" kategorisinde bir ödül iki masalı küçük bir restorana gitti. Now, Marianna, Ark., a community of 4,100 people scraping by in the Arkansas Delta, is home to what may be America's best barbecue - the Jones Bar-B-Q Diner.
James Jones, both owner and pitmaster, is a one-man whirlwind in the restaurant. It restaurant dates back to at least 1910. It may be the oldest black family-owned restaurant in the South.
Jones opens at 6 a.m., six days a week, and closes when he runs out. The 67-year-old sleeps upstairs. Betty Jones is his wife of 40 years. "This is his second wife," she said of the restaurant. "I had to get used to it."
Out back, a man named Sylvester runs the smoke house. Oak and hickory logs burn 24/7. Pork shoulders smoke in a cinder block barbecue pit for 12 hours.
"The key to the whole deal is the smell," said Mark Smith, who has eaten at the restaurant for 40 years. "When you make the turn coming here, you can smell the aroma."
Smith, a local insurance agent, showed CBS News the ropes at the restaurant - a task that wasn't hard. The restaurant serves pork sandwiches, drenched in a vinegary barbecue sauce, are topped with home-made cole slaw, and served on wonder bread. The sandwiches are $3.00 each and the barbecue is $6 a pound. The barbecue is the only thing on the menu.
"Oh, it's good. It's just the best meal we have here," Smith said. "Food pulls people together. You share a meal together with friends. No matter white, black, yellow, green, any age, everybody loves barbecue here. In the South that's part of what we do and eat. And this is as good as it gets. It's better than any other barbecue I have ever had."
Jones follows the same family recipes as his grandfather, who sold meat from a washtub back when locals called the restaurant "The Hole in the Ground." The recipe for his sauce and his slaw are top secret. Jones' wife doesn't even know it. "You give that up," James Jones said, "you out of business."
Then one day they got a phone call - something about an award. It was the first time James and Betty Jones had heard of the James Beard Award. The couple was told that they should sit down for a talk. "My heart started going 100 miles per hour," Betty Jones said.
They know what the Beard Award means now. James Jones got the award in "America's Classics" category Monday night in New York, after their first trip ever on a plane, and his first vacation since graduating high school in 1963. He was recognized as one of America's top chefs for making one distinctly American dish, and making it perfectly.
Mark Strassmann has been a CBS News correspondent since January 2001 and is based in the Atlanta bureau.
Chef, interrupted: James Beard ‘rising stars’ face an industry in turmoil
For a handful of chefs from Boston to San Francisco, the news this week that they were nominees for the prestigious James Beard “rising star” chef award came at a strange time. It’s a strange time for many people, of course, but particularly for those in the restaurant industry, which has been battered by closures amid the coronavirus crisis.
And it’s an especially precarious moment for these candidates to receive an award for an under-30 chef expected to make “significant impact in years to come.” For now and the foreseeable future, most are furloughed, hoping to go back to the kitchens where they began making their names and uncertain of what the industry in which they are “rising” will even look like.
“ We want an industry to come back to,” says Irene Li, who owns Mei Mei in Boston with her siblings.
Since her restaurant closed for regular service, Li’s days have been a blur of activity, though little of it is the kind of creative Chinese-American cooking that has made her a six-time semifinalist for the award. She and her staff meet regularly on Zoom and Trello, converting the dumpling-making classes they used to offer customers to virtual ones, overseeing delivery of food to hospital workers, and drawing up plans for a pilot program to deliver groceries to them as well. “I feel like I’ve been running a tech company,” she says.
One might think that for ambitious young chefs, the coronavirus pandemic would feel like an interruption of their steady ladder-climbing. But what these chefs aspire to, it turns out, isn’t the kind of fame and success you might think: their faces on cookbooks, maybe, or restaurants bearing their names, hosting TV shows.
“I never had this idea that by 30, I’m going to have a book, by 35, I’m going to do this or that,” says Paola Velez, who was executive pastry chef at the Washington hotspot Kith and Kin, led by last year’s James Beard rising star winner Kwame Onwuachi. She has been furloughed, and she isn’t sure for how long. Meanwhile, she has been coaching people on social media about how to nurse a sourdough starter and opening up about her own anxiety.
Velez, a Le Cordon Bleu graduate who is known for supporting her staff, says her long-term goals have little to do with checking boxes — or even her own accomplishments. Getting back to normal, whatever that is and whenever it happens, will come with new mandates for chefs, she says.
“My career has always been about helping people, and making them feel safe at work,” she says. “In order to get people back to work, they have to feel like they’re going to be invested in rather than used. That’s going to guide me even more.”
Fellow finalist Gaby Maeda, who earned accolades as the chef de cuisine at the chic State Bird Provisions in San Francisco, similarly talks about her aspirations in terms of what she can do for those around her. She recalls her own early experiences as a teenage line cook, being yelled at by chefs. “I remember cooking with fear … and I knew when it was my turn, I would find a better way,” she says. “What can I say not to scare this person, but to encourage them?”
Furloughed from the popular restaurant, she has been biding her time, grateful to work when she can. State Bird had called her in earlier in the day to help pickle about 60 pounds of anchovies, which she found surprisingly therapeutic. She has been cooking in her own kitchen from cookbooks that had languished on her shelves.
In Asheville, N.C., Ashleigh Shanti, who was named to the James Beard shortlist for her work as chef de cuisine at Benne on Eagle, says she doesn ’ t see her career path changing much because of the coronavirus. “B ut when it comes to my intentions, I think about marginalized communities a lot more,” she says. “That’s my focus right now — how we can uplift the underdogs?”
Her restaurant has been feeding hospital workers, and the menus are only a little humbler than those she once prepared for her well-heeled clientele: A recent meal included buttered rice, brisket and roasted radishes. Closing Benne has made her realize how much more a restaurant can mean to customers than merely a place to eat, or, to its workers, a paycheck. “It ’ s left a huge hole,” she says. Onetime regulars have left notes on the shuttered doors, and she and her former staff have started organizing group bike rides around the city, just to get back a little bit of the camaraderie they all miss.
“Restaurants produce more than food,” she said. “They offer a sense of community. They make sure that farmers, or the people who do our floral arrangements, can feed their families. It’s p ut a dent in everyone’s live s.”
A James Beard for Barbecue
Aaron Franklin did it. Last night the owner and pitmaster at Austin’s Franklin Barbecue became the first ever pitmaster recognized in any “best chef” category of the annual James Beard Foundation Awards. (See this earlier post for more on the significance of the win) For the title of best chef in the Southwest region, Franklin beat out Martin Rios of New Mexico, Kevin Binkley of Arizona, and fellow Texans Bryce Gilmore of Austin, and Houston’s Justin Yu and Hugo Ortega. Franklin’s fellow award winners tonight came from big name restaurants like Del Posto, Manresa, and Gramercy Tavern. He was certainly the only chef of the bunch whose plating requires a large tray and butcher paper.
The winner of Best Chef: Southwest: Aaron Franklin, @bbqfranklin, Austin #jbfa
— Beard Foundation (@beardfoundation) May 5, 2015
Aaron and Stacy Franklin outside the event before the awards ceremony. Photo by David Hale Smith
In an acceptance speech that lasted less than thirty seconds he thanked his wife Stacy and “all the barbecue cooks before me and ones to come.” Despite his elevated status in the restaurant world and in the food media, Franklin was decidedly humble. He spoke as if he was accepting the award on behalf of all of Texas barbecue. “This award is so much bigger than me and so much bigger than our restaurant in Austin, Texas. It’s pretty huge for barbecue in general.” He reiterated those sentiments when we spoke after the awards. He let out a giddy “I can’t flipping believe this,” then reflected on what the award meant for him. “I don’t think it’s going to affect the restaurant much and I don’t think its going to affect me much career wise.” It’s not like the lines can get longer, but Franklin understood the message the award sent. “It is a monumental shift for the culinary world to recognize barbecue like this.” Adding that “I think it’s more about barbecue than me.” Maybe Franklin is just in the right place at the right time to benefit from barbecue’s undeniable popularity, but that doesn’t diminish the work he and Stacy Franklin put in to get here nor does it make this award an less unprecedented.
The age of the pitmaster is now. Aaron Franklin just won best chef Southwest! — John T Edge (@johntedge) May 5, 2015
Aaron Franklin with some new hardware. Photo by David Hale Smith
I asked Franklin how he planned to celebrate the big win. I assumed a night on the town in Chicago, but he promised a more low-key affair. “We’re going to get a burger [a rather famous one at Au Cheval], maybe hit an after party, then go to bed.” After all, they need to get back to Austin tomorrow to cook some barbecue.
Get by with a little help from your friends
“We have a visiting sommelier program, and Scott Tyree [Tru, Sepia] will be our first, for six months. He had a lot of wine collector fans when he was at Tru, and there’s a lot of synergy. We have a lot of people here going for Advanced and Master level [certification], so it’ll be great to have someone like that to work with, and guests will get access to him. I’ve had a lot of interest from master somms who don’t work in the business anymore, but we’ll have them working in our dining room. In the past, chefs got to have fun with [this concept], but now we get to do that on the wine side of things. I’ve never seen where someone comes in residence and works the floor.”