Gök mavisi denizden yükselen kireçtaşı arabalar, serin kumsallar ve tenha karanfillerde gizlenmiş ılık esintiler, yalnızca uzun kuyruklu tekneyle erişebilirsiniz: Railay’de sevilecek çok şey var. Mükemmel manzaraların ötesine bakın ve daha maceralı bir çekim daha bulacaksınız: Tayland’ın en büyük tırmanma mekânı.
Geçen gün, bir yılın daha iyi bir bölümünü Birleşik Krallık’ta geçirdiğim aklıma geldi – bu, yaşlılıktaki korkunç maaşlı Cumartesi işimden birkaç kuruş biriktirdiğimden beri muhtemelen kendi ülkemde en çok bulunduğum zamandı. 17 ve en iyi arkadaşımla İspanya ve Portekiz’de sırt çantasıyla yola çıktık. Ben de buna kızmıyorum. Yok canım.
Tabii ki, seyahatlerimde yaşadığım deneyimler üzerine kafa yormak için biraz zaman harcadım ve bir uçağa güvenle binip seyahat edebileceğim o zamanı düşünmeye başladım, şimdi anlıyorum ki, tamamen doğal kabul ettim. .
Tekrar seyahat etmekten en çok heyecan duyduğum bir yeri seçmek çok zor olurdu, ancak Tayland’ın Krabi eyaletinde sıkışmış küçük bir bölge olan Railay, şampiyonluk için güçlü bir kazanma şansına sahip olacaktı.
Alex Garland’ın Tayland’daki bu bölgeyi kurgusal cenneti olarak seçmesi tesadüf değil. Sahil – ya da Titanik’teki başarısının heyecanından yeni çıkmış bronzlaşmış bir Leonardo di Caprio’nun oynadığı Danny Boyle film uyarlamasının bir saatlik tekne yolculuğu mesafesindeki Koh Phi Phi’de çekildiğini. Mesele şu ki, Tayland’ın bu kısmı çok etkileyici.
Railay’in manzaralarına hakim olan sarp kayalıklar sadece vay canına değil.
Bunların arasında ülkenin en zorlu (ve dramatik) tırmanış rotalarından bazılarını bulacaksınız.
Üzerinizde beliren üç boyutlu, sert bir kaya yüzü labirenti bulmak için herhangi bir yöne dönün: beyaz ve altın tonlarında muhteşem hale getirilmiş, zar zor ayakta duran ayaklar ve tutunacak küçük çıkıntılarla süslenmiş bir dünya. Bu bir heyecan.
Plan Değişikliği
11 yıl önce Tayland’a ilk seyahatimde neredeyse Railay’e gitmediğime inanmak zor. Doğrusu, duymamıştım bile.
Bunu değiştirmek için Bangkok’tan Ao Nang’a giden otobüste bir konuşma yaptı. Yolda geçen üç aydan sonra çok ihtiyaç duyduğumuz bir rahatlama için Ao Nang’a gitmeyi planlıyordum. Kirli, tozlu ve yorgun, tek istediğim soğuk bir Chang ve iyi bir kitapla kumun üzerine uzanmaktı. Bölgeyi iyi bilen başka bir gezginle konuştum.
“Railay’e gitmeyi düşündün mü? Sadece tekneyle erişilebilir – ama gerçekten harika ve Ao Nang’dan daha az steril. Railay’in karakteri var,” erken saatlerde otogara girerken coştu.
O eski arkadaşıma şahsen teşekkür etme şansım olmadı. Çantamı otobüsten çekerken vedalaştık – beni ücretim için kıyıda başıboş dolaşan kıyıcılarla pazarlık etmekle baş başa bıraktık. Dalgalı bir yolculuk ve daha sonra zorlu bir yürüyüşten sonra mangrovlarla dolu Railay East’e vardım.
Railay’de Kaya Tırmanışı
Şimdiye kadar, Railay’in en büyük çekilişinden hala habersizdim: kaya tırmanışı.
Otobüsten inen sırt çantalı gezgin, reggae sahil barlarından ve muhteşem manzaralardan bahsetmek için acele ederken Railay’in dünya çapında bir kaya tırmanışı mekânı olduğunu söylemeyi unutmuştu. Ya da belki o yaptı ve “huzurlu, güzel ve plaj cenneti” sözlerini duyduktan sonra sesimi çıkardım – asla bilemeyeceğim.
O akşam, sahil kenarındaki yerel bir mekânda tekmeleyen bir grup dağcıyla sohbet ederken oldukça hızlı bir şekilde ayağa kalktım. Günlerimi terleyerek uçurumlara tırmanarak geçirmek, tam olarak aklımdaki rahat pit stop değildi, ama fırsatın beni geçmesine izin vermeyecektim.
Öğle Güneşi Altında Terleme
Daha olmadan dakikalar önce düşeceğimi biliyordum. Sabahki tırmanışlar başarılı olmuştu ve geldiğinden çok daha hızlı uzaklaşan sahte bir güven duygusuyla sakinleşmiştim.
Gözlerime akan bir ter akıntısı, tuzlu tadıyla acıyarak öğlen güneşinin parıltısında beni kör etti. Ayağımı test ettim, nispeten dengeli hissettim. Biraz sola eğilirsem yüzümü silmek için kolumun arkasını kullanabilirdim – ya da öyle düşündüm.
Gerçek, çoğu zaman olduğu gibi, oldukça farklıydı: Az önce kırptığım karabinaya kısa bir düşüş, hasarlı gururun acısıyla birlikte.
Başımı pompalayan kanımın adrenaliniyle çınlarken, rehberim Chaow’un yerden baktığı yere baktım – gerçek hayattan daha küçük, yüz hatları sisin içinde bulanıklaşıyor.
“Harika gidiyorsun. Neredeyse sahip olacaktın. Bu sefer dengenizi sağa kaydırın ve sol bacağınızı kalçanızın üstündeki o küçük tutam kadar uzatın. Bunu görebiliyor musun,“diye sordu, sesi mesafeden boğuk çıkıyordu.
Yapabilirdim. Mümkün görünmüyordu: Sağ ayağım olduğu gibi yapışıyordu ve dayanak noktası çok yüksek görünüyordu. Ellerimi arkama daldırarak kemerimde asılı duran tebeşir torbasına daldım ve nemli ellerimi tozlu beyaz bir tabakayla kapladım.
Rotanın tepesi cezbedici bir şekilde yakındı. Bu, son birkaç gün içinde yaptığım tüm tırmanışların en zoruydu, yanan bacaklarımdan bolca dikkatimi dağıtan manzaralarla uçurum yollarında yavaşça yukarı çıkıyordum. Ağırlığımı Chaow’un belirttiği gibi değiştirdim – başka bir düşüş beklentisiyle gözlerimi kapattım, ama gelmedi.
Aniden, bunu yapacağımı bilmeden önce, gerindim, çıkıntıya ayağımla tutundum ve bulduğumda kendimi yukarı kaldırdım.
Tepeye ulaştığımda, Chaow’un sevinç çığlıklarını yerden duydum. “Yaptım!” diye bağırdım. Buradan manzaralar inanılmazdı. Aşağıda, Railay East’teki kulübemi ve Railay West Plajı’nın daha beyaz, mükemmel görünen kumlarının, camsı bir denize doğru sürüklendiğini, içinden biçimsiz karstların çıktığı, yıpranmış yüzleri bitki örtüsüyle kaplı olduğunu görebiliyordum.
Kısa ömürlü arkadaşımın sözleri geldi aklıma… “Railay’ın karakteri var.” Bu noktada, kesinlikle öyle olduğunu kabul etmek zorunda kaldım.