Hız ayrıntıları gözden kaçırmaktır!
Sevgili İsmail Kılıçarslan 2015 yılında kendi köşesinde, okurlarına Reha Çamuroğlu'nun İsmail kitabına anlattığı bir meseleyi aktarmıştı.
Rivayete göre, Şeyh Cüneyd, halifeleri ile divan toplar. Halifeler, divan saati gelirler, diz kırıp otururlar. Diz üzerinde sekiz saat aralıksız susulur. Tek bir cümle, tek bir kelime çıkmaz ağızlardan. Sekiz saatin sonunda Şeyh Cüneyd 'başka bir şey yoksa divan bitmiştir' der. Elbette başka bir şey yoktur ve divan biter.
Bir Kızılderili reisini otomobile bindirirler. Reis had safhada mustarip olur bu yolculuktan. Nedenini sorarlar. Cevap çok güzeldir: 'O kadar hızlı gidiyoruz ki, ruhum arkada kaldı.'
Sanırım tam da o dönemi yaşıyoruz.
Hayat en çetrefili ve en çekilmez hale geldiğinde daha da hızlanıyoruz.
En karmaşık yollara girdiğimizde yavaşlamak yerine daha da hızlanıyoruz.
Bilmediğimiz sokaklarda, tanımadığımız şehirlerde kaybolduğumuzda yavaşlamak, hatta durup düşünmek yerine daha çok hızlanıyoruz.
Biz hızlandıkça gerçeklerden uzaklaşıyoruz.
Hatta kendimizden bile!
Çünkü hız demek, ayrıntıları ve incelikleri gözden kaçırmaktır.
Hem birey hem de tolum olarak kaybolduğumuz bu çağda kendimizi ve yolumuzu bulmanın en iyi yönteminin yavaşlamak olduğunu düşünüyorum
Zira yavaşlamak olup bitenin farkına varmaktır.