A. Solzhenitsyn. Belirsiz yıldönümü
Peki bu harika yazar kimdi? Elbette ki kişilik belirsizdir. Siparişin iki katı olan, muazzam keşif bataryasının komutanı Kızıl Ordu’nun kaptanı SMERSH karşı istihbarat tarafından tutuklandı ve 1945’te Sovyet karşıtı ajitasyon ve ebedi sürgün için 8 yıllarındaki zorunlu çalışma kamplarına mahkum edildi. Daha sonra, Solzhenitsyn, savaş yasalarına göre, kesinlikle doğru bir şekilde tutuklandığını itiraf etti.
Serbest bırakıldıktan sonra öğretmen olarak aynı yerde, Kazakistan'da görev yaptığı süre içinde sharashkas'da çalıştı. Sonra yazmaya başladı. 1957 yılında rehabilite edildi. Yazarın doğası oldukça zordu. Tutuklanırken kendi çantasını taşımayı reddetti: "Ben bir subayım! Almanların taşımasına izin verin." Sonuç olarak, kampın rüzgârının takma adı verilen bir işbirliği belgesi imzaladı. Ancak Solzhenitsyn, hiç kimseye ihanet etmediğini söyledi.
1959'ta, yazar "U-854" (daha sonra "Bir Gün İvan Denisovich") olarak anılır) hikayesini yazar ve iki yıl sonra onu "Yeni Dünya" dergisinin yayın kuruluna iletir. Çalışma Tvardovsky tarafından beğenildi ve kanlı rejimle başka bir savaşçıyı tatmak zorunda kaldı - yayına yeşil ışık veren Kruşçev. Hikaye 1962'te basılmış, "Roma Gazetesi" nde yeniden basılmıştır ve ayrı basımlarda yayınlanmaktadır. Solzhenitsyn, Sovyet Yazarlar Birliği'ne kabul edildi, popüler oldu, Kruşçev onu övdü, Lenin Ödülü'ne aday gösterildi. Aynı zamanda, yazarın Stalin rejiminin kurbanları hakkında birçok yardımcısı ve materyali var. Yazar, öğretmenlik faaliyeti gerçekleştirir ve acele eder, yaratıcı çalışmalara başlar.
Ancak müzik uzun sürmedi! Isaevich'in Lenin Ödülü'ne adaylığı reddedildi ve Nikita-kukuruznik "sağlık nedeniyle" görevinden alındı. Solzhenitsyn, çalışmalarını hem yasal hem de yasadışı olarak (samizdat) yazdırmaya devam ediyor ve bulutlar yavaş yavaş başının üzerinde toplanıyor ve Eylül 1965'ta KGB, arşivine asistanlarından biri olan Teusha'dan el koyuyor. Yazarın davranışının CPSU Merkez Komitesinin Politbürosunda tartışıldığı gerçeği ortaya çıkıyor. Alexander Isaevich, yüzünü Batı'ya çevirir, en iyi casusluk geleneklerinde, filmdeki çalışmalarını alır ve onları Andreev göçmen ailesi yoluyla Paris'e iletir. Böylece, "Kanser Kolordu" ve "İlk Çemberde" doğarlar.
Ve şimdi - bir zafer! İlk çalışmasının Alexander Isaevich tarafından yayınlanmasından 8 yıl sonra, Nobel Ödülü'ne layık görüldü (ünlü Takımadalar hâlâ kokmuyordu, filmi bu operasyonu ile 1971'ta Paris'e gönderirdi). Yazar, yetkililerin yurtdışına çıkma teklifini reddediyor, dünya topluluğu tarafından korunmakta olduğunu hissediyor. Ayrıca, ilk karısını boşarken kişisel işlerini halletmek gerekliydi.
KGB de uyumadı. Yazarın arşivini ararken, belgelerine eklenen radyoaktif etiketler bile kullanılmıştır. Nihayet, Ağustos 1973’te KGB memurları, Solzhenitsyn Voronyanskaya’nın sorgulama asistanını çağırdı ve bu da arşivin yerini belirledi (bundan sonra kendini astı). Isaevich hamlesini yapıyor ve Aralık ayında Paris’te “Takımadalar” çıkıyor.
Kaynama noktası yaklaşıyor. Ülkenin liderliği, yazarı yurtdışına göndermeye karar verirken, SSCB Cumhuriyet Başsavcılığı kendisine bir mahkeme celbi gönderdi, ancak Isaevich yazılı olarak el salladı: "Senin çağrının meşruiyetini kabul etmeyi reddediyorum ve sorgulamak için görünmeyeceğim." Almanya'da Yazarın arşivi daha sonra ABD Büyükelçiliği aracılığıyla yurt dışına ihraç edilecek. Daha sonra tutuklanmasını şöyle açıklıyor: “Yeni komşuya dikkatle bakıyorum: katil ne, ancak dikkatle diğerleri. Evet, burada üç ya da dördü var ...” Daha sonra, tutuklamaya doğrudan katılan A Grubu'ndan kıdemli bir kişi olan Albay Balashov: "Herkes görmek istediğini görür."
Yurtdışında, rejimin kurbanı farklı ülkelerde görünmekte, herkesi komünizm hayaletinden korkutmakta ve nihayet ABD'ye yerleşmekte ve Red Wheel'i yuvarlamaya ve yazılar yazmaya devam etmektedir. ABD Senatosunun iki katı, Isaevich'e ABD onursal vatandaşı ünvanı vermeye karar verdi, ancak Kongre reddetti. 1983'teki tüm aktivitelerin bir sonucu olarak, Templeton Ödülü'nü aldı ve daha sonra Amerikan vatandaşlığı aldı.
Ve SSCB'de, ivme ve yeniden yapılanma başlar. Chukovskaya, Isaevich’in vatandaşlığına geri dönmeyi talep ediyor; “Yeni Dünya”, “Kanser Birliği” ve “Takımadalar”, “Komsomolskaya Pravda” - “Rusya'yı nasıl donatabiliriz” yazıyor. 1990'te vatandaşlık geri döndü, bir yıl sonra anavatana ihanet suçlamaları kaldırıldı ve 1994'te yazar Rusya'ya geri döndü.
Onunla farklı şekillerde tanıştık. Komünistler ABD’nin karmaşıklığını suçladılar, Yeltsin kulübeyi sundu ve Demokrat milletvekilleri Duma’daki konuşmasını duyunca hayal kırıklığına uğradılar. Solzhenitsyn, böyle bir Rusya olmadığını hayal etti. Rus halkının yaşamını yansıttığı "sonbaharda Rusya" nın bir başka eleştirisini yazıyor, Chubais'in özelleştirilmesini eleştiriyor ve St. Andrew Düzenini reddediyor. Bunlar çarpışmalar!
Sadece Solzhenitsyn’in arşivlerde çalışmadığını ve ünlü “Takımadaları” ndaki pek çok gerçek ve düpedüz mahkum saçmalık olduğunu eklemek sadece bir şey.
- V. Kazantsev
- Flickr
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.