Bir okur sormuş, toplumca neden bu kadar haysiyetsiz, neden bu kadar ahlaksızmışız.
Kim ne diyebilir? Yalanın bini bir para, hırsızlığın pek yaygın, namus algısının çarğık olduğu böyle bir toplum nerede bulunur başka.
Manzumeyi bilirsiniz. İsa’ya bir iffetsiz bir kadın getirirler, bu kadını taşlamalıyız derler. İsa da der ki, o zaman en günahsızınız ilk taşı atsın. Bizim toplumun ahlaki yozlaşma içerisine girmesi de bana bu öyküyü hatırlatır.
Çünkü, öncelikle, bu toplumu var eden, sen ben gibi insanlarız. Eğer toplum ahlaksızsa bu, senin benim gibi insanların bir kabahatidir. Zira, ahlaklı yaşamak dedin mi, borcun ve ödevin sadece kendi hayatını adam etmek değildir. Ahlaklı hayatın çok önemli boyutlarından biri de başkalarına olan etkindir. Hiç düşündün mü, bu toplum ahlak terazisini yitirirken, sen neredeydin?
Kısacası, bu ahlaksızlık hepimize bulaşıyor, hepimizin bunda payı var. Kabul, kimileri işin cacığını çıkarıyor, madem ahlaksızız, koyuver gitsin diyerek meseleyi daha da içinden çıkılmaz hale getiriyor.
Ama, senin yaptığın da, onlar ahlaksız – ben ahlaklıyım diyerek, kendince bir ayrım yaratarak, kendini garantiye alma değil midir? İnsanları yargılamadan önce, madem onlar ahlaksız hem, yargılamanın ahlaklı ve erdemli bir şey olup olmadığını düşün önce.
Bu toplum nasıl düzelir, sorusunun yanıtı bende yok. Olsa da vermezdim gerçi. Ancak, bu toplumun gidişatının, kötüye gidişatının nasıl yavaşlatılabileceğinin yanıtı var. Onu da usulca anlattım.