CHICAGO (RNS) — Amerika Birleşik Devletleri’ndeki pek çok papaz gibi, Rahip Amanda Olson da bir gözünü İncil’de, bir diğerini de gelişen dini manzarada tuttu.
Amerika’daki kiliseye değişimin geldiğini biliyordu.
Yine de cemaatinin en kötüsünden kurtulacağını umuyordu.
Chicago’nun Kuzey Yakası’ndaki Grace Evanjelik Antlaşma Kilisesi’nin uzun süredir papazı olan Olson, “Herkes kiliselerin kapanacağını düşünüyor” dedi. Ama kimse bunun onların kilisesi olacağını düşünmüyor” dedi.
___
Bu içerik Religion News Service tarafından yazılmakta ve üretilmekte ve The Associated Press tarafından dağıtılmaktadır. Bazı din haberleri içeriğinde RNS ve AP ortağı. Bu hikayeden yalnızca RNS sorumludur.
___
Bir yüzyıldan fazla bir süredir, Chicago’daki Monticello ve Berteau caddelerindeki küçük cemaat, yollarına çıkan birçok değişikliğe uyum sağlamaya hazır olduğunu kanıtladı. 1900’lerin başında, kilise İsveççe’den geçti ve genç neslin daha hoş karşılanmasını sağlamak için İngilizce ibadet etmeye başladı. 28 Ocak 1940 sabahı kilise binası yandığında, üyeler ertesi gün sokağın karşısındaki papaz evinde bir araya gelerek yeniden inşa etme kararı aldılar.
10 ay sonra tekrar açtılar.
1960’larda, o zamanlar Irving Park Covenant Kilisesi olarak bilinen cemaat, yalnızca bir avuç insana küçüldüğünde, başka bir küçük kiliseyle birleşti ve Grace olarak yeniden hizmete girdi. 1990’ların sonlarında, kilisenin kapanmasından korkan o zamanlar yaşlanan cemaatin genç bir papazı ve yeni bir hayat bulmasına yardım eden bir grup genç aileyi memnuniyetle karşıladığı 1990’ların sonlarında başka bir canlanma izledi.
O yıllarda kilise her zaman hoş karşılanan bir yerdi. Şili’den eski bir siyasi mahkum ve eşi tarafından yönetilen küçük bir İspanyol kilisesi ibadet edecek bir yere ihtiyaç duyduğunda, Grace grubu içeri aldı. Sudanlı genç erkekler bir mülteci kampından Chicago’ya geldiğinde ve yeniden yerleşmek için yardıma ihtiyaç duyduğunda, kilise bunu memnuniyetle karşıladı. onları da.
On yıldan fazla bir süre önce, kilise, yan yana çalışan kilise üyeleri ve mahalle gönüllülerinden oluşan, toplum için bir yaşam çizgisi haline gelen bir gıda kileri olan Fed by Grace’i başlattı. Ve yıllarca kilise, yakındaki bir ilahiyat okulundan gelen öğrencilere ev sahipliği yaptı, gerçek hayattaki bakanlığın tadına varırken topluluk bulabilecekleri bir yerdi.
Kilise hiçbir zaman devasa olmadı – zirvede 175 kişiye yakındı. Asla mükemmel değildi, ama hayat, sevgi ve zarafetle dolu bir yerdi.
Yine de her güzel şeyin bir sonu var. Geçen Pazar, 28 Ağustos, kilisenin son ayiniydi.
Ağustos ayının başlarında, kilise liderleri, alınması zor ama beklenmedik olmayan bir haber içeren bir mektup gönderdiler. “Cemaatimizin kiliseyi kapatmak için oy kullandığını size üzülerek bildiriyoruz” diye yazdılar.
Grace’in kapanış hikayesi diğer birçok kilise gibiydi.
Lifeway Research’ün üç düzine mezhebin verilerine dayanan 2021 tarihli bir araştırması, 2019’da 4.500 kilisenin kapandığını, sadece 3.000 kilisenin başlatıldığını buldu.
Bugün İnanç Cemaatleri araştırmasına göre, yirmi yıl önce Amerika Birleşik Devletleri’ndeki ortalama cemaat 137 kişiden oluşuyordu. Bugün bu sayı 65 ya da Grace büyüklüğünde.
Kiliseler bu kadar küçüldüğünde, işleri devam ettirecek – ibadete liderlik edecek, Pazar okuluna ders verecek, selam verecek, yiyecek kiler gibi bakanlıklarda gönüllü olacak – yeterli sayıda insan var ama çok az fark var. Ve işleri yeni yapmak için gereken zaman ve enerjiyi harcayacak yeterli insan yok.
Eski bir mezhep lideri olan uzun süredir kilise üyesi olan Steve Dawson, salgından hemen önce Grace’in yaklaşık 40 kişiyi çizdiğini söyledi. Dawson, Grace’in mezhebindeki kiliselerin COVID-19 sırasında ortalama %31 düştüğünü söyledi.
Grace’deki düşüşe ek olarak bir de yorgunluk hissi olduğunu söyledi.
Dawson, “İnsanlar Grace’in bir yere gittiği hissine kapılmadılar,” dedi.
Kiliselerin karşı karşıya olduğu daha geniş düşüş eğilimiyle birlikte, Grace kendi zorluklarını yaşadı. Son yıllarda, bir zamanlar Grace’e akın eden öğrenciler, ibadet edecekleri başka kiliseler buldular ya da Chicago’ya taşınmak yerine eğitimlerini evde yaptılar. Kilisede yetişen gençler uzaklaştı ve çocuklu ailelerin sayısı azaldı.
COVID-19 da etkisini gösterdi. Artık evden çalışmakta özgür olan bazı kilise üyeleri aileye daha yakın olmak için uzaklaşmıştı. Ve iki yıldan fazla bir süredir kilise, küçük gruplar halinde ibadet ederken, ara sıra Pazar ayini için toplandı.
Olson, “İlk yıl harikaydı” dedi. “Pandemiden önce ibadete gelenden daha fazla insan küçük gruplar halindeydi.”
Ancak pandeminin ikinci yılı zarar gördü. Kilise üyeleri tekrar bir araya gelmeyi özledi ancak insanları, özellikle yaşlı üyeleri COVID-19’dan korumak istedi. Bazı kilise liderleri, daha küçük gruplar halinde toplanmanın cemaatin gelecek için hizmetini yeniden icat etmenin bir yolu olup olmayacağını merak etti.
Sonunda cemaat, hepsinin üzerinde uzlaşabileceği bir yol bulamadı.
“Küçük bir cemaat olduğunuzda birlikte ilerlemeniz gerekir” dedi.
Bir papaz olarak Olson, kilisenin kendini yeniden keşfetmesine yardım etme aciliyetini hissetti. Ama aynı zamanda kilisede yıpranmış insanlarla da ilgilenmek istiyordu. Sonunda, cemaat kapanmaya ve kaynaklarını yeni kiliseler başlatmak için kullanılmak üzere mezheplerine vermeye oy verdi.
Doğru karar olduğu konusunda anlaşsalar bile karar acı vericiydi.
Cemaat yıllarca kendisini gönderen bir kilise olarak gördü – başka bakanlıklara gitmeden önce, gelecek vadeden papazların ve misyonerlerin yetiştirildiği ve eğitildiği bir yer. Kilise üyeleri, öğrencilerin ve eski üyelerin harika şeyler yapacaklarını biliyorlardı. Ama özlendiler.
Dawson, “Birisi her ayrıldığında canı acıdı” dedi. “Bu farklı – bu herkes ayrılıyor. Gönderilen bizleriz.”
Grace’de yıllarını geçirenler arasında, yakın zamanda Grace’in ev mezhebi olan Evanjelik Antlaşma Kilisesi’nin başkanı seçilen Rahip Tammy Swanson-Draheim da vardı.
Swanson-Draheim, ilk vaazını Grace’de o zamanki papaz Deb Gustafson’ın daveti üzerine ilahiyat fakültesindeyken verdi. Swanson-Draheim, Grace’e gelmeden önce bir kilisede hizmet etmişti ama kendini hiçbir zaman kıdemli bir papaz olarak görmemişti. Ancak Swanson-Draheim, Gustafson’ın gelişen bir cemaatin kadın papazının nasıl olabileceğine dair bir örnek oluşturan “zarif ve çekici bir lider” olduğu Grace’de bu durumun değiştiğini söyledi.
Ayrıca bakanlığın nasıl çalıştığını da görmeliydi.
“Bunun bir parçası olmanın sevincini deneyimlemelisiniz” dedi.
Pazar günkü ayin sırasında – kısmen kutlama, kısmen anma – Olson cemaate, kilise kapanmış olmasına rağmen Grace’in görevinin sona ermediğini söyledi. Kilisenin “bağlanıp ayağa kalkabileceğini” ve birkaç yıl daha hayatta kalmak için savaşabileceğini söyledi. Ama cemaat yorgun ve bitkindi, dedi ve hayatta kalmaktan fazlasını istedi.
Kilise mülkünün satılacağını, kilise üyelerine hatırlattı ve bu satıştan elde edilen fonlar, topluluktaki diğer bakanlıklara yardım etmek ve yeni cemaatler başlatmak için kullanılacaktı.
Mülkün satışını denetleyecek bir mezhep lideri olan Rev. Danny Martinez, “Bu başarısızlık değil” dedi. Bölgede fon bekleyen beş yeni cemaat olduğunu ve satışın onları hayata geçirmeye yardımcı olacağını söyledi.
Olson ve cemaat için gün sevinç ve gözyaşlarıyla doluydu. Bir zamanlar kiliseyi evi olarak adlandıran eski papazların ve ilahiyatçıların videolu selamları ve yıllar boyunca kilise bakanlıklarının hikayeleri vardı. Ayinden önce ve sonra yapılan sohbetlerde, tapınanlar, 1990’larda kilisenin canlanmasına yardımcı olan Rahip Stuart McCoy ve karısı Holly gibi eski dostları selamladılar ve 90’lı yaşlarında daha genç olan Nina Larson gibi ayrılan cemaatleri hatırladılar. kilise üyeleri, tüm hayatı boyunca kiliseye nasıl gittiğini – daha anne karnında bir bebekken kiliseye gelmeye başladığını anlattı.
Dokuz çocuğun dokuzuncusu olan Larson, 1940’lardaki kilise yangınının hikayesini sık sık hatırladı ve neredeyse tüm mahalle ne olduğunu gördüğü için bunun cemaat tarihindeki en büyük olay olduğunu söyledi.
Ayin sırasında Olson, tapanlara minnettar olmaları gerektiğini hatırlattı ve onlara Tanrı’nın onlarla işinin bitmediğini söyledi.
“Kimse bir kiliseyi kapatmak istemiyor” dedi. Ama kapatmak, zor da olsa doğru olandı. Bir kilisenin ölümü hikayenin sonu değil, diye cemaate güvence verdi.
“Gerçek şu ki, önce ölümle yüzleşme cesaretine ve cesaretine sahip olmadan dirilişi deneyimleyemeyiz arkadaşlar” dedi.
Ve dirilişten sonra yapılacak işler olacağını ekledi.
“İyilikle git.”
___
Editörün notu: RNS ulusal yazarı Bob Smietana, Grace Covenant Kilisesi’nin uzun zamandır üyesiydi. Yeni kitabı “Reorganized Religion”da kilise hakkında yazdı.
GÖRÜŞMEYE KATIL
Kaynak : https://www.thestar.com/news/world/2022/09/01/for-a-small-chicago-church-closing-down-was-an-act-of-faith.html