Koro
Koro , drama ve müzikte, tek başına performans sergileyenlerin aksine bir grupta sesli olarak performans gösterenler. Klasik Yunan dramasındaki koro, bir oyunun ana eylemini şarkı, dans ve ezberden anlatan bir grup oyuncuydu. Yunan trajedisi, 50 kişilik bir grubun dans ettiği ve dithyramblar -tanrı Dionysos'u öven lirik ilahiler- söylediği koro gösterilerinde başladı. 6. yüzyılın ortalarındaM.Ö.Şair Thespis, rivayete göre, koro lideriyle diyaloga girdiğinde ilk gerçek aktör oldu. Koro performansları, Aeschylus (5. yüzyıl) zamanına kadar erken oyunlara egemen olmaya devam etti.M.Ö.), ikinci bir oyuncu ekledi ve koroyu 50'den 12'ye düşürdü. Üçüncü bir oyuncu ekleyen Sofokles, koroyu 15'e çıkardı, ancak oyunlarının çoğunda esas olarak yorum rolüne indirdi (oyunda gösterildiği gibi bu rolün bir örneği). Kral Oidipus, görmek ) . Yunan komedisinde koro sayısı 24'tür ve işlevi sonunda serpiştirilmiş şarkılarla yer değiştirir. Koronun pasifliği ile oyuncuların etkinliği arasındaki ayrım, Yunan trajedilerinin sanatının merkezinde yer alır. Trajik kahramanlar, tanrıların insan için kabul ettiği sınırlara karşı geldiklerini sergilerken, koro, yönetimin, ortalama vatandaşların korkularını, umutlarını ve yargılarını ifade eder. Onların yargısı tarihin hükmüdür.
Oyuncuların önemi arttıkça, koro kasidelerinin sayısı azaldı ve olay örgüsünde daha az öneme sahip olma eğiliminde oldular, ta ki sonunda eylemleri ayıran dekoratif ara bölümler haline gelene kadar. Rönesans sırasında koronun rolü revize edildi. Örneğin Elizabeth dönemi İngiltere dramasında koro adı, Christopher Marlowe'un filminde olduğu gibi, genellikle giriş ve sonsözün konuşmacısı olan tek bir kişiyi belirtir. Doktor Faustus .
İçinde müzik , koro opera , oratoryo , kantat ve kilise müziğinde şarkıcıların organize olmuş bedenini ifade eder; için kompozisyonlar bu tür organlar tarafından söylenen; mısralar arasında bir grup şarkıcının seslendirdiği bir şarkının solo ses için nakletmesine; ve, olarak Ortaçağa ait Latince terim, crwth (ortaçağ Galler'inin yaylı liri) ve gayda için. ( Görmek koro .)
İçinde müzikaller , koro, şarkı ve dans rutinleri genellikle yansıyan ve geliştirmek arsa gelişimi, 20. yüzyılda giderek daha belirgin hale geldi. Geç saatlerde Viktorya dönemi , Müzikal komedi İnce olay örgüsü, karakterler ve ortam ile karakterize edildi, ana cazibe şarkı ve dans rutinleri, komedi ve bir dizi yetersiz giyimli koro kızıydı. Performansları, şarkıların veya özel dans numaralarının başında ve sonunda abartılı bir bonus sağladı ve günün gösterişli seks sembolleri olarak kabul edildi. Bununla birlikte, müzikaller geliştikçe, müziklere daha fazla önem verildi. bütünleştirme onların çeşitli unsurları. 1920'lerin ortalarında, şarkı ve dans numaraları olay örgüsünden daha doğal bir şekilde ortaya çıkmaya başladı ve koro şarkı söylemekten daha fazla dans etti. Dansın kendisi, 1900'lerin başlarındaki senkronize bacak tekmelerinden son derece sofistike bale ve modern dansa dönüştü.
Paylaş: