Düellodan önceki gün.
Cumartesi günü, her zamanki gibi sabah Adriana ile kuvvet antrenmanımı yaptım.
İlahi gücüyle bana yardım ederken eğitimine devam etti.
Kahvaltıdan sonra bile Adriana beni aradı ve bana daha fazla eğitim verdi.
“Haah… Haah…”
Bu kısa sürede dayanıklılığımın çok arttığını kesinlikle hissettim. Bu hızlı büyüme ve tüm vücudumdaki bu his, aşırı fiziksel ve zihinsel acı çekerken bile bana biraz neşe verdi.
“Junior, yarın sabah başka bir şey yapma. Formunu koru.”
“Evet.”
Adriana gücümü geri kazanabilirdi ama o bunu yaparsa ben de daha fazlasını yaparsam yarınki düelloyu olumsuz etkilerdi. O kadarını biliyordum, bu yüzden sadece o noktaya kadar antrenman yapacaktım.
Zaten kaybedeceğim bu düelloda en iyi kondisyonumu korusam ne fark ederdi gerçekten bilmiyordum.
Adriana hem sabah hem de öğleden sonra beni eğitti ve yurdun önündeki parktaki bankta benimle oturdu. Bana bir kantin uzattı. Her zamankinden daha fazlaydı.
Yoğun eğitim nedeniyle, yardım edemedim ama bir ton su yuttum.
“Vay…”
Beni bitkin gören Adriana, dudaklarında tuhaf bir gülümsemeyle bana baktı.
“Junior, gerçekten tuhafsın.”
“Ne?”
“İçinde yeterince sabrın ve sebatın olduğuna inanıyorum, o kadar ki şimdiye kadar beni çok iyi takip edebilirsin. Neden başkalarına karşı bu kadar kabasın?”
Bu eğitim haftasında benim o kadar sabırsız, çabuk sinirlenen bir adam olmadığımı fark etmiş gibiydi. Ancak, kavgalarda ve onların dışında neden başkalarına bu kadar kaba davrandığımı anlamadı. Rakibimi böyle rezil edecek kadar.
“İhmal edilmek istemiyorum.”
“Ha?”
“Bir kez katlansam bile, başka bir adam kavga çıkarır. O zaman iki kez mi dayanayım? Tekrar tekrar darbe alırdım, işte o zaman zaten bu kısır döngüye yakalanmışsın.”
Adriana sözlerim üzerine derin bir iç çekti.
“Bu yorucu değil mi? Kızmak, biriyle kavga etmek, biraz üzgün hissettiğin için onlara çarpmak.”
“Aynen öyle.”
Kantindeki tüm suyu içtikten sonra yemyeşil parka boş boş baktım.
“Boktan bir piç olarak bitkin düşmek, çocuk oyuncağı olmaktan daha iyi bence.”
“Gerçekten… Seni hiç anlamıyorum.”
Adriana söylediğim hiçbir şeyi anlamamış gibi başını salladı.
“Bu arada sana sormak istediğim bir şey var.”
“Ne?”
Adriana, eğer yeteneği dahilindeyse cevap vermeye istekliymiş gibi bana baktı.
“Bir sınıf arkadaşım bu düelloyu kazanmamın tek bir yolu olduğunu söyledi, onun ne demek istediğini anlıyor musun, kıdemli?”
“Ha?”
Adriana sanki söylediklerim oldukça tuhafmış gibi bir an düşündü. Kazanabilmemin tek yolu. Ellen’ın düşündüğü neydi?
“Bu… Dürüst olmak gerekirse bilmiyorum.”
Adriana gerçekten bilmediğini göstermek istercesine başını salladı.
Tamam aşkım.
Yakasından tutup sallasam bile Ellen bana söylemezdi. Bunun yerine, elimden gelenin en iyisini yapmalıyım.
Kaybedersem, kaybederim.
* * *
Belirleyici savaşın zamanı gelmişti.
Bu hafta yaptığım antrenman sayesinde kesinlikle daha önce olduğumdan çok daha iyi durumdaydım, çünkü ağır dopingle antrenman yapıyordum.
Mevcut istatistikler: [Güç 4.8(F+)] [Çeviklik 5.0(D-)] [Beceri 5.9(D-)] [Büyü 10.1(C)][Dayanıklılık 8.1(C-)]
Gücüm 0,8, çevikliğim 0,3, el becerim 0,7 ve dayanıklılığım 1,6 arttı. Gücümü ve dayanıklılığımı artırmak için Adriana ile antrenman yaptım ve Ellen’la yaptığım tartışmalar yüzünden el becerimin arttığını varsaydım.
Peki büyü değerim neden tekrar yükseldi?
Alt menülerde de bazı değişiklikler oldu.
Yetenekler
[Demon Domination – D](Benzersiz Arcdemons yeteneği)(Mevcut durumda kullanılamaz.)
[Kendi kendine öneri](Kilitli)
[Sahte Kılıç Ustalığı]
Kapsamlı Yetenek Değerlendirmesi – En Düşük Seviyeli İblis
Savaş Seviyesi Değerlendirmesi – F+
.…Bunda ne var?
Sözde kılıç ustalığı ne olmalıydı? F Seviyesi bile değildi. Sadece sözde kılıç ustalığıydı. Neydi o? Bana daha F Seviye Kılıç Ustalığı bile yapamayacağımı mı söylüyorlardı? En düşük seviyedeki kılıç ustalığını veya onun gibi bir şeyi kullanamıyor muydum?
Dövüş seviyemin F’den F+’ya çıkması da gerçekten nefes kesiciydi. F+ beni daha da zavallı gösterdiği için onu öylece bırakmaları gerekirdi.
Bu kadar sıkı çalışmadan sonra zar zor elde ettiğim o sözde kılıç ustalığı neredeyse kalbimi kırıyordu.
Her halükarda, fiziksel zindeliğimde çarpıcı bir gelişme oldu. Yeteneklerim düzenli bir şekilde gelişiyor gibiydi ve eğer çalışmaya devam edersem, nasıl olsa bir gün sınırıma ulaşacaktım. O zamanlar başarı puanlarını falan kullanmam gerekirdi ama önce kendi vücudumla yapabileceğim her şeyi başarmam gerekiyordu.
Öğleden sonra.
Birinci Yıl A Sınıfı’nın yurt spor salonu.
Ellen ve benim defalarca kılıç çarpıştırdığımız bu yerde epeyce insan vardı.
Pek çok insan sadece kaybetmemi izlemek için geldi.
Bertus yoktu. Hafta sonuydu, bu yüzden İmparatorluk Sarayına dönmüş ve düellomun sonuçlarını özellikle merak etmemiş gibi görünüyordu.
1 Numaralı Bertus ve 3 Numaralı Liana de Grantz dışında A Sınıfının herkes hazır bulundu. Ellen’ın düellomu izlemeye gelmesi oldukça şaşırtıcıydı. Bu son sınıf öğrencisiyle uğraştığımda orada bulunan tüm sınıf arkadaşları buradaydı.
Ayrıca bazı B Sınıfı da vardı.
“Reinhardt! Neşelen!”
“Ah evet.”
Tabii ki, Ludwig’in beni desteklemeye geldiği türden. Yanında özellikle yakın olduğu bazı arkadaşlarını getirmiş gibiydi. B-9 Delphine Izadra ve B-10 Lanian Sesor. İkisiyle de sohbet bile etmedim.
Gelecekte onlarla hiçbir ilgim olacak gibi görünmüyordu. En çok hakkında yazdığım çocuklarla hiçbir bağlantımın olmaması oldukça komik.
Ve diğerlerinden biraz uzaktaydı ama o da izlemeye geldi. Charlotte uzaktan sessizce izliyordu.
Bu tuhaftı. Beni neşelendirmek için gelmediğinden emindim. Aksine, daha çok bir soruşturma gibi görünüyordu. Belki bir düelloda nasıl davranacağımı merak ediyordu ya da bana Valier’in arayışındaki ilerlemeyi sormak istiyordu.
Bir şekilde benim işe yaradığımı doğrulamaya çalışıyor gibiydi.
Burada görmeyi beklemediğim başka insanlar da vardı, örneğin B-3, Scarlett. Kırmızı gözleri ve saçları onu daha da belirginleştiriyordu.
Benim de onunla herhangi bir bağlantım yoktu, öyleyse neden bakmaya geldi? Benimle ilgisi olmayan bir şeyle pek ilgilenmezdim. Açıkçası, onun yerinde olsaydım A Sınıfına daha fazla yaklaşmak istemezdim.
“O lanet kaltak neden buraya geldi? Ne şanssızlık.”
Gelin ve wuxia worldsite web sitemizi okuyun. Teşekkürler
Scarlett hiçbir nedeni olmamasına rağmen düellomu izlemeye geldi. Ona zorbalık yapmak için çaresiz görünen Erich de buradaydı. Erich’ten uzakta durmama rağmen kesinlikle bana baktı.
Bu neydi?
Bu olay orijinalde hiç olmadığına göre, eylemlerinin arkasında orijinalde bulunamayan bir neden olmalıydı.
Sınıf arkadaşlarım bu tür insanlardan oluşuyordu ve çoğu benim korkunç bir şekilde ayaklar altına alındığımı görmek isterdi. Ludwig hariç, Ellen’ın ne düşündüğü hakkında hiçbir fikrim yoktu. Bir köşeye çömelmiş bana bakıyordu.
“Bugün başın büyük belaya girecek dilenci. Hazırlıklı ol.”
Harriet ellerinin arkasından sırıttı.
“Ah, iyi seyirler.”
“…Ha?”
“İyi eğlenceler.”
“Ne, gerçekten ne…”
Dayak yememi izlerken eğlenmesini söylediğimde Harriet yine sersemlemiş göründü.
Önyargılar çok önemli görünüyordu. İlk başta sinirlendiğim için ona biraz tersledim, ama tekrar düşündüğümde onu sevimli küçük bir çocuktan başka bir şey olarak göremedim, bu yüzden ne yaparsa yapsın, biraz sevimli görünüyordu.
Yani kötü adam olarak kurguladığım bu kızın böyle davrandığını görünce sevimli bulmadan edemedim ve beklenmedik bir şekilde en sevdiğim karakter olabilirdi.
Çünkü ne olduğunu anlamış gibi görünmüyordu.
Büyükler tarafında, İkinci Yıl A Sınıfının tamamı gelmiş gibi görünüyordu. Orada ondan fazla kişi olduğuna göre, B Sınıfından birileri de geldi mi? Kıdemlilerden birine meydan okumaya cüret eden adamın yüzünü görmek istiyorlar mıydı? Böyle bir şey miydi?
Tanıyabildiğim yüzler, karşı karşıya geleceğim düellocu Art de Gartis, Adriana ve Art ile benim aramda ağlamaklı bir ifadeyle bakan Redina adındaki küçük veletti.
Daha sonra gidip ona bir şeyler almalıyım. Böyle hoş bir kıza böyle bir şey söylediğime inanamadım. Bunu düşünmekten boynum uyuşmuştu.
O çok iyi ve kibar bir kızdı!
Evet! Vurulmayı hak ediyorum!
Ve sonra gözlemci Bay Epinhauser vardı.
“Sanırım hazırız, bu yüzden devam edelim.”
Gerçek düellolar aslında birinin hayatı tehlikedeydi. Ancak, öğrenciler arasındaki düellolar ölüm maçı olmamalıdır.
Bu nedenle düellolar ancak her an öğrencileri dizginleyebilen bir öğretmenin gözetiminde yapılırdı.
Bay Epinhauser neden kavga ettiğimizi sorgulamadı. Yönetmeliklerin yapmasını istediği şeyi yapıyordu, bu yüzden bunu yapmamıza izin verdi.
Bay Mustrang olsaydı, bize bunu yapmamamızı söylerdi. Kişilikleri zıt kutuplardı.
“Onuru Reinhardt tarafından lekelenen Art de Gartis… Raporda yazıldığı gibi okuyacağım.”
Bay Epinhauser, düellomuzun koşulları hakkında hazırlanan raporu okumaya başladı.
“İki hafta önce Cumartesi günü Birinci Yıl A-11 Reinhardt, İkinci Yıl A-3 Art de Gartis’in kasıklarını tuttu ve sertçe sıktı…”
-Öfff!
-Kufufum!
-Aman Tanrım!
Bay Epinhauser bu kısmı o kadar ciddiyetle okudu ki, hangi tarafta durursa dursun etraftaki herkes gülmeye başladı. Her iki durumda da, öğretmen hepsini sonuna kadar okudu.
Ben de bunu oldukça komik buldum ve Art’ın ifadesi oldukça tuhaflaştı. Ama şunu söylemeliyim ki, Bay Epinhauser harika bir adamdı.
“Sonuç olarak itibarına zarar veren aşırı zihinsel ve fiziksel acı ve inanılmaz aşağılanmalara maruz kaldığını iddia etti. Bu nedenle, bu düelloyu kabul eden Reinhardt, No. A-11’den özür talep ederek bir düello talep etti. Haklı mıyım?” ?”
“Evet.”
“Evet…”
Art gülmedi ama ben zar zor geveleyerek cevap verebildim çünkü bu çok komikti.
“Zafer karşılığında ne istediğinizi belirtin.”
Art, Epinhauser’ın sözlerine yanıt verdi.
“Reinhardt’ın kıdemlilerinin önünde diz çökmesini ve saygısızlığı için özür dilemesini istiyorum ve o andan itibaren kıdemlilerine her zaman saygı duyacağına yemin etmesini istiyorum.”
Zaferi için istediği şey bir özür ve saygıydı. Demek istediği, gelecekte ne karar verirlerse versinler, önlerinde diz çökmem ve sadece başımı sallamam gerektiğiydi. Bu kez Bay Epinhauser bana baktı.
Bu düelloda zafer kazanma ödülüm, kazanma şansım çok düşüktü.
“Bu zamana kadar büyüklerin bize dayatmaya çalıştığı bu saçmalıklar umarım artık ne bana ne de sınıf arkadaşlarıma dayatılmaz. Tabii onlar da özür dilesinler.”
Sözlerim üzerine çocukların yüz ifadeleri tuhaflaştı.
Kaybedeceğim açık olsa bile, zafer karşılığında sınıf arkadaşlarıma zorbalık etmeyi bırakmalarını istediğimi söylememi beklemiyorlardı.
Bana ne diye öyle bakıyorlardı?
Zaten alamayacağım bir ödüldü.
“Güzel. Savaş tanrısı Ars, doğruların yanında yer alacak.”
Sonuçta düello barbarca bir hareketti.
Tanrı’nın yalnızca doğruların yanında yer alacağı açıktı, bu nedenle kazanan her zaman haklıydı. Savaş Tanrısı Ars tarafından kim seçilirse seçilecekti. Bu sadece saçmalık gibi geliyordu.
Ve sonra, tam Bay Epinhauser düellonun başladığını duyurmak üzereyken.
“Öğretmen.”
Art, hoşnutsuzluğunu gizleyemeden elini kaldırdı.
“Bir düellocu olarak hakkım olarak bir şampiyonu aday göstereceğim.”
Bu.
Ne halttan bahsediyordu?
Şampiyon?
“Adını söyle.”
“Şampiyonum Üçüncü Yıl A-7, Mayarton.”
Art yüzünde çarpık bir ifadeyle geri çekildi ve eğitim kılıcını alan bir başkası önümde yerini aldı. Bunu kabul eden kişi, sanki bu durum dayanılamayacak kadar komikmiş gibi gülüyordu.
Ancak o zaman anladım. B Sınıfındakiler de dahil olmak üzere tüm ikinci sınıflar burada olsa bile, bu sayı bir şey ifade etmezdi.
Bu, Üçüncü Sınıf A Sınıfındakilerin de buraya geldiği anlamına geliyordu.
“Demek Prens ortalıktayken bize gelmemizi söyleyen adam sendin, öyle mi?”
Üçüncü sınıflar söylediklerime gücendiler ve Art’ın düello koltuğuna oturdular. Prens etraftayken bize gelmeleri için onları cesaretlendirdim ama yapamadılar, bu yüzden gururları incindi, bu yüzden benimle kendileri ilgilenmek istediler.
Art da bu onun isteğinden ziyade buna zorlanmış gibi görünüyordu ve Adriana bu sahneye gözlerini kocaman açarak baktı. Bunun olacağını bilmediğini tahmin ettim.
Önümdeki adam bana balık gibi bir gülümsemeyle baktı.
“Köpek ağzın kadar yetenekli misin görelim, Junior.”
O anda nihayet kazanmamın tek yolunun ne olduğunu anladım.
Şampiyonum olarak harika bir savaşçı seçmek.
Bir düellocu, haklarıyla kendi adına savaşacak birini seçebilir.
Sonra köşede çömelmiş sessizce bana bakan Ellen Artorius’a baktım.
“….”
-başını salla
Bana baktı ve başını salladı.
Kazanabilmemin tek yolu buydu.
O anda, Ellen bana Şampiyonum olabileceğinin sinyalini verdi.