parçayı willie dixon
yazmıştır ama ilk çalınmasının arkasında (bkz: dunya promiyeri
) ilginç bir hikaye vardır. dixon, bu tür "stop time"lı, yani nakaratlar haricinde durarak çalınan parçaların muddy waters
'ın stiline çok uygun olduğunu fark etmiştir ve hoochie coochie man
'i yazar... ancak bunu bir şekilde muddy'ye öğretmek zorundadır. bunun üzerine dönemin chicago'daki en iyi blues barı olan ve muddy'nin düzenli olarak çaldığı zanzibar'a gider. set arasında muddy'yi tuvalette yakalar ve parçadan söz etmeye başlar. en büyük sorun, muddy'nin okuma yazmasının kıt olmasıdır, bu nedenle parçanın sözlerini ezberlemesi gerekmektedir.
parçanın sözlerini birkaç defa dixon muddy'ye tekrarlar, zaten çok da zor değildir. dixon, benzer bir problemi howlin wolf
ile de yaşadığı için aslında tecrübelidir, bazı wolf parçalarında arkadan parçanın sözleri gelir, bu, stüdyoda wolf'un arkasında sözleri kulağına doğru bağıran dixon'dan başkasının sesi değildir... neyse, konuya dönelim.
muddy, bir sonraki seti hoochie coochie man ile açar, ancak grubun parçadan haberi yoktur. grup da gruptur bu arada, armonikada big walter (bkz: big walter horton
), gitarda jimmy rogers
, davulda fred below
, piyanoda otis spann
... böyle bir grup olunca iki dönüşte grup parçayı canavarlar gibi çalmaya başlar. zanzibar seyircisi parçaya bayılır, hatta o gece birkaç defa çalmaları istenir....
parça daha sonra chess records
'dan 1560 numaralı 45lik olarak piyasaya sürülür, ve chess tarihindeki en büyük satışı yakalar.
(kaynak: can't be satisfied - the life and times of muddy waters, robert gordon, back bay books, 2002)