Son on ay Bhanuka Rajapaksa için çılgınca geçti. Health sahasına düştükten sonra Ocak ayında emekli oldu. Sınır dışı edilmesi ulusal bir tartışma haline geldi, mecliste gündeme getirildi ve bir soruşturma emri verildi, ardından emekliliği hakkında konuşuldu ve ağırlığının bir kısmını atmak için kendini gerçekleştirmeye başladı. Baba oldu, IPL’de koşturdu, kriz sırasında hükümete karşı açıklamalar yaptı ve baskı altında son derece sakin ve zarif bir vuruş yaptı.
Ancak takımın taraftarları arasındaki popülaritesi ve akıcı vuruş yapmadaki şüphesiz yeteneği nedeniyle, uzun süre emekli olurdu ve zindeliği hafife alanlar için uyarıcı bir hikaye olurdu.
Rajapaksa, zindeliğin önemini fark etti. Jimnastik yapmaktan hiç hoşlanmazdı, mahallesindeki kumsallarda ve sokaklarda uzun koşular yapardı. Zindeliği gelişti, biraz kilo verdi ama en önemlisi, istendiğini hissetti. Papare.com’a verdiği bir röportajda şunları söyledi: “Beni inciten şey, iyi vuruş yapmam ve iyi bir ruh hali içinde olmamdı. Health bölümüm hakkında hiçbir iletişim yoktu. Tembel değildim ve zindeliğime odaklanmadım. ” Ancak sağduyu galip geldi ve esas olarak kaptan ve arkadaşı Dasun Shanaka’nın ikna edilmesi nedeniyle emekliliğinden vazgeçildi.
— Sri Lanka Kriket 🇱🇰 (@OfficialSLC) 11 Eylül 2022
Karar Pazar günü olduğundan daha haklı olamazdı. Rajapaska hem kaya hem de başıboş, sürdüren ve yürütendi. İyi hazırlanmış bir yenilmezlik 71’i 45’te yaptı. Ortaya çıktığında, Sri Lanka 3/36’da bir deredeydi. Kısa süre sonra deniz yatağının derinliklerine indiler. 5/59 idiler. Lankalı taraftarların yüzünde panik patladı, soyunma odası neredeyse yas tuttu. Pakistan karşı konulmaz bir enerji alanını kamçılıyordu, ancak tüm bu sıkıntılar ve gerilimler boyunca Rajapaska etkilenmedi, yüzünde hoş bir öğle uykusundan uyanmış birinin uykulu ifadesi vardı. Topu soğukkanlılıkla dürter, bekarlar için dolaşır, hatta esnemesini bastırırdı. Kurtarma görevindeki birinin aciliyeti onun için değil.
Aynı kayıtsızlık onun vuruşunu da gösteriyor. Asla aceleci, asla karmaşık veya nadiren huysuz görünmez. Yüzü, ne onun ne de maçın ruh haline dair bir pencere sunmuyor. Seyircide de aynı izlenimi yaratıyor, sinirlerini yatıştırıyor, en büyük korkularını gideriyor ve onlara güvence veriyor, rahat bir çekicilik sızdıran vuruşlarıyla onları hayrete düşürüyor ve hayretler içinde bırakıyor.
Lankan vuruşlarının son balosundan atılan Naseem Shah’ın altı tanesi bile şiddetli olmaktan çok durgundu. İleriye doğru bir adım ve bıçağın temiz bir şekilde sallanması, bileklerin son bir saniyede çevrilmesi, yerleştirmeyi ve yükselmeyi sağlar. Hareketleri kolay, hatta minimalisttir – hiçbir karışıklık veya garip seğirmeler, vücudunda herhangi bir gerginlik veya yüzünde herhangi bir yaygara yoktur. Sanki 90 öğütücüyü kaldırmak oyundaki en kolay atışmış gibi. İki high önce, bir atış için Shah’a kürekle bakmıştı. Pürüzsüz bir vuruş tamam, hatta bir T20 elyafı, ancak bir yorker-kusma makinesini karıştırma cüretini dikkate değer. O inme için bile, kıçının üzerinde bekleyip bileklerini döndürdüğü için zamanı vardı, aslında çok zamanı vardı. Takip, dengesinin bir ölçüsünü verdi. Dengesini bozmadı ve yere düştü. Elinde gül için bir yarasa, diz çökmüş sevgilisine evlenme teklif eden bronz bir âşığın heykeli gibi duruyordu. Bir süre önce, Naseem Shah’ı bir kamçıdan çok bir girdapla kare bacağına kelepçelemişti.
Işıltılı tazeliği ve yaşamı onaylayan coşkusu ile kriket izlemeye neşe katıyor. Sürüşler ve vuruşlar, kaygısız zamanlama, arsız çocuksu sırıtış: işte krikette gerçekten iyi olmanın saf eğlencesini özetleyen bir oyuncu.
Ama bowling oynayanlar aynı fikirde olmazdı. Shah onu hızla sallamaya çalıştı, ama o sallanmadan kaldı. Haris Rauf, bakışlar ve hırlamalarla onu korkutmaya çalıştı; yılmadan kaldı. İplikçiler onu tuzağa düşürmeye çalıştı ama o tuzağa düşmedi.
Üst düzey meslektaşlarının çoğunun aksine, ne zaman saldıracağını biliyordu. Wanindu Hasaranga ile vuruş yaparken çoğunlukla sessizdi, vuruşu döndürdü ve Hasaranga’nın çiçek açmasına izin verdi. Ama arada, bir çölde ender görülen bir akşam esintisi gibi, birdenbire bir sınıra çarpacaktı. Bileklerini indirip vücudunu büküp topu kütüklerden aldığında üçüncü adam çitinde hassas bir dokunuş vardı. Neredeyse dövülmüş gibiydi ama bir şekilde son anda yarasa müdahale etti. Koşarken de benzer bir izlenim yaratıyor – görünüşe göre her zaman kırışıklığın gerisinde kalıyor, o da sıçramıyor, ama yere basıyor. Sanki bütün bunlar bir illüzyondu. Vurduğunda da benzer bir izlenim yaratıyor, tüm vuruşlarının bir yanılsama olduğu.