Bruno Hamel (Claude Legault) otuz sekiz yaşında bir cerrahtır. Eşi Sylvie ve sekiz yaşlarında olan kızları Jasmine ile birlikte mutlu bir yaşam sürerler. Bu mutluluk küçük kızının tecavüze uğrayıp vahşice öldürülmesi ile içinden çıkılmaz derin bir acıya dönüşmüştür. O andan itibaren Hamel ailesi büyük bir ruhsal çöküntüye uğrar. Tecavüzcü katil mahkemece tutuklanır cezaevine götürüldüğü sırada Bruno Hamel, büyük bir ayrıntıyla planladığı bir şekilde katili kaçırır, daha sonra yedi gün boyunca katile işkence yapacağına dair bir mektubu polise yollar...
Bir gerilim filmi değil ama işkence sahnelerinde yer yer gerildim, gözümü kaçırmak ihtiyacı hissettim. Daha çok kızının ölümünden sonraki babanın psikolojisi ve bu ruh hali ile neler yapabileceği üzerinde duruluyor, birazda bunu sorguluyor. Hareketli bir film beklemeyin ancak izlenilebilecek bir film olduğunu söyleyebilirim.
Küçük kızı cani bir tecavüzcü tarafından öldürülen baba, katili ele geçirirse ne olur? İntikam soğuk yenen bir yemek olduğundan gereğini yapar tabii.
Filmi izlerken kendinizi empati yapma zorunluluğunda hissediyorsunuz ama kimin tarafında olacaksınız? Acılar içinde intikam almaya yemin etmiş babanın tarafında mı, onun acılara gark ettiği zavallı (!) katilin tarafında mı... Yönetmen Daniel Grou işkence sahnelerini öyle ustaca ve tüm çıplaklığıyla sunmuş ki kendinizi o sahnedeki iki kişiden biri olarak buluyorsunuz.