TÜç robot, Melbourne Üniversitesi’nin öğrenci kulübesinin çatısında sebze yetiştiriyor. Ben izlerken, mahsulün üzerinde bir karnaval pençesi makinesi gibi asılı duran mekanik bir kol, bitkilerin üzerine dikkatlice ölçülmüş bir dozda su püskürtüyor.
Yeşil bitkilerin kendisi oldukça dünyevi görünüyor (marul, fesleğen, kişniş ve güve yeniği lahana) ama aslında uzayda taze yiyecek yetiştirmeye yönelik çığır açan bir araştırma misyonunun prototipleri.
Proje lideri Prof. Sigfredo Fuentes eğilip lahana yaprağından minik bir tırtıl koparıyor. “Geçen hafta gerçek bir lahana güvesi salgını yaşadık, ama bu sorun değil; Lahana sadece onu diğer sebzelerden uzaklaştırmak için.”
Prof Fuentes, taze, besleyici “uzay gıdası” kodunu geliştirmek için NASA dahil 38 kuruluşla birlikte çalışan, beş Avustralya üniversitesi arasında yedi yıllık bir işbirliği olan, harika bir şekilde adlandırılan Avustralya Araştırma Konseyi Uzay Bitkileri Mükemmeliyet Merkezi’nin bir parçasıdır. .” çatlamak “. Bunlar, termostabilize edilmemiş (zararlı organizmaları yok etmek için ısının kullanıldığı), ışınlanmayan veya dondurularak kurutulmuş torbalarda servis edilen gıdalardır. Fuentes, “Matrix’i gördünüz değil mi?” diyor. “Gemide yedikleri yulaf lapası mı? Orada uğraştığımız şey bu.”
Uzay hamuru kısa yolculuklar için uygun olabilir, ancak NASA önümüzdeki birkaç on yılda Ay ve Mars’a insanlı görevler göndermeyi planladığından, daha iyi bir çözüm bulmak bilim adamlarına kalmış. Başka bir deyişle uzayda yiyecek yetiştirmek. Muhtemelen süresiz olarak.
“Zaman ve ağırlık açısından düşünmeniz gerekiyor. Mars üç yıllık bir gidiş-dönüş yolculuğudur. Uzay aracında her astronotun ağırlığı yaklaşık 850 kg’dır ve buna tüm yiyecek, ekipman ve her şey dahildir!” diyor Fuentes. “Yiyecekleri yalnızca daha sağlıklı ve lezzetli değil, aynı zamanda geri dönüştürülebilir ve daha sürdürülebilir hale getirmenin bir yolunu bulmalıyız.”
Benzer şeylerin küçük bir dizisi olsa bile, insanlar aynı şeyi tekrar tekrar yemek zorunda kaldıklarında da sorunlar ortaya çıkar. çalışmalar gösteriyor astronotlar için besin çeşitliliğinin çok önemli olduğunu söyledi. Menü yorgunluğu, özellikle de Varoluşsal karanlıkta yüzen metal bir kutuda yaşamakiştah kaybına, vücut kütlesinin azalmasına, beslenme yetersizliklerine ve diğer sorunlara yol açabilir.
Bu gizemi çözmek için Melbourne Üniversitesi ekibi, Dr. Claudia Gonzalez Viejo ve Dr. Nir Lipovetzky – Farmbots adı verilen açık kaynaklı robotik tarım makineleri ve gıdanın belirli koşullar altında nasıl büyüdüğünü ve ağırlıksızlığın onu yeme deneyimimizi nasıl etkilediğini ölçmek için dijital sensörler, yapay zeka ve yüz analizinin bir kombinasyonu.
Her bir çiftlik robotu, tohumları ekecek, daha sonra onları verimli bir şekilde sulayacak, mahsulleri hasat edecek, hastalıklarla mücadele edecek ve hatta sıcaklık ve büyüme oranları gibi şeyleri kaydedecek şekilde programlanabilir. Lipovetzky gelip bana çok pahalı görünen hassas bir devre kartı veriyor. Düşürmemeye çalışıyorum. “Bu bizim e-burnumuz” diyor. “Bitkilerin farklı aroma profillerini ‘koklayabilir’. Farmbot’ların toprak sensörleriyle birlikte her bitkinin herhangi bir zamanda tam olarak neye ihtiyacı olduğunu görebiliyoruz.”
Fuentes, “Amaç, uzun süreli görevler için her şeyi otomatikleştirmek” diye ekliyor. “Uzayda her şeyin, hatta antibiyotiklerin, ağrı kesicilerin ve plastiklerin bile yetiştirildiği ve bitkilerden elde edildiği akıllı bir buzdolabı hayal edin. [The e-nose] envanterin azaldığını algılayabilir ve ardından otomatik olarak yiyecek ve malzeme yetiştirmeye başlayabilir. Astronotların tarım bilimcisi olmasına gerek yok; her şey yapay zekayla kaplı.”
Ekip, mikrokapsülasyonun yanı sıra organik malzemelerden yapılmış 3D baskılı gıdaları bile araştırıyor. Fuentes gülüyor: “Wily Wonka’nın şekerci dükkanındaki üç çeşit yemeği gibi mi?” “Mikrokapsülleme sayesinde artık farklı tatlar salabiliyoruz ve her aroma veya tat dilinize farklı bir zamanda ulaşıyor.”
NASA mikrokapsülasyonun faydalarının farkında olmasına rağmen Wonka tarzı hap yemekleri hala araştırılıyor belli bir süre için. Bu teknolojinin ne zaman yörüngeye gireceğini söylemek zor.
Bir sonraki durağımız üniversitenin “daldırma odalarından” biri: Ekibin Dünya’nın alçak yörüngeden çekilmiş yakın çekim görüntüsünü yansıttığı, 180 derecelik kavisli bir duvarı olan yarım daire şeklinde bir oda. Odanın ortasında, atmosferik mavi ışıkla yıkanmış, burada denemek istediğim şey var: Mikro yerçekimi konumlarını simüle etmek için kullanılan sözde “sıfır yer çekimi sandalyesi”. Beklediğimden daha az ileri teknolojiye sahip olduğu ortaya çıktı; “yatar” daha doğru bir tanım olabilir.
Fuentes, “İster inanın ister inanmayın, bu, ağırlıksızlığın Dünya üzerindeki etkilerini simüle etmenin en iyi yoludur” diyor. “Ve bunun maliyeti yalnızca 100 dolar civarında. Öğle uykusu için çok iyi.”
Sandalye beni denge noktasını geçecek şekilde 170 derece geriye yatırıyor ve iç kulağımdaki sıvının “dışarıya aktığını” hissediyorum. Tek görebildiğim, karanlıkta yavaşça dönen dünyanın eğriliği. Daha sonra yüzümün önüne dokunmatik bir tablet itiliyor. Bu, ARC Merkezi’nin araştırma çabasının ikinci yarısıdır. Yiyeceklerin uzaydaki duyusal etkisini ölçmek için insanların uzay benzeri koşullarda yiyecek yemesini sağlamanız gerekir. Bugün Fuentes’in gözde projesini deniyorum: uzay birası.
Heineken’i bir çocuğun bardağından baş aşağı içerken tabletimdeki bir kamera kan basıncımı, kalp atış hızımı ve yüz ifadelerimi ölçüyor (takımın ilk ev yapımı bira partisi hala hazırlanıyor, bu nedenle bugün için ticari bir ikame kullanıyoruz) ). Deney). Her şey bir biyosensör uygulaması aracılığıyla kontrol ediliyor. Deneyimimi tablete kaydediyorum ve hafif bir memnuniyetten iğrenç bir dehşete kadar her şeyi temsil ediyor gibi görünen emojilerin bir listesinden seçim yapıyorum.
Ekip bu verileri d adı verilen algoritmik modeller oluşturmaya yardımcı olmak için kullanacak.dijital ikizler Bu, uzaydaki insanların belirli bitki bazlı gıdalara nasıl tepki vereceğini tahmin edebilir. Sadece tatları değil, aynı zamanda onları yiyen insanlarda hangi duygu ve duyguları uyandırdıkları da önemlidir. Umuyoruz ki bu veriler, Ay ve Mars’a yapılacak uzun süreli görevler için NASA’nın Artemis programına aktarılacaktır.
Ekibin uzaydaki çalışmalarının meyvelerini tam olarak ne zaman göreceğimizi söylemek zor – yıldızlararası tarım aceleye getirilecek bir şey değil – ancak projenin bulgularını ve test edilecek çeşitli performansların performansını toplamak için yedi yılı var. bitkiler. Bu, NASA’nın programıyla iyi uyum sağlamalı; ABD hükümet kurumu Mars’a insanlı görevler göndermek istiyor zaten önümüzdeki on yılda.
Fuentes konunun sadece beslenmeyle ilgili olmadığını söylüyor. “Çalıştığımız bitkilerden biri de çilek. Aromaları duygusal bir tepki uyandırabilir ki bu astronotlar için çok önemlidir… Karanlıkta çilekler ev gibi kokar.”