(İmaj notu: Roger Kamholz)
9-Bottle Bar’ın bu taksiyle, geçen ayın tatlı vermut kapsamından yaz mevsimindeki en yüksek tüketim oranlarını muhtemelen görecek olan memurumuzun ön plana çıkmasını sağlıyoruz. Ben rom hakkında konuşuyorum.
ROM’un tanımlayıcı özelliklerinden biri, şeker kamışı, tatlı, lifli ve genellikle tropiklerin buharlı iklimlerinde yetişen yükselen uzun boylu çimlerden elde edilmesidir. (Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Karayipler ve Brezilya’da ada ülkeleri gibi şeker kamışı yetiştirmek için bilinen yerler de rum üretim merkezlerine dönüşmüştür.) Pek çok rom, pekmezden, bir şeker rafine ürününden üretilmiştir, fakat ayrıca rom stili de vardır. meyve suyu ve şeker kamışı şurubu yapılmış. Her temel bileşen benzersiz bir tadım ürünü verir..
Şeker kamışı, Christopher Columbus’la başlayan Avrupalı kaşifler tarafından Yeni Dünyaya tanıtıldı ve bu yeni kurulan ekim alanlarının bir veya daha fazlasında kaza sonucu meydana gelen rum – veya en azından fermente edilmiş “yıkamanın” icat edildiği düşünülüyor..
(İmaj notu: Roger Kamholz)
Temel olarak, şeker arıtma işleminin işe yaramaz bir atık ürünü olarak kabul edilen pekmezin, sıcak, nemli tropikal hava ile karışmaya bırakıldığında kabarcıklar çıkardığı gözlenmiştir. Şeker üreticileri bu fenomeni fermentasyon olarak doğru bir şekilde tanımlamışlardır: yabani, havadaki mayalar pekmezde bırakılan ve karbon dioksit bırakan şeker içeriğine ulaşıyordu. Bu kabarcıkların da alkol aldıklarını biliyorlardı ve fermantasyon pekmezi, şimdi rum olarak bildiğimiz damıtılmış bir ruhun temeli haline gelmeden çok uzun sürmedi..
Rum’un çok renkli bir geçmişi var, Amerika’larla çok iç içe. Bugün olduğu gibi her zaman olduğu gibi değildi ve yıllarca korkunç bir şekilde sarhoş edici olduğu için korkunç tadı olduğu için yaramaz bir üne sahipti. Bir zamanlar Kill-şeytan isminin geçtiği gerçeği çok şey söylüyor. İçki yazarı yazar Wayne Curtis’in kitabında Ve bir şişe Rum: On Kokteylde Yeni Dünyanın Tarihi, rum’un “Amerika’da üretilen ilk kitle pazar ürünlerinden biri” olduğunu belirtiyor.
Curtis, Amerikalıların, rum tüketimini yeni yükselen sosyal statünün göstergesi olarak gördüklerini şöyle yazıyor: “Artık, artık kendi mutfaklarında yer alan ham ve rustik içecekler ile uğraşan bir insan değildi. onların emeği. ” Sadece sömürge Amerika’da popüler olan romu içmek değil, aynı zamanda üretim de vardı. Curtis kitabında, Medford, Massachusetts’ten gelen tüm yerlerin romanın kalitesiyle tanınan bir döneme ait olduğunu anlatıyor..
ABD’deki yasaklama, yerli rom üretimini öldürmek için çok uzağa gitti, ama eğer ürün için yerel lezzetimizi (yani talepten) yeniden canlandırdıysa, Karayipler başta olmak üzere Küba ile birlikte, ülkenin Noble Deneyi sırasında düzenli bir yasadışı rum kaynağı olarak hizmet etti. devlet tarafından yönetilen temperance. Ernest Hemingway, onun parçası için, Küba yapımı Daiquiris ve diğer rom temelli kokteyllerden keyif alarak romun cazibesini yakmaya yardımcı oldu.
(İmaj notu: Roger Kamholz)
Ve damıtma teknolojileri gelişmeye devam ettikçe, rom, olumsuz imajını sevilen bir içki olarak zararlı olarak bırakmıştır. Günümüzde farklı içerikler ve fermantasyon ve yaşlanma yöntemleri ile onları ayırt etmeye hizmet eden üslup biçimleri var. Rums, gamı, son derece hafif ve kurudan başlı ve tatlıya kadar kaplar. Son derece zarif, sifir değerli olanlar gibi, korkak, otsu romanlar vardır.
Gelecek hafta, bu ritüel stillere daha fazla değineceğiz, özellikle de hafif romamıza önem verilmiş, kokteyller için çok yönlü bir ruh.