Baydara: Eski Türklerde ölülerin veya kutsal ruhlar adına kurban edilen atların canlıymış gibi korunan manken şeklindeki doldurmasıdır.
Kurban edilen atın başı, ayakları, kuyruğu, muhafaza edilen derisi, sırığa geçirilir ve bir kazık üzerine tıpkı canlıymış gibi oturtulurdu. Bu doldurma at, dini ayin ve cenaze törenlerinde kullanılırdı. Herodotos’un ifadesine göre İskitler bu doldurulmuş atları, uzun kazıklara bağlanan yarım araba tekerleği üzerine oturturlar ve kurganın etrafına dizerlerdi.
Büyük kralların cenaze merasiminden sonra elli at ve krala sadık elli binici boğazlanarak aynı sistemde kazıklara geçirilir ve binicileri de atların üzerine bindirilirdi. Oğuzlar, ölen her erkeğin kendi atını ve servetinin derecesine göre başka atlarını baydara yapar ve mezarının yanında dizerlerdi. Xll. yy.da Moğolistan ve Kıpçak bozkırlarında gezen Rubruk adlı gezgin bir Kıpçak mezarı başında on altı baydara görmüştü. Altaylı Şamanistlerin baydara dediği bu atlara Yakutlar tabık, Göktürkler balbal derlerdi.