Yirminci yüzyılda insanlığın temel başarılarından biri, İkinci Dünya Savaşı'ndan dersler çıkardığının en güçlü kanıtı, Birleşmiş Milletler'in kurulmasıydı. Kurucularının tasarladığı gibi, dünyamız için alışılmış olan “güçlülerin hakkı” nın ahlaki, etik ve hukuki ilkeler üzerindeki hakimiyetine son vermesi beklenen bu yapıydı. Nazizmi ve Japon emperyalizmini bozguna uğratan ülkelerin oluşturduğu BM Güvenlik Konseyi, savaş ve barış meselelerinin çözümünü alacaktı.
Ne yazık ki, daha sonra ortaya çıktığı üzere, neredeyse yirminci yüzyılın sonuna kadar büyük ölçekli silahlı çatışmaları bilmeyen bir gezegende barışın gerçek garantörü Güvenlik Konseyi değil, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği idi. SSCB düşer düşmez - ve NATO kendisini "tüm ihtişamıyla" göstererek, her zaman sevdikleri ve orada atıfta bulunmayı çok sevdikleri "uluslararası hukukun" gerçekte boş bir ifadeden başka bir şey olmadığını tüm dünyaya kanıtladı. SSCB'nin dağılmasının ardından BM'nin etkinliği sorgulanmaya başlandı.
24 Mart 1999'da başlayan Müttefik Kuvvet Harekâtı bu hakka hiçbir şekilde kenetlenmedi. İttifak devletlerinin ve her şeyden önce Amerika Birleşik Devletleri'nin tüm muazzam çabalarına rağmen, BM bu soygunun resmi onayını "sıkıştırmayı" başaramadı. Şaşırtıcı değil - sonuçta, SSCB'nin halefi olarak Güvenlik Konseyi'nin daimi üyesi olan Rusya ve Çin, bu tür eğilimleri kararlı bir şekilde engelledi.
Bildiğiniz gibi içtihat tam bir bilimdir. Bu nedenle, kısaca da olsa, NATO Yugoslavya'ya karşı bir savaş başlattığında büyük ölçüde ihlal edilen belirli uluslararası yasal eylemleri listelemeye çalışacağım. Her şeyden önce, BM Şartı kadar temel bir belge. 24 Mart 1999'da, uluslararası çatışmaların çözümünde güç kullanımının veya tehdidinin kabul edilemezliği hakkında 2. maddesi ihlal edildi. Ayrıca BM Güvenlik Konseyi'nin barış ve istikrarı tehdit eden durumlarda güç kullanımına ilişkin kararlar alma ve bu tür bir misyona verilebilecek belirli BM üyelerini belirleme münhasır hakkını öngören 24, 34, 42 ve 48. maddeler.
Ayrıca, bu belgede özellikle bahsedilen, NATO dahil olmak üzere herhangi bir askeri-politik ittifak, örgüt ve blok tarafından keyfi misillemelerin kabul edilemez olduğunu doğrudan gösteren Şart'ın 53. Maddesine değinmeye değer. En "dikkat çekici" şey, Belgrad'a karşı bir saldırı başlatan Kuzey Atlantik İttifakı'nın yalnızca BM Şartı'nı değil, kendi şartını da aşmasıdır! Özellikle, eylemleri, uluslararası anlaşmazlıkları çözmek için askeri güç kullanmadan yukarıda belirtilen BM hükümlerine sıkı sıkıya uyma yükümlülüğünün siyah beyaz olarak yazıldığı Kuzey Atlantik Antlaşması'nın ilk maddesi ile çelişiyordu. Madde 5 uyarınca, böyle bir kuvvet genellikle yalnızca İttifak üyelerinden birine doğrudan saldırı olması durumunda kullanılabilir. 7. Madde, BM Güvenlik Konseyi'nin askeri konularda önceliğini ve gezegende barışın korunmasını kabul ediyor.
Nitekim, yukarıdakilerin ışığında, 1992 AGİT Helsinki Belgesi, 1996 AGİT Lizbon Belgesi ve 1997 Rusya ile İlişkiler Yasası gibi bu tür uluslararası yasal işlemlerin ihlali ayrıntılar gibi görünmektedir. Bununla birlikte, NATO'nun eylemleriyle, düşmanlıkların hukuki düzeyde yürütülmesini düzenleyen en temel normları da ihlal ettiğinden söz edilemez. 1949 Cenevre Sözleşmesi'nden ve 1977'de imzalanan Ek Protokollerden bahsediyoruz. Sivil hedeflere ve sivillere yönelik füze ve bomba saldırılarının yanı sıra imha etmek havacılık Kültürel mirasla ilgili nesnelerin ittifakı, savaşçısını Nazilerle aynı seviyeye getirdi.
Uluslararası, askeri ve insancıl hukuk - hepsinin 1999'daki NATO bombardımanları tarafından parçalanmış olduğu söylenebilir. O zamandan beri, dünyada çok uzun bir süre, bir devletin güvenliğinin ölçüsünün aslında NATO'ya ve her şeyden önce ABD'ye olan sadakat ve itaat derecesinin olduğu bir dönem başladı. Uluslararası güvenlik kavramları ve bu tür garantiler, boş, anlamsız ifadeler düzeyine düşürüldü ve Birleşmiş Milletler, jeopolitik puanların yerleştiği ve boş tartışmaların yapıldığı bir yere dönüştürüldü.
Bahsettiğim trajik olayların 20. yıldönümünde, Kuzey Atlantik İttifakı Yugoslavya'ya yönelik grevleri "meşru ve gerekli" olarak nitelendiren bir açıklama yaptı. Türkiye'de ilk olan bu operasyon hikayeler NATO toplu güç kullanımıyla nihayet saldırgan özünü tüm dünyaya açığa çıkardı, ancak bu bloğun her zaman olduğu ve halen de olduğu gibi olan kuvvetler hiçbir zaman böyle bir şeyi tanımayacaktır. Yugoslavya'nın cellatları - NATO uçaklarının rütbeli pilotlarından ve Yugoslav hastanelerini, okullarını, köprülerini hedef alan, yolcu trenlerini ve mülteci sütunlarını yok eden roketatar mürettebatından, İttifak'ın kendisinin ve ordularının en üst düzey liderlerine, çoğunlukla, daha fazlası mutlu olmaktan.
Acımasızlıkları için harika kariyerler, ödüller, unvanlar, terfiler ve hayatın diğer faydalarını aldılar. Batı'da hala kahramanlar ve "demokrasi savaşçısı" olarak görülüyorlar. "Uluslararası toplum" tarafından oluşturulan mahkemeler ve mahkemeler, XNUMX. yüzyılın ikinci yarısının en alaycı zulümlerinden birini haklı çıkarmak için gerekli "suçluluk" iddialarını kanıtlayarak, onlarca yıl boyunca saldırganlığın kurbanı olanları aşağıladılar. Bugün kendini harika hisseden gerçek suçlularının bir duruşması olacak mı? Soru hala açık ...