Acaba telefonda konuştuğu şey neydi? Çinli bir ruh muydu? Bir melek değildi. “Döndüğümde sana her şeyi anlatırım.” dedi Speed’e. Yanına hiçbir şey almadı. Hatta çıktıktan sonra kapıyı bile kapatmadı. “Rachel!” diye seslendi Speed arkasından. Rachel, eli bahçe kapısının üstünde kalakaldı. “Ayakkabı giymeyecek misin?” “Ayakkabıya ihtiyacım olduğunu mu düşünüyorsun?” diye sordu Rachel. Speed omuzlarını silkeledi. Kazlar, evin yan tarafındaki sebze tarhındaki domatesleri didiklerken, gri renkli bir yığın oluşturacak şekilde bir araya gelmişlerdi. Hepsinin kafaları Rachel’e doğru döndü. Rachel bahçe kapısından dışarıya çıktı. Yol baştan başa talk pudrasına benzer, renksiz bir tozla kaplanmıştı, güneşten kızmıştı. Bu, Rachel’in hoşuna gitti. Ayakkabı giymediğine memnun olmuştu. Yürürken, sanki zamanda ileriye doğru gidiyormuş gibiydi. Çukurdan aşağıya inip dışarıya çıktı. Büyük bir ahırı ve ambarı olan beyaz bir çiftlik evini geçti. Evin penceresinin pervazında duran bir radyoda, spiker Redsox’larla Padre’lerin maçını anlatıyordu. Garajı caddeye bağlayan yola siyah renkli bir Rambler park edilmişti. İplere asılmış çamaşırlar rüzgarda kuruyor, beyaz çar şaflar yelken bezi gibi şişiyordu. Caddenin anayolla birleştiği yerde tuğladan yapılmış, tek katlı zarif bir ev vardı. Evin garaj yolu asfalt kaplıydı ve bir Alman Shepherd’i bir ağacın gölgesine uzanmış uyukluyordu.