İnternethaber.com "Bıçaklarda!" Sanatçının yeteneğine rağmen, savaşın sonucuna Bulgar süngüleri tarafından değil, makineli tüfekler ile karar verildi.
Bugün İkinci Balkan Savaşı'nın ne olduğunu sorarsanız, çoğu okuyucu omuz silkiyor. II. Dünya Savaşı hatırlanır. Ve insanların hafızasındaki İkinci Balkan dilini yayan bir kedi gibidir! Bu arada, yirminci yüzyılın iki dünya savaşının anası olan 1913 yazında Slavların bu internecine çatışmasıydı. Hem onun saldırısı, hem de Sırbistan ve Bulgaristan'ı yatıştırmaya çalışan büyük güçlerin fırtınalı diplomatik yazışması ve üzücü bir sonuç vardı: “Eşcinsel, Slavlar!” Şarkısıyla dünya Slav kardeşliği, sadece bir kabine teorisyeninin efsanesidir. Fakat pratikte, “kardeşlik halkları”, Rodop Dağları'nın tartışmalı yamacında asılı olan bir tür tavuk kümesi için birbirlerinden gelen bağırsakları serbest bırakmaya hazır. Ve burada Sırp Bulgar'ın aşağı inmesine izin vermeyecek ve Karadağlı iki "kardeş" arasındaki savaşta sıcağa katılacak!
Yüz yıl önce, dünya giantomania'yı hedefliyordu. "Pan" - Latince "hepsi". Pan-Almanizm, Pan-Moğolizm, Pan-Amerikancılık ... Doğal olarak, Petersburg siyasi ana akımdan uzak kalamazdı. Buna karşılık, Moskova mutfaklarında icat edilen “Pan-Slavism” kozunu çıkardı. Bu öğretimin araçsal görevi basitti - Balkan Slavlarını Türklere ve Avusturya'ya karşı birleştireceğiz - Avusturya'ya karşı! Ve böylece iki büyük komşu gücünü zayıflat!
İlk başta, her şey sorunsuz gitti. O zamanlar, Türkiye, şu anda olduğu gibi yalnızca İstanbul çevresine değil, Balkan Yarımadası'nın neredeyse yarısına da sahip oldu. Rusya 13 Mart 1912 himayesinde, Sırp-Bulgar Dostluk ve İttifak Antlaşması imzalandı. Bu antlaşmanın ilk maddesi şöyle dedi: “Bulgaristan Krallığı ve Sırbistan Krallığı, birbirlerinden birinin yardımına gelmeye söz verdiklerinde, birbirlerinin devlete bağımsızlıklarını ve devlet bölgelerinin bütünlüğünü güvence altına alıyorlar. bir veya daha fazla başka güç tarafından saldırıya uğradı. ”
PETERSBURG KAPASINDA. Avustralyalı Macar diplomat Kont Andrassy, “Diplomasi ve Dünya Savaşı” adlı hatıra kitabında, bu anlaşmaya “Rusya siyasetinin ilk zaferi” dedi. , - bize karşı.
Bulgar topçusu. Savaşma niteliklerinin yüksek olmasına rağmen, Sırbistan, Karadağ, Yunanistan ve Romanya koalisyonuyla hiçbir şey yapamadı.
Sırbistan ile Bulgaristan arasındaki antlaşma, Türkiye aleyhine yapılan ortak açıklamada gizli bir ek içeriyordu. Ancak bu yalnızca Rusya'nın onayıyla yapılabilir. Bu gizli başvurunun ilk maddesi şöyledir: “Türkiye'de, hem tarafların ya da bunlardan birinin çıkarlarını tehlikeye atacak olan iç kargaşanın ortaya çıkması durumunda, o zaman ilk önce düşmanlık başlatma ihtiyacına ikna olacak olan taraflar söz konusu olduğunda, motivasyona dönüşecektir. diğer taraf "...
Bu basitleştirilmiş kibar ifadelerin ardında kaba bir anlam vardı: Bulgaristan, Türkleri içine sokma fikriyle gelirse, Sırpları buna davet edecekler ve eğer Sırplar Türkiye'ye saldırmak istiyorsa, Sırpları bu eğlenceye katılmaları için davet edecekler.
Balkanlar'daki savaş, bu antlaşmanın mürekkebi henüz kurumamışken patlak verdi. O sırada, Alman Kaiser Wilhelm II’nin bile “pasifist” olarak adlandırdığı alışılmadık militan King Ferdinand, taht tahtına oturdu. Ve Sırbistan iki Ağustos muhasebecisi tarafından yönetildi - Kral Peter ve oğlu Prens Alexander. Bu cesur adamların alışkanlıkları, en azından selefleri Kral Alexander, Obrenoviç hanedanından eşi ile birlikte Belgrad'daki kraliyet sarayından atarak iktidara geldikleriyle yargılanabilir. Aynen böyle, başlarını kaldırıma çarptılar - hepsi buydu. Sadece beyin sıçramış!
Peter ve oğlu, Karageorgievich hanedanına aitti - Black George atalarıydı (Türkçe olarak "pun" - "siyah"). Sırbistan’daki en etkili “parti”, altlarında bir çocuk korku hikayesinde olduğu gibi “Kara El” olarak adlandırıldı. Sadece en uzun süredir çalışan gerçek bir işleyiciydi. Üyeleri ordunun subayları ve birbirlerini sadece gizli beşler içinde tanıyan özel hizmetlerdi. Ancak doğrudan komutanlarının emirlerini yerine getirmek zorunda kaldılar - hem Sırbistan'da hem de yurtdışında siyasi muhalif cinayetlerine kadar. Elinde beş parmak var. İlk beş beş üyede. Binlerce "kara el" tüm Balkanları kapsıyordu.
"Slav vedası" yürüyüşünü hatırlıyor musunuz? Nagtal, nostaljik, ancak notlar arasında kayma, düşmanın burnunu kırma ve tren istasyonunda sevgili bir yas tutan kişinin kollarına geri dönme umudu ile ... 1912 sonbaharında Türkiye'ye saldıran Slav kardeşler için samimi bir sempati ile yazılmıştır. Sonra Birinci Balkan Savaşı başladı. Fakat onu serbest bırakan Sırbistan ya da Bulgaristan değil, kral III. Alexander'ın bir zamanlar "Rusya'nın tek arkadaşı" olarak adlandırdığı küçük Karadağ, ordu ve filoDoğal olarak.
Karadağlılar ilk atışı 9 Ekim'inde Türklere attı. Ve dokuz gün sonra, onlara katılan Bulgaristan, Sırbistan ve Yunanistan savaşa koştu. Bulgarlar 420'a binlerce kişiyi seferber etti ve Adrianople'ye karşı bir saldırı başlattı. Sırplar, 150 bininci bir orduyu konuşlandırdı ve daha sonra Türkiye'nin bir parçası olan Makedonya'ya saldırdı. Ve Yunanlılar, 80 silahına bindi, ateşli Türk erkekleri "Sirtaki" ile dans etmeye hazır binlerce ateşli adam.
Saldırı anı oldukça sinsi seçildi. Bulgaristan ve Sırbistan’ın Türkiye’ye savaş ilan ettiği gün, ondan bir parça Afrika’yı kıran İtalya’yla barış antlaşması imzalamayı zorlukla başardı.
TÜRKLERLE BİN KESİM. Türklerin yenilgisi yıldırımdı. Sadece Lule-Burgaz savaşında, yaklaşık 40 bin düştü. Savaş sitelerinde araba kullanan İngiliz gazetesi The Daily Chronicle gazetesinin muhabiri şöyle yazdı: “Felaket daha az Mukden değil. Türk topçu silahlarının dörtte üçü Bulgarlara gitti. Bulgarlar, Türklerin çok yaklaşmasına, el ele savaşa başlamalarına, daha sonra hızla geri çekilmelerine izin verdi ve makineli tüfekler, yüzlerce, binlerce Türkleri biçti. Türklerin geri çekilmesi, şaşkın, aç, bitkin, perişan kalabalıklar arasında ayrım gözetmeyen bir uçuşa dönüştü. Doktorlar çok az. Pansuman yok. Malzeme yok. Çok sayıda askeri kampanyaya şahit oldum, ancak Anadolu’dan (Asya Türkiye) aç, işkence görmüş, bitkin, çaresiz köylüler kitlelerinin dayattığı kadar korkunç bir felaket hayal etmedim. ”
Zırhlı kruvazör "Georgios Averov". Bu Yunan gemisi, İkinci Balkan Savaşı'nın en güçlü yüzen canavarıydı.
Özellikle Türkiye'nin acı veren anlık yenilgisi Berlin'de algılandı. Ne de olsa ordusu Alman eğitmenler tarafından eğitildi. Alman imparator, savaştan önce, Genel Holtz’in Türklerin askeri eğitimi hakkında görüşünü sorduğunda, “Tıpkı bizim gibi” diye yanıtladı. Şimdi bu kelimeler alay gibiydi. Özellikle Bulgar ve Sırp birliklerinin Ruslar tarafından eğitildiğini düşündüğünüzde, Bulgarlar Rus İmparatorluk Ordusu üniformalarının neredeyse aynısı olan bir üniforma bile giyiyorlardı. Ve sonra Bulgar muhripleri Türk kruvazörünü torpilledi! Genel olarak, sadece İstanbul'da değil, Berlin'de de üzülecek bir şey vardı.
Alarmed ve Viyana'da. Sırplar ve Bulgarların, Türkiye'nin yenilgisinden sonra, Sırplar ve Bulgarların Avusturya'ya koşacaklarını ve Rusya'nın onlara yardım etmemek için direnemeyeceklerini düşünerek, seferberlik ilan ettiler. Fransa Savunma Bakanı Millerand ile Paris'teki Rus askeri ataşesi arasında, 50 yıllarındaki anılarının gelecek yazarı Albay Ignatiev arasında bir konuşma yapıldı.
Fransız adam: “Sizce Avusturya mobilizasyonunun hedefi albay ne düşünüyorsunuz?”. Ignatiev, “Bu soruyu önyargılılaştırmak zordur, ancak Avusturya’nın Rusya’ya karşı hazırlıklarının hala doğada savunmacı oldukları kesin.” Sonra Millerand doğrudan şunları söyledi: “En azından, Rusya'daki insanların Balkanlar hakkında ne düşündüğünü açıklayamaz mısın?”. Ignatiev, “Slav sorunu kalbimize yakın olmaya devam ediyor” dedi. tarih Her şeyden önce kendi devlet çıkarlarımız hakkında düşünmeyi, soyut fikirler lehine fedakarlık etmeden öğrendim. ”
BAŞKA PAYLAŞMAYIN. Rusya'nın çıkarları, Bulgarların ve Sırpların Konstantinopolis'i hiçbir şekilde ele geçirmelerine izin vermemedi. Petersburg, Bizans imparatorlarının antik başkentini kendisi için korumaya karar verdi. Bu nedenle Rusya Dışişleri Bakanlığı'ndan Belgrad ve Sofya'ya sıkı bir çığlık attı: “Dur!”. Bunun etkili olup olmadığını veya Türklerin kuvvetlerini başkentin eteklerinde topladığını söylemek zor, ancak Adrianople'yi ele geçirdikten sonra, Bulgar saldırısı başarısız oldu. Cephe, İstanbul'dan 45 km uzaklıkta durdu. Barış görüşmeleri başladı.
"Kara El" prensi Alexander’ın başı Makedonya’daki üzüm bağları için tüm Sırbistan’ı havaya uçurmaya hazırdı
Ve burada, kimsenin beklemediği bir şey oldu. Rusya'nın en büyük iki Slav "erkek kardeşi" kendi aralarında Türk mirasıyla kavga ettiler. Sırplar Adriyatik Denizi'ne giriş talep ettiler. Bulgarlar, Makedonya'nın Sırp ordusu tarafından işgal edilen Vardar nehri kıyısında olduğunu iddia etti. Sırp tahtının varisi tarafından sinirli olan İskender (“Kara El” i yöneten aynı kişi), Mayıs 1913’inde yılın Belgrad gazetesi Politika’ya verdiği demeçte, Sırbistan’ın Bulgaristan’a Zavardar Makedonya’ya bir inç vermeyeceğini belirtti. Ve Sırp-Bulgar ihtilafını çözmenin başka bir yolu olmadığını, Savaş Hariç. Rusya Başkonsolosu Alexander Tucholke ile özel bir konuşma yapan Alexander, daha açık bir şekilde konuştu: “Sırplar hiçbir şekilde Vardar vadisine gelmeyecek ve ölüm cezasını imzalamak yerine Avrupa ile savaşmayı tercih edeceklerdir. Aksi takdirde, yine de ölürseniz Avusturya'nın Sırbistan'ı almasına izin verin. ”
Tipik bir Sırp psikopatisi vardı: Vardar vadisi bize verilmezse, hayat bizim için tatlı değildir! Bütün Sırbistan ölsün, ama bu bağlar bizim olmalı!
Slavlar vs. Slavlar. Sadece dün, Sırplar ve Bulgarlar ortak girişimlerle İstanbul'a saldırıyorlardı ve bugün birbirlerine sünnetlerle dolup taşıyorlar, kardeşçe kan dökmeye hazırlar. Sonra Yunanistan'ın sıcağı vardı. Makedonya'daki Monastir şehrini talep etti ve Bulgaristan'ı terk etmekten çok korkuyordu. Yunan tacı prensi Nikolai, Rusya Dışişleri Bakanı Sazonov'un başını kişisel olarak Nicholas II'ye şöyle yazdı: “Sazonov'un Monastir'i Bulgarlara bırakmaya hazır olduğundan korkuyorum (Bulgarların yaşadığı bahanesiyle). Ancak durum böyle olursa, o zaman barış asla gelecekte kurulmayacak, çünkü Yunanistan'ın neredeyse iki katı büyüklüğünde olan Bulgaristan, savaş başlatmak için ilk bahaneden faydalanacak ve ardından Yunanistan'ı ezmek, Sırbistan’a saldıracak, ya da tam tersi ... Size tamamen güveniyorum, ülkemizin çıkarlarını korumak için mümkün olan her şeyi, kısmen de Yunanistan adına ve ayrıca sevgili babanın anısına yapacağınızı bilerek. ”
Rusya, St. Petersburg'da bir konferans toplayarak herkesi uzlaştırmaya çalıştı. Ancak Balkan kardeşler çılgınca bir duruma geldiler. Kimse pes etmek istemedi. Herkes tabanca tuttu. Sonra onlardan vazgeçtiler. 9'in Temmuz ayında yazdığı gibi, 1913, Rusya'nın Atina Dimidov'u Dışişleri Bakanı Sazonov'un elçisi: “Kazanırsanız, Bulgaristan Avusturya'nın ellerinde bir araç olacak ... Yenilgi durumunda, gözlerini öncekinden daha kolay olacak Rusya'ya çevirecek. zorunluluk yüzünden, daha uyumlu olacak ... bize olan sadakati, başarısızlıklarıyla doğru orantılı ve başarısı ile ters orantılı. Bu açıdan Yunanistan ve Sırbistan, şu anda bizim için görevimizi kolaylaştıracak ... belki de tövbe eden ve aşağılanmış bir Bulgaristan'a yol açacak. ”
Militan Bulgar kralı Ferdinand ve hatta Alman Kaiser Wilhelm sefil "pasifist" dedi
Bulgaristan'ın eski müttefikleri ile olan savaşı tam bir ay sürdü - Haziran 29 ile Temmuz 29 1913. Romanya ayrıca Karadağ, Sırbistan ve Yunanistan'a katıldı. Konstantinopolis'in yakınında nefes nefese kalan Türkler karşı saldırıya geçti. Romen süvari Sofya 'ya koştu. Makedonya'nın üzüm bağları Sırpları işgal etti. Bulgar kralı Ferdinand, her taraftan "pasifistler" düşmanı ile çevrili olarak, barış istedi. “Bu bir savaş değil” dedi. “Bu ne lanet olası!”
Balkan devilleri gerçekten ölümcül 1913, ebedi Slav dostluğunun masalını püskürttü. Petersburg'da yanıldılar. Kırık Bulgaristan daha fazla uzlaşmacı hale gelmedi ve itaatkâr bir Rusya uydusu haline gelmedi. Bunun yerine kralı Almanya ile askeri bir anlaşmaya girdi. Küçük yemyeşil Sırbistan’a ek olarak, Rusya İmparatorluğu Müttefik Balkanlarda kalmadı. Şimdi Sırbistan'ın hiçbir durumda müttefiksiz kalmamak için desteklenmesi gerekiyordu. Viyana'da, Sırpların Avusturya-Macaristan nüfusunun yarısını oluşturan Avusturya Slavlarını isyan etmekten korkuyorlardı. Berlin’deki Wilhelm II, sıkıntıda Belgrad’a “katil yuvası” adını verdi ve “bu çöpün yerine konması gerektiğini” ekledi. I. Dünya Savaşı'na açılan kapı açıktı.