Bir gün Sirkeci’de tramvaydan inmiştim ve platformla zemini birleştiren basamakları hızlıca adımlıyordum. Bu sırada, yakınımdaki yaşlı bayan dikkatimi çekti. Bu bayan, merdivenleri inerken oldukça temkinli davranıyordu. Durumu görünce, ona doğru yaklaşıp isterse kendisine yardımcı olabileceğimi söyledim. O da bana tebessüm ederek: “Sevinirim beyefendi” dedi. Sonra onun koluna girdim ve basamakları birlikte ve yavaşça inmeye başladık. Sohbetimiz esnasında, yanlış hatırlamıyorsam, iki ayağının da protez-takma olduğunu öğrendim. Basamaklardan ağır ve temkinli bir şekilde inmesinin sebebi buymuş.... Yazının devamı "Çay Saati İçin Hafif Yazılar" adlı kitapta---------------------------www.savassenel.com
--------------------------
Konuyla İlgili diğer yazılar, öneriler: Görmek istediğiniz linkin adını tıklayınız:Nazan Buğday’dan Şiirler
Nazan Buğday’ın Köyü: Karakasım Köyü-Edirne
Bize panik Yapmak mı Öğretiliyor?
Gerçekten Çaresiz Olduğu İçin Değil, Çaresizlik Duygusuyla Ölmek!
-----------
Konuyla ilgili film-kitap önerileri yapmak-almak ve yorumlarınız için:
MSN: email@example.com
firstname.lastname@example.org