Elizabeth I - Elizabeth I
|Elizabeth I|


Elizabeth'in "Darnley Portresi" ( c. 1575 )


İngiltere ve İrlanda Kraliçesi |
( daha fazlası ... )
|Saltanat||17 Kasım 1558 -


24 Mart 1603
|Taç giyme töreni||15 Ocak 1559|
|Öncekiler||Mary I ve Philip|
|Halef||James ben|
|Doğum||7 Eylül 1533


Placentia Sarayı , Greenwich , İngiltere
|Öldü||24 Mart 1603 (69 yaşında)


Richmond Sarayı , Surrey , İngiltere
|Defin||28 Nisan 1603


|ev||Tudor|
|Baba||İngiltere Henry VIII|
|Anne||Anne Boleyn|
|Din||İngiltere Kilisesi|
|İmza|
Elizabeth I (7 Eylül 1533 - 24 Mart 1603) 17 Kasım 1558'den 24 Mart 1603'teki ölümüne kadar İngiltere ve İrlanda Kraliçesiydi. Bazen Bakire Kraliçe , Gloriana veya İyi Kraliçe Bess olarak da anılan Elizabeth, Kraliçenin beş hükümdarının sonuncusuydu. Tudor Hanedanı .
Elizabeth, Elizabeth'in doğumundan iki buçuk yıl sonra idam edilen Henry VIII ve ikinci karısı Anne Boleyn'in kızıydı . Anne'nin Henry VIII ile olan evliliği iptal edildi ve Elizabeth'in gayri meşru olduğu ilan edildi. Üvey kardeşi Edward VI , 1553'teki ölümüne kadar hüküm sürdü, tacı Leydi Jane Gray'e miras bıraktı ve iki üvey kız kardeşi Roman Katolik Mary ve genç Elizabeth'in iddialarını , aksine kanuna rağmen, görmezden geldi. . Edward'ın vasiyeti bir kenara bırakıldı ve Mary, Leydi Jane Gray'i görevden alarak kraliçe oldu. Mary'nin hükümdarlığı sırasında Elizabeth, Protestan isyancıları desteklediği şüphesiyle yaklaşık bir yıl hapis cezasına çarptırıldı.
1558'de Mary'nin ölümü üzerine Elizabeth, üvey kız kardeşini tahta çıkardı ve iyi bir öğütle yönetmeye koyuldu. Büyük ölçüde , 1. Baron Burghley'den William Cecil liderliğindeki bir grup güvenilir danışmana bağlıydı . Kraliçe olarak ilk eylemlerinden biri, baş valisi olduğu bir İngiliz Protestan kilisesinin kurulmasıydı . Bu Elizabeth Dini Yerleşimi , İngiltere Kilisesi'ne dönüşecekti . Elizabeth'in evlenip bir mirasçı çıkarması bekleniyordu; ancak sayısız kur yapmasına rağmen asla yapmadı. Sonunda , İngiltere Krallığı'nın temelini atan ilk kuzeni İskoçya Kralı VI. James tarafından başarıldı . Daha önce James'in annesi İskoç Kraliçesi Mary'nin hapsedilmesinden ve idamından sorumluydu .
Hükümette Elizabeth, babası ve üvey kardeşlerinden daha ılımlıydı. Sloganlarından biri " video et taceo " idi ("Görüyorum ama hiçbir şey söylemiyorum"). Dinde nispeten hoşgörülü ve sistematik zulümden kaçındı. Papa 1570 yılında gayri meşru olduğunu ilan edip tebaasını kendisine itaat etmekten kurtardıktan sonra, birçok komplo hayatını tehdit etti ve bunların hepsi bakanlarının gizli servisinin yardımıyla yenilgiye uğradı. Elizabeth, Fransa ve İspanya'nın büyük güçleri arasında manevra yaparken dış ilişkilerde temkinliydi . Hollanda , Fransa ve İrlanda'daki bir dizi etkisiz, yetersiz kaynaklara sahip askeri kampanyaları yalnızca gönülsüzce destekledi . 1580'lerin ortalarına gelindiğinde İngiltere artık İspanya ile savaştan kaçınamazdı . İngiltere'nin 1588'de İspanyol Armadasına karşı kazandığı zafer, Elizabeth'i İngiliz tarihinin en büyük askeri zaferlerinden biriyle ilişkilendirdi.
Elizabeth yaşlandıkça bekaretiyle ünlendi . Çevresinde portrelerde, gösterilerde ve dönemin edebiyatında kutlanan bir kült büyüdü. Elizabeth'in hükümdarlığı Elizabeth dönemi olarak tanındı . Dönem, William Shakespeare ve Christopher Marlowe gibi oyun yazarlarının başını çektiği İngiliz tiyatrosunun gelişmesiyle ve Francis Drake gibi İngiliz maceracıların denizcilik becerileriyle ünlüdür . Bazı tarihçiler Elizabeth'i şanstan daha çok zevk alan, kısa huylu, bazen kararsız bir hükümdar olarak tasvir eder. Saltanatının sonlarına doğru, bir dizi ekonomik ve askeri sorun popülaritesini zayıflattı. Elizabeth, hükümetin harap olduğu ve sınırlı olduğu ve komşu ülkelerdeki hükümdarların tahtlarını tehlikeye atan iç sorunlarla karşılaştığı bir çağda karizmatik bir sanatçı ve inatçı bir hayatta kalan olarak kabul ediliyor. Yarı kardeşlerinin kısa hükümdarlık dönemlerinden sonra, tahtta geçirdiği 44 yıl krallık için hoş bir istikrar sağladı ve bir ulusal kimlik duygusu oluşmasına yardımcı oldu.
Erken dönem
Elizabeth, Greenwich Sarayı'nda doğdu ve büyükanneleri Elizabeth of York ve Elizabeth Howard'ın adını aldı . İngiltere'nin VIII.Henry'sinin bebeklikten hayatta kalmak için evlilikte doğan ikinci çocuğuydu . Annesi Henry'nin ikinci karısı Anne Boleyn'di . Doğumda, Elizabeth oldu mirasçı varsayımsal İngiltere tahtının. Büyük üvey kız kardeşi Mary , Henry, Mary'nin annesi Aragonlu Catherine ile olan evliliğini, bir erkek varise sahip olmak ve Tudor'un mirasını sağlamak amacıyla Anne ile evlenmek için feshettiğinde meşru mirasçı konumunu kaybetmişti . 10 Eylül 1533'te vaftiz edildi; Başpiskopos Thomas Cranmer , Exeter Marki , Norfolk Düşesi ve Dorset Dowager Markiz onu godparents olarak duruyordu. Törende, amcası Viscount Rochford , Lord Hussey , Lord Thomas Howard ve Effingham'lı Lord Howard tarafından üç günlük çocuk üzerinde bir gölgelik taşıdı .
Elizabeth, Aragonlu Catherine'in doğal nedenlerle ölümünden dört ay sonra, 19 Mayıs 1536'da annesinin başı kesildiğinde iki yıl sekiz aylıktı. Elizabeth yasadışı ilan edildi ve kraliyet halefindeki yerinden mahrum bırakıldı. Anne Boleyn'in idamından on bir gün sonra Henry , 1537'de oğulları Edward'ın doğumundan kısa bir süre sonra ölen Jane Seymour ile evlendi. Edward , doğumundan itibaren tahtın tartışmasız varisiydi . Elizabeth evine yerleştirildi ve vaftiz töreninde krisom veya vaftiz bezi taşıdı .
Elizabeth'in ilk mürebbiye , Margaret Bryan , o "bir çocuk doğru olarak ve Hayatımda herhangi bildiği her zamanki gibi durumların nazik olarak" olduğunu yazdı. Catherine Champernowne , daha sonra daha çok tanınan, evli adı Catherine "Kat" Ashley, 1537'de Elizabeth'in mürebbiye olarak atandı ve 1565'te ölümüne kadar Elizabeth'in arkadaşı olarak kaldı. Champernowne Elizabeth'e dört dil öğretti: Fransızca, Flamanca , İtalyanca ve İspanyolca . Zamanla William Grindal 1544 yılında onun öğretmen oldu Elizabeth İngilizce, yazabilirdim Latince ve İtalyanca. Yetenekli ve hünerli bir öğretmen olan Grindal altında Fransızca ve Yunanca da ilerledi. 12 yaşında By ona üvey çevirmeyi başardı Catherine Parr 'ın dini eser Dualar veya Meditasyonlar'ı o bir yılbaşı hediyesi olarak babasına takdim İtalyan, Latin ve Fransız İngilizce'den. Genç yaş ondan ve onun hayatı boyunca o dahil olmak üzere sayısız klasik yazarlar tarafından Latince ve Yunanca eserler tercüme Pro Marcello ait Cicero , De Consolatione Philosophiae ait Boethius tarafından bir tez Plutarkhos'a ve Annals of Tacitus'tan . Erken modern çağdan günümüze ulaşan sadece dört İngilizce çeviriden biri olan Lambeth Sarayı Kütüphanesi'nden Tacitus'un çevirisi, el yazısının ve kağıdın ayrıntılı bir analizi yapıldıktan sonra 2019'da Elizabeth'in kendisi olarak onaylandı.
Grindal 1548'de öldükten sonra, Elizabeth eğitimini öğrenmenin ilgi çekici olması gerektiğine inanan sempatik bir öğretmen olan Prens Edward'ın öğretmeni Roger Ascham'ın altında aldı . Elizabeth'in eğitimi ve erken yaşamı hakkındaki bilgilerimiz büyük ölçüde Ascham'ın anılarından gelmektedir. Resmi eğitimi 1550'de sona erdiğinde Elizabeth, kuşağının en iyi eğitimli kadınlarından biriydi. Yaşamının sonunda Elizabeth'in yukarıda bahsedilen dillere ek olarak Galce , Kernevekçe , İskoç ve İrlandaca da konuştuğuna inanılıyordu . Venedik Büyükelçisi 1603'te "[bu] dillere o kadar iyi sahip olduğunu ve her birinin kendi ana dili gibi göründüğünü" belirtti. Tarihçi Mark Stoyle , kendisine Cornish'in muhtemelen Groom of the Privy Chamber ve daha sonra Chamberlain of the Exchequer tarafından William Killigrew tarafından öğretildiğini öne sürüyor .
Thomas Seymour
Henry VIII 1547'de öldü ve Elizabeth'in üvey kardeşi Edward VI dokuz yaşında kral oldu. Henry'nin dul eşi Catherine Parr , kısa süre sonra , Edward VI'nın amcası ve Lord Protector'ın kardeşi olan Sudeley'in 1. Baron Seymour'u olan Thomas Seymour ile Somerset'in 1. Dükü Edward Seymour ile evlendi . Çift, Elizabeth'i Chelsea'deki evlerine götürdü . Elizabeth, bazı tarihçilerin onu hayatının geri kalanında etkilediğine inandığı duygusal bir kriz yaşadı. Thomas Seymour, 14 yaşındaki Elizabeth ile yatak odasına geceliğine girmek, onu gıdıklamak ve kalçalarına tokat atmak da dahil olmak üzere, şakalar ve şakalar yaptı. Elizabeth erken kalktı ve istenmeyen sabah ziyaretlerinden kaçınmak için etrafını hizmetçilerle çevreledi. Parr, uygun olmayan faaliyetleri yüzünden kocasıyla yüzleşmek yerine katıldı. İki kez Elizabeth'i gıdıklayarak ona eşlik etti ve bir keresinde siyah elbisesini "bin parçaya" keserken onu tuttu. Bununla birlikte, Parr çifti bir kucaklamada keşfettikten sonra, bu durumu sona erdirdi. Mayıs 1548'de Elizabeth gönderildi.
Bununla birlikte, Thomas Seymour kraliyet ailesini kontrol etmek için entrikalara devam etti ve kendisini Kral'ın şahsının valisi olarak atamaya çalıştı. Parr doğumdan sonra 5 Eylül 1548'de öldüğünde, Elizabeth'le evlenmek niyetiyle Elizabeth'e olan ilgisini tazeledi. Thomas Seymour'a düşkün olan Bayan Kat Ashley, Elizabeth'i onu kocası olarak almaya ikna etmeye çalıştı. Elizabeth'i Thomas'a yazması ve "üzüntü içinde onu rahatlatması" için ikna etmeye çalıştı, ancak Elizabeth, Thomas'ın üvey annesinin ölümünden rahatlamaya ihtiyaç duyacak kadar üzülmediğini iddia etti.
Ocak 1549'da Thomas tutuklandı ve Somerset'i Koruyucu olarak görevden alma, Leydi Jane Gray ile Kral Edward VI ile evlenme ve Elizabeth'i kendi karısı olarak alma şüphesiyle Kule'de hapsedildi. Hatfield House'da yaşayan Elizabeth hiçbir şeyi kabul etmezdi. İnatçılığı, sorgulayıcı Sir Robert Tyrwhitt'i kızdırdı ve "Suçlu olduğunu yüzünde görüyorum" dedi. Seymour, 20 Mart 1549'da başı kesildi.
Mary ben hükümdarlığı
Edward VI, 6 Temmuz 1553'te 15 yaşında öldü. Vasiyeti 1543 Kraliyet Yasası'nı görmezden geldi, hem Mary hem de Elizabeth'i ardıllıktan dışladı ve bunun yerine VIII.Henry'nin küçük kız kardeşi Mary'nin torunu Leydi Jane Gray'i varisi ilan etti . Jane, mahremiyet konseyi tarafından kraliçe ilan edildi , ancak desteği hızla parçalandı ve dokuz gün sonra tahttan indirildi. 3 Ağustos 1553'te Mary, yanında Elizabeth'le zaferle Londra'ya gitti.
Kız kardeşler arasındaki dayanışma gösterisi uzun sürmedi. Dindar bir Katolik olan Mary, Elizabeth'in eğitildiği Protestan inancını ezmeye kararlıydı ve herkesin Katolik Ayinine katılmasını emretti; Elizabeth dışardan uyum sağlamak zorundaydı. Mary'nin ilk popülaritesi, 1554'te Kutsal Roma İmparatoru V. Charles'ın oğlu ve aktif bir Katolik olan İspanya Philip ile evlenme planlarını açıkladığında azaldı . Hoşnutsuzluk ülke çapında hızla yayıldı ve çoğu Elizabeth, Mary'nin dini politikalarına muhalefetlerinin odağı olarak baktı.
Ocak ve Şubat 1554'te Wyatt'ın isyanı patlak verdi; yakında bastırıldı. Elizabeth mahkemeye çıkarıldı ve rolü ile ilgili sorguya çekildi ve 18 Mart'ta Londra Kulesi'nde hapsedildi . Elizabeth masumiyetini hararetle protesto etti. İsyancılarla komplo kurması pek olası olmasa da, bazılarının ona yaklaştığı biliniyordu. Mary'nin en yakın sırdaşı, Charles V'nin büyükelçisi Simon Renard , Elizabeth yaşarken tahtının asla güvende olmayacağını savundu; ve Şansölye Stephen Gardiner , Elizabeth'in yargılanması için çalıştı. Elizabeth'in hükümetteki destekçileri, Lord Paget de dahil olmak üzere , Mary'yi kız kardeşini ona karşı sağlam kanıtlar olmadığı için bağışlamaya ikna etti. Bunun yerine, 22 Mayıs'ta Elizabeth, Kule'den Woodstock'a taşındı ve burada Sir Henry Bedingfield'ın suçlamasıyla neredeyse bir yılını ev hapsinde geçirecekti . Yol boyunca kalabalıklar onu alkışladı.
17 Nisan 1555'te Elizabeth, Mary'nin görünürdeki hamileliğinin son aşamalarına katılması için mahkemeye geri çağrıldı . Mary ve çocuğu ölürse, Elizabeth kraliçe olacaktı. Öte yandan, Mary sağlıklı bir çocuk doğurursa, Elizabeth'in kraliçe olma şansı hızla azalır. Mary'nin hamile olmadığı anlaşıldığında, artık hiç kimse onun bir çocuğu olabileceğine inanmadı. Elizabeth'in halefi emin görünüyordu.
1556'da İspanyol tahtına çıkan Kral Philip, yeni siyasi gerçekliği kabul etti ve kayınbiraderi yetiştirdi. Fransa'da büyümüş ve Fransa'nın Dauphin'iyle nişanlı olan İskoç Kraliçesi Mary'den daha iyi bir müttefikti . 1558'de karısı hastalanınca Kral Philip , Elizabeth'e danışması için Feria Kontu'nu gönderdi . Bu röportaj, Ekim 1555'te yaşamaya döndüğü Hatfield House'da yapıldı. Ekim 1558'de Elizabeth, hükümeti için çoktan planlar yapıyordu. 6 Kasım'da Mary Elizabeth'i varisi olarak tanıdı. 17 Kasım 1558'de Mary öldü ve Elizabeth tahta geçti.
Katılım
Elizabeth 25 yaşında kraliçe oldu ve niyetini konseyine ve Hatfield'a bağlılık yemini etmeye gelen diğer meslektaşlarına açıkladı. Konuşma , hükümdarın "iki bedeni" olan ortaçağ siyasal teolojisini benimsemesinin ilk kaydını içerir : doğal beden ve siyasal beden :
Lordlarım, doğa kanunu beni kız kardeşime üzüyor; üzerime düşen yük beni hayrete düşürüyor ve yine de Tanrı'nın yaratığı olduğumu düşünerek, O'nun görevine itaat etmeye karar verdim, kalbimin derinliklerinden O'nun rahmetli rahibinden yardım alabilmeyi arzulayarak ona boyun eğeceğim. Bu ofisteki cennetsel iradesini şimdi bana adadı. Ve ben doğal olarak tek bir kurum olarak kabul edildiğim için, O'nun izniyle yönetecek bir siyaset organı olsam da, hepinizin bana yardımcı olmanızı, benim kararımla ve sizin hizmetinizle iyi bir hesap yapabilmeniz için ... Yüce Tanrı'ya ve yeryüzündeki gelecek nesillere biraz rahatlık bırakın. Tüm eylemlerimi iyi bir tavsiye ve öğütle yönlendirmek istiyorum.
Onu olduğu gibi ilerleme zafer arifesinde şehrin içinden yara giyme töreninde , o vatandaşlar tarafından kalbiyle karşıladı ve söylevi ve yarışmalara tarafından karşılandı, güçlü bir Protestan lezzet ile çoğu. Elizabeth'in açık ve nazik tepkileri onu "harika bir şekilde hayranlık uyandıran" seyircilere sevdirdi. Ertesi gün, 1559 Ocak 15, astrolog onun tarafından seçilen tarih John Dee , Elizabeth taç ve tarafından vaftiz edildi Owen Oglethorpe , Katolik Carlisle piskoposu içinde, Westminster Abbey . Daha sonra, sağır edici bir organ, beşli, trompet, davul ve zil sesinin ortasında, halkın kabulü için sunuldu. Elizabeth, İngiltere'de kraliçe olarak kabul edilmesine rağmen, ülke hâlâ evde ve yurtdışında algılanan Katolik tehdidi ve kiminle evleneceği konusunda bir endişe durumundaydı.
Kilise yerleşimi
Elizabeth'in kişisel dini inançları bilim adamları tarafından çok tartışıldı. O bir Protestandı, ancak Katolik sembollerini (haç gibi) tuttu ve önemli bir Protestan inancına meydan okuyarak vaazların rolünü küçümsedi.
Kamu politikası açısından, dini meselelerle uğraşırken pragmatizmi tercih etti. Meşruiyeti sorunu temel bir endişeydi: Hem Protestan hem de Katolik yasalarına göre teknik olarak gayri meşru olmasına rağmen, İngiliz kilisesi altında geriye dönük olarak beyan ettiği gayri meşruiyeti, Katoliklerin iddia ettiği gibi hiçbir zaman meşru olmamasına kıyasla ciddi bir engel değildi. Sadece bu nedenle, Elizabeth'in Protestanlığı kucaklayacağından hiçbir zaman ciddi bir şüphe yoktu.
Elizabeth ve danışmanları, sapkın İngiltere'ye karşı bir Katolik haçlı seferi tehdidini algıladılar. Elizabeth, bu nedenle, İngiliz Protestanların arzularına hitap ederken, Katolikleri çok fazla rencide etmeyecek bir Protestan çözümü aradı; yine de geniş kapsamlı reformlar için bastıran daha radikal Puritanlara tahammül etmeyecekti . Sonuç olarak, 1559 parlamentosu, VI.Edward'ın Protestan yerleşimine dayanan bir kilise için yasa çıkarmaya başladı , başında monarch, ancak giysiler gibi birçok Katolik unsurla.
Avam Kamarası şiddetle önerileri desteklediğini, ancak üstünlüğü tasarının muhalefeti buluştu Lordlar Kamarası özellikle piskoposlar arasından,. Elizabeth, Canterbury Başpiskoposluğu da dahil olmak üzere birçok piskoposluğun boş olduğu için şanslıydı . Bu, meslektaşlar arasındaki destekçilerin piskoposlardan ve muhafazakar meslektaşlarından daha fazla oy kullanmasını sağladı. Yine de Elizabeth, pek çok kişinin bir kadının katlanmasının kabul edilemez olduğunu düşündüğü daha çekişmeli Yüce Başkan unvanı yerine İngiltere Kilisesi Yüksek Valisi unvanını kabul etmek zorunda kaldı . Yeni Üstünlük Yasası 8 Mayıs 1559'da yasalaştı. Tüm kamu görevlileri, yüce vali olarak hükümdara sadakat yemini edecek veya görevden alınma riskini alacaktı; Mary'nin muhaliflere uyguladığı zulmün tekrarlanmasını önlemek için sapkınlık yasaları yürürlükten kaldırıldı. Aynı zamanda, kiliseye katılımı ve 1552 Ortak Dua Kitabının uyarlanmış bir versiyonunun kullanılmasını zorunlu kılan yeni bir Tekdüzelik Yasası kabul edildi, ancak yeniden kullanma veya katılamama veya uymama cezaları aşırı değildi. .
Evlilik sorusu
Elizabeth'in saltanatının başlangıcından itibaren, evlenmesi bekleniyordu ve soru kime yöneldi. Eli için birçok teklif almasına rağmen, hiç evlenmemiş ve çocuksuzdu; bunun nedenleri net değil. Tarihçiler, Thomas Seymour'un onu cinsel ilişkilere ertelediğini iddia ettiler. Yaklaşık elli yaşına kadar birkaç talip düşündü. Son kur yaptığı ilişki , kendisinden 22 yaş küçük olan Anjou Dükü Francis'le oldu . İspanya Kralı II. Philip'in eline geçen kız kardeşi gibi olası güç kaybını göze alırken , evlilik bir varis şansı sunuyordu. Bununla birlikte, bir koca seçimi, siyasi istikrarsızlığı ve hatta ayaklanmayı da tetikleyebilir.
Robert Dudley
1559 baharında Elizabeth'in çocukluk arkadaşı Robert Dudley'e aşık olduğu ortaya çıktı . O söyleniyordu Amy Robsart , eşi, eşi ölürse Dudley evlenmek istiyorum Kraliçe "göğüsleri birinde illet" ve bu acı. 1559 sonbaharında, birkaç yabancı talip Elizabeth'in eli için yarışıyordu; sabırsız elçileri her zamankinden daha skandal bir konuşma yaptı ve en sevdiği evliliğin İngiltere'de hoş karşılanmadığını bildirdi : "Ona ve ona öfkeyle haykırmayan bir adam yok ... o, sevilenlerden başka hiçbiriyle evlenmeyecek Robert. " Amy Dudley savcının rağmen bir merdivende ise düşmeye Eylül 1560 yılında öldü ve tahkikat kaza bulgu, birçok kişi o kraliçe evlenmek böylece ölümünü düzenlenmiş olmanın Dudley şüpheli. Elizabeth, bir süre Dudley ile evlenmeyi ciddi olarak düşündü. Bununla birlikte, William Cecil, Nicholas Throckmorton ve bazı muhafazakar meslektaşları onaylamadıklarını açık bir şekilde açıkladılar. Evlilik gerçekleşirse asaletin yükseleceğine dair söylentiler bile vardı.
Kraliçe olarak kabul edilen diğer evlilik adayları arasında, Robert Dudley neredeyse on yıl boyunca olası bir aday olarak görülmeye devam etti. Elizabeth, artık kendisi ile evlenmek istemediğinde bile, sevgisini son derece kıskanıyordu. 1564'te Elizabeth Dudley'i Leicester Kontu olarak yetiştirdi . Nihayet 1578'de yeniden evlendi ve kraliçenin karısı Lettice Knollys'e karşı tekrarlanan hoşnutsuzluk sahneleri ve ömür boyu süren nefretle tepki gösterdi . Yine de Dudley, tarihçi Susan Doran'ın durumu tanımladığı gibi, "Elizabeth'in duygusal yaşamının merkezinde her zaman kaldı" . 1588'de İspanyol Armadası'nın yenilgisinden kısa bir süre sonra öldü. Elizabeth'in kendi ölümünden sonra, el yazısında "son mektubu" yazan en kişisel eşyaları arasında ondan bir not bulundu.
Yabancı adaylar
Evlilik müzakereleri Elizabeth'in dış politikasında önemli bir unsur oluşturuyordu. Philip'in elini 1559'un başlarında geri çevirdi, ancak birkaç yıl İsveç Kralı Eric XIV'in teklifini eğlendirdi . 1577-88 döneminde bir Dano-İngiliz Protestan ittifakı düşünüldü ve 1579'da Elizabeth, Danimarka Kralı II. Frederick tarafından da ikna edildi , ancak onu geri çevirdi ve daha sonra bir Jartiyer Şövalyesi yapıldı . Birkaç yıl boyunca Philip'in kuzeni Avusturya Arşidükü Charles ile evlenmek için ciddi bir şekilde pazarlık yaptı . 1569'a gelindiğinde, Habsburg'larla ilişkiler kötüleşti. Elizabeth , sırayla iki Fransız Valois prensiyle, önce Henry, Anjou Dükü ve daha sonra 1572'den 1581'e kadar, kardeşi Francis, Anjou Dükü, eski Alençon Dükü ile evlenmeyi düşündü . Bu son öneri, Güney Hollanda'nın İspanyol kontrolüne karşı planlanmış bir ittifakla bağlantılıydı . Elizabeth flört etmeyi bir süredir ciddiye almış ve Anjou'nun gönderdiği kurbağa şeklinde bir küpe takmış gibi görünüyor.
Elizabeth, 1563'te bir imparatorluk elçisine şunları söyledi: "Doğamın eğilimini takip edersem, bu: dilenci-kadın ve bekar, kraliçe ve evli olmaktan çok uzak". Aynı yıl içerisinde olan Elizabeth'in hastalık aşağıdaki çiçek , veraset soru TBMM'de ısıtılmış bir konu haline geldi. Üyeler, kraliçeyi, ölümü üzerine bir iç savaşı önlemek için evlenmeye veya bir mirasçı aday göstermeye çağırdı. O da yapmayı reddetti. Nisan ayında , 1566'da vergileri yükseltmek için desteğine ihtiyaç duyana kadar yeniden toplanmayan Parlamentoyu erteledi .
Daha önce evleneceğine söz vermiş, asi bir eve şunları söyledi:
Onurum aşkına, halka açık bir yerde söylenen bir prensin sözünü asla bozmayacağım. Ve bu yüzden tekrar söylüyorum, eğer Tanrı onu evlenmeyi düşündüğüm kişiyi elimden almazsa, ya da kendimi ya da başka bir büyük olmasına izin vermezse, uygun bir şekilde evleneceğim.
1570'e gelindiğinde, hükümetteki üst düzey isimler Elizabeth'in asla evlenmeyeceğini veya bir halefinin adını vermeyeceğini özel olarak kabul etti. William Cecil, halefiyet sorununa zaten çözüm arıyordu. Elizabeth, evlenemediği için sık sık sorumsuzlukla suçlanıyordu. Bununla birlikte, sessizliği kendi siyasi güvenliğini güçlendirdi: Bir mirasçı seçerse tahtının darbeye açık olacağını biliyordu; selefine karşı komploların odak noktası olarak "benim gibi ikinci bir kişinin" kullanıldığını hatırladı.
Bekaret
Elizabeth'in evlenmemiş durumu, Bakire Meryem'inki ile ilgili bir bakirelik kültüne ilham verdi. Şiir ve portrede, normal bir kadın olarak değil, bakire, tanrıça veya her ikisi olarak tasvir edilmiştir. İlk başta, sadece Elizabeth görünüşteki bekaretini erdem yaptı: 1559'da Commons'a şöyle dedi: "Ve sonunda, bu benim için yeterli olacak, bir mermer taş, böyle bir zamanda hüküm süren bir kraliçenin ilan edeceğini bildirecek. bir bakire yaşadı ve öldü ". Daha sonra şairler ve yazarlar temayı ele aldı ve Elizabeth'i yücelten bir ikonografi geliştirdi . 1578'de Bakire'ye yapılan halk haraçları, kraliçenin Alençon Dükü ile evlilik müzakerelerine kodlanmış bir muhalefet iddiası olarak hareket etti.
Nihayetinde Elizabeth, ilahi koruma altında krallığı ve tebaasıyla evli olduğu konusunda ısrar etti. 1599'da "bütün kocalarımdan, iyi halkımdan" söz etti.
Bu bekaret iddiası evrensel olarak kabul edilmedi. Katolikler onu, bedeni ile birlikte ulusu sembolik olarak kirleten "pis şehvet" le suçladı. Fransa'dan IV. Henry , Avrupa'nın en büyük sorularından birinin "Kraliçe Elizabeth'in hizmetçi olup olmadığı" olduğunu söyledi.
Bekaretiyle ilgili bu soruya gelince, asıl mesele, Robert Dudley ile olan aşk ilişkisini hiç bitirip bitirmediğiydi. 1559'da Elizabeth, Dudley'nin yatak odalarını kendi dairelerinin yanına taşıdı. 1561'de, vücudunun şişmesine neden olan bir hastalık nedeniyle gizemli bir şekilde yatağa bağımlıydı.
1587'de, kendisine Arthur Dudley diyen genç bir adam, casus olduğu şüphesiyle İspanya sahilinde tutuklandı. Adam, Elizabeth ve Robert Dudley'in gayri meşru oğlu olduğunu iddia etti, yaşı 1561 hastalığı sırasında doğumla tutarlıydı. Soruşturma için Madrid'e götürüldü , burada İspanya'ya sürgün edilen Katolik bir aristokrat ve Kral II . Philip'in sekreteri Francis Englefield tarafından muayene edildi . Bugün röportajı anlatan ve Arthur'un kraliyet sarayındaki doğumundan İspanya'ya gelişine kadar hayatının hikayesi olduğunu açıklayan üç mektup var. Ancak bu, İspanyolları ikna edemedi: Englefield, Kral'a Arthur'un "şu anda hiçbir şey ifade etmediğini" itiraf etti, ancak "kaçmasına izin verilmemesi gerektiğini, ancak [...] çok güvende tutulması gerektiğini" öne sürdü. Kral kabul etti ve Arthur'dan bir daha haber alınamadı. Modern bilim, hikayenin temel önermesini "imkansız" olarak reddediyor ve Elizabeth'in hayatının çağdaşları tarafından o kadar yakından izlendiğini ve bir hamileliği gizleyemeyeceğini iddia ediyor.
Mary, İskoç Kraliçesi
Elizabeth'in İskoçya'ya yönelik ilk politikası , oradaki Fransız varlığına karşı çıkmaktı. Fransızların İngiltere'yi işgal etmeyi ve Katolik kuzeni İskoç Kraliçesi Mary'yi tahta çıkarmayı planladığından korkuyordu . Mary, birçok kişi tarafından, VIII.Henry'nin ablası Margaret'in torunu olan İngiliz tacının varisi olarak kabul edildi . Mary, "sahip olduğu en yakın akraba" olmakla övünüyordu. Elizabeth, Protestan isyancılara yardım etmek için İskoçya'ya bir güç göndermeye ikna edildi ve kampanya başarısız olsa da, sonuçta ortaya çıkan Edinburgh Antlaşması Temmuz 1560, kuzeydeki Fransız tehdidini ortadan kaldırdı. Mary, iktidarın dizginlerini ele geçirmek için 1561'de İskoçya'ya döndüğünde, ülke kurulmuş bir Protestan kilisesine sahipti ve Elizabeth tarafından desteklenen bir Protestan soyluları konseyi tarafından yönetiliyordu. Mary anlaşmayı onaylamayı reddetti.
1563'te Elizabeth, ilgili iki kişiden hiçbirine sormadan kendi talibi Robert Dudley'i Mary'nin kocası olarak önerdi. Her ikisi de hevesli olmadı ve 1565'te Mary , İngiliz tahtına kendi iddiasını taşıyan Henry Stuart, Lord Darnley ile evlendi . Evlilik, Mary'nin zaferi İskoç Protestanlara ve Elizabeth'e veren bir dizi yargılama hatasından ilkiydi. Darnley hızla popülerliğini yitirdi ve Şubat 1567'de, neredeyse kesin olarak , Bothwell'in 4. Kontu James Hepburn liderliğindeki komplocular tarafından öldürüldü . Kısa bir süre sonra, 15 Mayıs 1567'de Mary, Bothwell ile evlendi ve kocasının öldürülmesine taraf olduğu şüphelerini uyandırdı. Elizabeth evlilik konusunda Mary ile yüzleşti ve ona şöyle yazdı:
Şerefiniz için böyle bir konuyla evlenmek için bu kadar acele etmekten daha kötü bir seçim nasıl yapılabilir ki, öteki ve kötü şöhretli eksikliklerin yanı sıra, halkın şöhreti rahmetli kocanızın öldürülmesiyle suçlanmıştır, ayrıca bir yerde kendinize dokunmanız da buna rağmen bu adına yanlış bir şekilde güveniyoruz.
Bu olaylar hızla Mary'nin Loch Leven Kalesi'ndeki yenilgisine ve hapsedilmesine yol açtı . İskoç lordları , Haziran 1566'da doğan oğlu James VI lehine onu terk etmeye zorladı. James, Protestan olarak yetiştirilmek üzere Stirling Kalesi'ne götürüldü . Mary , 1568'de Loch Leven'den kaçtı, ancak başka bir yenilginin ardından sınırı geçerek İngiltere'ye kaçtı ve bir zamanlar Elizabeth'in desteğini aldı. Elizabeth'in ilk içgüdüsü, hükümdar arkadaşını geri getirmekti; ama o ve konseyi bunun yerine güvenli oynamayı seçti. Mary'yi bir İngiliz ordusuyla İskoçya'ya iade etme veya onu Fransa'ya ve İngiltere'nin Katolik düşmanlarına gönderme riskini almak yerine, onu önümüzdeki on dokuz yıl boyunca hapsedildiği İngiltere'de alıkoydular.
Katolik neden
Mary kısa süre sonra isyanın odak noktası oldu. 1569'da kuzeyde büyük bir Katolik ayaklanması vardı ; amaç Mary'yi serbest bırakmak, onu 4. Norfolk Dükü Thomas Howard ile evlendirmek ve onu İngiliz tahtına oturtmaktı. İsyancıların yenilgisinden sonra, Elizabeth'in emriyle 750'den fazla idam edildi. Papa Pius V , ayaklanmanın başarılı olduğu inancıyla, 1570 yılında Regnans in Excelsis adlı bir boğa yayınladı ve "Elizabeth, sözde İngiltere Kraliçesi ve suçun hizmetkarı" aforoz edildiğini ve bir kafir olduğunu ilan ederek hepsini serbest bıraktı. ona herhangi bir bağlılıktan konular. Onun emirlerine uyan Katolikler aforoz edilmekle tehdit edildi . Papalık boğası, Parlamento tarafından Katoliklere karşı yasama girişimlerini kışkırttı, ancak bunlar Elizabeth'in müdahalesiyle hafifletildi. 1581'de, İngiliz tebaayı Elizabeth'e bağlılıklarından "niyetiyle" Katolikliğe dönüştürmek , ölüm cezasını gerektiren hain bir suç haline getirildi . 1570s itibaren misyoner rahiplerin kıta gelen seminerler "İngiltere'nin reorganizasyon" yolunda gizlice İngiltere'ye gitti. Birçoğu idam edildi ve bir şehitlik kültüne neden oldu .
Excelsis'teki Regnans , İngiliz Katoliklerine Mary Stuart'ı İngiltere'nin meşru hükümdarı olarak görmeleri için güçlü bir teşvik verdi. Mary'ye onu İngiliz tahtına koyacak her Katolik komplosundan haberdar edilmemiş olabilir, ancak 1571 Ridolfi Plot'tan (Mary'nin talip olan Norfolk Dükünün kafasını kaybetmesine neden olan) Elizabeth'in casus şefi 1586 Babington Plot'a. Sör Francis Walsingham ve kraliyet konseyi, şiddetle ona karşı bir dava açtı. Elizabeth ilk başta Mary'nin ölümü çağrılarına direndi. 1586'nın sonlarına doğru, Babington Komplosu sırasında yazılan mektupların delilleri üzerine yargılanmasına ve infazına yaptırım vermeye ikna edilmişti. Elizabeth'in cümle ilanında, "söz konusu Mary, aynı kraliyete sahipmiş gibi davranarak, kraliyet kişiliğimizin incinmesine, ölümüne ve yok edilmesine eğilimli olan aynı alemde çeşitli şeyleri pusuladı ve hayal ettiğini" duyurdu. 8 Şubat 1587'de Mary , Northamptonshire'daki Fotheringhay Kalesi'nde başı kesildi . Mary'nin infazından sonra Elizabeth, imzalanan infaz emrinin gönderilmesini istemediğini iddia etti ve Sekreteri William Davison'u bilgisi olmadan uygulamakla suçladı . Elizabeth'in vicdan azabının samimiyeti ve emri ertelemek isteyip istemediği hem çağdaşları hem de daha sonraki tarihçiler tarafından sorgulandı.
Savaşlar ve denizaşırı ticaret
Elizabeth'in dış politikası büyük ölçüde savunma amaçlıydı. Bunun istisnası, Elizabeth'in Huguenot müttefiklerinin limanı geri almak için Katoliklerle birleşmesiyle sonuçlanan, Ekim 1562'den Haziran 1563'e kadar Le Havre'nin İngiliz işgali idi . Elizabeth'in niyeti, Le Havre'yi Ocak 1558'de Fransa'ya kaybedilen Calais ile takas etmekti . Elizabeth, saldırgan bir politika izlemeyi ancak filolarının faaliyetleriyle gerçekleştirdi. Bu,% 80'i denizde yapılan İspanya'ya karşı savaşta meyvesini verdi. 1577'den 1580'e kadar dünyanın etrafını dolaştıktan sonra Francis Drake'e şövalyelik yaptı ve İspanyol limanlarına ve filolarına yaptığı baskınlarla ün kazandı. Bir korsanlık ve kendi kendini zenginleştirme unsuru , kraliçenin üzerinde çok az kontrole sahip olduğu Elizabeth dönemi denizcileri sürükledi.
Hollanda
1562-1563'te Le Havre'nin işgali ve kaybından sonra Elizabeth, 1585 yılına kadar kıtada askeri seferlerden kaçındı. 1585'te, II. Philip'e karşı Protestan Hollandalı isyancılara yardım etmek için bir İngiliz ordusu gönderdi . Bu, 1584 yılında müttefik William the Sessiz , Orange Prensi ve Anjou Dükü'nün ölümlerini ve bir dizi Hollanda kasabasının , Philip'in İspanya Hollanda valisi Parma Dükü Alexander Farnese'ye teslim olmasını izledi . Aralık 1584'te, II. Philip ile Joinville'deki Fransız Katolik Birliği arasındaki bir ittifak , Anjou'nun kardeşi Fransa Kralı III.Henry'nin Hollanda'nın İspanyol egemenliğine karşı koyma yeteneğini baltaladı . Aynı zamanda , Katolik Ligi'nin güçlü olduğu Fransa'nın kanal kıyısı boyunca İspanyol etkisini genişletti ve İngiltere'yi istilaya maruz bıraktı. Antwerp kuşatması Parma Dükü tarafından 1585 yazında İngiliz ve Hollandalı tarafında bir tepki gerektirmiştir. Sonuç, Elizabeth'in Hollandalılara askeri destek sözü verdiği Ağustos 1585 tarihli Nonsuch Antlaşması idi . Antlaşma, 1604'teki Londra Antlaşması'na kadar süren İngiliz-İspanyol Savaşı'nın başlangıcını işaret ediyordu .
Sefer, eski talip Leicester Kontu tarafından yönetildi. Elizabeth başından beri bu hareket tarzını pek desteklemedi. Leicester'in Hollanda'ya gelişinden birkaç gün sonra İspanya ile gizli barış görüşmelerine başlarken, Hollandalıları bir İngiliz ordusuyla yüzeyde destekleme stratejisi, Hollandalıların savaşmasını isteyen ve bekledikleri Leicester'la mutlaka anlaşmazlık içinde olmalıydı. aktif kampanya. Öte yandan Elizabeth, "her ne pahasına olursa olsun düşmanla herhangi bir kararlı eylemden kaçınmasını" istedi. Elizabeth'i, Hollanda Eyaletlerinden Genel Vali görevini kabul ederek öfkelendirdi . Elizabeth bunu, şimdiye kadar hep reddettiği Hollanda üzerindeki egemenliği kabul etmeye zorlamak için bir Hollandalı hile olarak gördü. Leicester'a yazdı:
Kendi kendimize yetiştirilen ve bizim tarafımızdan olağanüstü derecede tercih edilen bir adamın, bu topraklardaki diğer herhangi bir konunun ötesinde, bu kadar alçakça bir şekilde emrimizi bir nedenle çiğneyeceğini asla hayal edemezdik (deneyimden düşmüş olsaydık). bu bizi şereflendirir ... Ve bu nedenle bizim açık zevkimiz ve buyruğumuz, tüm gecikmeler ve mazeretler, bağlılığınızın görevine itaat edersiniz ve buradaki hamilinin sizi bizim için yönlendireceği her şeyi yerine getirirsiniz. isim. Ne olursa olsun, başarısız olmazsın, çünkü tam tersini en büyük tehlikede cevaplayacaksın.
Elizabeth'in "emri", temsilcisinin, Leicester'in yakınında durmak zorunda kaldığı Hollanda Danıştayının önünde onaylamama mektuplarını alenen okumasıydı. "Korgeneral" in bu alenen aşağılaması, İspanya ile ayrı bir barış için devam eden görüşmeleriyle birleştiğinde, Hollandalılar arasındaki konumunu geri döndürülemez şekilde baltaladı. Elizabeth'in açlıktan ölmek üzere olan askerlerine vaat edilen fonları göndermeyi defalarca reddetmesi askeri harekâtı ciddi şekilde engelledi. Kendini davaya adama konusundaki isteksizliği, Leicester'in siyasi ve askeri bir lider olarak kendi eksiklikleri ve Hollanda siyasetinin hizip dolu ve kaotik durumu kampanyanın başarısızlığına yol açtı. Leicester nihayet Aralık 1587'de görevinden istifa etti.
İspanyol Armada
Bu arada, Sir Francis Drake İspanya limanlarına ve gemilere karşı büyük bir yolculuk üstlenmiş olduğu Karayip 1585 yılında ve 1587 yılında 1586'da o yapılan başarılı bir baskın üzerine Cádiz'de savaş gemilerinin İspanyol filosu yönelik tahrip, İngiltere Kurumsal Philip II olarak, savaşı İngiltere'ye götürmeye karar vermişti.
12 Temmuz 1588'de, büyük bir gemi filosu olan İspanyol Armadası , kanala yelken açtı ve Parma Dükü komutasındaki bir İspanyol işgal kuvvetini Hollanda'dan güneydoğu İngiltere kıyılarına götürmeyi planladı. Yanlış hesaplama, talihsizlik ve 29 Temmuz'da Gravelines açıklarında İngiliz ateş gemilerinin saldırısının bir kombinasyonu , İspanyol gemilerini kuzeydoğuya dağıtan Armada'yı mağlup etti. Armada, İrlanda kıyılarındaki feci kayıpların ardından (bazı gemiler Kuzey Denizi yoluyla İspanya'ya geri dönmeye çalıştıktan sonra ve daha sonra İrlanda'nın batı kıyısını geçerek güneye geri döndükten sonra) parçalanmış kalıntılar halinde İspanya'ya döndü. Armada'nın kaderinden habersiz İngiliz milisleri, Leicester Kontu'nun komutası altında ülkeyi savunmak için toplandı. Elizabeth'i 8 Ağustos'ta Essex'teki Tilbury'deki birliklerini incelemeye davet etti . Beyaz kadife bir elbisenin üzerine gümüş bir göğüs zırhı takarak, en ünlü konuşmalarından birinde onlara seslendi :
Sevgi dolu halkım, güvenliğimize dikkat eden bazıları tarafından, ihanet korkusuyla silahlı kalabalığa nasıl bağlı olduğumuza dikkat etmemiz için ikna olduk; ama sizi temin ederim, sadık ve sevgi dolu insanlarıma güvenmemek için yaşamak istemiyorum ... Vücudum olduğunu biliyorum ama zayıf ve zayıf bir kadın, ama bir kralın ve bir kralın kalbi ve midesine sahibim İngiltere'ye de bakın ve Parma veya İspanya'nın veya herhangi bir Avrupa Prensinin krallığımın sınırlarını işgal etmeye cesaret etmesi gerektiğini kötü bir şekilde küçümseyin.
Hiçbir işgal gelmeyince millet sevindi. Elizabeth'in St Paul Katedrali'ndeki bir şükran töreni alayı , bir gösteri olarak taç giyme törenine rakip oldu. Donanmanın yenilgisi hem Elizabeth hem de Protestan İngiltere için güçlü bir propaganda zaferiydi. İngilizler, teslimatlarını Tanrı'nın lütfunun ve bakire bir kraliçe altında ulusun dokunulmazlığının bir sembolü olarak aldılar. Bununla birlikte, zafer, devam eden ve genellikle İspanya'nın lehine olan savaşta bir dönüm noktası değildi. İspanyollar hala Hollanda'nın güney eyaletlerini kontrol ediyordu ve işgal tehdidi devam etti. Sir Walter Raleigh , ölümünden sonra Elizabeth'in ihtiyatının İspanya'ya karşı savaşı engellediğini iddia etti:
Rahmetli kraliçe, yazarlarına yaptığı gibi savaş adamlarına inanmış olsaydı, zamanında bu büyük imparatorluğu parçalara ayırmış ve eski zamanlarda olduğu gibi incir ve portakal kralları yapmıştık. Ancak Majesteleri her şeyi yarı yarıya yaptı ve küçük istilalarla İspanyollara kendini nasıl savunacağını ve kendi zayıflığını nasıl göreceğini öğretti.
Bazı tarihçiler Elizabeth'i benzer gerekçelerle eleştirse de, Raleigh'in kararı daha çok haksız olarak değerlendirildi. Elizabeth'in komutanlarına çok fazla güvenmemek için iyi bir sebebi vardı. Komutanlarına, kendi deyimiyle, kendi deyimiyle, "övünme havasıyla nakledilme" eğilimindeydi.
İspanyol Armadası'ndan bir yıl sonra, 1589'da Elizabeth , Amiral olarak Sir Francis Drake ve general olarak Sir John Norreys önderliğinde 23.375 adam ve 150 gemi ile İngiliz Armada veya Counter Armada'yı İspanya'ya gönderdi . İngiliz filosu 11.000-15.000 ölüm, yaralanma veya hastalıktan ölme ve 40 geminin batması veya esir alınmasıyla feci bir yenilgiye uğradı. İngiltere'nin İspanyol Armadası'nın yok edilmesiyle kazandığı avantaj kaybedildi ve İspanyol zaferi , önümüzdeki on yıl boyunca II . Philip'in deniz gücünün yeniden canlanmasına işaret etti .
Fransa
Protestan Henry IV , 1589'da Fransız tahtını miras aldığında , Elizabeth ona askeri destek gönderdi. 1563'te Le Havre'den geri çekilmesinden bu yana Fransa'ya ilk girişimi oldu. Henry'nin mirası, Katolik Ligi ve II. Philip tarafından şiddetle itiraz edildi ve Elizabeth, kanal limanlarının İspanyol tarafından ele geçirilmesinden korkuyordu. Fransa'daki sonraki İngiliz kampanyaları ise düzensiz ve etkisizdi. Elizabeth'in emirlerini büyük ölçüde görmezden gelen Lord Willoughby , 4000 kişilik bir orduyla Kuzey Fransa'da pek etkili olmadı. Aralık 1589'da askerlerinin yarısını kaybetmiş olarak kargaşa içinde geri çekildi. 1591'de 3.000 adamı Brittany'ye götüren John Norreys'in kampanyası daha da büyük bir felaketti. Tüm bu keşif gezilerine gelince, Elizabeth komutanların talep ettiği erzak ve takviye kuvvetlerine yatırım yapmak istemiyordu. Norreys, daha fazla destek için şahsen yalvarmak için Londra'ya gitti. Onun yokluğunda, Katolik Lig ordusu neredeyse onun ordusunun kalıntıları tahrip Craon , kuzey-batı Fransa'da Mayıs 1591. yılında Temmuz içinde, Elizabeth altında başka bir kuvvet gönderdi Robert Devereux, Essex 2 Earl kuşatan yardım Henry IV, Rouen . Sonuç da aynı derecede kasvetliydi. Essex hiçbir şey başaramadı ve Ocak 1592'de eve döndü. Henry, kuşatmayı Nisan ayında terk etti. Her zamanki gibi Elizabeth, yurtdışına çıktıklarında komutanları üzerinde kontrol sahibi değildi. Essex için "Nerede, ne yapıyor, ne yapacak," diye yazdı Essex, "biz cahiliz".
İrlanda
İrlanda iki krallığından biri olmasına rağmen, Elizabeth, Katolikliğe bağlı olan ve otoritesine meydan okumaya ve düşmanlarıyla komplo kurmaya istekli, düşmanca ve yer yer özerk bir İrlandalı nüfusla karşı karşıya kaldı. Buradaki politikası, saray mensuplarına toprak vermek ve isyancıların İspanya'ya İngiltere'ye saldırmak için bir üs sağlamasını önlemekti. Bir dizi ayaklanma sırasında, kraliyet güçleri kavurucu toprak taktikleri uyguladılar , toprağı yaktılar ve erkek, kadın ve çocukları katlettiler. 1582'de Desmond'un 15. Kontu Gerald FitzGerald liderliğindeki Munster'da meydana gelen isyan sırasında tahmini 30.000 İrlandalı açlıktan öldü. Şair ve sömürgeci Edmund Spenser , kurbanların "herhangi bir taşlı kalp aynı şeyi mahvedecek kadar sefil duruma getirildiğini" yazdı. Elizabeth komutanlarına İrlandalılara, "bu kaba ve barbar ulusa" iyi davranılmasını tavsiye etti; ancak komutanları, güç ve kan dökmek otoriter amaçlarına hizmet ettiğinde pişmanlık duymadılar .
Elizabeth, 1594 ve 1603 yılları arasında İrlanda'daki en sert sınavını , Tyrone Kontu , isyancı lider Hugh O'Neill'i destekleyen İspanya ile düşmanlıkların zirvesinde olan Dokuz Yıl Savaşları sırasında karşı karşıya kaldı . Elizabeth, 1599 baharında isyanı bastırması için Essex'in 2. Kontu Robert Devereux'u gönderdi . Hayal kırıklığına uğrayarak, çok az ilerleme kaydetti ve emirlerine karşı çıkarak İngiltere'ye döndü. Yerine isyancıları yenmesi üç yıl süren Lord Mountjoy Charles Blount aldı. O'Neill, Elizabeth'in ölümünden birkaç gün sonra, 1603'te nihayet teslim oldu. Kısa süre sonra İngiltere ile İspanya arasında bir barış antlaşması imzalandı.
Rusya
Elizabeth , ilk olarak üvey kardeşi Edward VI tarafından kurulan Rusya Çarlığı ile diplomatik ilişkileri sürdürmeye devam etti . Çar, askeri bir ittifak olasılığından ziyade ticarete odaklanmasından sık sık rahatsız olsa da , Korkunç İvan'a sık sık dostane terimlerle yazıyordu . Hatta Çar ona bir kez teklifte bulundu ve daha sonraki hükümdarlığı sırasında, yönetimi tehlikeye atılırsa İngiltere'de sığınma hakkı verilmesi için bir garanti istedi. Kariyerine Muscovy Company'nin temsilcisi olarak başlayan İngiliz tüccar ve kaşif Anthony Jenkinson , kraliçenin Korkunç İvan'ın sarayındaki özel elçisi oldu. Ivan'ın 1584'te ölümü üzerine, yerine daha az hırslı oğlu Feodor geçti . Feodor, babasının aksine İngiltere ile münhasır ticaret haklarını sürdürme konusunda hiç hevesli değildi. Feodor, krallığının tüm yabancılara açık olduğunu ilan etti ve Ivan'ın iddiasına müsamaha gösteren İngiliz büyükelçisi Sir Jerome Bowes'ı görevden aldı. Elizabeth yeni bir büyükelçi, Dr. Giles Fletcher'ı, naip Boris Godunov'dan Çarı yeniden düşünmeye ikna etmesini talep etmek için gönderdi. Fletcher, Feodor'a hitap ettiği ve pek çok unvanından ikisinin çıkarılması nedeniyle müzakereler başarısız oldu. Elizabeth, yarı çekici, yarı sitem dolu mektuplarla Feodor'a başvurmaya devam etti. Feodor'un babası tarafından teklif edildiğinde yapmayı reddettiği, ancak geri çevrildiği bir ittifak önerdi.
Müslüman devletler
Elizabeth döneminde İngiltere ile Berberi devletleri arasında ticari ve diplomatik ilişkiler gelişti . İngiltere , İspanya'ya karşı Fas ile ticaret ilişkisi kurdu ve Papalık yasağına rağmen Fas şekeri karşılığında zırh, cephane, kereste ve metal sattı . 1600 yılında , Faslı hükümdar Mulai Ahmad al-Mansur'un baş sekreteri Abd el-Ouahed ben Messaoud , İspanya'ya karşı bir İngiliz-Fas ittifakını müzakere etmek için Kraliçe I. Elizabeth mahkemesinin büyükelçisi olarak İngiltere'yi ziyaret etti . Elizabeth "Fas'a cephane malzemeleri satmayı kabul etti ve o ve Mulai Ahmad al-Mansur İspanyollara karşı ortak bir operasyon düzenlemek hakkında sürekli konuştular". Ancak tartışmalar sonuçsuz kaldı ve her iki yönetici de büyükelçilikten iki yıl sonra öldü.
Diplomatik ilişkiler de ile kuruldu Osmanlı ve kiralama ile Levant Şirketi ve ilk İngiliz büyükelçisinin sevk Porte , William Harborne ilk defa 1578 yılında, Antlaşması'dır 1580 Sayısız elçileri imzalanan iki yöne sevk edildi ve Elizabeth ile Sultan III . Murad arasında epistolar alışverişler oldu . Bir yazışmada Murad, İslam ve Protestanlığın "her ikisi de putlara tapmayı reddettiği için Roma Katolikliği ile olduğundan çok daha fazla ortak yönleri " olduğu fikrini öne sürdü ve İngiltere ile Osmanlı İmparatorluğu arasında bir ittifak olduğunu savundu. Katolik Avrupa'nın dehşetine rağmen İngiltere, Osmanlı İmparatorluğu'na kalay ve kurşun (top atma için) ve mühimmat ihraç etti ve Elizabeth , Francis Walsingham lobi yaptığı için 1585'te İspanya ile savaşın patlak vermesi sırasında III.Murad ile ortak askeri operasyonları ciddi şekilde tartıştı. ortak İspanyol düşmanına karşı doğrudan bir Osmanlı askeri müdahalesi için.
Amerika
1583'te Sör Humphrey Gilbert , Newfoundland'de bir koloni kurmak için batıya gitti. İngiltere'ye asla dönmedi. Gilbert'in akrabası Sir Walter Raleigh , Atlantik Kıyısı'nı keşfetti ve Virginia topraklarını talep etti , belki de "Bakire Kraliçe" Elizabeth'in onuruna. Bu bölge, New England'dan Carolinas'a kadar uzanan bugünkü Virginia eyaletinden çok daha büyüktü. 1585'te Raleigh, küçük bir grup insanla Virginia'ya döndü. Bugünkü Kuzey Carolina dışındaki Roanoke adasına indiler . İlk koloninin başarısızlığından sonra, Raleigh başka bir grubu işe aldı ve John White'ı komutaya verdi. Raleigh 1590'da geri döndüğünde, bıraktığı Roanoke Kolonisinden hiçbir iz yoktu, ancak Kuzey Amerika'daki ilk İngiliz Yerleşimi idi.
Doğu Hindistan Şirketi
Doğu Hindistan Şirketi Hint Okyanusu bölgesinde ve Çin'de ticaret kurdu ve 15 yıllık bir süre için Aralık 1600. 31 Kraliçe Elizabeth ten tüzüğünü alındı, şirket Doğu bütün ülkeleri ile İngiliz tekeli uzun verildi Ümit Burnu ve Macellan Boğazı'nın Batısı. Sör James Lancaster , 1601 yılında ilk seferin komutanlığını yaptı. Şirket sonunda 18. ve 19. yüzyıllarda dünya ticaretinin yarısını ve Hindistan'daki önemli toprakları kontrol etti.
Sonraki yıllar
1588'de İspanyol Armadası'nın yenilgisinden sonraki dönem, Elizabeth için saltanatının sonuna kadar süren yeni zorluklar getirdi. İspanya ve İrlanda ile çatışmalar devam etti, vergi yükü ağırlaştı ve ekonomi, zayıf hasat ve savaşın maliyetinden etkilendi. Fiyatlar yükseldi ve yaşam standardı düştü. Bu süre zarfında, Katoliklere yönelik baskı yoğunlaştı ve Elizabeth, 1591'de Katolik ev sahiplerini sorgulama ve izleme komisyonlarına yetki verdi. Barış ve refah yanılsamasını sürdürmek için, iç casuslara ve propagandaya giderek daha fazla güveniyordu. Son yıllarında artan eleştiriler, halkın ona olan sevgisindeki düşüşü yansıtıyordu.
Elizabeth'in bu "ikinci saltanatı" nın nedenlerinden biri, bazen de denildiği gibi, Elizabeth'in yönetim organı olan 1590'larda özel konseyinin değişen karakteriydi. Yeni bir nesil iktidardaydı. Lord Burghley haricinde, en önemli politikacılar 1590 civarında ölmüştü: 1588'de Leicester Kontu; 1590'da Sir Francis Walsingham; ve Sir Christopher Hatton 1591'de. Hükümette 1590'lardan önce kayda değer bir biçimde var olmayan hizipsel çekişme, şimdi onun alamet-i farikası haline geldi. Bir acı rekabet arasında ortaya çıkan Essex Kontu ve Robert Cecil , Lord Burghley ve kendi taraftarlarının oğlu ve devlet gölgelendi siyasette en güçlü pozisyonlara mücadelesi. Kraliçenin kişisel otoritesi, güvendiği hekimi Dr. Lopez'in 1594'teki ilişkisinde gösterildiği gibi azalmaktaydı. Essex Kontu tarafından haksız yere ihanetle suçlandığında, tutuklanmasına kızmış olmasına ve suçluluğuna inanmamış gibi görünmesine rağmen idamını engelleyemedi.
Elizabeth, saltanatının son yıllarında, bir savaş zamanında Parlamento'dan daha fazla sübvansiyon istemek yerine, tekellerin maliyetsiz bir himaye sistemi olarak verilmesine güvenmeye başladı. Bu uygulama kısa sürede fiyat sabitlemeye , saraylıların halkın pahasına zenginleşmesine ve yaygın bir kızgınlığa yol açtı . Bu, 1601 parlamentosu sırasında Avam Kamarası'nda ajitasyonla doruğa ulaştı . 30 Kasım 1601'de Whitehall Sarayı'nda 140 üyeli bir milletvekiline yaptığı ünlü " Altın Konuşma " da Elizabeth, ihlallerden habersiz olduğunu iddia etti ve vaatlerle üyeleri kazandı. ve her zamanki duygulara hitap ediyor:
Egemenini, kasıtlı olarak değil cehaletle düşmüş olabilecekleri hata hatasından koruyan, neyi hak ettiklerini biliyoruz, yine de tahmin edebilirsiniz. Ve bizim için hiçbir şey tebaamızın kalplerinin sevgi ile korunmasından daha değerli olmadığından, özgürlüğümüzün istismarcıları, halkımızın haydutları, yoksulların hırsızları bize söylenmemiş olsaydı, ne kadar haksız bir şüpheye maruz kalabilirdik? !
Bununla birlikte, aynı ekonomik ve politik belirsizlik dönemi, İngiltere'de emsalsiz bir edebi çiçeklenme yarattı. Yeni bir edebi hareketin ilk belirtileri ile, Elizabeth'in saltanatının ikinci on yılın sonunda ortaya çıkmıştı John Lyly 'ın Euphues ve Edmund Spenser ' ın Shepheardes Takvim'de , 1590s sırasında 1578 yılında büyük isimlerden bazılarını İngiliz edebiyatı William Shakespeare ve Christopher Marlowe dahil olmak üzere olgunluklarına girdi . Jakoben dönemine devam eden İngiliz tiyatrosu zirveye ulaşacaktı. Büyük Elizabeth dönemi kavramı büyük ölçüde Elizabeth'in hükümdarlığı döneminde aktif olan inşaatçılara, oyun yazarlarına, şairlere ve müzisyenlere bağlıdır. Hiçbir zaman sanatın büyük patronu olmayan kraliçeye çok az şey borçluydular.
Elizabeth yaşlandıkça imajı yavaş yavaş değişti. O olarak tasvir edilmiştir Belphoebe veya ASTRAEA ve Armada sonra, sıra Gloriana , ebediyen genç Peri QueenE ait Edmund Spenser şiirindeki. Elizabeth, Edmund Spenser'a emekli maaşı verdi , çünkü bu onun için alışılmadık bir durumdu, işini sevdiğini gösteriyor. Boyanmış portreleri daha az gerçekçi hale geldi ve daha çok onun olduğundan çok daha genç görünmesini sağlayan bir dizi esrarengiz simge haline geldi . Aslında, cildi 1562'de çiçek hastalığı nedeniyle yaralanmış , yarı kel kalmış ve peruk ve kozmetiklere bağımlı kalmıştır . Tatlı sevgisi ve diş hekimi korkusu, ciddi diş çürümelerine ve kayıplarına o kadar katkıda bulundu ki, yabancı elçiler konuşmasını anlamakta zorlandı. Fransa'nın 4. Henry'sinden Olağanüstü Büyükelçi André Hurault de Maisse, kraliçeyle bir dinleyicinin "dişlerinin çok sarı ve eşit olmadığını ... ve sol tarafta sağdakinden daha az olduğunu fark etti. eksik, bu yüzden hızlı konuştuğunda kişi onu kolayca anlayamaz. " Yine de ekledi, "Onun figürü ne yaparsa yapsın güzel, uzun ve zarif; her ne kadar olursa olsun haysiyetini koruyor, ancak alçakgönüllülükle ve nezaketle karşı koyuyor." Sir Walter Raleigh ona "zamanın şaşırttığı bir kadın" dedi.
Elizabeth'in güzelliği ne kadar azalırsa, saraylıları onu o kadar çok övüyordu. Elizabeth rolü oynadığı için mutluydu, ancak hayatının son on yılında kendi performansına inanmaya başlaması olasıdır. Leicester'ın üvey oğlu Essex Kontu, sevimli ama huysuz genç Robert Devereux'a düşkün ve hoşgörülü oldu ve onunla birlikte onu affettiği özgürlükler aldı. Artan sorumsuzluk siciline rağmen onu defalarca askeri görevlere atadı. Essex'in 1599'da İrlanda'daki komutanlığını bırakmasının ardından Elizabeth, onu ev hapsine aldı ve ertesi yıl onu tekellerinden mahrum etti. Kont, Şubat 1601'de Londra'da bir isyan çıkarmaya çalıştı. Kraliçeyi ele geçirmek niyetindeydi, ancak çok azı desteğini aldı ve 25 Şubat'ta başı kesildi. Elizabeth, kendi yanlış yargılarının bu olayların kısmen sorumlusu olduğunu biliyordu. 1602'de bir gözlemci şöyle yazdı: "Onun zevki karanlıkta oturmak ve bazen Essex'i haykırmak için gözyaşı dökmek."
Ölüm
Elizabeth'in kıdemli danışmanı, 1. Baron Burghley , William Cecil, 4 Ağustos 1598'de öldü. Siyasi görevi, kısa süre sonra hükümetin lideri olacak olan oğlu Robert Cecil'e geçti . Ele aldığı görevlerden biri, sorunsuz bir ardıllığa giden yolu hazırlamaktı . Elizabeth asla halefinin adını vermeyeceği için Cecil gizlice ilerlemek zorunda kaldı. Bu nedenle , güçlü ancak tanınmayan bir iddiası olan İskoçya'dan James VI ile kodlu bir müzakereye girdi . Cecil, sabırsız James'e Elizabeth'i mizah etmek ve "cinsiyeti ve kalitesi için hiçbir şey gereksiz iftiralar ya da kendi eylemlerinde fazla merak kadar uygunsuz olmayan en yükseklerin kalbini güvence altına alması" için koçluk yaptı. Tavsiye işe yaradı. James'in tonu Elizabeth'i memnun etti ve şu cevabı verdi: "Şüphe etmeyeceksin, ama son mektupların o kadar kabul edilebilir ki, teşekkürlerim aynısı olamaz, ama onları minnettar bir şekilde sana teslim et." Tarihçi J. E. Neale'in görüşüne göre Elizabeth, dileklerini James'e açıkça beyan etmemiş olabilir, ancak onları "örtülü olsa da açık sözlerle" duyurmuştu.
Kraliçe'nin sağlığı 1602 sonbaharına kadar, arkadaşları arasında bir dizi ölümün onu şiddetli bir depresyona sürüklediği zamana kadar adil kaldı. Şubat 1603'te, kuzeni ve yakın arkadaşı Lady Knollys'in yeğeni olan Nottingham Kontesi Catherine Carey'in ölümü büyük bir darbe oldu. Mart ayında Elizabeth hastalandı ve "sabit ve kaldırılamaz bir melankoli" içinde kaldı ve saatlerce bir minder üzerinde hareketsiz oturdu. Robert Cecil ona yatması gerektiğini söylediğinde, tersledi: "Prensler için kullanılacak bir kelime olmamalı, küçük adam." 24 Mart 1603'te Richmond Sarayı'nda sabah saat iki ile üç arasında öldü . Birkaç saat sonra Cecil ve konsey planlarını harekete geçirdi ve İngiltere Kralı James ilan etti.
Aşağıdaki, 1603 yılında meydana gelen olarak Kraliçenin ölümü kaydetmek için normatif hale gelmiştir iken İngiliz takvim reformu İngiltere gözlenen zamanda 1750'lerde yılbaşını 25 Mart'ta, yaygın olarak bilinen Lady Day . Böylece Elizabeth, eski takvimde 1602 yılının son gününde öldü. Modern kural, yıl için yeniyi kullanırken tarih ve ay için eski takvimi kullanmaktır.
Elizabeth'in tabutu, meşalelerle aydınlatılmış bir mavnayla gece nehirden aşağı Whitehall'a götürüldü . 28 Nisan'daki cenazesinde tabut, siyah kadife ile asılan dört atın çektiği bir cenaze arabası ile Westminster Abbey'e götürüldü . Tarihçi John Stow'un sözleriyle :
Westminster, sokaklarında, evlerinde, pencerelerinde, yollarında ve oluklarında, ölümü görmek için ortaya çıkan her türden insanla doldurulmuştu ve heykelinin tabutun üzerinde yattığını gördüklerinde, böyle genel bir iç çekiş, inilti ve İnsanın hatırasında görülmemiş ya da bilinmemiş gibi ağlamak.
Elizabeth, üvey kız kardeşi Mary I ile paylaşılan bir mezarda Westminster Abbey'de toprağa verildi. Mezarlarının üzerindeki Latince yazıt, "Regno consortes & urna, hic obdormimus Elizabetha et Maria sorores, in spe resurrectionis", "Consorts in krallık ve mezar, burada uyuyoruz, Elizabeth ve Mary, kız kardeşler, dirilme umuduyla. "
Eski
Elizabeth deneklerinin çoğu tarafından üzüldü, ancak diğerleri onun ölümüyle rahatladı. Kral James'in beklentileri yüksek başladı ama sonra geriledi, bu nedenle 1620'lerde Elizabeth kültünde nostaljik bir canlanma yaşandı. Elizabeth, Protestan davasının bir kahramanı ve altın çağın hükümdarı olarak övüldü. James, yozlaşmış bir mahkemeye başkanlık eden bir Katolik sempatizanı olarak tasvir edildi. Elizabeth'in saltanatının sonlarına doğru, hizipçiliğin, askeri ve ekonomik zorlukların arka planına karşı geliştirdiği zaferci imaj, itibarı değerine alındı ve itibarı şişirildi. Gloucester Piskoposu Godfrey Goodman şöyle hatırladı: "Bir İskoç hükümeti deneyimi yaşadığımızda, Kraliçe yeniden canlanıyor gibiydi. Sonra hafızası çok büyümüştü." Elizabeth'in hükümdarlığı, kraliyet, kilise ve parlamentonun anayasal dengede çalıştığı bir dönem olarak idealize edildi.
17. yüzyılın başlarında Protestan hayranları tarafından boyanmış Elizabeth resmi, kalıcı ve etkili oldu. Onun hafızası, Napolyon Savaşları sırasında, ulus tekrar istilanın eşiğine geldiğinde yeniden canlandı . Gelen Viktoryen dönemde , Elizabeth efsane günün emperyal ideoloji adapte edildi ve 20. yüzyılın ortalarında yer Elizabeth yabancı tehdide ulusal direniş romantik sembolü oldu. JE Neale (1934) ve AL Rowse (1950) gibi o dönemin tarihçileri Elizabeth'in saltanatını ilerlemenin altın çağı olarak yorumladılar. Neale ve Rowse ayrıca Kraliçeyi kişisel olarak idealleştirdiler: Her zaman her şeyi doğru yaptı; daha hoş olmayan özellikleri göz ardı edildi veya stres belirtileri olarak açıklandı.
Ancak son tarihçiler Elizabeth hakkında daha karmaşık bir görüşe sahipler. Saltanatı, Armada'nın yenilgisi ve 1587 ve 1596'da Cádiz'de olduğu gibi İspanyollara karşı başarılı baskınlarla ünlüdür, ancak bazı tarihçiler karada ve denizde askeri başarısızlıklara işaret etmektedir. İrlanda'da Elizabeth'in güçleri sonuçta galip geldi, ancak taktikleri onun rekorunu kırdı. Protestan ulusların İspanya ve Habsburglara karşı cesur bir savunucusu olmaktan ziyade, dış politikalarında daha çok ihtiyatlı olarak görülüyor. Yabancı Protestanlara çok sınırlı yardım teklif etti ve komutanlarına yurtdışında bir fark yaratmak için para sağlamadı.
Elizabeth, ulusal kimliğin şekillenmesine yardımcı olan ve bugün de yerinde kalan bir İngiliz kilisesi kurdu. Daha sonra Protestan bir kahraman olarak onu övenler, Katolik kökenli tüm uygulamaları İngiltere Kilisesi'nden bırakmayı reddetti. Tarihçiler, onun zamanında katı Protestanların 1559'daki Yerleşim ve Tekdüzelik Yasalarını bir uzlaşma olarak gördüklerini belirtiyorlar . Aslında Elizabeth, inancın kişisel olduğuna inanıyordu ve Francis Bacon'un dediği gibi, "erkeklerin kalplerine ve gizli düşüncelerine pencere açmak" istemiyordu.
Elizabeth büyük ölçüde savunmacı bir dış politika izlemesine rağmen, hükümdarlığı İngiltere'nin yurtdışındaki statüsünü yükseltti. Papa V. Sixtus , "O sadece bir kadın, yarım bir adanın tek metresi," diye hayret etti , "ama yine de kendisini İspanya, Fransa, İmparatorluk tarafından korkutuyor". Elizabeth döneminde, Hıristiyan endlemi parçalandıkça ulus yeni bir özgüven ve egemenlik duygusu kazandı . Elizabeth, bir hükümdarın halkın rızasıyla yönetildiğini fark eden ilk Tudor'du. Bu nedenle, ona gerçeği söylemek için güvenebileceği parlamento ve danışmanlarla birlikte çalıştı - Stuart haleflerinin takip edemediği bir hükümet tarzı. Bazı tarihçiler onu şanslı olarak nitelendirdi; Tanrı'nın onu koruduğuna inanıyordu. "Sadece İngiliz" olmakla gurur duyan Elizabeth, Tanrı'ya, dürüst tavsiyeye ve yönetiminin başarısı için tebaasının sevgisine güveniyordu. Bir duada, Tanrı'ya şükrediyor ki:
[Bir zamanda] şiddetli zulümlerle savaşların ve ayaklanmaların etrafımdaki hemen hemen tüm kralları ve ülkeleri kızdırdığı bir zamanda, saltanatım barışçıl bir hale geldi ve krallığım senin acı çeken Kilise için bir hazne oldu. Halkımın sevgisi sağlam göründü ve düşmanlarımın cihazları hüsrana uğradı.
Soy ağacı
Ayrıca bakınız
- Erken modern Britanya
- İngiliz Rönesansı
- İngiltere Elizabeth I Portresi
- İngiltere Elizabeth I envanteri
- Protestan reformu
- İngiltere Kraliyet Silahları
- Kanada'da Kraliçe I. Elizabeth için kraliyet isimleri
- İngiltere Kraliyet Standartları
- Tudor dönemi
- Birleşik Krallık'ta Anti-Katoliklik
Notlar
Referanslar
daha fazla okuma


Vikikaynak'ın , İngiltere'den I. Elizabeth tarafından yazılmış orijinal çalışmaları vardır


.
|Vikisözün ilgili alıntılar vardır: Elizabeth I|
|Wikimedia Commons, İngiltere Kralı I. Elizabeth ile ilgili medyaya sahiptir .|
- Kraliçe I. Elizabeth portreleri de Ulusal Portre Galerisi, Londra
- Elizabeth I tarafından Project Gutenberg'de Çalışmalar
- I. Elizabeth tarafından veya yaklaşık İşleri at Internet Archive
- Elizabeth I tarafından LibriVox'ta çalışır (kamuya açık sesli kitaplar)


Elizabeth IBorn: 7 Eylül 1533 Ölüm: 24 Mart 1603
|Regnal başlıkları|
|Önceki Halleri


Mary I ve Philip


İngiltere Kraliçesi ve İrlanda


1558-1603
|James I tarafından başarıldı

