Uzaktan çalışma çağında üretkenlik paranoyası: çalışanlar meşgul görünmek için zaman harcıyor?
Uzak çalışanların ofise geri çağrılmak istemedikçe üretken olduklarını daha fazla kanıtlamaları gerektiğine dair artan bir endişe var.
Uzaktan çalışma her zaman ucuz tropik bir ülkede dijital göçebeler gibi yaşamak zorunda olan şanslı bir azınlığa mahsus romantik bir yaşam tarzı olarak görüldü. Ancak, ardından gelen evde kalma emirleriyle birlikte pandemi, işleri biraz çevrimiçi zaman içeren neredeyse herkesi birdenbire tam zamanlı uzaktan çalışanlara dönüştürdü.
Birçok yönden bu, iş ve insan kaynakları dünyasındaki en büyük doğal deneylerden biri olacaktı. Yöneticiler, akıllarında dolaşan kapsayıcı bir soruyla öfkeden kudurmuşlardı: Şimdi üretkenlik ne kadar berbat olacak?
Ancak tam tersi oldu ve pandemi sırasında işgücü verimliliği gerçekten arttı.
Uluslararası Çalışma Örgütü tarafından yapılan bir araştırmaya göre, dünyanın çalışılan saat başına üretimi 2020’de yaklaşık %5 arttı. Bu, 2005 ile 2019 arasında ölçülen %2,4’lük uzun vadeli ortalama yıllık oranın iki katından fazla.
Aslında, pandemiden önce bile, uzaktan çalışmanın üretkenlik artışlarına yol açabileceğine dair sağlam kanıtlar vardı. 2014 yılında yapılan bir çalışmada, NASDAQ listesinde yer alan bir şirket, çağrı merkezi çalışanlarını evden veya ofise rastgele atadı. Uzaktan çalışanlar %13 performans artışı ve %50 daha düşük yıpranma oranı elde etti.
Üretkenliğe karşı uzaktan çalışma
Verimlilik, emek, sermaye, arazi, enerji ve diğer maddi olmayan faktörler gibi girdilerin mal ve hizmet üretmek için ne kadar verimli kullanıldığının bir ölçüsüdür. Her yönetici üretkenliği farklı şekilde ölçme eğiliminde olacaktır, ancak buna bakmanın basit bir yolu, ister bir montaj hattından çıkan ürün sayısı, ister bir sigorta şirketi tarafından çözülen talep sayısı veya sadece miktar olsun, çalışılan saat başına çıktının nasıl değiştiğidir. bir şirket tarafından işçi başına elde edilen gelir.
Verimliliği sabit tutmak ve hatta iyileştirmek için şirketler, altyapıya büyük yatırımlar yapmak, bulut telefon sistemleri gibi yeni iletişim teknolojilerini benimsemek , çalışanların güvenliğini ve sağlığını iyileştirmek veya daha verimli iş uygulamaları uygulamak zorunda kaldı.
Ancak birçok işletmenin üretkenlik kazanımları elde etmesine rağmen, birçok şirketin üst yönetimi arasında bu kazanımların uzun sürmeyeceğine ve tersine dönüşün kaçınılmaz olduğuna dair artan bir endişe var. Bu nedenle, bir yıl veya daha fazla “evden çalışmaktan” keyif alan birçok çalışanın artık ofise gelmeleri gerektiğine dair bildirimler aldığını görüyoruz. Bazı yöneticiler, çalışanların haftada bir, iki hatta üç gün ofise geldiği bir ‘hibrit’ sistem isterken, diğerleri önceki statükoya geri dönmek ve tekrar tam zamanlı olarak ofisten çalışmak konusunda ısrar ediyor.
Pekala, doğal olarak beklenebileceği gibi, bu önlemler çalışanların hibrit olsun ya da olmasın evden çalışmaktan vazgeçmek yerine işten ayrılmalarına neden oldu. Yüksek profilli bir örnek, Silikon Vadisi devinin ofise dönüş politikası nedeniyle istifa eden Apple’ın makine öğrenimi direktörü Ian Goodfellow’u içeriyor. Goodfellow’un memnuniyetsizliği, Apple’daki diğer kişiler tarafından da yansıtılıyor; üçüncü taraf bir anket , Apple çalışanlarının %76’sından fazlasının şirketin ofise dönüş planlarından hoşlanmadığını ve %56’sının bu nedenle istifa etmeyi planladığını ortaya koyuyor.
Yine de üretkenlikteki nesnel kazanımlara ve en iyi çalışanlarından bazılarını kaybetme riskine rağmen, birçok yönetici hala çalışanların ofise geri dönmesi gerektiği konusunda kararlı. İtirazları, uzaktan çalışmanın işbirliğini ve şirket kültürünü azalttığı yönünde. JPMorgan Chase & Co.’dan Jamie Dimon bunun “koşuşturmak isteyenler için” işe yaramadığını söyleyecek kadar ileri gitti .
Bu nedenle yöneticiler, çalışanlarının arkalarından tembellik yapmalarından korkarken, çalışanların kendileri aslında daha çok, daha iyi iş yaptıklarına ikna olurlar. Örneğin, 11 ülkede 20.000 kişiyi sorgulayan İş Eğilimi Endeksi Nabız Raporu , sorgulanan yöneticilerin yarısından fazlasının uzaktan çalışmaya geçişten bu yana üretkenliğin düştüğünü söylediğini ve 10 çalışandan 8’inin en az çalıştığını söylediğini ortaya çıkardı. evde oturum açarken olduğu kadar verimli.
Bu, yönetim ve çalışanlar arasında çözülmesi zor olabilecek istenmeyen gerilimlere neden olur. Microsoft’un CEO’su Satya Nadella durumu güzel bir şekilde özetliyor:
BBC’ye verdiği demeçte, “‘Üretkenlik paranoyasını’ aşmalıyız, çünkü elimizdeki tüm veriler, bireysel olarak insanların %80’inden fazlasının kendilerini çok üretken hissettiklerini gösteriyor – ancak yönetimlerinin üretken olmadıklarını düşünmesi dışında,”
Üretkenlik paranoyası ve tiyatro
“Üretkenlik paranoyası”nın komik olmasa da bazı tuhaf yan etkileri de var. Bunlardan biri, uzaktan çalışanların gerçekten evden çok sıkı çalıştıkları izlenimini veren her türlü hileye başvurdukları ‘verimlilik tiyatrosu’. Bu, Slack veya Microsoft Teams’deki durumlarını sık sık güncellemeyi, üretkenlik izleme yazılımının onları boşta olarak kaydetmemesi için farelerini hareket ettirmeyi, gün boyunca farklı iş sohbet kanallarında ‘merhaba’ ve ‘güle güle’ demeyi ve hatta telekonferanslara katılmayı içerir. katılmak için gereklidir.
Neden tüm bu zahmete girelim? Vox , çalışanların gece gündüz çalışmalarına ek olarak, görünür bir şekilde çalıştıklarından emin olmak için her gün ortalama 67 dakika daha harcadıklarını bildiriyor. Bu açıkça streslidir ve birçok kişi tükenmiş hissettiğini bildirmektedir, ancak yine de üretkenliğin düştüğünü ve ‘insanların kaytardığını’ hissederlerse yönetimin onları ofise geri çağıracağından korktukları için bu davranışa devam etmektedirler. Yaklaşan bir durgunluk hayaleti ve kovulma olasılığı da yangını körüklüyor.
Elbette üretkenlik tiyatrosu yeni bir şey değil. Bazı ofis çalışanları, konumlarını veya belki de bir terfiyi güvence altına almak için fazladan yol kat ettikleri izlenimini vermek için her zaman tiyatro oyunlarına başvurmuşlardır. Bazıları ofise önce gelebilir ve oradan en son ayrılanlar olabilir. Diğerleri, sadece fark edilmek için konferans toplantıları sırasında stratejik olarak belirli sorular sorardı.
Ve üretkenlik tiyatrosunun yaygın olmasının bir başka nedeni daha var: sadece işe yarıyor. Bu fenomen, yöneticiler arasında oldukça yaygın olan ve çalışanları ofiste geçirdiklerini gördükleri süre olan ‘yüz yüze’ dayalı olarak değerlendirme eğiliminde oldukları içsel bir önyargıya borçludur. Ancak, ofis içi çalışanların ortalama olarak saat başında yalnızca %39’unu fiilen iş yaparak geçirdikleri düşünülürse, bu pek bir şey ifade etmiyor .
Uzaktan çalışmayı benimsemeyi öğrenen şirketler, daha iyi yetenekleri çekerken daha düşük bir yıpranma oranının keyfini çıkararak fayda sağlayacaktır. Yöneticilere gelince, yakınlık önyargılarını ele almaları ve gelecekte çalışanları nasıl değerlendireceklerini yeniden gözden geçirmeleri iyi olur. İşleri yapmanın eski yolu asla geri gelmeyebilir.