We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
1. Lalibela Kaya Kiliseleri
Lalibela, muhteşem kayaya oyulmuş kiliseleriyle ünlüdür. Taştan inşa edilmek yerine kayaya oyulmuş bu on bir kilisenin her biri kayadan oyulmuş, 40 feet'e kadar kesilmiş ve karmaşık iç kısım büyük bir özenle kesilmiştir.
Binalara erişim kayalık bir merdivenden aşağıdır. Bir kez aşağı, Lalibela kiliseleri bir dizi tünel ve yürüyüş yolu ile birbirine bağlanır.
Etiyopya'daki Tarihi Yerler - Tarih
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
ifatOrta Etiyopya'da 1285'ten 1415'e kadar doğu Shewa'nın verimli yaylalarında gelişen Müslüman devleti. 13. yüzyılın sonlarına doğru, hanedan unvanı Walashma olan bir hükümdar, doğudaki Shewa'nın Müslüman krallıkları üzerinde bir üstünlük kazandı. Yavaş yavaş yeni kurulan Fatajar, Dawaro ve Bale eyaletlerini kazanarak ve Adal eyaleti de dahil olmak üzere çeşitli Shewan ve Afar bölgelerini boyunduruk altına alarak, sonunda Ifat devletini kurmayı başardı.
Alternatif olarak, putperest Damot krallığına ve Etiyopya'nın Hıristiyan krallığına tabi olan ve bazen de bağımsız olan Ifat, -birkaç Müslüman devletin en kuzeyi olarak- aralarında tampon haline geldi ve bazen Etiyopya otoritesinin güneye doğru ilerlemesinin acısını çekti. Etiyopya kralı Amda Tseyon'a karşı savaşan padişahı Hakk ad-Dīn, 1328'de onun tarafından fethedildiğinde, İfat Etiyopya'ya haraç yapıldı. (Bu sırada İfat'ın hakimiyeti doğuya, Zeila limanına kadar uzanıyordu.) Bundan sonra İfat, Etiyopya'ya karşı sürekli isyan halindeydi. Nihayet 1415'te, Sultan S'adad-Dīn yönetimindeki son bağımsızlık girişimi, daha sonra Ifat'ı krallığına ilhak eden Etiyopyalı Yeshak I tarafından engellendiğinde yıkıldı.
Etiyopya'daki Tarihi Yerler - Tarih
Tarihi Rota
Etiyopya'nın ziyaretçiler için başlıca cazibe merkezlerinden biri, Sahra altı Afrika'da benzersiz olan çok sayıda tarihi mekandır. Tarihinin büyük bir kısmı mit ve efsanelerle aşılmaz bir şekilde bağlantılı olsa da, büyük bir kısmı iyi belgelenmiştir. Etiyopya'nın ünlü ve büyüleyici tarihi yerlerinden geçen iyi bilinen yol, sizi Yeha, Axum, Lalibela, Gondar, Bahar Dar ve Harer gibi peri masalı isimlerinin doğal olarak muhteşem dünyasına götürür.
Genel olarak Etiyopya'nın tüm tarihi mekanlarını kapsayan tarihi rota şunları içerir:
Aksum'un arkeolojik ve dini yerleri
Sabeans antik kenti, Yeha (MÖ 5.)
Tigray kaya kiliseleri
Lalibela'nın 13. yüzyıldan kalma kayaya oyulmuş kiliseleri
Gondar'ın 17. yüzyıl kaleleri
Bahir Dar yakınlarındaki Tana Gölü ve ada manastırları
1000 yıllık Müslüman Harer Kasabası
Yakındaki Harar-Dire Dava kasabası.
İçindekiler
Komşu Kenya ve Tanzanya'da benzer keşiflerin yapılmasından yıllar sonra, Etiyopya'da antik hominidlerin varlığına dair kanıtlar 1963 yılına kadar keşfedilmedi. Keşif, Awash yakınlarındaki Kella sahasında bir milyon yıldan daha eski Acheulian taş aletlerini bulan Hollandalı hidrolog Gerrard Dekker tarafından yapıldı. [5] O zamandan beri birçok önemli buluntu Etiyopya'yı paleontolojinin ön saflarına taşıdı. Etiyopya'da bugüne kadar keşfedilen en eski hominid 4.2 milyon yaşında. Ardipithicus ramidus (Ardi) 1994 yılında Tim D. White tarafından bulundu. [6] En iyi bilinen insansı keşif, 1974 yılında Etiyopya'nın Afar bölgesindeki Awash Vadisi'nde Donald Johanson tarafından bulunan Lucy'dir ve en eksiksiz ve en iyi korunmuş olanlardan biridir. yetişkin Australopithecine fosilleri şimdiye kadar ortaya çıkarıldı. Lucy'nin taksonomik adı, Australopithecus afarensis, 'Afar'ın güney maymunu' anlamına gelir ve keşfin yapıldığı Etiyopya bölgesini ifade eder. Lucy'nin 3,2 milyon yıl önce yaşadığı tahmin ediliyor. [7]
Ülkede daha birçok kayda değer fosil bulgusu var. Gona'da 1992 yılında ortaya çıkarılan 2.52 milyon yıllık taş aletler, bunlar dünyanın herhangi bir yerinde keşfedilen en eski aletlerdir. [8] 2010 yılında Shannon McPherron liderliğindeki uluslararası bir ekip tarafından Aşağı Awash Vadisi'nde taş aletle çizilmiş izlerle 3.4 milyon yıllık fosilleşmiş hayvan kemikleri bulundu. dünyanın herhangi bir yerinde bulunan kullanım. [9] 1967'de Richard Leakey tarafından Kibbish'teki Omo nehri yakınında 2004'te bulunan fosiller, Doğu Afrika'daki modern yaşam için en eski tarih olan 195.000 yaşında yeniden düzenlendi. homo sapiens. Homo sapiens idaltu1997 yılında Etiyopya'da Orta Awash'ta bulunan , yaklaşık 160.000 yıl önce yaşadı. [10]
Erken dönem taş uçlu mermili silahların bilinen en eski kanıtlarından bazıları (karakteristik bir silah homo sapiens), ciritlerin veya mızrakların taş uçları 2013 yılında Etiyopya'nın Gademotta bölgesinde keşfedildi ve yaklaşık 279.000 yıl öncesine tarihlendi. [11] 2019'da, yine Etiyopya'da bulunan Aduma'da, 100.000-80.000 yıl öncesine ait Orta Taş Devri'nden kalma karmaşık mermi silahlarına dair başka kanıtlar da bulundu. [12]
Etiyopya'nın en eski kayıtları, Eski Krallık döneminde Eski Mısır'da ortaya çıkıyor. MÖ 3000'den kalma Mısırlı tüccarlar, Nubia veya Kush'un güneyindeki toprakları Punt ve Yam olarak adlandırır. Eski Mısırlılar, Richard Pankhurst'ün iki ülke arasındaki ticaretin Eski Mısır'ın başlangıcından beri var olduğunu belirtmek için yorumladığı mür (Punt'ta bulunur) bulunduruyordu. Firavun kayıtları, aynı zamanda Afrika Boynuzu Bölgesi yazıtlarının değerli bir ürünü olan Birinci ve İkinci hanedanlar kadar erken bir tarihte (M.Ö. Afrika kıyı kuşağından ağaçlar ve devekuşu tüyleri ve Dördüncü Mısır Hanedanlığı'nda (MÖ 2789-2767), Büyük Piramidin kurucusu Cheops'un oğlu hizmetinde bir Punti'den bahsedilir. [13] J. H. Breasted, bu erken ticari ilişkinin Nil ve kollarından (yani Mavi Nil ve Atbara) aşağı kara ticareti yoluyla gerçekleştirilebileceğini öne sürdü. Yunan tarihçi ve coğrafyacı Agatharchides, ilk Mısırlılar arasında denizciliği belgelemişti: "Eski Krallığın müreffeh döneminde, MÖ 30. ve 25. yüzyıllar arasında, nehir yolları düzenli tutuldu ve Mısır gemileri Kızıldeniz'den uzaklara gitti. mür-ülke olarak." [14]
Punt'a bilinen ilk yolculuk, MÖ 25. yüzyılda Firavun Sahure'nin hükümdarlığı altında gerçekleşti. Bununla birlikte, Punt'a yapılan en ünlü keşif gezisi, muhtemelen MÖ 1495 civarında Kraliçe Hatshepsut'un hükümdarlığı sırasında gerçekleşti, çünkü keşif, Thebes'teki Deir el-Bahri tapınağındaki ayrıntılı kabartmalarda kaydedildi. Yazıtlar, mür ağaçları, mür çuvalları, fil dişleri, tütsü, altın, çeşitli parçalanmış odunlar ve egzotik hayvanlar getiren bir ticaret grubunu tasvir ediyor. Bu iki ulus hakkında ayrıntılı bilgi azdır ve konumları ve halklarının etnik ilişkileri hakkında birçok teori vardır. Mısırlılar bazen "kolaylıkla elde edilebilecek çok miktarda altın, fildişi ve mür" nedeniyle Punt Ülkesi'ne "Tanrı'nın Ülkesi" adını verdiler. [15]
Naqadan temaslarının kanıtı Etiyopya ve Ege'den obsidiyen içerir. [16]
Etimoloji Düzenle
Herodot ve Diodorus Siculus gibi antik Yunan tarihçileri, Aethiopia (Αἰθιοπία) kelimesini, eski Mısır'ın hemen güneyinde, özellikle şimdi eski Kush Krallığı olarak bilinen bölgede yaşayan halkları belirtmek için kullandılar. -Günlük Nubia Mısır ve Sudan'da ve genel olarak tüm Sahra Altı Afrika'da. Aethiopia adı, eski Yunanca "Aethiops" (yanmış görünüm) kelimesinden gelir. [17]
Antik çağda Etiyopya adı öncelikle Yukarı Nil vadisinde bulunan ve Mısır'ın güneyinde bulunan ve Kush olarak da adlandırılan modern Sudan ulusuna atıfta bulunmak için ve daha sonra genel olarak Sahra Altı Afrika'ya atıfta bulunmak için kullanılmıştır. [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] Etiyopya olarak tanımlanan Aksum Krallığına yapılan atıflar MS 4. yüzyılın ilk yarısına kadar uzanmaktadır. MS 4. yüzyılda Aksum imparatorluğu tarafından Sudan'daki Kush istilasının ardından. Ezana'nın önceki yazıtı Habaşat ("Habeşistan" kelimesinin kaynağı), Güney Arap alfabesi olan Ge'ez'de daha sonra Yunanca'ya "Aethiopia" olarak çevrildi.
Eski Ahit'te adı geçen Saba eyaletinin bazen Etiyopya'da olduğuna inanılır, ancak daha çok Yemen'de yer alır. Etiyopya anlatısına göre, en iyi temsil edilen Kebra Nagast, Seba Kraliçesi Kral Süleyman ile yattı ve Ebn Melek (daha sonra İmparator Menelik I) adında bir çocuk doğurdu. Menelik reşit olduğunda, babasını görmek için İsrail'e döndü; babası, onunla birlikte Sadok'un oğlunu, Ahit Sandığı'nın bir kopyasıyla kendisine eşlik etmesi için gönderdi (Ethiosemitik: tabot). Ancak İsrailli rahiplerden bazılarıyla birlikte döndüğünde, Sadok'un oğlunun gerçek Ahit Sandığı'nı çaldığını gördü. Bazıları, Ark'ın bugün Etiyopya'nın Axum kentindeki Zion Meryem Ana Kilisesi'nde hala korunduğuna inanıyor. İncil'deki Sheba Kraliçesi'nin, eski İsrail'de Kudüs'te Kral Süleyman'ı ziyaret eden bir Etiyopya hükümdarı olduğu geleneği, Süleyman'ın ziyaretçisini Mısır ve Etiyopya'nın bir kraliçesi olarak tanımlayan MS 1. yüzyıl Yahudi tarihçisi Flavius Josephus tarafından desteklenmektedir.
Düzenle
Etiyopya'da var olduğu bilinen ilk krallık, MÖ 10. yüzyılda iktidara gelen D'mt krallığıydı. Başkenti, MÖ 700 civarında Sabaean tarzı bir tapınağın inşa edildiği Yeha'daydı. D'mt krallığı Yemen'deki Sabailerden etkilenmiştir, ancak ne ölçüde bilinmemektedir. Bir zamanlar D'mt'un bir Saba kolonisi olduğuna inanılırken, şimdi Sabaean etkisinin küçük olduğuna, birkaç bölgeyle sınırlı olduğuna ve birkaç on yıl veya bir yüzyıl sonra ortadan kaybolduğuna, belki de bir tür ticaret veya askeri koloniyi temsil ettiğine inanılıyor. D'mt uygarlığı ya da başka bir proto-Aksumit devleti ile ortak yaşam ya da askeri ittifak. [27] [28] Bu krallığa ait veya bu krallık hakkında çok az yazıt hayatta kaldı ve çok az arkeolojik çalışma yapıldı. Sonuç olarak, D'mt'un Aksum'un ilk aşamalarından önce bir uygarlık olarak sona erdiği, Aksum devletine mi evrildiği veya muhtemelen 1. yüzyılın başlarında Aksum krallığında birleşen daha küçük devletlerden biri olup olmadığı bilinmiyor. [29]
Aksum Düzenle
Etiyopya'da yükselen ilk doğrulanabilir büyük güç krallığı, MS 1. yüzyılda Axum'un krallığıydı. D'mt'ın halefi olan birçok krallıktan biriydi ve MÖ 1. yüzyıldan başlayarak kuzey Etiyopya Yaylalarını birleştirmeyi başardı. Etiyopya Platosu'nun kuzey yaylalarında üsler kurdular ve oradan güneye doğru genişlediler. Pers dini figürü Mani, Aksum'u Roma, İran ve Çin ile birlikte zamanının dört büyük gücünden biri olarak listeledi. Uzmanlar bu konuda spekülasyonlar sunsalar da, Aksum Krallığı'nın kökenleri belirsizdir. Bilinen en eski kral olarak kabul edilmesi gereken kişi bile tartışmalıdır: Carlo Conti Rossini, Axum'lu Zoskales'in Erythraean Denizi Periplus, Etiyopya Kral Listelerinde adı geçen bir Za Haqle ile özdeşleştirilmelidir (daha sonraki Etiyopya tarihçileri Yuri M. Kobishchanov [30] ve Sergew Hable Sellasie gibi), G.W.B. Huntingford, Zoskales'in yalnızca yetkisi Adulis ile sınırlı olan bir alt kral olduğunu ve Conti Rossini'nin kimliğinin kanıtlanamayacağını savundu. [31]
Güney Arabistan'da tek bir GDRT'ye karşı kazanılan zaferleri kutlayan yazıtlar bulundu.nagashi Habashat'ın [yani Abyssinia] ve Axum'a ait." Diğer tarihli yazıtlar, bir tarihi belirlemek için kullanılır. çiçekçi GDRT için (Gadarat, Gedur, Gadurat veya Gedara gibi bir Ge'ez adını temsil ettiği şeklinde yorumlanır) MS 3. yüzyılın başlarında. Atsbi Dera'da üzerinde "Axum'un GDR'si" yazan bir yazıt bulunan bronz bir asa veya asa bulunmuştur. Kraliyet portresini gösteren sikkeler, MS 3. yüzyılın sonlarına doğru Kral Endubis altında basılmaya başlandı.
Hıristiyanlığın Tanıtıldığı Düzenle
Hristiyanlık ülkeye, MS 330 civarında İskenderiyeli Aziz Athanasius tarafından Etiyopya'nın ilk piskoposu olarak atanan Frumentius [32] tarafından tanıtıldı. Frumentius, dönüşümden önce ve sonra saltanatını detaylandıran birkaç yazıt bırakan Ezana'yı dönüştürdü.
Aksum'da bulunan bir yazıt, Bogos ulusunu fethettiğini ve zaferi için babası tanrı Mars sayesinde geri döndüğünü belirtir. Daha sonraki yazıtlar, Ezana'nın Hristiyanlığa artan bağlılığını gösterir ve Ezana'nın madeni paraları, disk ve hilalli bir tasarımdan haçlı bir tasarıma geçerek bunu doğrular. Ezana'nın Sudan'daki Meroe'deki Kush Krallığı'na yaptığı seferler, krallığın önceden bir düşüş dönemi yaşadığına dair kanıtlar olsa da, onun ölümünü getirmiş olabilir. Ezana'nın genişlemelerinin bir sonucu olarak, Aksum, Roma'nın Mısır eyaletini sınırladı. Ezana'nın Yemen üzerindeki kontrolünün derecesi belirsiz. O dönemde bölgenin Aksumî kontrolünü destekleyen çok az kanıt olmasına rağmen, unvanı şunları içerir: Saba ve Salhen, Himyar ve Dhu-Raydan Kralı (tümü günümüz Yemen'inde), yazıtlı altın Aksumite sikkeleri ile birlikte, "Kral Habşat" veya "Habashite", Aksum'un bölgede bazı yasal veya fiili temelleri korumuş olabileceğini belirtir.[33]
MS 5. yüzyılın sonlarına doğru, Dokuz Aziz olarak bilinen bir grup keşişin ülkede kendilerini kurduklarına inanılıyor. O zamandan beri, manastırlık insanlar arasında bir güç olmuştur ve olayların gidişatı üzerindeki etkisi olmadan değil.
Axumite Krallığı, MS 6. yüzyılda Yemen'in tamamını olmasa da kontrol eden bir parçası olarak bir kez daha kaydedilmiştir. MS 523 civarında, Yahudi kral Dhu Nuwas Yemen'de iktidara geldi ve tüm Hıristiyanları öldüreceğini açıklayarak Zafar'da bir Aksumite garnizonuna saldırarak şehrin kiliselerini yaktı. Daha sonra Hristiyanların kalesi Necran'a saldırdı ve dönmeyen Hristiyanları katletti.
Doğu Roma İmparatorluğu İmparatoru I. Justin, Hristiyan olan Kaleb'den Yemen kralıyla savaşmaya yardım etmesini istedi. MS 525 civarında Kaleb, Hıristiyan takipçisi Sumuafa' Ashawa'yı yardımcısı olarak atayarak Dhu Nuwas'ı işgal etti ve yendi. Ancak bu tarihleme belirsizdir, çünkü işgal için MS 525 yılının temeli, o zamanki Yemen hükümdarının ölümüne dayanmaktadır, ki o pekâlâ Kaleb'in vekili olabilirdi. Procopius, yaklaşık beş yıl sonra Abraha'nın genel valiyi görevden aldığını ve kendisini kral yaptığını kaydeder (Tarihler 1.20). Kızıldeniz boyunca birkaç istila girişimine rağmen, Kaleb Abreha'yı yerinden oynatamadı ve bu değişikliğe razı oldu ve Etiyopya orduları, birkaç birimin Kore Savaşı'na katıldığı MS 20. yüzyıla kadar Afrika'yı son kez terk etti. Sonunda Kaleb, oğlu Wa'zeb lehine tahttan çekildi ve günlerini burada sonlandırdığı bir manastıra çekildi. Abraha daha sonra Kaleb'in halefi ile barış yaptı ve hükümdarlığını tanıdı. Bu tersine rağmen, Ezana ve Kaleb yönetiminde krallık, Hindistan ve Seylan'a kadar uzanan ve Bizans İmparatorluğu ile sürekli iletişim halinde olan büyük bir ticaretten yararlanarak zirvesindeydi.
Axumite Krallığı'nın hiçbir zaman bol olmayan detayları bu noktadan sonra daha da kıt hale gelir. Madeni para bastığı bilinen son kral, madeni parası MS 614'te Perslerin Kudüs'ü fethine atıfta bulunan Armah'tır. Erken bir Müslüman geleneği, Negus Sahama'nın Muhammed'in hayatı boyunca (615 CE) zulümden kaçan bir grup Müslümana sığınma teklif etmesidir, ancak Stuart Munro-Hay, Axum'un o zamana kadar başkent olarak terk edildiğine inanıyor [34] - Kobishchanov'un belirtmesine rağmen Etiyopyalı akıncılar Kızıldeniz'e musallat oldular ve en azından MS 702 gibi geç bir tarihte Arap limanlarını avladılar. [35]
Bazı insanlar Axumite Krallığı'nın sonunun başlangıcı kadar bir gizem olduğuna inanıyordu. Ayrıntılı bir tarihe sahip olmayan krallığın düşüşü, sürekli bir kuraklığa, aşırı otlatmaya, ormansızlaşmaya, vebaya, Kızıldeniz'in önemini azaltan ticaret yollarındaki bir değişime veya bu faktörlerin bir kombinasyonuna bağlanıyor. Munro-Hay, Müslüman tarihçi Ebu Cafer el-Khwarazmi/Kharazmi'yi (MS 833'ten önce yazan) "Habash krallığının" başkentinin Jarma olduğunu belirterek aktarır. Jarma, Axum için bir takma ad değilse (varsayımsal olarak Ge'ez'den girma, "dikkat çekici, saygıdeğer"), başkent Axum'dan yeni bir yere taşınmıştı, ancak henüz keşfedilmemiş. [36]
Zagwe Hanedanı Düzenle
Yaklaşık 1000 (tarih kesin olmamakla birlikte yaklaşık 960), Hıristiyan olmayan bir prenses olan Yodit ("Gudit", Yodit'te "kötülük" anlamına gelen bir oyun), kraliyet ailesinin tüm üyelerini öldürmek ve kendini kurmak için komplo kurdu. monark olarak. Efsanelere göre, kraliyetlerin infazı sırasında, Axumite hükümdarının bebek varisi, bazı sadık taraftarlar tarafından götürüldü ve otoritesinin kabul edildiği Shewa'ya taşındı. Aynı zamanda, Yodit krallığın geri kalanı üzerinde kırk yıl hüküm sürdü ve tacı torunlarına devretti. Bu hikayenin bazı bölümleri büyük olasılıkla Süleyman Hanedanlığı tarafından yönetimini meşrulaştırmak için yapılmış olsa da, bu zamanlarda bir kadın hükümdarın ülkeyi fethettiği bilinmektedir.
Gelecek yüzyılın bir noktasında, Yodit'in haleflerinin sonuncusu, Zagwe hanedanını kuran Mara Takla Haymanot adlı bir Agaw efendisi tarafından devrildi (adını bu süre zarfında yöneten Agaw halkının adını aldı) ve Aksumite hükümdarlarının bir kadın soyundan biriyle evlendi. ("damat") veya önceki hükümdar. Yeni hanedanın tam olarak ne zaman iktidara geldiği ve hanedandaki kralların sayısı bilinmiyor. Yeni Zagwe hanedanı, başkentini bir dizi monolitik kilise inşa ettikleri Roha'da (Adeffa olarak da adlandırılır) kurdu. Bu yapılar geleneksel olarak Kral Gebre Mesqel Lalibela'ya atfedilir ve şehrin adı onun onuruna Lalibela olarak değiştirilir, ancak gerçekte bazıları ondan önce ve sonra inşa edilmiştir. Zagwe'nin mimarisi, Lalibela'da ve Yemrehana Krestos Kilisesi'nde görülebileceği gibi, daha önceki Aksumite geleneklerinin bir devamını göstermektedir. İlk olarak geç Aksumite döneminde ortaya çıkan ve Süleyman hanedanına kadar devam eden kayaya yontulmuş kiliselerin inşası, Zagwe'nin altında zirveye ulaştı.
Zagwe hanedanı, çekirdeği Lasta bölgesinde olmak üzere, Aksumites veya Solomonic hanedanından daha küçük bir alanı kontrol ediyordu. Zagwe, hareketli başkentleri olan daha savaşçı Solomonidlerin aksine, gelişen bir şehir kültürüne sahip çoğunlukla barışçıl bir devlete hükmediyor gibi görünüyor. David Buxton, Zagwe'nin "Habeş tarihinde nadiren eşit olan bir istikrar ve teknik ilerleme derecesi" elde ettiğini belirtti.Kilise ve devlet çok yakından bağlantılıydı ve üç Zagwe kralının aziz olarak kutsanması ve birinin muhtemelen bir rahip olmasıyla, Aksumitler veya Solomonidlerden daha teokratik bir topluma sahip olmuş olabilirler. [37]
Dış ilişkiler Düzenle
Aksumluların aksine, Zagweler, Kudüs ve Kahire üzerinden bir dereceye kadar temaslarını sürdürmelerine rağmen, diğer Hıristiyan uluslardan çok izole edilmişlerdi. Diğer birçok ulus ve mezhep gibi, Etiyopya Kilisesi de bir dizi küçük şapel ve hatta Kutsal Kabir Kilisesi'nde bir ek bina sürdürdü. [40] Selahaddin, 1187'de Kutsal Şehri geri aldıktan sonra, Etiyopyalı rahipleri geri dönmeye açıkça davet etti ve hatta Etiyopyalı hacıları hacı vergisinden muaf tuttu. Onun iki fermanı, Etiyopya'nın bu dönemde bu Haçlı Devletleri ile temasının kanıtını sağlar. [41] Bu dönemde Etiyopya kralı Gebre Mesqel Lalibela, Lalibela'nın efsanevi kayaya yontulmuş kiliselerinin inşasını emretti.
Daha sonra, on dördüncü yüzyılın başlarında Haçlı Seferleri sona ererken, Etiyopya İmparatoru Wedem Arad, Avrupa'ya otuz kişilik bir heyet gönderdi, burada Papa'yı karşılamak için Roma'ya gittiler ve daha sonra Ortaçağ Papalığı bölünme içinde olduğu için seyahat ettiler. Antipope ile tanışmak için Avignon'a. Bu gezi sırasında Etiyopya heyeti, Müslüman devletlere karşı bir ittifak kurma ve ardından Etiyopya'nın varlığını tehdit etme umuduyla Fransa, İspanya ve Portekiz'e de gitti. Hatta Fransız Kralı ile Mısır'ın iki yönlü işgali için planlar yapıldı, ancak görüşmelerden hiçbir şey çıkmadı, ancak bu Etiyopya'yı Avrupa'nın dikkatine geri getirdi ve Portekizli kaşifler Hint Okyanusu'na ulaştığında Avrupa etkisinin genişlemesine yol açtı. [42]
Erken Süleyman dönemi (1270-1529)
1270 civarında, Yekuno Amlak'ın altındaki Habeş yaylalarında yeni bir hanedan kuruldu, komşu Makhzumi Hanedanlığı'nın yardımıyla Zagwe krallarının sonunu devirdi ve kızlarından biriyle evlendi. [43] Efsanelere göre, yeni hanedan Aksum hükümdarlarının erkek soyundan gelen torunlarıydı ve şimdi devam eden Süleyman hanedanı olarak kabul edildi (krallık böylece İncil'deki kraliyet evine geri yüklendi). Bu efsane Süleyman hanedanını meşrulaştırmak için yaratıldı ve 14. yüzyılda Süleyman hanedanının kökenlerinin bir hesabı olan Kebra Negast'ta yazılmıştır.
Süleyman hanedanı altında, başlıca eyaletler Tigray (kuzey), şimdi Amhara (merkez) ve Shewa (güney) oldu. Hükümetin ya da daha doğrusu efendilik makamı genellikle Amhara ya da Shewa'daydı ve hükümdarı kendisine nəgusä nägäst diyerek, elinden geldiğince diğer eyaletlerden haraç alırdı. Nəgusä nägäst unvanı, büyük ölçüde Süleyman ve Saba kraliçesinden geldikleri iddia edilen doğrudan soyuna dayanıyordu, ancak çoğu durumda olmasa da çoğu durumda başarılarının daha çok silahlarının gücünden kaynaklandığını söylemeye gerek yok. soylarının saflığından çok. Erken Süleyman hanedanlığı döneminde Etiyopya, özellikle I. Amda Seyon'un yönetimi altında Afrika Boynuzu'na hakim olmasını sağlayan askeri reformlar ve emperyal genişleme ile uğraştı. Süleyman imparatorlarının sabit bir sermayesi yoktu, bunun yerine imparatorluğun etrafında gezici kamplarda dolaştı.
Erken Süleyman hanedanlığı altında manastırcılık güçlü bir şekilde büyüdü. Başrahip Abba Ewostatewos, kilisede Şabat'ın gözetilmesi de dahil olmak üzere reform çağrısında bulunan, ancak görüşleri nedeniyle zulme uğrayan ve sonunda sürgüne zorlanan ve sonunda Ermenistan'da ölen Ewostathians adlı yeni bir düzen yarattı. Aynı zamanda zulme uğrayan gayretli takipçileri Tigray'da izole topluluklar oluşturdular. Hareket o kadar güçlendi ki, imparator I. Dawit, hareketi önce ezmeye çalıştıktan sonra, Şabat'a uymalarını ve inançlarını yaymalarını yasallaştırdı. Sonunda Zara Yakob yönetiminde 1450'de Mitmaq Konsili'nde yeni Mısır piskoposları ve Ewostatlılar arasında Etiyopya kilisesine birlik sağlanarak bir uzlaşma sağlandı. [44]
Avrupa ile İlişkiler ve "Prester John" Edit
Etiyopya Hristiyanlığının ilginç bir yan etkisi, Avrupa'da uzun süredir hüküm süren ve hükümdarı Prester John olarak bilinen, uzak doğuda bir Hristiyan krallığının varlığına dair bir inançla kesişmesiydi. Başlangıçta Doğu'da olduğu düşünülen, sonunda Prester John'un efsanevi krallığı arayışı, Afrika'ya ve özellikle Etiyopya'daki Hıristiyan imparatorluğuna odaklandı. Bu, ilk olarak Zara Yakob, Papalık ve Batı Hristiyanlığı ile bağlar kurmak için Floransa Konseyi'ne delegeler gönderdiğinde fark edildi. [45] Geldiklerinde kafaları karışmıştı ve konsey başrahipleri, Zara Yaqob'un krallık isimleri listesinde hiçbir yerde bu unvanın geçmediğini açıklamaya çalışarak hükümdarlarına Prester John demekte ısrar ettiler. Bununla birlikte, delegelerin uyarıları, Avrupalıların hükümdardan efsanevi Hıristiyan kralları Prester John olarak bahsetmelerini engellemek için çok az şey yaptı. [46]
15. yüzyılın sonlarına doğru Etiyopya'ya Portekiz misyonları başladı. Bu araştırmaya katılanlar arasında, 1490'da Etiyopya'ya gelen ve sonunda çok ünlü krallığa ulaştığına inanan Pêro da Covilhã, ülkenin nəgusä nägäst'ına (o sırada İskender) bir mektup sundu. efendisi Portekiz kralı, Prester John'a hitap etti. Covilhã iki devlet arasında olumlu ilişkiler kuracak ve orada uzun yıllar kalmaya devam edecekti. 1509'da, reşit olmayan İmparator'un naibi İmparatoriçe Dowager Eleni, Müslümanlara karşı yardımını istemek için Portekiz kralına Matta adında bir Ermeni gönderdi. [47] 1520'de Matta'nın da bulunduğu Portekiz donanması bu istek üzerine Kızıldeniz'e girdi ve donanmadan bir elçi İmparator Lebna Dengel'i ziyaret ederek Etiyopya'da yaklaşık altı yıl kaldı. Bu elçiliklerden biri, ülkenin en eski hesaplarından birini yazan Peder Francisco Álvares'di. [48]
Habeş-Adal Savaşı (1529-1543)
1528 ve 1540 yılları arasında Ahmed ibn Ibrihim el-Ghazi yönetimindeki Adal Sultanlığı, Etiyopya İmparatorluğunu fethetmeye çalıştı. Alçak ülkeden güneydoğuya girerek ve Etiyopya platosunun çoğunu ele geçirerek İmparatoru dağlık arazilere sığınmaya zorladı. Bu uzak yerde, cetvel tekrar Portekizce'ye döndü. Büyükelçiliğin ayrılmasından sonra ülkede kalan 1520 misyonunun alt üyesi João Bermudes, Lizbon'a gönderildi. Bermudes, tahtın atanmış halefi olduğunu iddia etti. Abuna (başpiskopos), ancak kimlik bilgileri tartışmalıdır. [ kaynak belirtilmeli ]
Bermudes'in mesajına cevaben Estêvão da Gama komutasındaki Portekizli bir filo Hindistan'dan gönderildi ve 1541 Şubat'ında Massawa'ya vardı. Burada, İmparator'dan Müslümanlara karşı yardım göndermesi için yalvaran bir büyükelçi aldı ve Temmuz ayında Amiralin küçük kardeşi Cristóvão da Gama komutasındaki 400 silahşörden oluşan bir kuvvetin ardından iç bölgeye yürüdü ve yerli birliklerin katılımıyla önce düşmana karşı başarılı oldular, ancak daha sonra Wofla Savaşı'nda yenildiler ( 28 Ağustos 1542) ve komutanları yakalanıp idam edildi. Hayatta kalan 120 Portekizli asker, Kraliçe Anne Seble Wongel ile kaçtı ve 1542'nin sonlarında ve 1543'ün başlarında Adal'da birkaç yenilgiyi kabul etmek için İmparator tarafından yönetilen Etiyopya kuvvetleriyle yeniden bir araya geldi. [49] 21 Şubat 1543'te Al-Ghazi vurularak öldürüldü. Wayna Daga Savaşı'nda ve kuvvetleri tamamen bozguna uğradı. Bundan sonra, İmparator ile Gama ile Etiyopya'ya dönen ve şimdi imparatoru Roma'ya itaatini alenen ilan etmeye çağıran Bermudes arasında tartışmalar çıktı. İmparator bunu yapmayı reddetti ve sonunda Bermudes ülkeyi terk etmek zorunda kaldı. [48]
Oromo Hareketleri Düzenle
NS Oromo göçleri Etiyopya'nın güney bölgelerinden daha kuzey bölgelerine Oromo halkı tarafından 16. ve 17. yüzyıllarda bir dizi genişlemeydi. Göçler, Habeşistan'ın Süleyman hanedanı üzerinde ciddi bir etki yaratmasının yanı sıra, kısa süre önce yenilen Adal Sultanlığı'na da ölümcül bir darbe oldu. Göçler, Oromo'nun Gibe bölgesindeki Ennarea krallığını fethettiği 1710 civarında sona erdi. [ kaynak belirtilmeli ]
17. yüzyılda Etiyopya imparatoru I. Susenyos, güç kazanmak için Oromo desteğine güvendi ve bir Oromo kadınıyla evlendi. Oromo ve Amhara arasındaki ilk ilişkiler samimiyken, imparator Oromo'ları Hıristiyanlığa dönüştürmeye çalıştıktan sonra çatışma çıktı. [50] Birçok Oromo yanıt olarak imparator Susenyos'un alanına girdi. [50]
17. ve 18. yüzyıllarda, Oromo halkının çoğu, özellikle Harar, Arsi ve Bale çevresinde yavaş yavaş İslam'a dönüştü. Oromo Müslümanları, orijinal kültürlerini ve sosyo-politik örgütlenmelerini korurken, Harar İmamını manevi rehberleri olarak görüyorlardı. Bilim adamları, Oromo'nun kimliklerini korumanın bir aracı ve Etiyopya'ya asimilasyona karşı bir siper olarak İslam'a geçtiğine inanıyor. [50]
17. yüzyılın sonlarında Oromoların Amharalarla dostane ilişkileri vardı. Bu yüzden imparator Iyasu Oromo'ya saldırmaya çalıştığında, yerel Amhar hükümdarları tarafından geri adım atmaya ikna edildi. Oromo ayrıca Sidama halkı ve Ennarea, Gibe ve Damot Krallığı yerlileri de dahil olmak üzere daha önce boyun eğdirilmiş Etiyopya halkıyla siyasi koalisyonlar kurdu. [50]
Üçüncü daimi başkent olarak Gondar (sonradan Aksum ve Lalibela) Hıristiyan Krallığı'nın 1636 yılında Fasiladas tarafından kurulmuştur. Krallığın en önemli ticaret merkeziydi. [51]
Erken Gondar dönemi (1632-1769)
Gama'nın Etiyopya'ya yaptığı sefere eşlik eden veya onu takip eden ve karargahlarını Fremona'da (Adwa yakınlarında) sabitleyen Cizvitler, ezildi ve ihmal edildi, ancak fiilen sınır dışı edilmediler. 17. yüzyılın başlarında Pedro Páez, çok incelikli ve sağduyulu bir adam olan Fremona'ya geldi. Ülkenin farklı yerlerinde kilise, saray ve köprülerin yapımını yönetmiş, birçok faydalı işe imza atmıştır. Halefi Afonso Mendes daha az temkinliydi ve halkın kendisine ve Avrupalı dostlarına karşı duygularını harekete geçirdi. İmparator Susenyos'un ölümü ve 1633'te oğlu Fasilides'in tahta çıkması üzerine Cizvitler kovuldu ve yerli din resmi statüye geri döndü. Fasilides, Gondar'ı başkenti yaptı ve orada, Fasil Ghebbi veya Kraliyet Muhafazası olarak bilinen kale kompleksine dönüşecek bir kale inşa etti. Fasilides ayrıca Gondar'da birkaç kilise, ülke genelinde birçok köprü inşa etti ve Aksum'daki Meryem Ana Kilisesi'ni genişletti.
Bu dini çekişme döneminde Etiyopya felsefesi gelişti ve bu dönemde filozoflar Zera Yakob ve Walda Heywat yaşadı. Zera Yakob din, ahlak ve akıl üzerine yazdığı Hatata adlı eseriyle tanınır. [52]
Aussa Sultanlığı Düzenle
Aussa Sultanlığı (Afar Sultanlığı), Aussa'nın önceki İmamatını başardı. İkinci yönetim biçimi, 1577'de Muhammed Jasa'nın başkentini Harar'dan Aussa'ya taşımasıyla, Adal Sultanlığı'nın Aussa ve Harari şehir devletine bölünmesiyle ortaya çıkmıştı. 1672'den sonra bir noktada, Aussa reddetti ve İmam Ömer Din bin Adem'in tahta yükselişiyle birlikte geçici olarak sona erdi. [53]
Saltanat daha sonra 1734 yılı civarında Kedafu tarafından yeniden kuruldu ve daha sonra Mudaito Hanedanlığı tarafından yönetildi. [54] Sultan'ın başlıca sembolü, sihirli özelliklere sahip olduğu düşünülen gümüş bir değnekti. [55]
Zemene Mesafint Düzenle
Bu dönem, bir yandan yerleşik Müslümanlar ile geleneksel Hıristiyanlar arasında, temsil ettikleri milliyetler arasında ve diğer yandan merkezi hükümet üzerinde güç sahibi feodal beyler arasında dini bir çatışmaydı.
Bazı tarihçiler, Iyasu I'in öldürülmesini ve bunun sonucunda hanedanın prestijindeki düşüşü Etiyopya'da Zemene Mesafint'in ("Prensler Çağı") başlangıcı olarak, monarşinin gücünün gölgede bırakıldığı bir düzensizlik dönemi olarak tarihlendirir. yerel savaş ağalarının gücü.
Soylular, imparatorlar yaparak konumlarını kötüye kullanmaya başladılar ve soylular arasından adaylar tarafından hanedanın ardıllığına tecavüz ettiler: ör. İmparator Tewoflos'un ölümü üzerine, Etiyopya'nın önde gelen soyluları, Tewoflos ve Tekle Haymanot I'in saltanatlarını karakterize eden intikam döngüsünün, Süleyman hanedanının bir üyesinin tahta çıkması halinde devam edeceğinden korktular ve bu nedenle kendilerinden birini seçtiler. kendi, Yostos olmak negusa nagast (kralların kralı) - ancak görev süresi kısaydı.
Iyasu II çocukken tahta çıktı. Annesi İmparatoriçe Mentewab, Iyasu'nun saltanatında ve torunu Iyoas'ta önemli bir rol oynadı. Mentewab, Etiyopya tarihinde bu şekilde taç giyen ilk kadın olarak, eş hükümdar olarak taç giydi.
İmparatoriçe Mentewab, 1730'da oğlunun (Etiyopya'da bir kadın için bir ilk) halefi üzerine eş hükümdar olarak taç giydi ve saltanatı sırasında hükümet üzerinde benzeri görülmemiş bir güce sahipti. Oğlunun 1755 ölümünün ardından bu rolü sürdürme girişimi, onu kendi oğlu Iyoas'ın mahkemesine başkanlık etme sırasının kendisine geldiğine inanan dul eşi Wubit (Welete Bersabe) ile çatışmaya soktu. Bu iki kraliçe arasındaki çatışma, Mentewab'ın Kwaran akrabalarını ve güçlerini onu desteklemek için Gondar'a çağırmasına yol açtı. Wubit, kendi Oromo akrabalarını ve onların hatırı sayılır kuvvetlerini Yejju'dan çağırarak karşılık verdi.
İmparatorluk hazinesinin Iyasu'nun ölümü üzerine beş kuruşsuz olduğu iddia edildiğinden, yüzlerce yıldır İmparatorluğun bir parçası olan milliyetler (Agaw, Amharalılar, Showanlar ve Tigreliler) ile Oromo'ya yeni gelenler arasındaki etnik çatışmalardan daha fazla zarar gördü. Mentewab'ın oğlunun bir Oromo şefinin kızıyla evlenmesini ayarlayarak monarşi ve Oromo arasındaki bağları güçlendirme girişimi uzun vadede geri tepti. Iyasu II annesine öncelik verdi ve karısı Wubit bilinmezlik içinde acı çekerken, taçlandırılmış bir eş hükümdar olarak her ayrıcalığa izin verdi. Wubit, Mentewab ve Qwara'daki akrabaları tarafından uzun süredir kullanılan güç için bir teklifte bulunmak için kendi oğlunun tahta çıkmasını bekledi. Iyoas, babasının ani ölümü üzerine tahta geçtiğinde, Gondar aristokratları, onun Amharca'dan ziyade Oromo dilinde daha kolay konuştuğunu ve annesinin Yejju akrabalarını, büyükannelerinin ailesinin Qwaran'larına tercih etme eğiliminde olduğunu görünce hayrete düştüler. Iyoas, yetişkinken Oromo'ya verilen iyiliği daha da artırdı. Amharalı Ras'ın ölümü üzerine, amcası Lubo'yu o eyaletin valiliğine terfi ettirmeye çalıştı, ancak bu isyan danışmanı Wolde Leul'u fikrini değiştirmeye ikna etmesine yol açtı.
İmparatoriçe Mentewab liderliğindeki Qwaranlar ile İmparator'un annesi Wubit tarafından yönetilen Yejju Oromos arasındaki güç mücadelesinin silahlı bir çatışmaya dönüşmek üzere olduğuna inanılıyor. Ras Mikael Sehul, iki kamp arasında arabuluculuk yapması için çağrıldı. O geldi ve kendisi için güç için bir teklifte bulunan iki kraliçeyi ve destekçilerini kenara çekmek için kurnazca manevralar yaptı. Mikael, Amharca-Tigrean (Hıristiyan) kampının lideri olarak kısa sürede yerleşti.
Iyaos'un saltanatı, güçlü Ras Mikael Sehul ile Iyoas'ın Oromo akrabaları arasındaki mücadelenin bir anlatısı haline gelir. Iyoas, Fasil gibi Oromo liderlerini giderek daha fazla tercih ederken, Mikael Sehul ile ilişkileri kötüleşti. Sonunda Mikael Sehul, İmparator Iyoas'ı tahttan indirdi (7 Mayıs 1769). Bir hafta sonra, ölümünün ayrıntıları çelişkili olmasına rağmen, Mikael Sehul onu öldürttü, sonuç açıktı: İlk kez bir İmparator tahtını kendi doğal ölümü, savaşta ölüm veya gönüllü tahttan feragat dışında bir yolla kaybetmişti. .
Mikael Sehul, İmparator'un gücünü tehlikeye atmıştı ve bu noktadan sonra, büyük soyluların ve askeri komutanların elinde her zamankinden daha açık bir şekilde yatıyordu. Bu zaman noktası, Prensler Çağı'nın bir başlangıcı olarak kabul edilmiştir.
Yaşlı ve halsiz bir imparatorluk amcası prens, İmparator II. Yohannes olarak tahta çıktı. Ras Mikael kısa süre sonra onu öldürttü ve reşit olmayan Tekle Haymanot II tahta çıktı.
Bu acı dini çatışma, 20. yüzyıla kadar devam eden ve Etiyopya'nın tecrit edilmesinde bir faktör olan yabancı Hıristiyanlara ve Avrupalılara karşı düşmanlığa katkıda bulundu ve 19. yüzyılın ortalarına kadar ilk İngiliz misyonunun Etiyopya ile bir ittifak yapmak ve Etiyopya ile bir ittifak yapmak için 1805'te gönderildiği zamana kadar bir faktör oldu. Fransa'nın Mısır'ı fethetmesi durumunda Kızıldeniz'de bir liman. Bu görevin başarısı Etiyopya'yı tüm ülkelerden çok daha fazla gezgin, misyoner ve tüccara açtı ve Avrupalıların akışı Tewodros'un saltanatına kadar devam etti.
Bu izolasyon çok az Avrupalı gezgin tarafından delindi. Biri, 1698'de Sennar ve Mavi Nil üzerinden oraya giden Fransız doktor C.J. Poncet'ti. Ondan sonra James Bruce, Etiyopya'da olduğuna inandığı Nil'in kaynaklarını keşfetmek amacıyla 1769'da ülkeye girdi. Buna göre, Eylül 1769'da Massawa'dan ayrılarak Aksum üzerinden Gondar'a gitti ve burada İmparator II. Tekle Haymanot tarafından iyi karşılandı. Krala, Tana Gölü çevresinde, doğu kıyısından güneye doğru hareket ederek, Mavi Nil'i (Abay) gölden çıkış noktasına yakın bir yerde geçerek ve batı kıyısından geri dönen savaşçı bir keşif gezisinde eşlik etti. Bruce daha sonra 1772'nin sonunda Yukarı Atbara yoluyla Sennar krallığı, Nil ve Korosko çölü üzerinden Mısır'a döndü. 18. yüzyılda en önde gelen hükümdarlar, Gondar imparatoru III. Dawit (18 Mayıs 1721'de öldü), krallığını pekiştiren ve Ankober'i kuran Shewa'lı Amha Iyasus ve Amhara'dan Tekle Giyorgis idi - son sözü edilen kişi, toplam altı kez tahta çıktı ve altı kez tahttan indirildi. 19. yüzyılın ilk yılları, Begemder'li Ras Gugsa ile baş imparator Egwale Seyon'un kontrolü için savaşan Tigray'lı Ras Wolde Selassie arasındaki şiddetli kampanyalardan rahatsız oldu. Wolde Selassie sonunda galip geldi ve 1816'da seksen yaşında ölümüne kadar neredeyse tüm ülkeyi yönetti. [56] Agame'li Dejazmach Sabagadis, 1817'de Wolde Selassie'nin yerine silah zoruyla Tigre'nin savaş lordu oldu.
1855–1936
II. Tewodros (1855-1868), IV. Yohannes (1872-1889) ve II. Menelik (1889-1913) altında imparatorluk tecritinden çıkmaya başladı. İmparator II. Tewodros döneminde, "Prensler Çağı" (Zemene Mesafint) sona erdi.
Etiyopya'nın Kutsal Yerleri ve Ahit Arkı
Devam eden siyasi sorunları nedeniyle son birkaç on yılda yabancı turistler tarafından nadiren ziyaret edilen Etiyopya, en çok insanlığın olası beşiği olarak bilinir.Kuzeydoğu Etiyopya'da keşfedilen fosil kalıntıları (ünlü Lucy), kabaca 3.5 milyon yıl öncesine tarihleniyor ve bu da onları bilinen en eski dik yürüyen insansı örneği yapıyor. Aynı bölgede 2,4 milyon yıllık bilinen en eski taş aletler de bulundu. Ancak Etiyopya'nın, Axum'un gizemli granit dikilitaşları, Lalibela'nın olağanüstü kayaya yontulmuş kiliseleri ve - hepsinden daha esrarengiz olanı - Kutsal Ahit Arkı'nın muhtemel yeri olan Siyon Aziz Meryem kilisesi de dahil olmak üzere çok sayıda başka şöhret iddiası var. .
Etiyopya'nın (Abyssinia olarak da bilinir) erken tarihi, görkemli ama az bilinen Axum krallığı ile başlar. Aksum devletinin kökenleri artık MÖ 2. yüzyılın ortalarına tarihlenmektedir. Gücünün zirvesinde, MS 4. ve 7. yüzyıllar arasında, Axumite krallığı, Arap Yarımadası'nın güney kısımlarındaki bölgeler de dahil olmak üzere günümüz Etiyopya'sının çoğunu kontrol etti. Aksum hükümdarları Mısır, Yunan, Bizans ve Pers imparatorluklarıyla düzenli diplomatik ve ticari ilişkiler içindeydiler. Bu büyük kültürün başarıları, bugün şehirlerinin, rezervuarlarının, tapınaklarının ve en dikkat çekeni, yükselen siyah granit dikilitaşlarının kalıntılarında kayıtlıdır.
Dikilitaş alanı, Axum, Etiyopya
Silahlı muhafız ve Axumite dikilitaşlarının en uzunu, çılgın bir kraliçe tarafından devrildi
Stela olarak da adlandırılan bu dikilitaşların, antik dünyada ocaktan çıkarılan ve dikilmiş en uzun taş parçaları olduğu bilinmektedir. Yaşları ve kullanımları tam bir muamma. Dev sütunların tabanında bulunan antik sikkelerden tahmin yürüten bazı bilim adamları, MS 4. yüzyılın başlarında oyulmuş ve dikilmiş olabileceklerini öne sürüyorlar. Yakındaki mezarlara yakın olmaları nedeniyle, dikilitaşlar muhtemelen ölen kral ve kraliçelerin anıtları olarak kullanılmış olabilir, ancak bu sadece bir spekülasyondur. Şimdi düşmüş ve altı büyük parçaya ayrılmış olan monolitlerin en uzunu 33.3 metre boyundaydı ve tahmini olarak beş ton ağırlığındaydı (Mısır'daki en büyük dikilitaş 32.16 metre yüksekliğinde ve şu anda Roma'da duran Kral Tutmosis'in dikilitaşıdır). Bugün hala Axum'da duran en yüksek dikilitaş 23 metredir. Kenarlarına (ve yakınlardaki diğer birçok dikilitaşın kenarlarına) tam olarak oyulmuştur, aralarında zemin bulunan çok katlı temsiller gibi görünmektedir. Her katta birkaç pencere benzeri oymalar ve dikilitaşların tabanında, tokmaklar ve kilitlerle tamamlanmış sahte kapılar gibi görünen şeyler bulunur. Bu oymalar sadece sanatsal süslemeler mi yoksa daha derin bir işlevi var mıydı?
Antik Aksum kentini daha da büyük bir gizem çevreler. Yüksek dikilitaş kümesinden birkaç yüz metre ötede, iki kiliseyi çevreleyen geniş duvarlı bir yerleşke var. Her ikisi de Siyon Aziz Meryem'e adanan bu iki kilise arasında, eski bir kilisenin temel kalıntıları ve gerçek Ahit Arkı'nı içerdiği söylenen tuhaf görünümlü, çitlerle çevrili ve sıkı bir şekilde korunan “hazine” vardır. Efsaneler, uzun zaman önce bu bölgenin kötü ruhların yaşadığı bir bataklık olduğunu söyler. Tanrı, yakınlardaki kutsal Makade Egzi tepesine inerek ve cennetten bataklığı kurutan, kötü ruhları uzaklaştıran ve bölgeyi büyülü bir güçle dolduran mucizevi bir toz atarak yerel halka yardım etti. Sayısız yüzyıllar boyunca, tepeye ve bataklığın olduğu yere türbeler inşa edildi. Bu kutsal yerin etrafında, Aksum öncesi ve Aksum krallıklarının şehirleri büyüdü.
MS 331'de Axumite kralı Ezana, Suriyeli keşiş Frumentius tarafından Hıristiyanlığa dönüştürüldü. Antik pagan tapınaklarının temelleri üzerine MS 372'de büyük bir St. Mary kilisesi inşa edilmiştir. Muhtemelen Sahra altı Afrika'daki en eski Hıristiyan kilisesi olan bu kilise, 1520'lerin başında Portekizli kaşif Francisco Alvarez tarafından ziyaret edildi. Alvarez kilise hakkında şunları söylüyor:
“Çok geniş ve beş nefi, genişliği ve uzunluğu oldukça iyi, üzeri tonozlu ve tüm tonozlar örtülü, tavanı ve yanları tamamen boyanmış, ayrıca bizim modamıza göre bir korosu var. Bu soylu kilise, mezar taşları gibi kaldırım taşlarıyla döşenmiş çok geniş bir çevreye sahiptir ve büyük bir muhafazası vardır ve büyük bir kasaba veya şehrin duvarı gibi başka bir büyük muhafaza ile çevrilidir. ”
Kuzey Etiyopya'nın ücra dağlarında, Hıristiyanlığın yörüngesinden bu kadar uzakta izole edilmiş bu kilisenin olağanüstü ihtişamını hangi faktörler açıklıyor? Bir açıklama, güçlü bir imparatorluğun zengin bir kralının büyük kiliseyi inşa etmesidir. Daha da inandırıcı olan, onun efsanevi ve esrarengiz kalıntıyı, Kutsal Ahit Arkı'nı barındırmak için inşa edildiği fikridir.
Mary of Zion Avlusu, Aksum, Etiyopya
Ahit Arkı ve sözde ilahi içeriği, antik çağın en büyük gizemlerinden biridir. Hikayesi Musa ile başlar. Yahudiliğin geleneksel kurucusu Musa, bir İbrani kölenin oğlu olarak Mısır'da doğdu. İbraniler yaklaşık olarak MÖ 1650-1250 yılları arasında Mısır'da dört yüz yıldır esaret altındaydılar. Bu dönemin sonuna doğru, Firavun'un hizmetinde olan Mısırlı bir rahip, bir gün İbranileri kölelikten kurtaracak bir çocuğun doğacağına dair bir kehanet yaptı. Bu kehaneti duyan Firavun, İbranilerden doğan her erkek çocuğun boğularak öldürülmesini emretti. Ölümünü önlemek umuduyla, Musa'nın ebeveynleri onu küçük bir sepete koydular ve onu Nil'e bıraktılar. Firavunun kızı tarafından bulundu ve daha sonra kraliyet ailesinin evlatlık oğlu olarak yetiştirildi. Yetiştirdiği süre boyunca, Mısır gizem okullarının ezoterik ve büyülü gelenekleri konusunda kapsamlı bir eğitim aldı. Kırk yaşında Musa, asıl halkı olan İbranilerin Mısırlılara esaret altında olduğunu keşfetti. Bu acımasız muameleye öfkelenerek Mısırlı bir nazırı öldürdü ve Sina çölüne sürgüne kaçtı.
Yaklaşık kırk yıl sonra, Musa Horeb Dağı'nın kenarında sürülerini otlarken, mucizevi bir şekilde kendi alevleri tarafından tüketilmeyen yanan bir çalı buldu. Ateşin içinden konuşan bir ses (Çıkış 3:1-13) ona kavmini Mısır'daki esaretten kurtarmasını ve onlarla birlikte dağa dönmesini emretti. Musa dönüşünde tanrıyla iletişim kurmak için iki kez dağa tırmandı. İkinci çıkışla ilgili olarak Çıkış 24:16-18 şöyle der: Ve Rab'bin görkemi Sina Dağı'nda oturdu ve bulut onu altı gün kapladı ve yedinci gün Tanrı bulutun ortasından Musa'ya seslendi. Ve Rabbin görkeminin görünüşü, İsrail oğullarının gözünde dağın tepesinde yiyip bitiren ateş gibiydi. Ve Musa bulutun ortasına girdi ve dağa çıktı ve Musa kırk gün kırk gece dağda kaldı. Bu süre zarfında Musa, dağda, tabletleri içerecek olan Ahit Kemerinin kesin boyutlarına ek olarak, Tanrı'nın On Emri yazdığı iki tablet aldı.
Kısa bir süre sonra, portatif kutu benzeri bir türbe olan Arc inşa edildi ve Musa ve halkı Sina Dağı'ndan ayrıldı. Arkaik metin kaynaklarına göre, gerçek Arc, üç fit dokuz inç uzunluğunda ve iki fit üç inç yüksekliğinde ve genişliğinde bir tahta sandıktı. İçi ve dışı saf altınla kaplıydı ve ağır altın kapağının karşısında birbirine bakan iki kanatlı Kerubim figürü vardı. Birçok bilim adamı, meteor parçaları veya güçlü radyoaktif kaya parçaları içerdiğine inanıyor.
Takip eden iki yüz elli yıl içinde, Mt.Sinai'den alındığı zaman ile nihayet Kudüs'teki ilk büyük Yahudi tapınağına yerleştirildiği zaman arasında, Arc iki yüzyıl boyunca Shiloh'ta tutuldu, Filistliler tarafından ele geçirildi. yedi ay sonra İsraillilere döndü, Kiriat-Yearim köyünde tutuldu. Tüm bu süre boyunca, çoğu genellikle çok sayıda insanın öldürülmesini veya yakılmasını içeren sayısız olağanüstü fenomenle ilişkilendirildi. İncil ve diğer arkaik kaynaklar, Ark'ın ateş ve ışıkla parladığından, kanserli tümörlere ve ciddi yanıklara yol açtığından, dağları düzleştirdiğinden, nehirleri durdurduğundan, tüm orduları patlattığından ve atık şehirleri döşediğinden bahseder.
Eski Ahit'teki pasajlar, bu olayların İbranilerin tanrısı Yahveh'nin ilahi eylemleri olduğu izlenimini verir. Ancak çağdaş bilim adamları, başka bir açıklama olabileceğine inanıyorlar. Titizlikle araştırılmış kitabında yazan, İşaret ve Mühür (Kayıp Ahit Arkı arayışıyla ilgili olarak), Graham Hancock Ark'ın ve daha doğrusu gizemli içeriğinin eski Mısır büyüsü, bilimi ve teknolojisinin bir ürünü olabileceğini öne sürüyor. Mısır rahipleri tarafından yüksek düzeyde eğitilmiş olan Musa, bu konularda kesinlikle bilgiliydi ve bu nedenle Arc'ın ve onun "Kanun Tabletleri"nin şaşırtıcı güçleri, efsanevi tanrı Yahve'den ziyade eski Mısır büyüsünden türemiş olabilir.
Bilinmeyen bir tarihte, bu harika nesne, Yahudi Tapınağı'ndaki Kutsalların Kutsalı'ndaki yerinden kayboldu. Kaybolma tarihi ve daha sonra nerede olduğu, İncil bilginleri, arkeologlar ve tarihçilerin lejyonlarını şaşırttı. Kaybolmasıyla ilgili yapılan çeşitli açıklamalar arasında özellikle ikisi dikkate değer.
Etiyopya efsaneleri, Sheba Kraliçesi Kudüs'e yaptığı ünlü yolculuğunda Kral Süleyman tarafından hamile bırakıldığını ve ona daha sonraki yıllarda Ark'ı çalan bir kraliyet prensi olan bir oğul doğurduğunu söylüyor. Prensin adı Menelik'ti, yani " bilge adamın oğlu". Kudüs'te gebe kalmasına rağmen, Sheba Kraliçesi'nin Süleyman'ın çocuğunu taşıdığını keşfettikten sonra döndüğü Etiyopya'da doğdu. Menelik yirmi yaşına geldiğinde Etiyopya'dan İsrail'e seyahat etti ve babasının sarayına geldi. Orada anında tanındı ve büyük bir onur verildi. Ancak bir yıl geçtikten sonra ülkenin ileri gelenleri onu kıskandı. Süleyman'ın ona çok fazla iyilik yaptığından şikayet ettiler ve Etiyopya'ya geri dönmesi gerektiğinde ısrar ettiler. Kral, bütün ihtiyarların ilk doğan oğullarının da kendisine eşlik etmek üzere gönderilmesi şartıyla bunu kabul etti. Bunların arasında İsrail'in Baş Rahibi Zadok'un oğlu Azarius da vardı ve Ahit Sandığı'nı Tapınaktaki Kutsallar Kutsalı'ndaki yerinden çalan Menelik değil, Azarius'tu. Gençlerden oluşan bir grup, Kudüs'ten uzaklaşana kadar hırsızlığı Prens Menelik'e açıklamadı. Sonunda ona ne yaptıklarını anlattıklarında, Tanrı sonucunu istemedikçe bu kadar cesur bir girişimde başarılı olamayacaklarını iddia etti. Bu nedenle, Ark'ın onlarla kalması gerektiğine karar verdi. Böylece Menelik, Arc'ı Etiyopya'ya, o zamandan beri kaldığı kutsal Axum şehrine getirdi.
Arka planda Ahit Ark Hazinesi ile Zion St. Mary Kilisesi
İçinde İşaret ve MühürGraham Hancock, Arc'ın ortadan kaybolması için kökten farklı bir açıklama sunuyor. Yıllarca süren araştırmalardan toplanan ikna edici kanıtlara dayanarak, Süleyman'ın tapınağındaki Yahudi rahiplerin, irtidat etmiş Kral Manasseh'in (MÖ 687 - 642) yönetimi sırasında Arc'ı kaldırdığını öne sürüyor. Ark daha sonra iki yüz yıl boyunca Mısır'ın Nil'deki kutsal Elephantine adasındaki bir Yahudi tapınağında saklandı. Daha sonra Etiyopya'ya, Tana Gölü'ndeki Tana Kirkos adasına götürüldü ve burada 800 yıldan fazla kaldı. Axumite krallığı MS 331'den sonra Hristiyanlığa geçtiğinde, Ahit Sandığı Hristiyan hiyerarşisi tarafından ortaklaşa seçildi ve Tana Kirkos'tan Axum'da yeni inşa edilen St. Mary of Sion kilisesine getirildi.
Arc, yaklaşan Müslüman ordularından korunmak için gizli bir saklanma yerine götürüldüğü 1530'ların başına kadar Aksum'da kaldı. 1535'te fanatik Müslüman işgalci Ahmed Gragn, İslam'ın kutsal şehri Harar'dan (güney Etiyopya'da) Afrika Boynuzu'nu geçti ve Siyon Aziz Meryem Kilisesi'ni yıktı. Yüz yıl sonra, imparatorlukta barış yeniden sağlanınca, Ark Aksum'a geri getirildi. Kral Fasilidas (Portekiz yardımıyla) tarafından inşa edilen yeni bir St. Mary kilisesine, önceki kilisenin kalıntılarının hemen bitişiğinde kuruldu. Arc, 1965'te Haile Selassie'nin (Seba Kraliçesi ve Kral Süleyman'ın oğlu Menelik'in doğrudan soyundan gelen iki yüz yirmi beşinci doğrudan soyundan olduğu söylenir) onu bir başkasına devrettiği zamana kadar Maryam Tsion Katedrali olarak adlandırılan bu kilisede kaldı. eski kilisenin kuzeydoğu köşesinden on metre uzakta, hazine denilen daha güvenli şapel.
Axum Ahit Arkı Hazinesi, Etiyopya
Geçmiş yüzyıllarda, Axum kasabası çevresinde alaylara alınacak önemli kilise festivalleri sırasında Ahit Arkı ortaya çıkarıldı. Daha yakın zamanlarda, bu tür törenlerde kullanımı, her Ocak ayında gerçekleşen büyük Etiyopya Ortodoks kutlaması olan Timkat festivaliyle sınırlıydı. Etiyopya ile kuzey komşusu Eritre arasındaki askeri çatışmaların başlamasından bu yana Ark, hazinenin içinde güvenli bir şekilde kilitli kaldı. Kilisenin baş rahibi dışında hiç kimsenin, hatta Etiyopya başkanının bile Arc'ı görmesine izin verilmiyor. (Fakat bu yazar gibi şanslı hacılara ara sıra kutsal Ark üzerinden akan su içirilir.)
Kitabında yazıyor Kutsal Ark'ın Kayıp Sırları, yazar Laurence Gardner, Hancock'un iddialarına katılmaz ve Axumite Ark'ın “Manbara tabotu olarak adlandırılan, aslında tabot olarak bilinen saygıdeğer bir sunak levhası içeren bir tabut olduğunu” belirtir. Gerçek şu ki, Axum sandığı bölgede belirli bir kültürel öneme sahip olsa da, Etiyopya'nın genişliği boyunca kiliselerde manbara tabotat (çoğul tabot) vardır. İçlerindeki tabotatlar, ahşap veya taştan yapılmış dikdörtgen mihrap levhalarıdır. Açıkça, Aksum'un değerli manbara tabotu oldukça kutsal bir ilgiye sahiptir ve dilsel tanımı gereği gerçekten bir sandıktır - ancak İncil'deki Ahit Sandığı ya da uzaktan benzeri bir şey değildir.
Laurence Gardner tarafından araştırılan diğer kaynaklar, Ahit Arkı'nın Kral Josiah (MÖ 597) zamanında Nebukadnezar ve Babilliler tarafından ele geçirilmemek için Süleyman Tapınağı'nın altına gizlendiğini gösteriyor. İspanyol filozof Moses Maimondes, 1180 tarihli Mishneh Tora'sında, Süleyman'ın, tapınağın altındaki tünellerde Arc için özel bir saklanma yeri inşa ettiğini söyledi. Yeruşalim'in Baş Rahibi olan Hilkiah'ın oğlu peygamber Yeremya, Hilkiah'ın Tapınak Muhafızlarının komutanıydı. Nebukadnetsar'ın istilasından önce Hilkiah, Yeremya'ya adamlarına diğer kutsal hazinelerle birlikte Tapınağın altındaki mahzenlerde Ahit Arkı'nı saklamasını emretti. 1700 yıldan fazla bir süre sonra, orijinal Tapınak Şövalyeleri olarak bilinen dokuz Fransızdan oluşan bir grup, 1118'den 1127'ye kadar, eski Kudüs Tapınağı'nın bulunduğu yerde El-Aksa camisinin altında kazı yaparak geçirdi. Muazzam bir külçe altın ve gizli hazine zenginliğine ek olarak, gerçek Ahit Arkı'nı ele geçirdiler. Bu Arc'ın varlığı ve tam yeri şu anda bilinmemekle birlikte, Tapınakçılar kısa süre sonra ortaçağ Avrupa'sındaki en güçlü dini ve siyasi kurumlardan biri haline geldi.
Kitabında yazan, Tanrı'nın Başı: Tapınakçıların Kayıp Hazinesi, Keith Laidler diyor ki:
"Ahit Sandığı'nın da Mısır kökenli olduğu gösterilebilir. Birçok tanrı (devlet tanrısı Amun-Ra dahil) tören alayı içinde stilize edilmiş kayıklarda veya gemilerde taşınırdı. Bunlar adeta tanrılar için taşınabilir evlerdi. Bu çok eski bir gelenekti. On sekizinci hanedanın büyük imparatorluk kurucusu III. Tutmos savaşa gittiğinde, tanrısı da onunla birlikte gitti. "Majesteleri tarafından kuzeye doğru ilerliyor, İki Ülkenin Tahtlarının Efendisi babam Amun-Ra'yı önümde taşıyordu." Eski yöntemlerin çoğunu reddederken, Akhenaten sandığı tanrısı için bir "ev" olarak tuttu. Musa'nın (savaşta tanrıları Adon'un (Aten) sandığını da önlerinde taşıyan) İsraillilere benzer bir kavram getirmesi, kimliğin oldukça ikna edici bir kanıtıdır."
Aksum şehri de Müslümanların geleneklerinde merkezi bir yere sahiptir. Uzaktaki Axum kasabası, Muhammed'in takipçilerinin zulüm korkusu olmadan barış ortamında dinlerini özgürce icra ettikleri en eski tarihi merkezdi. Muhammed'in misyonunun beşinci yılında (Hıristiyanlık döneminde 615 yılına tekabül eder), Aksum kralı Ella Saham, Muhammed'in takipçilerinin küçük bir grubuna (11 erkek ve 4 kadın, Osman ibn Affan da dahil olmak üzere) sığınma teklif etti. üçüncü halife olur). Birkaç yıl sonra, bu ilk gruba katılmak için yaklaşık 100 Müslüman daha geldi ve hepsi on üç yıl boyunca Aksum'da kaldılar. Akademisyenler, Aksum'un bir sığınma yeri olarak seçildiğine, çünkü Aksum krallığı ile Mekke şehir devleti arasında İslam'ın yükselişinden çok önce yakın bir ticari bağın var olduğuna inanıyorlar.
Lalibela'nın kayaya oyulmuş kiliseleri
Axum, Müslüman Arapların Orta Doğu'daki yükselişi ve hızlı genişlemesini takiben 7. yüzyılın ilk on yıllarında azalmaya başladı. Hem Bizans hem de Pers İmparatorluğu Arapların eline geçti ve bu, Aksum krallarının ticaret çabalarına ölümcül bir darbe indirdi. 8. ve 11. yüzyıllar arasında Axumite krallığına ne olduğu hakkında çok az şey biliniyor. 11. yüzyılın ortalarında Etiyopya devleti, merkezi Etiyopya yaylalarının Amhara bölgesindeki Roha kasabasında bulunan Hıristiyan Zagwe hanedanı olarak yeniden ortaya çıktı. On bir kral tarafından yönetilen Zagwe hanedanı, son kralının eski Axumite hanedanının soyundan biri lehine tahttan çekildiği 13. yüzyıla kadar sürdü.
Zagwe hanedanının yöneticilerinin en dikkate değer olanı, 1167'den 1207'ye kadar hüküm süren Kral Lalibela'ydı. Saltanatının parlak bir başarısı, bir düzine güzel kayaya yontulmuş kilisenin inşasıydı. Efsaneye göre, doğduğu anda Prens Lalibela'nın etrafını yoğun bir arı bulutu sarmıştır. Annesi, arıların bir gün oğluna hizmet edecek askerleri temsil ettiğini iddia ederek, onun için "arılar egemenliğini tanır" anlamına gelen Lalibela adını seçti. Lalibela'nın ağabeyi Kral Harbay, ağabeyi hakkındaki bu kehanetler tarafından kıskanılır ve onu zehirlemeye çalışır. Lalibela uyuşturulurken, melekler onu, Tanrı'nın kendisine benzersiz bir tarzda kiliselerle Yeni Kudüs inşa etmesi için talimatlar verdiği cennetin çeşitli alemlerine taşıdı. Lalibela, Tanrı'nın onu kiliseleri inşa etmesi için meshettiği için, yaşamı veya egemenliği için endişelenmesine gerek olmadığını da öğrendi. Üç günlük ilahi iletişimden sonra, Lalibela ölümlü varoluşa geri döndü ve tahtı, yine Tanrı tarafından ziyaret edilen (ve Lalibela'ya çekilmesi söylenen) kardeşinden kabul etti. Her iki kardeş de Roha şehrine gitti ve kiliselerin inşasına başladı. Melekler ve Aziz Gabriel'in yardımıyla yirmi beş yıllık bir süre içinde on iki olağanüstü kilise inşa ettiler.Etiyopya Ortodoks kilisesi daha sonra Kralı aziz ilan etti ve Roha şehrinin adını Lalibela olarak değiştirdi.
Lalibela kiliseleri, insan uygarlığının en olağanüstü mimari eserleri arasındadır. Her kilise, hem içten hem de dıştan, doğrudan dünyanın yaşayan ana kayasından yontulmuş (bu tür mimari bölgede yeni değildi, çünkü Etiyopya çevresinde daha önceki dönemlere tarihlenen çok sayıda başka örnek var, ancak Zagwe inşaatları sanatı aldı. yeni bir seviyeye formu). Lalibela'da iki temel tip vardır: aşağı yukarı dikey uçurum yüzlerinden içeriye doğru oyulmuş kayaya yontulmuş mağara kiliseleri ve yerleşik bir yapıyı taklit eden ancak aslında tek parça halinde çevredeki kayadan kesilip ayrılmış kayaya yontulmuş monolitik kiliseler. onu çevreleyen bir hendekle. Muhtemel inşaat yöntemi, zanaatkarların önce hendekleri doğrudan taşa batırması, ardından dış ve iç alanları ortaya çıkarmak için fazla taşı yavaşça kesmesiydi. Dar, labirent gibi tüneller birkaç kiliseyi birbirine bağlar ve siperlerin ve avluların duvarları, dindar keşişlerin ve hacıların mumyalarıyla dolu boşluklar ve odalar içerir. Kiliseler bugün hala ibadet için kullanılıyor ve birçoğu zengin bir şekilde boyanmış İncil duvar resimleriyle dolu.
Bet Giorgi, Lalibela, Etiyopya kaya kilisesini içeren tepe
Bet Giorgis kilisesine tepeden bakıyor, Lalibela
Bet Giorgis adı verilen Lalibela kiliselerinin en dikkat çekici olanı, Etiyopya'nın koruyucu azizi olan St. George'a adanmıştır. Efsaneye göre, Kral Lalibela, Tanrı'nın kendisine inşa etmesini emrettiği kiliseler grubunu neredeyse tamamlarken, Aziz George (tam zırhlı ve beyaz atına binmiş) ortaya çıktı ve krala, kendisi için bir ev inşa etmediği için sert bir şekilde sitem etti. Lalibela, aziz için diğerlerinden daha güzel bir kilise inşa edeceğine söz verdi. Bet Giorgis kilisesi, haç şeklinde yontulmuş, neredeyse kusursuz bir küptür ve ana giriş batıda ve kutsalların kutsalı doğuda olacak şekilde yönlendirilmiştir. Alt sıradaki dokuz pencere kör, üstteki on iki pencere işlevseldir. Bet Giorgis'in en sofistike detaylarından biri, duvar kalınlığının aşağıya doğru adım adım artması, ancak dış duvarlardaki yatay pervaz bantlarının bu artışı akıllıca gizlemesidir. Günümüzde genellikle Lalibela anıtlarının sembolü olarak kullanılan çatı süslemesi, iç içe üç eşkenar Yunan haçının kabartmasıdır. Duvarları dik olan derin bir çukurun içine kurulmuş olan kiliseye ancak taşa oyulmuş gizli bir tünelden girilebiliyor.
Lalibela, Hıristiyanlığın Monofizitizm olarak bilinen en ilginç sapkınlıklarından birinin sığınağıydı. Bu inanç, İsa'nın enkarnasyonundan önce hem ilahi hem de insan olduğunu, ancak ilahi doğasının bedenini terk ettiğini ve ancak Kıyametten sonra tekrar girdiğini belirtir. İlk olarak MS 449'da 2. Efes Konsili'nde ikrar edildi ve kısa bir süre sonra 451'de Chalcedon Konsili'nde sapkınlık olarak kınandı Monofizitlik Küçük Asya'dan Afrika ve Etiyopya'ya yayıldı. Bugün Suriye Ortodoks kilisesinde, Ermeni kilisesinde, Mısır Kıpti kilisesinde ve Etiyopya Ortodoksluğunda farklı biçimlerde varlığını sürdürmektedir.
Etiyopyalı Ortodoks rahip, eski İncil ve Etiyopya krallarının taçları, Zion'lu St. Mary, Axum
Etiyopya'daki diğer kutsal yerler, güç yerleri ve hac mabetleri:
- Wukro yakınlarındaki Abreha Atsbeha tapınağı
- Aksum'un 25 kilometre doğusundaki antik Yeha tapınağı
- Hawzen yakınlarındaki Gheralta bölgesinin kayaya oyulmuş kiliseleri
- Kulubi kasabası yakınlarındaki Aziz Gabriel hac kilisesi
- Debre Libanos Manastırı
- Debre Damo Manastırı
- Gishen Maryam Manastırı
- Tiya arkeolojik sit alanı
- Şek Hüsen'deki Müslüman hac yeri
- Tana Kirkos adasında kilise, Tana Gölü
Karoki Lewis tarafından Lalibela festivalinin kısa filmi.
Tarih öncesi
Etiyopya, büyük Afrika Rift Vadisi'nin kuzey ucunda yer almaktadır ve son yıllarda bazı şaşırtıcı arkeolojik buluntuların yeri olmuştur.
1974 yılında, arkeolog Donald Johansen Etiyopya'nın kuzeydoğusundaki Hadar yakınlarında çalışırken Australopithecus afarensis grubunun bir üyesi olan 3,2 milyon yıl öncesine ait bir kadının insan iskeletini keşfetti. Beatles'ın hit parçası "Lucy in the sky with diamonds" o sırada kampta çalarken kazı ekibi tarafından bu kadına "Lucy" adı verildi. Ancak Etiyopyalılar için “harika” anlamına gelen “dinkenesh” veya “birkenesh” olarak bilinir. İskelet şimdi Addis Ababa'daki Arat Kilo'nun hemen yukarısındaki Ulusal Müze'nin zemin katında görülüyor.
Hadar yakınlarındaki daha yakın tarihli diğer buluntular, Rift Vadisi'nin bu bölümünün erken insanın gelişiminin önemli bir bölgesi olduğunu doğrulamaya hizmet etti.
Eski Mısırlıların Punt Ülkesi'nde altın, mür ve fildişi gibi mallar için ticaret yaptığını biliyoruz ve bunun Etiyopya'nın da bir parçası olduğu Afrika Boynuzu'nda yer aldığı düşünülüyor.
Etiyopya'nın Eski Tarihi
Etiyopya, uzun bir tarihe sahip, en eski insan popülasyonlarından bazılarına ve muhtemelen insanların 1.8 yıl önce dünyanın geri kalanını doldurmak için Afrika'dan genişleyip evrimleştiği bölge olan bir bölgedir. Dönem, Aksumitlerin ilk sakinlerine kadar uzanan antik hominoidler olan Australopithecus ile başlar. Aynı zamanda Ge'ez ve Yahudiliğin geldiği dönemdir. Cushitic dili konuşanların Etiyopya'nın asıl sakinleri olduğuna inanılıyor, ancak MÖ 2. binyılda bölgeden sürüldüler. Buna göre Etiyopya krallığı (M.Ö. 10.yy.) Süleyman'ın ilk oğlu Menelik I tarafından kurulmuştur. Ancak ilk krallığın muhtemelen MS 2. yüzyılda ortaya çıkmış bir krallık olan Aksum (Axum) olduğu belgelenmiştir. Ettopya Krallığı, Aksum çok gelişmiş bir uygarlıktı, çünkü madeni para basan ilk Afrikalılar onlardı. Yine de Etiyopya, Afrika'nın en eski bağımsız ülkesi ve dünyanın en eski uluslarından biridir.
Kral Ezana döneminde Aksum (4.yy.) Surlu Frumentius tarafından Hristiyanlığa dönüştürüldü. Bu, Mısır Kıpti Kilisesi ile yakından bağlantılıdır ve Chalcedon Konseyi'nden sonra Mesih'in yalnızca bir konuma sahip olduğu Kristolojik bir konum olan Monofizitizmi kabul etmiştir. Ancak 6. yüzyılda Yahudiler Aksum'u etkiledi ve bazı Etiyopyalılar Yahudiliğe dönüştü. İkinci Etiyopya İmparatorluğu Zagwe idi, onlar ne Kral Solom ne de Sheba Kraliçesi üzerinde hak iddia etmediler. Yekuno Amlak iktidara geldiğinde, Süleyman Hanedanlığı MÖ 10. yüzyılda eski durumuna getirildi. Ardından, sürekli refahın damgasını vurduğu Zamana Masafent dönemi geldi. Etiyopya'nın etkin bir merkezi otorite olmadan bölündüğü bir dönemdi. Lordlar, Gonder krallarının krallarının koruyucusu olmak için sürekli birbirleriyle savaştı. Bu dönemin kayda değer bir figürü, Etiyopya kilisesinde önemli bir dini lider olan manastır evangelisti Ewostatewos'tur. Sonunda modern Etiyopya, İmparator Tewodros'un yönetimiyle başlayan Etiyopya'nın yeniden birleşmesiydi. Derg onun yerini almadan önce bir sonraki büyük hükümdar Haile Selassie I idi.
Bununla birlikte Etiyopya, başta İbrahimi dinler, Ortodoks Hıristiyanlık, İslam ve Yahudilik olmak üzere birçok dinden oluşmaktadır. Etiyopya, ekonomiyi canlandırmak ve ülkenin akademik yönünü ilerletmek için 45 milyon dolarlık bir bilgi teknolojisi parkı geliştiriyor, çünkü bu park ülkenin çok daha fazla araştırma ve geliştirmesini çekecek. Etiyopya hükümeti, teknoloji parkını kurarak, çağrı merkezleri ve bilgisayar donanımı da dahil olmak üzere küresel işletmeleri cezbetmeye çalışıyor. Bunu yaparak, saniyede 40 gigabayta varan internet hızlarına erişebilecekler.
Etiyopya'nın eski tarihi hakkında yeterli bilgi olduğuna inanıyorum. Kaynaklardan bazıları şunlardır: BBC, www.ethiopianreasures.co.uk, kitaplar ve bilimsel makaleler. Ayrıca kaynaklar Etiyopya tarihini açık ve yeterli bir şekilde anlatmakta, bu da içeriğin anlaşılmasını ve bilgilerin kavranmasını kolaylaştırmaktadır.
6. Mavi Nil Şelalesi
Kaynak: flickr Mavi Nil Şelalesi
Nil Nehri Afrika'daki en uzun nehirdir ve iki kolu Beyaz Nil ve Mavi Nil'dir.
Mavi Nil Etiyopya'da başlar ve rotası boyunca Niagara'ya rakip olacak bir yer olan Mavi Nil Şelalesi'ni bulacaksınız.
Bahar Dar'dan yaklaşık 90 dakika, buradaki manzara gerçekten nefes kesici. Yerel olarak Tis Abbay veya 'büyük duman' olarak bilinen şelale, yağışlı mevsimde yaklaşık 45 metre yüksekliğindedir.
Şelalenin hemen aşağısında, Etiyopya'nın 17. yüzyılda inşa edilmiş ilk taş köprüsünü bulacaksınız.
Antik Etiyopya
Etiyopya ayrı bir dünya gibi görünüyor. Yaşanılmaz çöller ve ova bataklıklarıyla çevrili, verimli yaylalardan oluşan devasa bir plato üzerinde yer alan coğrafi izolasyonu, Afrika'nın başka yerlerindeki her şeyden oldukça farklı, benzersiz bir kültürün gelişmesini sağlamıştır. Bu kültür ve ülkenin olağanüstü dünya mirası anıtları, deneyimsiz olanlar için Afrika'nın en büyük sürprizidir. Burası büyük uygarlıkların geliştiği, imparatorların hüküm sürdüğü, dikkat çekici yapıların ve anıtların inşa edildiği bir ülkedir.
Burada, her biri 2.000 yıldan fazla süren Etiyopya tarihinin belirli bir aşamasına tanıklık eden çok farklı dört yer ele alınmaktadır. En erken olanı, ülkenin en kuzeyindeki Aksum kasabasıdır, bazıları hala gökyüzünü delen, diğerleri düştükleri yerde devasa kaya parçalarına bölünmüş halde duran 30 metre yüksekliğindeki dikilitaşlara ev sahipliği yapmaktadır. Aksum'daki bu ve diğer anıtlar, MÖ 400'den kısa bir süre sonra Mısır, Sudan'ın altın yatakları ve Kızıldeniz arasındaki önemli bir ticari kavşakta yükselen antik dünyanın en büyük uygarlıklarından biri olan Aksum Krallığı'na tanıklık ediyor. Hıristiyanlık MS 4. yüzyılda Aksum'a geldi ve Ahit Sandığı'nın (Etiyopya inancına göre) burada tutulması nedeniyle kasaba hala Hıristiyan hacının önemli bir merkezi. Efsanevi Etiyopya Kraliçesi Saba ve Kral Süleyman'ın. Aksum, Arabistan'da İslam'ın yükselişinin kendisini izole ettiği, ticaretin azaldığı ve Etiyopya'nın tamamının "karanlık çağlarına" girdiği 7. yüzyıla kadar gelişti.
Zagwe hanedanının 1137'de Lalibela çevresinde ortaya çıkmasından ve kayaya yontulmuş inanılmaz kiliseler üzerinde çalışmaya başlanmasından 500 yıl önceydi. Aynı zamanda, İslam ülkenin doğu kısmına yayılmaya başlamıştı ve müstahkem Müslüman Harar kasabası kuruldu. 13. ve 16. yüzyıllar arasında halkını günümüz Kenya'sından göç eden Oromo savaşçılarına karşı savunmak için surları inşa edilmiş ve İslam'ın en kutsal 4. şehri olmuştur. 15. yüzyılın sonlarında, Osmanlı Türklerinin müdahalesini takiben, Müslüman doğu, Hıristiyan Dağlık Bölgesi'nde cihat (kutsal savaş) ilan etti ve Etiyopya, tarihinin en kötü kanlarından bazılarını yaşadı. Hıristiyanlar Portekizli Cizvitlerden destek aldılar, ancak çatışmalar yaklaşık 200 yıl aralıklı olarak devam etti. Ancak 1636'da İmparator Fasiladas tarafından Gondar'da yeni bir kalıcı başkent kuruldu ve 17. yüzyılın sonunda Gondar, muhteşem saraylar, güzel bahçeler ve büyük hamamlarla övündü. Kraliyet Muhafazası ya da Fasil Ghebbi, ilk bakışta, garip bir şekilde yerinde olmayan muhteşem bir Avrupa kalesi gibi görünüyor, ancak bazı mimari detaylar, kusursuz Etiyopya mirasını ortaya koyuyor.
Antik Etiyopya'daki dünya mirası alanlarının her biri hakkında daha fazla bilgi edinmek ve her bir yerin slayt gösterisini görmek için şu bağlantıları izleyin:
Richard Pankhurst
Etiyopya'nın ve insanlığın ve erken tarihin beşiği olarak Büyük Afrika Rift Vadisi'nin ayırt edici merkeziliği, belki de konuların en büyüleyicisidir. Ne yazık ki, birçok benzersiz siteye ev sahipliği yapmasına rağmen, Etiyopya'da koruma yeterli ve uygulanmadı. Bu haftaki Pankhurst's Corner, müzelere olan acil ihtiyacı ve antik çağların mirasının bilimsel olarak korunmasını tartışıyor.
Etiyopya'nın Tarihi Mirası ve Koruma Mücadelesi' hakkında bir şeyler yazmam istendi.
Bu, herhangi bir gösterimde, İngilizlerin “Tall Order” dediği şeydir. Etiyopya ve Afrika Boynuzu, Profesör Donald Levine'in gösterdiği gibi, tek bir kültürel alan oluşturur. Bu bölge neredeyse Avrupa kadar büyük ve tarihi Etiyopyalı üç milyon ve çeyrek yaşındaki Lucy'den ya da insan ırkının annesi olarak tanımlanan Dinkenesh'ten öncesine dayanıyor.
Bu nedenle, yalnızca dikkate değer olabilecek birkaç noktayı vurgulamayı umabilirim. Büyük ölçüde, ancak yalnızca tarihi binalar ve tablolar ile fotoğraflar ve mikrofilmler, müzeler ve kütüphaneler üzerinde yoğunlaşacağım.
Etiyopya'nın mirasının önemli bir parçası olan erken insanın yukarıda bahsedilen tarihini ele alarak başlayalım. İnsanlığın Etiyopya'nın tam ortasından geçen Büyük Afrika Yarık Vadisi'nden geldiği artık genel olarak kabul ediliyor. Bu miras, insanın evrimini anlamak için önemlidir: Maymunlar neden ağaçlardan indiler ve dört ayak üzerinde yürüdüler, nasıl el aletleri yapmaya başladılar?
Bu tarih öncesi miras, aynı zamanda ekin ve çiftlik hayvanlarının erken dönem tarihinin incelenmesi ve Etiyopya Sanatı Tarihinde Birinci Bölüm olarak düşünülebilecek mağara çizimlerinin incelenmesi için de önemlidir.
Avrupa Birliği'nin birkaç hafta öncesine kadar Etiyopya Temsilcisi Tim Clarke, Addis Ababa'da Etiyopya Tarih Öncesi ve Afrika Rift Vadisi'ne adanmış heyecan verici yeni bir Müzenin kurulmasını önerdi. kendi başına bir varlık oluşturmak.
Bu, bence tam desteğimizi hak eden bir proje.
Tarih Öncesinden Tarihe geçerken, Etiyopya'nın Aksum öncesi ve Aksumite mirasını dikkate almamız gerektiğine inanıyorum.
Son zamanlarda Yeha'daki Güneş ve Ay'a tapınmaya adanmış büyük Hıristiyanlık Öncesi Tapınağı'nda arkeolojik araştırmalar yürütülmüştür: İsa'nın Doğumundan yarım bin yıl veya daha öncesine dayanan olağanüstü bir yapı. Bu büyük yapı ve aynı döneme ait hala araştırılmamış diğer arkeolojik kalıntılar, Etiyopya'nın erken dönem tarihi mirasının bir diğer önemli parçasını oluşturuyor.
Yüzyılları Aksum'un Büyük Günlerine geri çevirecek olursak, Enno Littmann'dan David Phillipson'a kadar birçok bilim adamının çalışmasına rağmen, Etiyopya'nın mirasının bu son derece zengin bölgesi üzerindeki arkeolojik araştırmaların çok uzaklara gittiğini söyleyebiliriz. Adulis'in eski Aksumite limanını incelemek için Eritre'nin yapay sınırını geçmesi gerekiyor. Geçen yüzyılın başlarında Roberto Paribeni'nin araştırmalarından bu yana, bu önemli yerleşim yeri hakkındaki bilgimiz pek gelişmedi.
1937'de Benito Mussolini tarafından yağmalanan ve geçen yıl İtalya tarafından iade edilen 25 metre yüksekliğindeki Aksumite dikilitaşının yeniden dikilmesine yönelik çalışmalar, Etiyopya'nın mirasının muhteşem bir yönü... Aksum halkının diğer düşmüş stellerin yeniden dikilmesi talebine olumlu yanıt gelmedikçe Etiyopya'nın mirasının önemli bir bölümünün takdir edilmeyeceğini düşünüyoruz.
Faşist İtalya'nın Etiyopya ganimetlerini ele geçirmesi konusu tartışılırken, Etiyopya Kalem Bakanlığı'nın İtalya'ya ilişkin arşivlerinin hala iade edilmediğini hatırlatabiliriz. Aynı durum, Addis Ababa'nın yeni havalimanı için sergilenmek üzere aranan Etiyopya uçağı Tsehai için de geçerli. Uluslararası bilim adamları, hem arşivlerin hem de ‘uçak –'in geri gönderilmesi için dilekçe verdiler, ancak şu ana kadar boşuna.
Aksum'a geri dönersek, şehrin eski eserlerinin herkesin görmesi için sınırlarının çizildiğini ve kısa süre içinde oldukça genişletilmiş bir Aksum Müzesi'nin açılacağını bildirmekte fayda var.
Abba Tewelde Medhen'in Tegray'in kayaya yontulmuş kiliseleri üzerine ufuk açıcı makalesini Üçüncü Uluslararası İnsan Hakları Konferansı'na sunmasından bu yana çok şey öğrenmiş olsak da, şehrin dışındaki kayaya yontulmuş kiliseler de dahil olmak üzere Aksumite binalarının incelenmesi henüz tamamlanmış olmaktan çok uzaktır. 1966'da Addis Ababa'da Etiyopya Çalışmaları.
Yüzyıllar boyunca tekrar ilerleyerek, Etiyopya'nın mirasının bir başka parçası olan başka kaya kiliselerinin bulunduğu Lalibela'ya geliyoruz. Lalibela, Etiyopya turist literatüründe dünyanın harikalarından biri olarak tanımlanmaktadır. Michael Gervers, Ewa Balicka-Witakowska ve diğerlerinin yakın zamanda yaptığı öncü çalışmalar, önemli bir uluslararası turistik cazibe merkezi olmasına rağmen, aslında Lalibela tarihi hakkında ne kadar az şey bildiğimizi göstermiştir: Şimdiye kadar, Lalibela kiliselerini kimin tasarladığı gibi sorulara verecek bir cevabımız yok. ve ne zaman? Çalışma, Kral Lalibela'nın saltanatı olan tek bir saltanat sırasında mı, yoksa bilginlerin şimdi öne sürdüğü gibi, çok daha uzun bir süre boyunca, belki de devam eden bir hanedan tarafından mı yürütüldü?
Lalibela'nın da ciddi bir şekilde bir Müzeye ihtiyacı olduğunu ısrarla belirtmek isterim: Etiyopya'daki kaya kiliselerinin tüm mirasını açıklamak ve Lalibela'nın kiliselerini ülkenin dört bir yanındaki diğerleriyle ilişkilendirmek için – kuzeyde Asmara civarından güneyde Goba'ya (Bali).
Ayrıca Lalibela dışındaki Lasta kiliselerinin birçoğundaki duvar resimlerinin büyük ölçüde incelenmediğini de belirtmekte fayda var.
Bu bağlamda, Etiyopya'nın sanatsal mirasının sistematik olarak korunması için özel bir savunma enjekte ederdim. Pek çok kilise resmi şu anda dökülüyor, soluyor veya başka bir şekilde bozuluyor ya da belki daha da kötüsü yeniden boyanıyor. Bana göre, Etiyopya kilise resimlerinin metodik bir şekilde fotoğraflanması gerekiyor: ülkenin sanatsal evriminin mümkün olduğunca eksiksiz bir kaydını üretmek için duvardan duvara ve resim yaparak resim yapmak.
Bu noktada, Etiyopya'nın mirasının korunmasının temel gerçeklerinden biriyle yüzleşmemiz gerektiğini öneriyorum. Bu şudur: Ülke ekonomik olarak fakir ama kültürel olarak zengindir: tersi olsaydı sorun olmazdı, çünkü zengin bir ülke önemsiz bir mirasa kolayca bakabilirdi.
Ülke ve kültürü hem zengin hem de fakir olsaydı herhangi bir sorun olmazdı. Bununla birlikte, şu anki durumda, ülkenin zayıf bir ekonomik tabanı var – ve dikkate değer derecede zengin & 8211 ve tartıştığım gibi, korumak için kapsamlı bir – mirası var.
Ancak Etiyopya'nın mirasına ilişkin geniş tarihsel-coğrafi araştırmama geri dönmek için Tana Gölü-Gondar bölgesindeki antik eserlerin yanına geliyoruz.
Geçmişin Derviş akınlarından kurtulan Gondar'daki hemen hemen tüm kalelerin ve diğer tarihi binaların oldukça yeterli şekilde korunmuş olduğunu belirtmek memnuniyet vericidir.Ancak bir Gondar Müzesi kurmak için henüz ciddi bir çaba gösterilmemiş olması üzücü.
Şehir dışında miras durumu daha ciddi. Francis Anfray, LaVerle Berry ve diğerleri tarafından tarihi tartışılan esrarengiz Guzara kalesini istikrara kavuşturmak için neredeyse hiçbir şey yapılmadı. Bu güzel eski yapı, yerel sakinlerin taşlarını almasıyla sürekli olarak parçalanıyor. Eski Gorgora ve diğer Portekiz binaları, bu arada, son yirmi yılda birçoğu büyük ölçüde çöktü.
Ve göle bakan Danqaz'daki büyük saray da aynı şekilde üzücü bir durumda.
Öte yandan, birkaç kilisenin eqa bahislerini veya geleneksel mağaza evlerini yeni gelişen müzelere dönüştürmediğini belirtmekte fayda var. Birçoğu kraliyet veya diğer taçlar, simgeler ve resimli el yazmaları sergiler.
Mekele, Jimma, Jinka ve Harar başta olmak üzere bir dizi yerel müze de ortaya çıktı.
Bu gelişme her türlü teşviki hak ediyor.
Tarihi surlarla çevrili Harar kentinin durumu genel olarak övgüye değer. Çok güvenilir bir Arthur Rimbaud Evi –, ancak bu isimde bir Fransız yerine Hintli bir tüccarın meskeni kuruldu –. Şehrin ünlü surları da makul bir durumda görünüyor – ama hepimiz yenas'ın girip çıkabileceği bir geçit olduğunu umuyoruz!
Addis Ababa'ya geldiğimizde, Etiyopya'nın en ciddi miras yönetimi sorunlarından bazılarıyla karşılaşıyoruz. Şehir, çok sayıda ilginç yapının bulunduğu yerdi: birçoğu, Menilek- Iyasu-Zawditu döneminde inşa edilmiş, ahşap kalkanlı ve balkonlu işlenmiş taştan yapılmış binalar. Belki de bu tür yapıların üçte biri (yaklaşık 80) son yarım yüzyılda yıkılmıştır ve geriye sadece 120 kadarı kalmıştır.
Daha da vahim olan, başkentin tarihi binalarını korumaya yönelik bir yasanın hala bulunmaması. Bu tür yapıların çeşitli listeleri yapılmış, ancak listelenen yapıları korumak için herhangi bir işlem yapılmamıştır.
Pek çok örnek arasında yakın tarihli bir örnek vermek gerekirse: Halk arasında Shaka olarak bilinen Qanyazmach Belihu Degefu'nun eski evi “listelendi” ve şehrin belediyesinin resmi bir yayınında tarihi önemi kabul edildi. Bina aynı zamanda Milena Bastioni ve Gian Paolo Chiari'nin takdire şayan Addis Ababa Tarihi Rehberi'nde de yer alıyor. Ancak geçen yıl, aslında itildiği söylentisine göre binanın yıkılmasına izin verildi. Daha sonra nihayet yıkıldı ve değerli ahşabı satıldı. Binadan geriye hiçbir şey kalmadı.
Menilek'in İsviçreli danışmanı Alfred Ilg'in olağanüstü eski evinin sorusu pek de daha az ciddi değildir. Bu binanın önüne ve otuz metre kadar yakınına yeni çok katlı konut yapıları dikilmiş, bu da onun manzarasını bozmuş. Rapora göre, bu tarihi bina, halkın protestosunun yokluğunda, yeni konut planının gerektirdiği park yeri açmak için yakında yıkılacak.
Tüm bunların, mirasın korunmasıyla ilgili sıradan bir sorun olmadığını vurgulamak isterim. Addis Ababa'nın konut sıkıntısıyla yakından bağlantılı bir sorun:
Önceki hükümet evsizleri tarihi eski binalara tıkmıştı. Hâlâ orada bulunan bu kiracılar, mülklere yeterince bakmıyorlar, ancak neredeyse imkansız olan alternatif barınma – sağlanmadan taşınamıyorlar.
Mevcut hükümet, çok sayıda çok katlı apartman ve diğer yapılar inşa ederek konut sorununu çözmeye çalışıyor ve bu süreçte belki de tarihi binaları unutma riskiyle karşı karşıya kalıyor. siper bekleniyordu.
Bununla birlikte, Prenses Mariam Senna'nın bir STK kurduğunu belirtmek cesaret vericidir: Addis Wubet, özellikle başkentin tarihi binalarının korunmasına adanmıştır –, şu anda 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında önemli bir yere sahip olan yapıyı yenilemektedir. Hintli tüccar Mohomedally.
Bu arada, İmparator Tewodros'un 1868 Maqdala savaşında kullandığı Sebastapol topunun bir replikasının şehrin meydanlarından birine yerleştirilmesiyle ülkenin mirasına odaklanma sağlanmıştır.
Takip eden makale, Etiyopya Elyazmalarının Değerlendirilmesi ve Korunması Üzerine Bir Değerlendirmeye dönüşecektir.