Fransız piyanist Pierre-Laurent Aimard, Salı sabahı güzel mavi gökyüzüne bakıyor ve bir Beethoven sonatının ciddi türlerini çalıyordu.
Yani telefonumdan bakıyorum. Köpeğimin sözü edilemeyeceklerini idare etmek için plastik bir torba çıkarırken onu düz bir ağaç kökü üzerine koymuştum. İnceleme kariyerimde, reddediyormuşum gibi hissettiğim zamanlar oldu, ancak bu his hiç bu kadar gerçek olmamıştı.
Bay Aimard’ın berrak, tutkulu virtüözlüğünün oyuncak kanişim Gus’ın israfına yakınlığı bir deney sayesinde ortaya çıktı. Koronavirüs salgınının dünya çapında canlı performans sanatlarını büyük ölçüde kapatmasından bu yana ilk kez, Mart ayından bu yana en çok müzik aldığım şekilde aldığım bir konseri gözden geçirmek istedim: Brooklyn’deki Prospect Park’ta koşarken, süt için bodegaya girerken Gus yürümek, hayatı yaşamak.
Kulakiçi kulaklıklar bir müzisyenin ince niyetlerini yansıtır mı? Dikkat dağıtıcı şeyler – arabalar, mesajlar, telefon görüşmeleri – sürekli bir sanatsal düşünce zincirini takip etmeme izin verir mi? Bir icracı ve ben, eleştirinin ortaya çıktığı türden zımni diyaloga girebilir miyiz?
Evet? İyi sıralama. Kalamazoo, Mich. Merkezli seçkin bir klavye festivali olan Gilmore tarafından sunulan Mr. Aimard’ın resitalini, tutarlı bir varlıktan ziyade parçalar halinde bir dizi bölüm olarak bitirdim. Odak noktam açısından çok fazla – aslında neredeyse her şey – kayboldu. Ancak Mr. Aimard’ın 250. doğum yılında Beethoven’ın müziğini 20. yüzyıl modernizmine bağlayan kapsamlı gündemi, vizyonunun gücünü ve yan yana gelmenin kavrayışını doğrulayan netlikle ortaya çıktı.
Konseri, New York saatiyle Pazar öğleden sonra Berlin’den canlı olarak izlemeyi planladım; karakteristik olarak dağınık 2020 modasında unutmuşum. Ancak Çarşamba gününe kadar mevcut, bu yüzden Pazartesi akşamı Prospect Park’a doğru yürüyüşe çıktım ve Bay Aimard’ın bir saatlik program boyunca daha terlediğini gördüğümde ekrana baktım. (Bunu evde denemeyin; karanlıkta daracık dönüşler yapan arabalarla bazı yakın görüşmelerim oldu.)
Program, bu çevrelerde uygun bir şekilde geceye dönüştüğünü hissetti, parkın ormanlık yolları, Messiaen’in “L’Alouette Lulu” nun (“The Woodlark”) karamsar derinliklerinin ve temkinli, sütlü, ay ışığının aydınlattığı parıltısının bir aynasıydı. ”(” Kuş Kataloğu “). Başından beri, Mr. Aimard’ın çalması yankılanma konusunda bir çalışmaydı; Müziğin uzay ve zamanda nasıl genişlediği, kulaklıkların kaymasıyla bile algılanıyordu. Sadece “L’Alouette Lulu” dan klasik Beethoven’ın “Ay Işığı” Sonatının ilk çubuklarını yavaşça çözen klasiğe geçerken, yanlışlıkla telefonumu kapattığım için pişmanlık duyuyorum.
Bu istenmeyen duraklamaya rağmen, Bay Aimard’ın amacı açıktı: Messiaen’ın hüzünlü ama sinsi kendine güvenen sesleri de Beethoven’in sesiydi. Bu sunumda geçişler çok önemliydi; Sanırım bunlara yakından dikkat ederek, yarı yolda düzgün bir koşu temposu tutmaya çalışırken performansın diğer yönlerini kaybetmiş olsam bile, Bay Aimard’ın benden istediğinin çoğunu deneyimlediğimi düşünüyorum.
Messiaen’in “Oiseaux” un başka bir bölümünün (“La Chouette Hulotte”, Alaca Baykuş ”). Beethoven’ın “Appassionata” Sonatının acımasız sonunu, hemen ardından Stockhausen’in “Klavierstück IX” filminin benzer şekilde güçlü açılış akorları izledi. ”
Salı sabahı “Appassionata” ve “Klavierstück” i saklamıştım; Köpekle dolaşırken önceki gece ağır olabilecek şey, neredeyse güneşli görünüyordu – Beethoven karanlığa yenik düşmek yerine karanlığın üstüne çıkma girişimi olarak karşımıza çıkıyordu. (Gus ikinci hareketin asil başlangıcında gitmesi gerektiğine karar verdi: Başkan Sokağı’nda kutsal ile küfür arasındaki bir çarpışma.)
Stockhausen en çok bu acımasız başlangıcıyla tanınır, ancak Bay Aimard’ın performansında – ve bu özel yürüyüşte – sona yaklaşan şehvetli, şafak benzeri kıvrımlardan daha çok etkilenmiştim. Bitirdiğinde, bu muhteşem piyanist boş stüdyoya doğru eğildi ve perde arkasından yürüdü, ayak sesleri, tonları gibi yankılanıyordu. Onu ideal koşullarda duymadım ama bu günlerde çok azı ideal. Onu duydum, önemli olan bu ve çok çok iyiydi.