Kimse Sebastian Schipper'in Tek Çekimde 'Victoria'yı Yapamadığına İnandım
Alman yazar / yönetmen Sebastian Schipper'in dördüncü uzun metrajlı filmi “Victoria,” 27 Nisan 2014 günü saat 04: 30'da Berlin'de küçük saatlerde sürekli ve kesintisiz bir şekilde küçük bir oyuncu ve mürettebatla çekildi: 00:00.
Değişim öğrencisi Victoria'yı (Laia Costa) ruhun karanlık bir gecesinde bir suçlu Berlinli grubuyla izleyen bu etkileyici, sıkı saf sinema eyleminde gördüğünüz şey tam olarak elde ettiğiniz şey ve bu bir hile değil. Bu yüzden Schipper, DP Sturla Brandth Grøvlen'in son kredisinde en iyi faturalandırmasını yapıyor. Alexander Sokurov'un 2002 'Rus Ark' adlı filminin saatime göre bir filmi olmadığından, “Victoria” da bir tür soygun gerilim hikayesi olan anlatısını sürmek için coşkulu bir şekilde tek form kullandılar, ama yönetmenin ısrar ettiği gibi, “Bu bir banka soygunu ile ilgili değil; o dır-dir bir banka soygunu. ”
Filmi Berlin'de üç ödül kazanan Yönetmen Schipper, bu hafta Toronto'yu oynuyor ve 9 Ekim'deki Adopt Films'ten açılıyor, bu yaz Los Angeles'ta bir kafede oturup “Victoria” yı konuşmak ve serbest bırakmak için oturdu. (sonuçta Berlin prömiyerinden sonra filmi rezerve etti) ve Sundance de filmi geri çevirdi ve sonra tekrar tarandı. Neden? “Victoria” nın muhtemelen tek seferde olabileceğine inanmadılar.
Berlin'den sonra Toronto'da nasıl yer buldunuz?
Toronto için filmi özel bir sunum olarak göstermek için, Berlinale'de gösterildikten sonra büyük bir onur ve bunun üzerine, bir yıl önce, galasımız olarak festivale girmeye çalıştık. Ve bizi almadılar.
Toronto geçen yıl “Victoria” yı kabul etmedi, ama sonra 2015'e geri dönmek mi istiyorsun?
Evet doğru. Her zaman olmasını istediğin tarih gibi ama asla geri aramadı.
Filmi neden başlangıçta kabul etmediler?
O zamanlar eskiydi, “oh nasıl olduğunu biliyorsun.” Dediler, “nereye koyacağımızı gerçekten bilmiyoruz”, hangi segment, “artı bunun tek seferlik olduğuna inanmıyoruz.” bilmiyorum, bu zehri hissettim. Uluslararası distribütörüme dedim ki, “Yani, onlara tek seferlik hakkında biraz konuşma yaptınız mı?” Ama çok sakin bir insan, bunun için hazır değil. Bu yüzden biraz üzüldük.
DEVAMINI OKU: Cary Fukunaga, 'Hiçbir Ulusun Canavarları' ile Karanlığın Kalbine Nasıl Yolculuk Yaptı? (ÖZEL VİDEO)
Ancak Berlin hala filmin galasında ve kendi ülkenizde harika bir platformdu.
Elbette! Mükemmel bir fırtınaydı. Ev sahasýndaydý. Ama biz de Sundance'e girmeye çalıştık. Sonra New York'ta bir tarama yaptık ve bana bir bayan geldi ve “Merhaba benim adım öyle, ve Robert Redford ile çalışıyorum, filminizi göstermeyi çok isterim.” Dedi. “Biz de yaptık! Geçen yıl size gönderdik, ama siz istemediniz. ”Tabii ki, gelecekte, büyük bir an olduğunu düşündüğünüz şeyin sonunda, ha, zafer gibi olacağını tahmin ettiğinizde!
Film neden yabancı Oscar için uygun değildi? Almanya “Yalan Labirenti” ni teslim etti. Bunun nedeni, “Victoria” nın yarısının Almanca değil, aynı zamanda İngilizce ve İspanyolca olması mı?
Bunu söyleyebilirim: kural 13, ağırlıklı olarak yabancı bir dil olması gerektiğini söylüyor. Bizde vardı. Küçük bir farkla. Yüzde 51 Alman ve İspanyol gibi. Geçen yıl 27 Nisan'da, bu çok uzun zaman önce değil, sabah 4:20 ile 07:00 arasında gördüklerinizi çektik. Elbette bu bir sprint yaparsanız, Olimpiyatlarda ya da her neyse, bu sadece 10 saniye sürmez. Tabii ki sadece o zaman değil, hazırlık. O gün yaptığımız 2 saat 14 dakikadaki filme bakarsanız, o zamandan beri çok şey oldu. Tabii ki her zaman büyük, kendine inancımız vardı, ama şimdi filmde olan şey, bilirsiniz, gerçekten çılgın.
Şu anda film olanı seçmeden önce kaç çekim yaptınız?
Üç kez filme aldık ve teknik olarak üç kez çalıştı. Evet, film bir banka soygunu ile ilgilidir ve tek seferde çekilmiştir. Ancak bir düzeyde, bu iki yön en önemli ve en az önemli olanlardır. Umarım sinemadan çıkan herkes düşünmez. Bazı insanlar “her şeyi CGI yapabilirsiniz” diyecektir. Bunun geçerli olduğunu düşünmüyorum, çünkü yapamazsınız. Yapabilseydiniz, bunu “Birdman” ile de yaparlardı. Eğer işe yaramazsa bunun bir atlama versiyonunu yapabileceğimizi düşündük. Ve, bu asla işe yaramadı. Malzeme böyle çalışmıyor. Bazı durumların kodunu çözmede düşündüğümüzden çok daha iyi olduğumuzu hissediyorum, akışı veya akış sıcaklığını biliyorsunuz, sanırım bunu hissedersiniz. Bence sen tespit edeceksin. Birdenbire farklı bir akışta olduğunuzu tespit edersiniz. Özellikle birine alışkınsanız, diğerine değil.
“Birdman” ile aynı cümleye koymak sinir bozucu mu?
Dürüst olmak gerekirse, bu çok çılgın, üst düzey bir proje ve o kadar harika ki, bu tür bir çılgınlık hala sinemada var. Ve sadece TV şovlarında değil. Bence “yapamadıklarınızı yaptık” fikrinin çılgınca olduğunu düşünüyorum, çünkü bu iki film aynı ailede, bir çeşit çılgın, ilginç ucubeler.
Görünüşe göre gişede herkes “çılgınca şeyler nerede?” Diye soruyor. Elbette, yazarken çılgınlık tek başına ilginç değil, bir anlatı ve garip bir hikaye olmalı. Her şeye uyan tek beden değil. Sinema bir restoran gibidir: tüketmek için tüm bu şeylere sahipsiniz ve süper kahraman filmi gerçek bir sulu hamburger gibidir. Burgerleri severim, onlara karşı hiçbir şeyim yok. Ama bunu söyleyecek kadar ileri bile götüreceğim, özellikle de “hoşuna giderse”, arada sırada başka bir şey yemelisin. Her gün hamburger ve patates kızartması yaparsanız, bir gün bundan gerçekten nefret edersiniz. Bu yemeği senin için mahvedecek. Sanırım yaptıkları da bu. Yaptığınız tek şey buysa, izleyiciye bakıp “ne istiyorsunuz?” Diye sormak iyi bir fikir olduğunu düşünmüyorum.
Hikaye “Victoria” ile ilk gelen ya da tek seferde bir film yapmak isteyen nedir?
“Victoria” yapmanın ilk fikirlerinden biri kutunun dışına çıkmaktı. “Film yapmak dediğin şey” hareketlerinden geçmemek için: senaryoda sonsuza dek çalışıyorsun, sonunda finansmana sahipsin, sonra deli gibi vuruyorsun, sonra malzemenin bir araya geleceğini umuyorsun. Bazen insanlar bana “Hangi filmlere başvurdunuz? Sana ne ilham verdi? ”Ve bence bu, insanların daha önce aynı şeyleri görmüş gibi hissetmelerine neden oluyor. Referansımız bir banka soygunu idi, bu yüzden gerçekten başlangıç noktasıydı. Bir banka soygunu hakkında hayal kurmayı, ardından ilginç bir film nasıl çekebileceğimi düşünmeyi.
Banka soygunu, film hatırlamasından uzaklaştığım bile değil. Beni gerçekten etkileyen sahne, banka soygununun peşindeydi, herkes yaptıklarından heyecan duyuyordu.
O sahnede uzun süre çalıştık. Çünkü en uzun zamandır bu bir kutlama değildi. Hareketlerden geçtiler, ama dedim ki “çıldırmalısın” ve sonra başaramadılar. Robotik hissetti. Hareketlerden geçmenin en ufak tadı bu film için zehirliydi, bu yüzden sonunda, bu son çekimi yaptığımızda, “yapamazsın” dedim, tüm duygulardan geçmelisin. İçinde bulunduğunuz gerçeklik olmalı.
Kafka'dan bir günlüğüne belki de en bilinen girişlerden birine giderek daha fazla geldim. Dedi ki: “Sinemaya gittim. Diye bağırdı. ”Ve geçen gün bunu düşündüm. Belki de bunun gerçekten ne olduğunu, neden film izlediğimizi, çok güçlü, bazen karanlık ve bazen de korkutucu bir şeyle temasa geçmek olduğunu biliyoruz, belki de bir film bilinçli olarak değil, bazı şeylerle yüzleşmenizi sağlar.
Prova sürecin neydi?
Yapmadığımız şey tüm hareketin içinden geçmekti. Film yapımı evreni denizcilik dünyası gibidir, bütün erkekler denizde çalışır. Barlarda ve barlarda, limanlarda anlatılan hikayeleriniz var ve tek çekimli filmin mistik bir ada gibi olduğunu hissediyorum. Ve bazı insanlar “Ben oradaydım!” Derler. Ama bunun gerçekten doğru olup olmadığını asla bilemezsiniz. Bu adada ilk olanlar değiliz, ancak en önemli şey, bir kez oradayken kimseye “Burada işler nasıl çalışır?” Diye soramadık. Referans yoktu ve bu büyük bir zorluk, çünkü her şeyi, adadaki tüm canlıları, tüm kuralları öğrenmelisin. Ama aynı zamanda gerçekten harika çünkü bakmak ya da iyi olmak zorunda değilsiniz. Standart dışı, 'iyi çocuk A almaya çalışıyor' dışında bir şey. Film endüstrisinde, “onlar kadar iyi olmak istiyoruz” veya “onlardan daha iyi olmak istiyoruz” gibi pek çok zamanız ve bu çok yaratıcı bir düşünce tarzı değil.
Gerçekten sesinizle yapmak istediğiniz müziği yaparsanız, hiçbir şeye karşı veya herhangi bir şeye atıfta bulunmazsanız, sadece yaparsınız. Bu yolculuğu sürdürmek için kibir gerekir. En büyük zorluk, aktörlerin mevcut olması ve tamamen “şimdi” olmasıydı. Karizmanın tanımı, varlığı. En uzun süredir işimin en önemli yanı, çok fazla saygı duyma korkusunu ortadan kaldırmaktı. Hatalardan korkmayın. Önemli değil. Sadece içeri girip neler yaşadıklarını, tüm çılgın şeyleri, neşeyi, flört etmeyi, sevgiyi, korkuyu, yaşam için korkuyu, sıkılmayı deneyimlemelisin. Birçok farklı şeyden geçiyorlar.
Kameranın arkasında ne gibi endişeler geçiyordunuz?
“Victoria” yapma süreci, bunun imkansız olduğunu anlama süreciydi. Ne kadar devam edersek, sanrılı olduğumu fark ettim. Kendi saçmalığım olduğuna inandım. B planımız vardı. Francis Ford Coppola'dan Cannes'da “Apocalypse Now” hakkında söylediği bu çizgiyi çaldım: “Bu bir film değil, Vietnam ile ilgili değil, dır-dir Vietnam. ”Bazen,“ Victoria ”bir film değil, bir banka soygunu ile ilgili değil, dır-dir bir banka soygunu. ”Bunun gerçeği var. Çok gergindik. Olumlu bir saldırganlık vardı. Bazı insanlar çok sigara içiyordu. Bazı insanlar diğer adamları kızdırmak için zıpladılar.
Bu prova süreci hakkında.
B planı bir atlama modeli yapmaktı. Finansman bu şekilde elde edildi. İnsanlara, işe yaramazsa, onlara bir ürün verebilmem gerektiğini söyledim. Bu resimlerin DNA'sı farklı olacak, biz zıplassak bile harika olacak. Filmde 10 dakikalık parçalar halinde geçtiğimiz 10 dakikalık 10 dakikalık süremiz vardı. İlk gece, dans pistinde başladık, barda, sokakta oğlanlarla tanışıyor. Kestik ve tekrar tekrar yaptık. Prova sürecimiz buydu. Planım onlara, “Başardık! Filmimiz var. ”Zaten çılgın, süper şarjlı bir atlama filmimiz var ve şimdi üç tane tek çekimimiz var ve bununla eğleneceğiz. Birincisi, kimse becermek istemedi. Tüm hareketlerden geçtik ama eğlence değildi. Bir futbol maçı izlediğinizde muhtemelen Amerikalılar gibi ve 0-0 bitiyor. Dedim ki, “Hatalardan korkma, kaostan korkma.” İkincisi deliydi ve tam olarak atlama versiyonunu ilk gördüğüm zamandı ve iyi değildi, Son saatimizden 48 saat önce. İlk iki çekim işe yaramadı, atlama sürümü harika değildi, o zaman işler gerçekten oldu - bir banka soygunu için B planı olurdu, koşuyoruz, paramız yok, ama bizi yakalayacaklar. Bu çözüm orada değildi. 48 saatimiz vardı ve işler en azını söylemek gerekirse çok “tutkulu” oldu.
Son kesime nasıl yerleştiniz?
Acı ya da hayal kırıklığı geldi. Saç kurutma makinesi konuşması gibi verdim. İkinci seferde çok kızgındım, muhtemelen hiçbir şeyimiz olmadığını bilerek dehşete düştüm. Son bir kez paramız vardı. Karışıma gelen şey birbirimizi tanımamızdı, eğlenceli, yaratıcı, ilham vericiydi, ama şimdi bakarsam son 48 saatte gelen sadece üste serpilmiş değil, büyük bir saldırganlıktı. Saldırganlığın adı kötü. Yıkımın büyük olmadığını düşünüyorum. Ama saldırganlık? Yaratıcılığın bazı yönleri olduğunu hissediyorum, eğer cüret etmiyorlarsa, bir şey eksik. Ve en kötüsü, tüm bu otantiklik, radikal olmak, otantik olmak, gerçek tutmak, tüm bu kelimelerin kaçırılmasıdır. Sanatı etrafa satmak için kullanılıyorlar ve belki biz de öyleydik. Bu, kucaklaşma ve “iyi konuşma” ile biten bir toplantı değildi. Ama gerginlik aynı şeyi istediğimizi bilerek oluşturuldu. Bu her şeyi yarattı. Çünkü Hollywood'dayız, diyebilirim ki, “inanç sıçraması” yapmamızı sağladı. Bu sadece sevimsiz bir terim ama yine de, özgünlük sevimsiz bir kelime haline geldi çünkü çok sürüklendi.
Çok konuşuyorum çünkü bu film sırasında çok az konuşabildim. Yönetmenler her zaman dünyalarını açıklamak zorundaydı ve orada daha çok bir koç gibiydi. Ara kenardaydım ve son çekimde daha yakındım ve çıldırdılar ve son olarak çok yakındım. Ben arada bir şeyler söyledim ama sadece çok küçük.
Hollywood şimdi peşinizden geliyor ve bu sizi ilgilendiriyor mu?
Evet ve evet. Beni ilgilendiriyor ama şu şekilde koyalım: burada beni ilgilendiren şey, siz Almanya'da durumun olmadığı gerçek bir sektör olmanızdır. Demek istediğim, filmler yapıyoruz. Ancak ABD'de aktörler ve senaristler var. Oyuncularınız inanılmaz ve bazı Amerikan oyuncularıyla çalışmak isterim. Televizyona kaçan yetenek ve senaryo yazımı, ama filmin anlatımının anlaşılmasını çok seviyorum. Ayrıca bana gönderdikleri şeyleri okuyorum, ama daha çok kendi materyallerime odaklandım.
Vizyonunuzu Hollywood'a nasıl yönlendireceksiniz?
Bu benim dördüncü filmim ve tabii ki punk rock'lı değilim, ama müzisyen olsaydım, bu benim gibi görünen ilk albüm, en sevdiğimiz grubu kopyalamadığımız yerdi. Bunu yaptık ve artık kimseyi umursamadık. Almanya'da “üç perdelik blah-blah-blah” ın içinden geçen iyi bir çocuk değildim. Kopyalamak ve yapıştırmak beni buraya getirmedi. İyi bir çocuk olmak değil, üst üste başka bir şey yapmak. Artık tek seferlik filmler yapmayacağım ama birlikte yarattığımız sürece inanıyorum. Şimdiye kadar gördüğüm en iyi film “Apocalypse Now”. Hepsi profesyonel değillerdi, “Aktörümü canlandıracağım, bu benim çekimim mi? İşte başlıyoruz. ”Bunu hafife alıyoruz. Bir film yapmak her zaman delidir ve bu hayvanı evcilleştirmeye ne kadar çok çalışsak, o kadar çok şey yok edilir. Sinemadaki her şey her zaman çocuklar için olmalı, her zaman her şeyin çocuk seviyesinde.