1941 - 1945'te, olaylar en az olası olanı izler. Sovyet-Alman yüzleşmesinin daha mantıklı bir sonucu, 2'taki Brest-Litovsk barış-1942 olacaktır.
Nazi Almanyasının SSCB'ye karşı kazanması mümkün mü? Bu sorunun cevabı büyük oranda neyin kazandığı üzerine kuruludur. Ülkenin tam işgali - o zaman tabii ki, Almanya'nın şansı değildi. Bununla birlikte, başka zafer anlayışları da mümkündür. Öyleyse, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndan sonra, Rus generallerinin zihninde kazanılacak güçlü bir klişe, bayraklarınızı düşman başkentindeki en büyük binaya asmaktır. Bu, Aralık ayının 1994'inde Grozni'ye saldırı planlayan generallerimizin düşündüğü ve Afgan destanı aslında aynı paradigmada başladı: Şah'ın sarayını fırtınaya sokup, adamımızı oraya (çatıdaki bayrağa benzeyen) koyup kazandık. Almanların böyle bir zafer kazanma şansı oldukça gerçekti - çoğu tarihçi, Hitler'in SSCB'ye saldırmaya devam etmemesi durumunda, Sırpların 1941'in ilkbaharındaki Sırpların şiddetli direnişi nedeniyle, Alman birliklerinin sonbaharda çözülmeye ve erken donlara ek olarak savaşmak zorunda kalmayacaklarını itiraf ediyorlardı. ve Almanlar Moskova'yı alırdı. Sovyet komutasının, sermayeyi teslim etme olasılığını ciddiye aldığını hatırlayın; bu, özellikle, Bolşoy Tiyatrosu dahil, Moskova'nın en büyük binalarının 41 kasım ayında madencilikle gösterilir.
Ancak, dünyanın en büyük stratejistlerinden biri hikayeler 19. yüzyılda bile, Karl Clausewitz kovalanan formülü “Savaşın amacı kazanan için en rahat dünya” dedi. Bu anlayışa dayanarak, Hitler'in SSCB'ye karşı kazandığı zafer, bir nevi Brest-Litovsk barış-2'a uygun bir barış antlaşması sonucudur.
Mantık zaman
3 Eylül 1939 - İngiltere ve Fransa'nın Almanya'ya savaş ilan ettiği gün - Üçüncü Reich'in başkanı Adolf Hitler'in hayatında bir dönüm noktasıydı. Daha önce eylemlerini kendi isteklerine göre planladıysa, o günden itibaren bütün önemli kararları kesin bir zorunluluk tarafından kesin olarak belirlendi. Ve Norveç’in, Almanya’nın ana demir cevheri kaynağına erişimini sağlaması; ve Lüksemburg ve Belçika'nın, Maginot Çizgisini geçerek Fransa'ya saldırması (bunu tekrarlarsak, kendisinin Almanya'ya savaş ilan ettiği) fethi; ve bir köprübaşı Anglo-Saxon'larını Kuzey-Batı Avrupa’daki birliklerin inişine mahkum etmek amacıyla Hollanda’nın ele geçirilmesi - bunların hepsi, Almanya’nın hüküm sürdüğü durumlarda hayatta kalabilmesi için gerekli eylemlerdi.
Ancak 1940 yazında, bir dizi mükemmel askeri zafer kazandıktan sonra Hitler kendisini en zor durumda buldu. Bir yandan, Almanya İngiltere ile savaş halindeydi, bu nedenle Üçüncü Reich’in çabalarının doğal yönü İngilizlerin yenilgisiydi. Öte yandan, doğuda Sovyetler Birliği her ay askeri gücünü arttırdı ve Hitler'in İngiltere ile olan savaşında tıkanması halinde Stalin'in barış antlaşmasına rağmen Almanya'ya saldıracağından hiç şüphesi yoktu.
Hizalama açıktı: Üçüncü Reich'in iki düşmanı vardı - İngiltere ve SSCB, kaynakların yetersizliğinden dolayı Almanya sadece “yıldırım” savaşlarına yol açabiliyordu, ancak Britanya Adaları'na iniş yapan bir yıldırım teorik olarak bile mümkün değildi. Sadece bir olası hava saldırısı kalıyor - SSCB'ye karşı. Elbette, dev bir ülkeyi işgal etmek değil, Stalin'i, bir yandan Sovyetlerin Üçüncü Reich'e saldırmasını ve diğer taraftan Almanya'ya Rusya'nın doğal servetine erişimini mümkün kılmayacak yeni bir barış antlaşması imzalamaya zorlamak için zorlamak.
Bunun için gereklidir: öncelikle, sınır ordusunda Kızıl Ordu'nun ana güçlerini ezmek. İkincisi, Ukrayna, SSCB'nin Orta ve Kuzey-Batı bölgelerinde başlıca sanayi ve tarım alanlarını işgal etmek, Sovyet ağır sanayinin yaklaşık yarısının yoğunlaştığı Leningrad'ı işgal etmek veya yok etmek ve Kafkasya'nın petrol alanlarına girmek. Ve son olarak, üçüncü olarak, ABD ve İngiltere'den Murmansk ve İran üzerinden askeri yardım ve stratejik materyallerin Sovyetler Birliği'ne teslim kanallarını kesmek. Yani, Beyaz Deniz'e (ideal olarak - Arkhangelsk'e) ve Volga'ya (ideal olarak - Astrakhan'ı yakalayarak) ulaşmak.
Ordusundan ayrılmadan, endüstrinin en önemli objeleri olmadan, ana ekmek kovası olmadan ve Anglo-Amerikan yardımı olmadan, Stalin'in Almanya ile Brest-Litovsk gibi yeni bir “şaşkınlık dünyası” olarak sonuçlandırmayı kabul etmesi bekleniyor. Elbette, bu dünya kısa ömürlü olacak, ama Hitler'in İngiltere'yi deniz ablukası ve bombardımanlarla boğması ve ondan barış antlaşması sağlaması için sadece iki ya da üç yıla ihtiyacı var. Ardından Ural Dağları'nın başında Rus ayısını tutmak için “medeni Avrupa'nın” tüm güçlerini birleştirmek mümkün olacak.
Almanlar, bir mucize tarafından müttefiklerin kuzey karavanlarının yolunu tıkayamadı.
Fotoğraf: Robert Diament. Leonid Diament arşivinden
Fransa’ya karşı kazanılan zaferden iki ay sonra Hitler, Wehrmacht’ın komutasına komutanlığını emrini verdi. Bununla birlikte, ordunun çalışmaları sırasında plan önemli değişiklikler geçirdi: asıl amaçlarından biri Moskova'nın ele geçirilmesiydi. Alman Genelkurmay Başkanlığı'nın Sovyet başkentini ele geçirme lehindeki ana argümanı, onu savunmak için Kızıl Ordu'nun sırasıyla tüm yedeklerini toplamak zorunda kalacağı, Wehrmacht'ın son Rus kuvvetlerini tek bir belirleyici savaşta yenme fırsatına sahip olacağıydı. Ayrıca, SSCB’deki en büyük ulaşım merkezi olan Moskova’nın ele geçirilmesi, Kızıl Ordu’nun güç transferini önemli ölçüde zorlaştıracak.
Bununla birlikte, buradaki mantık, ordu Hitler'in savaş kavramını ekonomik hedeflerle klasik “ezme” savaşına indirgeme çabasıydı. Sovyetler Birliği'nin kaynak potansiyeli göz önüne alındığında, Almanya'nın böyle bir stratejiyle başarı şansı önemli ölçüde düşüktü. Sonuç olarak, Hitler bir uzlaşma seçti: SSCB'ye saldırı planı iki aşamaya ayrıldı ve Moskova'ya saldırı sorunu, saldırının ilk aşamasının başarısına bağlı hale getirildi. Konsantrasyon Direktifi (Barbarossa Planı) şunları söyledi: “Ordu Grup Merkezi Smolensk yönünde bir atılım yapıyor; sonra döner tank kuzeydeki birlikler ve ordu grubu “Kuzey” ile birlikte Baltık ülkelerinde bulunan Sovyet birliklerini yok eder. Daha sonra Kuzey Ordusu birlikleri ve Ordu Grubu Merkezi'nin mobil güçleri, Fin ordusu ve bunun için Norveç'ten konuşlanan Alman birlikleri ile birlikte, kuzey Rusya'daki son savunma yeteneklerinin düşmanı tamamen mahrum bırakıldı. Rusya'nın kuzeyindeki Rus kuvvetlerinin ani ve tamamen yenilmesi durumunda, birliklerin kuzeye dönüşü kaybolur ve soru Moskova'ya acil bir saldırıdan kaynaklanabilir (vurgu eklenmiştir. - "Uzman"). "
Yine de, Alman komutanlığının tüm planları üzerindeki bu noktadan, merkezi yön ana yol oldu, burada Alman ordusunun ana kuvvetleri, başta kuzey olan “çevre” alanların zararına yoğunlaştı. Böylelikle, Kola Yarımadası'nda (ordusu "Norveç") hareket edecek olan Alman birliklerinin görevi şu şekilde formüle edildi: "Fin birlikleriyle birlikte, Murmansk bölgesinin arzını kara iletişimi yoluyla kesmek için Murmansk demiryoluna ilerleyin." Bu tür metamorfozlara karşı, Alman silahlı kuvvetlerinin Yüksek Komutanlığı Genelkurmay Başkanı Wilhelm Keitel, meslektaşlarına “Yaz aylarında Rusların asıl kalesi olan Murmansk'a, özellikle muhtemel Anglo-Rus işbirliğiyle bağlantılı olarak, Murmansk'a daha fazla önem verilmesi gerektiğini” anlatmaya çalıştı. Sadece kara iletişimini kesmek değil, aynı zamanda bu güçlü noktayı yakalamak için de önemlidir. "
Ancak, bu rasyonel argümanları göz ardı ederek, Kara Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı Franz Halder ve Ordu Grup Merkezi Komutanı Fedor von Bock, coşkuyla Moskova'yı ele geçirme planını yapmaya başladı. Hitler, Barbarossa Operasyonunun ilk aşamasındaki savaşın, hangisinin doğru olduğunu göstereceğini umarak, askeri liderlerinin tartışmasına müdahale etmedi.
Anormal yenilgi
"Barbarossa" planı altındaki birliklerin toplanmasına ilişkin direktif, Hitler Şubat 15 1941 tarafından imzalandı. Ve Mart 23’te, Kızıl Ordu istihbarat dairesi, güvenilir bir kaynağa göre, “SSCB’ye karşı planlanan en olası askeri operasyonların, aşağıdakilerin dikkatini hak ettiğini” söyleyen ülkenin liderliğine bildirdi: Şubat 1941’e göre, SSCB’ye saldırmak için üç ordu gücü yaratılıyor gruplar: Mareşal Leeb komutasındaki 1 grubu Leningrad yönünde; Moskova yönündeki Mareşal Bock komutasındaki 2-I grubu ve Kiev yönündeki Mareşal Rundstedt komutasındaki 3-I grubu. ” “Güvenilir kaynak”, Moskova’ya düzenli olarak birinci sınıf dış politika bilgisi veren Alman Dışişleri Bakanlığı’nın bir çalışanı olan Ilse Stebe (ajanın takma adı Alta) idi.
Not: Tarihsel ve tarihi edebiyatta Sovyet komutanlığının neden saldırı tarihini tahmin etmediği hakkında sürekli bir tartışma var. Bir açıklama olarak, bazı tarihçilere göre, Stalin 14 adlı istihbaratın SSCB'ye Alman saldırısının zamanlaması olduğunu ve elbette hangi tarihin doğru olduğunu bilemediğini belirtiyor. Ancak, ana saldırıların yönü çok daha önemli bir bilgidir: yalnızca saldırganlığa doğrudan bir tepki değil, aynı zamanda savaşın bütün seyrini de planlamanıza izin verir. Ve daha sonra çeşitli istihbarat kaynaklarının raporlarında da aynı şey söylendi: Almanlar Leningrad’da, Moskova’da ve Kiev’de üç ana saldırı gerçekleştirmeyi planlıyorlar. Hepsi Sovyet liderliği tarafından göz ardı edildi. Genelkurmay Başkanlığı Şefi Philip Golikov'un, 21 Haziran 1941 bile Lavrenti Beria'nın ifadesine göre, Stalin'e şöyle dedi: “Hitler’in ABD’ye yönelik saldırıya karşı beni detoy eden bir saldırı ile bombardıman eden Berlin’deki büyükelçimiz Dekanozov’u tekrardan çağırmakta ve cezalandırmakta ısrar ediyorum. Bu saldırının yarın başlayacağını bildirdi. Berlin’deki bir askeri ataş olan Binbaşı General Tupikov da aynı şeyi telsizle ifade etti. Bu aptal genel, Wehrmacht'ın üç ordu grubunun, Berlin ajanlarına atıfta bulunarak Moskova, Leningrad ve Kiev'e saldıracağını iddia ediyor. "
Tüm cephelerdeki olaylar aynı hatlar boyunca gelişti: Direktif No. 3'e uyma girişimi - tam yetersizliği nedeniyle karışıklık - yenilgi
Fotoğraf: ITAR-TASS
Lavrentiy Pavlovich'in böyle bir duygusal tepkisi basitçe korku ile açıklandı. Gerçek şu ki, 1939'un sonbaharında, Beria'nın önerisine göre, Beria’nın yardımcısı Bogdan Kobulov'un kardeşi Amayak Kobulov'un (takma Zakhar), Almanya'da Sovyet istihbaratının asistanına atanması. Zakhar, Almancayı bilmiyordu, ama şanslıydı - Ağustos ayının başlarında, Moskova’daki Kobulov’a göre “Baltık Devletlerinde Sovyet gücünün kurulmasını ustaca değerlendiren” ve “Almanya Dışişleri Bakanlığı çevrelerinde alınan bilgileri paylaşmaya hazır olan” Letonyalı gazeteci Orest Berlinks ile Ağustos ayının başında tanıştı. ". Kısa süre sonra yeni kaynak, Almanya’nın temel çıkarlarının İngiltere’yle savaş ve İran ve Irak’ın işgali olduğunu ve Sovyet sınırlarına yakın Reich silahlı kuvvetlerinin kurulmasının Bakü petrol sahalarının sömürülmesine ve Sovyet topraklarından geçme olasılığını almak için Moskova’ya siyasi baskı yapmayı hedeflediğini bildirmeye başladı. İran’a Alman birlikleri. Aslında, Burrenx Gestapo'nun bir ajanıydı ve İmparatorluk Güvenliği Genel Müdürlüğü'nde üretilen Kobulov dezenformasyonunu besledi. Kobulov yanlış bilgiyi doğrudan Beria'ya geçti ve Stalin'e bildirdi. Lideri birkaç aydır kilit bir konuda yanlış anladığını kabul etmek için, Lavrenty Pavlovich basitçe yapamadı - bunun nasıl bitebileceğini herkesten daha iyi biliyordu.
Bu arada, Haziran ayındaki 22, Dekanozov ve Tupikov'un SSCB'ye Alman saldırısı hakkındaki bilgileri tam olarak doğrulandı ve Hitler ordusunun ana saldırılarının yönü hakkındaki bilgilerinin ikinci bölümünün de doğru olacağı sonucuna varıldı. Bununla birlikte, Haziran’ın akşamındaki Halk Savunma Komiseri Mareşal Timoşenko’nun verdiği 22’in akşamı, Batı’nın komutanlarına, “düşmanın ön cephede ana saldırılara ve Vladimir-Volynsky-Radzekhov’a ana saldırılar getirdiğini belirten 1941 yönergesini Batı cephesi komutanlarına gönderdi. - Volkovysk. Almanların en güçlü darbesi - Minsk ve Smolensk'te - direktifte hiç belirtilmemiştir. Ve “Tilsit - Siauliai yönünde bir yardımcı grev” olarak adlandırılan şey aslında Leningrad'a karşı stratejik bir saldırıydı. Ancak, Sovyet komutanlığının savaş öncesi planlarından yola çıkan bu yönerge Kızıl Ordu'ya, 3 haziran ayında Polonya'nın Lublin ve Suwalki şehirlerini ele geçirmesini emretti.
Tüm Sovyet cephelerinde başka olaylar tek bir desene göre gelişti. İlk olarak - gerçek durumun komuta planları ile ilgisi olmadığı anlaşıldığında, 3 sayılı Direktif ve savaş öncesi senaryolara ve genel karışıklığa göre hareket etme girişimi. Sonra - dağınık Sovyet birimleri tarafından, ilerlemiş Almanlara desteksiz doğaçlama karşı saldırılar havacılık ve zeka ve komşularla iletişim olmadan arka hizmetleri. Sonuç - insan gücü ve teknolojide büyük kayıplar, yenilgi, moralde azalma, gelişigüzel geri çekilme, panik. Sonuç - yüz binlerce Sovyet askeri ve subayının kendilerini bulduğu cephelerin ve sayısız kuşatmanın çöküşü.
Kızıl Ordu’nun bazı bölgelerinin Alman birliklerinden beş ila yedi kat daha büyük olduğu Ukrayna’da, bu süreç çöküşe kadar sürdü ve kuşatma yoktu. Belarus ve Baltık Devletlerinde birkaç gün içinde her şeye karar verildi: burada Sovyet birlikleri, sınır boyunca "hat boyunca" çekildi ve Almanların ana saldırıların yönlerine kuvvetlerini yoğunlaştırıp, askerlerin sayısına karşı koyamayacakları altı, yedi kat üstünlük sağlamasına izin verdi. Birkaç yerde Rus savunmasını kırdıktan sonra, Alman tankları Moskova ve Leningrad'a koştu ve Kızıl Ordu'nun etrafını saran ve demoralize ettiği birimleri arkalarında bıraktılar.
Murmansk yakınındaki mucize
Almanların hedeflerine ulaşamadığı tek yön Murmansk'tı. Burada, Gümüş Tilki operasyonu sırasında Norveç Ordusu tarafından Titovka Nehri'ni kırmak, Sredny ve Rybachy yarımadalarını yakalamak ve daha sonra - Polyarny şehri (Kuzey'in ana üssü) filo) ve Murmansk. Saldırı 29 Haziran'da şafak vakti başladı ve o günün akşamı, ağır ve kanlı bir savaştan sonra Titovka'nın geçişini savunan 14. Piyade Tümenimiz yenildi. Kesinlikle demoralize edilmiş 20-30 kişilik savaşçı gruplarının bölünmesi, Rybachy Yarımadası'ndaki müstahkem bölgeye gitti.
Faşist birliklerin önünde toplam elli kilometre, kesinlikle kara kuvvetleriyle kaplı olmayan Murmansk'ı yattı. Ve sonra bir mucize oldu: doğuya, Murmansk'a doğru hızlı bir ilerleme yerine, Almanlar kuzeye döndü ve Balıkçılık ve Orta'da bulunan tahkimatları parçalamaya başladı. Norveç ordusunun komutanı Eduard von Dietl, muhtemelen, 1944'teki ölümüne kadar, tüm Alman ordusu için ölümcül olan bu hata için kendisini lanetledi: Almanlar tahkimatla savaşırken, 54-Piyade Tümeni Polar ve Murmansk'a giden yolu kapattı. Bu bölünmenin savunmasında, Hitler'in birlikleri iki aydan fazla bir süredir başarısız bir şekilde savaşmak zorunda kaldı. Eylül 19’te, “Norveç” ordusunun kansız birimleri Titovka’nın arkasına çekilmek zorunda kaldı ve üç gün sonra Hitler Murmansk’a yapılan saldırıyı durdurma emri verdi.
Bundan sonra, Almanlar Murmansk demiryolunu kesmek için saldırgan girişimleri Kandalaksha yönünde güneye doğru hareket ettirdi. Fakat burada, bütün saldırıları geri çekildi. Ekim 10 1941’in bir sonucu olarak, Führer yeni bir yönerge - No 37 yayınlamaya zorlandı: “Murmansk’ı kış başlangıcından önce almak ya da Orta Karelya’daki Murmansk demiryolunu kesmek için, askerlerin emrindeki savaş gücü ve saldırganlığı yetersiz; ayrıca yılın uygun zamanı kaçırıldı. ” Murmansk'a yapılan saldırı önümüzdeki yaz ertelendi ve Hitler artık Arkhangelsk'e çıkıştan bile bahsetmedi.
Şubat ayında 1942, ateşkes en gerçekçi
Fotoğraf: ITAR-TASS
Bu arada, SSCB, ABD ve Büyük Britanya arasındaki Ekim’in 1’i, İngiltere ve ABD’nin, Sovyetler Birliği’ne 10 ekim 1941’e 30 haziran 1942’in her ay 400 uçağı (100 savaşçıları ve 300 savaşçıları) ile tedarik etmeyi taahhüt ettiği anlaşmaya göre, karşılıklı bir tedarik anlaşması imzaladı. ), 500 tank, 1 bin ton zırh plakası tankları için. Barut, havacılık benzininin yanı sıra, alüminyum, kurşun, kalay, molibden ve diğer ham madde türleri, silahlar ve askeri malzemeler.
Ekim 6 Churchill, Stalin'e kişisel bir mesaj gönderdi: “On günlük aralıklarla gönderilecek olan sürekli bir konvoy döngüsü sağlama niyetindeyiz. Aşağıdaki kargolar çoktan yola çıktı ve Ekim ayında 12 gelecek: 20 ağır tanklar ve 193 avcı uçağı. Aşağıdaki yükler Ekim 12'te gönderilir ve 29'e teslim edilmek üzere programlanır: 140 ağır tankları, 100 Hurricane tipi uçaklar, Bren tipi makineli tüfekler için 200 taşıyıcılar, mermili 200 tanksavar silahları, mermileri olan 50 42 mm silahlar. Aşağıdaki kargolar 22'e gönderilir: 200 savaşçıları ve 120 ağır tanklar. ” Toplamda, 78 konvoyları savaş sırasında Murmansk ve Arkhangelsk'e geldi; toplam 1400 gemisi ve 5 milyondan fazla stratejik kargo teslim etti. Kuzey Koridoru, Amerikalıların yeni bir Trans-İran demiryolunu inşa ettiği 1943'un sonuna kadar SSCB'ye müttefik yardım sağlamak için ana kanal olarak kaldı ve Stalin, İran üzerinden Stalin ayda bir milyon ton stratejik kargo almaya başladı.
Mantık-2 Zaman
4 Ağustos 1941, Hitler Borisov'a, Ordu Grubu Merkezinin merkezine uçtu. Führer’in askeri liderlerle buluşmasındaki en önemli şey, Moskova’nın saldırılarına veya Kiev’in ele geçirilmesine olan asıl çabanın nerede yoğunlaşacağı sorusuydu. Hitler, “Dnepr-Zapadnaya Dvina hattına ulaşan Ordu Grubu Merkezinin geçici olarak defansa girmesini beklerdim, ancak durum o kadar elverişli ki, hızlıca düşünmemiz ve yeni bir karar almamız gerekiyor” dedi. - Leningrad'ın ardından düşmanı önemseyen ikinci sırada, Rusya'nın güneyinde, özellikle Harkov bölgesinden başlayarak Donets Havzası var. Rusya ekonomisinin bütün tabanı var. Bu alana hakim olmak kaçınılmaz olarak tüm Rus ekonomisinin çöküşüne yol açacak… Bu nedenle, güneydoğu yönündeki operasyon bana bir öncelik gibi geliyor ve kesinlikle doğusundaki eylemlerde olduğu gibi, geçici olarak savunmaya devam etmek daha iyi. ” Böylece Hitler, ekonomik amaçlarla savaş kavramına geri dönecekti. Ordu yine direndi. Von Bock, “Moskova yönünde doğuya yönelik saldırı ana düşman kuvvetlerine karşı başlatılacak” dedi. “Bu güçlerin yenilgisi savaşın sonucuna karar verirdi.”
Ancak Hitler’in nihai kararı ekonomikti: “Kış başlangıcından önceki en önemli görev Moskova’nın ele geçirilmesi değil, Kırım’ın ele geçirilmesi, Donets Nehri’ndeki sanayi ve kömür bölgelerinin ele geçirilmesi ve Rusya’nın Kafkasya’dan petrol getirmesinin yollarının engellenmesi. Kuzeyde, böyle bir görev Leningrad'ın kuşatılması ve Fin birlikleri ile bağlantıdır ”dedi. Bu bakımdan, Führer, Ordu Grubu Güney'e yardım etmek için 2'in ordusuna ve 2'inci tank grubunun Moskova'dan Ukrayna'ya çevrilmesini emretti. Bu, Alman komutanlığı arasında karışık değerlendirmelere neden oldu. 3 tank grubunun komutanı Hermann Goth, Hitler'in tarafını tuttu: “Moskova'ya yapılan saldırının devam etmesine karşı operasyonel önemi olan ağır bir argüman vardı. Merkezde, Belarus'taki düşman birliklerinin yenilgisi beklenmedik şekilde hızlı ve tamamen başarılı olsaydı, o zaman başarı diğer alanlarda çok büyük değildi. Örneğin, Pripyat'ın güneyinde ve Dinyeper'ın batısında faaliyet gösteren bir rakibi güneye atmayı başaramadılar. Baltık gruplandırmasını denize atma girişimi de başarısız oldu. Böylece, Ordu Grup Merkezinin her iki tarafı, Moskova'ya ilerlerken, vurulma tehlikesiyle karşı karşıya kaldı, bu tehlike zaten kendisini güneyde hissettirdi ... ”
2 tank grubunun komutanı, Moskova'dan Kiev'e kadar 400 kilometresi yürüyüşüne gidecek olan Heinz Guderian, şuna karşı çıktı: “Kiev için mücadele etmek, şüphesiz büyük bir taktiksel başarı anlamına geliyordu. Bununla birlikte, bu taktiksel başarının da büyük stratejik öneme sahip olup olmadığı sorusu şüphelidir. Şimdi her şey Almanların kış başlangıcından önce, hatta sonbahar çözülme döneminin başlangıcından önce bile kesin sonuçlar elde edip edemediğine bağlıydı. ”
Uygulama Hitler’in haklılığını kanıtladı: Guderian’ın Güney-Batı Cephesi’nin yan ve arka tarafındaki grevi Ukrayna’da Sovyet birliklerinin son yenilgisine yol açtı ve Almanların Kırım ve Kafkasya’ya yol açtı. Ve sonra Führer kendi talihsizliğine bağlı olarak bazı komutanları memnun etmeye karar verdi.
Moskova yakınlarındaki mucize
6 Eylül 1941, Hitler'in Moskova'ya bir saldırı yapılmasına izin veren, No. 35 yönergesini imzaladığı yıl. Çok sevindi, Eylül ayının Von Bock 16'i, Ordu Grubu Merkezinin birliklerine, Typhoon kodlu Sovyet başkentinin yakalanmasına hazırlanma emrini verdi.
Saldırı, Eylül 30'da başladı, Ekim 13'te Naziler Kaluga'yı ele geçirdi. Ekim 15 Erich Gepner'ın tank grubu Moskova savunma hattını geçti; Grubun savaş dergisinde bir kayıt var: “Moskova'nın düşüşü yakın görünüyor”.
Bununla birlikte, Sovyet komutası, savunma kuvvetlerini Sibirya ve Uzak Doğu'dan aktarılan birimlerle güçlendirdi. Sonuç olarak, Kasım ayının sonunda, Alman saldırısı tamamen tükendi ve 5'in Aralık ayında, Kızıl Ordu, üç cephe ile - Kalinin, Batı ve Güney-Batı - bir karşı saldırı başlattı. O kadar başarılı bir şekilde gelişti ki, 16 Aralık ayında Hitler, geniş alanlarda kara ordusunun büyük birimlerinin çekilmesini yasaklayan bir "dur emri" vermek zorunda kaldı. Ordu Grubu "Merkez", tüm rezervleri çekmek, atılımları ortadan kaldırmak ve savunma hattını korumakla görevlendirildi. Birkaç gün sonra, “ekonomik hedeflere sahip savaşın” ana rakipleri görevlerini kaybetti - Kara Kuvvetleri Komutanı Walter von Brauchitsch, Ordu Grubu Komutanı “Bock” Orkestrası Komutanı Walter von Brauchitsch ve 2 Panzer Ordusu Gürcistan Komutanı. Ama çok geçti.
Almanların Moskova yakınlarındaki yenilgileri ancak Sovyet komutanlığının Uzak Doğu'dan bölünmeleri yeniden dağıtması nedeniyle mümkündü. Bu kimsenin tartışmadığı bir gerçektir. Sovyet komutanlığı, Japonya'nın SSCB'ye saldırmayı planlamadığı konusunda güvenilir istihbarat verisi aldıktan sonra, bölünmelerin yeniden yerleştirilmesi mümkün oldu. Japonların Sovyetler Birliği'ne karşı savaşmaktan kaçınması, büyük oranda saf şansın ya da mucizenin bir sonucudur.
1941'in başlangıcında, Japon gazetesi Maini Shimbun'un yeni özel muhabiri, Rus edebiyatının hayranı bir hayranı olan Rusyalı bir usta, bir Rus edebiyatının hayranı olan Emo Watanabe, SSCB'nin başkentine Moskova-Vladivostok treniyle seyahat ediyordu; Sibirya'daki genişlikteki pencereden dışarı baktı ve hayranlıktan öldü. Rusya'ya olan hayranlığı, bu trenin yolcuları arasında, Moskova Kürk Enstitüsünde bir öğrenci olan Natasha'yı tatilden başkente döndüğünde daha da büyüdü. Bir araya geldiler ve Moskova savaşının sonucunu büyük ölçüde önceden belirleyen bu sıradan tanıdıktı. Gerçek şu ki, Moskova'ya geldikten sonra Emo ve Natasha buluşmaya devam etti ve bu dostluk yetkili makamların dikkatini çekti: Natasha Lubyanka'ya davet edildi ve Watanabe'den bir NKVD görevlisi ile tanışması istendi. Elbette reddedemedi ve kısa süre sonra Japon arkadaşı “Misha Amca, babasının kardeşi” sundu. Watanabe, Sovyet hayatının gerçeklerinin bilincindeydi ve hemen Natasha ile görüşme ihtimalinin doğrudan “Misha Amca” ile arkadaşlığa bağlı olduğunu fark etti. Ve Sovyet istihbaratının en değerli ajanlarından biri oldu.
Zaten Mart ayında, Watanabe (kendisi ajanın takma adı Totekatsu - “Fighter” ı seçti) paha biçilmez bir bilgi verdi: Berlin'de Almanlar ve Japonlar, 1941 yazında SSCB'ye eşzamanlı saldırı olasılığını tartışıyorlar. Birkaç gün sonra, Japon SSCB Büyükelçisi Matsuoka, Halkın Dışişleri Komiseri Vyacheslav Molotov ile görüşmeye davet edildi. Japon diplomatın sürprizine, Japonların Khalkhin Gol'den iyi tanıdığı Genelkurmay Başkanı Georgy Zhukov bu sohbete katıldı. Molotof ve Zhukov, Japonya'yı açıkça Sovyetler Birliği'ne karşı saldırganlık amacıyla Hitler'le komplo kurmakla suçladılar. Görünüşe göre, konuşma sırasında Matsuoka, Sovyet istihbaratının Hitler'in tüm sırlarına ayrıldığını ve ikincisi Kızıl Ordu'nun ikinci Khalkhin-Gol'ü Japonlara ayarlayarak önleyici tedbirler almaya hazır olduğunu düşünüyordu. Bunun doğrudan sonucu, Japonya'nın savaşa girmesini engelleyen ana etken olan Sovyet-Japon saldırganlık antlaşmasının 13'unda Nisan ayındaki 1941 imzasıydı.
Ekim 10 Yükselen Güneş Ülkesinde Sovyet istihbaratının sakini olan 1941, Richard Sorge (Ramsay), Japonya'nın SSCB'ye karşı savaşa girmeyeceğini, ancak Pasifik'te ABD'ye karşı savaşacağını söyledi. Stalin Ramsay'a güvenmedi, bu yüzden Watanabe'den Sorge'den alınan bilgileri kontrol etmesini istedi. Birkaç gün sonra Totekatsu, Ramsay’ın bilgisini doğruladı: Japonya ABD’ye saldıracak ve Japon Kwantung Ordusu SSCB’ye karşı herhangi bir aktif eylem planlamıyor. Sovyet komutanlığı, Moskova yönetimindeki Sibirya bölünmelerinin transferine başladı.
Watanabe, 1946'te Mainich Shimbun'da çalışmaya devam ettiği Tokyo'ya geri döndü ve aynı zamanda ölen Richard Sorge yerine, Japonya'da Sovyet istihbaratının sakini oldu. Bir KGB subayı olan 1954’te, Amerika’ya kaçan Yuriy Mishchev, Avcı’yı Amerika’ya bıraktı ve onu Japon karşı istihbaratına bildirdi. Watanabe tutuklandı, mahkemeye çıkarıldı ve ... beraat etti: hakimler, Sovyetler Birliği'ne iletilen bilgilerin ABD'ye zarar verdiğini ancak Japonya'ya zarar verdiğini kabul etti. Dövüşçünün kendisi mahkemede, Amerikalıları Hiroşima ve Nagazaki'yi bombalamaktan övündüğünü söyledi. Bununla birlikte, iki ana nokta bizim için daha önemlidir: Emo Watanabe, öncelikle Sovyet-Japon saldırganlık antlaşmasının sonuçlanmasına, ikincisi de Moskova altındaki Sibirya bölünmelerinin transferine çok katkıda bulundu. Peki ya Natasha başka bir trene binerse?
Çıkış noktaları
5 Ocak Teklifler toplantısında Yılın 1942'i Stalin, şunları söyledi: Almanlar, Moskova yakınlarındaki yenilgiden zarar gördü. Kışa iyi hazırlanmadılar. Şimdi genel taarruza gitmenin tam zamanı. Görevimiz Almanlara bu sürekliliği vermek, durmadan batıya sürmek, bahardan önce rezervlerini kullanmaya zorlamak. 7 Ocak 1942, cephelerin genel merkezi Yüksek Komutanlık Merkezinden bir yönerge mektubu aldı: "Moskova merkezli karşı saldırının başarılı gidişatı göz önüne alındığında, genel taarruzun amacı düşmanı tüm cephelerde (Ladoga Gölü'nden Karadeniz'e) yenmek." Genel bir taarruzun hazırlanması için, birliklere sadece bir hafta verildi - Ocak 15'ta başladı. Ve kısa sürede başarısız oldu: Stalin'in, Genel Merkez'in stratejik rezervlerini (20 ve 10 - ordu, 1 - şok ordusu, diğer güçlendirme birimleri ve tüm uçaklar) savaşa sokmasına rağmen, Kızıl Ordu, bir bölgedeki Alman savunmasını kırmayı başaramadı. . Genelkurmay Başkanı Alexander Vasilevsky, Stalin'in taahhütleri ile ilgili hatıralarında kısaca şöyle cevap verdi: “1942 kışın meydana gelen genel taarruz sırasında Sovyet birlikleri, tüm emek rezervlerini sonbaharda ve kışın yarattı. Görevler çözülemedi. ”
Sovyet-Alman cephesinde stratejik bir denge kuruldu - her iki taraf da rezervlerini harcadı ve harekete geçecek kaynakları yoktu. Hitler'e göre yıldırımın başarısız olduğu ve savaşın Almanya'nın ekonomik olarak hazırlanmadığı uzun bir aşamaya girdiği açıktı. Sovyetler Birliği, sırayla, insanlarda muazzam kayıplara, askeri teçhizata, ekonomik potansiyele sahipti ve bunların hepsini geri kazanma umutları çok belirsiz görünüyordu. Bu durumda her iki taraf için de en iyi yol uzun bir ateşkes olacak ve eğer bir tarafın böyle bir girişimde öne çıkması durumunda, ikincisi bu fırsatı neşeyle ele geçireceğine şüphe yok. Ancak hiç kimse inisiyatif göstermedi ve Hitler oyunda başka bir hamle yapmaya karar verdi: Haziran ayında Alman ordusu Güney'de genel bir taarruz başlattı ve Kafkasya ve Volga'ya geçti.
Zalimce Stalingrad'a emsalsiz olan tarihçiler, Stalingrad Savaşı'ndaki her iki tarafın inatçılığına kentin sembolik anlamı ile bir açıklama bulmaya çalışırken, anlamsız olarak yargılanıyorlar. Bu bir hata. Kızıl Ordu için Stalingrad'ın kaybı bir şey ifade ediyordu: Volga'nın batı yakasına dönmek neredeyse imkansız olurdu. Hitler'e göre, Stalingrad'ı yakalamak barış görüşmelerinin başlaması için belirleyici bir koz olabilirdi: Almanya savaşı sürdürmek için başta insan olan olmak üzere kaynakları tükeniyordu. Fuhrer, İtalyan, Romanya ve Macar bölümlerini yardım etmeye ve asker göndermeye istekli olarak bir araya getirme isteği ile müttefiklerine dönmeye zorlandı, herkes Sovyet birlikleri tarafından aşağı yukarı ciddi bir greve dayanamadıklarını anladı. o) oldu.
Kızıl Ordu daha iyi değildi. Ünlü Stalinist emir No. 227 28 Temmuz'dan “bir adım geri çekilme” Temmuz 1942, savaşçıların zihinlerine ve ruhlarına emir veren çaresiz bir çağrıydı: “Kardeşler, taslak yapmayı bırak!” Ve Sovyet birliklerinde durumun karmaşıklığını gösterdi. Ancak, Ruslar için uzun vadeli beklentiler açıkça Almanlarınkinden daha iyiydi - kaynak potansiyellerindeki fark (ve hatta müttefiklerin SSCB'ye yardımlarını dikkate alarak) çok net bir şekilde hissedildi. Alman Silahlanma Bakanı Albert Speer'in ifadesine göre, yılın 1942 sonbaharında (ancak Sovyet taarruzu Stalingrad'da başlamadan önce) Reich'deki ikinci adam Hermann Goering, özel olarak şunları söyledi: “Almanya, 1933 sınırlarını koruyabilirse çok şanslı olacak:” yıllar. "
Bu dönemde, her iki rakip bir bıçak bıçağında dengelendiğinde ve kimin kazanacağını doğru bir şekilde tahmin etmek imkansız hale geldiğinde, Hitler'in ikinci bir ateşkes elde etme şansı yakaladı ve böylece Almanya'nın savaştan daha fazla ya da daha az para çekmesine izin verdi. Koz kartını almaya çalışırken - Stalingrad, - Fuhrer bu şansı kaçırdı. Ocak ayında, 1943, Kazablanka konferansında, Birleşik Devletler ve Birleşik Krallık, koşulsuz olarak Almanya'ya teslim olma talebini kabul etti ve dünya Almanlar için daha fazla onurlandırıldı. Böylece Üçüncü Reich yenilmeye mahkum edildi.
Büyük savaşın mucizeleri ve anomalileri
- Yazar:
- Uzman dergisinin ekonomi bölümünün editörü Maxim Rubchenko
- Orijinal Kaynak:
- http://www.expert.ru"rel =" nofollow ">http://www.expert.ru
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter