No Rishi Sunak hızlı öğrenen biri olmamakla suçlanabilir. İlk üç başbakan sorusunda, Rish! umutsuzca yenildi. Altıncı birincisi gibi görünüyordu ve ses çıkardı. Ancak son birkaç gün içinde bir noktada Sunak, bir Goldman Sachs atılganlık eğitim kılavuzunu ele geçirdi. “İçinizde gerçekten ölürken nasıl ısrarcı ve kendinden emin görünebilirsiniz.” Bu da Çarşamba günkü değiş tokuşları bir cosplay alıştırmasına dönüştürdü.
Yine de Tory sıraları, liderlerinin samimiyetsizliğinden yeterince memnun görünüyordu. Herhangi bir gelişme ve tüm bunlar. Backbenchers Rish’i verdi! Dominic Raab, patronu yanına oturduğunda kesinlikle çok mutluydu. Ancak bunun nedeni, kendisine yönelik çok sayıda zorbalık şikayetini araştırmak için bir kuruluş figürünün atandığını yeni duymuş olması olabilir. Ne şans!
Şansölye Pazar gazetelerine AB ile İsviçre tarzı bir anlaşma hakkında bilgi verdikten sonra, Keir Starmer’ın Jeremy Hunt ile kendisi arasındaki gerilimi istismar etme şansının olmadığı bilgisiyle canlanan İşçi Partisi, bu konuda Muhafazakarlar kadar gizliliğe yeminli. Brexit – Rish! sallanarak çıktı. Yeterince sert olduğunu düşünüyorsan hadi, diye ciyakladı. Ama lütfen beni sev. Özellikle inandırıcı değildi. Beğenilme ihtiyacı aşırı güçlüdür. Ama ezilmekten iyidir.
İşçi Partisi lideri Dünya Kupası hakkında birkaç düşünceyle başladı – oyunu gerçekten umursamayan bir başbakan tarafından futbolda alt edilmek üzere değildi – yönünü değiştirip Birleşik Krallık’ın neden üstün olduğunu sormadan önce. G7’deki en düşük büyüme. Bu koşabilir ve koşabilir. Her hafta sıkıcı gelebilir ama Sunak ve Tories’in mantıklı bir cevabı yok. En azından yüksek sesle söylemeye hazır oldukları biri değil.
“Şey,” dedi Rish! 2010’a geri dönerseniz, listede üçüncü olduğumuzu söyleyebilirsiniz. Starmer onu duymazdan geldi ve İngiltere’nin sonraki iki yıl için 38 ülke arasında 38. sırada yer aldığı OECD tablosuna işaret etti. Sunak biraz paniklemiş görünüyordu. Henüz Goldman Sachs kılavuzundaki lanet olası istatistiklerle ilgili kısma gelmemişti. Belki önümüzdeki haftaya kadar bunda ustalaşmış olacak.
Evet ama hayır ama evet ama hayır. Belki de İşçi Partisi lideri masaya ters bakıyordu. Baktığı yerden, Birleşik Krallık dünya çapında birinci sıradaydı. Ya da belki değil. Peki, Birleşik Krallık bu yıl bir noktada oldukça iyi gidiyordu. Neden hepimiz gözlerimizi kapatıp her şeyin o kadar da kötü olmadığı bir Nisan gününün tadını çıkarmaya konsantre olamıyorduk? Tipik İşçi, insanların önümüzdeki 24 ay içinde faturalarını nasıl ödeyebileceklerini düşünmek ister. İngiltere’yi çökerten bu tür bir olumsuzluktu.
Bundan sonra her iki adamdan da hakaretler geldi. İkisi de atanan bağıran rollerinde tamamen rahat görünmüyordu. Ama Starmer’ın yumrukları daha iyi indi. Sunak, karısının ev dışı durumundan bahsedildiğinde hep ortadan kaybolmayı diliyormuş gibi görünür. Bu yüzden her hafta gündeme geliyor.
Tüm Rish! Yapabilecekleri, İşçi Partisi liderine “oportünist” demekti – tencereler, çaydanlıklar falan – ve büyüme için tek başına bir planı olduğu konusunda ısrar etmekti. Ayrılmayı tercih ettiği yer burası. Çünkü İngiliz Sanayi Konfederasyonu bile onun yakalandığını düşünüyor. Dahası, NHS krizde, yaşam maliyeti krizinin ortasındayız ve Sunak, Avam Kamarası’ndan kendi planlama tasarısını çıkaramayacak kadar zayıf. Bunların hiçbiri yakın zamanda daha iyi olmayacak. Belki de Goldman Sachs’ın onurlu bir inzivaya çekilme kılavuzunun zamanı gelmiştir.
Oturumun geri kalanına İskoçya hakim oldu. SNP lideri Ian Blackford, yüksek mahkemenin İskoç parlamentosunun tek taraflı olarak yeni bir bağımsızlık referandumu düzenleyemeyeceği yönündeki kararını kabul etti. Bu yasal bir nokta, dedi. Ama demokrasi neredeydi? Şimdi bile birlikçilerin seslerinde bir zafer coşkusu duyabiliyordu.
Ancak gerçekten bir muzafferiyet yoktu. Boris Johnson ve hatta Theresa May yönetimi altında olabilirdi. Ama Sunak başka bir cins. İskoçların gemiye geri dönmesi ve İngiltere’nin sevgisini hissetmesi için çaresizdi. İskoçlar tek başlarına gitmeye çalışmışlardı ama pek işe yaramamıştı. Öyleyse neden evliliğe ikinci bir şans vermediler? Birlikte bir geleceğimiz olduğundan emindi. İki kalp birden daha iyiydi. İki kalp işi halledebilir.
Bunların hiçbiri Blackford ile pek buz kesmiyor. SNP’nin sekiz seçim kazandığını gözlemledi ve bu kesinlikle onlara yetki verdi. Sunak, Tory parti üyelerinin bir vekaletini bile yönetemedi. Rish! bir utanç sarmalına doğru kızardı. Hiç seçim kazanamadığı için çok alıngan. Lütfen, lütfen, devam edebilir miyiz, diye yalvardı.
Sipariş belgesine girmeyi başaran altı SNP milletvekilinden bir yığın işaretleyin. Hepsi Blackford ile aynı soruların çeşitlemelerini sordu. Ayrılmanın bir yolu yoksa nasıl gönüllü bir birliktelik olabilir? Sunak, sendikaya olan coşkusunu paylaşmaları için yine can atıyordu. İskoçların gerçekten istediği buydu. Derinlerde. Bağımsızlık arayışı yanlış bilinçti. Gereken tek şey, referandumun sahte bir şafak olduğunu kabul etmekti.
Bu Mayıs için çok fazlaydı. Yüksek mahkemede davalarını kaybettikleri için İskoçları iyi hissettirmeye çalışmaktan bıkmıştı. Kişisel olarak her İskoçla konuşmuştu ve çoğunun sendikadan ayrılmak istemediğini biliyordu. Bu yüzden SNP defolup İskoçya halkını ilk sıraya koymaya başlamalı. Bu bir manzaraydı.
Konuşmacı kararla ilgili acil bir soru sorduğu için öfke 45 dakika daha devam etti. Birçok milletvekili sadece daha önce söylediklerini tekrarladı. SNP’den Pete Wishart lafa girdi. İkinci bir referandum hangi koşullarda kabul edilir? İskoç sekreteri Alister Jack kızgınlığını zar zor gizleyebilmişti. Temelde 2014’e geri dönmemiz gerekecek. Zaman yolculuğu. O kadardı. Bir fikir birliğine varılmasının başka bir yolunu göremiyordu. Bilgisayar hayır diyor. Öyleyse SNP neden onu rahatsız etmeyi bırakmadı? Cazibesiz saldırı.