Hayat… Ne garip değil mi? Bu sabah her sabahki gibi uyanıyorsun, yiyorsun içiyorsun, belki TVde bir şeye gülüyorsun hatta gözünden yaş geliyor, arkadaşlarla bu akşamı programlıyorsun, bitmeyen sınavlar/dersler için saydırıyor, belki sevgilinle kavga ettiğin için ağlıyorsun. Yaşıyorsun. Oysa daha 24 saat geçmemiş. Bir dolu “çocuk” öldüğünden beri, her zamanki gibi. Yine de bugün normal misin? Milletçe ölmeye, ölmeye, öldürmeye o kadar alışmışsın ki “ulusal yas” nedir unutmuşsun, yas tutmayı unutmuşsun, normale bağlamışsın. Ben unutmuşum, sen, annelerimiz, babalarımız. Ne garip… Karanfiller yok, ya da bir köşede mumlar, ağlayanlar, bayraklar yok yarıya inen, suskunluk yok. Sadece alışılmışlık her iki taraf için de. “Taraf” demeye başlıyorsun. Dün geceyi isim bekleyerek geçiren anneler aklına bir an geliyor, her iki tarafın da anneleri, biricik evlatların biricik sütleri, sonra gidiyor çünkü ne bileyim Twitterda bir şey görüyorsun, sonra unuttuğunda unuttum yahu diye utanıyorsun. Hani tam gırtlağın orda bir yer var ya oradan zorla bir yutkunuyorsun. Ama yine unutuyorsun. Bu sabah acaba nerede ağıtlar yakıldı? Hiç birini tanımıyorsun. Atalarının da dediği gibi “ateş düştüğü yeri yakıyor”, seni beni belki sadece mevsim normalleri üzerindeki bu sıcak. Bu yazı da öyle işte yazılıp gidecek, ben de bugün bakalım neler yapacağım, ne zaman unutup ne zaman yine hatırımda tutacağım.