Yönetmenlerin fikir ayrılıkları, ilgilerini çeken filmlerin ve karakterlerin türüne bağlı olabilir. Russell’ın film yapımcılığı özgeçmişi, yirmili yaşlarının sonları ile otuzlu yaşları arasındaki insanların kendilerini yeni bir yaşam evresine zorlayan bir felaket olayı veya ani bir değişim yaşadıkları ikinci reşit olma hikayeleriyle doludur. İzleyicinin bu filmlerden keyif alabilmesi için karakterlerle bağ kurması, başarısızlıklarının ezikliğini ve başarılarından duyduğu gururu onlarla birlikte hissetmesi çok önemlidir. Bu filmlerin sinemada kesinlikle yeri var ama bu, “Dövüş Kulübü”ne fayda sağlayacak türden bir yönetmenlik tarzı değil.
Bazı izleyiciler filmden genel olarak keyif alsa da, izleyicilerin ana karakterlerle bağ kurması pek olası değil. Tyler eğlenceli ama aynı zamanda maço ve bencil ve Anlatıcı (Edward Norton) mızmız, zayıf, kaba ve kayıtsız olduğu için aslında daha kötü olabilir. Bunun ışığında, izleyicinin karakterlere aşık olma yeteneğine güvenmenin başarısızlığa giden tek yönlü bir yolculuk olduğunu söylemek güvenlidir, bu yüzden Russell’ın filmi devredip Fincher’a bırakması iyi bir şey.
Fincher, karakterleri ve izleyici arasında duygusal bir bağ kurmak yerine odaklar karakterlerini oluştururken inançlar ilişkilendirilebilir. Durden sevimli bir karakter değil ama bu, aşırı tüketim ve korporatizm hakkındaki tüm görüşlerinin yanlış olduğu anlamına gelmez. Aynı şekilde, Anlatıcı haklı olarak çıkıyor, ancak kalabalığa karışmanın ve pahalı mobilyalarda rahat bir hayat yaşamanın en iyisi olduğuna olan inancını anlamak kolay. Fincher’ın izleyicileri karakterin inançları ve görüşleri ile bağlama tarzı, onun “Dövüş Kulübü” için en iyi seçim olmasının nedenidir.
Artı, zaten şok edici sonlarla ilgili deneyimi vardı.
Kaynak : https://www.slashfilm.com/1049225/david-fincher-directed-fight-club-because-david-o-russell-didnt-get-it/