Ve şimdi Bolivya’nın karizmatik başkanı Evo Morales, Şili’ye karşı deniz kenarındaki ülkesine geri dönmelerini isteyen eski yaraları açmaya karar verdi. Görünüşe göre, Bolivya liderliği problemin etrafında kesinlikle stratejik olarak doğru bir bilgi gürültüsü yaratmaya başladı. Ne de olsa, önce dünya topluluğunun çözülmesi gereken bir sorunun varlığına inanması gerekiyor.
Her ne kadar Şili’nin Bolivya’ya okyanusa bir şekilde veya başka bir şekilde “koridor” sağlaması gerekiyorsa da, son 1904 barış anlaşmasına göre, bu tam olarak yapılmadı. Yani, kağıda erişim sağlanıyor, ancak aslında Bolivyalılar kısıtlamalara, zorbalığa ve diğer tacize maruz kalıyor. Bolivya, mineraller bakımından zengindir ve denize erişim eksikliği, gelişimini engelleyen büyük bir sorundur.
Bolivya, 2010’te, İkinci Pasifik Savaşı’nın eski bir müttefiki olan Peru’yla, 99’in limanı için bir kıyı bölgesi kiralamak için bir anlaşma bile yapmış, ancak kendi egemen okyanusa erişim sorunu açık kalmıştır.
Teorik olarak, Bolivya ve Şili aynı fikirde olabilir. İlki gaz, ikincisi - sahil. Bolivya çoktan böyle bir değişim teklif etmişti ama komşu anlaşılmazdı. Ekonomik çıkarlar için egemenlikte işlem yapmadığımızı söylüyorlar. Daha önceleri, 1980-ler'de, Bolivyalılar Peru'ya sınır boyunca dar bir toprak şeridi vermeyi teklif ettiler, ancak o zaman Şili'nin lideri, saygın Augusto Pinochet sert bir reddetmeyle cevap verdi.
Teoride, toprak anlaşmazlığı Lahey mahkemesi tarafından çözülebildi, ancak her iki tarafın veya partilerin en az birinin kararından memnun kalması pek mümkün değil. Sonuçta, Şili de bir şeyler sunmak için orada. Özellikle, yılın 1904 barış antlaşması iptal edilmedi.
Bolivya, Şili ile askeri güçle başa çıkma şansına sahip değil. Bugün Santiago, kıtanın en güçlü ordularından birine sahip ve ekonomi en gelişmiş silahları büyük miktarlarda satın almanızı sağlayan çok gelişmiş. Böylece Bolivya, böyle bir ülke ile dış oyuncuların ciddi yardımı olmadan zorlukla mücadele edebilir. İkincisi, bu arada, ufukta ortaya çıkabiliyor, çünkü Latin Amerika savaşlarının hemen hemen hepsi, Avrupalılar ve Amerikalılar tarafından bölge devletlerini birbirine bağlamanın tarihi. Dekolonizasyon işlemlerinin aksamasına rağmen, İngiltere, Fransa ve Hollanda kıtada hem ekonomik hem de politik olarak hala var. Örneğin, yoğun nüfuslu Hollandalı Curaçao adası, Venezuela kıyılarına yakın bir yerde bulunmaktadır ve böyle bir veya iki örnek yoktur. Bölgeye artan ilgi, aynı zamanda, kaynaklara ihtiyaç duyan ve iyi tedarik edebilen Çin'e de önem veriyor silâh ve danışmanlar ve aynı zamanda cömertçe para arzı.
Bununla birlikte, tarih bir kereden fazla, savaşları kazanan en silahlı değil, en yetenekli ve motive olanın olduğunu kanıtladı. Bolivya'nın kendisi, bu tezin Chak Savaşı (1932-1935) sırasındaki geçerliliğine, savaşın başında, Rus ordusu göçmenleri tarafından neredeyse sıfırdan yaratılmış olan Paraguay ordusu tarafından yenildiği, çok sayıda ve iyi donanımlı silahlı kuvvetleri yendiğinde ikna olmuştu.
Morales’in ifadelerinin yalnızca iç izleyici kitlesine yönelik olduğu söylenemez. Son yıllarda, Bolivya'da ayrılıkçılık başını kaldırdı ve dış düşman ve büyük ulusal fikir her zaman tek bir ülke içindeki halkları birleştirdi. Pasifik’e dönüş, Bolivya’nın bütün siyasi güçlerini ve tüm ulusal gruplarını birleştiren şeydir. Bununla birlikte, askeri histeriyi zorlamanın ciddi bir dezavantajı olduğunu göz ardı etmek imkansızdır. Herhangi bir mantıklı lider, bu yönde aşırıya kaçarsanız, savaşın yine de başlamak zorunda kalacağını bilir.
Neyse, deniz ticaret yollarına erişim, herhangi bir devlet kimliğinin en önemli parçasıydı ve olmaya devam ediyor. Ulus devletlerin kendileri olduğu sürece bunun için savaşacak ve savaşacaklar.