Bu tür bir kalenin saldırısı - bunlar, hiçbir film kamerası tarafından yansıtılamayan cehennem günleriydi.
Sıradaki saldırı!
Son destek
Baltık kıyısında - Alman "topuk",
Bütün faşist çetenin kaçtığı yer,
Ve onu yere indirmemiz emredildi.
Kaskları takın, otomatlara tıklayarak,
Ve ne ölümden ne de ateşten korkmak
Savaşçılar sadık bombalar attı:
Sonra, saldırı, Sovyet zırhı.
Havadan saatler süren bombalama ve ağır uzun menzilli silahları ateşlemenin ardından, tüm şehir bir depremden sonra yıkıldı ve harabeye döndü.
Ancak, her zaman olduğu gibi cephesinde her zaman olduğu gibi, sağlam bir halı ve bomba olmasına rağmen, ancak son asker öldürülmedi. Birçok harap binada, yarı bodrumda, hendekte ve diğer tahkimatlarda bile, seçilmiş faşist haydutların birimleri, birinci sınıf dişlere sıkıca oturdular. silah. İnsanlık dışı savaşlarla onlarla savaşmak zorunda kaldık.
Sadece bir çeyreklik veya ayrı bir kavşak için değil, hemen hemen her ev ve bir yer için de savaştık. Eğer Almanlar hala yukarıdaki katta yaşıyorsa, evden nasıl çıkabilirsiniz? Sonuçta, kesinlikle arkadan ateş edecekler!
Yani, bazı evlerde, her merdiven boşluğu için savaşmak zorunda kaldık, taş basamaklara zıplayarak, sıcak kan havuzlarından süzüldüler, insan gözleriyle değil, canavarın gözlerini alarak, doğrudan atışlardan kaçınarak birbirlerini öldürmeye çalıştık ...
Bütün kentte ufku kapatarak, kalın siyah duman bulutları vardı. Altında, yıkılan ve yıkılan evlerin çatılarının üstünde, aynı kalın, sadece yarı gri toz etrafa bükülmüş. Sürekli siyah örtü ile aydınlık bahar güneşini kaplayan bu cehennem tozundan ve kurumdan, kalın akşam alacakaranlıklarında hareket ettiğimizi sanki askerler gibi görünüyordu.
Ve bu "alacakaranlıkta" bütün molozların arasından sıyrılmak zorunda kaldık: yırtık dikenli tel, çeşitli tanksavar silahları ve diğer şeyler, insan değil, şeytani akıl, barikatları icat etti.
Bir yandan, tüm bunlar bizim iyi maskelenmemize yardımcı oldu, ancak diğer yandan bizim için kötüydü çünkü artık birbirimizi tanımıyorduk. Bu tozda, kurumda ve pislikte, hepimiz siyahlardan siyahtık. Ve herhangi bir yemek iştah vermedi.
İkinci gün, kısa telaşlarda, tuğla çitlere ve harap evlerin duvarlarına yapışarak, belirlenen hedefe yaklaşıyorduk. İkinci günün akşamında, rota haritasına göre, tren istasyonunun sağındaki alt bölüme gitmek zorunda kaldım, sonra sola döndüm ve haritadaki işaretli yerime taşındım ve taarruz pozisyonumu düzeltip kuyruklarımı özel bir sinyalle çektim. çölbirlikleri.
Caddeyi iki yapıştırıcılığımla geçtikten sonra, geniş, harap bir betonarme köprünün barajına oturdum, altına çeşitli bagajlarla yüklenen kaza yapan arabaların çarpmasıyla yandı.
Bu cehennem gibi tozdan, küçük bir istasyon meydanında soluma, korkunç bir resim gördüm. Aceleyle yapılmış bir darağacının üzerinde, bizleri havaya uçurmuş bir deponun patlamasından sallanmaya devam ediyor, üniformalarıyla “Hitler Jugend” çizgili kollarında asılı duran bir düzineden fazla Alman genç.
Tam orada, mermilerle dövülmüş asfaltta, yanlarında hançer süngüleri olan tüfekler etraflarında uzanıyordu - birlikte bizimle birlikte girecekleri kişisel silahları.
Ancak Alman çocuklar bizi gördüklerinde çırpındı - Rus kasklarına çelik kasklarla ve hatta alnlarında kızıl bir yıldızla saldırdı. Her ne kadar muhtemelen şeytanlar görmeyi umsalar da - faşistlerin kıdemli mentorlarını korkuttukları kafasında boynuzlu Mesih olmayan komünistler. Bazı yönlerden haklıydılar: ter, kan ve kurumla karışan kir ve kurumdan gelen şeytanlar gibi görünüyorduk.
Bu doğal kılık değiştirmede onlara, bize söylenenden daha korkunç gözüküyoruz. Ve onlar parlıyor. Özel bir dekolte ile yakalandıkları tren istasyonuna dar şeritlerde koştular. “Hitler Gençleri” nin çoğu Fuhrer'lerine ve başkalarına adanmışlıkta daha fazla netlik için derhal asıldı.
Tahminlerim ertesi gün, yanlışlıkla hayatta kalan yaşlı bir Alman adam tarafından onaylandı. Alman gençlerin idamının trajik resmini bir barınağın arkasından nasıl gözlemlediğini: nasıl asıldıklarını, insanlık dışı bir sesle nasıl çığlık attığını ve bazılarının paltolarını fırlatıp farklı yönlere koştuğunu söyledi. ”
Königsberg'deki kavga izlenimlerinin çoğu, ön safdaki asker AK Khristyuchenko şiirsel çizgilerle şekillenmişti ve savaş sonrası yıllarda Baltık'taki kalenin ele geçirilmesine adanmış “Fırtına” şiirini bile yazdı.
Yakışıklı dolu "beşinci" olarak belirlenmiştir,
Baltık grisi üzerindeki sessizlikte ayakta durmak;
Hitler önemliydi, düşmana hizmet etti.
Sarhoş bir kafa ile isyancı bir şövalye gibi.
Eşikte birçok gözyaşı gördü,
Fakat Rusya'nın düşmanı bizim görevimizi yerine getirmedi.
Ve öfkeli tanrının bu fırtınasında
Königsberg metaliyle dolduruldu.
Binlerce ton ölümcül metaldir.
O gökten omuzlarına aldı
Ve burada hiçbir millet acı çekmedi.
Seçili rafları savaşa fırlatmak ...
* * *
Neden savaşı hatırlamak istemiyorlardı? Savaş, bir çok Grigory Trukhin yoldaşının genç yaşamını kesti. Savaş alanına düştüler, "son sigaraları bitirmeden paylaşmamak için." Ölüm, türlerinin devamını durdurdu. Acımasız savaşın potaındaki kurtulanlar kendileri ve onlar için yaşamak zorunda kaldılar. Ve önden döndüklerinde, yıkılan bir ülkeyi küllerinden bencilce restore ettiler, doğurdular, büyüttüler, çocuklara öğrettiler.
Rod Gregory, neyse ki, kesintiye uğramaz. Beş çocuk, on torun, on üç büyük torun - Trukh aile ağacının bu şekilde dağılması. Kızıl Yıldız Nişanı'nın sahibi olan Büyük Vatanseverlik Savaşı askeri Grigory Rodionovich Trukhin, askeri kariyerini Avusturya'dan yirmi yaşına kadar bitiren 1945'te evine döndü, dünyadaki en huzurlu şeyi aldı - toprağı ekmeye ve ekmek yetiştirmeye başladı. Kolektif çiftlikte "Red Flag" traktör sürücüsü, kombine operatör, şoför olarak çalıştı.
Hasatta şok çalışması için, birçoğu büyük ailesine hizmet eden ağır bir K-750 motosikletine layık görüldü. Tüm hayatını öğretmeye adayan karısı Iraida Yevgrafyevna ile evliliklerinde 55 yıllarını yaşadılar ve iki kız ve üç oğlunu büyüttüler. Babasının hayal ettiği gibi herkes eğitildi, insanlara getirildi. Aile, güler yüzlü ve çalışkandı. Olgunlaştığında çocuklar bir yuvadan dağıldılar. Ancak her yaz, sevgili büyükanne ve büyükbabalarının zevkine, çok sayıda torun ve torun Chetvertinsky, yetişkin çocukların çocukları ve daha sonra büyük torun çiftlikleri geldi. Büyükbabası Grisha'yı balık tutmayı seven nazik ve kullanışlı (tüm ev mobilyalarını kendisi yaptı) hatırladılar. Ve büyükbabam yaratıcı bir insandı, iyi çizdi ve hatta işledi!
Ocak ayında, 2003, Grigoriy Rodionovich Trukhin gitmişti. Ve, her zaman olduğu gibi, yalnızca bir kişi ayrıldıktan sonra üzülerek bir şey hakkında konuşmadığımızı, önemli bir şey sormadığımızı fark ettikten sonraydı.
Büyük Vatanseverlik Savaşı gazileri buradan ayrıldığında, yeni nesillerin hiçbir şey düzeltilemediğinde çok geç ilgilenen savaşla ilgili en güvenilir kanıtları ve ayrıntıları alarak, acı duyuyorlar.
Yakın insanlarına savaş hakkında bilgi vermek istemiyordu ve savaşı hakkında, kahramanlığı hakkında konuşmak alışılmış değildi. Grigory Rodionovich'in torunları, ancak son zamanlarda, torunlarından biri “The People's Feat” web sitesini ziyaret ettiğinde, bir savaşçının Red Star Nişanı alan bir savaşçının dedesi olduğunu ne kadar cesur bulduğunu öğrendi.
Sitede yayınlanan bilgiler şöyle: “İkinci akü silahı komutanı Çavuş Trukhin Grigory Rodionovich, Oder köprü başı savaşlarında, tekrar tekrar düşmandan güçlü toplar ve harç ateşi altında olmak için, askerlere örnekleriyle savaş misyonları gerçekleştirmeleri için ilham vererek, dayanıklılık ve cesaret örnekleri gösterdi. 2 Şubat 25'te bir düşman baskını sırasında havacılık Düşmanın atış pozisyonunun düşman birliklerinin düşman oluşumları tarafından bombardımanına rağmen Çavuş Trukhin’in silahı, Yu-88 tipi bir düşman uçağını iterek askerlerimiz tarafından bombalanmasını önledi. Çavuş Trukhin G.R. sıkı çalışmanın sonucu olarak, hesaplamasının disiplin ve savaş eğitiminde iyi sonuçlar elde etti. Silahının hesabında üç düşmüş düşman uçağı var. ”
Dünyayı faşizmden göğüsleriyle koruyan eski savaş kahramanları mütevazı ve basit yaşadılar ve kendilerini kahraman olarak görmediler. Ve soyundan gelenlerin görevi, seninle olan görevimiz, Anavatan'a olan özverili sevgilerini ve düşmanlarının kutsal nefretlerini hatırlamak.