On üç yaşından beri kağıt topluyorum Ankara`da. Niğdeliyim. İlkokula başladığım yıl geldik Ankara`ya. Ortaokulu bitirebildim yalnızca; hep takdir alarak geçtim sınıfları. Liseye yazdırmadı babam; sokağa saldı beni çalışıp da işe yaramam için. O gün bugündür sokaklardayım; çizgili, çizgisiz, kareli, beyaz ve rengarenk kağıtlar, kartonlar topluyorum.
Çalışmaya başladığım yıl babam terk etti bizi. Kumar borcu vardı; çekti gitti bir sabah erkenden. Ben geçindirdim evi. Annem severdi beni, “aslan oğlum” derdi. Yanaklarımı okşardı bazen. Babam gideli dört ay olmuştu; komşular bir adam bulmuşlar anneme. Kumar oynamazmış, namazında niyazında bir adammış. Eşi vefat etmiş. İki kızı varmış adamın. Anneme demiş, “sen kabulümsün, çocukların da kabulüm ama Muhammet olmaz!” Şaşırmış annem, “niye olmazmış Muhammet, o da benim çocuğum” demiş. “İki kızım var; biri on iki yaşında, biri on dört yaşında. Caiz değildir Muhammet`le kızlarımın aynı hane içinde olması” demiş adam. Üç kız kardeşim vardı ve çok düşkündük birbirimize. Annem için kolay olmadı karar vermek. Oturttu beni karşısına bir gece. “Bak Muhammet” dedi, “seni asla bırakmayacağım, ama bir süre dayınlarda kal oğlum.” Sarıldı bana; o ağladı, ben ağladım…
İmam nikahı kıyıldı, dayımlara geçtiğimin ertesi günü. Haftasına kalmadan annemi, kızlarını ve kardeşlerimi alarak memleketine götürmüş adam, Kastamonu`ya. Dayım dedi, “annenin emanetisin bana, burası senin de evin. Arada bir gelip kalabilirsin Muhammet!”
On üç yaşındaydım, bana kalacak bir yer de ayarlamamıştı dayım. Komşulardan, akrabalardan kimse demedi bana, “sana yardım edelim” diye. On üç yaşındaydım, Ankara`daydım, bir başınaydım…
Altı yıldır görmedim annemi ve kardeşlerimi. Bir çok kez niyetlendim Kastamonu`ya gitmeye. Dedim, “kovar beni o adam; göstermez bana ailemi.” Anneme küsüm; istese bana ulaşabilirdi diye düşünüyorum. Çok özlüyorum kardeşlerimi; Hülya`yı, Havva`yı ve Hanife`yi… Domino oynardık dördümüz. Ben bir kere bile kazanmadım; “çocuk onlar, sevinsinler” derdim. Ben de çocuktum oysa…
Yürürken, kağıt toplarken, sabahtan akşama bitap düşene kadar çalışırken hep yüzlerini seyrediyorum insanların. Mesela, sevgililer geçiyor yanımdan ve erkekler beni görünce daha bir ötemden geçirtiyorlar kadınları. Erkekler, kadınlar, muhafazakarlar, devrimciler, hippiler, İbo dinleyenler, Metallica dinleyenler, Kafka okuyanlar, dua kitapları okuyanlar, türbanlılar, mini etekliler, herkes öyle sevgisiz bakıyor ki bana; öyle incitici, öyle hoyrat olabiliyor ki herkes…
İbo`yu bilmeme şaşırmadınız, ama Metallica`yı ve Kafka`yı biliyor olmam ilginç gelmiştir size belki. Olgunlar Sokak`taki seyyar kitapçılardan kitaplar alıyorum. Milena`ya Mektuplar`ı okudum Kafka`dan, diğerlerini de okuyacağım. Birçok kitap okuyacağım ben; Nietzsche`nin “Böyle Buyurdu Zerdüşt” kitabını çok merak ediyorum mesela, bir de Oruç Aruoba`nın şiirlerini. Keşfetmem, okumam, sorgulamam gereken öyle çok yazar, hikaye, roman ve şiir var ki…
Kitapçılar bile önyargılı bana; emeği, vicdanı, barışı savunanlar bile beni gördüklerinde kıyıcı sözler söyleyebiliyorlar ve eminim onlara ürkütücü geldiğimden.
İkinci el kasetlerim var; Metallica kasetim de var, Fikret Kızılok kasetim de. Annem, beni dayımlara yollarken teybi bana verdi,”sıkıldıkça müzik dinle, ama sesini kıs ha” dedi. Şimdilerde teybi son ses açıyorum Metallica`yı dinlerken!
Adım Muhammet. On dokuz yaşındayım. Beni nefretle bakarken göremezsiniz; kabalaştığıma, etiketler koyduğuma, yaftaladığıma şahit olamazsınız. Bir anlama çabam var; kendimi, annemi ve sizi. Bir öğrenme çabam var; yeryüzünü, doğayı ve evreni. Yazmaya da başlayacağım; sevgisizliği yazacağım önce çöp kutularından topladığım kağıtlara ve sevgisizliği yazdığım kağıtlar geri dönüşüme gidip sevgi olarak dönecek aramıza. Sevgi`li insan dostlarım olacak kağıtlarda diriliveren; sevgiyle var olan canlar, kardeşler, halklar…
Kendimle ilgili bir çok projem var. Mahkemeye başvurup adımı değiştireceğim. Ali Haydar mı olsa adım diye düşünüyordum, vazgeçtim; adım Özgür olacak benim.
Kendime ait bir kütüphanem olacak sonra. Atık kağıtlar topluyor olabilirim; işim gereği tenimden yayılan koku pis gelebilir size ama en sevdiğim koku kitap kokusudur.
Doğada bir başıma yaşama projem de var. Yoruldum incitilmekten, ötekileştirilmekten, lanetlenmekten. Tabiat Ana`ya sığınmak istiyorum ve bunun için otlarla ilgili kitaplar alıyorum. Otlarla beslenmek, otlarla iyileşmek, otlarla huzur bulmak istiyorum. Doğada bir başıma yaşayacaksam otların bütün kerametlerini bilmem gerekiyor.
Böbrek yetmezliği var Abbas`ın; benim kardeşim oldu Abbas, kız kardeşlerimin yokluğunda. Ona biz bakıyoruz ve Abbas iyileşmeden Tabiat Ana`nın yanına gitmeyeceğim.
Kafka kırk bir yaşında ölmüş; onun kadar yaşasam yeter. Kitaplar gibi kokmaktır özgürlük; otlardan sevgi büyüleri yapmak ve toprağa karıştığımda bir gün, Tabiat Ana`nın beni şefkatle anmasıdır…
Böyle buyurdu Muhammet!
Açlık oyunlarını bilmeyeniniz yoktur. Hayal edin ki böyle bir oyun için bir adaya bırakılmışsınız ve adadaki tehditlerden ilkiyle karşı karşıyasınız.
Bütün adayı kaplayan yeşil bitki örtüsü birden bire önünüzde yanmaya başlıyor! Artan rüzgarla birlikte alevler size doğru geliyor! Nereye kaçacaksınız?
Adanın tamamı, sıcaklar nedeniyle çok rahat alev alabilecek bir yapıda ve alevler size doğru esen rüzgarla birlikte üstünüze geliyor. Denize atlayamıyorsunuz çünkü denizde de köpekbalıkları ve zehirli denizanaları var!
Sahildeki beyaz kumsal da aslında çok iyi alev alabilen bir tür kimyasal, sahile gidip bekleyemiyorsunuz!
Neyse ki yanınızda sırt çantanız var. İçinde sizin gibi zeki bir insanı bu durumdan kurtarabilecek herşey var!
Çadır, Su Isıtıcısı, Kibrit, Olta vs vs
Bunları Unutmayın!
– Kaçışı olmayan bir adadasınız
– Giderek büyüyen bir yangın üzerinize doğru geliyor
Çok önemli bir laboratuarda deney yapacaksınız. Işıkları belli bir kombinasyonla açıp kapamanız gerekiyor ancak, ışıklarla ışıkları kontrol eden düğmeler farklı katlarda bulunuyor. Yani bir düğmenin hangi ışığı kontrol ettiğini anlamak için kat değiştirmeniz gerekiyor.
Elbette çok kısa zamanınız var ve hangi düğmenin hangi ışığı kontrol ettiğini anlamak için sadece 1 tane hakkınız var.
3 tane düğme var ve hepsi farklı bir ışığı kontrol ediyor. Düğmelerin ve ışıkların hepsi kapalı durumda. Düğmeleri belli bir konuma getirdikten sonra, gidip ışıkların durumuna bakarak hangi düğmenin hangi ışığı kontrol ettiğini nasıl anlarsınız?
Bunları Unutmayın!
– Kontrol odasında 3 tane düğme var. Onlara 1-2-3 diyelim.
– Üç farklı ışık var, onlara da K-L-M diyelim.
– Düğmelerin hangi ışıkları kontrol ettiğini bilmiyorsunuz
– Düğmelerin bulunduğu yerden ışıkları görmek mümkün değil
– Kontrol etmek amacıyla ışıkların olduğu yere gidip bakmak için tek bir hakkınız var
– Hangi düğmenin, hangi ışığı kontrol ettiğini bulun!
İş yerinizde yeni bir duyuru yapılıyor. Şirketin sizin çalıştığınız şubesi dağıtılacak ve çalışan herkes başka bir şubeye aktarılacak!
Gitme ihtimalinizin olduğu 2 tane şube var… Birisi diğerine göre bariz daha iyi! Deniz kenarı, havaların hiç soğumadığı, hayatın ucuz ve eğlenceli olduğu “Katmandu” şubesine karşı, neredeyse çölün ortasında olan, hiçbir hareketin, eğlencenin ve terfi olanağının olmadığı “Patagonya” şubesi…
Elbette herkes Katmandu şubesine gitmek istiyor. Patron bir kura düzenliyor.
2 tane kavanoz var… Birisinin üstünde Patagonya, diğerinde de Katmandu yazıyor. Patagonyanın içinde 5 tane mavi bonibon, Katmandunun içinde de 5 tane kırmızı bonibon var.
2 Kavanoz da örtünün altına konuluyor ve adayar gözleri bağlı olarak örtünün altından önce bir kavanoz seçecek, sonra içinden bir bonibon seçecek. Mavi bonibon seçerse PAtagonya’ya, kırmızı bonibon seçerse Katmandu’ya gidecek!
Neyse ki ilk seçim yapacak kişi sizsiniz ve patron bakmazken kavanozları manipüle etme şansınız var. Şu an şansınız %50 %50…
Kırmızı seçme şansınızı arttırmak için, kavanozların içerisine bonibonları nasıl dağıtırsınız??
Bunları Unutmayın
– İki Kavanoz
– Beş mavi, Beş kırmızı şeker
– Önce rastgele bir kavanoz seçeceksiniz
– Ardından seçtiğiniz kavanozun içinden şeker seçeceksiniz -yine rastgele
– Şekerleri yiyemezsiniz
Yapılan bir araştırma özellikle yönetim kademesindeki kadınların daha stresli olduğunu gösterdi.
Amerikan Psikiyatri Birliği tarafından yapılan bir araştırma, iş hayatında kadınların erkeklere nazaran daha fazla strese maruz kaldığını ortaya koydu.
Araştırmaya göre kadınlar erkeklere göre daha yüksek stres seviyesine sahipken, son yılda cinsiyetler arası uçurum arttı.
Söz konusu araştırma, kadınların endişeli olduklarını söylemeye daha meyilli olduğunu gösterdi.
Londra merkezli Yönetici Geliştirme şirketi yönetici koçu Errica Moustaki, kadınların stresi psikolojik ya da davranışsal yollarla ifade edebilirken erkeklerin duygularını sakladığını ve daha fazla kalp krizi ve felç geçirdiklerini söyledi.
Moustaki, özellikle finans sektöründe çalışan bir çok kadın müşterisinin güveninin erkekler tarafından baltalanması nedeniyle stresli iş koşullarına maruz kaldığını kaydederek ”Kadınlar sürekli iş yerinde kendilerini kanıtlamak zorundalar” diye konuştu.
Silikon Vadisi’nde bulunan bilişsel davranışsal terapi hizmeti sunan Lantern yetkilisi Anne Devereux-Mills ise kadınların iş hayatında daha fazla sorumluluk alırken diğer yandan da evdeki sorumluluklarını sürdürmelerinin stres seviyelerini artırdığını belirtti.
Kaynak: Fortune