Gorbaçov yönetiminin uygulamaya koyduğu Glasnost politikası birlik cumhuriyetlerinin bağımsızlıklarını kazanmalarını hızlandıran ve tüm dünyadan daha çok haberdar olmalarını sağlayan politikadır. Sadece ülkenin kaderini değil, tüm dünyanın siyasi iklimini de büyük ölçüde değiştiren SSCB'nin ilk ve son başkanı Mihail Gorbaçov için Moskova'da bir veda düzenlendi. Gorbaçov sadece en parlak değil, aynı zamanda 20. yüzyılın ikinci yarısının en tartışmalı siyasi figürlerinden biridir. Perestroika, glasnost, ivme - bu kelimeler “Gorbaçov döneminin” başlangıcını işaret ediyordu.
Mihail Gorbaçov figürünün münhasırlığı hem Rusya'da hem de yurtdışında tanınmaktadır. Bu nedenle, Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri António Guterres, onu "tarihin akışını değiştiren, Soğuk Savaş'ın barışçıl bir şekilde sona ermesi için herkesten daha fazlasını yapan türünün tek örneği bir devlet adamı" olarak nitelendirdi.
Mihail Gorbaçov, 1931 yılında Stavropol Bölgesi'ndeki Privolnoye köyünde doğdu. 15 yaşından itibaren bir biçerdöver üzerinde çalıştı, 18 yaşında Kızıl Bayrak İşçi Nişanı aldı, 19 yaşında okuldan gümüş madalya ile mezun oldu ve Moskova Devlet Üniversitesi hukuk fakültesine başarıyla bitirdi. Bu arada, ilk cumhurbaşkanının anavatanında, Stavropol Bölgesi'nde Gorbaçov'un tek bir anıtı yok. Sadece son sınıflarda okuduğu spor salonunda onu hatırlatan bir işaret var.
Mihail Sergeevich 1990'da Sovyetler Birliği Başkanı oldu. Ardından Nobel Barış Ödülü'nü aldı, çünkü Gorbaçov sayesinde Doğu ile Batı arasındaki çatışmanın yerini müzakereler aldı. Ve bir yıl sonra Ağustos darbesi, ardından Yeltsin, Kravchuk ve Shushkevich tarafından imzalanan Belovezhskaya anlaşması vardı. 25 Aralık 1991'de Gorbaçov televizyonda yaptığı bir konuşmada artık SSCB başkanı olmadığını duyurdu ve nükleer evrak çantasını Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin'e teslim etti.
Ortodoks Rahip, 3 Eylül 2002 günü hem güneşten hem de izleyicilerin gözünden gelenleri örten büyük siyah çadırların altında, Gorbaçov'un tabutu üzerinde, son kilise ayinlerini gerçekleştirdi. Herkes sessizdi, sadece buhura zincirlerinin çınlaması duyuldu. Tabutun yanında onun en ünlü portresi olan Mikhail Sergeyevich'in bir fotoğrafı üzgün üzgün duruyordu. Dmitry Muratov, Kızı ve torunları başlarını vücudun sağına indirdiler. Bütün kilisede bu veda töreni en az 20 dakika sürdü.
Başkan Erdoğan ile telefonda görüşen Başkan Putin‘e ülkemiz adına Başkan Erdoğan Gorbaçov'un ölümüyle ilgili taziyelerini Başkan Putin‘e iletti.
Doğu ve Batı Almanya’nın birleşmesinin önemli bir öncüsü olarak kabul edilen Gorbaçov, 1985'ten 1991'e kadar Sovyetler Birliği'ni son cumhurbaşkanı olarak yönetti. Rusya'da Gorbaçov, Sovyetler Birliği'nin çöküşünden ve Rusya'nın küçülmesinden birçok kişi tarafından sorumlu tutulduğu için, kendisi için ulusal yas ilan edilmedi. Mütevazı tören, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Rusya'nın ilk devlet başkanı olan Boris Yeltsin için 2007'de düzenlenen resmi cenaze töreniyle tezat oluşturuyor.
Sovyetler Birliği’nde son başkan olarak yönetime gelen Gorbaçov, Glasnost ve Perestroyka adı verilen reform politikaları uyguladı. Bu politikalar doğrultusunda Sovyetler Birliği’nde toplumsal, ekonomik, siyasi, idari vb. alanlarda değişim ve gelişim yaşandı. Sovyetler Birliği’nde yaşayan halk Glasnost politikası ile kamudaki şeffaflık ve açıklık uygulamaları doğrultusunda yönetimin bir parçası haline gelebildi. Böylece merkezi ve totaliter Sovyetler Birliği yönetiminde halkın etkinliği arttı. Siyasi alanda Komünist Parti yönetiminde de değişim yaşandı ve parti içinde Glasnost etkisiyle kapalı olan yönetim yapısı yenilendi. Perestroyka politikası ile ekonomik anlamda yönetimde yeniden yapılanma yaşanarak, iç ve dış politikalarında da her alanda hızlı bir değişim yaşandı. Sovyetler Birliği’nde uygulamaya konulan bu reform politikaları tüm dünyanın ilgisine çeken gelişmelerdir.
Mihail Gorbaçov'un ölümü, yaşamı boyunca ona eşlik eden kişiliğinin aynı kutupsal değerlendirmelerine neden oldu: "özgürlüğün habercisinden’’ "Rusya’yı yani SSCB‘ni mahveden hain"e. Mevcut bağlamda, bu, "Gorbaçov'un Rusya'sı" ile "Putin'in Rusyası" arasındaki zıt karşılaştırmaların üzerine bindirildi. Yas sembolizminin bir parçası olarak, Kruşçev'in Ernst Neizvestny'nin siyah-beyaz mezar taşı akla geliyor. Ancak Gorbaçov'un "siyah" ve "beyaz" değerlendirmelerini uzlaştırmanın mümkün olup olmayacağını sadece tarih gösterecek. Şimdiye kadar, bunun için çok az umut var. Gerçeklerle yüzleşmekten korkmayan, O ülkesi ve dünya için tarihi, yapıcı ve insani bir yol çizen cesur bir liderdi.
Değerlendirmelerin tonundan bağımsız olarak, Gorbaçov'un eylemleri ve sözleri, eski nesiller için - kişisel hafızalarına göre, "Birleşik Devlet Sınavı nesli" için - aynı Birleşik Devlet Sınavından gelen sorular hakkında herkes tarafından bilinmektedir. Ve bu nedenle, tarihçiler, Gorbaçov hakkında, bugünlerde pek çok olan başka bir metin yazmak yerine, tarihteki çatallar hakkında spekülasyon yapmak için caziptir:
Gorbaçov olmasaydı “Rusları anavatanları ” ne olurdu?
Bunlardan ilki “Andropov daha uzun yaşasaydı”. "Çekist değerler" veya "Çekist mitler" rönesansı bağlamında Andropov figürü, Sovyet döneminin ideal lideri olarak algılanıyor. Andropov'un iktidar yılı boyunca gerçekten yapmayı başardığı şey, çalışma disiplininin güçlendirilmesi, yolsuzlukla mücadele ve dış politikanın sıkılaştırılmasıdır. O zaman Avrupa'da orta menzilli füzelerin karşılıklı konuşlandırılması doruk noktasına ulaştı, Reagan SSCB'yi "kötü bir imparatorluk" olarak nitelendirdi ve Güney Koreli bir Boeing vuruldu.
Bu ucuz votkaya "andropovka"yı da ekleyelim (güç ve halk birliği, ne derse densin). Ancak Andropov tam ölçekli bir ekonomik modernizasyon başlatmak isterse, Sovyet Deng Xiaoping olursa, bunun bir cevabı yok. Andropov'un yardımcılarının anıları bunun lehinde konuşuyor, aksine "Çekist efsanesi" şüphelere yol açıyor. Ve tüm bunlara, 1983 yazında Kırım'da Andropov'un sağlığında beklenmedik şekilde keskin bir bozulmanın etrafındaki komplo eklendi, ardından günleri numaralandı.
Buna ek olarak, hatıralar Andropov'un Gorbaçov'u desteklediğini ve daha uzun yaşasaydı, onu varisi yapabilirdi - Çernenko yerine Merkez Komitesinin resmi olmayan "ikinci sekreteri". Ancak bunun kendi komplo teorisi var, o zaman Andropov Gorbaçov'un "çürümüş içini" "görecekti" ve zamanında yeni yüksek mevkiler alan politikacılar ekibinden başka birini aday gösterecekti (aralarında Heidar Aliev, Yegor Ligachev) , Grigory Romanov, Nikolai Ryzhkov, Vitaly Vorotnikov).
İkinci soru daha çelişkili: Ya Çernenko daha uzun yaşasaydı? Ölümcül hasta bir insan iktidarda, oksijen maskesi olmadan boğuluyor gibi görünüyor, ne diyebilirim ki. Ama burada da her şey o kadar net değil. Ve geri sayım, aynı 1983 yazından ve aynı Kırım tatilinden, Andropov'un komplo hastalığından biraz önce, Chernenko'nun asla iyileşmediği daha az komplo hastalığı olmadığı zaman yapılmalıdır.
Anılarda kasıtlı zehirlenme ipuçları var, ancak öyle ya da böyle, ondan önce Çernenko, ilk olarak oldukça neşeliydi ve ikincisi, Merkez Komitesinin iç yaşamını etkin bir şekilde yöneten güçlü bir aparatçi olarak ün kazandı. Brejnev'in son yılları. Ve her şey farklı olsaydı, Çernenko'nun kuralı "Brezhnev-2", muhafazakar, ancak yönetilebilir olarak algılanacaktı ve Gorbaçov, hasta Çernenko'nun altında sahip olduğu gücü almayacaktı.
Aynı zamanda, hasta Chernenko bile reformlara yabancı değildi (ortaokulun geniş çaplı bir reformunun başlatıldığı onun altındaydı), görevden alınan Brezhnev İçişleri Bakanı Shchelokov'u rehabilite etmeyi reddetti. Andropov tarafından yolsuzluk. Shchelokov'un kendini Andropov'un altında değil, Çernenko'nun altında vurması önemlidir. Ayrıca Molotov'u partiye geri getirenin Chernenko olduğunu da not ediyoruz. Çernenko'nun Malenkov ve Kaganovich'in partiye iadesini tartıştığı Politbüro tutanaklarında, bunu aktif olarak savunan Gorbaçov'dur. Her durumda, Chernenko'nun asistanları, anılarında Andropov'un asistanlarıyla, patronları daha uzun yaşasaydı, her şeyin iyi olacağı konusunda rekabet ediyor.
Son olarak, Çernenko'dan sonra Gorbaçov değil de başka bir kişi iktidara gelirse ne olacağı sorusu ortaya çıkıyor. Alternatifler arasında Grigory Romanov, Viktor Grishin, Andrey Gromyko, Vladimir Shcherbitsky vardı. Bence bunlardan herhangi biri, Brezhnev-2'nin muhafazakar seyrine devam ederdi. SSCB'nin dış politikası açısından, uzun vadeli Dışişleri Bakanı Gromyko'nun ne yapacağı en ilginç olanıdır. Durumu anladığı için, dış ve nükleer füze politikasında Andropov'dan daha temkinli olması mümkündür.
Ek olarak, Gromyko başkanlığındaki SSCB, Gorbaçov döneminde olduğu gibi, müttefikleri ve ortakları üzerindeki etkisini büyük olasılıkla kaybetmeyecekti.
Başka bir soru - Gromyko Batı ve Çin ile diyaloğa daha açık olur mu?
Mevcut siyaset bağlamında, Sovyet Ukrayna'nın başkanı Shcherbitsky'nin SSCB'nin başı olması da ilginçtir (bir dizi hatırada Brezhnev'in kendisi ona varisi olarak adlandırdı). Brejnev'in "Dnepropetrovsk" kursuna devam edecek miydi - Ukrayna'nın sanayi merkezlerinin gelişimine ve Ukraynalı personelin Moskova'daki en yüksek güç koridorlarına alınmasına artan ilgiyle mi? Yoksa Shcherbytsky, Ukrayna kültürünü ve Ukrayna ideologlarını tüm Birlik düzeyine getirmek için çok daha iddialı bir kampanya mı başlatacak? Ve tüm Birlik cumhuriyetlerinde "yerlileştirme" politikasını yeniden canlandıracak mı? Bu arada, Gorbaçov ilk yıllarda ulusal duyguların inceliğini hiç hesaba katmadı. Kunaev'i Kazakistan'ın başı olarak Rus Kolbin'i ile değiştirme kararı, döneminde iktidara karşı ilk protesto olan Alma-Ata'da protestolarını kışkırttı. Ancak alternatif yoktu ve sonunda Gorbaçov'u destekleyen Andrei Gromyko akrabalarına şöyle dedi: “Ne kadar yanılmışım!”
“Tarihteki çatallanmanın’’ ikinci bloğu doğrudan bir soruyla bağlantılıdır: Gorbaçov'un yönetimi altında SSCB çökmemiş olabilir miydi? Ve ayrıca: Gorbaçov'u kimse durdurabilirmiydi ? Ne yazık ki, Merkez Komitesi'ndeki "personel kültürü" öyleydi ki, "kolektif liderlik" bir kurguya dönüştü. "Patron her zaman haklıdır" ilkesi hakimdi. Bu nedenle, soruya - yeniden yapılandırma olmadan hızlanma olabilir mi? - Siyasi muhafazakarlık altında ekonomik reformlar gerçekleştirileceği zaman (yine Deng Xiaoping'in yolu), olumlu cevap vermek imkansız. Gorbaçov'un coşkulu doğası, onu reforma iten ortaklarının faaliyetleri, görünüşe göre siyasi yeniden yapılanmayı kaçınılmaz hale getirdi.
Ve sonra olayların sonucu zaten programlanmıştı. Cinin parçalar halinde şişeden çıkmasına izin veremeyeceğiniz açıktır. Perestroika, Kruşçev'in çözülmesinin sınırlarını aştığı andan itibaren, Gorbaçov'un kendisi iktidar reformunu başlattığında, bu süreci durdurmak zaten imkansızdı.
Tarihte öznel bir ruh hali yoktur.
Alternatifler ne olurdu, asla bilemeyeceğiz. Ancak bireyin tarihteki rolü sorusu burada kesinlikle ders kitabı örneğini almış olmalı. Gerçeklerle yüzleşmekten korkmayan, Gorbaçov ülkesi ve dünya için tarihi, yapıcı ve insani bir yol çizen cesur bir liderdi.