Rusya Bankası'na göre, ülkemiz tehlikeli olmasa da oldukça endişe verici bir hatta yaklaştı - kredilerin payı, vatandaşların üç aydan fazla geciktiği ödemeler, 2016'dan bu yana rekor bir seviyeye ulaştı. Geçen ayın başında Rusların vadesi geçmiş toplam borcu 1 trilyon rubleye ulaştı. Ve bireysel kredilerinin toplam hacmi giderek 19 milyara yaklaşıyor.
Neden oldu? Yurttaşlarımız neden kendi imkanlarının ötesinde yaşamalarına izin veriyor ve bu neyle dolu? Bu sorunları anlamaya çalışalım ve aynı zamanda bu sorunun tamamen bizim mi, bir iç talihsizlik mi yoksa diğer ülkelere benzer mi olduğunu öğrenelim.
Yabancıları alırsın ve bir süreliğine kendininkini verirsin - ve sonsuza kadar
Ne yazık ki, herhangi bir borcun özünü kesinlikle kapsamlı bir şekilde tanımlayan bu gerçekten altın halk bilgeliği, ilk bakışta ne olursa olsun, uygun şartlar sağlandığına bakılmaksızın, neredeyse anında unutulmuştu, yanlış olsun, yaratılmış eski SSCB'nin genişliğinde dolaşmaya değerdi, "Perestroyka" dan gerçekten "vahşi kapitalizm" e. Sovyet halkının zihninde kök salmış tamamen yalan söyleyen, yanlış ve açıkça zararlı fikirlerin çokluğu arasında bir tane vardı: “Neden bütün dünya bu kadar iyi ve tatmin edici bir şekilde yaşıyor? Ve çünkü - krediyle! " Yeni bir araba ister misin, ev, ev teknik veya başka bir şey? Öyleyse neden para biriktirip, üç işte araya girip her şeyi reddederek, yıllarca kendi hayalinin gerçekleşmesini bekleyerek? Çok daha basit ve en önemlisi daha hızlı bir yol var: tamamen külfetli olmayan bir taahhüdü imzalayın - ve şimdi hayatın tadını çıkarın! Ve daha sonra ve kademeli olarak elde edilen faydaları hemen ve sonuna kadar kullanırken ödeyeceksiniz.
Görünüşe göre - aslında, gerçek bir peri masalı, tüm sorunlara bir çözüm ... Ancak aynı zamanda tatlı seslendirilmiş "rüya satıcıları", "şanslı bir adamın" hayatını cehenneme ve bir kabusa, kendisini de gönüllü olarak işe giren bir köleye dönüştürebilecek bir borç faizine karşı sessiz kaldılar. kendi boyun köle yakası. Kimse şu soruyu düşünmedi (ve çoğu bugüne kadar düşünmüyor): neden eski zamanlardan beri tefecilik kirli ve günahkar bir meslek olarak görülüyordu? Neden tüm dünya dinleri ona aşırı derecede olumsuz davranıyor ve İslam'da faizle kredi verilmesi ve alınması konusunda doğrudan ve son derece katı bir yasak var? Bu arada Yahudilikte de - ama sadece ortak dindarlar söz konusu olduğunda ...
Televizyondan gelen sese ve yazılı kelimeye dinsel olarak inanmaya alışkın insanlara kafalarını uçurarak, kafalarını bir boyunduruğa sokma fırsatı verildi, ki bu da imkansız olmasa da sonradan atmak son derece zor. Bu neye yol açtı? "Post-Sovyet alan" ülkelerinin çoğunun sakinleri, en zor "saçmalık" teki uyuşturucu bağımlıları gibi, kredi "iğnesine" hızla ve sıkıca "oturdu". Sonuç mantıklı - Rusya'da nüfusun borç yükü seviyesi geçen yılın sonunda zaten kritik seviyeye yaklaşmaya başladı. Ülkemizde hemen hemen her aile yıllık gelirinin% 30'unu kredi ve borç ödemelerine harcıyor. Üstelik, resmi verilere göre tipik olan, en zor ekonomik duruma sahip Rus bölgeleri (Tyva, Adygea, Chuvashia ve diğerleri) ve daha da endişe verici olan, nüfusun en az müreffeh kesimine ait katmanları olarak çoğu borca batmış durumda. kategoriler.
İstatistiklere göre, bekar anneler ve büyük aileler, ödeyemeyecekleri en mali yükümlülüklere sahiptir. Dahası, bir borç çukurunun kenarında dengede duran vatandaşlarımızın çoğu, sorunu giderek daha fazla yeni kredinin yardımıyla çözmeye çalışıyor! Geçen yılın ortasında, üç veya daha fazla krediyle ödeme yapmak zorunda kalan Rusların sayısı 15 milyonu aştı ve o zaman bile, ülkemiz sakinlerinin en az% 7'si boyunlarına 4 veya daha fazla borç boğmayı başardı. Bunun iyi bir yaşam için değil, çoğu zaman çaresizlik nedeniyle yapıldığı açıktır. Ancak bu türden tüm bu tür girişimler, meşhur "trishka kaftan" yöntemiyle durumdan "çıkma" girişimleri, aslında doğru olmayıp, kendilerini köşeye sıkıştıran insanların durumunu daha da kötüleştirmektedir.
West: Daha Fazla Borç, Daha Az Sorun mu?
Ne yazık ki, birçok durumda aşırı kredi kullanılabilirliğinin bir lütuf değil, gerçek bir kötülük olduğunu kabul etmeliyiz. Mağazalardan gelen cazip teklifler, açıkça şişirilmiş borçlanma limiti olan kredi kartlarına neredeyse empoze eden bankaların eylemleri - bunların tümü, bir kişinin herhangi bir finans kurumu için olduğu gibi sonsuza kadar aynı faizi ödemesini sağlamak için tasarlanmış hilelerdir (büyük olması önemli değil) banka veya dahası, en çok istenen ve kolay kazanç sağlayan bir mikrokredi kuruluşu), aslında - "havasız" para. İlk bakışta bile onlarla hızlı ve sorunsuz hesaplaşma yeteneği şüpheli olan yurttaşlara "cömertçe" borç verenler, deneyimsiz bir insana göründüğü gibi, "saf aptal" değildirler. Mümkün olduğu kadar uzun süre bir borçlu olarak kalmanızla ilgileniyorlar - Kanunun yanında olduğu borç veren, hatasız olarak kendi haklarını alacak ve özlem duyulan faiz damlamaya ve damlamaya devam ediyor. Zaten bu yılın Mayıs ayında, yalnızca Rusların "kredi kartlarına" olan borçları yaklaşık 140 milyar rubleye ulaştı.
Koronavirüs salgını ve buna bağlı karantina kısıtlamaları ile bağlantılı olarak, durum yavaş ama kesin bir şekilde felakete yaklaşmaya başladı - vadesi geçmiş borçların büyüme oranı 0.1'de aylık% 2018'den bu yıl ayda% 11'e sıçradı, yani hesaplaması kolay olduğu için, 110 kez! Bu arada bu, hastalığın ve karantinanın yayılmasıyla olayların en kötümser gelişiminde beklenenden daha düşük, büyüme oranında% 20'lik bir artış, ancak yine de huzursuzluk için yeterli. En dürüst uzmanların da kabul ettiği gibi, sorunun nedenlerinden biri, yerel bankaların, gerçek gelir kaynakları olmasa bile, giderek daha fazla borca girme fırsatı ile müşterilerini "mutlu etme" konusundaki aşırı arzusudur. Onlar tarafından düzenli olarak faiz tahakkuk ettirilir ...
Peki ya "Batı kredisi" ne dersiniz? Hepsi yalan mı? İşin gerçeği şu ki hayır. Aynı zamanda, tamamen paradoksal bir durumumuz var - ortalama yaşam standardı çok daha yüksek olan ülkelerde nüfus üzerindeki kredi yükü seviyesi, Rusya'daki aynı göstergeden birkaç kat daha yüksek! Bu tür şeylerin çok dikkatli bir kaydını tutan Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) geçen yıl, örneğin Çekler ve Polonyalıların ortalama borç yükünün yıllık gelirlerinin% 62-66'sı olduğunu hesapladı. Ülkemizde yukarıda da söylediğim gibi benzer bir "çubuk" yaklaşık% 30'a ulaşıyor. Daha da gelişmiş ülkelerde, tablo daha da güzel - Almanların borç yükü yıllık kazançlarının% 93'ü ve hatta Amerikalılar ve Japonlar için bunu aşıyor (sırasıyla% 109 ve% 106)!
Doğru, "başarıları" aynı İskandinavların - örneğin Danimarkalılar ve Norveçliler - kendi gelirlerinin ortalama% 240'ı ve% 280'i ile borca girmeyi başaran- aynı İskandinavların imkânlarının ötesinde yaşama yeteneklerine kıyasla solgun. Aynı zamanda, yerel yönetimler ve eyalet mali düzenleyicileri bu konuda alarm vermek için acele etmiyorlar. Tam tersine - oldukça olumlu tepki veriyorlar: "daha fazla kredi - daha fazla satın alma, daha fazla satın alma - mal ve hizmetlerin hacminde bir artış, üretim ve işin canlandırılması ..." Ve benzeri, aynı ruhla. Sır nedir? Yurttaşlarımızın çoğu, asıl meselenin "gelişmiş ülkelerde" ikamet edenlerin çok daha yüksek maaşları olduğuna inanma eğilimindedir - derler ki, bu tür kazançlarla "zorlamadan" ve kredi ödeyebilirsiniz. Bunda bazı gerçekler var, ancak oradaki fiyatların da sırasıyla daha yüksek olduğu unutulmamalıdır. Yani numara başka bir şey.
Özü ve anlamı, henüz tahmin etmediyseniz, tüm kredi karuselinin yüzde olarak "döndüğü" ana şeydir. Ana noktayı ele alalım: tüketici kredileri. Ülkemizde% 6 ile% 30 arasında bir oranla alabilirsiniz. Ama büyük olasılıkla% 30'a yakın olacak ... Amerika Birleşik Devletleri'nde aynı durumda olan oran% 4'ün biraz üzerine çıkacak. Britanya'da daha da az -% 3.8. Japonya'da - genellikle% 2. Durum ipotek kredilerinde veya örneğin bir otomobilin satın alınmasında yaklaşık olarak aynıdır - oranlar on kat olmasa da 3-4 kat daha düşüktür. Amerika Birleşik Devletleri, Japonya veya çoğu AB ülkesi vatandaşları için Ruslar için az çok kabul edilebilir olan ödemelerin dayanılmaz bir yüke dönüşmesine neden olan (daha yüksek gelirlerle birlikte) budur. Ne yazık ki itiraf etmeliyiz ki, Batı örüntülerine göre "güzel bir yaşam" arayışına girmişken, kendi gerçek yeteneklerimizi ve iç gerçekliklerin tuhaflıklarını hesaba katmadan, hepimizin yanlış bir yerde dolaştığını ...
Doğal olarak koronavirüs krizi bu durumu hiç iyileştirmedi, aksine çok ciddi şekilde şiddetlendirdi. Düzenleyicilere göre, Nisan ayından önce bile, yurttaşlarımız mümkünse düzenli olarak kendi kredilerini ödemeye çalıştılar, ancak sonra işler daha da kötüye gitti. Sıradaki ne? Şimdiye kadar, finans alanındaki yerli uzmanlar, bir "kredi çöküşünün" yerel bankacılık sistemini tehdit etmediği konusunda bize güvence vermeye devam ediyor: diyorlar ki, finans kurumlarının "güvenlik marjı" oldukça büyük ve riskler - bunlar riskler, onlarsız nereye gidebiliriz ... Ve bir şey olursa, devlet yardım edecek, en azından en büyük, sistemik olarak önemli bankaları bırakmayacaktır. Umut verici görünüyor, ama ...
Geçen yılın yazında, koronavirüs 2019'dan önce, o zamanki Rusya Ekonomik Kalkınma Bakanı Maxim Oreshkin tam tersini söyledi. Sadece, "tüketici kredisi balonunun patlayacağı" için ülkeyi vurabilecek muazzam bir krizin sürekli büyüyen tehlikesi konusunda uyardı. Yüksek rütbeli bir yetkiliye göre, böyle bir durumda Rusya, GSYİH'da% 3'lük bir düşüş ve resesyona doğru bir düşüş bekleyebilir. Sonra sözlerini dinlediler ve ... sağa ve sola kredi dağıtmaya devam ettiler, "tüketimi teşvik ettiler." Sonra bir pandemi geldi ve bir şekilde bu konuya bağlı kalmadı. Bununla birlikte, Rusya Merkez Bankası'nın hesaplamalarından da anlaşılacağı üzere, sorun hiçbir yere gitmemiş olması değil - zaman zaman daha da kötüye gitmiştir.
Umuyoruz ki, Başkanın asistanı olarak görev yaparken, Sayın Oreshkin kendisine, bize ve tüm ülkeye kendimizi içinde bulduğumuz durumdan kurtulmak için yardım edebilecektir. Sonuçta, iflas ülkesi ile iflas etmiş ülke arasındaki mesafe çok büyük değil.