Bir zamanlar, uzun zaman önce, tam olarak insan olmayan bir yaratık Dünya’da yürüdü. Boyu ufacıktı, bir çocuk boyundaydı ve çok daha küçük bir beyni vardı. Muhtemelen şempanzeler gibi homurdanmalar, yuhalamalar ve kahkahalarla iletişim kuruyor ama konuşmuyordu. İşte bu yüzden bir adı yoktu, en azından bugün olduğunu düşündüğümüz bir adı yoktu.
Etiyopya’da kemiklerini keşfettikten sonra, bilim adamları ona bir isim verdiler: Lucy. O ilkti Australopithicus afarensis şimdiye kadar bulunan, bir hominin günümüz insanının öncüsü. olup olmadığı bilinmiyor A. afarensis doğrudan öncümüz veya ortak bir atadan bir dalımızdı. Ama her halükarda, onun fosili -daha sonra bulunan yüzlerce diğeriyle birlikte- kendi türümüzün kökenleri hakkında ipuçları veriyor, başka türlü ortaya çıkarmamız çok zor olan kadim geçmişimizin bir bölümü.
Lucy’nin -muhtemelen bir ağaçtan düştükten sonra- ölümünden üç milyon yıl sonra, Ekim 2021’de fırlatılan bir NASA uzay aracı, Jüpiter’in krallığına gitmek üzere Dünya’dan yüz milyon kilometreden fazla yol kat etti. Uzay aracının gövdesinin kendisi küçük, ancak yetişkin bir insanın boyunda, ancak görevi çok büyük: Jüpiter’in yerçekimi tarafından sürüklenen iki asteroit kümesini keşfetmek, güneş sisteminin şafağından beri el değmemiş kalıntılar.
Milyarlarca yıl önce, benzer asteroitler çarpıştı ve gezegen olana kadar büyüdü. Jüpiter’in asteroit fosillerini yakından incelemek, eski kozmik geçmişimizin başka türlü ortaya çıkarmamız zor olan bir bölümü olan kendi gezegenimizin kökenlerine ilişkin anlayışımızı genişletecektir.
Bu nedenle uzay aracını tasarlayan ve inşa eden bilim adamları ona Lucy adını verdiler.
Uygun bir haraç. Ancak geçmişimize olan bu saygı, bu astronomik antropolojik görev için sadece bir ilkti.
Güneş sisteminde gözlemlediğimiz neredeyse tüm asteroitler bozulmamış olmaktan uzaktır; bunun yerine ezilmişler, ışınlanmışlar ve çağlar boyunca başka şekillerde değiştirilmişler. Ancak yerçekiminin tuhaflığı sayesinde, asteroitlerin özel bir alt kümesi iyi korunmuş durumda. Bunun nedeni, güneşin ve Jüpiter’in birleşik yerçekiminin, dev gezegeni yörüngesinde 60 derece önde ve arkada sabit bölgeler oluşturmasıdır. Bunlar güneş-Jüpiter L4 ve L5 noktalarıdır, burada “L” kısaltmasıdır. Joseph-Louis LaGrange, bu tür noktaların varlığını matematiksel olarak çözen İtalyan doğumlu Fransız bilge. Bunlar, nesnelerin çağlar boyunca oyalanabileceği yerçekimi tuzaklarıdır. Binlerce asteroit onları işgal ediyor. Keşfedilen ilk birkaç tanesi, Truva Savaşı’nın Yunan hikayesindeki kahramanların adlarını aldı ve bu nedenle olarak bilinmeye başlandı. Truva asteroitleriveya yalnızca etrafında kümelenmiş Truva atları Truva noktaları.
Güneş sisteminin şafağından kalma zaman kapsülleri gibi, Truva atları da Lucy misyonu. Uzay aracı uzun, döngüsel bir yörüngede bu onu Jüpiter’in yörüngesine götürür, önce Truva atlarının önde gelen kümesi olan L4’e, ardından yerçekimi yardımı için Dünya’ya geri döner ve ardından arkadaki küme olan L5’e geri döner. Her tur altı yıl sürüyor ve Lucy Jüpiter’in yörüngesine her ulaştığında bu antik kayalardan daha fazlasını araştırıyor.
Uzay aracı da her seferinde ana asteroit kuşağından geçmek zorundadır. İlk karşılaşmasının, 1981 EQ5 olarak adlandırılan dört kilometre genişliğinde bir ana kuşak asteroit olması planlandı. Ancak 2015’te, Lucy’nin NASA tarafından onaylanmasından ve finanse edilmesinden kısa bir süre sonra, asteroide uygun bir isim verildi: (52246) Donaldjohansonfosilleşmiş kemikleri ilk keşfeden antropoloğu onurlandıran, A. afarensis 1974 yılında Lucy.
Yine uygun. Ama dahası var.
Fransa’daki Observatoire de la Côte d’Azur’daki gezegen bilimci Raphael Marschall, Lucy için daha fazla potansiyel hedef arayarak yarım milyon ana kuşak asteroitinin yörüngelerine baktı. 1999 VD57 adında bir tane buldu.700 metre çapında küçük bir asteroit. Lucy, ondan yaklaşık 65.000 kilometre uzağa gitmiş olacaktı, ancak uzay aracının küçük manevraları, onu asteroidin 450 kilometre yakınına kaydırarak, şeklini ve yüzeyini iyi görebilmek için yeterince yakın hale getirdi. Bu aynı zamanda asteroidi Lucy’nin 1 Kasım 2023’te karşılaştığı ilk gezegen yapacak.
Koşullar göz önüne alındığında, Lucy ekibi Uluslararası Astronomi Birliği’ne (astronomik sınıflandırmaların resmi koruyucuları) bir isim önerdi. bu hızla kabul edildi: Dinkinesh, Etiyopyalıların kullandığı bir dil olan Amharca’da “harikasın” veya “harikasın” anlamına geliyor.
Bunu bu kadar harika yapan şey, Dinkinesh’in hominin Lucy’nin Etiyopyalı adıdır..
Yani şimdi uzay aracının ziyaret edeceği ilk asteroit Lucy’nin adı da Lucy’nin, ikincisi ise onu keşfeden kişinin adını taşıyor.
Bunların hepsini harika buluyorum. Bu isimleri ilk okuduğumda kendimi oldukça etkilenmiş buldum. Göreve antik bir hominin adını vermek, Dünya’daki geçmişimizi çevremizdeki evrenle ilişkilendiren Lucy ekibinin harika bir eylemiydi. Dinkinesh’i adlandırmak, Etiyopya halkına ve onların ulusunun insan olarak kökenlerimizle olan bağlantısına saygı gösteriyor.
Bu, bilim adamlarının sadece çalıştıkları şeyi değil, aynı zamanda bilimin arkasındaki insanlığı da onurlandırmasıdır.
Kökenlerimizi anlamaya çalışmak doğamızda var; her kültürün bir yaratılış miti vardır. Bilim adamları için gezegenimizin ve türümüzün kökenleri karşı konulamaz bulmacalar oluşturuyor, parçalar zaman ve mekana dağılmış, kıtlık onları daha da değerli kılıyor.
Yol boyunca doğamız da bizi incelediğimiz bu şeylere isimler vermeye zorlar. Bu güzel bir gelenek, tarihimize katkıda bulunan olayları ve insanları anmanın bir yolu. Bu eylemin bizim için derin anlamı var. Tıpkı keşfetmeye yönlendirildiğimiz gibi, bu isimler, çalıştığımız şeyle bağlantı ararken bize yardımcı olur. Bu ilişkileri yaratma şeklimiz bir jestten daha fazlasıdır; neye değer verdiğimizi yansıtır, neyi ve kimi onurlandırdığımızın kabulü.
Bilim adamlarının her zaman mesafeli, mesafeli, tarafsız gözlemciler olması gerektiği fikri beni şaşırttı ve her zaman şaşırttı. Verileri analiz ettiğimizde kesinlikle varsayılan konum budur, ancak bu, araştırmanın her alanında – özellikle de hem yerel hem de kozmik kökenlerimizi incelemek söz konusu olduğunda – her zaman böyle olması gerektiği anlamına gelmez.
Keşfetmenin, bilgiyi keşfetmenin ve gerçeğin peşinde ilerlemenin derin bir sevinci vardır. Bu çabaya nasıl hayranlık duymayız ve bu arayışta bize yardım edenleri nasıl kutlamak istemeyiz?
Bu bir görüş ve analiz yazısıdır ve yazar veya yazarlar tarafından ifade edilen görüşler mutlaka o kişiye ait değildir. Bilimsel amerikalı.
Kaynak : https://www.scientificamerican.com/article/nasas-latest-asteroid-explorer-celebrates-our-ancient-origins-in-space-and-on-earth/