Bu Yazıda:
Yaşayan fosiller, milyonlarca yıldır dünyada yaşayan ve bu kadar uzun zamandır pek değişmeyen bitki ve hayvanlardır. Çoğu durumda, fosil buluntularından, ilk yaşayan örnekler keşfedilmeden önce biliniyorlardı. Bu aynı zamanda aşağıdaki üç ağaç türü için de geçerlidir.
Woolemie (Wollemia nobilis)
1994'te, park koruması olan David Noble, şimdi 45 yaşında, Avustralya'daki Wollemi Ulusal Parkı'nda ulaşılması güç bir geçit keşfettiğinde, daha önce hiç görmediği bir ağaç buldu. Bu nedenle bir şubeyi kesti ve Sidney Botanik Bahçesi'ndeki uzmanlar tarafından incelenmesini sağladı. Orada bitkinin ilk önce eğrelti olduğu düşünülüyordu. Sadece Noble 35 metre yüksekliğindeki bir ağaçtan bahsettiğinde, bir uzman ekibi yere yattılar - ve gözlerine inanamadılar: yaklaşık 65 yetişkin yıl boyunca bir Araukariengewäch gibi, 20 yetişkin yün güvesinde bulunan botanikçiler soyu tükendi. Daha sonra, Avustralya'nın doğu kıyısındaki Mavi Dağların komşu geçitlerinde, daha fazla yün kılıcı keşfedilmiştir, böylece bugün bilinen nüfus yaklaşık 100 yaşlı ağaç içermektedir. Bölgeleri, nesli tükenmekte olan neredeyse 100 milyon yıllık ağaç türlerini mümkün olduğunca korumak için gizli tutulur. Araştırmalar, tüm bitkilerin genlerinin büyük ölçüde aynı olduğunu göstermiştir. Bu, tohumlarını da oluşturdukları halde, ağırlıklı olarak vejetatif olarak eteklerinde yaydıklarını gösterir.
40 metreye kadar yaprak dökmeyen yün kimyası yüksek olabilir
Soy ağacının hayatta kalmasının nedeni, nobilis türüyle keşfi tarafından vaftiz edilen Wollemia, muhtemelen korunan alanlardır. Kanyonlar bu canlı fosillere sabit, nemli ılık bir mikro iklimlendirme sağlar ve onları fırtınalardan, orman yangınlarından ve diğer doğal güçlerden korur. Sansasyonel keşif haberi orman yangını gibi yayıldı ve bitkinin başarılı bir şekilde yetiştirilmesinden çok önce değildi. Birkaç yıl boyunca, yün kimyası Avrupa'da bir bahçe bitkisi olarak da mevcuttur ve kış mevsimi iyi korunmuş durumda - yetişen iklimde yeterince dayanıklıdır. En eski Alman kopyası Frankfurt Palmengarten'de beğenilebilir.
Ginkgo (Ginkgo biloba)
Yün kimyası evin bahçesinde iyi bir şirkettir, çünkü orada en iyi sağlıktan zevk alan birkaç fosil daha vardır. En bilinen ve aynı zamanda botanik bakış açısından en ilginç canlı fosili Ginkgo'dur: Çin'deki 16. yüzyılın başında keşfedilmiş ve sadece çok küçük bir Çin dağ bölgesinde vahşi bir bitki olarak ortaya çıkmıştır. Bununla birlikte, bir bahçe bitkisi olarak, Doğu Asya'da yüzyıllar boyunca olmuştur ve kutsal bir tapınak ağacı olarak ibadet edilir. Ginkgo, yaklaşık 250 milyon yıl önceki en eski ağaç türlerinden 100 milyon yıl önceki Triyaçik jeolojik çağının başlangıcında ortaya çıktı.
Botanik Bahçesi Berlin'de parlak sarı sonbahar renk ile yakışıklı ginkgo
Botanik olarak, ginkgo özel bir pozisyon alır, çünkü ne iğne yapraklı, ne de yaprak döken ağaçlara net bir şekilde atanamaz. O, iğne yapraklılar gibi adlandırılan bir Nackttsamer gibidir. Bu, yumurtlamaların tamamen perikarp ile çevrelenmediği anlamına gelir - sözde yumurtalık. Yumurtaları genellikle koni biçimli olan açık kozalaklı ağaçların aksine dişi ginkgo erik benzeri meyveler üretir. Başka bir özellik, dişi meyvede erkek ginkgo bitkisinin poleninin başlangıçta sadece depolanmasıdır. Döllenme dişi meyvesi olgunlaştığında gerçekleşir - çoğu zaman sadece yer üstünde iken. Bu arada, sadece erkek ginkgolar sokak ağaçları olarak ekilir, çünkü dişi ginkgoların olgun meyveleri tatsız, bütirik asit benzeri bir koku yayar.
Ginkgo o kadar eski ki tüm potansiyel rakiplerine hayatta kaldı. Bu yaşayan fosiller, Avrupa'daki zararlı veya hastalıklardan etkilenmez. Ayrıca, çok kirlenmeye dayanıklı ve hava kirliliğine karşı dayanıklıdırlar. Bu nedenle, eski GDR'nin birçok şehrinde hâkim ağaç türleridir. Çoğu daire kömür ocağı olana kadar orada ısıtıldı.
En eski Alman ginkgoları artık 200 yaşın üzerinde ve 40 metre yükseklikte. Kassel yakınlarındaki Wilhelmshöhe kalelerinin ve Aşağı Ren'deki Dyck'in parklarında bulunurlar.
Şafak Sekoya (Metasequoia glyptostroboides)
Şafak Sekoya (Metasequoia glyptostroboides): Eski örneklerde, kök tabanı, şerit benzeri şişkinlikler ile kuvvetli bir şekilde genişletilir.
Tarih öncesi çağlardan bir diğer gazisi şafak sekoya (Metasequoia glyptostroboides) 'dir. İlk yaşayan örnekler, 1941 yılında Szechuan ve Hupeh eyaletlerinin sınır bölgesinde zorlu bir dağlık bölgede bulunan Çinli araştırmacılar Hu ve Cheng tarafından bulunmadan önce yalnızca Çin'de fosil olarak tanındı. 1947'de, Almanya'daki çeşitli botanik bahçeleri de dahil olmak üzere, Amerika Birleşik Devletleri üzerinden tohumlar Avrupa'ya gönderildi. Zaten 1952'de Ostfrieslandlı çocuk yuvası Hessen satılık ilk kendi yetiştirilen fideleri sundu. Bu arada, şafak ağacının kesmeler yoluyla yayılmasının kolay olduğu ortaya çıktı - bu canlı fosilin Avrupa bahçelerinde ve parklarında dekoratif bir ağaç olarak hızla yayılmasına yol açtı.
Ağaç, sekoya sekoyası (Sequoia sempervirens) ve dev sekoya (Sequoiadendron giganteum) gibi selvi ailesinin (Taxodiaceae) bir üyesi olsa da, aralarında büyük farklar vardır. "Gerçek" sekoyaların aksine, Şafak Sekoya sonbaharda yapraklarını fırlatır, akrabalarında da 35 metrelik bir cücedir. Bu özellikleriyle, bitki ailesinin adını taşıyan bir türdür - kel selvi (Taxodium distichum) - çok yakındır ve çoğunlukla meslekten olmayan kişilerle karıştırılmaktadır.
Meraklı: Sadece ilk yaşayan örneklerin keşfedilmesinden sonra, kuzey yarım kürenin tamamında 100 milyon yıl önce şafak sekoya ağacının baskın ağaç türlerinden biri olduğu ortaya çıktı. Şafak ağacının fosilleri Avrupa, Asya ve Kuzey Afrika'da çoktan bulunmuştu, ancak günümüz kıyı sekoyasının atası Sequoia langsdorfii ile karıştırılmıştı.
Bu arada, ilkel redwood ağacı o zamanki yaşam alanını eski bir tanıdıkla paylaştı: ginkgo. Bugün, dünyadaki birçokbahçedeve parktaki iki canlı fosili tekrar hayranlıkla izleyebilirsiniz. Bahçe kültürü onlara geç kavuşma getirmiştir.