Pazar - Sundaland
Sundaland ( Sundaic bölgesi olarak da adlandırılır ), son 2,6 milyon yıl boyunca deniz seviyelerinin daha düşük olduğu dönemlerde açığa çıkan daha büyük bir kara kütlesine karşılık gelen Güneydoğu Asya'nın biyocoğrafik bölgesidir . Bu içerir Malay Yarımadası Asya anakarada yanı sıra büyük adalar Borneo , Java ve Sumatra ve bunların çevredeki küçük adaları.
Kapsam
Sunda Rafının genişliği yaklaşık olarak 120 metrelik izobata eşittir . Malay Yarımadası ve Borneo, Java ve Sumatra adalarına ek olarak, Java Denizi , Tayland Körfezi ve Güney Çin Denizi'nin bölümlerini içerir . Toplamda, Sundaland alanı yaklaşık 1.800.000 km 2 . Sundaland'da açıkta kalan arazi alanı, son 2 milyon yılda önemli ölçüde dalgalanmıştır; modern arazi alanı, maksimum kapsamın yaklaşık yarısıdır.
Sundaland'ın batı ve güney sınırları, dünyanın en derinlerinden biri olan Sunda Çukuru'nun daha derin suları ve Hint Okyanusu tarafından açıkça işaretlenmiştir . Sundaland'ın doğu sınırı, Alfred Russel Wallace tarafından Asya'nın kara memelisi faunasının doğu sınırı olarak tanımlanan Wallace Hattı ve dolayısıyla Indomalayan ve Avustralya alemlerinin sınırıdır . Wallace hattının doğusundaki adalar , Avustralya'nın bir parçası olarak kabul edilen ayrı bir biyocoğrafik bölge olan Wallacea olarak bilinir . Wallace Hattı, hiçbir kara köprüsü tarafından geçilmemiş bir derin su kanalına karşılık gelir. Sundaland'ın kuzey sınırını batimetrik terimlerle tanımlamak daha zordur; yaklaşık 9ºN'de bir fitocoğrafik geçiş kuzey sınırı olarak kabul edilir.
Sundaland'ın daha büyük kısımları en son yaklaşık 110.000 ila 12.000 yıl önceki son buzul döneminde açığa çıkarıldı. Deniz seviyesi 30-40 metre veya daha fazla düştüğünde, kara köprüleri Borneo, Java ve Sumatra adalarını Malay Yarımadası ve anakara Asya'ya bağladı. Son 800.000 yılın büyük bölümünde deniz seviyesi 30 metre veya daha düşük olduğundan, Borneo, Java ve Sumatra'nın adalar olarak mevcut durumu, Pleistosen boyunca nispeten nadir bir olay olmuştur. Buna karşılık, geç Pliyosen'de deniz seviyesi daha yüksekti ve Sundaland'ın maruz kalan alanı şu anda gözlemlenenden daha küçüktü. Sundaland, yaklaşık 18.000 yıl önce başlayarak ve MÖ 5000'e kadar devam eden kısmen sular altında kaldı. Son Buzul sırasında Maksimum deniz seviyesi yaklaşık 120 metre düştü ve tüm Sunda Rafı açığa çıktı.
modern iklim
Sundaland'ın tamamı tropik bölgelerdedir ; ekvator merkezi Sumatra ve Borneo geçiyor. Tropiklerin başka yerlerinde olduğu gibi, bölgesel varyasyonun ana belirleyicisi sıcaklıktan ziyade yağıştır. Sundaland'ın çoğu, yılda 2.000 milimetreden fazla yağmur yağdığı için çok nemli veya her zaman ıslak olarak sınıflandırılır; yağış yıl boyunca evapotranspirasyondan fazladır ve Güneydoğu Asya'nın başka yerlerinde olduğu gibi öngörülebilir kurak mevsimler yoktur .
Sunda Rafının ılık ve sığ denizleri (ortalama 28 °C veya daha fazla), Hint-Pasifik Sıcak Havuzunun/ Batı Pasifik Sıcak Havuzunun bir parçasıdır ve Hadley dolaşımının ve El Nino-Güney Salınımının (ENSO) önemli bir itici gücüdür. özellikle Ocak ayında atmosfer için önemli bir ısı kaynağı olduğu zaman. ENSO ayrıca Sundaland'ın iklimi üzerinde büyük bir etkiye sahiptir; güçlü pozitif ENSO olayları, Sundaland ve tropikal Asya'da kuraklıklara neden olur .
modern ekoloji
Yüksek yağış, Sundaland adaları boyunca kapalı gölgelik yaprak dökmeyen ormanları destekler ve artan enlem ile yaprak döken ormanlara ve savan ormanlarına geçiş yapar. Kalan birincil (kayıtsız) ova ormanı, dev dipterocarp ağaçları ve orangutanlarla bilinir ; ağaç kesildikten sonra, orman yapısı ve topluluk kompozisyonu değişir ve gölgeye tahammülü olmayan ağaçlar ve çalılar hakim olur. Dipterocarps, ağaç meyvelerinin öngörülemeyen aralıklarla senkronize edildiği ve avcı doygunluğu ile sonuçlanan direk meyve veren olaylar için dikkate değerdir . Yüksek rakımlı ormanlar daha kısadır ve meşe ailesindeki ağaçların hakimiyetindedir . Botanikçiler genellikle Sundaland, bitişik dahil Filipinler , Wallacea ve Yeni Gine tek içinde floristik ilin arasında Malezya ağırlıklı Asya kökenli olan kendi bitki örtüsüne, benzerliklere dayalı.
Sırasında son buzul dönemi , deniz seviyesi düşüktü ve Sundaland tüm Asya kıtasının bir uzantısı idi. Sonuç olarak, modern Sundaland adaları filler , maymunlar , maymunlar , kaplanlar , tapirler ve gergedanlar dahil olmak üzere birçok Asya memelisine ev sahipliği yapmaktadır . Sundaland'ın sular altında kalması, bir zamanlar aynı ortamı paylaşan türleri ayırdı. Bir örnek (threadfin nehirdir Polydactylus macrophthalmus kez şimdi "Kuzey Sunda Nehri" veya "Molengraaff nehir" adlı bir nehir sisteminde büyüdü, Bleeker 1858). Balık şimdi Borneo adasındaki Kapuas Nehri'nde ve Sumatra'daki Musi ve Batanghari nehirlerinde bulunur. Seçici baskı (bazı durumlarda neslinin tükenmesiyle sonuçlanan ) Sundaland adalarının her birinde farklı şekilde işledi ve sonuç olarak her adada farklı bir memeli topluluğu bulundu. Bununla birlikte, her bir adadaki mevcut tür topluluğu, yalnızca evrensel bir Sundaland veya Asya faunasının bir alt kümesi değildir, çünkü selden önce Sundaland'da yaşayan türlerin tümü, tüm Sunda Rafını kapsayan aralıklara sahip değildir. Ada alanı ve karasal memeli türlerinin sayısı, en yüksek çeşitliliğe sahip en büyük Sundaland adaları (Borneo ve Sumatra) ile pozitif olarak ilişkilidir.
Ekolojik Bölgeler
- Borneo ova yağmur ormanları ( Borneo )
- Borneo dağ yağmur ormanları ( Borneo )
- Borneo turba bataklık ormanları ( Borneo )
- Doğu Java–Bali dağ yağmur ormanları ( Bali , Java )
- Doğu Java–Bali yağmur ormanları ( Bali , Java )
- Mentawai Adaları yağmur ormanları ( Mentawai Adaları )
- Yarımada Malezya dağ yağmur ormanları ( Malay yarımadası )
- Yarımada Malezya turba bataklığı ormanları ( Malay yarımadası )
- Yarımada Malezya yağmur ormanları ( Anambas Adaları , Malay yarımadası )
- Güneybatı Borneo tatlı su bataklık ormanları ( Borneo )
- Sumatra tatlı su bataklık ormanları ( Sumatra )
- Sumatra ova yağmur ormanları ( Sumatra , Nias , Bangka Adası )
- Sumatra dağ yağmur ormanları ( Sumatra )
- Sumatra turba bataklık ormanları ( Sumatra )
- Sundaland fundalık ormanları ( Endonezya )
- Batı Java dağ yağmur ormanları ( Java )
- Batı Java yağmur ormanları ( Java )
Tarih
Erken araştırma
Adı "Sunda" görünen, antik çağlara gider Batlamyus 'ın Coğrafya MS 150 yıllarında yazılmış. 1852 tarihli bir yayında, İngiliz denizci George Windsor Earl , kısmen Java, Borneo ve Sumatra'da bulunan memelilerin ortak özelliklerine dayanan bir "Büyük Asya Bankası" fikrini geliştirdi.
Kaşifler ve bilim adamları, 1870'lerde, öncelikle derinlik sondajını kullanarak Güneydoğu Asya denizlerini ölçmeye ve haritalamaya başladılar . 1921'de Hollandalı bir jeolog olan Gustaaf Molengraff , rafın neredeyse tek tip deniz derinliklerinin, buzullar eridikçe tekrarlanan sel olaylarının sonucu olan eski bir peneplene işaret ettiğini ve peneplenin birbirini izleyen her sel olayıyla daha mükemmel hale geldiğini öne sürdü . Molengraaf ayrıca , deniz seviyesinin daha düşük olduğu dönemlerde bölgeyi boşaltan eski, şimdi sular altında kalan drenaj sistemlerini de tanımladı .
Yarımada raf için adı "Sundaland" ilk tarafından önerilmiştir Reinout Willem van Bemmelen onun içinde Endonezya Coğrafya savaş sırasında yaptığı araştırmaya dayalı, 1949 yılında. Molengraff tarafından tanımlanan antik drenaj sistemleri, 1980 yılında Tjia tarafından doğrulandı ve haritalandı ve 1982'de Emmel ve Curray tarafından nehir deltaları , taşkın yatakları ve bataklıklarla birlikte daha ayrıntılı olarak tanımlandı .
Veri tipleri
Kuvaterner boyunca Sundaland iklim ve ekoloji analiz ederek incelenmiştir foraminiferleri l δ 18 O okyanus yatak içine delinmiş çekirdeklerinden ve polen, ö 18 O içinde speleothemlerden mağaralar ve δ 13 ° C ve δ 15 N mağaralar bat gübresi içinde , tür dağılım modelleri, filogenetik analiz ve topluluk yapısı ve tür zenginliği analizinin yanı sıra.
İklim
Sundaland'da erken Miyosen'den beri çok nemli bir iklim vardır ; Birkaç dönem daha kuru koşullar için kanıt olmasına rağmen, Borneo'da çok nemli bir çekirdek varlığını sürdürdü. Geç Miyosen ve erken Pliyosen'e tarihlenen fosil mercan resiflerinin varlığı , Hint musonu daha yoğun hale geldikçe, bu dönemlerde Sundaland'ın bazı bölgelerinde mevsimselliğin arttığını göstermektedir. Sumatra'dan elde edilen palinolojik kanıtlar, sıcaklıkların geç Pleistosen boyunca daha soğuk olduğunu gösteriyor; Yüksek rakımlardaki yıllık ortalama sıcaklıklar, günümüze göre 5 °C kadar daha soğuk olabilir.
En son araştırmalar, Hint-Pasifik deniz yüzeyi sıcaklıklarının Son Buzul Maksimumu sırasında en fazla 2-3 °C daha düşük olduğunu kabul ediyor . Kar, günümüzdekinden çok daha düşük (yaklaşık 1.000 metre daha alçak) bulundu ve Borneo ve Sumatra'da günümüzden yaklaşık 10.000 yıl önce buzulların var olduğuna dair kanıtlar var. Bununla birlikte, Kuvaterner boyunca yağış rejimlerinin nasıl değiştiğine dair tartışmalar devam etmektedir. Bazı yazarlar, buz tabakasının genişlemesiyle deniz seviyeleri düştüğü için buharlaşmaya uygun okyanus alanı ile yağışın azaldığını iddia ediyor. Diğerleri, yağıştaki değişikliklerin minimum olduğunu ve yalnızca Sunda Rafı'ndaki (alçaltılmış deniz seviyesinden dolayı) arazi alanındaki artışın bölgedeki yağışı azaltmak için yeterli olmadığını öne sürüyor.
Kuvaterner boyunca hidrolojik değişim konusunda anlaşma olmamasının olası bir açıklaması, Endonezya genelinde Son Buzul Maksimumu sırasında iklimde önemli bir heterojenlik olduğudur. Alternatif olarak, δ 18 O kayıtlarından yağış elde etme yönteminin altında yatan fiziksel ve kimyasal işlemler geçmişte farklı şekilde işlemiş olabilir. Öncelikli olarak polen kayıtları ile çalışan bazı yazarlar, su topluluk topluluğunda sınırlayıcı bir faktör olmadığı için, böyle nemli bir ortamda yağış rejimlerindeki değişiklikleri tespit etmek için bitki örtüsü kayıtlarını kullanmanın zorluklarını da belirtmişlerdir.
Ekoloji
Sundaland ve özellikle Borneo, tekrarlanan göç ve vicarance olayları nedeniyle erken Miyosen'den beri biyolojik çeşitlilik için evrimsel bir sıcak nokta olmuştur . Modern Borneo, Java ve Sumatra adaları, son milyon yılda birçok buzul dönemi boyunca Sundaland'ın flora ve faunası için sığınak görevi gördü ve şu anda aynı role hizmet ediyor.
Savan koridoru teorisi
Modern Güneydoğu Asya tropik yağmur ormanlarının karakteristik özelliği olan dipterocarp ağaçları, Son Buzul Maksimumundan bu yana Sundaland'da mevcuttur . Son buzul dönemi boyunca, özellikle şu anda Sundaland'ın sular altında kalan bölgelerinde, savan bitki örtüsüne dair kanıtlar da var . Ancak araştırmacılar, Sundaland'da bulunan savanın mekansal boyutu konusunda aynı fikirde değiller. Özellikle son buzul döneminde, Sundaland'ın bitki örtüsü hakkında iki karşıt teori vardır: (1) modern anakara Asya'yı Java ve Borneo adalarına bağlayan sürekli bir savan koridoru olduğu ve (2) Sundaland'ın bitki örtüsünün bunun yerine, yalnızca küçük, süreksiz savan bitki örtüsü parçalarına sahip tropikal yağmur ormanları hakimdir.
Bir savan koridorunun varlığı - parçalanmış olsa bile - savanda yaşayan faunanın (ve ilk insanların) Sundaland ve Çinhindi biyocoğrafik bölgesi arasında dağılmasına izin verebilirdi ; buzlu dönemlere ve buzul dönemlerde daha sonra kaybolması sırasında ova koridor çıkışı hem aracılığıyla kolaylaştırılmış türleşmesini olurdu vikaryantlar ( türleşme ) ve geodispersal . Morley ve Flenley (1987) ve Heaney (1991) , palinolojik kanıtlara dayanarak , son buzul döneminde Sundaland'ın merkezinde (modern Malezya Yarımadası'ndan Borneo'ya kadar) sürekli bir savan bitki örtüsü koridorunun varlığını öne süren ilk kişilerdi . Primatların, termitlerin, kemirgenlerin ve diğer türlerin modern dağılımını kullanan diğer araştırmacılar, son buzul döneminde tropik ormanların kapsamının daraldığını - savan ve açık ormanların yerini aldığını - çıkarmaktadır. İklim simülasyonlarından elde edilen verileri kullanan bitki örtüsü modelleri, değişen derecelerde orman daralması gösterir; Kuş ve ark. (2005), tek bir modelin Sundaland boyunca sürekli bir savan koridoru öngörmemesine rağmen, birçoğunun modern Java ve güney Borneo arasındaki açık bitki örtüsünü öngördüğünü belirtti. Diğer kanıtlarla birlikte, 50-150 kilometre genişliğindeki bir savan koridorunun Malezya Yarımadası'ndan Sumatra ve Java üzerinden ve Borneo'ya kadar uzandığını öne sürüyorlar. Ek olarak, Wurster ve ark. (2010), Sundaland'daki yarasa guano yataklarındaki kararlı karbon izotop bileşimini analiz etti ve Sundaland'daki savanaların genişlemesi için güçlü kanıtlar buldu. Benzer şekilde, fosil memeli dişlerinin kararlı izotop bileşimi, savan koridorunun varlığını desteklemektedir.
Buna karşılık, diğer yazarlar Sundaland'ın öncelikle tropik yağmur ormanlarıyla kaplı olduğunu iddia ediyor. Tür dağılım modellerini kullanarak Raes ve ark. (2014), Dipterocarp yağmur ormanlarının son buzul dönemi boyunca devam ettiğini öne sürüyor. Diğerleri, Sunda Shelf'in batık nehirlerinin, nehir kıyısındaki ağaçlar tarafından korunacak olan belirgin, oyulmuş kıvrımlara sahip olduğunu gözlemledi. Sundaland çevresindeki tortu çekirdeklerinden gelen polen kayıtları çelişkilidir; örneğin, yayla alanlarından alınan çekirdekler, orman örtüsünün son buzul dönemi boyunca devam ettiğini göstermektedir, ancak bölgedeki diğer çekirdekler, buzul dönemleri boyunca artan savana-ormanlık türlerinden gelen polenleri göstermektedir. Ve önceki bulguların aksine, Wurster ve ark. (2017) yine yarasa guanosunun kararlı karbon izotop analizini kullandı, ancak bazı bölgelerde son buzul döneminin çoğunda yağmur ormanı örtüsünün korunduğunu buldu. Bir savan koridorunun uzun süreli varlığından ziyade toprak tipi de Sundaland'daki tür dağılım farklılıklarının bir açıklaması olarak öne sürülmüştür; Slik et al. (2011), şu anda batık olan deniz tabanının kumlu topraklarının daha olası bir dağılma bariyeri olduğunu öne sürüyor.
paleofauna
Sundaland geç Pliyosen ve erken Pleistosen sırasında (~2.4 milyon yıl önce) ortaya çıkmadan önce, Java'da memeliler yoktu. Deniz seviyesi alçaldıkça , cüce fil türü Sinomastodon bumiajuensis gibi türler , anakara Asya'dan Sundaland'ı kolonileştirdi. Daha sonra fauna, Sundaland'da bulunan kaplanlar, Sumatra gergedanları ve Hint fili; daha küçük hayvanlar da bölgeye dağılabildi.
İnsan göçleri
En yaygın olarak kabul edilen teoriye göre, Güneydoğu Asya Denizcilik ve komşu bölgelerin günümüz Avustralyalı popülasyonlarının atalarının , Doğu Asya anakarasından Tayvan'a ve daha sonra Denizcilik Güneydoğu Asya'nın geri kalanına güneye göç ettiğine inanılıyor . Alternatif bir teori, şu anda batık olan Sundaland'ı Asya nüfusunun olası beşiği olarak işaret ediyor: dolayısıyla "Sundaland Dışı" teorisi . Ancak bu görüş, profesyonel arkeologlar, dilbilimciler ve genetikçiler arasında aşırı bir azınlık görüşüdür. Tayvan modelinin Out (Tayvan modelinin zorunlu olmamakla birlikte Ekspres Tren Out) Profesyonel araştırmacıların büyük çoğunluğu tarafından kabul edilmektedir.
A'dan çalışma Leeds Üniversitesi'nden ve yayınlanan Moleküler Biyoloji ve Evrim inceleyerek mitokondriyal DNA soy, insanlar sanıldığından daha uzun bir süre için Güneydoğu Asya adaları işgal edildiğini öne sürdü. Nüfus dağılmaları, deniz seviyelerinin yükselmesiyle aynı zamanda meydana gelmiş gibi görünüyor; bu , son 10.000 yıl içinde Filipin Adaları'ndan Tayvan'a kadar kuzeye göçlerle sonuçlanmış olabilir .
Nüfus göçlerinin büyük olasılıkla iklim değişikliği - eski bir kıtanın boğulmasının etkileri - tarafından yönlendirilmiş olması muhtemeldi. Üç büyük darbede yükselen deniz seviyeleri, su baskınlarına ve Sunda kıtasının sular altında kalmasına neden olmuş, Java ve Güney Çin Denizlerini ve bugün Endonezya ve Filipinler'i oluşturan binlerce adayı yaratmış olabilir . Değişen deniz seviyeleri, bu insanların kıyıdaki evlerinden ve kültürlerinden uzaklaşmalarına ve güneydoğu Asya'nın iç kesimlerine doğru hareket etmelerine neden olacaktı. Bu zorunlu göç, bu insanların yeni orman ve dağlık ortamlara uyum sağlamasına, çiftlikler geliştirmesine ve evcilleştirmesine ve bu bölgelerdeki gelecekteki insan popülasyonlarının öncüleri olmasına neden olacaktı.
Asya'daki popülasyonlar arasında genetik benzerlikler ve kuzeyden güneye doğru genetik çeşitlilikte bir artış bulundu. Çin nüfusu çok büyük olmasına rağmen, Güneydoğu Asya'da yaşayan daha az sayıdaki bireyden daha az varyasyona sahiptir, çünkü Çin genişlemesi çok yakın zamanda, yalnızca son 2.000 ila 3.000 yıl içinde meydana gelmiştir.
Oppenheimer , Austronesianların kökenini Sundaland ve yukarı bölgelerinde bulur . 2008'de bildirilen genetik araştırmalar, Sundaland'ın kalıntıları olan adaların, Tayvan'dan 10.000 yıl kadar önce doldurulduklarına dair önceki bir hipotezin aksine, muhtemelen 50.000 yıl kadar erken bir tarihte yerleşime sahip olduğunu gösteriyor .
Açısından bakıldığında tarihsel dilbilim , ev Austronesian dillerinin olan Tayvan ana ada da Formosa onun resmi olmayan Portekizli adıyla bilinen; Bu adada, yerli Formosan dillerinin aileleri arasında Austronesian'daki en derin bölünmeler bulunur .
Ayrıca bakınız
Referanslar
Borneo'da seçilmiş fauna referansları
- Abdullah MT. 2003. Güneydoğu Asya'da Cynopterus brachyotis'in biyocoğrafyası ve varyasyonu . Doktora tezi. Queensland Üniversitesi, St Lucia, Avustralya.
- Corbet, GB, Hill JE. 1992. Indomalayan bölgesinin memelileri: sistematik bir inceleme. Oxford University Press, Oxford.
- Salon LS, Gordon G. Grigg, Craig Moritz, Besar Ketol, Isa Sait, Wahab Marni, Abdullah MT. 2004. Güneydoğu Asya'daki meyve yarasalarının biyocoğrafyası. Sarawak Museum Journal LX(81)::191–284.
- Karim, C., AA Tuen, Abdullah MT. 2004. Memeliler. Sarawak Museum Journal Özel Sayı No. 6. 80: 221–234.
- Mohd, Azlan J.; Maryanto, İbnu; Kartono, Agus P.; Abdullah, MT. (2003). "Kayan Mentarang Ulusal Parkı, Doğu Kalimantan, Endonezya'da Chiropteranların Çeşitliliği, Göreli Bolluğu ve Korunması". Sarawak Müzesi Dergisi . 79 : 251–265.
- Salon, LS; Richards, GC; Abdullah, MT (2002). "Niah Ulusal Parkı, Sarawak'ın yarasaları". Sarawak Müzesi Dergisi . 78 : 255–282.
- Wilson DE, Reeder DM. 2005. Dünyanın memeli türleri. Smithsonian Institution Press, Washington DC.