Karakter boyutu :
Çerkes Sanatçı Zach Kahado:
18 Ağustos 2021 Çarşamba Saat 23:30
Sanatçı - neden tuvalleri ve toprağı ateşe verdiği, eserlerini neden ilk kez Nalçik'te sergilediği ve Amerika'da büyüyen bir çocuğun Kabardey köklerine nasıl bu kadar yakın olduğu hakkında konuştu.
Zach Kahado
Anzorey köyünden iki yüz kilo toprak, yeni saplı eski bir bıçak, dev bir çocuk piramidi. Amerika Birleşik Devletleri'nde büyüyen bir Adige sanatçısı olan Zach Kahado, "gereksiz drama olmadan" mutluluk, trajedi ve yaşam hakkında konuşmak için Kabardey-Balkar'ın başkentinde Existence Co-existence sergisini sundu.
Sergide yer alan eserler 2016 yılından bu yana oluşturulmuş, sanatçının bir kısmı bu yıl tamamlanmıştır. Pandemi sırasında birkaç tane satın aldığını itiraf ediyor ve omuz silkiyor: yaşamak zorundaydı.
Zach gazetecilerimize "yaşam kutlaması"nın nasıl karardığını söyledi.
- Bu eserler ilk kez sergileniyor. Nalçik ile neden başladınız ve bundan sonra nereye gideceksiniz?
- İşlerimden bazıları Moskova Bienali'ndeydi ve bazılarını Instagram'da yayınladım. Ama tüm bu işler bir arada aslında ilk kez atölye dışında sergileniyor. Tabii ki, genellikle sergi ilk olarak büyük şehirlerde gösterilir, ancak Kafkasya'da ilk görmem gerekiyordu. Kendimi halkımın bir parçası gibi hissediyorum. Bu eserleri yapmak için kullandığım topraklar buradan - Kabardey-Balkarya'dan, atalarımın yaşadığı köyden.
Bu toprağı kullanmak, onları serinin bir parçası yapmak için antika bulmak benim için önemliydi. Örneğin, bir arkadaşım bana bir hançer bıçağı verdi. Kulp yoktu, taktık. Kasten böyle bıraktım, yaşlandırmadım - geçmiş ve gelecek, eski ve yeni arasındaki bağlantının çok dürüst ve anlaşılır bir sembolü. Shikapshin (Adige yaylı çalgı. - Ed.)
Özellikle benim resmim için yapılmıştır. Ama Çerkes de bir arkadaştan. "Etrafta duruyor, 50 yaşında, onu nereye koyacağımı bilmiyorum" diyor. “Ver bana, yakarım” dedim (gülüyor).
Maykop'tan, Krasnodar'dan, Mahaçkale'den ve İnguşetya'dan çağrılan kişilerden teklifler geldi. Adigey, sergiyi Nalçik'te kapattığımızda taşımaya gelecek. Ama kesin olarak bir şey söylenemez: Pandemi zaten işlerimize karıştı, bir adım ötesini planlamak mümkün değil.
- Neden toprak ve neden ateş? Zach Kahado memleketini yaktı derler mi diye korkmuyor muydunuz?
- Dört elementten etkilendim ve ilham aldım. Toprakla çalışmak çok ilginç. Nemlendirirsiniz, kurur ve çatlar, tekrar nemlendirirsiniz, yine çatlar. Canlı, çok güzel bir doku çıkıyor. Ateş, kül, siyah renk de düşünceyi iletmenin bir yoludur. Bir Kabardey için siyah, yas, kötü ya da kötü bir şey anlamına gelmez. Kabardeyce adı olan "FytsIe", kelimenin tam anlamıyla "iyi söz", "iyi isim" olarak tercüme edilebilir. Sembolizminde olumsuzluk yoktur.
New York ve Moskova'da oradaki toprakla çalıştım. Ama bu seri için tam olarak atalarımın köyünden gelen toprağa ihtiyacım vardı - ve onu bana getirdiler.
Demiryolu ve drama
- Sergide öne çıkan bir yer, kaba ahşap bloklar tarafından işgal edilmiştir. Seyircinin mantıklı bir sorusu vardı: Onları yanınıza aldınız mı?
- Hayır (gülüyor). Ama sonra bizimle gidecekler. Tüm bunların müze alanında nasıl görüneceğini düşündüğümde, gölgelendirmek ve görüntüleri tamamlamak için ahşap, canlı bir şeye ihtiyacım olduğunu fark ettim. Bunlar eski demiryolundan biçilmiş traversler. Ve eserlerden birinde eski demiryolu çivileri kullanıldı - böyle bir temalar ve görüntüler, farklı yerleri ve farklı insanları birbirine bağlayan bir şeyin başka bir sembolü.
Bu arada bu tırnakların ilginç bir hikayesi var. Onlar savaş öncesi. Oğlum ve ben bir keresinde Moskova'daki tren istasyonunda yürüdük, onları rayların kesiştiği yerde gördük. Onlara hemen ihtiyacım vardı ve ne olduğunu, birinin ihtiyacı olup olmadığını, onu almanın mümkün olup olmadığını sormaya başladım. Bana onu almanın mümkün olduğu ve trenlerin Rostov'a gittiği rayları tutturdukları söylendi. Ve düşündüm ki, Rostov'a giden tren nerede, Kafkasya'ya giden tren var. Tam benim için demek.
- İşinizde sizin için en zor olan şey nedir? Dünyanın durumu sizi etkiliyor mu?
- Duygularımın işimi etkilemesine izin vermemeye çalışıyorum. Bana öyle geliyor ki, bu sonucu çarpıtacak ve kafamda görüneni olabildiğince doğru ve dürüst bir şekilde yapmalıyım. Karmaşıklığa gelince... Sanatın uygulanması kolay olmamalı. Ama tabii ki en zoru atölyede bir şeyler yaktığımda yangın alarmının çalması. Kapatıp binadan atılmamak çok zor (gülüyor).
- Bir keresinde Kafkas sanatının drama, trajediden yoksun olduğunu söylediniz. Serginiz, diğer şeylerin yanı sıra, Adıge halkının tarihinin dramatik sayfalarını yansıtıyor. Bu, siyahın pozitif sembolizmine nasıl uyuyor? Ve sizi hype kadar sanat olmamakla suçlama girişimleri canınızı yakmıyor mu?
- Tarihimizde dramatik olaylar oldu - tahliye ve bunun hakkında konuşmamız gerekiyor. Bunun bir yutturmaca veya “Çerkes meselesi” ile flört etme girişimi olduğunu düşünmüyorum. Bu benim halkım, benim hikayem, bu beni ilgilendiriyor. Sergimle kimseyi gücendirmeye veya suçlamaya çalışmıyorum. Bir savaş oldu, bir trajedi oldu ama bu geçmişte kaldı. Hayat devam ediyor - bu böyle bir döngü. Bu arada, bu yüzden birçok resimde daireler var. Ve bu trajik bir sergi değil, hayatın bir kutlaması. Ama kırmızı ve altın topları, müziği ve diğer eğlenceleri olan değil. Trajedi ve ölüme rağmen hayatın bir kutlamasıdır. Hayattayız ve bu harika. Resimlerim bununla ilgili.
Evet, elbette, herkes kendi içinde bir şeyler bulacak - bütün mesele bu, ama insanların asıl şeyi görmelerini ve anlamalarını istiyorum: hayat güzel.
Amerikalı çocuk
- Zach, ailen Amerika'ya nasıl geldi? Peki sizin Amerikan çocukluğunuz nasıl?
- Bu çok uzun bir hikaye. Hadi oldu diyelim. Patterson'da doğdum. Bir zamanlar gelişmekte olan bir şehirdi ve hatta Amerika Birleşik Devletleri'nin başkenti olması gerekiyordu, ama sonunda Washington seçildi. Patterson oldukça tanınmış bir şehir, hakkında filmler yapıldı, örneğin Jarmusch, kitaplar yazıldı. Bizim ailemiz ve komşularımızın ailesi, bütün şehirdeki tek Çerkeslerdi.
Nüfusun çoğunlukla İtalyan ve İrlandalı olduğu bir bölgede yaşıyorduk. Diğer çocuklarla oynadığımda, genellikle bir İtalyan ile karıştırıldım ve arkadaşlarımın büyükanne ve büyükbabaları benimle İtalyanca konuştu. Kimseyi ikna etmedim, büyüklere saygı duyulması gerektiği fikriyle yetiştirildim ve onlar büyüklerdi, bu yüzden kendi kendime "Tamam, sorun değil" dedim. Ama tabii ki farklı olduğumu fark ettim ve bundan utanmadım. Evde ana dilimizi konuşuyorduk, Nart destanından Sosruko, Setenay hakkında hikayeler anlattık. Hem tuhaf hem de güzeldi: Patterson, New Jersey, New York'ta olmak, farklı bir kültüre sahip küçük bir halkın parçası olarak kendinizin farkında olmak.
Zaten üniversitede, bir kereden fazla tüm grup için, sadece ben ve Pennsylvania'dan başka bir adamın Amerikalı çocuklar olduğu ortaya çıktı - Amerika'da doğdu, geri kalanı Rusya, Çin ve Avrupa'dan değişim öğrencileriydi. Hatta bazıları zayıf İngilizce konuşuyordu ama nereden geldiklerini açıklamak onlar için kolaydı. Bunlar ünlü kültürlerdir.
Çerkes olduğumu söylediğimde halkımın tarihini anlatmak zorunda kaldım. Ve gerçekten beğendim. Genel olarak, farklı kültürlerden birçok insanın bir araya gelmesi harika. Amerika'da böyleydi, Moskova'da ve burada, Nalçik'te böyle. Bu birlikteliği gerçekten seviyorum. Çalışmalarım da bununla ilgili - farklı kültürlerin, insanların, nesillerin bir arada yaşaması hakkında.
- Moskova'ya nasıl geldin?
- ABD'de yaşadım ve çalıştım, kardeşim Jabakh, o bir fotoğrafçı, Avrupa'da. Om dergisinin başındaki Anzor Kankulov'un Moskova'da bir Kabardey olduğu söylendi ve ilgimi çekti ve kardeşime linkler attım. Görünüşe göre Anzor'u aradı, işbirliği yapmaya başladılar. Jabakh sadece bir haftalığına Moskova'ya gitti
Om, Vogue ve diğer dergiler için çekimler yaptı. Bence parlaklık için fotoğrafa farklı bir bakış atmayı başardı. Sonuç olarak, kardeşim bana Moskova'yı anlatmaya başladı, ne harika bir şehir, büyük, hareketli, ilginç. Ve şimdi olduğumuz yerdeyiz.
Siyah ve Çok Renkli Mutluluk
- Serginin açılışının arifesinde bir basın toplantısında bir birader şaka yollu çamurla işiniz bitti mi diye sordu. Yaptığınız şeyi genel olarak nasıl algılıyor? Diğer aile üyeleri nasıl tepki veriyor?
- Bu iyi bir soru. Aileme işimi hiç sormadım (gülüyor). Ama beni desteklediklerini kesin olarak biliyorum. Ve Jabakh ile sık sık danışırız. Bazen fikrini soruyorum, burası çok fazla, burası iyi diyor, düşüncelerini ifade ediyor, sonra katılıyorum ya da katılmıyorum. İkimiz de sanatçının sanat yoluyla ifade ettiği kendi "ben"ine sahip olması gerektiğine ve kendisine söylenen yere körü körüne giderse sahtekâr olacağına inanıyoruz. Bu belki de benim için en önemli şey samimiyet. Ve elbette, kendini tanımlama, dünyadaki yerlerinin farkındalığı.
- Aile temasının devamı. Existence Co-Existence'da oğlunuzun size ilham verdiği en az iki eser var.
- Evet, doğduğunu öğrendiğimde bir tane yarattım. Bu üçgen içinde pirinç gövdeli bir resim. Doğumu ve yeniden doğuşu simgeliyor. Genelde duygusallaşmamaya çalışarak çalışırım. Ama burada beni ezdiler. Koyu renklere rağmen bu çalışma benim için kesinlikle hafif. İkincisi “Mutluluk” piramididir. Belki de tüm serginin ana halkasıdır. Şuna benziyordu: Oğlumun renkli bir piramit toplamasını öyle bir zevkle izledim ki kendimi sıcak hissettim. Ve sonra dışarı çıktım. Kar, Moskova, kızgın insanlar. Ve içimdeki mutlulukla dışarıdaki mutluluğun tamamen farklı şeyler olduğunu hissettim ve çok renkli ya da tamamen siyah olması önemli değil. Ve ne yapmam gerektiğini anladım. Bu böyle bir yaşam kutlaması.
- Zor geçmişinle oğlunu nasıl yetiştirirsin? Amerikalı mı, Kabardeyli mi yoksa Rus mu, Moskova'da ikamet eden biri mi olacak?
- Her şeyi emmesini istiyorum. Çevremdeki herkesin ne kadar farklı olduğunu anladım ve kendim olmaktan çekinmedim. Amerika'da, Rusya'da, Kabardey-Balkar'da iyi olanı biliyordum, tarihi biliyordum, İslam'ın ne olduğunu biliyordum. Ona baskı yapıp, onu birisi olmaya zorlamayacağım ama bunu onun içinde ortaya çıkarmaya çalışıyorum.
Kaynak: https://etokavkaz.ru/sovremennoe-iskusstvo/otdai-mne-cherkesku-ya-ee-sozhgu
Çeviri: Lıperıt Perenıko
Cherkessia.net, 19 Ağustos 2021
Bu haber toplam 2417 defa okundu.