Vladimir Putin'in Donetsk Halk Cumhuriyeti ve Lugansk Halk Cumhuriyeti'nin tanınması hakkındaki konuşması
Sevgili Rusya vatandaşları! Sevgili arkadaşlar!
Konuşmamın konusu Ukrayna'daki olaylar ve bunun neden bizim için, Rusya için bu kadar önemli olduğu. Elbette, mesajım Ukrayna'daki yurttaşlarım hususuna da yöneliktir.
Konu çok ciddi ve derinlemesine tartışılması gerekiyor.
Donbass'taki durum kritik, akut bir aşamaya ulaştı. Bugün doğrudan sizinle sadece neler olduğunu açıklamak için değil, aynı zamanda alınan kararlar ve olası ileri adımlar hakkında sizi bilgilendirmek için konuşuyorum.
Ukrayna'nın bizim için sadece bir komşu ülke olmadığını bir kez daha vurgulamak isterim. Kendi tarihimizin, kültürümüzün ve manevi alanımızın ayrılmaz bir parçasıdır. Bu insanlar yoldaşlarımız, bizim için en sevdiklerimiz, sadece meslektaş, arkadaş ve bir zamanlar birlikte hizmet eden insan değil, aynı zamanda bizimle akrabalar, kan bağı, aile bağları ile bağlı insanlar.
Çok eski zamanlardan beri, tarihsel olarak Rusya toprakları olan güneybatıda yaşayan insanlar kendilerini Rus ve Ortodoks Hristiyan olarak adlandırdılar. Bu durum, bu toprakların bir kısmının Rusya devletine yeniden katıldığı 17. yüzyıldan önce ve sonra da böyleydi.
Bize öyle geliyor ki, genel olarak konuşursak hepimiz bu gerçekleri biliyoruz, bu ortak bir bilgi. Yine de bugün neler olup bittiğini anlamak, Rusya'nın eylemlerinin arkasındaki nedenleri ve neyi amaçladığımızı açıklamak için bu konunun tarihi hakkında en azından birkaç söz söylemek gerekiyor.
Dolayısıyla, modern Ukrayna'nın tamamen Rusya tarafından ya da daha doğrusu Bolşevik, Komünist Rusya tarafından yaratıldığı gerçeğiyle başlayacağım. Bu süreç pratikte 1917 devriminden hemen sonra başladı ve Lenin ve arkadaşları bunu Rusya için son derece kararlı bir şekilde yaptılar - tarihsel olarak Rusya topraklarını ayırarak, bölerek. Kimse orada yaşayan milyonlarca insana ne düşündüklerini sormadı.
Daha sonra, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndan önce ve sonra, Stalin SSCB'ye dahil oldu ve daha önce Polonya, Romanya ve Macaristan'a ait olan bazı toprakları Ukrayna'ya devretti. Bu süreçte Polonya'ya geleneksel Almanya topraklarının bir kısmını tazminat olarak verdi ve 1954'te Kruşçev, Kırım'ı bir nedenden dolayı Rusya'dan alıp Ukrayna'ya verdi. Aslında, modern Ukrayna toprakları bu şekilde oluştu.
Ama şimdi SSCB'nin oluşumunun ilk dönemine dikkat çekmek istiyorum. Bunun bizim için son derece önemli olduğuna inanıyorum. Ona uzaktan yaklaşmam gerekecek, tabiri caizse.
1917 Ekim Devrimi ve ardından gelen İç Savaş'tan sonra Bolşeviklerin yeni bir devlet kurmaya giriştiklerini hatırlatırım. Bu konuda kendi aralarında oldukça ciddi anlaşmazlıklar vardı. 1922'de Stalin, hem Rusya Komünist Partisi (Bolşevikler) Genel Sekreteri hem de Etnik İşlerden Sorumlu Halk Komiseri pozisyonundaydı. Ülkenin özerkleşme ilkeleri üzerine inşa edilmesini, yani cumhuriyetlere - gelecekteki idari ve bölgesel varlıklara - birleşik bir devlete katılmaları üzerine geniş yetkiler verilmesini önerdi.
Lenin bu planı eleştirmiş ve o dönemde “bağımsızlar” dediği milliyetçilere taviz verilmesini önermiştir. Lenin'in özünde bir konfederatif devlet düzenlemesi anlamına gelen fikirleri ve ulusların ayrılmaya kadar kendi kaderini tayin hakkı hakkında bir slogan, Sovyet devletinin temelinde atıldı. İlk olarak, 1922'de SSCB'nin Kuruluş Bildirgesi'nde onaylandılar ve daha sonra, Lenin'in ölümünden sonra, 1924 Sovyet Anayasası'nda yer aldılar.
Bu hemen birçok soruyu gündeme getiriyor. Birincisi gerçekten esas olan: eski imparatorluğun eteklerinde durmadan büyüyen milliyetçi hırsları tatmin etmek için milliyetçileri yatıştırmak neden gerekliydi? Yeni, genellikle keyfi olarak oluşturulmuş idari birimlere - birlik cumhuriyetlerine - onlarla hiçbir ilgisi olmayan geniş topraklara aktarmanın anlamı neydi? Bu bölgelerin tarihsel olarak Rusya'nın nüfusuyla birlikte devredildiğini tekrarlamama izin verin.
Ayrıca, bu idari birimlere fiilen ulusal devlet kurumlarının statüsü ve biçimi verilmiştir. Bu da başka bir soruyu gündeme getiriyor: En hırslı milliyetçilerin en çılgın hayallerinin ötesinde böylesine cömert hediyeler yapmak ve her şeyden önce cumhuriyetlere hiçbir koşul olmaksızın birleşik devletten ayrılma hakkını vermek neden gerekliydi?
İlk bakışta, bu kesinlikle anlaşılmaz, hatta çılgınca görünüyor. Ama sadece ilk bakışta. Bir açıklama var. Devrimden sonra Bolşeviklerin ana hedefi, ne pahasına olursa olsun iktidarda kalmaktı. Her şeyi bu amaç için yaptılar: Kaiser Almanya ve müttefiklerindeki askeri ve ekonomik durum dramatik olmasına ve Birinci Dünya Savaşı'nın sonucu önceden belirlenmiş bir sonuç olmasına ve ülke içindeki milliyetçilerin her türlü istek ve isteklerini yerine getirmesine rağmen, aşağılayıcı Brest-Litovsk Antlaşması'nı kabul etti.
Rusya ve halklarının tarihsel kaderi söz konusu olduğunda, Lenin'in devlet geliştirme ilkeleri sadece bir hata değildi; Söylendiği gibi, bir hatadan daha kötüydüler. Bu, 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra açıkça ortaya çıktı.
Elbette geçmişteki olayları değiştiremeyiz ama en azından bunları hiçbir çekince ve siyaset yapmadan, açıkça ve dürüstçe kabul etmeliyiz. Kişisel olarak şunu söyleyebilirim ki, herhangi bir anda ne kadar etkileyici veya kârlı görünseler de hiçbir siyasi etken, devlet olmanın temel ilkeleri olarak kullanılamaz veya kullanılamayabilir.
Suçu kimseye yüklemeye çalışmıyorum. O sırada ülkedeki durum, hem İç Savaş öncesi hem de sonrasında son derece karmaşıktı; kritikti. Bugün söylemek istediğim tek şey, bunun tam olarak böyle olduğu. Bu tarihi bir gerçektir. Aslında, daha önce de söylediğim gibi, Sovyet Ukraynası Bolşeviklerin politikasının bir sonucudur ve haklı olarak “Vladimir Lenin'in Ukraynası” olarak adlandırılabilir. Onun yaratıcısı ve mimarıydı. Bu, aslında Ukrayna'ya sürülen Donbass hakkında Lenin'in kararlı talimatları da dahil olmak üzere, arşiv belgeleri tarafından tam ve kapsamlı bir şekilde desteklenmektedir. Ve bugün “minnettar nesil” Ukrayna'daki Lenin anıtlarını devirdi. Buna dekomünizasyon diyorlar.
Dekomünizasyon mu istiyorsun? Çok iyi, bu kıyafet bize de çok yakışıyor. Ama neden yarı yolda duralım? Gerçek dekomünizasyonların Ukrayna için ne anlama geldiğini göstermeye hazırız.
Tarihe dönersek, Sovyetler Birliği'nin 1922'de eski Rus İmparatorluğu'nun yerine kurulduğunu tekrarlamak isterim. Ancak uygulama, böylesine geniş ve karmaşık bir bölgeyi amorf ilkeler üzerinde korumanın veya yönetmenin imkansız olduğunu hemen gösterdi. Konfederasyona dönüştü. Gerçeklikten ve tarihsel gelenekten uzaktılar.
Kızıl Terörün ve Stalin'in diktatörlüğüne, komünist ideolojinin egemenliğine ve Komünist Parti'nin güç, kamulaştırma ve planlı ekonomi üzerindeki tekeline hızlı bir kayma - tüm bunların, resmi olarak ilan edilen ancak etkisiz hükümet ilkelerini salt bir bildiriye dönüştürmesi mantıklıdır. Gerçekte, birlik cumhuriyetlerinin hiçbir egemenlik hakkı yoktu, hiçbiri yoktu. Pratik sonuç, sıkı bir şekilde merkezileştirilmiş ve kesinlikle üniter bir devletin yaratılmasıydı.
Aslında, Stalin'in tam olarak uyguladığı şey, Lenin'in değil, kendi hükümet ilkeleriydi. Ancak temel belgelerde, Anayasa'da ilgili değişiklikleri yapmadı ve Lenin'in Sovyetler Birliği'nin temelini oluşturan ilkelerini resmen gözden geçirmedi. İlk bakışta buna gerek yokmuş gibi görünüyordu, çünkü totaliter rejim koşullarında her şey yolunda gidiyordu ve dışarıdan harika, çekici ve hatta süper demokratik görünüyordu.
Yine de, devletimizin temel ve resmi olarak yasal temellerinin, herhangi bir normal devlet için kesinlikle yıkıcı olan, devrimden ilham alan iğrenç ve ütopik fantezilerden derhal temizlenmemiş olması büyük bir talihsizliktir. Daha önce ülkemizde sıkça olduğu gibi kimse geleceği düşünmedi.
Görünen o ki Komünist Parti liderleri, sağlam bir hükümet sistemi oluşturduklarına ve politikalarının etnik sorunu kökten çözdüğüne ikna olmuş durumda. Ancak tahrifat, yanlış anlama ve kamuoyunu tahrif etmenin yüksek bir maliyeti vardır. Milliyetçi hırslar virüsü hala aramızda ve milliyetçilik hastalığına karşı devlet bağışıklığını yok etmek için ilk aşamada atılan mayın işliyor. Daha önce de söylediğim gibi mayın, Sovyetler Birliği'nden ayrılma hakkıydı.
1980'lerin ortalarında, artan sosyoekonomik sorunlar ve planlı ekonominin bariz krizi, esas olarak Sovyet halklarının beklentilerine veya gerçekleşmemiş hayallerine değil, öncelikle yerel seçkinlerin artan iştahlarına dayanan etnik sorunu ağırlaştırdı.
Ancak, Komünist Parti liderliği, durumu analiz etmek, öncelikle ekonomide uygun önlemleri almak ve siyasi sistemi ve hükümeti kademeli olarak iyi düşünülmüş ve dengeli bir şekilde dönüştürmek yerine, sadece rejimin yeniden canlanması hakkında açıktan çifte konuşma yaptı. Leninist ulusal kendi kaderini tayin etme ilkesi.
Üstelik, Komünist Parti içindeki iktidar mücadelesi sırasında, karşıt tarafların her biri, destek tabanını genişletmek amacıyla, düşüncesizce milliyetçi duyguları kışkırtmaya ve teşvik etmeye, onları manipüle etmeye ve potansiyel destekçilerine her istediklerini vaat etmeye başladılar. Demokrasi ve ya bir piyasaya ya da planlı bir ekonomiye dayalı parlak bir gelecek hakkındaki yüzeysel ve popülist söylemin zemininde, ancak insanların gerçek bir yoksullaşması ve yaygın kıtlıkların ortasında, güçler arasında hiç kimse kaçınılmaz trajik sonuçları düşünmüyordu. ülke için.
Ardından, tamamen SSCB'nin başlangıcında dayatılan ve kendi parti saflarında beslenen milliyetçi seçkinlerin hırslarına hitap eden yola girdiler. Ancak bunu yaparken, SBKP'nin artık -Tanrıya şükür- iktidarı ve ülkenin kendisini elinde tutacak araçlara, devlet terörü ve Stalinist tipte bir diktatörlük gibi araçlara sahip olmadığını ve partinin kötü şöhretli yönlendirici rolünün ortadan kalkmak üzere olduğunu unuttular. sabah sisi gibi, gözlerinin önünde iz bırakmadan.
Ve sonra, SBKP Merkez Komitesinin Eylül 1989 genel oturumu, gerçekten ölümcül bir belgeyi, modern koşullarda partinin sözde etnik politikasını, SBKP platformunu onayladı. Aşağıdaki hükümleri içeriyordu, alıntı yapıyorum: "SSCB cumhuriyetleri, egemen sosyalist devletler olarak statülerine uygun tüm haklara sahip olacaklardır."
Bir sonraki nokta: “SSCB cumhuriyetlerinin iktidarın en yüksek temsili organları, SSCB Hükümeti'nin karar ve direktiflerinin kendi topraklarında işleyişine itiraz edebilir ve askıya alabilir.”
Ve son olarak: "SSCB'nin her cumhuriyeti, tüm yurttaşları için geçerli olacak kendi vatandaşlığına sahip olacaktır."
Bu formüllerin ve kararların nelere yol açacağı açık değil miydi?
Şimdi devlet veya anayasa hukuku ile ilgili konulara girmenin veya vatandaşlık kavramını tanımlamanın zamanı ve yeri değil. Ancak merak edilebilir: Zaten karmaşık olan bu durumda ülkeyi daha da fazla sallamak neden gerekliydi? Gerçekler kalır.
SSCB'nin çöküşünden iki yıl önce bile kaderi önceden belirlenmişti. Şimdi, Ukrayna'dakiler de dahil olmak üzere radikaller ve milliyetçiler, bağımsızlık kazandıkları için pay çıkarıyorlar. Gördüğümüz gibi, bu kesinlikle yanlıştır. Birleşik ülkemizin parçalanması, Bolşevik liderlerin ve SBKP liderliğinin tarihi, stratejik hataları, devlet inşasında ve ekonomik ve etnik politikalarda farklı zamanlarda yapılan hatalar nedeniyle gerçekleşti. SSCB olarak bilinen tarihi Rusya'nın çöküşü vicdanlarına kalmıştır.
Rusya'nın tüm bu adaletsizliklerine, yalanlarına ve aleni yağmalarına rağmen, SSCB'nin dağılmasından sonra oluşan yeni jeopolitik gerçeği kabul eden, yeni bağımsız devletleri tanıyan halkımız oldu. Rusya sadece bu ülkeleri tanımakla kalmadı, kendisi de çok vahim bir durumla karşı karşıya kalmasına rağmen BDT ortaklarına yardım etti. Buna, bağımsızlıklarını ilan ettikleri andan itibaren birçok kez mali destek için bize başvuran Ukraynalı meslektaşlarımız da dahildi. Ülkemiz bu yardımı Ukrayna'nın onuruna ve egemenliğine saygı duyarak sağlamıştır.
Enerji fiyatlarımızın basit bir hesaplamasıyla teyit edilen uzman değerlendirmelerine göre, Rusya'nın Ukrayna'ya sağladığı sübvansiyonlu krediler ile ekonomik ve ticari tercihler, Ukrayna bütçesine 1991'den 2013'e kadar olan dönemde toplam fayda 250 milyar doları buldu.
Ancak, bundan daha fazlası vardı. 1991'in sonunda, SSCB'nin diğer ülkelere ve uluslararası fonlara yaklaşık 100 milyar dolar borcu vardı. Başlangıçta, bütün eski Sovyet cumhuriyetlerinin bu kredileri dayanışma ruhu içinde ve ekonomik potansiyelleriyle orantılı olarak birlikte geri ödeyecekleri fikri vardı. Ancak Rusya, tüm Sovyet borçlarını geri ödemeyi taahhüt etti ve 2017 yılında bu süreci tamamlayarak bu sözünü yerine getirdi.
Bunun karşılığında, yeni bağımsız devletler, Sovyet dış varlıklarının bir kısmını Rusya'ya devretmek zorunda kaldılar. Aralık 1994'te Ukrayna ile bu yönde bir anlaşmaya varıldı. Ancak, Kiev bu anlaşmaları onaylamadı ve daha sonra Elmas Hazinesi, altın rezervleri, yurtdışındaki varlıklar, eski SSCB mülkü ve diğer mülklerin bir hissesi için talepte bulunarak onları yerine getirmeyi reddetti.
Bununla birlikte, tüm bu zorluklara rağmen, Rusya her zaman Ukrayna ile açık ve dürüst bir şekilde ve daha önce de söylediğim gibi çıkarlarına saygı duyarak çalıştı. Bağlarımızı birçok alanda geliştirdik. Böylece 2011 yılında ikili ticaret 50 milyar doları aştı. 2019'da yani pandemi öncesi Ukrayna'nın tüm AB ülkeleriyle ticaretinin toplamda bu göstergenin altında olduğunu belirtelim.
Aynı zamanda, Ukraynalı yetkililerin her zaman Rusya ile herhangi bir yükümlülükten muaf kalarak tüm hak ve ayrıcalıklardan yararlanmalarını sağlayacak şekilde iş yapmayı tercih etmeleri dikkat çekiciydi.
Kiev'deki yetkililer, ortaklığın yerini, zaman zaman son derece küstah davranan asalak bir tavırla değiştirdiler. Enerji geçişlerine yönelik sürekli şantajları ve kelimenin tam anlamıyla gaz çaldıkları gerçeğini hatırlamak yeterlidir.
Kiev'in Batı ile ilişkilerinde Rusya ile daha yakın ilişkiler kurma tehdidini kullanarak Batı'ya şantaj yapma tehdidini kullanarak, aksi takdirde Rusya'nın Ukrayna'da daha büyük bir etkiye sahip olacağını iddia ederek Rusya ile diyaloğu bir pazarlık kozu olarak kullanmaya çalıştığını da ekleyebilirim.
Aynı zamanda, Ukraynalı yetkililer – bunu vurgulamak isterim – devletlerini bizi birleştiren her şeyin inkarı üzerine inşa ederek, Ukrayna'da yaşayan milyonlarca insanın zihniyetini ve tarihsel hafızasını çarpıtmaya çalışarak başladılar. Ukrayna toplumunun, hızla saldırgan Rus düşmanlığına ve neo-Nazizme dönüşen aşırı sağ milliyetçiliğin yükselişiyle karşı karşıya kalması şaşırtıcı değil. Bu, Ukraynalı milliyetçilerin ve neo-Nazilerin Kuzey Kafkasya'daki terörist gruplara katılmasına ve Rusya'ya karşı giderek artan yüksek toprak iddialarına neden oldu.
Bunda, Ukrayna'daki müşterilerini beslemek ve temsilcilerini yetkili makamlara getirmek için dallara ayrılmış bir STK ağı ve özel hizmetler kullanan dış güçler rol oynadı.
Ukrayna'nın aslında hiçbir zaman istikrarlı gerçek devlet geleneklerine sahip olmadığı belirtilmelidir. Ve bu nedenle 1991'de tarihle veya Ukrayna gerçekleriyle hiçbir ilgisi olmayan yabancı modelleri akılsızca taklit etmeyi seçti. Siyasi hükümet kurumları, hızla büyüyen klanlara ve Ukrayna halkının çıkarlarıyla hiçbir ilgisi olmayan kendi çıkarlarına göre birçok kez yeniden düzenlendi.
Esasen, oligarşik Ukraynalı yetkililer tarafından yapılan sözde Batı yanlısı uygarlık seçimi, insanların refahı için daha iyi koşullar yaratmayı değil, oligarkların Ukraynalılardan çaldığı milyarlarca doları korumayı amaçlamadı ve amaçlanmadı. ve Rusya'nın jeopolitik rakiplerini saygıyla ağırlarken, Batı bankalarındaki hesaplarında tutuyorlar.
Bazı sanayi ve finans grupları ile partiler ve politikacılar maaş bordrolarında en başından beri milliyetçilere ve radikallere güvendiler. Diğerleri, güneydoğu bölgelerindeki milyonlarca insan da dahil olmak üzere, beyan edilen özlemlerini içtenlikle destekleyen vatandaşlarının yardımıyla iktidara gelerek, Rusya ile iyi ilişkiler ve kültürel ve dil çeşitliliğinden yana olduklarını iddia ettiler. Ancak bu insanlar, gıpta ettikleri pozisyonları aldıktan sonra, seçmenlerine hemen ihanet ettiler, seçim vaatlerinden geri döndüler ve bunun yerine radikaller tarafından yönlendirilen bir politika izlediler ve hatta bazen eski müttefikleri olan iki dilliliği ve Rusya ile işbirliğini destekleyen kamu kuruluşlarına zulmettiler.
Bu arada, radikaller eylemlerinde giderek daha küstahlaştılar ve her yıl daha fazla talepte bulundular. Milliyetçilik ve yolsuzluk virüsünün de bulaştığı ve halkın gerçek kültürel, ekonomik ve sosyal çıkarlarının ve Ukrayna'nın gerçek egemenliğinin yerini çeşitli etnik spekülasyonlar ve biçimsel spekülasyonlarla ustaca değiştiren zayıf otoritelere iradelerini zorlamayı kolay buldular. etnik özellikler.
Ukrayna'da istikrarlı bir devlet yapısı hiçbir zaman gelişmedi; seçim ve diğer siyasi prosedürleri, çeşitli oligarşik klanlar arasında gücün ve mülkiyetin yeniden dağılımı için sadece bir örtü, bir perde işlevi görür.
Rusya dahil birçok ülke için kesinlikle bir meydan okuma ve sorun olan yolsuzluk, Ukrayna'da olağan kapsamın dışına çıktı. Kelimenin tam anlamıyla Ukrayna devletine, tüm sisteme ve tüm güç dallarına nüfuz etti ve aşındırdı.
Radikal milliyetçiler, halkın haklı hoşnutsuzluğundan yararlandı ve Maidan protestosunu sarstı ve 2014'te bir darbeye tırmandı. Ayrıca yabancı devletlerden doğrudan yardım aldılar. Haberlere göre, ABD Büyükelçiliği Kiev'deki Bağımsızlık Meydanı'ndaki sözde protesto kampını desteklemek için günde 1 milyon dolar sağladı. Buna ek olarak, büyük meblağlar küstahça doğrudan muhalefet liderlerinin banka hesaplarına on milyonlarca dolar aktarıldı. Ama gerçekten acı çekenler, Kiev ve diğer şehirlerin sokaklarında ve meydanlarında kışkırtılan çatışmalarda ölenlerin aileleri, sonunda ne kadar aldılar? Sormamak daha iyi.
İktidarı ele geçiren milliyetçiler, anayasaya aykırı eylemlerine karşı çıkanlara karşı bir zulme, gerçek bir terör kampanyasına yol açtılar. Politikacılar, gazeteciler ve kamu aktivistleri taciz edildi ve alenen aşağılandı. Bir dizi yüksek profilli ve cezasız cinayet de dahil olmak üzere bir şiddet dalgası Ukrayna şehirlerini kasıp kavurdu. Barışçıl protestocuların Birlik Meclisi'nde diri diri yakıldığı Odessa'daki korkunç trajedinin anıları insanda ürperiyor. Bu vahşeti yapan suçlular asla cezalandırılmadı ve kimse onları aramıyor bile. Ama isimlerini biliyoruz ve onları cezalandırmak, bulmak ve adalete teslim etmek için her şeyi yapacağız.
Maidan, Ukrayna'yı demokrasiye ve ilerlemeye daha da yaklaştırmadı. Bir darbe gerçekleştiren milliyetçiler ve onları destekleyen siyasi güçler, sonunda Ukrayna'yı bir çıkmaza soktular, ülkeyi bir iç savaşın uçurumuna sürüklediler. Sekiz yıl sonra ülke bölünür. Ukrayna akut bir sosyoekonomik krizle boğuşuyor.
Uluslararası kuruluşlara göre, 2019'da neredeyse 6 milyon Ukraynalı –vurguluyorum– yaklaşık yüzde 15'i, iş gücünden değil, o ülkenin tüm nüfusundan, iş bulmak için yurt dışına gitmek zorunda kaldı. Çoğu tuhaf işler yapıyor. Şu gerçek de ortaya çıkıyor: 2020'den bu yana 60.000'den fazla doktor ve diğer sağlık çalışanı pandeminin ortasında ülkeyi terk etti.
2014'ten bu yana, su faturaları neredeyse üçte bir oranında arttı ve enerji faturaları birkaç kez artarken, haneler için gaz fiyatı birkaç düzine kez arttı. Birçok insan, kamu hizmetleri için ödeme yapacak paraya sahip değildir. Kelimenin tam anlamıyla hayatta kalmak için mücadele ediyorlar.
Ne oldu? Bütün bunlar neden oluyor? Cevap açık. Sadece Sovyet döneminden değil, Rus İmparatorluğu'ndan da miras kalan mirası harcadılar ve zimmetine geçirdiler. Onlarca, yüzbinlerce işini kaybettiler, bu da diğer şeylerin yanı sıra Rusya ile yakın işbirliği sayesinde insanların güvenilir bir gelir elde etmesini ve vergi geliri elde etmesini sağladı. Makine yapımı, alet mühendisliği, elektronik, gemi ve uçak yapımı gibi sektörler baltalandı veya tamamen yok edildi. Ancak, sadece Ukrayna'nın değil, tüm Sovyetler Birliği'nin bu şirketlerle gurur duyduğu bir zaman vardı.
2021'de Nikolayev'deki Karadeniz Tersanesi kapandı. İlk rıhtımları Büyük Catherine'e kadar uzanıyor. Ünlü üretici Antonov, 2016'dan beri tek bir ticari uçak yapmazken, füze ve uzay teçhizatı konusunda uzmanlaşmış bir fabrika olan Yuzhmash neredeyse iflas etti. Kremenchug Çelik Fabrikası da benzer bir durumda. Bu üzücü liste uzayıp gidiyor.
Gaz taşıma sistemine gelince, tamamen Sovyetler Birliği tarafından inşa edildi ve artık kullanımı büyük riskler yaratacak ve çevre için yüksek bir maliyet getirecek derecede bozuldu.
Bu durum şu soruyu akla getiriyor: Yoksulluk, fırsat yokluğu ve kayıp endüstriyel ve teknolojik potansiyel - bu, milyonlarca insanı cennet gibi otlak vaatleriyle kandırmak için yıllardır kullandıkları Batı yanlısı uygarlık tercihi mi?
Her şey paramparça olmuş bir Ukrayna ekonomisine ve ülke vatandaşlarının düpedüz yağmalanmasına neden olurken, Ukrayna'nın kendisi yalnızca Batı başkentlerinden değil, aynı zamanda sahada, söylendiği gibi, bütün bir dış kontrol altına alındı. Ukrayna'da bulunan yabancı danışmanlar, STK'lar ve diğer kurumlar ağı. Tüm önemli atamalar ve görevden almalar ile merkezi hükümetten belediyelere kadar her düzeydeki tüm güç dallarında ve ayrıca Naftogaz, Ukrenergo, Ukrayna Demiryolları, Ukroboronprom, Ukrposhta ve Ukrayna Deniz Limanları Kurumu dahil olmak üzere devlete ait şirketler ve şirketler üzerinde doğrudan bir etkiye sahiptirler.
Ukrayna'da bağımsız bir mahkeme yoktur. Batı'nın talebi üzerine, Kiev makamları uluslararası kuruluşların temsilcilerine en yüksek yargı organlarının - Adalet Konseyi ve Hakimler Yeterlilik Komisyonu - üyelerini seçme konusunda öncelikli hak verdi.
Buna ek olarak, ABD Büyükelçiliği Ulusal Yolsuzlukla Mücadele Dairesi'ni, Ulusal Yolsuzlukla Mücadele Bürosu'nu, Yolsuzlukla Mücadele Uzman Savcılığı'nı ve Yolsuzlukla Mücadele Yüksek Mahkemesi'ni doğrudan kontrol eder. Bütün bunlar, yolsuzluğa karşı mücadelenin etkinliğini artırmak için makul bir bahane altında yapılır. Tamam, ama sonuçlar nerede? Yolsuzluk her zamankinden daha fazla çiçek açtı ve çiçek açtı.
Ukraynalıların kendileri tüm bu yönetim yöntemlerinin farkında mı? Ülkelerinin siyasi ve ekonomik bir himaye altında bile olmadığını, kukla bir rejimle bir koloni düzeyine indirildiğini anlıyorlar mı? Devletin özelleştirilmesi, kendisini “vatanseverlerin gücü” olarak adlandıran hükümetin ulusal karakterini kaybetmesine ve sürekli olarak ülkenin tamamen bağımsızlaştırılmasına doğru ilerlemesine yol açmıştır.
Ruslardan arındırma ve zorunlu asimilasyona doğru gidiş devam ediyor. Verkhovna Rada sürekli olarak yeni ayrımcı eylemler yayınlıyor ve sözde yerli halklarla ilgili yasa zaten yürürlükte. Kendilerini Rus olarak gören ve kimliklerini, dillerini, kültürlerini korumak isteyen insanlara Ukrayna'da yabancı oldukları açıkça söylendi.
Eğitim ve Ukrayna dilinin devlet dili olarak işleyişi ile ilgili yasalara uygun olarak, Rusça okullardan, tüm kamusal alanlardan sıradan dükkanlara kadar atılır. İktidarın "temizlenmesi" olarak adlandırılan aklanma yasası, sakıncalı memurlarla başa çıkmayı mümkün kıldı.
Ukrayna kolluk kuvvetlerine ifade özgürlüğü, muhalefet ve muhalefete yönelik zulmün sert bir şekilde bastırılması için zemin sağlayan eylemler çoğalıyor. Dünya, diğer devletlere, yabancı bireylere ve tüzel kişilere karşı tek taraflı gayri meşru yaptırımların üzücü uygulamasını biliyor. Ukrayna'da Batılı küratörlerini geride bıraktılar ve kendi vatandaşlarına, işletmelerine, TV kanallarına, diğer medyaya ve hatta parlamento milletvekillerine karşı yaptırımlar gibi bir araç icat ettiler.
Kiev'de, Moskova Patrikhanesi Ukrayna Ortodoks Kilisesi'ne karşı misillemeler hazırlamaya devam ediyorlar. Ve bu duygusal bir değerlendirme değil, bu belirli kararlar ve belgelerle kanıtlanıyor. Ukraynalı yetkililer, kilise bölünmesinin trajedisini alaycı bir şekilde devlet politikasının bir aracına dönüştürdüler. Ülkenin mevcut yönetimi, Ukrayna vatandaşlarının inananların haklarını ihlal eden yasaları yürürlükten kaldırma taleplerine yanıt vermiyor. Ayrıca, Rada, Moskova Patrikhanesi Ukrayna Ortodoks Kilisesi'nin din adamlarına ve milyonlarca cemaatine yönelik yeni faturalar kaydetti.
Ayrı ayrı, Kırım hakkında söyleyeceğim. Yarımadanın sakinleri özgür seçimlerini yaptılar - Rusya ile birlikte olmak. Kiev yetkililerinin halkın bu açık ve net iradesine karşı çıkacak hiçbir şeyi yok, bu nedenle saldırgan eylemlere, radikal İslami örgütler de dahil olmak üzere aşırılık yanlısı hücrelerin etkinleştirilmesine, kritik altyapılarda terör eylemleri gerçekleştirmek için sabotaj gruplarının sızmasına güveniyorlar. Rus vatandaşlarını kaçırmak için. Bu tür saldırgan eylemlerin yabancı istihbarat teşkilatlarının desteğiyle gerçekleştirildiğine dair doğrudan kanıtlarımız var.
Mart 2021'de Ukrayna yeni bir Askeri Strateji kabul etti. Bu belge neredeyse tamamen Rusya ile yüzleşmeye ayrılmış, yabancı devletleri ülkemizle bir çatışmaya çekmeyi amaçlıyor. Strateji, örgütün Rusya'nın Kırım'ında ve Donbass topraklarında, aslında yeraltında bir terörist olduğunu öne sürüyor. Aynı zamanda önerilen savaşın ana hatlarını da ortaya koyuyor ve bugünün Kiev stratejistlerine göründüğü gibi sona ermeli, ayrıca alıntı yapacağım: "Ukrayna için elverişli koşullarda uluslararası toplumun yardımıyla." Ayrıca, bugün Kiev'de söyledikleri gibi, burada da alıntı yapıyorum, lütfen dikkatlice dinleyin: "Rusya Federasyonu ile jeopolitik çatışmada dünya topluluğunun askeri desteğiyle." Aslında bu, ülkemize - Rusya'ya karşı düşmanlıklara hazırlıktan başka bir şey değildir.
Ayrıca Ukrayna'nın kendi nükleer silahlarını yaratacağına dair açıklamaların yapıldığını da biliyoruz ve bu boş bir palavra değil. Ukrayna gerçekten de hala Sovyet nükleer teknolojilerine ve havacılık da dahil olmak üzere bu tür silahları teslim etme araçlarına ve ayrıca Sovyet tasarımı olan ve 100 kilometreden fazla menzile sahip Tochka-U operasyonel-taktik füzelerine sahip. Ama daha fazlasını yapacaklar, bu sadece bir zaman meselesi. Sovyet döneminden kalma birikimler var.
Bu nedenle, Ukrayna'nın taktik nükleer silah elde etmesi diğer bazı devletlere göre çok daha kolay olacak, özellikle yurtdışından teknolojik destek durumunda, bu tür gelişmeleri fiilen yürütenlerin isimlerini şimdi vermeyeceğim. Ve bunu da dışlamamalıyız.
Ukrayna'da kitle imha silahlarının ortaya çıkmasıyla, dünyadaki, Avrupa'daki, özellikle bizim için, Rusya için durum en radikal şekilde değişecek. Bu gerçek tehlikeye tepki göstermede başarısız olamayız, özellikle tekrar ediyorum, Batılı patronlar bu tür silahların Ukrayna'da ortaya çıkmasına katkıda bulunarak ülkemize başka bir tehdit oluşturabilirler. Kiev rejiminin askeri pompalamalarının ne kadar ısrarla yapıldığını görüyoruz. 2014'ten bu yana, yalnızca Amerika Birleşik Devletleri, silah, teçhizat ve uzmanların eğitimi de dahil olmak üzere bu amaçlar için milyarlarca dolar tahsis etti. Son aylarda, Batı silahları tüm dünyanın gözleri önünde meydan okurcasına sürekli bir akışla Ukrayna'ya geliyor. Ukrayna silahlı kuvvetlerinin ve özel servislerinin faaliyetleri yabancı danışmanlar tarafından yürütülüyor, bunu çok iyi biliyoruz.
Son yıllarda, tatbikat bahanesi altında, NATO ülkelerinin askeri birlikleri, Ukrayna topraklarında neredeyse sürekli olarak bulunuyor. Ukrayna birliklerinin komuta ve kontrol sistemi zaten NATO'dakilerle entegre. Bu, Ukrayna silahlı kuvvetlerinin komutasının, hatta bireysel birimler ve alt birimlerin, doğrudan NATO karargahından uygulanabileceği anlamına gelir.
Amerika Birleşik Devletleri ve NATO, potansiyel askeri operasyonların sahnesi olarak Ukrayna topraklarının utanmazca gelişmesine başladı. Düzenli ortak tatbikatların net bir Rus karşıtı odağı var. Sadece geçen yıl, 23.000'den fazla asker ve binin üzerinde ekipman katıldı.
Diğer devletlerin silahlı kuvvetlerinin 2022'de çok uluslu tatbikatlara katılmak üzere Ukrayna topraklarına kabulüne ilişkin bir yasa zaten kabul edildi. Öncelikle NATO birliklerinden bahsettiğimiz açık. Ve önümüzdeki yıl, bu tür en az on ortak manevra planlanıyor.
Bu tür olayların, NATO askeri gruplaşmasının Ukrayna topraklarında hızla yığılması için bir örtü işlevi gördüğü açıktır. Dahası, Amerikalıların -Boryspil, Ivano-Frankivsk, Chuguev, Odessa ve benzeri- yardımıyla modernize edilen hava limanları ağı, askerî birliklerin mümkün olan en kısa sürede transferini sağlayabilir. Ukrayna hava sahası, Rusya topraklarını izlemek için kullanılan insansız hava araçları olan ABD stratejik ve keşif uçaklarının uçuşlarına açıktır.
Amerikalılar tarafından inşa edilen Ochakovo'daki Deniz Harekat Merkezi'nin, Rus Karadeniz Filosuna ve tüm Karadeniz boyunca altyapımıza karşı yüksek hassasiyetli silahların kullanılması da dahil olmak üzere NATO gemilerinin eylemlerini sağlamayı mümkün kıldığını ekleyeceğim. Deniz kıyısı.
Bir zamanlar Amerika Birleşik Devletleri Kırım'da benzer tesisler kurmayı amaçladı, ancak Kırımlar ve Sivastopol bu planları engelledi. Bunu her zaman hatırlayacağız.
Tekrar ediyorum, bugün böyle bir merkez konuşlandırıldı, Ochakovo'da zaten konuşlandırıldı. 18. yüzyılda Alexander Suvorov'un askerlerinin bu şehir için savaştığını hatırlatmama izin verin. Cesaretleri sayesinde Rusya'nın bir parçası oldu. Daha sonra 18. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu ile yapılan savaşlar sonucunda Rusya'ya katılan Karadeniz bölgesi topraklarına Novorossiya adı verildi. Şimdi, tarihin bu kilometre taşlarını ve çalışmaları olmadan modern Ukrayna'nın birçok büyük şehri ve hatta Karadeniz'e çıkışı olmayacak olan Rus İmparatorluğu'nun devlet askeri figürlerinin isimlerini unutmaya çalışıyorlar.
Son zamanlarda, Poltava'da Alexander Suvorov'a bir anıt yıkıldı. Ne söyleyebilirsin? Kendi geçmişinden vazgeçmek mi? Rus İmparatorluğu'nun sözde sömürge mirasından mı? O zaman burada tutarlı ol.
Daha ileri. Ukrayna Anayasası'nın 17. maddesinin kendi topraklarında yabancı askerî üslerin konuşlandırılmasına izin vermediğini not ediyorum. Ancak bunun sadece kolayca atlatılabilecek bir kongre olduğu ortaya çıktı.
NATO ülkelerinin eğitim misyonları Ukrayna'da konuşlandırıldı. Bunlar, aslında, zaten yabancı askeri üslerdir. Üsse bir görev dediler - ve işin sırrı çantada.
Kiev uzun zamandır NATO'ya katılma yolunda stratejik bir rota ilan etti. Evet, elbette her ülkenin kendi güvenlik sistemini seçme ve askeri ittifaklar yapma hakkı vardır. Ve bir “ama” için olmasa da her şey öyle görünüyor. Uluslararası belgeler, iyi bilindiği gibi, birinin güvenliğini diğer devletlerin güvenliği pahasına güçlendirmeme yükümlülüklerini içeren eşit ve bölünmez güvenlik ilkesini açıkça belirtmektedir. Burada ayrıca İstanbul'da kabul edilen 1999 AGİT Avrupa Güvenliği Bildirgesi'ne ve 2010 AGİT Astana Deklarasyonuna atıfta bulunabilirim.
Başka bir deyişle, güvenliği sağlama yollarının seçimi diğer devletler için bir tehdit oluşturmamalıdır ve Ukrayna'nın NATO'ya girişi Rusya'nın güvenliğine doğrudan bir tehdittir.
Nisan 2008'de, Kuzey Atlantik İttifakı'nın Bükreş zirvesinde, ABD'nin Ukrayna'nın ve bu arada Gürcistan'ın NATO üyesi olacağı kararını yürürlüğe koyduğunu hatırlatmama izin verin. Amerika Birleşik Devletleri'nin birçok Avrupalı müttefiki, böyle bir olasılığın tüm risklerinin zaten farkındaydı, ancak kıdemli ortaklarının iradesiyle uzlaşmaya zorlandı. Amerikalılar onları sadece belirgin bir Rus karşıtı politika yürütmek için kullandılar.
İttifak'ın bazı üye ülkeleri, Ukrayna'nın NATO'daki görünümü konusunda hala çok şüpheci. Aynı zamanda bazı Avrupa başkentlerinden de sinyal alıyoruz, 'neler yaşıyorsunuz? Yarın tam anlamıyla olmayacak." Aslında Amerikalı ortaklarımız da bundan bahsediyor. “Pekala,” diye yanıtlıyoruz, “yarın değilse, yarından sonraki gün. Bu tarihsel perspektifte neyi değiştirir? Temelde, hiçbir şey."
Ayrıca, Doğu Ukrayna'daki aktif düşmanlıkların, Kuzey Atlantik İttifakı kriterlerini karşılayıp yolsuzluğu yenebilirse bu ülkenin NATO'ya katılma olasılığını dışlamadığına dair ABD liderliğinin tutumunu ve sözlerini biliyoruz.
Aynı zamanda bizi tekrar tekrar NATO'nun barışı seven ve tamamen savunma amaçlı bir ittifak olduğuna ikna etmeye çalışıyorlar. Mesela Rusya'ya yönelik bir tehdit yok. Yine bir kelime almayı teklif ediyorlar. Ama bu tür kelimelerin gerçek değerini biliyoruz. 1990'da, Almanya'nın birleşmesi konusu tartışılırken, ABD Sovyet liderliğine, NATO'nun yargı yetkisinin veya askerî varlığın bir inç doğuya genişletilemeyeceğine dair söz verildi. Ve Almanya'nın birleşmesi, NATO'nun askeri teşkilatının doğuya yayılmasına yol açmayacaktır. Bu alıntı.
Konuştular, sözlü güvence verdiler ve her şey boş bir söze dönüştü. Daha sonra, Orta ve Doğu Avrupa ülkelerinin NATO'ya katılımının yalnızca Moskova ile ilişkileri iyileştireceği, bu ülkeleri ağır bir tarihi mirasın korkularından kurtaracağı ve hatta dahası, dostane bir devletler kuşağı oluşturacağı konusunda bizi temin etmeye başladılar. Rusya'ya.
Her şey tam tersi çıktı. Bazı Doğu Avrupa ülkelerinin Rus düşmanlığı ticareti yapan yetkilileri, Rusya'nın İttifak'a yönelik tehdidi hakkındaki komplekslerini ve klişelerini getirdiler ve öncelikle Rusya'ya karşı konuşlandırılması gereken toplu savunma potansiyelleri oluşturmakta ısrar ettiler. Üstelik bu, açıklık ve iyi niyetimiz sayesinde Rusya ile Batı arasındaki ilişkilerin yüksek düzeyde olduğu 1990'larda ve 2000'lerin başında oldu.
Rusya, Almanya'dan Orta ve Doğu Avrupa devletlerinden askerlerinin çekilmesi de dahil olmak üzere tüm yükümlülüklerini yerine getirerek Soğuk Savaş'ın mirasının aşılmasına büyük katkı sağlamıştır. Rusya-NATO Konseyi ve AGİT formatı da dahil olmak üzere sürekli olarak çeşitli işbirliği seçenekleri önerdik.
Üstelik kamuoyu önünde hiç söylemediklerimi şimdi söyleyeceğim, ilk defa söyleyeceğim. 2000 yılında, görev süresi sona eren ABD Başkanı Bill Clinton'ın Moskova'yı ziyareti sırasında kendisine şunu sordum: "Amerika Rusya'yı NATO'ya kabul etse ne hissederdi?"
Bu konuşmanın tüm ayrıntılarını açıklamayacağım, ancak soruma verilen tepki, diyelim ki çok ölçülü görünüyordu ve Amerikalıların bu fırsata gerçekten nasıl tepki verdikleri aslında ülkemize yönelik pratik adımlarında görülebilir. Bunlar, Kuzey Kafkasya'daki teröristlere açık destek, NATO'nun genişlemesi, ABM Antlaşması'ndan çekilme vb. konularda taleplerimizi ve güvenlik kaygılarımızı dikkate almamaktır. İnsan sormak istiyor: neden, neden tüm bunlar, ne için? Bizi bir dost ve müttefik olarak görmek istemiyorsun, ama neden bizi düşman ediniyorsun?
Tek bir cevap var: Bu bizim siyasi rejimimizle ilgili değil, başka bir şeyle ilgili değil, sadece Rusya gibi büyük ve bağımsız bir ülkeye ihtiyaçları yok. Tüm soruların cevabı bu. Amerika'nın Rusya'ya yönelik geleneksel politikasının kaynağı budur. Dolayısıyla güvenlik alanındaki tüm tekliflerimize karşı tutum.
Bugün, Batılı ülkelerin NATO'nun doğuya doğru ilerlemesini önleme sözlerini nasıl "tuttuğunu" görmek için haritaya bir bakış yeterli. Sadece aldattılar. Birbiri ardına beş NATO genişleme dalgası aldık. 1999'da Polonya, Çek Cumhuriyeti, Macaristan İttifaka kabul edildi, 2004'te - Bulgaristan, Estonya, Letonya, Litvanya, Romanya, Slovakya ve Slovenya, 2009'da - Arnavutluk ve Hırvatistan, 2017 - Karadağ, 2020'de - Kuzey Makedonya .
Sonuç olarak, İttifak, askeri altyapısı doğrudan Rusya sınırlarına geldi. Bu, Avrupa güvenlik krizinin ana nedenlerinden biri haline geldi, tüm uluslararası ilişkiler sistemi üzerinde en olumsuz etkiye sahipti ve karşılıklı güvenin kaybolmasına neden oldu.
Stratejik alan da dahil olmak üzere durum kötüleşmeye devam ediyor. Bu nedenle, ABD'nin küresel bir füze savunma sistemi oluşturma projesinin bir parçası olarak Romanya ve Polonya'da, füzesavarlar için pozisyon alanları konuşlandırılıyor. Burada bulunan fırlatıcıların Tomahawk seyir füzeleri - saldırı saldırı sistemleri için kullanılabileceği iyi bilinmektedir.
Buna ek olarak, Amerika Birleşik Devletleri, hava savunma ve füze savunması sorunlarını çözmenin yanı sıra hem kara hem de yüzey hedeflerini vurabilen Standard-6 evrensel füzesini geliştiriyor. Yani, sözde savunma amaçlı ABD füze savunma sistemi genişliyor ve yeni saldırı yetenekleri ortaya çıkıyor.
Elimizdeki bilgiler, Ukrayna'nın NATO'ya girmesinin ve müteakip NATO tesislerinin burada konuşlandırılmasının önceden belirlenmiş bir sonuç olduğuna, bu bir zaman meselesi olduğuna inanmak için her türlü nedeni veriyor. Böyle bir senaryo altında, Rusya'ya yönelik askerî tehditlerin düzeyinin birçok kez çarpıcı biçimde artacağını açıkça anlıyoruz. Ve özellikle dikkat ediyorum, ülkemize ani bir saldırı tehlikesi kat kat artacaktır.
Amerikan stratejik planlama belgelerinin (belgeleri!), düşman füze sistemlerine karşı sözde önleyici bir saldırı olasılığını içerdiğini açıklamama izin verin. Ve ABD ve NATO'nun baş düşmanının kim olduğunu da biliyoruz. Rusya. NATO belgelerinde ülkemiz resmen ve doğrudan Avrupa-Atlantik güvenliğine yönelik ana tehdit olarak ilan edilmiştir. Ve Ukrayna böyle bir görev için bir sıçrama tahtası görevi görecek. Atalarımız bunu duymuş olsaydı, muhtemelen buna inanmazlardı. Ve bugün buna inanmak istemiyoruz, ama bu doğru. Bunun hem Rusya'da hem de Ukrayna'da anlaşılmasını istiyorum.
Birçok Ukrayna hava limanı sınırlarımızın yakınında bulunuyor. Yüksek hassasiyetli silah taşıyıcıları da dahil olmak üzere buraya yerleştirilen NATO taktik havacılığı, bölgemizi Volgograd-Kazan-Samara-Astrakhan hattının derinliğine vurabilecek. Radar keşif varlıklarının Ukrayna topraklarında konuşlandırılması, NATO'nun Urallara kadar Rusya'nın hava sahasını sıkı bir şekilde kontrol etmesine izin verecek.
Son olarak, Amerika Birleşik Devletleri Orta Menzilli Nükleer Kuvvetler Anlaşması'nı ihlal ettikten sonra, Pentagon şimdiden açık bir şekilde, 5500 kilometreye kadar mesafedeki hedeflere ulaşabilen balistik füzeler de dahil olmak üzere bir dizi kara tabanlı saldırı silahı geliştiriyor. Bu tür sistemler Ukrayna'da konuşlandırılırsa, Rusya'nın Avrupa bölgesi boyunca ve Uralların ötesindeki nesneleri vurabilecekler. Tomahawk seyir füzeleri için Moskova'ya uçuş süresi 35 dakikadan az, Kharkov bölgesinden balistik füzeler için - 7-8 dakika ve hipersonik saldırı silahları için - 4-5 dakika olacak. Buna doğrudan "boğazına bıçak" denir. Ve şüphesiz, bizim endişelerimizi tamamen göz ardı ederek, NATO'yu doğuya doğru genişletmek, askerî altyapı ve teçhizatı Rusya sınırlarına taşımak, geçmiş yıllarda defalarca yaptıkları gibi bu planları gerçekleştirmeyi bekliyorlar. protestolar ve uyarılar. Üzgünüm, sadece üzerlerine tükürdüler ve ne isterlerse, ne uygun görürlerse onu yaptılar.
Ve tabii ki, "Köpek havlar, kervan yoluna devam eder" sözüne göre davranmaya da niyet ederler. Bunu kabul etmediğimizi ve asla anlaşamayacağımızı hemen söyleyeceğim. Aynı zamanda Rusya her zaman en zor sorunların siyasi ve diplomatik yöntemlerle müzakere masasında çözülmesini savunmuş ve savunmuştur.
Bölgesel ve küresel istikrar için muazzam sorumluluğumuzun bilincindeyiz. 2008'de Rusya, Avrupa Güvenlik Antlaşması'nı sonuçlandırmak için bir girişimde bulundu. Bunun anlamı, Avrupa-Atlantik'teki tek bir devletin veya tek bir uluslararası örgütün, başkalarının güvenliği pahasına güvenliğini güçlendiremeyeceğiydi. Ancak teklifimiz birdenbire reddedildi: Rusya'nın NATO'nun faaliyetlerini sınırlamasına izin vermenin imkânsız olduğunu söylüyorlar.
Ayrıca, bize yalnızca Kuzey Atlantik İttifakı üyelerinin yasal olarak bağlayıcı güvenlik garantilerine sahip olabileceği açıkça söylendi.
Geçen Aralık ayında Batılı ortaklarımıza, Rusya Federasyonu ile Amerika Birleşik Devletleri arasında güvenlik garantilerine ilişkin bir anlaşma taslağının yanı sıra Rusya Federasyonu ve NATO üye devletlerinin güvenliğini sağlamaya yönelik tedbirlere ilişkin bir anlaşma taslağı teslim ettik.
ABD ve NATO'dan yanıt olarak birçok ortak söz vardı. Akılcı noktalar da vardı, ancak tüm bunlar ikincil noktalarla ilgiliydi ve konuyu sarsma, tartışmayı bir tarafa kaydırma girişimi gibi görünüyordu.
Buna uygun bir şekilde tepki gösterdik, ancak tüm konuların ana, temel Rus tekliflerinden ayrılmadan bir bütün olarak, bir paket olarak ele alınması şartıyla müzakere yolunu izlemeye hazır olduğumuzu vurguladık. Ve üç kilit nokta içerirler. Birincisi, NATO'nun daha fazla genişlemesini önlemek. İkincisi, İttifak'ın Rus sınırlarına saldırı silahı sistemleri yerleştirmeyi reddetmesidir. Ve son olarak, bloğun Avrupa'daki askeri potansiyelinin ve altyapısının, Rusya-NATO Kuruluş Yasası'nın imzalandığı 1997 yılına geri dönüşü.
İşte tam da bu temel önerilerimiz göz ardı edilmiştir. Batılı ortaklar, bir kez daha, her devletin güvenliğini sağlamanın yollarını özgürce seçme ve herhangi bir askeri ittifak ve ittifaka girme hakkına sahip olduğu öğrenilmiş formülleri dile getirdiler. Yani, konumlarında hiçbir şey değişmedi, NATO'nun kötü şöhretli “açık kapı” politikasına aynı göndermeler duyuluyor. Üstelik yine bize şantaj yapmaya çalışıyorlar, yine yaptırımlarla tehdit ediyorlar, bu arada Rusya'nın egemenliği güçlendikçe ve Silahlı Kuvvetlerimizin gücü arttıkça uygulamaya devam edecekler. Ve Ukrayna'daki durum ne olursa olsun, başka bir yaptırım saldırısı için bir bahane her zaman bulunacak veya basitçe uydurulacaktır. Tek bir amaç var - Rusya'nın gelişimini kısıtlamak. Ve bunu, daha önce yaptıkları gibi, hiçbir resmi bahane olmadan bile yapacaklar, çünkü sadece
Açıkça ve doğrudan şunu söylemek isterim: Mevcut durumda, temel konularda eşit diyalog önerilerimiz ABD ve NATO tarafından cevapsız kalırken, ülkemize yönelik tehditlerin seviyesi önemli ölçüde artarken, Rusya'nın her şeyi yapması gerekiyor. kendi güvenliğini sağlamak için misillemede bulunma hakkı. Yapacağımız şey tam olarak bu.
Donbass'taki duruma gelince, Kiev'deki yönetici seçkinlerin, çatışmayı çözmek için Minsk Tedbir Paketini uygulama konusundaki isteksizliğini ve barışçıl bir çözümle ilgilenmediğini sürekli ve alenen ilan ettiğini görüyoruz. Aksine, 2014 ve 2015'te olduğu gibi Donbass'ta yeniden bir yıldırım saldırısı düzenlemeye çalışıyor. O zaman bu maceraların nasıl bittiğini hatırlıyoruz.
Şimdi, Donbass'taki yerleşim yerlerini bombalamadan pratik olarak tek bir gün geçmiyor. Oluşturulan büyük askeri grup, sürekli olarak saldırı uçağı, ağır ekipman, roket, topçu ve çoklu roketatar kullanır. Sivillerin öldürülmesi, abluka, çocukların, kadınların, yaşlıların dahil olduğu insanlara yönelik tacizler durmuyor. Dediğimiz gibi, bunun sonu görünmüyor.
Ve Batılı meslektaşlarımızın kendilerini tek temsilcileri olarak ilan ettikleri sözde medeni dünya, sanki tüm bu dehşet, neredeyse 4 milyon insanın maruz kaldığı soykırım, bunu fark etmemeyi tercih ediyor. var ve sadece bu insanlar 2014 yılında Ukrayna'da desteklenen Batı darbesi ile hemfikir olmadığı için, mağara ve agresif milliyetçilik ve neo-Nazizm yönünde devlet hareketinin rütbesine yükseltildi. Ve temel hakları için savaşıyorlar - kendi topraklarında yaşamak, kendi dillerini konuşmak, kültürlerini ve geleneklerini korumak.
Bu trajedi daha ne kadar devam edebilir? Buna daha ne kadar dayanabilirsin? Rusya, Ukrayna'nın toprak bütünlüğünü korumak için her şeyi yaptı, tüm bu yıllar boyunca, durumu çözmek için 12 Şubat 2015 tarihli Minsk Tedbir Paketini birleştiren BM Güvenlik Konseyi'nin 17 Şubat 2015 tarihli 2202 sayılı Kararının uygulanması için ısrarla ve sabırla savaştı. Donbas'ta.
Her şey boşuna. Başkanlar ve Rada milletvekilleri değişiyor, ancak Kiev'de iktidarı ele geçiren rejimin özü, saldırgan, milliyetçi karakteri değişmiyor. Tamamen ve tamamen 2014 darbesinin bir ürünüdür ve o zaman şiddet, kan, hukuksuzluk yoluna girenler, Donbass sorununa askerî çözümden başka bir çözüm tanımadılar ve tanımıyorlar.
Bu bağlamda, Donetsk Halk Cumhuriyeti'nin ve Lugansk Halk Cumhuriyeti'nin bağımsızlığını ve egemenliğini derhal tanımak için çok gecikmiş bir karar almayı gerekli görüyorum.
Rusya Federasyonu Federal Meclisinden bu kararı desteklemesini ve ardından her iki cumhuriyetle de Dostluk ve Karşılıklı Yardım Antlaşmasını onaylamasını rica ediyorum. Bu iki belge çok yakında hazırlanacak ve imzalanacak.
Ve Kiev'de iktidarı ele geçiren ve elinde tutanlardan, düşmanlıkların derhal durdurulmasını talep ediyoruz. Aksi takdirde, dökülen kanın olası devamı için tüm sorumluluk, tamamen Ukrayna topraklarında hüküm süren rejimin vicdanında olacaktır.
Bugün alınan kararları açıklarken, Rusya vatandaşlarının, ülkenin tüm yurtsever güçlerinin desteğine güveniyorum.
İlginiz için teşekkür ederim.


Kaynak: "Обращение Президента Российской Федерации". kremlin.ru. 21 Şubat 2020. 21 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Şubat 2020.
Bu çalışma bir çeviri olup özgün metinle çeviri metnin telif hakları ayrıdır. Telif hakları ile ilgili bilgiler için sağdaki "Genişlet" kısmına tıklayın.