Karalarda olduğu gibi okyanuslarda da nehirlerin var olduğunu bilmek belki sizleri şaşırtacaktır. Fakat bu bir gerçektir. Denizlerde, devamlı olarak hareket halinde çok büyük ölçüde şu kitleleri vardır. Bu kitleler kesinlikle belirli yönlerde hareket ederler. Denizleri ve okyanusları incelemekle görevli oseanograflar,bu hareketli kitleleri “akıntılar” diye tanımlarlar.
Söz konusu akıntıları oluşturan nedenleri kesinlikle bilen yoktur, Bu bakımdan çeşitli açıklamalar yapılmıştır. Açıklamalardan biri ayın çekim gücüyle ilgilidir. Ayın çekim gücü ısıya, Kuzey ve Güney Kutupları ile Ekvator’daki suyun ağırlığına göre değişim gösterir. Buna karşılık, eski denizciler bu akıntılara rüzgârların sebep olduğuna inanırlardı. Modern yöntemlerle çalışan oseanografi uzmanları, akıntıların belirli bir tek kuvvetin değil,birlikte etki gösteren çeşitli kuvvetlerin sonucu olduğu kanısındadırlar. Bu çeşitli etkenler arasında güneş, rüzgarlar, okyanus Kuzeyinden buharlaşan suyun miktarı,eriyen kutup buzu ve deniz dibinin çanaksal çevre çizgisi sayılmaktadır.
Okyanuslarda yaşayan yaratıklar kadar insanlar için de önem taşıyan okyanus akıntıları, modern oseanografl biliminin büyük bir titizlikle eğildiği konulardan biridir. Bu akıntılar olmasa Batı Avrupa Newfoundland kadar soğuk olabilirdi. Bunların yokluğu halinde belki de bütün tarih değişecekti. Leif Ericson’u Kuzey Amerika kıyılarına kadar götüren Labrador Akıntısıydı. Atlas Okyanusundaki Ekvatoral Akıntı, Portekizlilerin Brezilya’yı bulmalarında büyük bir etken olmuştur. Pasifik Okyanusunun akıntıları, Doğu Çin’in tropik sıcaklığının bir bölümünü Japonya’ya iletir. Amerika’nın batı sahillerini ısıtan, Kaliforniya‘ya ünlü iklimi kazandıran da bu akıntılardır.