2021-2022’nin geçen eğitim yılına göre daha da zorlu olacağını düşünen eğitimciler arasındaysanız bu bölüm tam size göre.
Deneyimlerinizi ve zorluklarınızı doğrulamak ve işleri daha iyi hale getirmek için güçsüz olduğunuzu hissettiğinizde bile size ileriye dönük bir yola işaret etmek istiyorum.
OLUP olumlu gelişmeler var ve bunun nedeni büyük ölçüde eğitimcilerin ihtiyaç duydukları şeyler hakkında konuşmaları ve yapacakları ve yapmayacakları konusunda sınırlar koyması. Yeterince eğitimci direndiğinde, momentum değişir ve sistemik bir değişim yaratırız.
Kolay cevaplarım veya sihirli mermi çözümlerim yok. Ama karşı karşıya olduğun şeyde yalnız olmadığını biliyorum ve bu da tek başına üstesinden gelmek zorunda olmadığın anlamına geliyor.
Aşağıdaki sesi dinleyin,
veya podcast uygulamanıza abone olun
Sponsorluğunda Her Öğretmen, Her Gün ve 40 Saat
Herkesin deneyimi farklıdır (ve iyi şeyler oluyor!)
Kısa bir sorumluluk reddi: Hepimiz çok farklı deneyimler yaşıyoruz. Bazı insanlar aslında bunun oldukça tipik bir yıl olduğunu düşünüyor: Öğrencileri ile tekrar yüz yüze olmaktan ve çalışmalarından keyif almaktan mutlular.
Okulların neye benzediğine dair tamamen distopik bir portre çizmeyi asla istemem ve umudunuzu yitirdiyseniz, lütfen bilin, düzenli olarak harika yöneticileri olan ve çalışmalarında oldukça iyi desteklendiğini hisseden öğretmenlerden haber alıyorum.
Şu anda bir öğretmen olarak halinden memnunsan, seni görüyorum ve kabul ediyorum.
Bu okul yılı birçok öğretmen için şimdiye kadar nasıl geçti?
Ancak bu blog yazısı ve podcast bölümü, “’Bu şimdiye kadarki en zor yılımız mı?” sorusuna cevabı olan insanlar içindir. aslında, “EVET, bu yıl geçen yıldan bile çok daha zor ve boğuluyorum.”
Bu soruya kişisel cevabınız evet ise, yalnız değilsiniz. Bu bölümde biraz bundan bahsetmek ve gördüğüm bazı genel kalıpları vurgulamak istedim. Sorunlara çok fazla batmak istemiyorum çünkü onları her gün yaşıyorsun ve onlar hakkında ayrıntılara ihtiyacın yok. Sadece onaylandığınızı ve görüldüğünüzü hissetmenizi istiyorum, çünkü ne zaman eğitimdeki sorunlardan bahsetsem, birden fazla insan bana şöyle cevap veriyor: bunun her yerde olduğundan haberi yoktu. Sadece benim olduğunu düşündüm, sadece benim okulum olduğunu düşündüm, sadece benim bölgem olduğunu düşündüm.
Bunların bireysel değil, sistemsel sorunlar olduğunu anladığımızda, çözümlere farklı bakarız.
Bence asıl sorun, öğretimin her zaman inanılmaz derecede zorlu olması ve eğitimcilerin pandemiden önce bile bitkin ve bunalmış olması ve ardından uzaktan öğrenmeye ve hibrit öğrenmeye geçiş ve güvenli bir şekilde yeniden açılma ile birlikte birçok değişiklik, aksama ve zorluk yaşanmasıdır. .
Geçen eğitim-öğretim yılının sonunda, çoğumuz Amerika Birleşik Devletleri’nde salgının en kötüsünün geride kaldığını düşündük ve sanırım birçok bölge, sanki bu yıl sanki bu yılmış gibi eğitim yılına hazırlanmaya başladı. normale dön”.
Tabii ki, bu şekilde oynamadı. Okullar yeniden açılırken başka bir büyük vaka dalgası daha yaşadık ve şu anda işler olumlu yönde ilerliyor olsa da, çocuklarımızın 2019’daki gibi olmadığı çok açık hale geldi.
Pek çok eğitimci ve öğrenci için, geçen okul yılı en azından bir lütuf ve esneklik mesajı ve belki de bazı durumlarda daha az sınav veya normal bir zaman çizelgesine daha az bağlılık mesajı verdi. Ve bu artık böyle görünmüyor.
Biraz daha çocuk merkezli ve daha az çılgın bir tempoya doğru ilerliyorduk ve daha çok sosyo-duygusal öğrenmeye (SEL) ve ilişki kurmaya odaklanıyorduk. Bütün bunlar öğretmenlerin istek öğrencilerle birlikte olmak. Ve şimdi bu sadece birçok okulda ertelenmekle kalmıyor, bazı yerlerde yasaklanıyor.
SEL’in ilerici eğitimcileri itibarsızlaştırmak ve eleştirel ırk teorisine neyin dahil edildiği konusunda tartışmalar yaratmak için koordineli bir çabaya bağlandığını gördük. Florida ve Teksas, empati öğretmek kadar zararsız bir şeyin tüm okulu ateş altına alabileceği eyaletlere sadece iki örnek.
(Bu arada, geçenlerde öğrencilere beyin yıkamakla veya eleştirel ırk teorisi öğretmekle suçlanırsanız ne yapacağınızla ilgili bir bölüm yaptım ve bu kış, şu anda neler olduğu hakkında biraz daha fazla anlamanıza yardımcı olacak bir bölümüm var. okul yönetim kurulu toplantıları ve müfredat açısından hangi değişikliklerin önerildiği.)
Ve elbette, COVID zorunlulukları, maskeler ve aşılar üzerindeki kültür savaşlarının ön saflarında yer alan okullarımız var.
Bazılarının zaten stresli, aşırı çalışan ve kaynakları yetersiz, son iki okul yılında eşiğine itilmiş bir eğitimci nüfusu var ve şimdi COVID’den etkilenen üçüncü yıldayız … ve yaz iyileşmek için yeterince uzun değildi ve travma ve yorgunluktan kurtulun. Pek çok öğretmen, zaten yanmış bir yıla başladı.
Bunun da ötesinde, eğitimcilerden tüm dünyaları alt üst olmuş çocukların ihtiyaçlarını karşılamaları bekleniyor ve bizim de onlara pandemi öncesi ile aynı hızda eğitim vermemiz bekleniyor. Pek çok öğrenci, eğitimcilerin desteklemediği ek öğrenme ve davranışsal zorluklarla karşılaştığında, eğitimcilerin “öğrenme kaybını telafi etmesi” beklenir.
Tüm bunlar, evrak işleri, standart testler ve öğretmenlerin uzun yıllardır uğraştığı diğer tüm şeyler gibi olağan stres faktörlerine ektir.
Personel eksikliğini ve doldurulmamış pozisyonlardan ve devamsız iş arkadaşlarından gevşek ve ekstra görevleri almak zorunda kalan öğretmenleri eklediğinizde?
Bu çok fazla.
Eğitimde ileriye giden cesur insanlara ihtiyacımız var
Bu okul yılının neden son derece zorlayıcı olduğuna dair kuş bakışı bakışım bu ve bence bu daha da zor çünkü şimdiye kadar daha iyi olacağını umuyorduk. Sanırım hepimiz merak ediyoruz, Sıradaki ne? İleriye giden yol nedir?
2020 baharında eğitimi yeniden tasavvur etmek ve çocuklara nasıl öğrettiğimizin geleceğini şekillendirme anının nasıl olduğu ve hala olduğu hakkında bir dizi bölüm yaptım, sadece her gün onlara gösterdiğimiz şekilde, sadece bu şeylerle. sınıflarımızda ve okullarımızda oluşturduğumuz politikalarla odaklanırız, bu arada onlarla ilişki kurar ve iletişim kurarız.
Günlük çalışmanız yeniden hayal etmektir. Hepimizi ezen bir sisteme rağmen öğrencilerinin karşısına en iyi bildiğin şekilde çıkıp doğru bildiğini merkeze almaya devam mı ediyorsun? Devrim budur. Direnç budur. Yeniden tasavvur budur.
Bu pandemiden bir şey öğrendiysek, o da tüm güce ve paraya sahip insanların kendilerine fayda sağlayacak şekilde bir sistemi yeniden tasavvur etmeyecekleridir. Değişim geliyor ve taban seviyesinde yönetiliyor.
Gördüğüm kadarıyla ileriye giden yol, cesur olmaya istekli insanlar tarafından yönetilecek. Şu anda ihtiyacımız olan şey bu: cesur öğretmenlere ihtiyacımız var, cesur okul liderlerine ihtiyacımız var, cesur yardımcı öğretmenlere ve kafeterya çalışanlarına ve koruyucu personele ve okullarımızın günlük işleyişi için çok önemli olan herkese ihtiyacımız var.
Ve sistemin her seviyesinden birçok eğitimcinin ayrıldığı veya ayrılmayı düşündüğü bir kırılma noktasına geldik.
Peki bu noktada kaybedecek neyimiz var? Alternatif uzaklaşıp gitmekse, neden sallanarak aşağı inmiyorsunuz? Neden sistemde bir iz bırakmıyorsunuz ve işleri daha iyiye doğru itmiyorsunuz?
Cesur öğretimden bahsettiğimde, izin yerine af dilemeyi kastediyorum.
Yani sessizce yıkıcı olmak.
Statükoyu sorgulamak ve herkesin iş yükünü basitleştiren beyin fırtınası alternatiflerini kastediyorum.
Cesur öğretimden bahsettiğimde, yanlış olanı yapmanız için baskı altında olduğunuzda bile çocuklar için doğru olanı yapmayı kastediyorum.
Yani “Ben sadece emirlere uyuyordum” bahanesinin arkasına saklanmamak.
Cesur öğretim diyor ki, “Bunun benimle işi bitiyor. Bunları bu şekilde yapmamın beklendiğini biliyorum ama bu beni kıracak ve öğrencilerime hizmet etmeyecek, bu yüzden doğru olanı yapacağım.”
Cesur, otantik öğretim, ruhu ezen bir mesleğe uymanın alternatifidir
Elbette, burada önerdiğim şeyin bir riski var. Bazı seçenekler yazılmanıza, işinizi kaybetmenize veya sertifikanızı kaybetmenize neden olabilir.
Ama yine, alternatif nedir? İlk etapta neden bu alana girdiğinize uygun olmayan işler yaparak tamamen moralini bozmak mı? Kendini tamamen yakmak ve mesleği bırakmak mı?
Her şeyi geri itemezsiniz, ancak bu yüzden bireysel sorunlardan ziyade sistemsel ve kurumsal sorunlarla uğraştığımızı en başta belirttim. Yorgunluğunuz ve bunalmışlığınız bir sen sorun, bu bir sorun okula endemik. Ve bu, tek başınıza geri çekilmeniz veya tek başınıza daha iyi bir yol hayal etmeniz gerekmediği anlamına gelir.
Bu, eğitimcilerin, özellikle de cesur eğitimcilerin yerel topluluklarında, sendikalarıyla (eğer eyaletinizde henüz yok edilmediyse), sosyal medya aracılığıyla oluşturulan çevrimiçi ağlarınız ve topluluklarınızla bir araya gelme ve birlikte beyin fırtınası yapma zamanıdır. . Başarı hikayelerini paylaşın. Neyin işe yaradığını paylaşın.
Olan birçok parlak nokta var. mesela ben duyuyorum Virginia’da öğretmenlere ruh sağlığı için bütün bir hafta izin veren bir okul bölgesi. Wisconsin’deki başka bir bölge, öğretmenlerin mesleki gelişimden daha fazla dinlenmeye ihtiyaçları olduğunu söyleyerek, bir PD gününün yerine bir gün izin aldı.
İçinde 40 Saat Liderlik programı Benim yürüttüğüm, öğretmen beklentilerini azaltan, evrak yükümlülüklerini basitleştiren ve toplantıları düzene sokan müdürlerimiz var.
Bu olumlu gelişmeler büyük ölçüde, eğitimcilerin ihtiyaç duydukları şeyler hakkında konuşmaları ve yapacakları ve yapmayacakları konusunda sınırlar koymaları nedeniyle gerçekleşiyor. Yeterince eğitimci direndiğinde, momentum değişir ve sistemik bir değişim yaratırız.
Günlük çalışmalarınız eğitimin geleceğini şekillendiriyor
Pek çok eğitimcinin şu anda bir kırılma noktasında olduğu yadsınamaz ve toplu olarak bu, mesleğimiz için bir geçiş noktasıdır diye düşünüyorum.
2019’da okulu yaptığımız yola geri dönüş yok ve açıkçası, hem öğrencilerin hem de öğretmenlerin pandemi öncesi stres seviyeleri göz önüne alındığında, bu zaten bir hedef değil.
Hiçbirimiz okulun geleceğinin nasıl olacağını kesin olarak bilmiyoruz. Ama sizi pozisyonunuzu, sesinizi ve uzmanlığınızı onu şekillendirmek için kullanmaya teşvik ediyorum. Bu çalışmanın çoğu, öğrencilerle nasıl göründüğünüzdür.
Bölge size ne söylerse söylesin, öğrencilerinizi sıkı teslim tarihleri ve gerçekçi olmayan beklentilerle strese sokmayı reddediyor.
Yapılması gereken her şeyin baskısını içselleştirmeyi reddediyor ve bunun yerine öncelik veriyor, böylece dikkatiniz çocuklar için en büyük farkı yaratan şeylere gidiyor.
Bir şeyi yapmanın daha basit veya daha kolay bir yolu olduğunu bildiğinizde konuşmaktır.
Alternatif sürdürülebilir olmadığı için bazı şeyleri yapılmamış veya kısmen yapılmış bırakmak sorun değil.
Günlük işleriniz, sizi ve öğrencilerinizi ezen bir sisteme karşı direniştir. Cesur öğretmenlere ihtiyacımız var. Doğru olan için ayağa kalkın. Kitabımda yazdığım gibi, en önemli şeye odaklanma ve daha az şeyi daha iyi yapma cesaretini geliştirebilirsiniz.
Şu anda eğitimcilerden beklentiler aşırıya kaçmış durumda ve bu rollerde daha az kişinin olması, kalan insanlara daha büyük bir yük bindirdi. Ancak sistem için kendinizi feda etmenize gerek yok. Sistem içinde görünme şekliniz onu değiştirebilir.
Diğer eğitimcilerle işbirliği yapmak, daha da büyük bir etkiye sahip olmanızı sağlar. Birbirinize tutunun ve birbirinizin arkasını kollayın. Öğretmenin gerçekte nasıl bir şey olduğu hakkında hiçbir fikri olmayan küçük bir azınlığın bu mesleğin geleceğini belirlemesine izin vermeyin.
Siz uzmansınız ve uzmanlığınız önemlidir. Deneyiminiz önemli. Okul sistemindeki çocukların ne kadar önemli olduğunu çalışarak kazandığınız bilgi ve bilgelik çok ama çok değerlidir.
Bu, eğitim kariyerinizin en zorlu okul yılı olabilir. Teşvik olun. Cesur ol.
Tüm bölümler için blog gönderilerine/transkriptlerine bakın
Kaynak : https://thecornerstoneforteachers.com/truth-for-teachers-podcast/is-this-our-toughest-school-year-yet/