Alüminyumun kısa tarihçesi
1750’de Alman kimyager Andreas Marggraf, kükürt içermeyen şapın yeni bir formunu üreten bir teknik buldu. Bu madde bugün alüminyum oksit (Al2O3) olarak bilinen alümina olarak adlandırılmıştır. Zamanın en çağdaş kimyagerleri, alüminanın önceden bilinmeyen bir metalin ‘toprak’ olduğuna inandılar. Alüminyum metal, 1825 yılında Danimarkalı kimyager Hans Christian Ørsted (Oersted) tarafından izole edildi. Alman kimyager Friedrich Wöhler Ørsted’in tekniğini üretmek için başarısız oldu ve iki yıl sonra metalik alüminyum da üreten alternatif bir yöntem buldu.
Alüminyum bileşikleri eski Mısırlılar tarafından boyalar, kozmetikler ve ilaçlar olarak kullanılıyordu, ancak beş yüz yıl sonraya kadar insanlar saf metalik alüminyumun kokusunu keşfettiler. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, alüminyum eritme işlemi önemli miktarda elektrik gerektirdiğinden alüminyum metal üretme yöntemlerinin geliştirilmesi 19. yüzyılda elektrik gelişi ile çakıştı. Alüminyum üretiminde büyük bir gelişme, 1886’da Charles Martin Hall tarafından elektrolitik indirgeme kullanılarak üretilebileceğini keşfettiğinde ortaya çıktı.
Alüminyum (potasyum alüminyum sülfat-KAl (SO4) 2) antik çağlardan beri kullanılmaktadır. Tabaklama, boyama ve küçük kanamayı durdurmak için bir yardımcı olarak ve hatta kabartma tozunda bile kullanılan bir madde olarak kullanılmıştır.
Üretim teknikleri büyük ölüde değişmemesine rağmen, önemli ölçüde daha verimli hale gelmiştir. Son 100 yılda bir alüminyum birimi üretmek için tüketilen enerji miktarı% 70 oranında azaldı.
Alüminyum ismini nereden alır
Alüminyum adını şap’dan alır. Şap için Latince adı ‘alumen’ acı tuz anlamındadır.