Yıllar boyunca ve daha geçen hafta bahsettiğim gibi, ben iyi bir toplu taşıma hayranıyım. Buradaki anahtar kelime “iyi”.
Pazar günü, TW ve ben Mets’in ana sahası Citi Field’ı beyzbol maçlarını gördüğümüz stadyumlar listesine eklemeye karar verdik.* Geçen yıl Pirates’i PNC Bank Park’ın güzel bir manzarası olan Pittsburgh’da gördük. şehir. Bu yazın başlarında Pirates’in Chicago’daki Wrigley Field’da (ve bir El istasyonunun yakınında) büyüleyici olan Cubs’ı oynadığını gördük. Bu hafta sonu Korsanlar Mets oynuyordu ve ben hiç Mets iç saha maçına gitmemiştim, bu yüzden bir şans verdik.
Bilgin olsun, bu Korsanlar hakkında değil; Onlar hakkında şu ya da bu şekilde güçlü hislerimiz yok. Sadece görünmeye ve kaybetmeye devam ediyorlar. (Pazar günü, etkileyici bir dört hata yaptılar.) Onlar beyzbolun Harold Stassen’ı.
Freehold, NJ’de yaşıyoruz Queens, NY’de The Mets play New York, ülkedeki en gelişmiş toplu taşımaya sahiptir. Ne kadar zor olabilir ki?
Ah. Oyun 1:40’ta başladı ve saat 5’te biraz sonra bitti. Saat 10:00’dan kısa bir süre sonra evden çıktık ve 8:30 gibi eve geldik.
Bir daha asla.
Adil olmak gerekirse, günün çoğu eğlenceliydi. Hava harikaydı, Mets kazandı ve Jersey Shore’un resmi yemeklerinden biri olarak düşündüğüm ızgara İtalyan sosisi ve rulo üzerinde yeşil biber hakkında hiçbir şikayetim olmadı. (Diğeri ise devasa, parıldayan disket pizza dilimleri – peçeteler şeffaflaşana kadar lekelediğiniz türden.) Marşı şarkıcısı sözleri ağzından kaçırdı ama savunması zor bir şarkı. Oyun başlamadan önce bir grup çocuk çeşitli pozisyonlarda sahaya çıktı; Oyuncular dışarı çıktıklarında, ilgili pozisyonlarda çocuklarla buluşup, onlara toplar imzaladılar ve biraz sohbet ettiler. Oyuncular rol model olmaya çalışıyordu. Büyüleyici olduğunu düşündüm.
Tüm “rol modeli” olayı, ilkinin sonunda, Korsanlar sürahi bir Met vuruşuna çarptığında ve her iki sıra da bir kavga beklentisiyle temizlendiğinde biraz daha karmaşıklaştı. Şans eseri kimse kimseyi yumruklamadı. Daha önceki çocuklar, kişilerarası bir anlaşmazlığı büyük grup şiddeti yoluyla çözmek üzere olan yetişkin erkeklerin alanını fark ettiler mi, bilmiyorum. “Neden Arkadaş Olamayız?”ı çalan müzik yönetmenine teşekkürler. Scrum dağıldıkça.
Profesyonel ipucu: görünüşe göre, stadyum satıcıları artık nakit para almıyor. Hepsi kart. Stadyumun dışındaki resmi olmayan bir şişe su satıcısının üzerinde “VENMO” yazan karton bir tabela vardı. Gri pazar bile elektronik hale geldi.
Ah, ama ulaşım…
Buradan oraya gitmek, bir tren istasyonuna (Metropark) yarım saatlik bir yolculuk, ardından Penn Station NYC’ye giden bir NJ Transit treni ve ardından Citi Field’a giden bir Long Island Demiryolu treni içeriyordu. Geri dönmek de aynı şeyi içeriyordu, ayrıca Penn İstasyonu’nda engelli bir trenin arkasında otuz dakikalık bir gecikme ve Metropark’ta birisinin kapıya varmadan önce biletin ön ödemesini yapma fikrini işleyemediği bir başka gecikme.
Bu gecikmeler, toplu taşımaya güveniyorlarsa, birçok topluluk kolej öğrencisinin günlük olarak karşılaştıkları gecikmelere kabaca eşdeğerdir. Bir gün beni o stadyumdan süresiz olarak kovmak için yeterliydi. Öğrencilerden her seferinde aylarca buna tahammül etmelerini ve öğrenmek için iyi bir zihinsel alanda olmalarını istiyoruz. Bu mantıksız bir soru.
Çözüm, “her şey için arabalar” olamaz! Arabalar, sigorta gibi, gaz da pahalıdır. Ve onları karşılayabilen insanlar için bile trafik ve park yeri gerçek sorunlar olabilir. Ve bu kirlilik, onarımlar ve çamurluk bükücülerden bahsetmeden. Aslında ihtiyacımız olan şey, halka layık toplu taşıma. Evet, pahalıdır, ancak makul ulaşım eksikliği nedeniyle tıkanıklık ve fırsatlar da kaybedilir.
Bu tür bir transit atlama günü, beni bir stadyuma karşı döndürmek için yeterliydi. Yıllarca bu tür bir transit geçişi kimseden istemek adil değil. Daha iyisini yapabiliriz. Korsanlar gibi.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/confessions-community-college-dean/mass-transit-blues