Gönderen: SHELLEY B. BOŞ
Ethan Gutmann, “The Slaughter” (Prometheus, 2014) ve “Losing the New China” (Encounter, 2004) kitaplarının yazarıdır. Wall Street Journal Asia, Investor's Business Daily, Weekly Standard, National Review ve World Affairs Journal gibi yayınlar için Çin meseleleri üzerine geniş çapta yazılar yazdı ve Amerika Birleşik Devletleri Kongresi, Merkezi İstihbarat Teşkilatı'na tanıklık ve brifingler verdi. Avrupa Parlamentosu, Cenevre'deki Uluslararası İnsan Hakları Derneği, Birleşmiş Milletler ve Ottawa, Canberra, Dublin, Edinburgh ve Londra parlamentoları. Brookings Enstitüsü'nde eski bir dış politika analisti olan Gutmann, PBS, CNN, BBC ve CNBC'de yer aldı.
SBB: Günaydın Ethan ve yeni kitabınız “The Slaughter” için tebrikler. İnsanlar ellerine nereden ulaşabilirler?
Gutmann: Teşekkürler Shelley. Ciltli kapak için Amazon, Barnes & Noble veya Random House web sitelerine gidin. Burada, Londra'daki büyük kitapçıların çoğunda bir ya da iki kopya var gibi görünüyor. Tabii ki, hemen başlamak için can atıyorsanız fazladan bir dolar ödeyebilirsiniz - Shelley'ye sormayın, bana da mantıksız geliyor - ve elektronik baskıyı bir dakika içinde indirebilirsiniz. Almanca baskısı bir veya iki ay içinde yayınlanacak. Sanırım yıl sonuna kadar bir Çince, bir Çekçe ve hatta muhtemelen bir İngilizce sesli baskı göreceğiz.
SBB: Elektronik baskıyı okumak herhangi bir fark yaratır mı? Bu soruyu daha geniş bir şekilde ifade etmeme izin verin: Çin'deki bu özellikle endişe verici hükümet organı toplama konusunda, dijital okuyucular ve İnternet basını ile dijital olmayan okuyucular ve geleneksel basın arasında ne gibi farklılıklar görüyorsunuz?
Gutmann: Elektronik kitap tutmanın önemli ölçüde daha düşük olduğunu gösteren en az bir çalışma gördüm - ve bu benim kendi deneyimimle örtüşüyor -. Bu, elektronik bir cihazda kitap okumanın zaman kaybı olduğu anlamına gelmez. Bu, gözden kaçırdığınız anlamına gelir. Kesinlikle yaparım. Ve eğer bir bilgisayarda okuyorsanız, tüm çevrimiçi dünya: arkadaşlar, eğlence, seks, haberler, sadece bir tık uzağınızda. Bu son nokta, daha büyük sorunuzla ilgilidir. Giderek artan bir şekilde, çoğu haber makalesi web için yazılıyor - özellikle anında tatminin yakın olduğu bir alan için tasarlandı. Çin'de zorla organ toplama hakkında web tabanlı makaleler istisna değildir. Aktivizm (araştırma, telefon görüşmeleri, gösteriler vb.) bile sosyal medyada dramatik İnternet memeleri paylaşmakla değiştiriliyor. Hey, bir sonraki adam kadar bir insan hakları kahramanı olarak sunulmaktan hoşlanıyorum - ama bir memede fazla bir şey söyleyemezsiniz. Masum insanların organları için hasat edildiğini iddia eden bir laf kalabalığı. Kanıt kullanmaz. Derin bir seviyede ikna etmez. Bunun için zaman yok.
Böyle bir dünyada “Katliam” bir tılsımdan, bir kalıntıdan, bir yerlerde kanıt olduğunu ve işkence gören ve öldürülen gerçek insanlar olduğunu gösteren bir destekten başka bir şey olmaz. Gerçekten var. Ancak bu insanlar sadece meçhul kurbanlar değildi. İsimleri, aileleri ve kişilikleri vardı. Web'de bu memleri yayan, özünde iyi kalpli Batılı bireylerin çoğunluğunun, bu isimlerin ne olabileceği hakkında bir fikri olduğunu düşünüyor musunuz? Kitabımda kurbanları gerçek ve ilginç kılmaya çalıştım - aslında kitabı bu yüzden yazdım - ama birçok insan okumak için yeterince yavaşlamıyor. İnternet için yazan gazeteciler bunu ustaca kullanıyorlar. Bu nedenle Çin'in zorla organ toplama konusundaki genel bilgi düzeyi pek ilerlemiyor; basın önceki bulgulara dayanmaz. Bunun yerine yepyeni bir şey—İngiliz kadınlar, idam mahkûmlarından alınan kolajen içeren yüz kremi kullanıyor! “Kanlı Hasat” raporu, Falun Gong'un öldürüldüğünü söylüyor! Tanrım, Çinliler aniden mahkumları toplamayı bırakacaklarını açıkladılar! Bu açıklamaların tümü daha önce rapor edildi. Defalarca. Ve yine de rapor edilecek gerçek haberler var; Bu konuyu araştıran bizler – Kilgour ve Matas, Epoch Times, WOIPFG [Dünya Falun Gong Zulmünü Araştırma Örgütü], DAFOH [Zorla Organ Toplamaya Karşı Doktorlar] – yıllar içinde Çin organ toplama anlayışımızda büyük ilerlemeler kaydettik. Her zaman yeni bir şeyler vardır.
SBB: “Yıllardır” dediniz. Kaç tane? Belki de bu, yakın zamanda vefat eden bir meslektaşınız hakkında düşüncelerinizi ve anılarınızı paylaşmanızı istemek için iyi bir nokta: gazeteci Danny Schechter.
Gutmann: Hasat araştırması 2006'da başladı. Biraz daha geriye gidelim. Danny Schechter, Çin'deki ilk projelerimde bir arkadaş ve bir "ortak komplocu"ydu. Aslında, DC'deki ilk gösteri olan Falun Gong hakkında şimdiye kadar yaptığım ilk video raporlaması, 1999 yılının Ağustos ayında Danny ile ortaklaşa yapıldı. Politik olarak yatak arkadaşı olabilirdik, ancak Danny, Batılı bir kitabın ilk yazarı olarak Falun Gong'un bastırılması hakkında kapsamlı bir kitap, mızrağını her zaman diğer solcuların basmaktan korktukları yerlere sapladı. Ve 2000 yılında, Falun Gong üzerindeki mevcut baskının pekala "tarihin en unutulmaz kabuslarından bazılarıyla karşılaştırılabilir bir trajediye tırmanabileceğini" tahmin etti. Ne kadar ileri görüşlü. O adamı asla unutmayacağım.
SBB: Çin'de devlet destekli organ toplamanın devam eden insani felaketi göz önüne alındığında, dijital okuryazarlık ve multimedya iletişiminin haberlerle uğraşma biçimimizi nasıl değiştirdiğini düşünüyorsunuz?
Gutmann: Bu bir paradoks ama ilgisizlik aslında artıyor.
SBB: Yani artık daha fazla iletişim kapsamımız var, ancak daha az kamuoyu tepkisi mi var? Daha az insan bilgiyle gerçekten boğuşuyor mu? Bilginin büyük hacmi anlamını eziyor mu?
Gutmann: Evet, küresel vahşet hacminin -ve IŞİD örneğinde, çocukların dahil olduğu sevgiyle fotoğraflanan infazların açık doğasının- duyuları alt etmesi anlamında evet. Örneğin, IŞİD'in organ topladığını yeni öğrendik. Tabii ki Çin askeri hastanelerinde toplanan masumların sayısıyla kıyaslanamaz, ancak bunu az önce bir adamın canlı canlı yakıldığını gösteren bir videoyu izleyen birine söylemeyi deneyin! Birbirine bağlı dünyamızda, organ toplama durumunda, kötülük de bir virüs gibi hızla yayılır. Onunla savaşıyoruz ama bedelini merhamet yorgunluğu içinde ödüyoruz. Paradoks, Çin söz konusu olduğunda, bilgi bolluğu olmamasıdır. Yararlı bilgi hacmi gerçekten çok küçük. Bu yüzden her bir mültecinin hikayesi, her gerçek, çok değerlidir.
SBB: Çin'de hükümet artık su musluğu gibi iletişimi ve haberleri kapatma yeteneğine sahip. “Altın Kalkan” ve Cisco Sistemleri gibi konularda hükümet komitelerinin önüne çıktınız ve bunların “çevrimiçi sohbet hizmetlerini ve postayı izleme, IP'leri ve kişinin önceki tüm iletişimlerini tanımlama ve ardından kilitlenebilme yeteneklerinden bahsettiniz. kişinin bulunduğu yer… Ardından da tutuklama yapılıyor.”
Gutmann: Çin'deki gerçek bu, evet. Batı'da internet, hepimizin bir tanrı gibi birbirimize bağlı olduğumuz, her şeyi gördüğümüze dair bir yanılsama yaratıyor. Çin'den bir Facebook arkadaşımız var ve Çin'i bildiğimizi düşünüyoruz. Çin'i tanımıyoruz ve onlar da bilmiyor; Çin'de özenle inşa edilmiş bir hücrede yaşıyorlar. Big Brother Internet'in gerçek anlamı budur. Ve bu otoriter şablonun Çin'in ve Assange veya Snowden'in Batı'ya yönelik uyarılarının ötesine geçen bir geleceği var. Batılı şirketler pek çok durumda yolculuğa çıkmış olabilir, ancak inşa edilmesine yardımcı oldukları şey, NSA'nın şimdiye kadar yarattığı her şeyden çok daha akıllı ve tehlikeliydi. Önümüzdeki hafta Epoch Times'da Ethan Gutmann ile röportajın II. Kısmını okuyun. Bir sonraki sütunda, 1.5-1915 yılları arasında Türkiye Cumhuriyeti'nde öldürülen 1918 milyon Ermeni erkek, kadın ve çocuğun tanınmayan Soykırımı olan Ermeni Soykırımı da yer alacak.
Kaynak: DÖNEM ZAMANLARI