İki kez bu hafta hakkında bir yazı yazmaya başladım Gözetleme kulesi çalışma (w12 6/15 s. 20 "Yehova'nın Hizmetini Neden Önce Koymalı?") ve iki kez yazdıklarımı çöpe atmaya karar verdim. Bunun gibi bir makale üzerine yorumcu yazısı yazmanın sorunu, Yehova'ya karşı gayretli gibi görünmeden yapmanın zor olmasıdır. Sonunda, tabiri caizse kalem yazı yazmak için beni motive eden şey, biri bir arkadaştan, diğeri yakın bir akrabadan gelen iki ayrı e-postanın yanı sıra kendi toplantımızda yapılan yorumlardı. E-postalardan, böyle bir makalenin güçlü suçluluk duyguları uyandırdığı açıktır. Bu bireyler Tanrı'ya hizmet etmek için iyi bir iş çıkarıyorlar. Burada marjinal Hıristiyanlardan bahsetmiyoruz. Aslında bu e-postalar, kendilerini başkalarıyla karşılaştıran ve kendilerini yetersiz ve değersiz hisseden arkadaş ve aileden gelen uzun bir suçluluk duygusuyla dolu yazının sadece en son iki temsilidir. Sevgiyi ve güzel işleri motive etmeyi amaçlayan kongre bölümleri ve basılı makaleler neden böyle bir suçluluk duygusu uyandırsın? İyi niyetli erkek ve kız kardeşlerin bunun gibi makaleleri incelerken kötü düşünülmüş yorumlar yapmaları duruma yardımcı olmuyor. Tanrı'ya hizmet, genellikle iyi bir planlama ve özveri meselesine indirgenir. Öyle görünüyor ki, Tanrı'yı memnun etmek ve sonsuz yaşama kavuşmak için tek yapması gereken, yoksullar gibi yaşamak ve ayda 70 saatini vaaz etme işine adamaktır. Kurtuluş için fiili bir formül.
Bu elbette yeni bir şey değil. Birinin kişisel görüşünü bir başkasının yaşam akışına dayatması çok eski bir sorundur. Çok iyi tanıdığım bir kız kardeş, gençliğinde öncülüğe başladı çünkü bölge kongre programındaki konuşmacı, birinin öncülük edip edememesinin Armageddon'da hayatta kalmayı bekleyip bekleyemeyeceğinin sorgulanabileceğini söyledi. Bunu yaptı ve sağlığı pes etti ve bu yüzden öncülük etmeyi bıraktı ve Yehova'nın neden ibadet platformunda gerçek canlı, başarılı öncülerle yaptığı harika röportajlarda söylediği gibi dualarına cevap vermediğini merak etti.
Yehova dualarını yanıtlamış olabilir. Ama cevap hayırdı. Evet! Öncü olmaya hayır. Elbette az önce çalıştığımız gibi bir makale karşısında böyle bir şey önermek dehşet ifadelerini ortaya çıkaracaktır. Bu özel kız kardeş bir daha asla öncülük etmedi. Oysa bugüne kadar 40'tan fazla kişinin vaftiz edilmesine yardım etti. Bu resmin nesi var? Sorun şu ki, bu tür bir makale, makaledeki her noktaya yönelik coşkulu destekten daha azının sadakatsizlik olarak karşımıza çıktığı göz önüne alındığında, "çok fazla haklı" olan herkese davullarını düzeltmekten çok az korkarak vurma fırsatı vermesidir. sözde sadık kölenin liderliğine.
Her fırsatta öncü ve öncü ruhu teşvik etmemiz gerekiyor. Kişi coşkulu destekten daha azını vermeyi başaramazsa veya elini kaldırıp “Hepsi iyi ve güzel, ama…” demesi durumunda, olumsuz bir etki veya daha kötü bir şekilde markalanma tehlikesi vardır.
Bu nedenle, bir muhalif olarak damgalanma riski altında, terazileri biraz dengelememize izin verin veya en azından denemeye çalışın.
Makale, 1. paragraftan şu önermeyle başlıyor: “Yehova, hayatımın her alanında Üstadım olmanı istiyorum. Ben senin hizmetçinim. Zamanımı nasıl geçirmem gerektiğini, önceliklerimin ne olması gerektiğini ve kaynaklarımı ve yeteneklerimi nasıl kullanmam gerektiğini belirlemenizi istiyorum. "
Tamam, bunun esasen doğru olduğunu kabul edelim. Ne de olsa Yehova bizden İbrahim'e yaptığı gibi ilk oğlumuzu kurban etmemizi isterse, bunu yapmaya istekli olmalıyız. Bu ifadenin sorunu, makale boyunca Yehova'nın her birimizin zamanımızı nasıl geçirmemizi istediğini, her birimizin hangi önceliklere sahip olmamızı istediğini ve kaynaklarımızı ve yeteneklerimizi nasıl kullanmamızı istediğini öğrettiğimizi varsaymamızdır. Nuh, Musa, Yeremya ve elçi Pavlus gibi örnekleri aktardığımızı düşünün. Bu adamlardan her biri Yehova'nın zamanını nasıl geçirmesini, önceliklerini belirlemesini ve kaynaklarını ve yeteneklerini kullanmasını tam olarak biliyordu. Nasıl yani? Çünkü Yehova her biriyle doğrudan konuştu. Onlara açıkça ne yapmalarını istediğini söyledi. Geri kalanımıza gelince, bize ilkeleri verir ve bizden bize nasıl uyguladıklarını çözmemizi bekler.
Bu noktada, markalaşma demirini ısıtıyorsanız, şunu söylememe izin verin: Ben öncülükten vazgeçmiyorum. Demek istediğim, koşullar izin verdiği sürece herkesin öncülük etmesi gerektiği fikri bana Mukaddes Kitabın söyledikleriyle tutarsız görünüyor. Ve "koşullar elveriyorsa" ne anlama geliyor? Acımasız davranmaya istekliysek, hemen hemen herkes öncülüğe izin verecek şekilde koşullarını değiştiremez mi?
Her şeyden önce, İncil öncülük hakkında hiçbir şey söylemiyor; ne de Mukaddes Kitapta, her ay duyuru işine keyfi sayıda saatin ayrıldığı fikrini destekleyen herhangi bir şey yok mu? Tanrı tarafından değil insanlar tarafından belirlenen bir sayı, bir şekilde kişinin Yehova'yı ilk sıraya koymasını sağlıyor mu? (Aylık gereksinim 120'de başladı, sonra 100'e düştü, sonra 83'e düştü ve nihayet şimdi 70'e oturdu - orijinal sayının neredeyse yarısı.) Öncülüğün günümüzde duyuru işini genişletmeye yardımcı olduğuna itiraz etmiyoruz. Yehova'nın yeryüzü teşkilatında yeri vardır. Birçok hizmet rolümüz var. Bazıları İncil'de tanımlanmıştır. Çoğu, günümüz yönetimi tarafından alınan kararların sonucudur. Ancak, öncülük de dahil olmak üzere bu rollerden herhangi birini yerine getirmenin Tanrı'ya adanmışlığımızı yerine getirdiğimizi gösterdiğini ileri sürmek yanıltıcı bir aşırı basitleştirme gibi görünüyor. Aynı şekilde, bu rollerden birinden bir yaşam tarzı oluşturmayı seçmemek, otomatik olarak Tanrı'ya adanmışlığımızı yerine getirmekte başarısız olduğumuz anlamına gelmez.
İncil, ruhlu olmaktan bahseder. Ancak, Tanrı'ya olan bağlılığını nasıl göstereceğini kişiye bırakır. Belirli bir hizmet türünü aşırı mı vurguluyoruz? Bu konuşma ve makalelerin ardından pek çok kişinin cesaretinin kırılması gerçeği, belki de öyle olduğumuzu düşündürür. Yehova, kavmine sevgiyle hükmeder. Suçluluk duygusuyla motive etmez. Kendimizi suçlu hissettiğimiz için hizmet edilmek istemiyor. Onu sevdiğimiz için hizmet etmemizi istiyor. Hizmetimize ihtiyacı yok ama aşkımızı istiyor.
Paul'un Korintliler'e ne söylediğine bakın:
(1 Korintliler 12: 28-30). . Ve Tanrı cemaatte ilgili kişileri, önce elçiler koydu; ikincisi, peygamberler; üçüncü, öğretmenler; sonra güçlü işler; sonra şifa armağanları; yardımcı hizmetler, yönetme yetenekleri, farklı diller. 29 Hepsi elçi değil, değil mi? Hepsi peygamber değil, değil mi? Hepsi öğretmen değil, değil mi? Hepsi güçlü işler yapmıyor, değil mi? 30 Hepsinin şifa verme yeteneği yoktur, değil mi? Hepsi dilde konuşmuyor, değil mi? Hepsi çevirmen değil, değil mi?
Şimdi Peter'ın söyleyeceklerini faktör:
(1 Petrus 4:10). . Her birinin bir hediye aldığı oranda, kullan onu Birbirlerine, Tanrı'nın haksız iyiliğinin çeşitli görevleriyle ifade edilen iyi kaleleri olarak bakarken.
Hepsi elçi değilse; hepsi peygamber değilse; hepsi öğretmen değilse; sonra herkesin öncü olmadığı sonucu çıkar. Paul kişisel seçimlerden bahsetmiyor. Hepsinin elçi olmadığını söylemiyor çünkü bazılarının ulaşma inancı veya bağlılığı yok. Bağlamdan, Tanrı'nın kendisine verdiği armağan nedeniyle her birinin kendisi olduğunu söylediği açıktır. Peter'ın argümana eklediği şeye dayanan gerçek günah, birinin hediyesini başkalarına hizmet etmek için kullanmamasıdır.
Öyleyse, hem Paul hem de Petrus'un sözlerini akılda tutarak çalışmamızın açılış paragrafında söylediklerimize bakalım. Yehova'nın bize zamanımızı, yeteneklerimizi ve kaynaklarımızı nasıl kullanmamızı istediğini söylediği doğrudur. Bize hediyeler verdi. Günümüzde bu hediyeler, bireysel yeteneklerimiz, kaynaklarımız ve yeteneklerimiz şeklini alır. Birinci yüzyıldaki tüm Hıristiyanların elçi, peygamber veya öğretmen olmasını istediği kadar hepimizin öncü olmamızı da istemiyor. Onun istediği şey, her birimize verdiği hediyeleri elimizden gelen en iyi şekilde kullanmamız ve Krallığın çıkarlarını hayatlarımızda ilk sıraya koymamızdır. Bunun anlamı, her birimizin kendimiz için çözmesi gereken bir şeydir. (… Korku ve titreyerek kendi kurtuluşunuzu çözmeye devam edin… ”- Filipililer 2:12)
Duyuru işinde hepimizin olabildiğince aktif olması gerektiği doğrudur. Bazılarımızın vaaz verme yeteneği var. Diğerleri bunu bir gereklilik olduğu için yapar, ancak yetenekleri veya yetenekleri başka yerdedir. Birinci yüzyılda hepsi öğretmendi, hepsi öğretildi; hepsi şifa yeteneğine sahip değildi, ama hepsi ihtiyacı olanlara hizmet ediyordu.
Kardeşlerimizi suçlu hissettirmemeliyiz çünkü onlar öncü bir kariyer yapmamayı seçiyorlar. Bu nereden geliyor? İncil'de bunun bir temeli var mı? Yunanca Kutsal Yazılarda Tanrı'nın kutsal Sözünü okuduğunuzda kendinizi suçlu hissediyor musunuz? Muhtemelen Kutsal Yazıları okuduktan sonra daha fazlasını yapmaya motive olacaksınız, ancak bu, suçluluktan değil, sevgiden doğan bir motivasyon olacaktır. Pavlus'un zamanının Hıristiyan cemaatlerine yazdığı birçok yazılarında, kapı kapı dolaşarak duyuru işine daha fazla saat ayırmak için nerede öğütler bulabiliriz? Bütün kardeşleri misyoner, havariler, tam zamanlı müjdeciler olmalarını mı övüyor? O, Hıristiyanları ellerinden gelenin en iyisini yapmaya teşvik ediyor, ancak ayrıntılar, çalışmak için bireye bırakılıyor. Pavlus'un yazılarından, herhangi bir kasaba veya şehirdeki birinci yüzyıl Hıristiyanlarının bir kesitinin bugün göreceğimize benzer olduğu açıktır; bazıları vaaz etme işinde son derece gayretliyken, diğerleri daha azdı, ancak diğerlerinde daha çok hizmet vermiştir. yollar. Aynı kişiler, göklerde Mesih ile hüküm sürme umudunu paylaştılar.
Bu makaleleri, her zaman daha fazla hizmete ulaşma çabası güdüsünü kaybetmeden suçluluk duygusunu en aza indirecek şekilde yazamaz mıyız? Suçluluktan çok sevgi yoluyla güzel işlere teşvik edemez miyiz? Bu araçlar Yehova'nın teşkilatının sonunu haklı çıkarmaz. Sevgi tek motivasyon kaynağımız olmalı.