Birde 'cnm' nedir? Yani o kadar üşeniyorum ki cümleyi bile tamamlayamıyorum, ya da yazdığımı 2. kere okumuyorum cnm. Bir ara e-card'lar vardı, bir açardık 5-6 müzükli kart, hoppidi hoppidi oynayan mumlar, uçuşan balonlar, 1 ay sonra bir daha girip bakamazdın bile kartına, silinirdi. Şimdi twitter çıktı, işte 'ay mıç mıç, nice seneler' yazıyor insanlar. Cevaplar hep aynı: Teşekkür ederim cnm.
Bilmem çok mu acımasızım? Bu yüzeyselliği yaşayacağıma hiç yaşamayayım diyorum, o yüzden de doğumgünü filan kutlamıyorum. Geçen sene mesela 1 gün önceden gece 12 itibariyle kocam gidip kapıyı açmış çaktırmadan, en yakın arkadaşım elinde dankek'iyle bekliyormuş apartmanda tırıl tırıl. Saatte 12 olmuyormuş bir türlü, en sonunda mesaj atmış 'beni salona al bari' diye. Saat 12'yi vurduğunda bir giriyorlar yatak odamdan içeri böyle mum filan, güzel seviniyor insan. Ama hep yük oluyormuşum gibi geliyor insanlara ne bileyim öyle işte. Benimkisi garip bir psikoloji.
Bu sene de doğumgünüm geldi çattı, 27'si dedin mi, yaz bitti demektir benim için.
Hüznün gelişidir, akşamları havalar serinlemeye başlar, hırkalar yavaş yavaş çıkar dolaptan, öyle bir hüzün çöker havaya. Okullar açılır, kışlıklar çıkar, tatilciler hafiften dönmeye başlar, o sıcaklar, o rehavet biter.
İşte doğumgünü bu demek benim için.. Ne fazlası, ne eksiği..
Yaşlandık diye sevinecek değiliz ya ... :)
İrem