Esad Ailesi'nin kökleri Lazkiye yakınlarındaki Kurdaha adlı Alevi köyüne uzanıyor. Aile o köyde 'Wahhish' olarak anılıyormuş.
'Wahhish' yani canavar...
Beşşar'ın dedesi Ali Süleyman öylesine sevilmiş ve güvenilmiş ki aileye 1927'de 'Esad' soyadı verilmiş. Yani Aslan...
Babasının ölümünden sonra iktidara gelen Beşşar Esad'ın çizdiği vizyon ülke içinde ve dışında heyecan yaratmıştı. O günlere 'Suriye Baharı' boşuna denmedi.
İkiz kulelere çarpan uçakların ilk etkisi Afganistan toprağında hissedildi. Yeni dünya düzeninde 'Demokrasi' kavramını açıkça iğfal eden ruh hastası Neo-Con'ların listesinde üst sıraya Suriye yani Beşşar Esad yazıldı. Bush çetesi 'Teröre karşı küresel savaş'ta başarılı olsaydı hiç şüphe yok ki üçüncü hedef Şam'dı. O yıllarda aşağılanan, suçlanan ve izole edilen Suriye, Esad önderliğinde bu krizi güç bela atlattı. 2005'te Lübnan'da Hariri'nin öldürülmesi ile başlayan süreç yıllar sürdü ve Suriye ordusunu Lübnan'dan çekti. 2007'de İsrail nükleer tesis iddiasıyla Suriye topraklarına hava saldırısı düzenledi.
WikiLeaks, Amerikan Dışişleri'nin 2005 ve 2010 yılları arasında Londra merkezli Beşşar Esad muhaliflerine 12 milyon dolar gizli para yardımı yaptığını açıkladı.
2011'in mart ayı geldiğinde yeni bir dalga, bu kez daha zorlusu, içeride patlak verdi. Ve artık daha fazla özgürlük isteyen protestoculara maalesef eğitimli toplum polisi değil muhaberat (istihbarat) ve milisler müdahale ediyor. Muhaberat yani istihbarat denilince de tek bir yapı yok. Bizdeki MGK benzeri doğrudan Beşar Esad'a rapor veren yapının altında askeri istihbarat, Hava Kuvvetleri İstihbarat, devlet istihbaratı ve siyasi istihbarat yapılanmaları var. Suriye, bu anlamda, Türkiye'den farklı olarak istihbaratı elinde tutan bir polis devleti değil ama muhaberat devleti...
Hafız Esad dönemindeki yolsuzluk ve işkenceleriyle toplumda nefret uyandıran Şabiba'ya gönderme yapmak için muhalifler tarafından Şabiba (Arapça'da katil köpekbalığı) adı takılan milislerin başında ise Esad'ın iki kuzeni görev yapıyor.
Şu aşamada tablo o ki, gösteriler dinmiyor. Rejim ise elindeki tüm güçle artık korku bariyerini yıkan bu yığınları ezmeye çalışıyor. Elbette sürdürülebilir değil. Şam sokaklarında artık her otobüs durağında 'Ulusun güvenliği özgürlüğün şahikasıdır' yazıları göze çarpıyor.
Bu tablo nereye evrilecek öngörmek mümkün değil. Öte taraftan gazeteci olarak maalesef çalışmak neredeyse imkansız. Şam'da cuma günleri düzenlenen protesto gösterilerini izlemek bile büyük risk arzediyor ve nihayetinde bu tanıklığın da bir anlamı kalmıyor zira oturup konuşamıyorsunuz. Şam dışına çıkmak fiziken imkansız zira onlarca kontrol noktası var ve aşmak olanaksız.
Dolayısıyla bu yazı Şam'dan şimdilik son yazım. Önümüzdeki süreç Suriye, Lübnan ve elbette Türkiye özelinde son derece karışık ve gerilimli günlere gebe... Elden geldiğince olan biteni araziden gözlemeye ve aktarmaya çabalayacağım.