Değerli metal ve taş Devlet Fonu binası (Gokhran). Fotoğraf Artem Geodakyan / TASS
II. Dünya Savaşı dönemi, beyaz bir nokta hikayeler Rus altın. Altın madenciliği hacmi hakkında bilgi yoktur. Sovyetler Birliği'nin ihtiyaçlarını karşılamak için altın kullanıp kullanmadığına dair bir kanıt yok silah, ekipman, ekipman ve savaşta hayati önem taşıyan diğer mallar.
Altın Kupa'da. Bu aşama için, kupa altın denilen sınır aşan hareketleri önemli olabilir, yani. işgal altındaki bölgelerdeki düşmanlıklar sırasında ele geçirilen altın. Dahası, savaş yıllarında altın sınır ötesi akışını değerlendirmek için iki “altın” kategorisi göz önünde bulundurulmalıdır: a) Almanya'nın Sovyetler Birliği topraklarında ele geçirdiği altın; b) SSCB'nin Almanya topraklarında ve “faşist bloğun” diğer ülkelerinde ele geçirdiği altın.
Bugüne kadar, açık kaynaklarda Almanya tarafından SSCB topraklarında yakalanan altın miktarı hakkında genel bir tahmin yoktur. Sovyet topraklarında işgal altındaki Sovyet bölgelerinde büyük miktarda Nazi Almanya'sının altını yakalamanın mümkün olmadığına inanıyoruz, çünkü SSCB'nin ülkenin Avrupa yakasında bulunan devlet kasabasından ülkenin doğusundaki kasabasından altın tahliyesi için zamanında tedbirler alması gerektiğine inanıyoruz.
Altın’ın “kupa” altının Almanya’dan SSCB’ye geçişi konusuna daha yakından bakalım. SSCB'nin, Almanya'ya (altın dahil) yönelik tek bir tazminat politikası geliştirme çabalarını müttefikleriyle koordine etmeyi reddettiği unutulmamalıdır. Bu, bir yandan SSCB'nin ve bir yandan ABD ile Büyük Britanya'nın konumlarının önemli ölçüde farklı olduğu gerçeğiyle açıklanmaktadır. Bu farklılıkların özü literatürümüzde ayrıntılı olarak açıklanmaktadır. Örneğin, Almanya'da Sovyet Askeri İdaresinin Başkomutan Yardımcısının ekonomik konulardaki ilk yardımcısı, K.I. Koval, Müttefiklerin tazminatların döviz ödemeleri şeklinde yapılması konusunda ısrar ettiğini belirtti. Joseph Stalin, ayni tazminat konusunda ısrar etti. İkincisinin hesaplanması, bu tazminat formuyla, gerçek değer hacminin kontrol edilmesinin zor olduğu, parasal eşdeğerin şartlı bir değere sahip olacağı yönünde olmuştur. Ayrıca, Almanya'nın gerekli para birimini kazanabileceğine dair bir güven yoktu. SSCB bu parayı alsa bile, mahvolmuş bir ekonomiyi yeniden inşa etmek değil, dış borçları ödemek (her şeyden önce, ABD'ye ödünç verilen borçlar) ödemek zorunda kalacaktı. Bu nedenle (ve başka nedenlerden dolayı), SSCB, maliyet muhasebesi müttefikleri kontrolünün ötesinde olan, Almanya'dan sökülmüş fabrikalar, hammaddeler, teknolojiler, sanat eserleri, altın ve diğer “doğa” dan teklif alma teklifinde bulundu.
Batı ülkelerinin işgal bölgesindeki altın gereksinimlerini gönüllü olarak reddeden Stalin, Sovyet birliklerinin askeri kontrolü altındaki veya SSCB'nin siyasi etkisi altındaki bölgedeki "Nazi" altının aranmasına ve ele geçirilmesine büyük önem verdi. İşte bu bağlamda “Nazi” altınına ilişkin tek bir yayında belirtilenler: “1945’te, SSCB müttefik orduların el koyduğu Nazi altını iddialarını terk etti. Buna karşılık Moskova, Kızıl Ordu tarafından Almanya, Avusturya, Finlandiya, Macaristan ve diğer ülkelerdeki bölgelerde bulunan altınları aldı. Moskova katılmamış ve TGC'nin faaliyetlerine katılmamıştır (Nazi mülkünün iadesi için üçlü komisyon. - VK). SSCB, eline geçen altının kaderi hakkında hiçbir zaman bilgi vermedi, buna Varşova Bloğu'nun çöküşünden sonra keskin bir şekilde arttı. Moskova'da Almanya, Avusturya, Macaristan ve diğer ülkelerin banka arşivleri var. Onlara erişim hala zor. Ancak yakın zamanda Berji Komisyonu, Moskova’nın arşivlerin bir bölümünü açmaya hazır olduğunu açıkladı. ” Öncelikle, Almanya'daki Sovyet işgal bölgesinde, tüm bankalar kapatıldı ve varlıklarının bir envanteri alındı; Nüfusun ayrıca tüm para birimlerini, değerli metalleri ve diğer değerli eşyaları teslim etmesi emredildi.
Üçüncü Reich'in Altınları
Üçüncü aylarda Reich liderlerinin son aylarda ve hatta savaş günlerinde bile Sovyet birliklerinin işgal etmeyi planladığı alanlara işgal edebilecekleri bölgelerden aktif olarak geri çekildiğini gösteren çok sayıda kaynak var. "müttefiklerimiz". Bu hesapta Naziler ve "müttefikler" arasında gizli ayrı görüşmeler yapıldı. Savaşın son günlerinde Sovyet istihbaratının, altın rezervlerinin Orta ve Güney Almanya'ya boşaltıldığının farkına varıldı. Bu temelde, Stalin herhangi bir miktarda “kupa” altın almayı beklemiyordu. 15 Mayıs Reichsbank'ın bodrumunda 1945, Sovyet temsilcileri, farklı ülkelerin para birimlerinin yanı sıra çeşitli tahvillerin toplamında 90 altın külçeleri ve 3,5 milyon dolar buldu. Geri kalan her şey iz bırakmadan kayboldu.
Merkers-Kieselbach kasabasındaki tuz madeni, burada 7 April 1945, Amerikan askerleri Reich'in altın deposunu keşfetti
İlginç bir şekilde, Rusya delegasyon başkanının Londra'daki 1996 Aralık ayında gerçekleşen “Nazi gold” konulu uluslararası konferansta resmi olmayan raporu, Büyükelçi Valentin Kopeltsev: “Potsdam’ın Sovyetler Birliği’ne yaptığı anlaşmalara göre, Doğu’daki işgal bölgesi ve Sovyetler Birliği’nin tüm Alman varlıkları gitti. Doğu Avrupa’daki Almanya müttefikleri topraklarında. Yüzde 98,5 Germen altınları Amerikalılara düştü (benim tarafımdan vurgulananlar - VK). Belki de geri kalanı, bizimle ilgili olduğu ortaya çıktı, bununla ilgili belgesel kanıt olmamasına rağmen ”. Bu değerlendirme, bir kez daha Sovyetler Birliği'nin işgal ettiği bölgelerde miras kalan "Nazi" altın hacminin oldukça küçük olduğunu kanıtladı.
1945 - 1953'te SSCB MGB tarafından "Nazi" altını arayın. “Cross” özel operasyonu çerçevesinde gerçekleştirilmiştir. Bazı bilgilere göre, “Haç” operasyonu sadece “Nazi” altın değil, aynı zamanda Birinci Dünya Savaşı ve yılın 1917 devrimi sonrasında Rusya dışında olduğu ortaya çıkarılan “kraliyet” altınını; dahası, operasyon 20-lerin sonunda Stalin ve Menzhinsky tarafından başlatıldı. Muhtemelen, "Nazi" altın arayışının kapsamı, Sovyet birliklerinin bulunduğu bölgede bulunan ülkelerin sınırlarının ötesine geçti. Gerçek şu ki, savaşın sonunda Üçüncü Reich’in yetkilileri İsviçre’ye ve diğer tarafsız ülkelere somut altın toplu gönderdi - İsveç, İspanya, Portekiz, Türkiye. Önemli miktarda "Nazi" altınının Üçüncü Reich dışındaki savaşın sonunda olması gerçeği, belgelerin desteklediği çok sayıda kanıt var.
Yukarıda verilenler göz önüne alındığında, "Nazi" altını belirleme görevinin, Sovyet dış istihbaratı da dahil olmak üzere devlet güvenlik kurumlarına neden verildiği açık. Cross Operasyonu ile ilgili materyaller henüz halka açıklanmadı.
Altın rezervlerinin ulusal para biriminin ağırlığını etkilediği bilinmektedir. Sovyet ruble prestijini ve 1950’teki politik amaçlar için yükseltmek için, doğrudan bir “denouement” den, ABD dolarına ve diğer Batı para birimlerine oranla muaf tutuldu; Doğru, böyle bir "pegging", yabancılar için ya da ülke içindeki tüzel kişiler ve tüzel kişiler için altın ruble alışverişi imkanı sağlamıyordu.
İşte SM bunun hakkında yazıyor. Borisov: “Sovyet Rublesi'nin Batı para birimlerinin devalüasyonunun arka planına karşı konumlarının sıkılığını kanıtlamak için, Ocak 1 1950'ten döviz kuru, 1 ruble seviyesinde altın içeriği ayarlayarak altın bir temele aktarıldı. = 0,222168 g saf altın. Bu değere bağlı olarak, döviz kuru 4 ruble'ye yükselmiştir. 1 ovmak karşı 5 dolar için. 30 polisi., 19 Temmuz 1937 ile dış ticaret işlemlerinde tüm nakit ödemelerde kullanılır.
Ruble'nin yeni altın içeriği nasıl belirlendi? Başlangıçta 1 dolar düzeyinde yeni bir döviz kuru oranı oluşturması beklenen bir versiyon var. = 5 ruble. Bununla birlikte, ilgili karar taslağı Stalin'e gösterildiğinde, “5” sayısını geçti, “4” yazdı ve bu konuya karar verdi. İstenilen altın içeriği, bu rakam ile doların altın içeriğinin bölünmesiyle elde edildi; bu, daha sonra 0,888671 g idi.
Böylece, Sovyet Rublesi'nin altın paritesinin, ülkenin altın rezervinin büyüklüğü dikkate alınmadan kurulduğunu görüyoruz.
Kaba elmas Fotoğrafı çeken Boris Kavashkina / TASS