Elflerin ülkesi ve tanrılar tarafından seçilen ilk ülke olan Alvenheim’a girme günü geldi çattı. Albnheim, daha önce de belirtildiği gibi katı göçmenlik prosedürleriyle övünmek için sabah erkenden yola çıktı.
Bundan sonra Marie, Lina ve ikisi bir faytona binerek İmparatorluğun simgesi olan İmparatorluk Sarayı’na hareket ettiler. Cecily, Minerva İmparatorluğu’ndan değil, Helium’dan ayrıldığını söylediği için orada değildi.
Ve bana neden İmparatorluk Sarayına gittiğimi sorarsanız, bunun nedeni İmparatorluk Sarayında bölgeler arasında değil, ülkeler arasında hareket etmek için bir ışınlanma tesisi olmasıdır. Rekilis malikanesindeki ışınlanma, yalnızca Minerva İmparatorluğundaki bölgelere taşınabilir.
“Albenheim’a buradan mı gireceksin?”
“Öyle değil. Albenheim’a varıyorsunuz ama orada kimliğinizi ve giriş amacınızı açıklamanız gerekiyor. Bunu bir ara nokta olarak düşünebilirsiniz.”
Bir süre sonra ışınlanma tesisine ulaşabildik. İmparatorluk sarayının içine kurulması güvenlik tehlikesi oluşturduğu için sarayın dışına kuruldu.
Helium’u ziyaret ettiğimde, Cecily’nin kişisel ışınlanmasını kullanarak bunu takdir edecek zamanı yoktu, ama onu şahsen görmek tuhaftı.
Binanın ölçeği sanıldığı kadar büyük değil ve dışarıdan tam bir hapishane görünümünde.
Daha önce hiç görmediğim ışınlanma makinesine bir göz attım, ardından yanımda duran Lina’ya baktım. Şu anda onu takip eden eskort şoförüne talimat veriyordu.
Göçmenlik prosedürü hakkında bir konuşma yaptıkları tahmin ediliyor.
“Isac ilk kez mi başka bir ülkeye gidiyor?”
Ben Lina’ya bakarken yanımda duran Marie sordu. Gözlerinde Marie’nin gülen yüzünü görmek için başını çevirdi.
“Bu arada, Marie bilmiyor.”
Süper yüksek hırsızlık vakası nedeniyle kısa bir süreliğine Helium’u ziyaret ettim. Ama ben, Cecily ve Arwen arasında bir sır olarak görmezden gelindi ve Marie bunun olduğunu bile bilmiyordu.
Bu yüzden benim ilk kez başka bir ülkeye gittiğimi düşünmekten başka çaresi kalmayacak. Başımı kaşıdım ve garip bir hisle garip bir kahkaha attım.
“Evet. Ayrıca, Albenheim olduğu için biraz gerginim. Marie, oraya gittin mi?”
“Aslında Albenheim’a ilk kez geliyorum. Ters Krallığı veya Velua Dükalığı gibi yerlere gittim ama bu ilk kez farklı bir yarış için.”
“Öyleyse hiç bilmiyorsun?”
“Göçmenlik süreci ne kadar aşırı zorsa?
“Bu ırkçılık…”
Hikayesini dinledim ve düşündüm. Önceki yaşamlarda ırkçılık vardı ama bu yer farklı ırklardan dolayı ırk ayrımcılığı olarak adlandırılıyor gibiydi.
Ve Cindy’den eski neslin sıklıkla ayrımcı sözler ve eylemlerde bulunduğunu duydum. Sadece bu da değil, yetersiz eğitimli yeni nesil bile bazen bunu yapıyor.
Cidden, baktıkça ‘gurur’ için en uygun yarış olabileceğini düşünüyorum. Işık ve gölge insanlarla karşılaştırılamaz, ancak kıyaslanabilir.
“Öyleyse Cecily? Cecily bir iblis. Bence bizden çok daha kötü.”
“O konuda ben de endişeliyim. Girmek için izin aldım ama sonrasını bilmiyorum. Albenheim’a iblislerin ayak bastığı bir vaka olmadığını söylediler.”
Marie endişesini endişe dolu bir sesle dile getirdi. Asmodiyerlerin herhangi bir ülkeye ‘resmi’ girmesi neredeyse imkansızdı. Çoğu ülkeye kaçak olarak getirildi, bu nedenle Helium zorunlu bir tecrit karşıtı politika uyguladı.
Zeno’nun biyografisi yayınlandıktan sonra durum birkaç kez düzeldi, ancak yine de Albenheim’a karşı hassastı. Yüzeyde girişe izin veriyorlar ama içeride kimse bilmiyor.
Cecily’nin bu nedenle Albnheim’da ayrımcı sözler alacağından endişelendim, ama alırsa bu ciddi bir diplomatik saygısızlığa dönüşecek. Giriş için onaylanmak, resmi olarak ziyaret edeceğinizi söylemekle aynı şeydir.
Haberler sadece Albenheim’da değil, Minerva İmparatorluğu’nda da geniş çapta yayılmayalı uzun zaman oldu. Ben ve Marie, Lina dahil, Arwen’in genel konuşmasını izlemek için Albenheim’ı ziyaret edeceğiz.
Referans olarak, Lina ve Marie sırasıyla prenses ve dük olarak tanıtılırken, ben de Marie’nin nişanlısı olarak tanıtıldım. Marie’nin bunu duyduğunda yüzünde mutlu bir ifadeyle gülmesi çok doğal.
“Ama fazla endişelenme. Bu olursa, Alvenheim’ın değerlendirmesi daha da kötüleşir. Ayrıca, yakındaki bir handa kalacağız, değil mi?”
“Sürekli handa mı kalacaksın? Etrafta dolaşmak istemiyor musun?”
“İstersen umurumda değil. Ama bunun mümkün olup olmadığını bilmiyorum. Sen ve ben aynı odayı paylaşacağız.”
“… …”
Aynı odayı paylaştıklarını söyledikleri anda Marie’nin yüzü bir anda kızarır. Öyle bile olsa, elini sıkıca tutmak kendi arzusunu parça parça bir şekilde temsil ediyordu.
Tek kelime etmeden bile onu anlayan iç kalbine gülümsedim ve ellerine güç verdim. Marie karakteristik gürleyen kahkahasını atarken seviniyor.
Şaka gibi olsa da, Albenheim’ın rezil geliş prosedürüyle birlikte yorgun bedenimi dinlendirmek için bir handa bir gün izin almayı düşünüyorum. Bilmiyorsanız diye, yanımda bir kitap ve bir defter getirdim.
“Şimdi gidelim. İçeriyi çoktan temizlediklerini söylediler. Sihirli çemberin tepesinde durmamız gerekecek.”
“Taşınırsanız, göçmenlik sürecini orada mı başlatacaksınız?”
“Evet. Şöhret kadar sıkı olmayacak, bu yüzden endişelenme. Kimse bilmiyorsa, biz soyluyuz. Kimliklerimiz zaten garanti altında.”
“Tamam. Ama Lina, Alvenheim’a gittin mi?”
“Orada sadece bir kez kardeşimle bulundum. İşte o zaman kraliçeyle tanıştım.”
“Gerçekten mi?”
Albenheim’ın ziyareti dışında, Arwen ve Gumyeon’u ilk kez duyuyordu. Lina, Arwen ile nasıl tanıştı?
Lina böyle bir soruyla yüz ifademe baktı, gülümsedi ve önemli bir şey olmadığını belirten bir ses tonuyla cevap verdi.
“Albenheim’daki akademiyi yalnızca bir kez gezme fırsatım oldu. Akademi, Dünya Ağacı denen devasa bir ağacın içindeydi. Gerçekten harikaydı. Kraliçeyle bir kez tanıştım.”
“Halo ile nasıl karşılaştırılır?”
“Orası çok daha iyi. Muhtemelen orası elfler tarafından inşa edilmiş bir akademi olduğundan. En basit büyü için bile çok paramız var.”
İnsanların büyüyü özgürce kullanabilecekleri gün ne zaman gelecek? Bir elf ya da iblis gibi nefes alıyormuş gibi kullanmak için değil, çaba sarf ederse herkes kullansın diye.
Değilse, bilimin gücünü ödünç almaktan zarar gelmez. Dürüst olmak gerekirse, klimaların ve buzdolaplarının varlığını görmek bana yeterince makine yapma yeteneği veriyor gibi görünüyor.
Kendi kendime gereksiz bir düşünceyle ışınlanma tesisine girdim. Tesisin önündeki girişi koruyan güvenlik görevlilerini geçip binaya girerken havanın ağırlaştığını hissettim.
“Beş…”
Ve etrafıma bakar bakmaz birden çok anlamı olan bir ünlem çıkardım. Yerde karmaşık sihir numaraları içeriyormuş gibi görünen sihirli bir daire vardı ve çevresinde cüppeli büyücüler vardı.
Bir ışınlanma yerine bir iblis çağırıyor gibi görünüyor. Dahası, diye mırıldandılar büyücüler, ustaca yankılanarak ve atmosfer kasvetliydi.
“Tüm hazırlıklar tamamlandı Prenses. Tek yapman gereken sihirli çemberin üzerinde durmak.”
Sessizce hazırlık sürecini izlerken araya yaşlı bir vagon sesi girdi. Işınlanma tesisini yönetmekten sorumlu gibi görünüyordu.
Bunun üzerine Lina başını salladı ve sihirli çembere doğru ilerledi. Adımlarını hareket ettirirken, ben ve Marie ile birlikte hareket etti. o hala elini tutarken.
Sonunda, Albenheim’a giden herkes sihirli daireye tırmanır tırmanmaz, eski yönetici konuştu.
“10 saniyede ışınlan. 10… 9… 8… 7… 6… 1.”
Bir dakika bekle. Neden aniden 6 saniyeden 1 saniyeye atlıyor?
Utanmış olsam da olmasam da sorumlu kişi karakteristik eski moda sesiyle sihirli çemberi etkinleştirdi.
“Albenheim’a gidiyorum.”
Ah!
Bu sözlerle eş zamanlı olarak, sihirli çemberden göz kamaştırıcı derecede parlak bir ışık çıktı. Gözlerimi sıkıca kapatıp ışığın kaybolmasını bekledim.
Her ihtimale karşı Marie’ye ve tutuşan ellerine güç verirse, endişelenmiyormuş gibi sessizce güç verdiğini hissedebiliyordum.
Bu sayede kalbim tam olarak rahatlayacakken sihirli çemberden gelen ışık yavaş yavaş azaldı. Yavaşça açabileceğimi düşünerek gözlerimi sessizce açtım.
Bir anda parlak bir ışık patladığı için mi? Görüş alanımda siyah bir pus belirdi ve görüşümü engelledi. Yine de, hiç göremediğim bir nokta değildi, bu yüzden onları birbirinden ayırmak mümkündü.
Sihirli çemberi henüz çevrelemiş olan büyücüler ortadan kaybolmuştu ve önünde gururla bir adam duruyordu. Yüzüne yakından bakarsanız, muhteşem bir güzelliğe ve insanlardan çok daha uzun kulaklara sahip bir adam olduğunu anlarsınız.
Adam bir elften başkası değildi. Ben ona şaşkın bir ifadeyle bakarken zarif bir şekilde gülümsedi ve ardından nazik bir ses tonuyla ağzını açtı.
“Albenheim’a hoş geldiniz millet. Göçmenlik sürecini orada yapabilirsiniz.”
“Ee… merhaba?”
“Evet. Merhaba. Kızıl saçlı adam.”
Aniden selam verdiğimde, elf adam beni yumuşak bir şekilde selamladı ve beni kabul etti. Sanki aptalca bir şey yapmış gibi yüzü aydınlandı.
Bu arada Lina, elfleri görgü kurallarına göre selamlamak için ağzını açtı.
“Merhaba. Ben Minerva İmparatorluğu’nun ilk prensesi Lina Urmi Christine. Geldiğimizi duydunuz mu?”
“Elbette. Ayrıntılı göçmenlik prosedürü şu yolun biraz ötesinde.”
“Teşekkürler. Çocuklar, gidelim.”
“Evet.”
Lina’yı takip ettim ve etrafa baktım. Daha önce gördüğümüz ışınlanma tesisinin aksine burası sık ağaçlarla dolu.
Ormanın koku alma duyusunu harekete geçiren eşsiz kokusu burnuma kadar işledi ve etrafı yemyeşil. Ayrıca, burayı koruyan tek bir elf varmış gibi görünüyordu.
Sorumlu olması gereken elf adamın yanından geçerken, onun yüzüyle karşılaştım.
Ne düşünüyordu bilmiyorum ama zarif bir gülümsemeyle bize bakıyordu.
“Böylece öylece mi gönderiyorsun?”
Albenheim’ın göçmenlik süreci, son derece zorlu olmasıyla ünlüdür. Bu yüzden zihinsel olarak hazırlıklı geldi, ama onu bu kadar kolay bırakması biraz beyhudeydi.
Yoksa sürekli bu yoldan geçerken bir tür kontrol noktası gibi mi? Yavaş yavaş bir soru geldi ve Lina’ya bir soru sordum. Yanımda bir eskort şoförü vardı ama endişelenmelerine gerek yoktu, bu yüzden yarım kelime kullandım.
“Artık Alvenheim’a kadar mı gidiyorsun?”
“Öyle değil. Buranın biraz önünden yürürseniz muhaceret işlemleri için bir kurum olacak. Tam teşekküllü muhaceret işlemlerini orada yapabilirsiniz.”
“O kişi kimdi?”
“Işınlanma tesislerini yöneten bir büyücü. İnsanların aksine, elflerin ışınlanmayı kullanmak için yalnızca bir büyücüye ihtiyacı vardır.”
“Kendine bakabilir misin?”
“Birkaç kişiyi nakletmem gerekiyor, bu yüzden o alanda uzman olmalılar. Ve benim göremediğim yerlerden gözcülük yapacaklar. Orman, elfler için bir yuva gibidir.”
Görünüşe göre kendisi de görünmeyen bir yerde nöbet tutuyormuş. Ard arda yeni gerçekler öğrendiğimde şaşırdım.
Lina benim bu ifademi görünce gülümsedi ve bana gelecek planlarından bahsetti. Her şey, göçmenlik prosedürlerini nasıl güvenli bir şekilde tamamlayabileceği ile ilgili.
“Işınlanma özelliğini kullanırsanız, genellikle VIP olarak kabul edilirsiniz ve göçmenlik süreci çok uysaldır. Yani, garip bir şekilde cevap vermezseniz geçebilirsiniz.”
“Örneğin?”
“Ziyaretinizin amacı sorulduğunda sadece gezi diyemezsiniz. Nereye gittiğinizi, nerede kalacağınızı ve ne zaman ayrılacağınızı ayrıntılı olarak anlatmalısınız. Bildiğiniz gibi, elfler diğer ırklara karşı özellikle katıdır.”
“Elfler neden bu kadar katı davranıyor?”
Bu Marie’nin sorusu, benim değil. Mavi gözleri şüphe doluydu.
Ancak Lina bu konuda fazla bir şey bilmediği için sopayı bana verdi.
“Eh, ben de bundan emin değilim. Belki Isaac buna aşinadır?”
“Isaac, biliyor musun?”
“Bu sadece bir benzetme… ama muhtemelen ırksal savaş yüzünden.”
“Bir ırk savaşı mı?”
“Evet.”
Marie ayrıntılı bir açıklama isteyen bir yüz ifadesi takındı. Yanındaki Lina da öyleydi. O da gerçekten bilmiyordu.
İki kadına meraklı gözlerle bakarken yavaş yavaş düşüncelerimi düzenledim ve açıklamaları birer birer ortaya çıkardım. Cindy’den de duyduğum bir hikaye olduğu için söylemesi kolaydı.
“Hepinizin bildiği gibi 300 yıl önce insanlar ve elfler arasında bir kabile savaşı çıktı. İnsanlar kadar elflere de büyük zararlar veren bir savaştı. Ama elfler için 300 yıl, insanlar için yaklaşık 30 yıl öncesi demek. Aradan bir asır geçti. İnsanlar tarihte kayıtlı savaşlardır, ancak elfler hala hatırlanır. Muhtemelen bu yüzden giriş prosedürleri karmaşıktır. Elfler için savaşın sonuçları devam ediyor.”
“Bu bilinmeyen bir terörizmi önlemek için mi?”
“Bir bakıma öyle mi? Ama elflerin son zamanlarda açık bir politika uyguladıklarını unutma. Elbette dikkatli olmalısın. Çünkü genellikle bir çomak balığı suyu bulandırır.”
“Ah…”
Açıklamamı duyduktan sonra Marie hayrete düştü. Sadece onun değil, Lina’nın da benzer bir yüzü var.
Bundan sonra, Marie mahcup bir şekilde gülümsedi ve koluma sarıldı. Sonra yüzünü ovuşturdu ve onun mutluluğunu hedefleyen bir sesle mırıldandı.
“Çok zeki ve yakışıklı olan benim erkek arkadaşım… Sanırım ben çok mutlu bir kadınım.”
“Marie. Lina sana mı bakıyor?”
“Bakmamı söyle. Ne dersin? Kıskanıyor musun?”
Marie kollarını benimle kavuşturdu ve Lina’ya baktı. İkilinin kısa süre önce barışması üzücü, aksi takdirde resim asla ortaya çıkmazdı.
Lina da Marie’nin masumiyetinden bıkmıştı ve sanki onu durduramıyormuş gibi konuştu.
“Seni kıskanıyorum. Keşke benim de Isaac gibi bir erkeğim olsaydı. Yakışıklı, akıllı ve…”
Lina bir an duraksadı, sonra yavaşça bakışlarını indirdi. O zamana kadar gözleri yarı yolda durdu ve ağzını sıkıca ısırdı. Aynı zamanda gözüne hafif bir kırmızılık çarptı.
Ne düşündüğünü bilmeden başını eğdiği sıralarda, Lina yavaşça gözlerini başka tarafa çevirdi ve boşuna öksürdü.
“Büyük. Hiçbir şey. Sadece kıskandım.”
“Yine bunu mu düşünüyorsun?”
Lina sırtını dönmek üzereyken, önce Marie sordu. Sorunun oldukça iyi sonuçlanıp sonuçlanmadığına dair Lina’nın şaşkınlığıyla sözlerini kekeledi.
“Ah, hayır! Kesinlikle hayır! Ben sapık değilim…!”
“Yüzün böyle bir şey için mi kıpkırmızı oldu? Sen…”
“Joe, sessiz ol! Isaac yanlış anladı!”
Neden bir anda ismim geçiyor? Ben merak ederken Lina kıpkırmızı kesildi ve kızaran yüzüyle bana baktı.
Marie ile aynı renkteki gözleri bir süre yüzümde sabitlendi ve bakışlar tekrar tekrar aşağı, yukarı ve aşağı gitti.
Ve…
yudum-
İster savunmada ister gergin olsun, Lina tükürüğünü yuttu. Genelde nazik kişiliği göz önüne alındığında, bu şaşırtıcı bir tepki.
“Öf.”
Bu arada Marie gunsu’yu yakaladığını düşünerek kollarını benimle gevşetti ve yavaşça Lina’ya yaklaştı. Hafifçe horlamasına ve yüzündeki ifadeye bakılırsa oyunbazlık harekete geçmiş gibi görünüyor.
Bundan sonra Marie, Lina’ya yaklaştı ve kulağına fısıldadı.
“…!”
Ne dedi bilmiyorum ama Lina’nın vücudu Mari’nin birkaç sözüyle şiddetle titredi. Saf beyaz teni tamamen kırmızıydı ve dudakları gözlerinde titriyordu.
Marie neden bahsediyordu? Ben merak ederken sırıttı ve sonra geri gelip kollarını bana doladı.
“Ne dedin?”
“Önemli bir şey değil. Sadece şaka yapıyordum.”
“Ha…”
Şaka olarak, tepki oldukça yoğundu. Yüzünü ellerinin arasına aldı ve başını bile kaldıramadı.
“yüksek sesle gülmek.”
“… …”
Her halükarda, Marie ortalıkta dolanıp bana sarılmakla meşguldü. Ondan sonra çok uzak görünen kontrol noktasına adım atabildik.
“Hayır. Ne kadar onaylanırsa onaylansın, Kraliçe veya Senato doğrudan izin vermedikçe iblisler Albenheim’a ayak basamaz.”
“Bana kaç kere söylemen gerekiyor?
“Kraliçemiz hangi nedenle Asmodiyerlerin girmesine izin versin? Lütfen uygun kanıtlar sağlayın.”
“Vay…!”
Göçmenlik süreci hakkında tartışan Cecily ile karşılaştım.