Atın toplanmasından ve tekerleğin icat edilmesinden bu yana, kişi olası tüm ulaşım araçlarını askeri amaçlar için kullanmıştır. Savaş arabaları, arabaları, arabaları. Bu kaderi ve bir motosikleti ayırmadım. Askeri motosikletlerin ilk modellerden XX. Yüzyılın başından günümüze kadar olan evrimini anlamaya karar verdik.
İlk askeri "motosiklet", 1898'te sunulan Frederick Sims Motor İzci olarak kabul edilir. Bu durumda Palm, Sims'in dört tekerleği olduğu için tartışmalı olan İngiliz beyin kontrolüne gitti, ancak diğer tüm göstergeler için sadece bir motosikletti. Bir bisiklet kasasına ve sele dayanan Motor Scout Sims, Fransız firması De Dion-Bouton'dan bir Maxim motorlu tüfek ve göğsü ve topçu kafasını koruyan zırhlı bir kalkan ile 1.5 motorlu bir motorla donatıldı. Atıcı sürücüye ek olarak, Motor İzci, 450 millerinin çalışması için yeterli olan 120 kilogram ekipman ve yakıt taşıyabilir. Ne yazık ki, Anglo-Boer Savaşı'nın sona ermesi nedeniyle, Frederick Sima'nın icadı orduda yaygın olarak yayılmadı.
MOTOR İZCİ
Birinci Dünya Savaşı
Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasıyla birlikte, motosikletleri orduya sokma fikri nihayet tüm ilerici ülkelerin komutanlarının kafasında kök salmıştı. Bunun temel nedeni, atları motorlu ekipmanla değiştirmek oldukça mantıklı bir fikirdi. Bundan dolayı kuryeler ve asker askerleri orduda motosiklet alan ilk kişiydiler, fakat birçok ordu kendilerini sadece böyle bir kullanımla sınırlamadı. Makineli tüfekler ile güçlendirilmiş ilk motosikletler Alman ordusunda göründü. Sims'in icadından farklı olarak, iyi zırhları olmayan modernize edilmiş sivil motosikletlerdi. Zırhlı bir bisiklet yaratma girişimlerinin 20. yüzyılın elliliğine kadar sürdüğü, ancak hiçbir şeye yol açmadığı belirtmeye değer. Bu eksikliğe rağmen, Alman "mobil makineli tüfek noktaları", Birinci Dünya Savaşı'nın cephesinde bazı operasyonlarda başarıyla uygulandı.
Askeri motosiklet teknolojisinin geliştirilmesinde bir sonraki adım, mobil hava savunmasının çok mantıklı görünümüdür. Havacılık zaten sadece keşif olarak kullanılmayı bıraktı ve ekipmanların geri kalanıyla düşmanlıklarda eşit olarak kullanılmaya başladı. Bu bağlamda, büyük kalibreli makineli tüfeklerin motosikletlere monte edildiği havadan saldırıları geri püskürtmeye ihtiyaç vardı.
Ne yazık ki, I. Dünya Savaşı sırasında bisiklet nadiren savaş alanındaydı. Asıl mesleği yaralıların nakliyesi, kurye servisi ve ekipmanın geri kalan kısmı için yakıt da dahil olmak üzere çeşitli malların hızlı teslimatıydı.
Birinci Dünyada Motosiklet nadiren savaş alanına gitti. Asıl mesleği yaralıların nakliyesi, kurye servisi ve çeşitli malların derhal teslim edilmesiydi.
Savaş sonrası ateş
Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, motosikletlerin savaş alanındaki tüm avantajlarını takdir eden tüm katılımcı ülkeler, yeni tip motosikletler geliştirmeye başladı. Birçoğu zamanları için fazla fütüristikti. Örneğin, 1928’te, Fransızlar yeni Mercier motosikletini tanıttı. Atölyedeki diğer meslektaşlarından temel farkı, o zamanlar çok taze bir fikir gibi görünen önden tekerlek oldu. Daha sonra, 1938 yılında, aynı zamanda bir Fransız, mühendis Leatre, motosikletini Tractorcycle olarak adlandırdı. Adından da anlaşılacağı gibi, Leetre, yılın 1928 modelini yükselterek motosikletini tamamen tarar. Hafif zırh ve yüksek verimin bu modeli ideal bir askeri motosiklet haline getirmiş olması gerekirdi, ancak çok sayıda ciddi kusur vardı: ağır ağırlık (400 kilogram), düşük hız (500 santimetreküp motorla, sadece 30 km / s hıza sahip) Kötü kullanım Motosiklet dönüşü parkuru bükerek yapıldığı için, bisiklet dönerken son derece dengesizdi. Daha sonra Leetr tasarımına yan tekerlekler ekledi, ancak ordu gelişimi ile ilgilenmiyordu.
İtalya'da standart dışı bir askeri motosiklet modeli oluşturuldu. Guzzi şirketinin tasarımcıları, makineli tüfek ve aynı zırh giydirmesiyle donatılmış bir üç tekerlekli bisiklet sundu, ancak bu motosikletin ayırt edici özelliği, makineli tüfeğin geri çevrilmesi ve onu kullanmanın mümkün olmamasıydı.
Belçika'da ayrıca orijinal bir şey yaratmaya çalıştılar ve 1935'te FN'nin başardığı endişesi vardı. Belçikalı tasarımcılar, daha basit bir zırhlı motosiklet M86 modeli sundu. Avrupalı “meslektaşların” geri kalanıyla karşılaştırıldığında, M86'in başarılı olduğu ortaya çıktı: motosiklet, 600 santimetreküpte bir güçlendirilmiş motorla, takviyeli bir çerçeveyle, motosikleti ve sürücüyü yan ve ön tarafını kapatan zırh plakalarıyla donatılmıştı. M86 ayrıca tamamen zırhlı Browning makineli tüfek ile zırhlı bir tekerlekli sandalye taşıyabilir. Üretim boyunca, Romanya, Bolivya, Çin, Venezuela ve Brezilya gibi ülkelerle hizmet veren benzer motosikletlerin yaklaşık 100'i üretildi. Ne yazık ki, tek bir örnek korunmamıştır.
Hayata pek adapte olmayan çeşitli fikirlere ek olarak, “sıradan” motor endüstrisi de gelişti. Bu, özellikle Almanya'da dikkat çekiciydi. Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Alman barış antlaşması hükümleri uyarınca, her türlü silahın üretilmesi yasaktı, ancak motosikletler hakkında bir kelime yoktu. Bu konuda, Almanya'da gerçek bir şafak vakti başladı. Bu alanın gelişmesinin temel faktörü, perişan bir ülkenin ortalama sakini bir motorsiklet elde edebiliyordu, otomobil ise zenginlerin çoğunu koruyordu. BMW'nin trenler için yedek parça üretiminden motosikletlere geçmesine ve Almanya'nın Zundapp kentindeki en büyük ikinci motosiklet üreticisi ile yarışmaya girmesine neden olan şey budur.
İlk olarak, BMW, M2 В15 boxer motorunu motorlarına yükleyerek yeni bir şey sunmadı, aslında İngiliz Douglas motorunu kopyaladı, ancak 1924 tarafından, mühendisler sıfırdan yaratılan ilk üretim BMW R32 motosikletini sundular.
Ancak zaman geçtikçe ve 1930'in başından itibaren, Bavyera kaygısı özel bir askeri motosiklet yaratma ihtiyacının farkına vardı. Bu BMW R35 idi. Seleflerinden farklı olarak, teleskopik bir ön çatal ve daha güçlü bir motoru olan 400 küp hacmine sahipti. Ordu için önemli bir nokta, zincire göre yüksek aşınma direnci ile ayırt edilen güç aktarma organıydı. Tabii ki, R35 ayrıca sert bir arka süspansiyon gibi “eski yaralara” sahipti. Bazen, ağır yükler altında, çerçeve patladı, ancak bu R35'in çalışmasını engellemedi. Bu bisiklet piyade, motorlu birimler ve tıbbi taburlarda ve polislerde başarılı oldu. Prodüksiyon BMWR35, 1940 yılına kadar sürdü ve ardından çok özel askeri motosikletler üretti.
BELÇİKA FN M86
ALMAN BMW R32
BMW R35
R35 modeli ile eş zamanlı olarak BMW, R12 modelini üretti. Aslında, R32'un geliştirilmiş bir versiyonuydu. Motosiklet bir 745 santimetreküp motora ve hidrolik amortisörlü teleskopik bir çatala sahipti, bu da onu R35'ten daha yüksek bir sınıf yaptı. R12'in askeri bir versiyonunu oluşturan iki karbüratörden biri beygir gücünü 20'tan 18'e düşüren tasarımdan çıkarıldı. Düşük fiyatı ve iyi performansı nedeniyle, R12 modeli Alman ordusunun en popüler motosikleti oldu. 1924'ten 1935'e, bu tür motosikletlerin 36000'i piyasaya sürüldü. Çoğu BMW motosikletinde olduğu gibi, R12 “solo” olarak veya bir sepet ile üretildi. Kraliyet şirketi tarafından üretildi, meraklıydı çünkü tek bir kaynağı yoktu ve yaralıların dikkatli taşınması için özel olarak tasarlanmış bir yayı vardı.
En son, ama daha az ilginç olmayan motosiklet, BMW savaş öncesi dalında R71 modeliydi. 1938'ten dört versiyonda çıkan Sovyet askeri motosiklet üretiminin kurucusuydu.
BMW'ye ek olarak, söz konusu hükümet emirlerini de yerine getiren Zundarr motogroup, endüstriyel yarışa katıldı. Zundarr üç ana model tedarik etti: К500, КS600 ve К800. Bir Sidecar ile K800 modeli askerler arasında çok popülerdi. Ucuzluğu nedeniyle kolayca hizmete girdiler, ancak Zundarr'ın temsil ettiği şubenin tamamı için yalnızca K800, BMW R12 ile rekabet edebildi. Ayrıca K800 de ilginçti çünkü sadece bu Alman ordusunda hizmet veren dört silindirli modeldi. Bu özellik kısmen dezavantajlıydı, çünkü KHNUMX'in arka silindirleri zayıf bir şekilde soğutuluyordu, bu da mumların sık sık yağlanmasına neden oluyordu.
Rusya'da, Birinci Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında neredeyse hiç motosiklet üretimi yoktu. Bu, 1930-s'ye kadar devam etti. O zamanlar, Kızıl Ordu'nun teknik olarak yeniden teçhizatı sırasında, bütün Rus havasını taşıyabilecek bir motosiklete ihtiyaç vardı. Ordu için özel olarak geliştirilen ilk yerli motosikletler L300 ve KMZ 350'tir. Aslında, KMZ 350, Amerikan Harley-Davidson'unun bir kopyasıydı, ancak Rus eşdeğeri Batı motosikletten çok daha düşüktü ve vazgeçmeye karar verildi. Yerine, yılın 1931'inden üretilen TIZ-AM600 girdi. Bu bisiklet sadece orduya tasarlandı ve tedarik edildi. "Harley" ve bazı İngiliz eğilimlerinin bir birleşimi olan TIZ-AM600, özellikle olağanüstü olmasa da, yerli otomobil endüstrisinin yerel bir gelişmesiydi.
1938'te, iç tasarım büroları aynı anda birkaç model sunar: Izh-8, Izh-9 ve L-8. Sunulan motosikletler arasında en parlak ve en başarılı L-8 oldu. 350 santimetreküp cinsinden nispeten güçlü hava valfi motoru, yerli motosikletin gururu oldu. Ancak, L-8 modelinin Rusya'nın çeşitli fabrikalarında bir kerede üretilmesine rağmen, motosiklet ordunun tüm ihtiyaçlarını karşılamadı. Bunun sebebi, her bitkinin motosiklet taslağında kendi değişikliklerini yapmasıydı, bu da yedek parçalarda birleşme eksikliğine neden oldu ve savaş koşullarında ciddi bir soruna neden oldu.
ALMAN ZUNDARR K800
SOVIET TIZ-AM600
SOVIET L-8
İkinci Barış Savaşı
Kraftrad ("power wheel") - Alman ordusunun bu şekilde motosiklet çağırması. Buradan, bazı motosikletlerin tanımlanmasında "Krad" kısaltmasının veya "K" ve "R" harflerinin göründüğü görülmektedir. Ama önce ilk şeyler.
1940 ile Alman ordusunda gerçek reformlar başladı. Neredeyse tüm savaş öncesi BMW ve Zundarr modellerinin başarısına rağmen, komut tamamen yeni bir üretici sınıfı gerektiriyordu: ağır motosikletler. Türünün ilk ve tek iki motosiklet vardı: BMW R75 ve Zundapp KS750. Off-road hareketi “pulluk atları” için özel olarak tasarlanmıştır. Tekerlek tahrikli tekerlekler ve özel bir düşük hız ile donatılmış olan her iki motosiklet de mümkün olduğu kadar kendini kanıtlamıştır. Bununla birlikte, yüksek fiyat nedeniyle bu motosikletler önce Afrika kuvvetlerine ve paraşüt ünitelerine, 1942'tan sonra SS kuvvetlerine verildi. Ayrıca 1942'ta, BMW 750 / 286 gezginci ile geliştirilmiş yeni bir Zundapp KS1 motosikleti piyasaya sürmeye karar verildi, ancak ne yazık ki, bu model ışığı görmeyi başaramadı. Tüm savaş boyunca yalnızca 40 binlerce üretilen 75 binlerce R750 ve KS17 üretim siparişinin karşılanmasından sonra üretime başlanacaktı.
Alman ordusu için tamamen yeni bir şey yarı-izlemeli motosiklet Sd oldu. Kfz. Kettenkrad olarak bilinen 2. 1940'ten 1945'e piyasaya sürülen Kettenkrad, hafif silahları hareket ettirmek için tasarlandı ve bir motosikletten çok bir traktördü. Bu modelin içinde Opel'den yarım litrelik bir motor vardı. Toplamda, savaş yıllarında, çoğunlukla doğu cephesine teslim edilen 8733 benzeri birimler üretildi. Paletli çekiş Rus geçilmezliği ile iyi başa çıktı, ancak onların dezavantajları da vardı. Kettenkrad sık sık keskin dönüşlerde döndü, ancak iniş sistemi nedeniyle sürücü hızla bisikletten atlayamadı. Ayrıca Sd. Kfz. 2'in bir tepe üzerinde çapraz olarak sürülmesi imkansızdı.
Neredeyse tüm savaş öncesi BMW ve Zundarr modellerinin başarısına rağmen, komut tamamen yeni bir üretici sınıfı gerektiriyordu: ağır motosikletler.
Rus ordusunda tam teşekküllü bir motosikletin görünümü hakkında bir efsane var: Neredeyse tüm ülkelerin en yeni motosiklet gelişmelerinin tümü, 1940'teki Zırhlı Kuvvetler Komitesine sunulduğunda, üst düzey askeri görevlilerden biri: “Almanlara ne saldırıyor?” Diye sordular, BMW R71'a dikkat çekti. . O andan itibaren M72 motosikletinin gelişimi başladı. Bu motosikletlerin ilk partisi, Alman birliklerinin SSCB'ye işgalinden sonra Temmuz 1941'ta montaj hattından çıktı. M72 aslında R71'ten farklı değildi: basit bir tasarıma sahipti, 22 L gücünde düşük ağırlık merkezi sağlayan zıt bir alt valf motoru vardı. ., değişken kesitli tüpleri kullanan çift yönlü boru çerçeveli, hidrolik amortisörlü ön çatal, üniversal tahrik arka tekerleği ve her silindir tarafından ayrı bir karbüratörden güç alır. Elbette, bisiklet hızlı değildi (M72'in maksimum hızı 90 km / s'dir), ancak yüksek torkla askeri araç için büyük bir avantajdı.
BMW R71 etkilendim ve Amerikalı tasarımcılar. Bu nedenle, dört vitesli şanzımanlı iki tahrikli motor R71 ve tahrik mili, Amerikan üretiminin arka tekerleğine sürülürken, Harley-Davidson firmasının klasik esasına göre ekili “yeni bir motosiklet Harley-Davidson 42XHA alırken. Temel olarak bu bisiklet Kuzey Afrika'da kullanıldı. Aynı zamanda, Harley-Davidson WLA42 konveyöre kalktı. Askeri motosiklet WLA42 sivil Harley-Davidson WL'nin soyundan gelmekteydi ve “barışçıl kardeşi” nden yalnızca güçlendirilmiş kanatlı, yağ banyolu bir hava filtresi ve motora pislik girmesine izin vermeyen diğer karter deliklerinden farklıydı. Ayrıca üzerine Thompson М1А1 makinesi için gövde, deri sandıklar ve tutucu yerleştirildi. İçinde, motosikletin 740 santimetreküp üzerinde V şeklinde iki silindirli bir motoru vardı ve bu da 110 km / s'de o zaman için etkileyici bir hız geliştirmesini sağladı.
WLA42, Sovyet ordusuna sağlandı ve burada sık sık yerli modellerden bir gezginci getirildi. Bununla birlikte, Amerikalılar Müttefik ordularını ve Hint, 741 Askeri Scott ve Harley-Davidson WLA45 modelleri gibi diğer motorsikletleri tedarik ettiler.
Askeri motosiklet WLA42 sivil Harley-Davidson WL'nin soyundan gelmişti. Güçlendirilmiş kanatlar, yağ banyolu bir hava filtresi ve motorun içine girmesine izin vermeyen diğer krank karteri deliklerinden "huzurlu kardeşi" nden ayrıldı.
Savaştan sonra ordu bisikletleri
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinin ve müttefik ülkeler arasındaki Almanya'nın son kesilmesinin ardından Almanlar tarafından 35'tan 1935'a üretilen BMW R1940 arenaya tekrar girdi. Sovyet işgal bölgesinde, R35 sürümü, 1946'teki Eisenach şehrinde yeniden başladı. Tabii ki, bisiklet değiştirildi ve değiştirildi. Elektrikli ekipman ve güç sistemini değiştirdi ve arka süspansiyonu da ekledi. SSCB'ye girmeye böyle başladı. Güçlü ve iddiasız, o büyük talep oldu. Yaklaşık olarak aynı şey, II. Dünya Savaşı motosikletlerinin geri kalan kısmında da oldu. Onlar yeniden boyandı ve değiştirildi, fakat özü aynı kaldı.
En büyük yenilik, 1995 yılında gösterilen ve halen talep gören IMR-8.107 “Ural” idi. Bir Gear-Up bebek arabası ile donatılmış, bu motosiklet sivil IMZ-8.017’in ayrıntılı bir versiyonudur. Bu bisiklet, askeri moto üretimine mükemmel bir örnek yapan makineli tüfekle donatılabilir.
350 santimetre küpündeki iki zamanlı tek silindirli Rotax motorlu Ordu Harley-Davidson da şu anda popüler. Bu model dünya çapında yaygın olarak dağıtılmıştır ve bir motosiklet istihbarat veya eskort olarak kullanılır. Bununla birlikte, çoğu modern askeri motosiklet gibi, Harley'nin de bir kusuru var: JP-8 yakıt kullanıyor. JP-8 daha çok dizel yakıtlı havacılık gazyağı karışımıdır ve bu da konvansiyonel benzinli motorlarda kullanılmaya uygun olmamasını sağlar. Ancak istisnalar da var. Örneğin, HDT M103M1 tanınmış Kawasaki KLR650 modelini temel alan motosiklet, tartışmasız bir avantaj olan basit dizel yakıt kullanıyor. Ayrıca, bu bisiklet yüksek verime sahiptir. Saatte ortalama 55 mil hızıyla, galon başına yakıt başına 96 mil geçer.
"Ural" IMZ-8.107