Devrim Savaşı sırasında, Amerika Birleşik Devletleri ve Fransa'dan temsilciler Paris'te Dostluk ve Ticaret Antlaşması ile İttifak Antlaşması'nı imzaladılar.
Dostluk ve Ticaret Antlaşması ABD'yi bağımsız bir ulus olarak tanıdı ve Fransa ile Amerika arasındaki ticareti teşvik ederken, İttifak Antlaşması Büyük Britanya'ya karşı askeri bir ittifak sağladı ve ABD'nin mutlak bağımsızlığının bir devlet olarak tanınmasını şart koştu. barış için şart ve Fransa'nın İngiliz Batı Hint Adaları'nı fethetmesine izin verilecekti.
DAHA FAZLA OKUYUN: Amerikan Devrimi Fransız Devrimini Nasıl Etkiledi?
ABD hükümeti tarafından ilk kez imzalanan anlaşmalarla, Fransa'nın Bourbon monarşisi, Amerikan kolonilerine Fransa'nın eski rakibi Büyük Britanya'ya karşı mücadelelerinde yardım etme taahhüdünü resmileştirdi. Fransızların Amerika Birleşik Devletleri'ne yardım etme hevesi, hem Amerikan devrimcilerinin demokratik ideallerinin takdir edilmesinden hem de 1763'te Fransız ve Kızılderili Savaşlarının sonunda Amerikan imparatorluklarının çoğunu İngilizlere kaptırmış olmanın acısından kaynaklanıyordu.
1776'da Kıta Kongresi, Fransa ile resmi bir ittifakı güvence altına almak için Benjamin Franklin, Silas Deane ve Arthur Lee'yi diplomatik bir komisyona atadı. Gizli Fransız yardımı, 1775'te düşmanlıkların patlak vermesinden kısa bir süre sonra kolonilere süzülmeye başladı, ancak Fransızlar, Amerikalıların resmi bir anlaşmada desteğe değer olduklarına, Ekim 1777'de Saratoga Savaşı'ndaki Amerikan zaferine kadar ikna olmadı.
6 Şubat 1778'de Dostluk ve Ticaret ve İttifak anlaşmaları imzalandı ve Mayıs 1778'de Kıta Kongresi onları onayladı. Bir ay sonra, bir İngiliz filosunun iki Fransız gemisine ateş açmasıyla İngiltere ve Fransa arasındaki savaş resmen başladı. Amerikan Devrimi sırasında, Fransız deniz filoları, Ekim 1781'de Yorktown Savaşı ile sonuçlanan İngilizlerin yenilgisinde kritik öneme sahipti.
DAHA FAZLA OKUYUN: Amerikan Devrimine Yol Açan 7 Olay
Fransız-Amerikan İttifakı
Fransa, Mayıs 1776'da Amerika'ya savaş malzemeleri içeren 14 gemi gönderdiğinde kolonilere yardım sağlamaya başladı. Aslında Amerikan ordularının kullandığı barutun çoğu Fransa'dan geliyordu. İngiltere'nin Saratoga'daki yenilgisinden sonra Fransa, eski düşmanını ciddi şekilde zayıflatmak ve Yedi Yıl Savaşı (Fransız ve Hint Savaşı) tarafından bozulan güç dengesini yeniden kurmak için bir fırsat gördü. 6 Şubat 1778'de Amerika ve Fransa, Fransa'nın Amerika'yı tanıdığı ve ticaret imtiyazları sunduğu bir Dostluk ve Ticaret Antlaşması imzaladı. Ayrıca, Fransa savaşa girerse, hiçbir ülkenin Amerika bağımsızlığını kazanana kadar silah bırakmayacağını, hiçbirinin diğerinin rızası olmadan İngiltere ile barış yapmayacağını ve her birinin diğerinin güvenliğini garanti ettiğini belirten bir İttifak Antlaşması imzaladılar. Amerika'da mal varlığı. Bu, 1949 yılına kadar Amerika Birleşik Devletleri veya selefleri tarafından imzalanan tek ikili savunma anlaşmasıydı.
Fransız-Amerikan ittifakı kısa sürede çatışmayı genişletti. Haziran 1778'de İngiliz gemileri Fransız gemilerine ateş açtı ve iki ülke savaşa girdi. 1779'da İspanya, İngiltere'nin Yedi Yıl Savaşı'nda ele geçirdiği toprakları geri almayı umarak, çatışmaya Fransa'nın yanında girdi, ancak Amerikalıların müttefiki olarak değil. 1780'de İngiltere, Amerikalılarla ticaret yapmaya devam eden Hollandalılara savaş ilan etti. Başta Fransa olmak üzere bu Avrupalı güçlerin birleşimi, Britanya için tek başına duran Amerikan kolonilerinden çok daha büyük bir tehditti.
Fransız-Amerikan ittifakları imzalandı - TARİHÇE
Fransa'da Amerikan davası için coşku yüksekti: Fransız entelektüel dünyasının kendisi feodalizme ve ayrıcalığa isyan ediyordu. Ancak Kraliyet, sömürgelere desteğini ideolojik nedenlerden ziyade jeopolitik nedenlerle verdi: Fransız hükümeti, Fransa'nın 1763'teki yenilgisinden bu yana İngiltere'ye karşı misilleme yapmak için can atıyordu. Amerikan davasını ilerletmek için Benjamin Franklin 1776'da Paris'e gönderildi. zeka, kurnazlık ve zeka kısa sürede Fransız başkentinde varlıklarını hissettirdi ve Fransız yardımının kazanılmasında önemli bir rol oynadı.
Fransa, Mayıs 1776'da Amerika'ya savaş malzemeleri içeren 14 gemi gönderdiğinde kolonilere yardım sağlamaya başladı. Aslında Amerikan ordularının kullandığı barutun çoğu Fransa'dan geliyordu. İngiltere'nin Saratoga'daki yenilgisinden sonra Fransa, eski düşmanını ciddi şekilde zayıflatmak ve Yedi Yıl Savaşı (Fransız ve Hint Savaşı) tarafından bozulan güç dengesini yeniden kurmak için bir fırsat gördü. 6 Şubat 1778'de Amerika ve Fransa, Fransa'nın Amerika'yı tanıdığı ve ticaret imtiyazları sunduğu bir Dostluk ve Ticaret Antlaşması imzaladı. Ayrıca, Fransa savaşa girerse, Amerika bağımsızlığını kazanana kadar hiçbir ülkenin silah bırakmayacağını, hiçbirinin diğerinin rızası olmadan İngiltere ile barış yapmayacağını ve her birinin diğerinin güvenliğini garanti ettiğini belirten bir İttifak Antlaşması imzaladılar. Amerika'da mal varlığı. Bu, 1949 yılına kadar Amerika Birleşik Devletleri veya selefleri tarafından imzalanan tek ikili savunma anlaşmasıydı.
Fransız-Amerikan ittifakı kısa sürede çatışmayı genişletti. Haziran 1778'de İngiliz gemileri Fransız gemilerine ateş açtı ve iki ülke savaşa girdi. 1779'da İspanya, İngiltere'nin Yedi Yıl Savaşı'nda ele geçirdiği toprakları geri almayı umarak, çatışmaya Fransa'nın yanında girdi, ancak Amerikalıların müttefiki olarak değil. 1780'de İngiltere, Amerikalılarla ticaret yapmaya devam eden Hollandalılara savaş ilan etti. Başta Fransa olmak üzere bu Avrupalı güçlerin birleşimi, Britanya için tek başına duran Amerikan kolonilerinden çok daha büyük bir tehditti.
FFransa'da Resepsiyon
Bağımsızlık Bildirgesi'nden ve yakın zamanda Boston Kuşatması'ndaki Amerikan zaferinden memnun olan Fransa Dışişleri Bakanı Comte de Vergennes, başlangıçta isyancı kolonilerle tam bir ittifakı destekliyordu. Bu, General George Washington'un Long Island'daki yenilgisi, New York City'nin kaybı ve ardından o yaz ve sonbaharda White Plains ve Fort Washington'daki kayıpların ardından hızla soğudu. Paris'e gelen Franklin, Fransız aristokrasisi tarafından sıcak bir şekilde karşılandı ve etkili sosyal çevrelerde popüler oldu. Cumhuriyetçi sadeliğin ve dürüstlüğün temsilcisi olarak görülen Franklin, perde arkasında Amerikan davasını desteklemek için çalıştı.
11 saat Fransız İttifakı
Saratoga'daki zafer, hiçbir yerde, Amerikalılara yardım etme çabalarında belirsiz olan Fransa'dan daha fazla not edilmedi. Fransa'nın Amerikan bağımsızlık savaşına ilgisi, Fransa'nın Yedi Yıl Savaşı sırasında eski düşmanı İngiltere'nin elindeki aşağılayıcı yenilgisinden kaynaklandı.
Fransız tarihçi Henri Doniol'un belirttiği gibi, "1763 barışından hemen sonra, (Fransız Hükümeti), İngiliz kolonilerinin anavatanlarına karşı ayaklanma eğiliminde, İngiltere'den intikamımızı alacağımız ve onu parçalayacağımız fırsatı aradı. Paris antlaşmasını onaylayın".
Gizli Temsilciler
Antoine-François Callet'in bu Vergennes Portresi şimdi Versaille sarayında asılı duruyor
1774 gibi erken bir tarihte, Fransız dışişleri bakanı Vergennes, Amerikan sömürgecilerinin bağımsızlık taahhütlerini araştırmak için gizli elçiler göndermişti. 1776 baharında Kongre, Silas Deane'i gizli bir ticari ajan olarak Fransa'ya, askeri malzemelerin kredili satın alınması için düzenlemeler yapıp yapamayacağını görmek için gönderdi. Deane ayrıca olası Fransız siyasi ve hatta askeri yardımlarını araştırdı.
Benjamin Franklin'in mükemmel diplomatik becerileri sayesinde, bu resimde görüldüğü gibi, 1777'de Fransa ile Amerika Birleşik Devletleri arasında hızla bir anlaşma imzalandı.
Fransız hükümetinin 1776 ve 1777'deki Amerikan Devrimi'ne yönelik resmi tutumu, esasen bir savaş halinin tanınmasıydı. Kıta Kongresi'nin Benjamin Franklin liderliğindeki resmi diplomatik misyonunun 1776 sonbaharında Avrupa'ya gelişinde durum buydu.
Burgoyne ordusunun Saratoga'da teslim olduğu haberi 4 Aralık 1777'de Paris'e ulaştığında Fransız diplomasisinin dikkatli bekleyişi sona erdi. Amerikan zaferi, İngilizlerin Amerikalılara yönelik politikasının tersine dönmesine neden oldu. Lord North'un hükümeti, hemen Amerika'ya, İmparatorluk içinde iç yönetim temelinde bir barış teklifi içeren bir misyon göndermeye hazırlandı ve bu, Kolonilerin 1775'te kabul etmekten çok memnun olacakları bir şeydi.
Barışa Şans Vermeyin
Fransız ve Amerikan orduları her zaman en iyi şartlarda değildi. Newport, Rhode Island kuşatması sırasında, Comte d'Estaing komutasındaki Fransızlar şiddetli bir fırtına sırasında Boston'a sığınmak zorunda kaldılar. Amerikalılar, Fransızların pozisyonlarını terk etmelerinden memnun değildi.
Bu diplomatik hareket Vergennes tarafından bilinir hale geldi ve ana ülke ile Amerikan isyancıları arasında bir barışın gerçek bir olasılık olabileceği konusunda alarma geçti. İki Fransız-Amerikan anlaşması hızla sonuçlandı. İlki, en çok kayırılan ulusa ticaret imtiyazları veren ve aynı zamanda işbirliğine dayalı denizcilik hükümlerini de içeren bir dostluk ve ticaret antlaşmasıydı.
İkincisi, "şartlı ve savunmacı ittifak" anlaşmasıydı. Diğer şeylerin yanı sıra, ilk anlaşmanın sonucu olarak Fransa ile Büyük Britanya arasında savaş çıkması durumunda, Fransa ve Amerika'nın savaşa birlikte girmesini ve resmi bir anlaşma olmaksızın düşmanla barış veya ateşkes yapmamasını sağladı. diğerinin rızası. "Birleşik Devletlerin Bağımsızlığı, Savaşı sona erdirecek Antlaşma veya Antlaşmalar tarafından resmen veya zımnen güvence altına alınana kadar" silahlarını bırakmayacaklardı.
İttifak Antlaşması'ndan alıntılar
Fransa ile Büyük Britanya arasında savaş çıkarsa, Birleşik Devletler ve İngiltere arasındaki mevcut savaşın devam etmesi sırasında, Majesteleri ve adı geçen Birleşik Devletler, bunu ortak bir dava haline getirecek ve iyi niyetleriyle karşılıklı olarak birbirlerine yardım edeceklerdir, İyi ve sadık Müttefikler olarak Konjonktürlerin gereğine göre danışmanları ve kuvvetleri.
Mevcut savunma ittifakının esas ve doğrudan Sonu, söz konusu Birleşik Devletlerin özgürlüğünü, Egemenliğini ve bağımsızlığını mutlak ve sınırsız olarak ve ayrıca Ticaret Konularında da etkili bir şekilde korumaktır.
En Hıristiyan Kral, Bermuda Adaları'nın ve Kuzey Amerika kıtasının herhangi bir bölümünün, 1763 Paris Antlaşması'ndan önce veya bu Antlaşma uyarınca, Kraliyet Krallığı'na ait olduğu kabul edilmekten sonsuza dek vazgeçer. Büyük Britanya'ya veya şimdiye kadar İngiliz Kolonileri olarak adlandırılan veya şu anda veya son zamanlarda Büyük Britanya Kralı ve Tacı'nın Gücü altında olan Birleşik Devletler'e.
En Hıristiyan Majesteleri, şu anda Büyük Britanya'nın egemenliği altında bulunan Meksika Körfezi'nde veya bu Körfez yakınında bulunan Adalardan herhangi birine saldırmayı uygun görürse, söz konusu tüm Adalar, başarı durumunda, fransa tacı.
Yukarıdaki maddenin anlamını ve uygulamasını daha kesin bir şekilde tespit etmek için, Akit Taraflar, Fransa ile İngiltere arasında bir kopma olması durumunda, söz konusu maddede ilan edilen karşılıklı Teminatın, söz konusu Savaşın başladığı andan itibaren tam olarak yürürlüğe gireceğini ve yürürlüğe gireceğini beyan ederler. Böyle bir kopuş gerçekleşmezse, Birleşik Devletler ile İngiltere arasındaki bu savaşın sona erdiği an Mülkleri tespit edene kadar, söz konusu garantinin karşılıklı yükümlülükleri başlamayacaktır.
Fransa'nın istediği gibi Amerikan savaşı devam etti. Fransa ve İngiltere, filoları 17 Haziran 1778'de Fransa'nın kuzeybatı kıyısındaki Ushant açıklarında savaş ilan etmeden düşmanlığa sürüklendi. Bir Fransız seferi kuvveti 1780'de Amerika Birleşik Devletleri'ne geldi. Yorktown Savaşı'nda gösterildiği gibi, Fransız ittifakı, Amerikan bağımsızlığının davasında belirleyici oldu.
Bu Gün Fransız-Amerikan ittifakları imzalandı
6 Şubat 1778 Bu Gün – Amerikan Bağımsızlık Savaşı sırasında, Amerika Birleşik Devletleri ve Fransa'dan temsilciler Paris'te Dostluk ve Ticaret Antlaşması ile İttifak Antlaşması'nı imzaladılar.
Dostluk ve Ticaret Antlaşması ABD'yi bağımsız bir ulus olarak tanıdı ve Fransa ile Amerika arasındaki ticareti teşvik ederken, İttifak Antlaşması Büyük Britanya'ya karşı askeri bir ittifak sağladı ve ABD'nin mutlak bağımsızlığının bir devlet olarak tanınmasını şart koştu. barış için şart ve Fransa'nın İngiliz Batı Hint Adaları'nı fethetmesine izin verilecekti.
ABD hükümeti tarafından ilk kez imzalanan anlaşmalarla, Fransa'nın Bourbon monarşisi, Amerikan kolonilerine Fransa'nın eski rakibi Büyük Britanya'ya karşı mücadelelerinde yardım etme taahhüdünü resmileştirdi. Fransızların Amerika Birleşik Devletleri'ne yardım etme hevesi, hem Amerikan devrimcilerinin demokratik ideallerinin takdir edilmesinden hem de 1763'te Fransız ve Hint Savaşlarının sonunda Amerikan imparatorluklarının çoğunu İngilizlere kaptırmış olmanın acısından kaynaklanıyordu.
1776'da Kıta Kongresi, Fransa ile resmi bir ittifakı güvence altına almak için Benjamin Franklin, Silas Deane ve Arthur Lee'yi diplomatik bir komisyona atadı. Gizli Fransız yardımı, 1775'te düşmanlıkların patlak vermesinden kısa bir süre sonra kolonilere süzülmeye başladı, ancak Fransızlar, Amerikalıların resmi bir anlaşmada desteğe değer olduklarına, Ekim 1777'de Saratoga Savaşı'ndaki Amerikan zaferine kadar ikna olmadı.
6 Şubat 1778'de Dostluk ve Ticaret ve İttifak anlaşmaları imzalandı ve Mayıs 1778'de Kıta Kongresi onları onayladı. Bir ay sonra, bir İngiliz filosunun iki Fransız gemisine ateş açmasıyla İngiltere ve Fransa arasındaki savaş resmen başladı. Amerikan Devrimi sırasında, Fransız deniz filoları, Ekim 1781'de Yorktown Savaşı ile sonuçlanan İngilizlerin yenilgisinde kritik öneme sahipti.
İçindekiler
Fransız-Amerikalılar, Amerikan Devrim Savaşı sırasında Louis XVI ile Amerika Birleşik Devletleri arasında yapılan bir ittifak olan Fransız-Amerikan ittifakının hiçbir zaman parçası olmadılar.
Orijinal yerleşimciler
Fransız Kanadalı veya Fransız mirasının çoğu Modern Fransız-Amerikalıları, 17. yüzyılda Kanada'da yaşayan yerleşimcilerin torunlarıdır (Kanada o zamanlar Yeni Fransa olarak biliniyordu), Kanada daha sonra 1763'te Québec Eyaleti olarak bilinmeye başladı. , daha sonra 1791'de Aşağı Kanada olarak ve daha sonra 1867'de Kanada Konfederasyonu kurulduktan sonra Kanada'nın Québec Eyaleti olarak yeniden adlandırıldı. Fransız Kanada kökenli Fransız-Amerikalıların çoğunluğu, çoğunlukla New England ve Orta Batı'da yaşayanlar , kökenleri Quebec diasporasına kadar uzananlar, ayrıca Kanada Denizcilik bölgelerinden ABD'ye gelen birçok Fransız-Amerikalı Acadian kökenli değil. Erken dönem Fransız-Amerikalılar hakkında olağandışı olan şey, onların Birleşik Devletler'in oluşumundan önce gelmiş olmalarıdır. Amerikan Devrim Savaşı'ndan önceki zamanda, birçok köy ve şehir kurdular ve ABD'ye yerleşen ilk Avrupalılardan bazılarıydı. Fransız-Amerikalı yerleşimciler için ana yerleşim yerleri olan yerler arasında Ortabatı ve Louisiana bulunur. Bugün Fransız-Amerikalılar çoğunlukla New England'da ve New York, Midwest ve Louisiana'nın kuzey kesimlerinde bulunur. Üç ana Fransız-Amerikan Fransız Kanadalı, Cajun veya Louisiana Creole türü vardır. [1]
Louisiana Düzenle
Amerika'daki Fransız kolonizasyonu döneminde (1534-1763), Fransa tüm topraklarını Kanada, Acadia, Hudson Körfezi, Newfoundland ve Louisiana olmak üzere beş bölgeye böldü. Utrecht Antlaşması, Fransa'nın Acadia, Newfoundland ve Hudson Körfezi üzerindeki kontrolünü ele geçirdi. Bu anlaşmadan sonra Cape Breton Adası kolonisi Acadia'nın halefi olarak kuruldu. [2]
1679'da, La Louisiane française veya Fransız Louisiana, Yeni Fransa'nın bir idari bölgesiydi. 1682-1762 ve 1802-04 yılları arasında Fransız kontrolü altında olan bölge, Fransız kaşif René-Robert Cavelier, Sieur de la Salle tarafından Louis XIV'in adını almıştır. Başlangıçta, Mississippi Nehri'nin drenaj havzasının çoğunu içeren ve Büyük Göllerden Meksika Körfezi'ne ve Appalachian Dağları'ndan Rocky Dağları'na kadar uzanan geniş bir bölgeyi kapsıyordu. Louisiana, Yukarı Louisiana olarak bilinen iki bölgeye ayrıldı, Yukarı Louisiana'nın toprakları Arkansas Nehri'nin kuzeyinden başladı ve Aşağı Louisiana. Modern ABD eyaleti Louisiana, tarihi bölgenin peşindedir, ancak başlangıçta sahip olması gerekenin yalnızca küçük bir bölümünü kaplar.
Fransız öncüler, Kral Louis XIV döneminde başlayan bölgeyi araştırırken, Fransız Louisiana, insan ve finansal kaynakların eksikliği nedeniyle büyük ölçüde gelişmedi. Fransa'nın Yedi Yıl Savaşı'ndaki yenilgisinin bir sonucu olarak, Fransa 1763'te İspanya'nın Florida'yı kaybetmesinin telafisi olarak bölgenin doğu kısmını muzaffer İngilizlere ve batı bölgelerini İspanya'ya bırakmak zorunda kaldı. Doğrudan Fransız kolonizasyonu bu yetki devriyle sona erdi, ancak Louisiana yine de On Üç Koloni'ye dağılmış olan zorla yerinden edilmiş Acadians için bir sığınak olarak kaldı. Bu nüfus bizim Cajunlar olarak bildiğimiz hale geldi. [3]
Fransa, 1800 yılındaki gizli San Ildefonso Antlaşması'yla batı topraklarının egemenliğini yeniden kazandı. Ancak Avrupa'daki yükümlülükler nedeniyle zorlanan Napolyon Bonapart, 1803 Louisiana Satın Alma işleminde bölgeyi ABD'ye satmaya karar vererek Fransa'nın Louisiana'daki varlığına son verdi.
Kuzey Amerika Fransız-Amerikan kolonileri
1562'de Fransız deniz subayı Jean Ribault, filosuyla Yeni Dünya'ya yelken açarak şu anda Florida, Jacksonville olan Fort Caroline'ı buldu. Fort Caroline, Huguenot kültürü (Fransız Protestanı) için bir sığınaktı. İspanyollar, bu Protestan sömürgecilerin tehlikesini görerek 1565'te Ribault'u ve birçok takipçisini öldürdü. Fransız hükümeti tarafından Yeni Fransa'da koloniler kurması durdurulan, Jessé de Forest liderliğindeki bir grup Huguenot, Kuzey Amerika'ya yelken açtı ve yerleşti. Hollanda kolonisi New Netherland (daha sonra New York ve New Jersey'nin bir parçası) ve Nova Scotia dahil olmak üzere birçok İngiliz kolonisi. New Amsterdam'ın ana ailelerinin bir kısmı Huguenot kökenliydi. 1628'de Huguenotlar adında bir kilise cemaati kurdular. L'Église française à la Nouvelle-Amsterdam. [ kaynak belirtilmeli ]
New Amsterdam'a varan Huguenotlara, kalıcı bir yerleşim için Long Island'daki Manhattan yerleşimcilerinin tam karşısında arazi verildi ve ayrıca Newtown Creek limanının yanına yerleştiler, Brooklyn'de yaşayan ilk Avrupalılardı, o zamanlar Boschwick olarak biliniyorlardı ve bugün Bushwick olarak bilinen mahalle. [ kaynak belirtilmeli ]
Quebec diasporasının nedenleri
Quebec'te (18. yüzyılın ikinci yarısında sadece Kanada olarak biliniyordu) yetkililer, Sadıklar Fransız-Kanadalı topluluklara yerleşirse isyan ve gerilimin ortaya çıkmasından korkuyorlardı. [4] Vali Haldimand böylece birçok yeni geleni Quebec'in bir parçası olarak kabul edilen ve dolayısıyla Fransız yasalarına göre Büyük Göller bölgesine yerleşmek üzere yeniden yerleştirdi. Yeni gelenler hukuk sistemini beğenmedikleri için Kanada Yukarı Kanada ve Aşağı Kanada olmak üzere iki ana bölgeye ayrılmış, bu bölgelerin diğer isimleri Ontario ve Quebec olmuştur. İngiliz parlamentosu, Kanada'nın bu bölünmesini 1791'de onayladı ve 1792'de uygulamaya girdi. Quebec'te Sadıklar, Birleşik Devletler'de Britanya'ya sürekli bağlılıklarından dolayı acı çektiklerini gösterdikleri sürece toprak için dilekçe verebilirlerdi. Ayrıca bir grup sömürgeciyi bir araya getirip İngiliz tacına bağlılık yemini ettirmeleri ve kendilerine verilen toprakları geliştirme sözü vermeleri gerekiyordu. Kendilerine arazi verildikten sonra, yollar, değirmenler inşa etmeleri ve komşu yerleşimleri araştırmaları ve masrafları kendilerine ait olmak üzere yakın ve yakın bölgeleri gözden geçirmeleri bekleniyordu.
Bu yeni yerleşimciler için ilk başta tek sorun, İngiliz tacı tarafından kendilerine verilen toprakları istila eden kara sinekler ve sivrisineklerdi. Kurtlar da çiftçiler için büyük bir sorundu. İlk hasatlar zayıftı ve yerel talebi karşılamak için zar zor yeterliydi. Çiftçilerin halka satacak çok az şeyi vardı. Kurulan küçük köyler bazen yok oluyor ve yerleşimciler başka bir yerleşim yerine göç etmek zorunda kalıyordu. Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri arasındaki sınırlar 1842'ye kadar kesin değildi. Kanadalı yerleşimciler ile ABD ordusu arasındaki sınır çatışmaları sürekliydi. Bazen, Amerikan işgalleri 1838'de Fenians Ayaklanmaları sırasında gerçekleşecekti. 19. yüzyılın ortalarına gelindiğinde bazı Sadıklar, Amerika'nın Ortabatısını sömürgeleştirmeye çalışarak Kanada'dan göç etmeye başladılar.
Quebec diasporası
Genellikle "grande saignée" (büyük demografik kanama) olarak adlandırılan Quebec diasporası, Quebec sakinlerinin Kuzey Amerika'ya dağılan kitlesel göç dönemiydi. Kanadalı göçmenler New England, New York Eyaleti, Amerikan Midwest, Ontario'nun belirli bölgelerine ve daha az ölçüde Kanada Prairies'e göç etti. Quebec'ten göç çok daha erken başlamış olsa da, bu aşama 1840 civarında başladı, ABD İç Savaşı'ndan 1890'lara kadar en yüksek seviyelerine ulaştı ve 1930'larda Büyük Buhran ile sona erdi. Fransız-Amerikan tarihinin bu bölümü tarihçiler Gerard J. Brault, [5] François Weil [fr] , [6] Yves Roby [fr] , [7] Armand Chartier, [8] ve David Vermette tarafından incelenmiş ve detaylandırılmıştır. [9]
Amerika Birleşik Devletleri'ne Göç
Nüfusun ani büyümesi nedeniyle, aileler yasalar ve sistemler nedeniyle kendilerini geçindiremiyorlardı, ayrıca Kanada'nın yeni İngiliz liderleri İngiliz ve İngiliz kolonizasyon sistemlerine toprak ayırdıkları için, ayrıca "Château Clique" de vardı. Quebec Eyaleti'ni yöneten ve konut ve arazi gelişiminin genişlemesini engelleyen Fransız Kanadalıların yaşamak için yeterli yeri yoktu. New England sanayileşiyordu, Quebec'te yaşayan yaklaşık 900.000 Fransız-Kanadalı (bazıları başka Fransız kökenliydi, örneğin Acadian) ayrıldı. Quebec, Amerika Birleşik Devletleri'ne gidip bir iş bulmak için. Göçmenlerin sadece %50'si Kanada'ya döndüğünü bildirdi. Fransız-Kanadalılar ve kalan diğer Fransızlar, "Küçük Kanadalılar" olarak bilinen topluluklar oluşturmak için bir araya geldiler. Fransız kökenli çok sayıda Amerikalı, onu Quebec'e kadar takip ediyor. Diğer Fransız-Amerikalılar, özellikle Güney'den gelenler, aslen Acadia'dan - Cajunlar - ve doğrudan Fransa'dan birkaç kişi vardı. 1849 yılına kadar, İngiliz Protestan yasaları ve kontrolü nedeniyle Katolik Kilisesi'nin ek arazi satın almasına veya Doğu Kasabalarında herhangi bir cemaat kurmasına izin verilmedi. Peder Bernard O'Reilley'nin emriyle, bir Association des Townships 1848'de Kanada bölgesinde yerleşimi teşvik etmek için kuruldu. 1850'lerde dernek, daha sonra genç çiftçi ailelerine, sonunda asimile olacaklarına inanılan Amerika Birleşik Devletleri'ne gitmelerini önlemek için verilen toprakları satın aldı.
Lewiston'dakiler ve Maine Fall River'daki diğer sınır ilçeleri, Massachusetts'teki Holyoke ve Lowell, New Hampshire'daki Rhode Island Manchester'daki ve komşu bölgeler olan Vermont'takiler gibi birçok Amerikan tekstil imalatçısı ve diğer endüstriler Fransız-Kanadalı göçmenler için iş açtı. Ayrıca, 1830'lardan 1870'lere kadar, Bourbonnais, St. Anne, St. Georges, Papineau ve L'Erable gibi topluluklar kuran dini misyonerler de dahil olmak üzere, Kankakee, IL bölgesine taşınan birçok Fransız-Kanadalı göçmen vardı. Ayrıca Michigan ve Minnesota'da, bölge hala Yeni Fransa'nın bir parçasıyken göç etmeye başlayan Fransız-Kanada kökenli çok sayıda nüfus var. Rhode Island, Woonsocket'teki İş ve Kültür Müzesi, 19. ve 20. yüzyılın başlarında gelişen New England'ın Quebec diasporasını açıklıyor ve detaylandırıyor. Fransız-Kanada kökenli önemli Amerikalılar arasında yazar Jack Kerouac, politikacı Mike Gravel, şarkıcılar Rudy Vallée ve Robert Goulet, Emil Beaulieau, tarihçi Will Durant ve diğerleri sayılabilir. [10]
Gazeteler Düzenle
Quebec diasporası nedeniyle birçok Fransız-Kanadalı, Quebec'i ABD'ye ve diğer Kuzey Amerika ülkeleri ve bölgelerine gitmek ve yaşamak için terk etti. Bu göçmenler yanlarında sadece Fransız dilini değil, aynı zamanda din ve geleneği de getirdiler. Birçok gazete şirketi kuruldu ve bugün hala var olan bazıları var. [11]
Fransız-Amerikan İttifakı
Devrim Savaşı'nın ortasında, 6 Şubat 1778, Benjamin Franklin, Silas Deane ve Arthur Lee gibi Amerika Birleşik Devletleri Temsilcileri ve Fransa, Paris'te Dostluk ve Ticaret Antlaşması ile İttifak Antlaşması'nı imzaladılar.
Dostluk ve Ticaret Antlaşması, Amerika Birleşik Devletleri'ni bağımsız bir ulus olarak tanıdı ve Fransa ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki ticareti teşvik etti. İttifak Antlaşması, Büyük Britanya'ya karşı askeri bir ittifak sağladı ve Fransa'nın Birleşik Devletler bağımsızlığını alana kadar Devrimci savaştan çıkmasına izin verilmeyeceğini garanti etti. Ayrıca Fransa'ya Appalachian'ın batısında ve Mississippi Nehri'nin doğusunda toprak verileceğini söyledi.
Bununla birlikte, Kıta Kongresi'nin onları onayladığı 1778 Mayıs'ında resmen yürürlüğe girdi. Bir ay sonra, İngiltere ve Fransa arasındaki savaş, bir İngiliz filosunun iki Fransız gemisine ateş açmasıyla resmen başladı. Amerikan Devrimi sırasında, Fransız deniz filoları, Ekim 1781'de Yorktown Savaşı ile sonuçlanan İngilizlerin yenilgisinde kritik öneme sahipti.
Toplamda, bu anlaşmalar Devrim Savaşı'nın başarısı için kritik öneme sahipti ve ABD'nin Fransız devrimi sırasında Devrimci Fransızlara yardım etme zamanı geldiğinde ABD bağımsızlığını Fransa'ya borçluydu, Amerika'nın Avrupa işlerine müdahale etmeyeceğine karar verildi. Avrupalılar Amerikan işlerine karışmadığı sürece.
Aidan Pollock, Somerset Berkley Bölge Lisesi öğrencisi ve Breeze'in yardımcı editörüdür. Başlangıçta siyasete odaklanan makaleler yayınladı.
Fransız-Amerikan ittifakları imzalandı - TARİHÇE
Amerikan Tarihinin Anahatları
- Bazıları Amerikan Devrimi tarihinin ilk kurşunların 1775'te ateşlenmesinden çok önce başladığına inansa da, İngiltere ve Amerika, ilk kalıcı devrimin kurulmasından bir buçuk asırdan fazla bir süre sonra, 1763'e kadar yolları açıkça ayırmaya başlamadı. Jamestown, Virginia'daki yerleşim. Koloniler, ekonomik güç ve kültürel kazanım açısından büyük ölçüde büyümüştü ve neredeyse hepsinin arkasında uzun yıllar özyönetim vardı. 1760'larda toplam nüfusları 1.500.000'i aştı - 1700'den bu yana altı kat artış.
Fransız ve Hint Savaşı'nın ardından İngiltere'nin yeni bir emperyal tasarıma ihtiyacı vardı, ancak Amerika'daki durum değişmeye hiç de elverişli değildi. Uzun zamandır büyük ölçüde bağımsızlığa alışmış olan sömürgeler, özellikle şimdi Fransız tehdidi ortadan kaldırıldığından, daha az değil, daha fazla özgürlük talep ediyorlardı. Yeni bir sistemi yürürlüğe koymak ve kontrolü sıkılaştırmak için Parlamento, kendi kendini yönetme konusunda eğitimli ve müdahalelere karşı sabırsız olan sömürgecilerle mücadele etmek zorunda kaldı.
İngilizlerin ilk giriştiği şeylerden biri iç organizasyonuydu. Kanada'nın ve Ohio Vadisi'nin fethi, Fransız ve Kızılderili sakinlerini yabancılaştırmayacak politikalar gerektiriyordu. Ancak burada Kraliyet, kolonilerin çıkarlarıyla çatıştı. Nüfusta hızla artan ve yerleşim için daha fazla toprağa ihtiyaç duyan çeşitli koloniler, sınırlarını Mississippi Nehri kadar batıya kadar genişletme hakkını talep etti.
Yeni topraklara göç eden yerleşimcilerin bir dizi Hint savaşını kışkırtacağından korkan İngiliz hükümeti, toprakların kademeli olarak sömürgecilere açılması gerektiğine inanıyordu. Hareketi kısıtlamak aynı zamanda yeni yerleşimlerin oluşumuna izin vermeden önce mevcut yerleşimler üzerinde kraliyet kontrolünü sağlamanın bir yoluydu. 1763 Kraliyet Bildirisi, Alleghenies, Florida, Mississippi Nehri ve Quebec arasındaki tüm batı bölgesini Yerli Amerikalılar tarafından kullanılmak üzere ayırdı. Böylece Kraliyet, 13 koloninin batıdaki her toprak iddiasını ortadan kaldırmaya ve batıya doğru genişlemeyi durdurmaya çalıştı. Hiçbir zaman etkili bir şekilde uygulanmamasına rağmen, bu önlem, sömürgecilerin gözünde, batıdaki toprakları işgal etme ve yerleşme konusundaki en temel haklarına karşı sert bir saygısızlık oluşturdu.
Etkileri daha ciddi olan, büyüyen imparatorluğunu desteklemek için daha fazla paraya ihtiyaç duyan İngiliz hükümetinin yeni mali politikasıydı. İngiltere'deki vergi mükellefi, sömürgelerin savunması için tüm parayı sağlamadığı sürece, sömürgecilerin kendi kendini yönetme pahasına gelecek olan daha güçlü bir merkezi yönetim aracılığıyla sömürgecilerden gelir elde edilmesi gerekecekti.
Yeni sistemi başlatmanın ilk adımı, İngiliz olmayan bölgelerden rom ve melas ithalatına yasaklayıcı bir vergi veya vergi koyan 1733 Melas Yasası'nın yerine 1764 Şeker Yasası'nın getirilmesiydi. yabancı rom ithalatı, tüm kaynaklardan pekmeze mütevazı bir vergi ve şarap, ipek, kahve ve bir dizi başka lüks ürüne vergi koydu. Umut, pekmez üzerindeki verginin düşürülmesinin, onu New England'daki rom damıtma tesislerinde işlenmek üzere Hollanda ve Fransız Batı Hint Adaları'ndan kaçırma eğilimini azaltacağıydı. Şeker Yasasını uygulamak için gümrük memurlarına daha fazla enerji ve etkinlik göstermeleri emredildi. Amerikan sularındaki İngiliz savaş gemilerine kaçakçıları yakalama talimatı verildi ve "yardım yazıları" veya emirler, kralın memurlarına şüpheli binaları arama yetkisi verdi.
Hem Şeker Yasası'nın getirdiği vergi hem de onu uygulamaya yönelik tedbirler New England tüccarları arasında şaşkınlık yarattı. Uygulanan küçük verginin bile ödenmesinin işlerine zarar vereceğini iddia ettiler. Tüccarlar, yasama meclisleri ve kasaba toplantıları yasayı protesto etti ve sömürge avukatları, Şeker Yasası'nın girişinde, birçoklarını anavatana karşı Amerikan davasına çekecek olan slogan olan "temsilsiz vergilendirme"nin ilk imasını buldular.
Daha sonra 1764'te Parlamento, "Majestelerinin kolonilerinden herhangi birinde bundan sonra düzenlenecek kağıt kredi senetlerinin yasal ihale yapılmasını önlemek için" bir Para Birimi Yasası çıkardı. Koloniler açık ticaret bölgesi olduğundan ve sürekli döviz sıkıntısı olduğundan, bu önlem sömürge ekonomisine ciddi bir yük getirdi. Sömürgeci bakış açısından eşit derecede sakıncalı olan, 1765'te kabul edilen ve kolonilerin kraliyet birliklerine hüküm ve kışla sağlamasını gerektiren Çeyreklik Yasasıydı.
Yeni sömürge sistemini başlatan önlemlerin sonuncusu, en büyük örgütlü direnişi ateşledi. Known as the "Stamp Act," it provided that revenue stamps be affixed to all newspapers, broadsides, pamphlets, licenses, leases or other legal documents, the revenue (collected by American customs agents) to be used for "defending, protecting and securing" the colonies.
The Stamp Act bore equally on people who did any kind of business. Thus it aroused the hostility of the most powerful and articulate groups in the American population: journalists, lawyers, clergymen, merchants and businessmen, North and South, East and West. Soon leading merchants organized for resistance and formed non-importation associations.
Trade with the mother country fell off sharply in the summer of 1765, as prominent men organized themselves into the "Sons of Liberty" -- secret organizations formed to protest the Stamp Act, often through violent means. From Massachusetts to South Carolina, the act was nullified, and mobs, forcing luckless customs agents to resign their offices, destroyed the hated stamps.
Spurred by delegate Patrick Henry, the Virginia House of Burgesses passed a set of resolutions in May denouncing taxation without representation as a threat to colonial liberties. The House of Burgesses declared that Virginians had the rights of Englishmen, and hence could be taxed only by their own representatives. On June 8, the Massachusetts Assembly invited all the colonies to appoint delegates to the so-called Stamp Act Congress in New York, held in October 1765, to consider appeals for relief from the king and Parliament. Twenty-seven representatives from nine colonies seized the opportunity to mobilize colonial opinion against parliamentary interference in American affairs. After much debate, the congress adopted a set of resolutions asserting that "no taxes ever have been or can be constitutionally imposed on them, but by their respective legislatures," and that the Stamp Act had a "manifest tendency to subvert the rights and liberties of the colonists."
TAXATION WITHOUT REPRESENTATION
The issue thus drawn centered on the question of representation. From the colonies' point of view, it was impossible to consider themselves represented in Parliament unless they actually elected members to the House of Commons. But this idea conflicted with the English principle of "virtual representation," according to which each member of Parliament represented the interests of the whole country, even the empire, despite the fact that his electoral base consisted of only a tiny minority of property owners from a given district. The rest of the community was seen to be "represented" on the ground that all inhabitants shared the same interests as the property owners who elected members of Parliament.
Most British officials held that Parliament was an imperial body representing and exercising the same authority over the colonies as over the homeland. The American leaders argued that no "imperial" Parliament existed their only legal relations were with the Crown. It was the king who had agreed to establish colonies beyond the sea and the king who provided them with governments. They argued that the king was equally a king of England and a king of the colonies, but they insisted that the English Parliament had no more right to pass laws for the colonies than any colonial legislature had the right to pass laws for England.
The British Parliament was unwilling to accept the colonial contentions. British merchants, however, feeling the effects of the American boycott, threw their weight behind a repeal movement, and in 1766 Parliament yielded, repealing the Stamp Act and modifying the Sugar Act. However, to mollify the supporters of central control over the colonies, Parliament followed these actions with passage of the Declaratory Act. This act asserted the authority of Parliament to make laws binding the colonies "in all cases whatsoever."
The year 1767 brought another series of measures that stirred anew all the elements of discord. Charles Townshend, British chancellor of the exchequer, was called upon to draft a new fiscal program. Intent upon reducing British taxes by making more efficient the collection of duties levied on American trade, he tightened customs administration, at the same time sponsoring duties on colonial imports of paper, glass, lead and tea exported from Britain to the colonies. The so-called Townshend Acts were based on the premise that taxes imposed on goods imported by the colonies were legal while internal taxes (like the Stamp Act) were not.
The Townshend Acts were designed to raise revenue to be used in part to support colonial governors, judges, customs officers and the British army in America. In response, Philadelphia lawyer John Dickinson, in Letters of a Pennsylvania Farmer , argued that Parliament had the right to control imperial commerce but did not have the right to tax the colonies, whether the duties were external or internal.
The agitation following enactment of the Townshend duties was less violent than that stirred by the Stamp Act, but it was nevertheless strong, particularly in the cities of the Eastern seaboard. Merchants once again resorted to non-importation agreements, and people made do with local products. Colonists, for example, dressed in homespun clothing and found substitutes for tea. They used homemade paper and their houses went unpainted. In Boston, enforcement of the new regulations provoked violence. When customs officials sought to collect duties, they were set upon by the populace and roughly handled. For this infraction, two British regiments were dispatched to protect the customs commissioners.
The presence of British troops in Boston was a standing invitation to disorder. On March 5, 1770, antagonism between citizens and British soldiers again flared into violence. What began as a harmless snowballing of British soldiers degenerated into a mob attack. Someone gave the order to fire. When the smoke had cleared, three Bostonians lay dead in the snow. Dubbed the "Boston Massacre," the incident was dramatically pictured as proof of British heartlessness and tyranny.
Faced with such opposition, Parliament in 1770 opted for a strategic retreat and repealed all the Townshend duties except that on tea, which was a luxury item in the colonies, imbibed only by a very small minority. To most, the action of Parliament signified that the colonists had won a major concession, and the campaign against England was largely dropped. A colonial embargo on "English tea" continued but was not too scrupulously observed. Prosperity was increasing and most colonial leaders were willing to let the future take care of itself.
During a three-year interval of calm, a relatively small number of radicals strove energetically to keep the controversy alive, however. They contended that payment of the tax constituted an acceptance of the principle that Parliament had the right to rule over the colonies. They feared that at any time in the future, the principle of parliamentary rule might be applied with devastating effect on all colonial liberties.
The radicals' most effective leader was Samuel Adams of Massachusetts, who toiled tirelessly for a single end: independence. From the time he graduated from Harvard College in 1740, Adams was a public servant in some capacity -- inspector of chimneys, tax-collector and moderator of town meetings. A consistent failure in business, he was shrewd and able in politics, with the New England town meeting his theater of action.
Adams's goals were to free people from their awe of social and political superiors, make them aware of their own power and importance and thus arouse them to action. Toward these objectives, he published articles in newspapers and made speeches in town meetings, instigating resolutions that appealed to the colonists' democratic impulses.
In 1772 he induced the Boston town meeting to select a "Committee of Correspondence" to state the rights and grievances of the colonists. The committee opposed a British decision to pay the salaries of judges from customs revenues it feared that the judges would no longer be dependent on the legislature for their incomes and thus no longer accountable to it -- thereby leading to the emergence of "a despotic form of government." The committee communicated with other towns on this matter and requested them to draft replies. Committees were set up in virtually all the colonies, and out of them grew a base of effective revolutionary organizations. Still, Adams did not have enough fuel to set a fire.
In 1773, however, Britain furnished Adams and his allies with an incendiary issue. The powerful East India Company, finding itself in critical financial straits, appealed to the British government, which granted it a monopoly on all tea exported to the colonies. The government also permitted the East India Company to supply retailers directly, bypassing colonial wholesalers who had previously sold it. After 1770, such a flourishing illegal trade existed that most of the tea consumed in America was of foreign origin and imported, illegally, duty- free. By selling its tea through its own agents at a price well under the customary one, the East India Company made smuggling unprofitable and threatened to eliminate the independent colonial merchants at the same time. Aroused not only by the loss of the tea trade but also by the monopolistic practice involved, colonial traders joined the radicals agitating for independence.
In ports up and down the Atlantic coast, agents of the East India Company were forced to resign, and new shipments of tea were either returned to England or warehoused. In Boston, however, the agents defied the colonists and, with the support of the royal governor, made preparations to land incoming cargoes regardless of opposition. On the night of December 16, 1773, a band of men disguised as Mohawk Indians and led by Samuel Adams boarded three British ships lying at anchor and dumped their tea cargo into Boston harbor. They took this step because they feared that if the tea were landed, colonists would actually comply with the tax and purchase the tea. Adams and his band of radicals doubted their countrymen's commitment to principle.
A crisis now confronted Britain. The East India Company had carried out a parliamentary statute, and if the destruction of the tea went unpunished, Parliament would admit to the world that it had no control over the colonies. Official opinion in Britain almost unanimously condemned the Boston Tea Party as an act of vandalism and advocated legal measures to bring the insurgent colonists into line.
Parliament responded with new laws that the colonists called the "Coercive or Intolerable Acts." The first, the Boston Port Bill, closed the port of Boston until the tea was paid for -- an action that threatened the very life of the city, for to prevent Boston from having access to the sea meant economic disaster. Other enactments restricted local authority and banned most town meetings held without the governor's consent. A Quartering Act required local authorities to find suitable quarters for British troops, in private homes if necessary. Instead of subduing and isolating Massachusetts as Parliament intended, these acts rallied its sister colonies to its aid.
The Quebec Act, passed at nearly the same time, extended the boundaries of the province of Quebec and guaranteed the right of the French inhabitants to enjoy religious freedom and their own legal customs. The colonists opposed this act because, by disregarding old charter claims to western lands, it threatened to hem them in to the North and Northwest by a Roman Catholic-dominated province. Though the Quebec Act had not been passed as a punitive measure, it was classed by the Americans with the Coercive Acts, and all became known as the "Five Intolerable Acts."
At the suggestion of the Virginia House of Burgesses, colonial representatives met in Philadelphia on September 5, 1774, "to consult upon the present unhappy state of the Colonies." Delegates to this meeting, known as the First Continental Congress, were chosen by provincial congresses or popular conventions. Every colony except Georgia sent at least one delegate, and the total number of 55 was large enough for diversity of opinion, but small enough for genuine debate and effective action. The division of opinion in the colonies posed a genuine dilemma for the delegates. They would have to give an appearance of firm unanimity to induce the British government to make concessions and, at the same time, they would have to avoid any show of radicalism or spirit of independence that would alarm more moderate Americans. A cautious keynote speech, followed by a "resolve" that no obedience was due the Coercive Acts, ended with adoption of a set of resolutions, among them, the right of the colonists to "life, liberty and property," and the right of provincial legislatures to set "all cases of taxation and internal polity."
The most important action taken by the Congress, however, was the formation of a "Continental Association," which provided for the renewal of the trade boycott and for a system of committees to inspect customs entries, publish the names of merchants who violated the agreements, confiscate their imports, and encourage frugality, economy and industry.
The Association immediately assumed the leadership in the colonies, spurring new local organizations to end what remained of royal authority. Led by the pro-independence leaders, they drew their support not only from the less well-to-do, but from many members of the professional class, especially lawyers, most of the planters of the Southern colonies and a number of merchants. They intimidated the hesitant into joining the popular movement and punished the hostile. They began the collection of military supplies and the mobilization of troops. And they fanned public opinion into revolutionary ardor.
Many Americans, opposed to British encroachment on American rights, nonetheless favored discussion and compromise as the proper solution. This group included Crown-appointed officers, many Quakers and members of other religious sects opposed to the use of violence, many merchants -- especially from the middle colonies -- and some discontented farmers and frontiersmen from Southern colonies.
The king might well have effected an alliance with these large numbers of moderates and, by timely concessions, so strengthened their position that the revolutionaries would have found it difficult to proceed with hostilities. But George III had no intention of making concessions. In September 1774, scorning a petition by Philadelphia Quakers, he wrote, "The die is now cast, the Colonies must either submit or triumph." This action isolated the Loyalists who were appalled and frightened by the course of events following the Coercive Acts.
General Thomas Gage, an amiable English gentleman with an American-born wife, commanded the garrison at Boston, where political activity had almost wholly replaced trade. Gage's main duty in the colonies had been to enforce the Coercive Acts. When news reached him that the Massachusetts colonists were collecting powder and military stores at the town of Concord, 32 kilometers away, Gage sent a strong detail from the garrison to confiscate these munitions.
After a night of marching, the British troops reached the village of Lexington on April 19, 1775, and saw a grim band of 70 Minutemen -- so named because they were said to be ready to fight in a minute -- through the early morning mist. The Minutemen intended only a silent protest, but Major John Pitcairn, the leader of the British troops, yelled, "Disperse, you damned rebels! You dogs, run!" The leader of the Minutemen, Captain John Parker, told his troops not to fire unless fired at first. The Americans were withdrawing when someone fired a shot, which led the British troops to fire at the Minutemen. The British then charged with bayonets, leaving eight dead and 10 wounded. It was, in the often quoted phrase of Ralph Waldo Emerson, "the shot heard 'round the world."
Then the British pushed on to Concord. The Americans had taken away most of the munitions, but the British destroyed whatever was left. In the meantime, American forces in the countryside mobilized, moved toward Concord and inflicted casualties on the British, who began the long return to Boston. All along the road, however, behind stone walls, hillocks and houses, militiamen from "every Middlesex village and farm" made targets of the bright red coats of the British soldiers. By the time the weary soldiers stumbled into Boston, they suffered more than 250 killed and wounded. The Americans lost 93 men.
While the alarms of Lexington and Concord were still resounding, the Second Continental Congress met in Philadelphia, Pennsylvania, on May 10, 1775. By May 15, the Congress voted to go to war, inducting the colonial militias into continental service and appointing Colonel George Washington of Virginia as commander-in-chief of the American forces. In the meantime, the Americans would suffer high casualties at Bunker Hill just outside Boston. Congress also ordered American expeditions to march northward into Canada by fall. Although the Americans later captured Montreal, they failed in a winter assault on Quebec, and eventually retreated to New York.
Despite the outbreak of armed conflict, the idea of complete separation from England was still repugnant to some members of the Continental Congress. In July, John Dickinson had drafted a resolution, known as the Olive Branch Petition, begging the king to prevent further hostile actions until some sort of agreement could be worked out. The petition fell on deaf ears, however, and King George III issued a proclamation on August 23, 1775, declaring the colonies to be in a state of rebellion.
Britain had expected the Southern colonies to remain loyal, in part because of their reliance on slavery. Many in the Southern colonies feared that a rebellion against the mother country would also trigger a slave uprising against the planters. In November 1775, in fact, Lord Dunmore, the governor of Virginia, offered freedom to all slaves who would fight for the British. However, Dunmore's proclamation had the effect of driving to the rebel side many Virginians who would otherwise have remained Loyalist.
The governor of North Carolina, Josiah Martin, also urged North Carolinians to remain loyal to the Crown. When 1,500 men answered Martin's call, they were defeated by revolutionary armies before British troops could arrive to help.
British warships continued down the coast to Charleston, South Carolina, and opened fire on the city in early June 1776. But South Carolinians had time to prepare, and repulsed the British by the end of the month. They would not return South for more than two years.
COMMON SENSE AND INDEPENDENCE
In January 1776, Thomas Paine, a political theorist and writer who had come to America from England in 1774, published a 50-page pamphlet, Common Sense . Within three months, 100,000 copies of the pamphlet were sold. Paine attacked the idea of hereditary monarchy, declaring that one honest man was worth more to society than "all the crowned ruffians that ever lived." He presented the alternatives -- continued submission to a tyrannical king and an outworn government, or liberty and happiness as a self-sufficient, independent republic. Circulated throughout the colonies, Common Sense helped to crystallize the desire for separation.
There still remained the task, however, of gaining each colony's approval of a formal declaration. On May 10, 1776 -- one year to the day since the Second Continental Congress had first met -- a resolution was adopted calling for separation. Now only a formal declaration was needed. On June 7, Richard Henry Lee of Virginia introduced a resolution declaring "That these United Colonies are, and of right ought to be, free and independent states. " Immediately, a committee of five, headed by Thomas Jefferson of Virginia, was appointed to prepare a formal declaration.
Largely Jefferson's work, the Declaration of Independence, adopted July 4, 1776, not only announced the birth of a new nation, but also set forth a philosophy of human freedom that would become a dynamic force throughout the entire world. The Declaration draws upon French and English Enlightenment political philosophy, but one influence in particular stands out: John Locke's Second Treatise on Government . Locke took conceptions of the traditional rights of Englishmen and universalized them into the natural rights of all humankind. The Declaration's familiar opening passage echoes Locke's social-contract theory of government:
In the Declaration, Jefferson linked Locke's principles directly to the situation in the colonies. To fight for American independence was to fight for a government based on popular consent in place of a government by a king who had "combined with others to subject us to a jurisdiction foreign to our constitution, and unacknowledged by our laws. " Only a government based on popular consent could secure natural rights to life, liberty and the pursuit of happiness. Thus, to fight for American independence was to fight on behalf of one's own natural rights.
Although the Americans suffered severe setbacks for months after independence was declared, their tenacity and perseverance eventually paid off. During August 1776, in the Battle of Long Island in New York, Washington's position became untenable, and he executed a masterly retreat in small boats from Brooklyn to the Manhattan shore. British General William Howe twice hesitated and allowed the Americans to escape. By November, however, Howe had captured Fort Washington on Manhattan Island. New York City would remain under British control until the end of the war.
By December, Washington's forces were nearing collapse, as supplies and promised aid failed to materialize. But Howe again missed his chance to crush the Americans by deciding to wait until spring to resume fighting. In the meantime, Washington crossed the Delaware River, north of Trenton, New Jersey. In the early morning hours of December 26, his troops surprised the garrison at Trenton, taking more than 900 prisoners. A week later, on January 3, 1777, Washington attacked the British at Princeton, regaining most of the territory formally occupied by the British. The victories at Trenton and Princeton revived flagging American spirits.
In 1777 Howe defeated the American army at Brandywine in Pennsylvania and occupied Philadelphia, forcing the Continental Congress to flee. Washington had to endure the bitterly cold winter of 1777-1778 at Valley Forge, Pennsylvania, lacking adequate food, clothing and supplies. The American troops suffered less because of shortages of these items than because farmers and merchants preferred exchanging their goods for British gold and silver rather than for paper money issued by the Continental Congress and the states.
Valley Forge was the lowest ebb for Washington's Continental Army, but 1777 proved to be the turning point in the war. In late 1776, British General John Burgoyne devised a plan to invade New York and New England via Lake Champlain and the Hudson River. Unfortunately, he had too much heavy equipment to negotiate the wooded and marshy terrain. At Oriskany, New York, a band of Loyalists and Indians under Burgoyne's command ran into a mobile and seasoned American force. At Bennington, Vermont, more of Burgoyne's forces, seeking much-needed supplies, encountered American troops. The ensuing battle delayed Burgoyne's army long enough to enable Washington to send reinforcements from the lower Hudson River near Albany, New York. By the time Burgoyne resumed his advance, the Americans were waiting for him. Led by Benedict Arnold -- who would later betray the Americans at West Point, New York -- the Americans twice repulsed the British. Burgoyne fell back to Saratoga, New York, where American forces under General Horatio Gates surrounded the British troops. On October 17, 1777, Burgoyne surrendered his entire army. The British lost six generals, 300 other officers and 5,500 enlisted personnel.
In France, enthusiasm for the American cause was high: the French intellectual world was itself in revolt against feudalism and privilege. However, the Crown lent its support to the colonies for geopolitical rather than ideological reasons: the French government had been eager for reprisal against Britain ever since France's defeat in 1763. To further the American cause, Benjamin Franklin was sent to Paris in 1776. His wit, guile and intellect soon made their presence felt in the French capital, and played a major role in winning French assistance.
France began providing aid to the colonies in May 1776, when it sent 14 ships with war supplies to America. In fact, most of the gun powder used by the American armies came from France. After Britain's defeat at Saratoga, France saw an opportunity to seriously weaken its ancient enemy and restore the balance of power that had been upset by the Seven Years' War (the French and Indian War). On February 6, 1778, America and France signed a Treaty of Amity and Commerce, in which France recognized America and offered trade concessions. They also signed a Treaty of Alliance, which stipulated that if France entered the war, neither country would lay down its arms until America won its independence, that neither would conclude peace with Britain without the consent of the other, and that each guaranteed the other's possessions in America. This was the only bilateral defense treaty signed by the United States or its predecessors until 1949.
The Franco-American alliance soon broadened the conflict. In June 1778 British ships fired on French vessels, and the two countries went to war. In 1779 Spain, hoping to reacquire territories taken by Britain in the Seven Years' War, entered the conflict on the side of France, but not as an ally of the Americans. In 1780 Britain declared war on the Dutch, who had continued to trade with the Americans. The combination of these European powers, with France in the lead, was a far greater threat to Britain than the American colonies standing alone.
With the French now involved, the British stepped up their efforts in the southern colonies since they felt that most Southerners were Loyalists. A campaign began in late 1778, with the capture of Savannah, Georgia. Shortly thereafter, British troops drove toward Charleston, South Carolina, the principal Southern port. The British also brought naval and amphibious forces into play there, and they managed to bottle up American forces on the Charleston peninsula. On May 12 General Benjamin Lincoln surrendered the city and its 5,000 troops, the greatest American defeat of the war.
But the reversal in fortune only emboldened the American rebels. Soon, South Carolinians began roaming the countryside, attacking British supply lines. By July, American General Horatio Gates, who had assembled a replacement force of untrained militiamen, rushed to Camden, South Carolina, to confront British forces led by General Charles Cornwallis. But the untrained soldiers of Gates's army panicked and ran when confronted by the British regulars. Cornwallis's troops met the Americans several more times, but the most significant battle took place at Cowpens, South Carolina, in early 1781, where the Americans soundly defeated the British. After an exhausting, but unproductive chase through North Carolina, Cornwallis set his sights on Virginia.
In July 1780 France's Louis XVI had sent to America an expeditionary force of 6,000 men under the Comte Jean de Rochambeau. In addition, the French fleet harassed British shipping and prevented reinforcement and resupply of British forces in Virginia by a British fleet sailing from New York City. French and American armies and navies, totaling 18,000 men, parried with Cornwallis all through the summer and into the fall. Finally, on October 19, 1781, after being trapped at Yorktown near the mouth of Chesapeake Bay, Cornwallis surrendered his army of 8,000 British soldiers.
Although Cornwallis's defeat did not immediately end the war -- which would drag on inconclusively for almost two more years -- a new British government decided to pursue peace negotiations in Paris in early 1782, with the American side represented by Benjamin Franklin, John Adams and John Jay. On April 15, 1783, Congress approved the final treaty, and Great Britain and its former colonies signed it on September 3. Known as the Treaty of Paris, the peace settlement acknowledged the independence, freedom and sovereignty of the 13 former colonies, now states, to which Great Britain granted the territory west to the Mississippi River, north to Canada and south to Florida, which was returned to Spain. The fledgling colonies that Richard Henry Lee had spoken of more than seven years before, had finally become "free and independent states." The task of knitting together a nation yet remained.
SIDEBAR: LOYALISTS DURING THE AMERICAN REVOLUTION
Americans today think of the War for Independence as a revolution, but in important respects it was also a civil war. American Loyalists, or "Tories" as their opponents called them, opposed the Revolution, and many took up arms against the rebels. Estimates of the number of Loyalists range as high as 500,000, or 20 percent of the white population of the colonies.
What motivated the Loyalists? Most educated Americans, whether Loyalist or Revolutionary, accepted John Locke's theory of natural rights and limited government. Thus, the Loyalists, like the rebels, criticized such British actions as the Stamp Act and the Coercive Acts. Loyalists wanted to pursue peaceful forms of protest because they believed that violence would give rise to mob rule or tyranny. They also believed that independence would mean the loss of economic benefits derived from membership in the British mercantile system.
Loyalists came from all walks of life. The majority were small farmers, artisans and shopkeepers. Not surprisingly, most British officials remained loyal to the Crown. Wealthy merchants tended to remain loyal, as did Anglican ministers, especially in Puritan New England. Loyalists also included some blacks (to whom the British promised freedom), Indians, indentured servants and some German immigrants, who supported the Crown mainly because George III was of German origin.
The number of Loyalists in each colony varied. Recent estimates suggest that half the population of New York was Loyalist it had an aristocratic culture and was occupied throughout the Revolution by the British. In the Carolinas, back-country farmers were Loyalist, whereas the Tidewater planters tended to support the Revolution.
During the Revolution, most Loyalists suffered little from their views. However, a minority, about 19,000 Loyalists, armed and supplied by the British, fought in the conflict.
The Paris Peace Treaty required Congress to restore property confiscated from Loyalists. The heirs of William Penn in Pennsylvania, for example, and those of George Calvert in Maryland received generous settlements. In the Carolinas, where enmity between rebels and Loyalists was especially strong, few of the latter regained their property. In New York and the Carolinas, the confiscations from Loyalists resulted in something of a social revolution as large estates were parceled out to yeoman farmers.