"Ne için bu kadar çaba sarf ettim?" Diye umutsuzluk içinde düşündü.
Geçen aylar günlerinin çoğunu bu tek şey üzerinde çalışarak geçirdi. İş bu ayları tanımladı. Onu başlatan şey vizyondur. Birçok insanın hayatını kolaylaştıracak bir fikri vardı. Ve bu projeyi planlamak, geliştirmek ve lansmanını hazırlamak için saatler harcadı. O zamandan bu yana neredeyse altı ay geçti. Altı ay. "Harcanmış", diye düşündü.
Şimdi, sayfa görüntülemeleri ve kayıtlarla sayfaya bakıyordu. Kendini aptal gibi hissetti. Hiçbir şey için tüm çalışma. Sayfayı tekrar tekrar yükledi. Sayfayı birkaç kez yeniden yükledikten sonra, kendini bırakmaya ikna etti. Bırakıp beklemek için. Biraz zaman vermeye karar verdi.
Söylesene, hayatta ne sıklıkla yön değiştirmek zorunda kaldın?
Mesela, bu yıl İtalya'ya gitmeyi planladığınızda ve ardından bir pandemi ortaya çıktığında. İş hayatında daha da sık olur. Kendini hazırladığın toplantı mı? İptal edildi. Sürmek istediğin inisiyatif? Değişen öncelikler. Kritik yoldaki son tarih? Eksik. Hayat her zaman planlandığı gibi gitmez. Değişen kararlar, kaçırılan fırsatlar, batık maliyet. Hayatta başarısızlık bile kaçınılmazdır. Edison'a akşamlarımızı ve gecelerimizi aydınlatmadan önce ne sıklıkla denediğini sorun .
Başarısızlık korkunç bir duygu. Kimse başarısız olmayı sevmez. Daha da kötüsü, başarısızlığın olmasını engelleyebilseydik. Ama başarısız olursak, çabuk başarısız olmak ve ondan bir şeyler öğrenmek güzel olmaz mıydı?
Süreç kontrolünde deneycilik fikri budur.
"Yaşayan en bilge adam benim, çünkü bir şeyi biliyorum ve o da hiçbir şey bilmediğimdir."
- Sokrates
Ampirizm, basit bir öncülü olan bir teoridir. Diyor ki: bilgi öncelikle veya sadece deneyimden gelir. Fikir neredeyse insanlık kadar eskidir. Modern bilimin temeli haline geldi ve dünyayı anlamamıza yardımcı oluyor. Dünyanın nasıl işlediğini öğrenmek için. Bilimde, hipotezimizi kanıtlamak veya ortadan kaldırmak için deneyler yaparız. Scrum ve diğer çevik yaklaşımlarda, benzer bir yaklaşım kullanıyoruz. Müşterilere neyin değer sağladığına ilişkin varsayımlarımızı doğrulamak için bir şeyler inşa ediyoruz. Arada bir değil, her sprint sonunda. Bizi kapsamı kısmaya zorluyor. Ve bunu yaparak, çoğu çabanın doğasında var olan belirsizlik riskini azaltıyoruz. Boşa harcanan çabaları önlemek için.
Deneycilik teorisine inanıyorsanız - daha yapmaya başlamadan önce planlamaya aylar ayırır mısınız?
Bahse girerim yapmayacaksın. Müşterilerin neye ihtiyacı olduğunu önceden bildiğiniz varsayımına meydan okuyacaksınız. Bir şeyi oluşturmadan önce her özelliğin ayrıntılarını planlamayı reddedersiniz. Kimsenin istediğini bilmeden önce. Bunun yerine, ürününüzün minimal bir versiyonunu oluşturur ve teste tabi tutarsınız. İdeal olarak, bunu gerçek müşterilere gösterir ve beğenip beğenmediklerine bakarsınız.
Beğendiler mi? Güzel. Değilse, en azından çok fazla çaba harcamadınız.
Bazı durumlarda, bir ürünün erken sürümlerini gerçek müşterilere göstermek istemezsiniz. Belki dünya hala aptal telefonlar kullanırken ilk iPhone'u yapıyorsunuzdur. Saf yenilik fikri. Satmaya hazır olana kadar sır olarak saklamak isteyeceğiniz bir şey. Sonuçta, rakiplerinizin fikrinizi çalmasını ve ürünü oluşturmayı bir yarış haline getirmesini istemezsiniz. Bu durumda, erken aşamadaki ürünlerinizi şirketteki kişilere gösterirsiniz. En azından Apple'ın yaptığı bu .
Ampirizm, iyi olduğumuz şeyi yapmayı bırakmak anlamına gelmez. Yaptığımız her şeyde her zaman belirli bir miktar belirsizlik olduğunu kabul etmek anlamına gelir. Ve bununla başa çıkın.
Deneycilik fikrini kabul edersek, yine de elimizden gelenin en iyisini yaparız. Daha küçük bir kapsamda. Tüm ihtiyaç mühendisliğini yapıyoruz. Müşterilerle konuşur ve pazar araştırmaları yaparız. Teknik fizibiliteyi doğrulamak için prototipler oluşturun. Sonra değerli bir şey inşa etmeye başlarız. Elbette zanaatımızın kalite standartlarına göre yapıyoruz. Bir geliştiricinin yeni işlevsellik için test yazması gibi. Veya bir tahta parçasının işlenmemiş kenarlarını düzelten bir marangoz gibi.
Sonuçta, müşterilerimizin seveceği ürünler üretmek istiyoruz.
Yine de işimizi planlıyoruz. Aslında bunu daha sık yapıyoruz. Planlama döngülerimiz diğer yaklaşımlara göre daha kısadır. Daha kısa zaman ölçekleri tercih edilerek haftalar ila aylar arasında.
Girişteki adamı hatırlıyor musun?
O adam akıllı olduğunu düşünüyordu. Ödevini yaptı. Başarısızlığı önlemek için aklındaki gibi benzer bir ürün olup olmadığını kontrol etti. Arkadaşlarına sordu. Sonra odasında bir aydan fazla zaman geçirdi. Şey inşa etti. Ama sonunda işini bitirdiğinde hiç müşteri bulamadı. İlk başta, beklemesi gerektiğini düşündü. Sonuçta başarı bir gecede gelmez. Bu yüzden bekledi. Çalışmasını bekledi ve terfi etti. Sosyal Medya, ücretli reklamlar. Adını koy. Tüm kayıtları aldı. Ancak birkaç hafta sonra, potansiyel müşterilerinin yoluna devam ettiğini anladı. Çözmek istediği soruna farklı bir çözüm buldular.
Biri daha hızlıydı.
Her başarısızlığın o kadar büyük olması gerekmez. De ki, müşterilerin bir ürünü inşa d aşka o. Ama aynı zamanda bir özelliği de oluşturdunuz ve bunun için çok çaba harcadınız. Çünkü sen düşünce müşteriler bunu gerekir. Yine de kullanmıyorlar. Tüm çabalardan kaçınmak mümkün değildir. Ancak, çoğu zaman kapsamı en aza indirerek ve bununla başa çıkıp çıkamayacağınızı anlayarak daha az çabayla daha fazlasını başarmak mümkündür . Geri bildirim alarak. Eğer "Scrum - Yarı zamanda iki kez iş yapma sanatı" adlı bir kitabın adını duyduysanız - arkasındaki fikir budur.
Başarısızlığın kaçınılmaz olduğunu söyledim. Bu doğru. Ancak başarısızlıkla ilgili iyi olan şey, ondan öğrenebilmemizdir.
İnsanların önceden ne istediğini veya neye ihtiyaç duyduğunu asla bilemeyiz. Bazen bize söylerler. Bazen siz onlara gösterene kadar kendilerini tanımazlar. Ampirik bir şekilde çalışırsak, başarısızlıklarımızdan ders çıkarabiliriz. Müşterilerin neye ihtiyacı olduğuna dair tahminlerimiz zamanla daha iyi hale gelecektir. Yine de bazen başarısız oluruz. Ampirik çalışma modumuz, keşfetmeden önce bizi çok fazla çaba harcamaktan kurtarır. Planlama döngümüzün zaman ölçeği kısaysa, kapsamı azaltmamız gerekir ve bu da riski azaltır.
Ampirik bir yaklaşım bulmanız gerekiyorsa, muhtemelen şuna benzeyen bir çözüm bulursunuz:
Bu size biraz Scrum'a benzemiyor mu?
Eğer Scrum'da ampirik süreç kontrolünün potansiyelini açığa çıkarmak için nasıl daha derin bir anlayışa sahip olmak istiyorsanız, makale bakmak “Herkes Scrum kullanır ama tam potansiyeline ortaya değil” tarafından Willem-Jan Ageling .
San Francisco'nun daha güvenli sokaklar için on yıllık kampanyası yanlış ve her zamankinden daha tehlikeli bir yöne gidiyor. 2022 yılında 19'u yaya olmak üzere 37 kişi otomobillerin çarpması sonucu hayatını kaybetti.
Bir yazılım mühendisi olarak, çevik geliştirme ilkeleri ve Yalın, Scrum ve Kanban uygulamalarından her zaman etkilenmiştim. Bununla birlikte, uygulamam istenen gereksinimlerin arkasındaki iş mantığını anlamakta sık sık mücadele ettim ve mühendislik ekibi ile ürün sahipleri arasındaki iletişim ve işbirliği eksikliği beni hayal kırıklığına uğrattı.
Amaç, algıya çok daha fazla netlik getiren bir şeye nasıl baktığınızı çerçevelemenin bir yoludur. “Amaç” dediğimde, bir kişinin başarmaya çalıştığı şeyi kastediyorum, ekibinizin bilmek istediği şeyi veya kuruluşunuzun yıl içinde neyi başarmayı umduğunu değil.
Fiyat, bir dolar rakamından çok daha fazlasıdır - bir değerin temsilidir ve bir ürünün para kazanıp kazanmayacağını belirlemede en kritik faktördür. Yine de, genellikle sonradan düşünülür, bir ürün geliştirildikten sonra son dakikada değerlendirilir.
Ürün yönetimi o kadar çok farklı beceri gerektirir ki büyük ihtimalle çalışanlarınız en azından bazılarında sizden daha tecrübelidir. Bu beceriler, ekibinizin başarmaya ihtiyaç duyduğu şeyin temelini oluşturduğunda kafa karıştırıcı hale gelebilir.
Onlarla mücadele etmenin ve projelerinizi ve akıl sağlığınızı yolda tutmanın 3 yolu Ellerinizi indirin, Ürün Yönetiminin en zor kısmı, sizden güneşi ve ayı bakımlı parmaklarının çırpışıyla teslim etmenizi bekleyen mantıksız yöneticilerle uğraşmaktır. Benim zamanımda her türden yaşadım.