Sevgili Candan için-
Evet nisandı, ama tomurcuklar patlamamıştı
çırpınarak Eliot’ı Orhan Veli’yle açıklamanı
anlatmıştın.
Ve sınavda o soruyu nasıl yanıtladığını da.
Akşam yemeğine indiğinde, omuzunda siyah örme
Bir şal vardı.
‘Uğurlama”yı söyledik o akşam. Fallar baktık. Telvemde
göç eden leylekler vardı.
Öncesi gün, beni sevdiğini
“güneşte çok kaldın sen” diye çardaktan
seslendiğinde ve çocuk gibi sözünü dinlediğimde
hissettim.
Çiftlikte serinlikte, şarkılar söylediğimiz akşam
değil. Hiç değil. Kasabanın çarşısına kaçıp olanları
düşündüğüm ve bunların
mürekkebe dönüştüğü zaman.
Şimdiki geniş zaman.
Çünkü yollarda, radyo istasyonları
hiç bilmediğin şarkıları çaldığı zaman,
eski şarkıları hatırlanır.
Ve hatıralar acıdır.
Levent Karataş / Ekim 2015 / Istanbul / Sürgün.