Yaklaşık 3200 yıl önce, Baltık Denizi yakınındaki bir nehrin karşısına iki ordu çarptı. Bu çarpışma hakkında bilgi hiçbir kitapta bulunamıyor hikayeler: bu bölgedeki yazı sadece 2000 yıllarından sonra yaygınlaştı. Ve iki yerel klan arasında bir çatışma değildi. Binlerce savaşçı, belki aynı gün kullanarak, ölümlü savaşta burada bir araya geldi silâho zamanlar askeri teknolojinin zirvesindeki odun, çakmaktaşı ve bronz - metalden yapılmış.
Kuzey Almanya'nın bataklıklarında Baltık Denizi yönünde uzanan dar bir su kuşağı olan Tollense Nehri'nin kıyılarında sağlam bir temel kazanma çabası içinde, ordular bir araya gelerek birbirlerini klüplerle, mızraklarla, kılıçlarla ve bıçaklarla susturup öldürdüler. Yakın mesafeden üretilen bronz ve çakmaktaşı uçlu oklar kafatasını deldi ve genç erkeklerin kemiklerinin derinliklerine sıkıştı. At mızrakla delinmiş yüksek rütbeli atlar çamura düştü. Herkes savaşta hayatta kalmadı - bazı savaşçılar karıştı, kaçtı ve arkadan şaşırdı.
Savaşın sonunda, bataklık vadisini belirleyen yüzlerce insan ölü kaldı. Bazı cisimler, değerli her şey onlardan alındıktan sonra küçük göllerde yüzmeye devam ederken, diğerleri bir veya iki metre su sayesinde soyulmalarını önleyen tabana daldı. Yavaş yavaş kemik eşek turba üzerinde. Yüzyıllar boyunca, savaş unutuldu.
1996'te amatör bir arkeolog, nehrin dik bir yakasından çıkıntılı bir önkol kemiği keşfetti - Berlin'in kuzeyindeki 120'in kuzeyinde bulunan Tollense Vadisi'nin korkunç gizeminin ilk anahtarı. Bu kemiğin bir ucunda, arkeologların daha fazla kemik, kırık kafatasları ve bir beysbol sopasına benzeyen bir 73 santimetre kordonu üreten keşif kazıları yapmalarını sağlayan bir çakmak ucu sıkıca yerleştirildi. Eserlerdeki radyokarbon tarihlemesi, M.Ö. 1250 yılını gösterdi; bu da Avrupa Bronz Çağı'ndan bir bölümden bahsettiğimizi varsaymayı mümkün kıldı.
Şimdi, bir dizi 2009 - 2015 kazı çalışmalarından sonra, araştırmacılar savaşın ne olduğunu ve Bronz Çağı toplumu için inanılmaz önemini anlamaya başladı. Tollense Nehri'nin üç kilometrelik gerisinde Mecklenburg-Ön Pomerana Tarihi Buluntu Dairesi'nden ve Greifswald Üniversitesi'nden arkeologlar tahta cop, bronz mızrak uçları ve çakmaktaşı ve bronz ok uçlarını kazdılar. Ayrıca çok sayıda kemik keşfettiler: en az beş atın ve 100 insanından daha fazlasının kalıntıları. Yüzlerce insanın kemikleri bulunamayabilir, binlerce insan savaşa katılabilir ve hayatta kalabilir.
Hannover’daki Aşağı Sakson Devlet Kültür Mirası Hizmeti’nden bir arkeolog olan kazı direktörü Thomas Terberger, “Tüm bulguların aynı olayla ilgili olduğu varsayımı doğruysa, o zaman daha önce Alpler'in kuzeyinde bilinmeyen bir ölçek çatışması ile uğraşıyoruz” diyor. . "Bununla karşılaştırılacak hiçbir şey yok." Bu, silahlarla ve savaşçılarla birlikte, antik dünyadaki bu büyüklükteki savaşın en eski doğrudan kanıtı olabilir.
Uzun bir süredir, Tunç Çağındaki Kuzey Avrupa, Orta Doğu ve Yunanistan'ın daha gelişmiş medeniyetlerinin gölgesinde olan sessiz bir durgun su olarak kabul edildi. Orta Doğu'da M.Ö. 3200 civarında ortaya çıkan bronz, buraya gelmek için 1000 yıllarını aldı. Ancak Tollense ölçeği, daha önce düşünülenden daha fazla organizasyon ve daha fazla zulümden bahseder. Berlin'deki Avrasya Bölgesi Alman Arkeoloji Enstitüsü başkanı Svend Hansen, “Yemek yiyip öldüren küçük gruplardan oluşan gençlerin senaryolarına baktık, ancak binlerce insanın böylesine büyük bir savaşını hayal etmek şaşırtıcıydı,” diyor. İyi korunmuş kemikler ve eserler, Bronz Çağı'ndaki gelişme resmine detay katar, bir grup eğitimli savaşçı varlığını gösterir ve Avrupa'daki insanların kanlı çatışmalara karıştığını gösterir.
Şimdi Tollense'nin özel bir şey olduğu konusunda küçük bir anlaşmazlık var. “Bronz Çağı'na gelince, sağlam kanıtlardan yoksunduk. University of Dublin'den arkeolog Barry Molloy, savaş alanını açtı ve insanları ve silahlarını öldürdü, “Bu kanıtı aldık” diyor.
(Çakmaktaşı ok ucu, önkol kemiklerinde, arkeologların Tollense vadisindeki antik savaşa dikkatini çekti.)
Gölde, Schloss Viligrad adındaki av köşesi, 19. yüzyılın başlarında, Kuzey Alman devletinin başkenti Mecklenburg-Vorpommern'in başkenti Schwerin'in kuzeyindeki 14 kilometresinde inşa edildi. Günümüzde, bu ham bina, tarihi mirasın devlet departmanına ev sahipliği yapan ve aynı zamanda küçük bir yerel sanat müzesi.
Kalenin üçüncü katında yüksek tavanlı salonda, yüksek pencereler sisli göle bakmaktadır. İçeride, soluk kış ışığı raflara ve masalara yerleştirilmiş düzinelerce kafatası çiziyor. Odanın ortasında, bacakların ve kısa kaburgaların uzun kemikleri masanın üzerindeki sıralara dizilir, diğer kalıntılar metal raflara istiflenerek neredeyse tavanın kendisine ulaşan karton kutularda depolanır. Kemikler o kadar yer kaplar ki, yürüyecek yer neredeyse kalmaz.
Bu bulgulardan ilki 1996 yılında kazıldığında, Tollense'nin bir savaş alanı olduğunu anlamak mümkün değildi. Bazı arkeologlar, iskeletlerin mezarlıktan uzaklaştırılmış olabileceğini veya yüzyıllar boyunca birikmiş olduğunu varsaydılar.
Şüphecilik için nedenler vardı. Tollen'lerden önce, özellikle bu bölgede, Bronz Çağı'nın geniş çaplı savaşlarının doğrudan kanıtları yetersizdi. Tarihsel anlatılar, Orta Doğu ve Yunanistan'daki destansı savaşları betimliyor, ancak bu şaşırtıcı hikayeleri doğrulayan az sayıda eser korunmuş durumda. Molloy, “Mısır'da bile, savaşlarla ilgili birçok hikaye bilerek, katılımcıları ve fedakarlıkları hakkında yeterli arkeolojik kanıt bulamadık” diyor. Avrupa'da Bronz Çağı, tarihi hikayelerden bile yoksundur ve tüm araştırmacılar, tören mezarlarından silahlarla ve kemiksiz başa vurma organları veya ok başları gibi inkar edilemez şiddet kanıtlarına sahip az sayıda mezarla uğraşmak zorunda kaldı. Hansen, 1990’lara kadar “uzun süredir gerçek bir tarih öncesi savaşı temsil etmedik” diyor. Mezarlarda bulunan bulgular, gerçek bir silah olarak değil, prestijli nesneler veya iktidar sembolleri olarak açıklanmıştır. Danimarkalı Aarhus Üniversitesi'nden bir arkeolog olan Helle Vandkilde “Eski toplumun barışçıl olduğuna ve Bronz Çağı erkeklerinin ticaretle uğraştığına vb. Girdiğine inanıyordu” diyor. "Savaş hakkında çok az şey söylendi."
(İmzalar: Giydikleri şeyler. Savaş alanında arkeologlar, savaşçıların silahları ve süslemelerinin ayrıntılı bir resmini gösteren birçok eseri keşfetti. Metal dedektörleri kullanarak çok sayıda eserler, çok sayıda bronz ve teneke nesnesi çıkarıldı.
- Kalaylı halkalar ve bronz spiraller. Savaşçılar bu iki teneke yüzüğü parmaklarına takabilirler. Küçük bir bronz spiral, "fırça" veya giysi süslemesi işlevi görebilir.
- Ahşap coplar. Arkeologlar, Tollens'de muhtemelen düşük rütbeli insanlara ait iki cop buldular. Basit 73 santimetre beyzbol sopası külden yapılmıştır ve 62 santimetre kroket tokası sırayla yapılmıştır.
-Bronze balta. Bronz Çağı'ndaki benzer eksenler, ev işlerinde olduğu gibi silah olarak da kullanılmıştır. Onlar değiş tokuş edildi ve hatta değer olarak kaydedildi.
-Bronze bilezik. Süslü mücevherler, en azından bazı savaşçıların yüksek statüye sahip olduğunu gösteriyor.
- Kalaylı halkalar ve bronz spiraller. Savaşçılar bu iki teneke yüzüğü parmaklarına takabilirler. Küçük bir bronz spiral, "fırça" veya giysi süslemesi işlevi görebilir.
- Ahşap coplar. Arkeologlar, Tollens'de muhtemelen düşük rütbeli insanlara ait iki cop buldular. Basit 73 santimetre beyzbol sopası külden yapılmıştır ve 62 santimetre kroket tokası sırayla yapılmıştır.
-Bronze balta. Bronz Çağı'ndaki benzer eksenler, ev işlerinde olduğu gibi silah olarak da kullanılmıştır. Onlar değiş tokuş edildi ve hatta değer olarak kaydedildi.
-Bronze bilezik. Süslü mücevherler, en azından bazı savaşçıların yüksek statüye sahip olduğunu gösteriyor.
Her şey bu odadaki 10000 kemiklerini değiştirdi - Tollens'deki kaybedenlerden geriye kalanlar. Yoğun kümeler halinde bulundu: bir küme 1478 kemiğinde, aralarında 20 metrekarelik bir alanda bulunan 12 kafatasları. Arkeologlar, cesetlerin, su hareketinin farklı insanların kemiklerini karıştırdığı küçük göllere atıldığına ya da atıldığına inanıyor. Bireysel kemiklerin özgüllüğü göz önüne alındığında - örneğin paleontologlar Utah Brinker ve Annemarie Schramm, kafatasları ve kalçaları, yıllarca 130 ve 20 arasında, neredeyse bütün erkekler olmak üzere en az 30 insanını tanımladı.
Bu sayı, savaşın ölçeğini değerlendirmenize izin veriyor. “En az bir 130 adam ve beş at var. Ve şimdi 450 metrekareyi açtık. Bu, tespit edilen katmanın maksimum 10 yüzdesi, belki de 3 veya yüzde 4, ”diyor arkeologların başkanı Detlef Yantzen. “Eğer tüm alanı kazmış olsaydık, 750 insanımız olabilirdi. Bronz Çağı için inanılmaz. ” He ve Thurberger bunun kaba tahminlere göre, beş katılımcıdan birinin öldürülüp savaş alanında bırakılması durumunda, neredeyse 4000 insanının savaşa katılabileceğini belirtiyor.
Kalıntıları analiz etmekten sorumlu paleontolog Brinker, Tollense Vadisi toprağının nem ve kimyasal bileşiminin kemikleri neredeyse mükemmel tuttuğunu söylüyor. “Olanları tam olarak yeniden oluşturabiliriz” diyor kenarda iki küçük V şeklinde kesikli bir kaburga kaldırarak. “Kaburgalardaki bu kesikler, aynı yerde iki kez bıçaklandığını gösteriyor. Bunların çoğuna sahibiz, genellikle aynı kenarda birden fazla işaret var. ”
Mikroskopik bilgisayarlı tomografi kullanarak Berlin Bilim Enstitüsü ve Rostock Üniversitesi'ndeki kemikleri tararken, bu lezyonların detaylı, üç boyutlu görüntüleri elde edildi. Şimdi arkeologlar görüntüleri Tollens'te veya Avrupa'nın çeşitli yerlerinden gelen çağdaş mezarlarda bulunan silah taramalarıyla karşılaştırarak neden oldukları silahları belirliyorlar. Örneğin, bir elmas şeklindeki kemiklerdeki delikler kesinlikle savaş alanında bulunan bronz ok uçlarının şekline karşılık gelir. (Tollense'deki bronz eserler, muhtemelen metal detektörlerinin bölgeyi taramak için kullanılması nedeniyle çakmaktaşı olanlardan daha sık bulunur).
Thurberger, kemik taramalarının savaş resmini netleştirmeye de yardımcı olduğunu söylüyor. Ön kolun kemiği, içinde ok ucu sıkışmış halde, savaş alanının kazılmasına başlanan, röntgende iyileşme belirtileri var gibi görünüyor. Yılın 2011’inin Antik makalesinde, bir araştırmacı ekibi savaşın başlangıcında adamın yaralandığını, ancak ölmeden önce birkaç gün veya hafta boyunca savaşmaya devam edebileceğini ileri sürdü; bu, çatışmanın bir seferlik çatışma değil, bir dizi olduğu anlamına gelebilir. birkaç hafta boyunca savaşlar.
(Kafatasını kıran bronz ok ucu beyine ulaştı)
Ancak mikroskobik bir çalışma farklı bir hikaye anlattı: Başlangıçta iyileşmeye benzeyen şey - X-ışını ucunun etrafındaki belirsiz çizgiler aslında muhtemelen ölümcül olduğu ortaya çıkan tek bir darbe ile sıkıştırılmış kırık bir kemik tabakası haline geldi. Thurberger, “Etkinliğin haftalar boyunca gerçekleştiği sürümü yeniden değerlendirmemize neden oldu” diyor. Şimdiye kadar, savaşın bir veya en fazla birkaç gün içinde gerçekleşebileceğini gösteren iyileşme yara belirtileri olan hiçbir ceset yok. “Eğer birkaç hafta boyunca çarpışmalarla değil, tek bir olayla uğraşıyorsak, bu durum çatışmanın ölçeği hakkındaki yorumumuzu büyük ölçüde etkiler.”
Geçtiğimiz yıl Hamburg'da bir mühendis ekibi, savaşçıların hangi tür grevlere maruz kaldıklarını anlamak için uçak ayrıntılarıyla çarpışmayı simüle etmek için geliştirilen bir teknik kullandı. Örneğin, ilk bakışta, bir arkeolog, femur, kalça eklemine yakın kırılmış, attan muhtemel bir düşüş olduğunu gösterir. Çağımızda, bu tür yaralanmalar sonbaharda motosikletçiler ve biniciler arasında meydana gelir.
Ancak modelleme farklı bir hikaye anlatır. Hamburg Üniversitesi'nden arkeologlar ve mühendisler olan Melanie Schwinning ve Hella Harten-Bug, bronz çağındaki kemik ve silahların fiziksel özelliklerini ve ayrıca attan düşmelerden kaynaklanan hasar örneklerini inceledi. Deneysel arkeologlar ayrıca ölü domuzlarda sulandırılmış çakmaktaşı ve bronz uçları sıkıştırarak hasarı inceledi.
Schwingning ve Harten-Bug, kemiğin keskin açıyla kemiğe düşen mızrağın bronz ucunun femuru kırabildiğini ve bir kütük gibi yarısını kesebildiğini söylüyor. Schwinning, “Biz modelediğimizde her şey bir tabanca gibi oldu ve attan düşmemeye başladı” diyor. “Aslında çok büyük olmayan etkinin gücünü bile geri kazanabiliriz.” Tahminlerine göre, ortalama yapılı bir adam vücudunun ağırlığını bir mızrakla yatırmış olabilir.
Neden bu yerde toplanmak ve savaşmak için toplanan insanlar, arkeolojik verilerin çözülmesine yardım eden başka bir gizemdir. Tollense vadisi burada dar, bazı yerlerde sadece 50 metre. Bazı kısımlar bataklıktır, diğerleri ise sağlam zemine sahiptir. Burası, Kuzey Avrupa Ovası'nı geçen gezginler için ufuk noktası olabilir.
Yılın 2013 jeomanyetik incelemesi, bir 120 metre köprüsünün veya vadiden geçen bir boşluğun varlığını ortaya koydu. Kazının iki mevsiminde kazılan yapılar tahta sütunlardan ve taşlardan yapılmıştır. Radyokarbon tarihlemesi, tasarımın çoğunun savaş süresinden 500 yıldan daha eski olmasına rağmen, savaşın gerçekleştiği dönemde bazı kısımların aynı dönemde inşa edilebileceğini veya yeniden inşa edilebileceğini göstermiştir. Yapının yüzyıllarca kullanılabileceği ve bilinen bir dönüm noktası olduğu varsayılmaktadır.
“Geçiş bu çatışmada önemli bir rol oynadı. Belki bir grup geçmeye çalışıyordu, diğeri engelliyordu, ”diyor Thurberger. “Çatışma buradan çıktı ve nehrin yakınında bir savaşa dönüştü.”
(Mevcut, barışçıl şekilde dolanan nehir Tollense, bir zamanlar zorlu bir savaşın yeriydi)
Daha sonra, kazananlar ulaşabilecekleri cesetlerden elde ettikleri her şeyi engellemiş olmalı ve daha sonra cesetleri avcılardan ve kuşlardan koruyan sığ sulara atmış olmalıdır. Kemiklerde genellikle temizleyiciler tarafından bırakılan kavrama ve sürükleme izleri yoktur.
Tüm insan ve at kalıntıları nehir yatağının Tunç Çağı'nda olabileceği yerlerde bir ya da iki metre su altındaydı. Bu kalıntılarla birlikte, muhtemelen saçlara takılan altın yüzükler, parmaklara takılmış olabilecek kalaydan yapılmış spiral halkalar ve muhtemelen dekoratif olan bronz spiraller bulunmuştur. Ölüler düştü ya da nehrin derinliklerine atıldı ve hızla kıymetli eşyalarının soyguncular tarafından erişilemez hale geldiği dibe gitti.
Savaş sırasında, Kuzey Avrupa'da şehirler ve hatta küçük köyler yok gibiydi. Arkeologlara göre, yerel halkın İskandinavya ile bağlantısı vardı ve bireysel çiftliklerde büyük aileler yaşadı. Nüfus yoğunluğu, kilometrekare başına 5 kişiden azdı. Bilinen en yakın ana yerleşim, buranın güneyinde Watenstedt'teki 350 kilometreden daha fazlaydı. O zamanın manzarası, yollar, telefon ya da radyo dışında, modern Avrupa'nın kırsal alanlarından çok az farklıydı.
Tüm bunlarla birlikte, kimyasal göstergeler Tollense’den gelen askerlerin çoğunun buraya yüzlerce kilometre uzaklıktan geldiğini gösteriyor. Dişlerinizdeki izotoplar çocukken ne tür yiyecek ve su tükettiğinizi, bu sayede çevredeki jeolojiyi yansıtan, büyüdüğünüz yerin bir göstergesidir. Madison Üniversitesi'nden (Wisconsin) emekli bir arkeolog olan Doug Price, Tollense'den otuz dişte stronsiyum, oksijen ve karbon izotoplarını analiz etti. Yalnızca birkaçı Hollanda'dan Polonya'ya uzanan Kuzey Avrupa Ovası için tipik bir sonuç elde etti. Diğer dişler buraya uzaktan geldi, ancak Fiyat henüz tam olarak nerede olduğunu gösteremiyor. “İzotop değerlerinde saçılma gerçekten büyük” diyor. “Ölülerin birçok uzak yerden geldiğini kesin olarak söyleyebiliriz.”
Diğer ipuçları izotoplarından başka ipuçları geldi - azot, diyeti anlatıyor. Birkaç insanın dişlerinde bulunan azot izotopları, diyetlerinde çok fazla darı olduğunu, o zamanlar daha güneyde, ancak kuzeyde, Avrupa'nın karakteristiğine işaret etmiyordu.
Antik DNA çok daha fazlasını ortaya çıkarmaya yardımcı olabilir. Bu dönemde, Avrupa'daki farklı yerlerden gelen Bronz Çağı örnekleri ile kıyaslandığında, savaşçıların anavatanının yanı sıra göz ve saç rengi gibi özellikler de belirlenebilir. Genetik analizler henüz yeni başladı, fakat şimdilik uzun vadeli versiyonunu destekliyorlar. Dişlerin DNA'sı bazı savaşçıların modern Güney Avrupalılar ve diğerlerinin günümüz Polonya ve İskandinavya sakinleri ile ilgili olduğunu göstermektedir. Joachim Burger, Mainz Üniversitesi'nden bir genetikçi, "Bu bir yerel salak grubu değil" dedi. “Bu çok heterojen bir popülasyon.”
Aarhus Üniversitesi'nden Vandkilde'nin dediği gibi: “Bu, Homer destanında anlatılana benzer bir ordu, Truva'yı yakalamak için bir araya gelen küçük askeri birimlerden oluşuyor”. 100 BC Bütün bunlar, sosyal organizasyonun gelişmesinden bahseder, diyor Yantzen. “Böyle bir savaş düzenlemek, uzak mesafeyi aşmak ve tüm bu insanları bir yerde bir araya getirmek büyük bir başarı” diyor.
Şimdiye kadar, ekip inceleme için yalnızca az sayıda makale yayınladı. Kazıları durdurup, fonları doldurmak, şimdi yayın hazırlamakla meşguller. Ancak projeye aşina olan arkeologlar, değerinin abartılamayacağını iddia ediyorlar. Tollense, Baltık’tan Akdeniz’e kadar bölgedeki tarihi bir dönemin gözden geçirilmesine yol açabilir, diyor İsveç’te Göteborg Üniversitesi’nden gelen arkeolog Hıristiyan Hristiyanlar. “Bu, Bronz Çağı toplumlarının nasıl örgütlendiğiyle ilgili birçok yeni gerçeğe kapıyı açıyor” diyor.
Örneğin, bu savaşın bu insanlar için ilk olmadığına dair sağlam kanıtlar var. İskeletlerin yüzde yirmi yedisi, iyileşmiş yaralanmaları olan üç kafatası dahil olmak üzere, önceki savaşlardan elde edilen iyileşmiş yara işaretleri gösteriyor. Yantzen, “Bu yaraların nedenlerini anlatmak zor, ama tipik olarak genç köylülere benzemiyorlar” diyor.
(Tollense vadisinde keşfedilen bu kafatası, muhtemelen bir kulüpten gelen keskin olmayan bir cisimden travma kanıtı sağlar.)
Standart metal silahlar ve insan kemikleri ile birlikte bulunan atların kalıntıları, en azından savaşçıların bazılarının iyi donanımlı ve eğitimli olduğunu gösteriyor. Thurberger, “Bunlar birkaç yılda bir savaşmış köylü askerleri değil” diyor. "Bunlar profesyonel savaşçılar."
Vücut zırhı ve kalkanlar, Tollense çatışmasından önceki Kuzey Avrupa yüzyıllarında ortaya çıktı ve savaşçı sınıfına aitti. Hansen, “Zırh, kask ve zırh ile savaşırsan, günlük antrenmana ihtiyacın var, yoksa hareket edemezsin” diyor. Bu nedenle, örneğin, bir çoban olan Kutsal Kitap David, Goliath ile düello yapmadan önce zırh ve bronz bir kask takmayı reddetti. Hansen, “Bu eğitim türü uzman bir savaşçı grubunun merkezinde bulunuyor” diyor. Tollen'de, bu bronz silahlı süvari daha basit silahlara sahip bir tür subay sınıfı piyade olabilir.
Peki neden bu kadar önemli askeri güçler kuzey Almanya'daki dar bir nehir vadisinde birleştiler? Christiansen, bu dönemin Akdeniz'den Baltık Denizi'ne kadar topraklarda çok çalkantılı bir dönem olduğunu söyledi. Yunanistan'da, gelişmiş Miken uygarlığı, Tollenlerin savaşı ile aynı zamanda düştü. Mısır'da firavunlar, komşu Hititleri dayatan uzak diyarlardan gelen paramparçalar olan "Deniz Halkları" na karşı zafer kazandı. Ve Tollense'den kısa bir süre sonra, Kuzey Avrupa’nın dağınık kırsal bölgeleri, daha önce sadece güneyde bilinen kalabalık, iyi korunan yerleşimlerle yer değiştirdi. “Etrafında 1200 BC Toplumsal ve kültürel gelişim yönünde köklü bir değişim yaşandı ”diyor Vandkild. "Tollense, savaşın her yerde yoğunlaştığı bir dönemde geliyor."
Tollense bugün hala bizimle olan yaşam yönündeki ilk adım gibi görünüyor. Savaşların ölçeğinden ve vahşiliğinden başlayarak ve sofistike silahlarla donatılmış bir sınıf savaşçı ile biten, uzak geçmişin bu olayları daha sonra ve bilinen çatışmalarla bağlantılıdır. Vandkilde, “Bu, Avrupa'daki sosyal organizasyon ve askeri ilişkilerde bir dönüm noktasının ilk kanıtı olabilir” diyor.
Savaş sırasında savaşçıları donatmak:
1. Mızrak.
Bronz mızrak ucu.
Arkeologlar bu ipucunu Tollense nehri kıyısında keşfettiler. Elmas şeklindeki yaralar, kemikler üzerine bırakılmış, savaşçıların bu tür mızrakları büyük bir verimlilikle kullandıklarını düşündürmektedir.
2. Usta asker.
Küçük, iğrenç atlar.
Arkeologlar, Tollense savaş alanındaki 5 atlarının kalıntılarını keşfettiler. Fotoğraftaki İzlandalı atlarına benzer şekilde küçükler. Savaşçılar savaş sırasında onları sürdürebilir veya onları hayvan paketi olarak kullanabilir. Bu tür hayvanlara sahip olanlar muhtemelen seçkin savaşçı sınıflarıydı ve bronz silahları vardı.
3. Giyim.
Askeri moda
Tollense'de ölen insanların giysileri ya savaştan sonra soyguncular tarafından çalındı ya da binlerce yıl boyunca tamamen çürüdü. Ancak zamanın diğer nadir buluntuları, insanların muhtemelen deri kemerlerin yanı sıra etek gibi yağmurluklar ve diğer örtücü giysiler giydiklerini göstermektedir. Koruma için keçe şapka veya bronz kask da giyebilirler.
4. Kılıç.
Kılıçtan keser.
Muhtemelen soyguncular tarafından ele geçirilmeleri nedeniyle savaş alanında kılıç bulunamadı. Ancak kazı sahasında bulunan ve iki kesimli bir kaburgaya benzeyen kemikler, savaşçıların kılıç kullandıklarını göstermektedir. Arkeologlar savaş alanının yakınında gömülü bir kılıç buldular, çünkü kılıçlar o zamanın karmaşık cenaze törenlerine dahil edildi.
5. Saç için halka.
Savaşçıların saçı için altın yüzük.
Görünüşe göre saç süslemek için kullanılan bu spiral altın yüzük, Tollense vücutlarında bulundu. Diğer Tunç Çağı mezarları, en azından bazen iyi bakımlı bir görünüme sahip olduğunu düşündüren tepeler gibi benzer halkalar da içerir.
6. Yay ve oklar.
Ölümcül oklar.
Tollenlerin yakınında, arkeologlar kafatasının arkasına sıkışmış da dahil olmak üzere birçok bronz ok başını keşfettiler. Zengin savaşçılar bronz kullanırken, düşük statüsüne sahip okçular, büyük olasılıkla, kazı alanında da uçları çakmaktaşıyordu.